! நிசப்தம்

நம் மழைக்காலம்

2012-01-07T10:49:00.001+05:30

உள்துறை இலாகவை என் அமைச்சரவையில் சேர்ப்பதற்கான அழைப்பிதழில் எழுதப்பட்டிருந்த கவிதை. Irreversible dent :-)

உன் ப்ரியம்
படர்ந்த
நாட்களின் நடனத்தில்
கரைகிறது
தீராத் தனிமை

சாரலில்
நிறமழியாமல் பறக்கும்
வண்ணத்துப் பூச்சிகளின்
வாழ்த்துகளில் தொடங்கும்
நம்
மழைக்காலத்தில்
உன் கரங்களை
பற்றிக் கொள்கிறேன் -

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான
தீரா
ப்ரியங்களுடன்.

முதல் பரிசு ஆல்டோ கார்!

2012-01-05T19:13:00.003+05:30

ஒவ்வொரு வருடமும் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் செல்வது சிலிர்ப்பாகவே இருந்திருக்கிறது. இந்த வருடமும் அப்படியே இருக்கிறது.

புத்தகங்களைச் சுமக்க முடியாமல் சுமந்து கொண்டு நண்பர்களோடு எழுத்தை பற்றி பேசுவது விரும்பிய போதெல்லாம் கிடைப்பதில்லை. ஆண்டுக்கு ஒரு முறை காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியின் சந்தோஷம் எனக்கு பெங்களூரில் நடக்கும் கண்காட்சியிலோ அல்லது வேறொரு ஊரில் நடக்கும் கண்காட்சியிலோ கிடைப்பதில்லை.

இதுவரைக்கும் முகமே அறிந்திராத ஒருவருடன் வாசிப்பு பற்றி பேசுவதன் சுகம் தனித்துவமானது.அந்த அறிமுகம் இல்லாத முகங்களுடன் நீண்ட நேரம் பேசியதுண்டு. இத்தகைய சாத்தியங்கள் நிறைந்த இடம் என்பதற்காகவே புத்தகக் கண்காட்சிக்கு செல்ல மனம் குறுகுறுக்கிறது.

புத்தகக் கண்காட்சியில் அதிகபட்சமான நாட்கள் அலைய வேண்டும் என்று விரும்பினாலும் 'குடும்பஸ்தன்' என்று விசிட்டிங் கார்டில் அடித்துவிட்ட பிறகு இயலாமல் ஆகிவிடுகிறது.

பயணம் சார்ந்த பெரும்பாலான மசோதாக்கள் உள்துறையின் அனுமதிக்கு பிறகே நிறைவேற்றப்பட வேண்டியிருப்பதால் இந்த ஆண்டு ஜனவரி 7 ஆம் தேதிக்கு மட்டும் அனுமதி தேவை என மசோதாவில் சேர்த்துவிட்டு இன்னும் ஒரு நாளை முன் அனுமதியின்றி சேர்த்துவிட திட்டம் வைத்திருக்கிறேன்.

7 ஆம் தேதி(சனிக்கிழமை) புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வரும் நண்பர்கள் 9663303156 என்ற எண்ணிற்கு தயவு தாட்சண்யம் பார்க்காமல் அழையுங்கள். நிச்சயம் சந்திக்கலாம். நான் அன்னா ஹசாரேவை தற்சமயம் பின் தொடர்வதில்லை என்பதால் 'மிஸ்டு கால்'கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட மாட்டாது.

*****
எனது 'கண்ணாடியில் நகரும் வெயில்' கவிதைத் தொகுப்பும், 'சைபர் சாத்தான்கள்' கட்டுரைத் தொகுப்பும் உயிர்மையில் கிடைக்கின்றன. ஏற்கனவே இரண்டும் தலா 2001 பிரதிகள் விற்றுவிட்டதாகவும் 20001 பிரதிகள் அச்சடிக்க இருப்பதாகவும் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். மனுஷ்ய புத்திரனை பொய்யாக்கும் விதத்தில் நான் 30001 பிரதிகள் விற்க வேண்டுமென டார்கெட் வைத்திருக்கிறேன். ம்ம்ம்..தாரை தப்பட்டைகள் கிழிந்து தொங்கட்டும்!

பிரதி வாங்கிக் கொண்ட விபரத்தை பில் நெம்பரோடு மின்னஞ்சலில் அனுப்பினால் புத்தகக் கண்காட்சியின் இறுதி நாளன்று குலுக்கல் முறையில் பம்பர் பரிசாக ஒரு ஆல்டோ காரும், இரண்டாம் பரிசாக இரண்டு ஹோண்டா ஆக்டிவாவும் வழங்கப்படுகிறது. பிரதிகள் வாங்கிய அத்தனை பேருக்கும் ஆறுதல் பரிசுகள் உண்டு. ஏற்கனவே ஃபர்ஸ்ட் காப்பி அடிப்படையில் பிரதிகளை ரூ.30001, ரூ.25001 வீதம் ஏலம் எடுத்த வாசக கோடிகளுக்கு திருப்பதி லட்டு பிரசாதம் பார்சல் அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கலை கலைக்காக

2012-01-04T15:01:00.000+05:30

வணக்கம் மணிகண்டன்.

உங்களின் புதிய வலைப்பூ வடிவமைப்பு நன்றாக இருக்கிறது. வாழ்த்துக்கள்.

அப்புறமாக, வசுமித்ர தளத்தின் விவாதத்தில் 'கலை கலைக்காகவே' என்பதன் விமர்சனம் இருந்தது. ரசனை சார்ந்து நீங்கள் கவிதையைப் பற்றி எழுதுகிறீர்கள். கொஞ்சம் விரிவாக உங்கள் கருத்தை தெரியப்படுத்துங்கள்.

பிரியமுள்ள,

கிருஷ்ணப்பன்.

***

அன்புள்ள கிருஷ்ணப்பன்,

வணக்கம்.

நண்பர் வசுமித்ர தளத்தில் நடைபெறும் விவாதம் இன்னும் முற்றுப்பெறவில்லை என்றே நினைக்கிறேன். அவர் தேவதச்சனை முடிந்துபோன கவிஞர் என்பதாக- சற்று கடினமான வார்த்தைகளில்- பிணம் என்பதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தது மிகுந்த வருத்தத்தையளித்தது.

அது சார்ந்த உரையாடலில் 'கலை கலைக்காகவே' என்ற சொற்றொடர் இடம் பெற்றிருந்தது. 'கலை கலைக்காக'வே என்பதும் 'கலை மக்களுக்காக'வே என்பதும் இருவேறுவிதமான கூற்றுகளாக நவீனத்துவத்தில் புழங்கி வருகின்றன.

கலை கலைக்காவே என்பது நவீன வாழ்வியல் தரும் நெருக்கடிகளின் ஊடாக தன் இருப்பு(Self-Existence) குறித்தான படைப்புகளை முன்னெடுக்கும் படைப்பாளிகளின் வாதம். சுயம் சார்ந்த படைப்புகள் வாசகனுக்கு அளிக்கும் வாசிப்பனுவமே போதும் என்பதும் படைப்புகள் பிறர் சார்ந்த பிரச்சினைகளை குறித்து கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதும் அதன் சாராம்சம். இன்னமும் குறிப்பாகச் சொன்னால் படைப்புகளின் வழியே தனிமனித சிக்கல்களின் சிண்டுகளை அவிழ்க்கும் முயற்சி.

கலை மக்களுக்காகவே என்பது பெரும்பாலும் இடதுசாரி கருத்துக்களைக் கொண்டிருக்கும் படைப்பாளிகளின் கருத்தாக இருக்கிறது. கலை என்பது மக்களையும், மக்களின் பிரச்சினைகளைச் சார்ந்தும் இருத்தல் வேண்டும் என்கிறார்கள். படைப்புகள் என்பன வெறும் தனிமனிதச் சிக்கல்களை மட்டும் பேசுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதும், அவை வெற்றுப் புலம்பல்களாகிவிடுகின்றன என்பது இவர்களின் வாதம்.

கலை என்பது வெறும் கவிதை வடிவத்தை மட்டும் குறிப்பிடுவதில்லை. எழுத்தும் கலை, இசையும் கலை, நாடகமும் கலை. இதில் என் அபிப்பிராயம் என்று கேட்டால் என்னால் 'கவிதையை' மட்டுமே முன்னிறுத்திப் பேச முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

கவிதை மக்களின் பிரச்சினைகளை(சமூகச் சிக்கல்களை) சார்ந்து இயங்கக் கூடும். அப்படி இயங்குவதில் தவறும் இல்லை. ஆனால் அவை பிரச்சார தொனியிலானதாகவோ அல்லது கவித்துவத்தின் கூறுகளை இழந்துவிடுமேயானால் அவற்றை முற்றாக நிராகரிக்கலாம்.

அதே சமயத்தில், கவிதை தனிமனிதச் சிக்கல்களை பேசக் கூடாது என்பது முற்றாக தூக்கியெறியப்பட வேண்டிய வாதம். தனிமனித சிக்கல்களை புரிந்து கொள்ளாமலும், இந்தச் சமூகமும் வாழ்வியல் முறைகளும் என் மீது தரக்கூடிய அழுத்தத்தைப் பற்றி பேசாமலும், என்னால் சமூகத்தின் சிக்கல்களை எப்படி புரிந்து கொள்ள முடியும்? இந்த சுய புரிதலுக்கு கவிதைகளை ஒரு கருவியாக பயன்படுத்திக் கொள்வதாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கவிதை, அதன் வடிவம், அதன் பாடுபொருள் உள்ளிட்ட அதன் நுண் சூட்சுமங்களை புரிந்து கொள்வதில்தான் நான் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.

இந்தக் கணத்தில்- கவிதை என்பது எனக்கான ஆசுவாசம் தருவதாக இருந்தால், என்னைக் கொண்டாடச் செய்வதாக இருந்தால், என் பிரியமும் துக்கமும் கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக்கொள்ள தன் தோள்களைக் கொடுத்தால் போதுமானது என்று நினைக்கிறேன். இன்னமும் ஆழ்ந்த வாசிப்பும், தொடர்ச்சியான சிந்தனையும், நீண்ட உரையாடல்களும் இந்த எண்ணத்தில் மாற்றம் உருவாக்கக் கூடும்.

நன்றி.

காலில் காட்டைத் தூக்கிக் கொண்டு அலையும் வண்ணத்துப்பூச்சி

2012-01-02T21:28:00.000+05:30

கவிஞர் தேவதச்சனுக்கு இந்த ஆண்டின் விளக்கு விருது கிடைத்திருப்பது பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. தனித்துவமான கவிதை மொழியில் தமிழின் நவீன கவிதையை உயிர்ப்புடன் முன்னகர்த்திச் செல்லும் முன்னோடிக் கவிஞர் தேவதச்சன்.

எனக்கு முதலில் அறிமுகமான தேவதச்சனின் கவிதை

என்

அன்பின் சிப்பியை

யாரும்

திறக்க வரவில்லை

கடல்களுக்குக் கீழ்

அவை

அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன

ஓட்டமும் நடையுமாய்

முதல் வாசிப்பிற்கு மிக எளிமையாகத் தோன்றும் இந்தக் கவிதை தரும் அனுபவத்தை என்னால் என்றைக்குமே விவரிக்க முடிந்ததில்லை. அன்பும் பிரியமும் உதாசீனப்படுத்தப்படும் போதெல்லாம் இந்தக் கவிதைதான் மனதின் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்திருக்கிறது. தனிமையில் கசங்கிக் கிடந்த இரவுகளில் எல்லாம் இந்த வரிகளை யோசித்ததுண்டு. இரண்டு அல்லது மூன்று வரிகளில் எழுதப்படும் கவிதைகள் நல்ல அனுபவத்தை தருவதில்லை என்று வாதிடும் நண்பர்களை தர்க்க ரீதியாக தோல்வியடையச் செய்வதற்கு இந்தக் கவிதையை முன் வைத்திருக்கிறேன். ஆனால் இந்தக் கவிதை மட்டுமே தேவதச்சனின் நல்ல கவிதையன்று.

தனக்கும் முன்பும் தனக்குப் பின்னாலும் இல்லாத கவிதையின் வடிவத்தில், அடர்த்தியில், பாடுபொருளில் தனித்தன்மையான கவிதைகளால் நிரம்பியிருக்கிறது தேவதச்சனின் கவிதை உலகம். கவிஞர் மிகச் சாதாரணமான கவிதைக் காட்சிகளில் சிக்கலான புதிர்களை உருவாக்குகிறார். நவீன வாழ்வின் அபத்தங்களையும் சிக்கல்களையும் புதிர்களாகக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் கவிதைகள் விடுகதைகளைப் போன்றவை. இந்தப் புதிர்களின் விடைகளைக் கண்டறிவதில் இருக்கும் சுவாரசியத்தைத்தான் வாசக மனம் விரும்புகிறது. தேவதச்சனின் துண்டிக்கப்பட்ட கவிதைக் காட்சிகளை இணைத்துப் பார்ப்பதே புதிர்களின் சிண்டுகளை நீக்குவதைப் போலத்தான் இருக்கிறது.

தனக்குள் வரும் உயிரிகளை வெளியேற முடியாதபடி மூடி அவற்றை நொதிக்கச் செய்யும் 'நெப்பந்தெஸ்(Nepenthes)'தாவரத்தின் செயற்பாடுக்கு எந்தவிதத்திலும் சளைக்காததாகத்தான் தேவதச்சனின் கவிதைகளை என்னால் மதிப்பிட முடிகிறது. தனக்குள் வரும் வாசகனை திரும்பத் திரும்ப பேசச் செய்வன இக்கவிதைகள். இந்த நொதித்தல் குறுகுறுப்பான நொதித்தல். அந்த குறுகுறுப்பு மனம் விரும்பும் குறுகுறுப்பு.

ஊட்டியில் நித்யா கவிதை அரங்கில் தேவதச்சனோடு நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. கவிதையியலைப் பற்றி மிக நுணுக்கமாக வெகு நேரம் பேசக் கூடிய ஆளுமைகளில் தேவதச்சனை மிக முக்கியமானவராகக் கருதுகிறேன். கவிதை அரங்கு முடிந்து மேட்டுப்பாளையம் வரும் வரையில் அவரோடு பயணித்தேன். வெற்றிலைக் குதப்பலின் மணத்தோடு வீசிய கவிதைகளை இன்னமும் சில கணங்களில் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

தேவதச்சனுக்கு வாழ்த்துக்களும், தகுதியானவருக்கு விருதைச் சூடிய அமைப்பினருக்கு பாராட்டுகளும்.

(தேவதச்சன் கவிதைகள் குறித்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும் விரிவான கட்டுரையில் இருந்து ஒரு பகுதி)

டிசம்பர் சீஸன்

2012-01-02T09:26:00.003+05:30

* புது வருடம் பிறந்திருக்கிறது. ஏழு ஆண்டுகளாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வலைத்தளத்தில் எண்ணிக்கையில் மிகக் குறைந்த அளவிலான பதிவுகள் கடந்த ஆண்டில்தான் பதிவிடப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த ஆண்டை 'ரீவைண்ட்' செய்ததில் மண்டையில் உறைக்கும்படி அடித்தவைகளில் இதுவும் ஒன்று. வில்லனிடம் மூன்று அடி வாங்கிய பிறகு- மூன்றாவது அடியில் உதட்டோரம் வழியும் துளி இரத்தத்தை துடைத்துக் கொண்டு வெறியுடன் தாக்கும் கதாநாயகனை என நேற்று முழுவதுமாக போராடியதில் தளத்திற்கு புதிய வடிவமைப்பு வந்திருக்கிறது. இனி பதிவிட வேண்டியதுதான் பாக்கி. பாடிகாட் முனீஸ்வரனின் முழு அருள் கிடைக்க யாராவது சிபாரிசு செய்தால் நிறைய எழுத முடியும் போலிருக்கிறது.

* டிசம்பர் சீஸன் இசைக்கு மட்டுமில்லாமல் இலக்கியத்திற்கும் வந்துவிட்டது. ஜனவரியில் நடைபெறும் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு முன்னோட்டமாக டிசம்பர் மாதத்தின் பெரும்பாலான நாட்களில் புத்தகவெளியீட்டு விழா நிகழ்வுகள் நடைபெறுகிறது. சொல்லிவைத்தாற்போல முக்கியமான பதிப்பகங்கள் பெரும்பாலான கூட்டங்களை தேவநேயப்பாவணர் அரங்கில்தான் நடத்துகின்றன. பத்துக்கு பத்து அறையொன்று சல்லிசாக அண்ணாசாலையில் வாடகைக்கு கிடைத்தால் டிசம்பர் மாதம் இலக்கியபெருங்குடி மக்களோடு இனிதே கழியும் போலிருக்கிறது.

* உயிர் எழுத்து சார்பில் நடைபெறவிருந்த நூல் வெளியீட்டு விழாவில் ஸ்ரீஷங்கரின் சொற்பறவை கவிதைத் தொகுப்புக்கு மதிப்புரை வழங்க சுதீர் செந்தில் அழைத்திருந்தார். மேடையில் இருக்கும் போது எதிரில் இருக்கும் பார்வையாளர்களை எல்லாம் முட்டாள்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டால் தைரியமாக பேசிவிடலாம் என்று ஒன்பதாம் வகுப்பில் தமிழாசிரியர் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கிறது. ஆனால் இலக்கியக் கூட்டத்தில் மட்டும் இதைச் செயல்படுத்த முடிந்ததில்லை. புன்னகையே இல்லாமல் மாமனார் வீட்டில் சண்டைபிடித்துவிட்டு வந்தவர்களைப் போல இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் என்னைவிடவும் அதிகம் வாசித்தவர்கள் என்ற நினைப்பு வந்து கொன்றுவிடுகிறது. அதனாலயே ஒரு கூட்டத்தில் பத்து நிமிடங்கள் பேச வேண்டுமானால் பதினைந்து நாட்கள் தயாரிப்பு தேவைப்படுகிறது. இந்தக் கூட்டத்திற்கும் அப்படியான தயாரிப்பிற்கு பிறகு 'தானே' புயலின் காரணமாக கூட்டத்தை ஒத்தி வைப்பதாக தகவல் வந்தது. Just miss!

*தமிழில் நவீன இலக்கியத்தின் முன்னோடி கந்தாடை நாராயணசாமி சுப்ரமண்யம்(க.நா.சு) பற்றிய மிக சுவாரசியமான கட்டுரை டிசம்பர்'2011 காலச்சுவடில் வெளிவந்திருக்கிறது. அச்சில் வாசிக்காதவர்கள் ஆன்லைனில் வாசிக்கலாம். பழ.அதியமானின் நகைச்சுவையுணர்வூட்டும் எழுத்துக்காகவே மூன்று முறை வாசிக்க முடிந்தது.

* இரண்டாம் முறை பிரான்ஸ் சென்றிருந்த போது கெப்'ட்-அக்ட் (Cap d'agde) என்ற கடற்கரைக்குச் சென்று வந்தேன். அது என்ன மாதிரியான கடற்கரை என்பதை கூகிளாண்டவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாம். 'த்ரில்' ஆக இருந்தாலும் எல்லோருக்கும் எளிதில் கிடைக்காத அனுபவம். சற்று விரிவாகவே எழுத விரும்புகிறேன். இதற்கும் பாடிகாட் முனீஸ்வரனை துணைக்கு அழைத்தால் அவர் கடுப்பாகிவிட வாய்ப்பு அதிகம் என்பதால் தனியாகவே முயற்சிக்கிறேன்.

* பொங்கல் வருகிறது- சென்னை சங்கமம் உண்டா என்றுதான் தெரியவில்லை.

நவீன கவிதையும், புதுக்கவிதையும் ஒன்றா?

2011-12-23T08:53:00.001+05:30

வணக்கம்

என்னுடைய பெயர் சா.பாலமுருகன்.

குடந்தை அரசினர் கலைக் கல்லூரியில் ''தமிழ்க் கவிதைகள் - ஓரு மதிப்பீடூ''

என்னும் தலைப்பில் முனைவர் பட்ட ஆய்வினை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். உங்களூடைய கலாப்ரியா குறித்த கட்டுரையை பார்வையிட நேர்ந்தது. மிகவும் நன்றாக இருந்தது

வினா : நவீன கவிதையும், புதுக்கவிதையும் ஒன்றா? வேறுபாடுகள் இருந்தால் சுட்டவும்

நன்றி

**************************
அன்புள்ள பாலமுருகன்,

வணக்கம்.

மரபு சார்ந்த செய்யுள்களின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட கவிதைகளை Modern Poetry என்கிறார்கள்.

Modern Poetry என்ற சொல்லை நவீன கவிதை என்றும் அல்லது புதுக்கவிதை என்றும் மொழி பெயர்க்க முடியும் என்றாலும்- தமிழ் கவிதைச் சூழலில் நவீன கவிதைக்கும் புதுக்கவிதைக்கும் அந்தச் சொற்களின் புழக்கத்தின் அடிப்படையில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

புதுக்கவிதை என்ற சொல் வாரமலரின் கடைசிப்பக்கத்தில் வரும் கவிதைக்கும், திரைக்கவிஞர்களின் கவிதைகளுக்கும், மேடைக் கவிதைகளுக்கும் பொதுவானவையாக இருக்கின்றன. மரபை உடைத்த கவிதைகளில் பெரும்பாலானவை கூச்சல்கள் நிறைந்தவையாகவும், அலங்காரத்திற்கு முக்கியத்துவம் தருவனவாகவும் இருக்கின்றன. சில கவிதைகள் பிரச்சார தொனியிலானவை. இக்கவிஞர்கள் 'கவிதைக்கு பொய்யழகு' என வெட்கமில்லாமல் சொல்லிக் கொண்டார்கள்.

தமிழ் கவிதையியலில் நவீன கவிதை என்பது ந.பிச்சமூர்த்தி, க.நா.சு, நகுலன், பிரமிள், ஆத்மாநாம், ஞானக்கூத்தன், பசுவய்யா,சி.மணி,கலாப்ரியா,கல்யாண்ஜி, தேவதேவன், தேவதச்சன், சுகுமாரன், சமயவேல், மனுஷ்ய புத்திரன் என்ற கவிஞர்களின் தொடர்ச்சியாக வரும் கவிதைகளை குறிப்பிடவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. Contemporary Poetry என்ற ஆங்கிலச் சொல் இந்தக்கவிதைகளுக்கு சரியாக பொருந்தும். இக்கவிதைகள் மேற்சொன்ன புதுக்கவிதைக்கு நேர்மாறானவை. நவீன கவிதைகளில் கவிஞன் துருத்திக் கொண்டிருப்பதில்லை. பிரச்சார நோக்கத்திற்காகவும் கவிதை பயன்படுவதில்லை.இங்கு கவிதை வாசகனுடன் நேரடியாக உரையாடுகிறது. நவீன கவிதையில் வாசகனுக்கும் கவிதைக்கும் இடையில் கவிஞன் என்பவன் வெறும் கருவி மட்டுமே.

கவிதைகள் தரக்கூடிய வாசிப்பனுபவம் என்பதையும் இந்தக் இரு வகையான கவிதைகளைப் பற்றி பேசும் போது கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். எதுகை மோனை போன்ற மொழி அலங்காரங்களும், நிறுத்தற்குறிகள் போன்ற பிளவுகளும் புதுக்கவிதையின் பிரதான அம்சங்களாக இருக்கின்றன. இவை மனித மனதின் மேல்மட்ட உணர்ச்சிகளை எளிதில் தூண்டக்கூடியவை. ஆனால் ஆழ்மனதில் உருவாக்கும் சலனம் என்பது எதுவுமில்லை.

நவீன கவிதைகளில் 'படிமம்' என்ற நுட்பம் பரவலாக பயன்படுகிறது. உதாரணத்திற்கு 'உடைந்த பாறை' என்பது ஒரு படிமம். கவிஞன் பாறை என்பதனை கவிதையில் ஒரு குறியீடாக பயன்படுத்தியிருக்கக் கூடும். இங்கு பாறை என்பது வெறும் கற்பாறை மட்டுமே இல்லை. அது சிதைந்த ஆளுமையைக் குறிப்பிடவோ, நொறுங்கிய மனதினைக் குறிப்பிடவோ கூட இருக்கலாம். என் அனுபவம் சார்ந்து அந்த படிமத்தை நான் 'எதுவாக' வேண்டுமானாலும் புரிந்துகொள்ளக் கூடும். அனுபவம் சார்ந்து கவிதை உருவாக்கும் சலனம் ஆழ்மனதோடு தொடர்புடையது. இதனை நவீன கவிதையின் முக்கியமான அம்சம் என நான் நம்புகிறேன்.

'படிமம்' என்பது மட்டுமே நவீன கவிதையின் நுட்பமில்லை. எல்லாக்கவிதைகளிலும் படிமம் இருக்க வேண்டிய அவசியமுமில்லை. மிக எளிமையான, நேரடியான நவீன கவிதைகள் இருக்கின்றன. அப்படியானால் இவை 'புதுக்கவிதை'யின் பிரிவில் வரக்கூடியனவா என்ற வினா எழலாம். இந்த இடத்தில் கவிதையின் வடிவம், அதன் உள்ளடக்கம் ஆகியவை கவனிக்கத் தக்கவை. (துருத்தலின்மை, கூச்சலின்மை போன்றவையும்). இந்த வித்தியாசத்தை தொடர்ச்சியான கவிதை வாசிப்பின் மூலமாக மிக விரைவில் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்த விளக்கம் மிகச் சிறிய குறிப்பு மட்டுமே. உங்களின் வினாவுக்கான பதிலை இன்னமும் விரிவாக்க முடியும்.

நன்றி.

வா.மணிகண்டன்.

குழந்தையின் ஒற்றை நாணயம்

2011-12-19T13:06:00.001+05:30

ஒற்றை நாணயத்தை
சுண்டிக் கொண்டிருக்கும்
குழந்தையின் அருகில்
அசிரத்தையாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்-
அவன்
மார்கழியில் குளிர் அதிகமாகிவிட்டதாகச் சொன்ன போது
ஒவ்வொரு வருடமும் இதையே சொல்கிறார்கள் என்றான்
இன்னொருவன்
வலதுகையில் புதிதாகத் தோன்றியிருக்கும் கரும்புள்ளியைக் காட்டியவனை
அசட்டை செய்தவன்
நேற்றைய மதுவிற்கு கடித்துக் கொண்ட மாமிசத்துண்டு
நன்றாக வெந்திருக்கவில்லை என்ற கணம்
அவள்
குங்குமப்பூ நிறச் சுடிதாரில் கடந்து சென்றாள்
கண்களை மட்டும் அவள் மீது திருப்பியவர்கள்
தேநீர் அருந்த விரும்புகிறார்கள்
சிகரெட் பற்றவைக்காத அந்தத் தருணத்தில்
அவனது செல்போன் அழைத்தது
சில வார்த்தைகளுக்குப் பிறகாக முகம் இருண்டவன்
பாதி நிரம்பியிருந்த தேநீர் குடுவையை வைத்துவிட்டு
ஓடத் துவங்குகையில்
குழந்தை நாணயத்தை
மீண்டும் சுண்டியது
ஒரு முறை கூட சுழலாத நாணயத்தை
திரும்பத் திரும்ப சுண்டியது
பூவும் தலையும் இடம்மாறினால்
அவனின் வானமும் பூமியும்
மாறிவிடக் கூடும் என நினைத்தவன்
வெறுமையின் சாயலோடு சிகரெட்டை பற்றவைத்தான்.

என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி

2011-11-22T10:13:00.001+05:30

கருமுகில் திரண்டு நிற்கும்

இந்த மழைக்கால மாலையில்

மிக மூர்க்கமாக முயன்று கொண்டிருக்கிறேன்

செம்மண்ணைக் குழப்பி

ஒரு குருவியைச் செய்துவிட-

தன்

அழகின்மையின் துக்கத்தை

கண்களில் சேகரித்திருக்கும்

தவிட்டுக்குருவியைத்தான் உருவாக்கவிருக்கிறேன்

சின்னஞ்சிறு மஞ்சள் அலகில்

வயல்வெளியைத் தூக்கிச் செல்லும்

என் குருவி

தன் தலையை சிலுப்பி

ஒரு நதியை இடம் மாற்றும்

அதன்

சிறகுகளின் சாம்பல் நிறத்திற்காக

இந்நகரத்தின் இல்லாத வனங்களை பொசுக்கிவைத்திருக்கிறேன்

அலகுகளின் நிறத்திற்கு

சோடியம் விளக்கின் செம்மஞ்சள் ஒளியைசேகரித்திருக்கிறேன்

சீரற்ற அதன் பாடலுக்கு

வாகன இரைச்சலை பயன்படுத்திக் கொள்வேன்

தனக்கான போட்டியாளனை விரும்பாத

கடவுள்

பறக்கவே முடியாத இந்நகரத்தில்

குருவியின்

எளிமையான முதல் சிறகசைப்பு குறித்து

கேலி செய்கையில்
அவனை செருப்பால் அடித்து

விரட்டிய கணம்

குழைத்த சேற்றுக்குள்

விழுகிறது

முதல் மழைத்துளி

பறத்தலை மறந்த புறா

2011-11-15T08:26:00.001+05:30

மெஜஸ்டிக் சிக்னலில்
இரண்டரை மாதங்களுக்கு முன்னதாக
கட் அவுட் ஒன்றை நிறுத்தினார்கள்-
ஜன்னல் திறந்த வீட்டில்
நடுங்கும் மெழுகுவர்த்தியென
காற்றசைவுக்கு சிறகை அசைக்கும்
32 அடி புறாவின்
நிறம் நீலம்
அதன்
கண்களுக்கு நேரெதிரில்
தன் பின்புறத்தை
கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்
உள்ளாடையணிந்த
‘ஹாட் மாம் க்ளப்’க்காரியின் பெரும்படத்தை
நேற்றிரவு பொருத்தியிருக்கிறார்கள்
தன்னை யாரும் கவனிப்பதில்லை என்பதை
இன்று காலையில் புரிந்து கொண்ட புறா
தன் சிறகசைப்பை நிறுத்தி கண்களை மூடியது
சலனமற்ற இருப்பை தவமாக்கிய புறாவின் மீது
முன்னிரவு ஏழேகாலுக்கு சூடான பெருமூச்சை சொரிந்தாள்
க்ளப்காரி
தான் சிங்கமாக இருந்திருந்தால்
கட்டுகளை பிய்த்தெறிந்திருக்க முடியும் என நம்புகிறது
புறா
பறத்தலின் நுட்பத்தை மறந்துவிட்டிருந்தால்
விழுந்து நொறுங்கக் கூடும் என்று தயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
நீங்களும் நானும்
இந்த ஊரும் அடங்கிப்போன ஒரு கணத்தில்
பிங்க் நிற உள்ளாடையிலிருந்தவள்
பச்சை நிறத்திற்கு மாறுகிறாள்
புறா அந்த நொடியில் என்ன நினைத்தது
என்று யோசிக்கிறீர்கள்
தன் கண்களைத் திறந்திருந்தது
மறுநாள் காலை.

துளிகளின் கவிதை:தீபச்செல்வனின் கவிதைகளை முன்வைத்து.

2011-11-10T10:21:00.000+05:30

கவிதை ஒவ்வொரு வாசிப்பிலும் ஒவ்வொருவிதமான பரிமாணத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. "இதுதான் கவிதை" என்று எவ்விதமான தீர்க்கமான முடிவுக்கும் கவிதை வாசகனாலும் கவிதையின் விமர்சகனாலும் வர முடிவதில்லை. கவிதையின் இந்த நீர்மைத்தன்மைதான் மற்ற எந்த இலக்கிய வடிவத்திலிருந்தும் அதனை தனித்துவமாக்கிக்காட்டுவதாக தோன்றுகிறது. கவிதை, கவிஞனின் அபத்தங்களின் வழியாகவே செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் முழுமையாக நம்புகிறேன். அபத்தங்களின் கோர்வைதான் கவிதைக்கான எல்லையை யாராலும் நிர்ணயிக்க முடியாததாக மாற்றுகிறது. அபத்தத்தை உதறிவிட்டு அடுத்தவர்கள் தன்னை கவனிக்கத் துவங்குகிறார்கள் என்பதனை கவிஞன் உணரும் போதும், அவன் அடுத்தவர்களின் கவனத்தை யாசிக்கும் போதும் கவிதை பொலிவிழக்கத்துவங்குகிறது.

சமீபகாலத்தில் எதிர்கொண்ட ஈழத்து கவிஞர்களின் கவிதை தொகுப்புகளை ஒருசேர வாசிக்கும் போது நீர்மைத்தன்மைxஅபத்தம் என்ற எண்ணம் எழுவதை தவிர்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. தற்கால ஈழத்தின் கவிதைகளை குறிப்பிட்ட வரையறைக்குள்- அதன் வடிவம், உள்ளடக்கம், கவிதை மொழி என குறிப்பிட்ட அம்சங்களின் மூலமாக தொகுக்க முடியுமா என்று முயற்சித்தால் இயலாது என்றே தோன்றுகிறது. தமிழின் பெரும்பான்மையான தற்கால கவிதைகளை குறிப்பிட்ட சில அம்சங்களின் மூலமாக தொகுக்க முடிவதில் இருக்கும் அதே சிக்கல்கள்தான் தற்கால ஈழக்கவிதைகளை தொகுப்பதிலும். மிகச் சமீபமாக வாசித்த அனார், தீபச்செல்வன், தமிழ்நதி, ரிஷான்செரீப், மாதுமை, அலறி, ஆகர்ஷியா, ஃபஹீமாஜஹான் என சில கவிஞர்களின் கவிதைகளில் இருந்தே இந்த முடிவுக்கு வர முடிந்திருக்கிறது. இவர்கள் மட்டுமே ஈழக்கவிஞர்கள் இல்லையென்றாலும் இவர்களை நிராகரித்துவிட்டு தற்கால புலம்பெயர் அல்லது ஈழக்கவிதைகளைப் பற்றி பேச முடியும் என்று தோன்றவில்லை. மேற்சொன்ன கவிஞர்களின் கவிதைகளை ஒரு சேர வாசித்தாலும் கவிதைகளை தொகுத்து கட்டுரையாக்குவாக்க அல்லது ஒப்பீட்டு விமர்சனமாக செய்ய முயலும் போது நேர்த்தியாக முடிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

ஈழத்தின் மூத்த கவிஞர்களை சு.வில்வரத்தினம், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன், புஷ்பராஜன், சிவரமணி, சேரன், திருமாவளவன், செழியன் என்ற வரிசையில் மனதில் புரட்டினால் போர்ச்சூழல் குறித்தான கவிதைகளையே இந்த படைப்பாளிகளின் முக்கியமான கவிதைகள் என்று என்னால் சொல்ல முடிகிறது. ஆனால் தற்கால ஈழக கவிஞர்களின் முக்கியமான கவிதைகள் என்று எனக்குப்படுவதை தொகுத்தால் போர்ச்சூழல் தாண்டிய கவிதைகளையும் காண முடிகிறது. விதிவிலக்காக தீபச்செல்வனின் முக்கியமான கவிதைகள் பெரும்பாலும் போர்ச்சூழல் சார்ந்த கவிதைகளாகத்தான் இருக்கின்றன.

இரத்தத்திற்குள்ளும், துப்பாக்கி ரவைகளின் பயணத்தினூடாகவும் வாழும் கவிஞனின் பதிவுகள் அவை. மிகத் தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருக்கும் தீபச்செல்வனின் கவிதைகள் ஈழத்தின் துக்கங்களுக்கும் அந்த நிலம் எதிர்கொண்ட குரூரங்களுக்கும் சாட்சியாகி இருப்பவை. இரத்தத்தின் ஈரப்பசைகளையே இவரின் பெரும்பாலான கவிதைகள் பேசுகின்றன. அந்த நிலத்தின் வேதனையும் பலிகளும் நிறைந்த நாட்களில் அவற்றை அந்த மண்ணிலிருந்தே பதிவு செய்தவை தீபச்செல்வனின் கவிதைகள். இந்தக் கவிதைகள் வாசிப்பவனின் மயிர்க்கால்களைச் சில்லிடச் செய்கின்றன என்பதே அதன் பலம். 'சில்லிடச் செய்தல்' மட்டுமே கவிதையின் அடையாளமாக இருப்பதில்லை. கவிதையின் உண்மைத் தன்மை அந்த கவிதைக்கான அடையாளமாகிறது. தீபச்செல்வனின் கவிதைகளில் இருக்கும் தனித்துவமாக இதை குறிப்பிடுவேன். இந்த தனித்துவத்திற்காக ஈழத்தின் தற்கால கவிஞர்களின் பிரதிநிதியாக தீபச்செல்வனின் கவிதைகளை கவனிக்க முடிகிறது.

பின்வரும் ஒரு கவிதையை வாசித்துவிட்டு தீபச்செல்வனின் பிற கவிதைகளை வாசிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

"எருக்கலை பூக்களை சூடியபடி எனது காதலி

குழிகளில் இருந்து எழும்பி வருகிறாள்

எருக்கலை மரத்தின் வேர்களில்

சகோதரனோ முகத்தை பரவியிருக்கிறான்

குழந்தைகளோ எருக்கலை இலைகளை வாசிக்கின்றனர்

மண்ணுக்கடியில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று

பிதட்டுகின்றன குழந்தையாகிய தாயின் வார்த்தைகள்"

கவிதை தரும் பதட்டம் விரல்களை நடுங்கச் செய்கிறது. எருக்கம் பூச்செடியை என் கிராமத்திற்குச் செல்லும் போதெல்லாம் எதிர்கொள்கிறேன். இதுவரை அதன் வெண்மை படர்ந்த இலைகளும் ஊதாநிறம் விரவிய வெண்மலர்களும் தவிர்த்து வேறந்த விதத்திலும் அது கவனத்தைக் கோரியதில்லை. இந்தக் கவிதையை வாசித்த தினத்திலிருந்து எருக்கம் செடி உள்ளூர அதிர்வுகளை உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த அதிர்வினை எழுத்துக்களாலும் வார்த்தைகளாலும் மட்டுமே விவரிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. வெம்மையில் தழைத்து நிற்கும் எருக்கம் கோடைக்கும் வறட்சிக்குமான குறியீடு. இங்கு எருக்கம்செடி மரணத்தின் குறியீடாகிறது. அந்த மரணம் வெம்மையில் நிகழும் மரணம். இம்மரணங்க்கள் அதீத பீதி மிகுந்தவை.வெம்மையையும் பீதியையும் கவிதை குறிப்புணர்த்துகிறது. கவிதையை வாசித்துச்செல்பவன் 'குழந்தையாகிய தாயின்' என்ற சொல்லில் தேங்கி விடக் கூடும். அவள் ஏன் குழந்தையாகிறாள் என்பதற்கான விடை தேவைப்படுகிறது. எந்த அதிர்ச்சியையும் தாங்கி மீண்டு வருபவள்தானே தமிழ்ப்பெண். அப்படித்தான் இங்கு காலம்காலமாக படிமமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அத்தகைய மனவலிமை கொண்ட பெண்ணை குழந்தையாக்கிய அதிர்ச்சி எத்தகையது என்பதான வினாக்களில் மனது சுற்றி வருகிறது. இந்த வினாவுக்கான பதில் முந்தைய வரிகளில் இருக்கிறது. அத்தனை உறவுகளையும் மரணத்திற்கு தாரை வார்த்துவிட்டு பிதற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள் தாய்.

"குழந்தையின் சோற்றுக்கிண்ணத்தில்

நிரம்பியிருந்தது மரணம்"

என்ற வரிகள் தரும் காட்சிகளை விட்டு நகரமுடியாதபடி இருக்கிறது அதன் ஆழம். எத்தனை குரூரமான மனம் உடையவன் என்றாலும் அவன் குழந்தையிடம் இரக்கக் குணமுடையவனாக இருப்பான் என்பது நம் கற்பிதம். இந்த அடிப்படைதான் அடுத்தவனால் தன் உயிர்போகும் சூழலில் ஒருவன் கடைசியாக பிரயோகப்படுத்தும் சொற்கள் "நான் புள்ளகுட்டிக்காரன்" என்பதாக இருக்கிறது என ஒரு மனோவியல் நூலில் வாசித்தேன். ஆனால் குழந்தைகளும் கூட போர்ச்சூழலில் எந்தவிதமான விதிவிலக்கும் இல்லாமல் கொல்லப்படுகின்றன. ஒரு இனத்தை அழிப்பதற்கு முதலில் அந்த இனத்தின் குழந்தைகளை அழிக்கிறார்கள் அரக்கர்கள். வன்மம் மிகுந்த மனிதர்களின் முகங்கள்தான் இவ்வரிகளில் புதைந்து கிடக்கின்றன. ஒரு நிழற்படமும், சலனப்படமும் தொந்தரவு செய்ய முடியாத ஒரு மனதை இரு வரிகள் தொந்தரவு செய்துவிட முடியும் போலிருக்கிறது.

(2)

கவிதை ஒரு குவியத்தை நோக்கி நகரவேண்டியதில்லை அல்லது அது வேறு எதையும் சுட்ட வேண்டியதில்லை.(Pointless) வன ஓடையின் திசையின்மையைப் போலவே கவிதையும் தன் நகர்தல் பற்றிய பிரக்ஞையின்றி இருக்கலாம். இந்த திசையின்மையையும் நவீன கவிதைகளின் ஒரு கூறாகவே பார்க்கப்படவேண்டும். தீபச்செல்வனின் கவிதைகளுக்குள்ளாக இந்த அம்சம் இருக்கிறது. அதாவது கவிதையின் சில பத்திகள் இந்த திசையின்மையுடன் இருக்கின்றன.ஆனால் ஒரு கவிதை முழுவதையும் வாசிக்கும் போது அந்த அனுபவம் முழுமையாக கிடைக்கிறது என்று சொல்ல முடிவதில்லை.

"வழிநெடுக அழிக்கப்பட்ட

கிராமத்தின் ஊமைத்துயரம்

கொட்டிக்கொண்டே போனது

துயரத்தை மணந்து கிராமமும்

அதைத்தூக்கியபடியும் பறவையும்

அடைபட்டுக் கொண்டிருந்தது"

மேற்சொன்ன கவிதைக்காட்சி "பறவையால் அழிக்கப்பட்ட கிராமமும் பயங்கரம் கலந்த சிறகுகளும்" என்ற கவிதையில் இருக்கிறது. இக்கவிதையின் பத்திகளும் மேற்குறிப்பிட்ட பத்தியும் கவிதையின் திசையற்ற நகர்தலை காட்சிப்படுத்துகிறது. ஆனால் கவிதையின் தலைப்பும் , ,முழுமையான கவிதையும் இந்தக் கவிதையின் திசையை அடையாளப்படுத்துகின்றன. கவிதையை கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் விமர்சகனுக்கு விருப்பமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் வாசகனாக கோட்பாடுகளை கொஞ்சம் நகர்த்திவிட்டு கவிதையை மட்டுமே வாசிக்க மனம் விரும்புகிறது.

கவிதை மனம் வாய்க்கப்பெற்றவனுக்கு துக்கத்திலும் நடுக்கத்திலும் கவிதையே அவனது கரம் பற்றும் ஆறுதலாக இருக்கக் கூடும் என்பதனை தீபச்செல்வனின் கவிதைகள் வழியாக அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஒரு நகரம் வெறிச்சோடிய போதும், கிளைமோர் தாக்குதலில் மனிதப் பணியாளர் பலிகொள்ளப்படும்போதும், முக்கிய சாலை பயன்பாட்டிற்கில்லை என பூட்டப்படும் போது, கவிஞன் ஒருவன் கொல்லப்படும் போது இவருக்கும் கவிதையே வேதனையின் வடிகாலாக இருந்திருக்கிறது.

"உடைந்த வானத்தின் கீழாக

நிலவு

தொங்கிக் கொண்டிருந்தது

நட்சத்திரங்கள் பேரிரைச்சலோடு

புழுதியில் விழுந்துகிடந்தன"

எந்தக் கணத்திலும் குண்டுகள் தம் தலைமீது விழக்கூடும் என்ற நிலையில் பதுங்குழியில் இருப்பவன் இயற்கையும் அழகியலையும் சிதைத்துவிடவே விரும்புகிறான் அல்லது குறைந்தபட்சம் அவற்றை உதாசீனப்படுத்துகிறான். அடுத்த கணம் பற்றிய நிச்சயமின்மை அவனது வாழ்வை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் போது மென்மையான உணர்வுகளுக்கு அவன் இடம் அளிப்பதில்லை. இந்த புரிதலே எனக்கு முந்தைய வரிகளில் உருவாகிறது.

"எனது அறையைச் சூழ்ந்து வந்தன

பல மிருகங்கள்

இரவைக் கடித்து குதறிய

மிருகங்களின் வாயில் கிடந்து

இரவு சீரழிந்தது

நிறுத்தப்பட்ட துப்பாக்கிகளின் முன்பாக

எனது இரவின் பாடல்

விழுந்து சிதறிக் கிடந்தது

இன்னும் எனது காதலி

அறை போய்ச்சேரவில்லை"

ஷெல்களுக்குள்ளும், எறிகணைக்குள்ளும் வாழ்பவனும், களத்தில் ஆயுதம் ஏந்தியவனும் காதலிக்காமல் இருப்பதில்லை. ஆனால் அந்தக் காதல் எளிமையானதில்லை.அதன் சிக்கல்களும் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்துக்களும் வெறும் காதலுக்கானது மட்டுமில்லை. அவர்களின் உரிமைக்கும், அந்தரங்கத்திற்கும், உயிருக்கும் ஆனது. இதை மேற்சொன்ன கவிதை வரிகள் துல்லியமான படமாக்குகிறது.

(3)

தீபச்செல்வனின் கவிதைகளில் உரிமை கோரல் இல்லை, தாம் இழந்துவிட்டவைகளுக்காக அடுத்தவர்களின் கருணை கோரல் இல்லை, புலம்பல்கள் இல்லை- ஆனால் கவிதைகளை வாசித்து முடிக்கையில் அவர்கள் இழந்த உரிமைக்காக ஒரு கணம் யோசிக்கிறேன்; அவர்களின் இழப்புகளுக்காக சற்றேனும் விசனப்படுகிறேன்; அவர்களின் துக்கங்களுக்காக சிறிதேனும் புலம்புகிறேன். கவிதைகளில் இருக்கும் துருத்தலின்மையை இவரின் கவிதைகளின் முக்கிய அம்சமாக சொல்லத் தோன்றுகிறது.

"ஒரு கொத்துரொட்டிக்கடை

இனந்தெரியாத பிணம்

நீளும் அமைதி: யாழ் நகரம்"

என்ற கவிதை ஒரு காட்சியை சொல்லிவிட்டு அமைதியாகிவிடுகிறது. அந்தக் கவிதையில் கவிஞன் வருந்தவில்லை; கோபப்படவில்லை, எந்தவிதமான உணர்ச்சியுமில்லாத செய்தி அறிவிக்கும் வானொலிப்பெட்டியென இருக்கிறது கவிதை. இனந்தெரியாத பிணமும் அதற்கு முந்தைய வரி சுட்டும் உணவகம்- குறிப்பாக கொத்து ரொட்டிக் கடையும் அதன் பிறகான அமைதியும் உருவாக்கும் ஒரு வெளி வாசகனுக்குள்ளாகவும் அமைதியை உருவாக்குகிறது. அது வெறுமையான அமைதி.அந்த அமைதி வாசிப்பவன் யோசிப்பதற்கான பெரும் இடத்தை அளித்துவிடுகிறது. இதுவே வாசகனுக்கும் கவிதைக்குமிடையேயான உறவு. இத்தகைய கவிதை-வாசகன் உறவை தனது ஒவ்வொரு கவிதையிலும் தீபச்செல்வன் உறுதிப்படுத்துகிறார். இதையே தீபச்செல்வனின் முக்கியமான பலமாக நான் கருதுகிறேன்.

"இந்த நகரத்தில் மட்டும்

ஏதோ ஒரு விதத்தில்

மனிதர்கள் தீர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்

தங்கள் பிள்ளைகளை

மரணங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டு

புதைந்துபோன தாய்மார்களின்

கண்ணீரில் எரிந்த நகரம்

சூடேறிக்கொண்டிருந்தது"

துப்பாக்கிகளுக்கு முன்பாகவும் வேட்டை மிருகங்களின் கோரப்பற்களுக்குமிடையில் காதலும் உறவுகளும் அகப்பட்டுக்கொள்கின்றன. மனிதர்கள் தீர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த சொற்பிரயோகம் கவனிக்கப்படத்தக்கது. தீர்க்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றிருக்க முடியும். அப்படியிருப்பின் அது தரக்கூடிய பொருள் வேறு. தீர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது எப்படி தீர்கிறார்கள் என்பதனை ஒரு கேள்வியாக வைத்திருக்கிறது- மர்மமான முறையில் தீர்கிறார்கள். இந்த நகரம்தான் குழந்தைகளை இழந்துவிட்ட தாய்களின் "கண்ணீரில் எரிந்தது". இப்பொழுது சூடேறிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்படியான சொற்களின் விளையாட்டை கவிதைகளில் சாவகாசமாக நிகழ்த்துகிறார்.

தீபச்செல்வனின் "பதுங்கு குழியில் பிறந்த குழந்தை" தொகுப்பாகட்டும், தனது வலைத்தளத்தில் அவர் எழுதும் பிற கவிதைகளாகட்டும்- அந்தக் கவிதைகள் சுற்றி வருவது மிகச் சிறிய வட்டமே. போர்ச்சூழலில் இன்னல்படும் மக்கள், தானும் தன் குடும்பமும் எதிர்கொள்ளும் வாதைகள், சண்டையில் உருமாறும் நகரமும் நகரத்தின் அங்கங்களும். இது எல்லா கவிஞனுக்கும் கிடைக்காத அனுபவம். அனுபவத்தை நேரடி சாட்சியாக எந்தவிதமான வெற்று அலங்காரமும் இல்லாமல் பதிவு செய்கிறார் தீபச் செல்வன். இந்த நேர்மையான சாட்சியமே என்னை தீபச்செல்வனை இக்காலத்திய மிக முக்கியமான ஈழக் கவிஞனாக குறிப்பிடச் செய்கிறது.

இவரது பெரும்பாலான கவிதைகள் சொற்களுக்காகவும், நேர்த்திக்காகவும் காத்திருக்காத கவிதைகள். செதுக்கப்படாத சொற்களின் அடுக்குகளாகவே இந்த கவிதைகளை காண்கிறேன். நேர்த்தியின்மையும், சொற்சிக்கனமின்மையும் கவிதையின் பலவீனமாகத் தென்படுகிறது. ஆனால் பாடுபொருளின் கனமும் அது தன்னுள் புதைத்திருக்கும் தீர்க்கவே முடியாத சோகமும் இந்த பலவீனங்களை வீழ்த்திவிடுகிறது. இதுவே தீபச்செல்வனை ஈழத்தின் கவிதை தொடர்ச்சியில் அழுத்தமான இடம்பெறச் செய்கிறது.

(விருதுநகர் மாவட்டம் சிவகாசியில் 10.9.2011 அன்று நிகழ்ந்த கூட்டத்தில் நிகழ்த்திய உரையின் கட்டுரை வடிவம்)

நன்றி: உயிர் எழுத்து- நவம்பர்'2011

18வது அட்சக்கோடு: ஏரிக்கரையில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது குளிர்காற்று

2011-10-29T14:35:00.001+05:30

ஹைதராபாத்/செகந்திராபாத் இரட்டை நகரங்களுக்கும் எனக்குமான உறவு ஆத்மார்த்தமானது என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் மறந்துவிட முடியாதது. படிப்பிற்கு பிறகாக முதலில் வேலை கிடைத்த இடம் என்ற மகிழ்ச்சியிருந்தாலும் அந்நகரம் அளித்த தனிமையும், வாழ்க்கையின் வெறுமையான கணங்கள் உருவாக்கிய விரக்தியும், அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறோம் என்கிற புரட்டல்களும் முதல் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு வதக்கிக்கொண்ருந்தன. அந்தச் சமயத்தில் வாசிப்பு மட்டுமே எனக்கான ஆசுவாசமாக இருந்தது. அத்தருணத்தில் செகந்திராபாத் நகரத்தை கதைக்களமாகக் கொண்டு அசோகமித்திரன் எழுதியது என்று “18 வது அட்சக்கோடு” நாவலை நண்பர் வெங்கடாசலம் அளித்தது நினைவில் இருக்கிறது.

18வது அட்சக்கோடு வரலாற்று நாவல்- சுதந்திரத்துக்கு பிறகான நிஜாம் அரசாங்கத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்று பதிவுகளை எளிய இளைஞனை சுற்றியதான நிகழ்வுகளின் கோர்வைகளாக பதிவு செய்கிறது. பெரும்பாலான வரலாறுகள் அமைப்பின்/நிறுவனத்தின் உச்சியில் இருந்தே பதிவு செய்யப்பட்டிருகின்றன. ஒரு தேசத்தை மையமாக வைத்து அதன் மன்னர்கள், மாகாணங்கள், குடிகள் என்று கீழ் நோக்கி வருதல் அல்லது தேசத்தின் பொருளியத்தை உச்சியில் வைத்து அதன் குடிமக்களின் வாழ்வாதார நிலைகளை நோக்கி இறங்குவரிசையில் பதிவு செய்தல் அல்லது தேசத்தின் அரசியலை மையமாகக் கொண்டு அதன் மக்களின் அரசியல் செயல்பாடுகள் பற்றி பேசுதல் என ’மேக்ரோ’வரலாறுகள்தான் இங்கு பதிவு செய்யப்படுகின்றன. 18வது அட்சக்கோடு தனிமனிதனில் இருந்து தேசம் நோக்கி பார்க்கும் ‘மைக்ரோ’ வரலாறு. இதில் தனிமனிதர்களின் அரசியல் கோட்பாடுகள் பதிவு செய்யப்படுகிறது, அவர்களின் பொருளாதார நிலை பேசப்படுகிறது, தனிமனித பார்வையில் நிஜாமினுடைய காரியதரிசிகளின் செயல்பாடுகள் அலசப்படுகிறது. ‘மைக்ரோ’ வரலாறுகள் காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறுவாசிப்புகளிலும், மறு ஆய்வுகளிலும் மாற்றம் பெறுவதில்லை. அவை தனிமனிதனின் பார்வையில் இருந்து எழுதப்படும் எளிய சாட்சிகளாக படிமங்களாகின்றன.

வாசிப்பு என்பது பல படிநிலைகளைக் கடந்துவருவதான இயக்கம். தனது ஒவ்வொரு வாசக நிலையிலும் வாசகன் ‘நல்ல படைப்பிற்கான விதிகளை’ தானாகவே தன் வாசிப்பனுவத்தின் மூலமாக வகுத்துக் கொள்கிறான். பிறகு தன் விதிகளுக்கு முரணான படைப்பை எதிர்கொள்ள நேரும் போது ஒன்று படைப்பை நிராகரிக்கிறான் அல்லது படைப்பு வீரியமிக்கதாக இருப்பின் தன் விதிகளை மாற்றியமைத்துக் கொள்கிறான்.

நாவல் வாசிப்பது என்பது ஒரு கதையை அறிந்துகொள்ளுதல் என்பதான எனது சித்தாந்தம் காலாவதியாகிவிட்ட ஒன்று என்பதனை உணர்ந்த தருணம் அது. நாவல் நேர்கோட்டில் பயணிக்கக்கூடாது; தர்க்கரீதியான வினாக்களை தன் ஓட்டம் முழுவதுமாக தொடர்ந்து எழுப்பிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் போன்ற விதிகளை உருவாக்கி வைத்திருந்தேன். ஆனால் நாவலுக்கு இத்தகைய விதிகள் அவசியமில்லை என பொய்யாக்கியது 18வது அட்சக்கோடு. சந்திரசேகரனின் அத்தனை பதட்டங்களும் என் விரல்களுக்குள் பரவிக்கொண்டன. அவனது ஓட்டங்கள் என்னை திகிலடையச் செய்தன. அந்த நாவலுக்குள் என்னை புதைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எந்தவிதமான உணர்ச்சி துருத்தல்களும், அலங்காரங்களுமின்றி சந்திரசேகரனின் பாத்திரமும் அவனைச் சுற்றிலுமான நிகழ்வுகளும் வாசகனை இந்திய யூனியன் சுதந்திரம் அடைவதற்கும் முன்பாகவும் சுதந்திரத்திற்கு பிறகு ஹைதராபாத் சமஸ்தானம் இந்திய யூனியனுடன் இணைக்கப்படும் வரைக்குமான குறுகிய காலகட்டத்துக்குள் கொண்டு சேர்க்கின்றன. அசோகமித்திரனின் கதைசொல்லும் பாங்கும், நாவல் ,முழுவதும் இழையோடும் நகைச்சுவையுணர்வும் காட்சிகளின் துல்லியத்தன்மையும் இந்நாவலின் மிகப்பெரிய பலங்களாக தோன்றுகிறது.

நாவல் பதிவு செய்யப்படும் காலகட்டத்தில் இந்நாவலின் களமான ஹைதராபாத்தும் செகந்திராபாத்தும் நாவலின் கதாபாத்திரங்களுக்கு வேறொரு நாட்டின் இரட்டை நகரங்கள். அங்கு புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சந்திரசேகரனும் அவனது மத்தியதர தமிழ்க் குடும்பமும் தங்களைச் சுற்றி உருவாகி வளரும் மதம்,தேசம்,மொழி, பயங்கரவாதம் என்ற வலைப்பின்னல்களின் காரணமாக இனம்புரியாத பயத்தில் நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த மென்பதட்டத்திலேயே நாவல் முழுவதுமாக நகர்கிறது. தன் வீட்டு மாடு அடுத்தவர்களின் தோட்டத்தில் மேய்வதால் அந்நியரிடம் தான் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சண்டைகளில் இருந்து, வேற்று ஆடவனிடம் இருந்து தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்வதற்காக தன் ஆடைகளை துறக்கத் துணியும் பெண்ணிடம் இருந்து தப்பியோடுவது வரையிலும் என இளம்பிராய அதிர்ச்சிகளால் சந்திரசேகரன் பின்னப்படுகிறான்.

அரசியல் கோட்பாடுகளின் புரிதலற்ற, மதம் பற்றிய ஆழ்சிந்தனைகள் அற்றவனாக தனது பருவத்திற்குரிய குறுகுறுப்புகளுடனும், கிரிகெட் விளையாடிக் கொண்டும், தன் வீட்டு குடும்ப பொறுப்புகளுடனும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கல்லூரி மாணவனை அரசியல் சமூக நிகழ்வுகள் தன் முரட்டுபிடிகளுக்குள் இழுத்துக் கொள்கின்றன. வரலாற்றின் பிடிகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் சந்துரு சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப முடிவெடுக்கவியலாதவனாக தத்தளிக்கிறான். திடீரென அழைத்து மேடையில் பாடச் சொல்லும் ஆசிரியரிடம் மறுப்பு தெரிவிக்க முடியாதவனாகவும், போராட்டக்களத்தில் இருந்து தப்பிக்கொள்ள முடியாதவனாகவும் தொடர்ந்து சூழல்களின் கைதியாகிறான்.

வரலாறு யாரையும் விட்டுவைப்பதில்லை- வரலாற்றுக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில் வரலாற்றின் மெளனசாட்சிகள் என்று யாரும் இருப்பதில்லை. வரலாற்றின் ஏதாவது ஒரு பகுதியாக ஒவ்வொருவரும் உறைந்துவிடுகிறார்கள். இப்படி உறையும் கதாபாத்திரமாகத்தான் சந்திரசேகரனையும் பிற நாவல் பாத்திரங்களையும் அணுக முடிகிறது. காந்தி இறந்த தினத்தை இன்னொரு ’தேசத்தில்’ இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சந்துருவும் அவனது குடும்பத்தாரும். மொத்த இந்திய தேசமும் பெரும்பதட்டத்தில் சிக்குண்ட அந்த நாள் நிஜாமின் தேசத்தில் சற்றே பரபரப்பான சாதாரண நிகழ்வாகவே இருக்கிறது. அதே சமயத்தில் இந்திய ராணுவம் சமஸ்தானத்திற்குள் நுழைவது மிகப்பெரிய பரபரப்பான நிகழ்வாக இருக்கிறது.

இந்த நாவலை வாசித்துவிட்டு அதன் இடங்களை ஹைதராபாத்திலும், செகந்திராபாத்திலும் தேடியலைந்த ஞாயிறுகள் நினைவில் வந்து போகின்றன. நகரப்பேருந்துகளின் வெக்கையில் வியர்வை கசகசப்பில் ரஜாக்கர்கள் வாழ்ந்த இடங்களுக்கும், செகந்திராபாத் ரயில்வே குடியிருப்புக்கும், டேங்க் பண்ட் சாலைக்கும், ராணிகஞ்ச்க்கும் என சந்திரசேகரன் அலைந்த இடங்களில் ஒரு இடத்தையாவது அதே அடையாளத்துடன் பார்த்துவிட முயன்றிருக்கிறேன்.நிஜாம் கல்லூரியும் சாலர்ஜங் மியூசியமும் மட்டுமே நாவலின் தொடர்ச்சியாக தங்களின் அடையாளத்தை பெரிதும் மாற்றிக்கொள்ளாமல் இருக்கின்றன என்று நம்பினேன்.அது என் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை மட்டுமே. உண்மை வேறாகவும் இருக்கலாம். ஹைதராபாத்தும் செகந்திராபாத்தும் தங்களின் பெரிய ஆலமரங்களை தொலைத்துவிட்டு அதற்கு ஈடாக பிற நகரங்களைப் போலவே வணிகவளாகங்களைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

அசோகமித்திரனை ஒரு முறை நேரில் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. ஹைதராபாத் வந்திருந்த போது அவரும் மறைந்த எழுத்தாளர் எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணனும் காரின் பின்புறமாக அமர்ந்துகொள்ள நான் முன்புறத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். அவருடன் பேசுவதற்கு எனக்கு கிடைத்த ஐந்து நிமிடங்களில் 18வது அட்சக்கோடு பற்றி சில வினாக்களை எழுப்பினேன். அப்போதைய செகந்திராபாத்தும் ஹைதராபாத்தும் இப்பொழுது தேடினாலும் கிடைப்பதில்லை என்றார். அதைச் சொல்லி முடித்த போது அவரது முகத்தில் புன்னகையும் இல்லாத வருத்தமும் இல்லாத வெறுமையை உணர முடிந்தது.

இந்நாவலை வாசித்துக் கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில் நாவல் பற்றி உரையாடும் போது சில நண்பர்கள், நாவலில் பிற இன(இஸ்லாம்) வெறுப்பு தென்படுவதாகவும், மாற்று இனத்தவரின் உணவுகளையும் பழக்கவழக்கங்களையும் எள்ளுவதாகவும் விமர்சித்தார்கள். என் வாசிப்பில் இந்த எதிர்மறை கருத்துக்களை உணர முடிந்ததில்லை. அதனால் வாசித்த பகுதிகளை மறுவாசிப்பு செய்ய வேண்டியிருந்தது. சந்திரசேகரன் என்ற பாத்திரத்தின் வழியாகவும் அவன் பிறப்பு மற்றும் வளர்ப்புச்சூழலிருந்து வாசிக்கும் போதும் இவை யதார்த்தமான காட்சிகளாகவேபடுகிறது.

1940களின் நிகழ்வுகள் 1970களில் நாவலாக பதிவு செய்யப்பட்டு 2010களில் வாசிக்கும் இன்றைய தலைமுறை வாசகனையும் தன்னோடு சேர்த்துக் கொண்டு இந்நாவல் பயணப்படுகிறது. Freshness இந்த நாவலில் மிக முக்கியமான அம்சம். அது இன்னும் பல வருடங்களுக்கும் இருக்கக்கூடும்.

மிகச் சமீபத்தில் ஹைதராபாத் சென்றிருந்தபோது டேங்க் பண்ட் சாலையில் வாகனங்கள் நெருக்கிக் கொண்டிருந்தன. ஏரிக்காற்றோடு பேசுவதற்காக நான் ’இரும்பு பெஞ்ச்’ மீது அமர்ந்தேன். அப்பொழுது ஒடிசலான தேகத்தில் கிரிக்கெட் உடையுடன் ஒருவன் மிதிவண்டியை அழுத்திக் கொண்டிருந்தான். “சந்துரு” என்று எனக்கு மட்டுமே கேட்குமளவுக்கு அழைத்துக்கொண்டேன். அவன் திரும்பிப்பார்க்கவில்லை. அநேகமாக என் அழைப்பு வேளச்சேரியில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் அசோகமித்திரனுக்கு கேட்டிருக்கலாம்.

வா.மணிகண்டன்

=========

(எழுத்தாளர் அசோகமித்திரனின் "18வது அட்சக்கோடு" நாவல் செம்பதிப்பாக(Classic Series)காலச்சுவடு பதிப்பகத்தின் மூலம் வெளிவருகிறது. இந்தப் பதிப்புக்கு நான் எழுதிய முன்னுரை இது)

கவிதை மொழி

2011-10-18T09:34:00.001+05:30

கோவையில் “அருவி” அமைப்பினர் அக்டோபர் 16-2011 அன்று ஒழுங்கு செய்திருந்த சந்திப்பில் ’கவிதை மொழி’ என்ற தலைப்பில் நிகழ்த்திய உரையாடலின் “பவர் பாய்ண்ட்” வடிவம்.

இந்தக்கூட்டத்தில் தமிழ்க்கவிதை குறித்தான என் புரிதல்களையும், கவிதையோடு எனது அனுபவம் பற்றியும் பேசுவது என்று முடிவு செய்திருந்தேன். இவை இதுவரை கவிதைகள் பற்றி நான் எழுதிய குறிப்புகளின் சாராம்சம்தான்.

1) தமிழ்ச் சூழலில் கவிதை பொதுவாக எந்த வழிமுறைகளில் நமக்கு அறிமுகமாகிறது என்பது பற்றியும், அவை எதனால் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பது குறித்து ஆரம்பம் அமைந்தது.

2) கவிதையின் பெரும் பிரிவுகளாக நமக்கு அறிமுகமானவை குறித்து

மரபுக் கவிதை வாசிக்க ஆரம்பித்த பள்ளிப்பருவத்தில் புறநானூற்றின் சூழலுக்குள் தன்னை பொருத்திக் கொள்ள முடியாமையும், அகப்பாடல்கள் குறிப்பிடும் தனக்கு அனுபவம் இல்லாத வயதும், அந்த பருவத்தில் அக்கவிதைகளை விட்டு விலகச் செய்கின்றன.

புதுக்கவிதையின் அதீத ஓசைகளும் அதன் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் உணர்ச்சிகளும் புதுக்கவிதையை விட்டு விலகச் செய்கின்றன.

இந்நிலையில் நவீன கவிதை அறிமுகமாகிறது. நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்பதை தேடிச் செல்ல மனம் ஆயத்தமாகிறது.

3) நவீனத்துவத்திற்கான அடிப்படையும், அதன் துவக்கமும் குறித்து

4) நவீனத்துவம்: சிறு குறிப்பு

5) புதுக்கவிதையிலிருந்து நவீன கவிதைக்கான நகர்தல் குறித்து

6) கவிதைக்கான வரையறை

7) எனக்கான கவிதை

8) கவிதையில் உண்மைத்தன்மை

9) கவிதையில் இருண்மை:

கவிதையின் இருண்மைத் தன்மைக்கு நகுலனின் கவிதைகளை முன் வைத்தும், ஜெயமோகன் சமீபத்தில் நகுலன் படைப்புகள் குறித்து எழுப்பிய விமர்சனத்திற்கு எதிர்வினையாற்றவும் இந்த இடம் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்பட்டது. எனக்கு நகுலன் கவிதைகள் உருவாக்கும் இருண்மையும், அதில் உருவாகும் வாசகனுக்கான இடமும் மிக முக்கியமானவை. அதனாலேயே எனக்கு நகுலன் மிக முக்கியமான படைப்பாளி.

10) கவிதையில் உருவாக்கப்படும் காட்சிகள்

நேரடியான காட்சிகளில் இருக்கும் பிரச்சினை -ஸ்டேட்மெண்ட்

பூடகமான காட்சிகளில் இருக்கும் சிக்கல்- புதிர்த்தன்மை

11) தமிழ்க் கவிதைகளில் நாம் எதிர்கொள்ளும் படிமங்கள், அது உருவாக்கும் புரிதல்கள்

12) கவிதை வாசிப்பும் மனநிலையும்:

தன் மனநிலையிலிருந்து கவிதையை புரிந்து கொள்ளுதலில் மனநிலை இரு விதமான நிலையில் இருக்கலாம்- அமைதியான மனநிலை அல்லது கொதிநிலை

13) கவிதை என்பதன் சுயம்

14) தனித்துவத்துடன் அமையும் கவிதைகள்

15) கவிதையை அணுகுதல்: ரசனை சார்ந்து அல்லது கோட்பாடு சார்ந்து

16) கவிஞன் x கவிதாளுமை

17) இன்றைய கவிஞர்களுக்கு முன் இருக்கும் சவால்கள்

18) கவிஞனின் தெளிவற்ற தன்மை

குறிப்புகள்:

’அருவி’ அமைப்பு குறித்து:

அருவி அமைப்பு கோவையில் சூரி,ஸ்ரீநி,சுரேஷ் ஆகிய மூன்று நண்பர்களால் நடத்தப்படுகிறது. இவர்கள் கல்லூரிக்காலத்தில் (1981-1986) இல் “உயிர்மெய்” என்ற சிற்றிதழை நடத்தியவர்கள்( 8 இதழ்கள்)

இவர்களோடு சேர்ந்து இன்னொரு நண்பரும் இயங்குகிறார். அவரோடு அதிகம் பேசவில்லை- பெயரும் நினைவில் இல்லை.

இணையதளம்: www.aruvikovai.com

கூட்டம் குறித்து:

1) நவீன கவிதை குறித்து பேசும் போது ந.பிச்சமூர்த்தி, நகுலன்,பசுவய்யா,ஆத்மாநாம்,தேவதேவன்,தேவதச்சன்,சுகுமாரன் போன்ற பெயர்களை குறிப்பிட்டு பேச வேண்டியிருந்தது.

கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட ’வானம்பாடிகள்’ கவிஞர் அக்னிபுத்திரன், இத்தனை கவிஞர்களை குறிப்பிட்டவன் ஏன் இன்குலாப்பின் பெயரை சேர்க்கவில்லை என்றார். இன்குலாப், மு.மேத்தா ஆகியோர் என நான் பதில் சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது “இன்குலாப்பையும் மு.மேத்தாவையும் ஒரே தட்டில் வைக்கும் போதே உங்களுக்கு அந்தக் கவிதைகளில் பரிச்சயம் இல்லை” என்றார். நான் பதில் சொல்லவில்லை- என்னிடமிருந்த பதில் அந்த கூட்டத்தை திசையிருப்பிருக்ககூடும்.

பதில் இதுதான்:
ந.பி, சு.ரா,தேவதச்சன் வரிசையில் கவிதை வாசித்து அவற்றைக் கொண்டாடுபவனுக்கு இன்குலாப்பும் ஒன்றுதான், மு.மேத்தாவும் ஒன்றுதான், கருணாநிதியும் ஒன்றுதான்.

2) திருவள்ளுவருக்குப் பிறகு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளில் பாரதியாரில்தான் கவிதை நிற்கிறது என்ற போது பொதியவெற்பன் “பக்தி இலக்கியம், சித்தர் பாடல்கள், கம்பராமாயணம்” எல்லாம் கவிதைகள் இல்லையா என்றார்.

3) கவிதையை ரசனை சார்ந்து அணுகுதல் அல்லது கோட்பாடு சார்ந்து அணுகுதல் பற்றி விவாதிக்கும் போது பொதியவெற்பன் படைப்பில் ரசனை சார்ந்து மட்டுமே அணுகினால் உனக்கு அடுத்தவன் கவிதையை விமர்சிக்கும் யோக்கிதை இல்லையென்றார். கவிஞனாக நான் ரசனை சார்ந்து மட்டுமே அணுகுவேன், கவிதை ப்ரியனாகவும் நான் அதையே செய்வேன். கோட்பாட்டிற்காக கவிதையை பிரிப்பது எனது படைப்பு மனநிலையை சிதைக்கிறது. எனது யோக்கியதை பற்றிய சான்றுக்காக நான் காத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

4) கவிஞர்கள் உதிரிகளாக இருந்தாலே போதும் அவர்கள் தங்களை எந்த நிறுவனத்துடனும் இணைத்துக்கொள்ளத் தேவையில்லை என்றபோது மனிதன் உதிரியாக இருக்க முடியாது என்றும் அவன் பிறரோடு சேர்ந்தே இருக்க வேண்டும் என அக்னிபுத்திரன் சொன்னார். “மனிதன் சேர்ந்து இருக்கலாம் ஆனால் படைப்பாளி உதிரியாக இருக்கலாம்” என்றேன்.

5) அமரநாதன் என்பவர் என் கவிதைகளைப் பற்றிய கருத்துக்களைச் சொல்லி என்னை சந்தோஷ அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கினார்.

6) இசை,இளங்கோ கிருஷ்ணன், தென்பாண்டியன்,அவை நாயகன்,சம்யுக்தா ஆகிய படைப்பாளிகள் உட்பட தோராயமாக முப்பது பேர் கலந்து கொண்டார்கள்.

7) ஆனந்த், வீரராகவன் ஆகியோர் உரையாடலில் பங்குபெற்றார்கள்.

8) சில மாணவர்களும் கலந்து கொண்டார்கள்.

9) முந்தைய நாள் முகநூலில் நான் எழுதிய அருவி நிகழ்ச்சி குறித்தான செய்தியில் தன் பெயரை குறிப்பிடாதது குறித்தான வருத்தத்தை இளஞ்சேரல் தொலைபேசியில் அழைத்து பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் இளவேனில் சார்பாகவும் பேசுவதாகச் சொன்னார். அந்த செய்தியில் பெயர் குறிப்பிடாமல் விட்டதில் எந்த அரசியலும் இல்லை அது ஒரு தற்செயல் என்று விளக்க வேண்டியிருந்தது.

10) நிகழ்ச்சியை தொகுத்த மாணவியின் பெயர் மறந்துவிட்டது.

--------
கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்: vaamanikandan@gmail.com

அருவி: நான்காம் நிகழ்வு

2011-10-13T10:43:00.003+05:30

அன்பு நண்பர்களுக்கு,

அருவி அமைப்பின் நான்காம் நிகழ்வு எதிர்வரும் 16 அக்டோபர் 2011 அன்று, சித்ர மஹால், பழைய கங்கா ஆஸ்ப்பத்திரி அருகில்,ராம் நகர், கோவை-9 என்ற முகவரியில் நிகழ்கிறது.

நான் கலந்து கொண்டு நண்பர்களுடன் கவிதை பற்றி விவாதிக்கிறேன். இயலும் நண்பர்கள் கலந்துகொள்ளுங்கள். நண்பர்களுக்கு தெரியப்படுத்தவும்.

நன்றி.

பெங்களூரில் ’சூர்ப்பணங்கு’ நாடக நிகழ்வு.

2011-09-30T15:19:00.001+05:30

அக்டோபர் 6, 2011 அன்று பெங்களூர் ரவீந்திர கலாஷேத்ராவில் முருகபூபதியின் “சூர்ப்பணங்கு” நாடகம் நடைபெறவிருக்கிறது.

நண்பர்களின் ஆதரவு தேவை.

பெங்களூர் வாழ் நண்பர்களுக்கும் தெரியப்படுத்துங்கள்.

நுழைவுச்சீட்டு முதலான மேலதிக தகவல்களுக்கு தொடர்புகொள்ளுங்கள். பாலா- 9886800666

நன்றி.

சிவகாசி இலக்கிய கருத்தரங்கு

2011-09-09T06:44:00.001+05:30

நண்பர்களுக்கு,

வணக்கம்.

சிவகாசி ஸ்ரீ காளீஸ்வரி கல்லூரியில் 9.9.2011 மற்றும் 10.9.2011 ஆகிய இரு தினங்களில் நடைபெறும் இலக்கியக் கருத்தரங்கில் "புலம்பெயர் கவிதைகள்" குறித்தான அரங்கில் நானும் பங்கு பெற்று உரையாற்றுகிறேன்.

இயலுமெனில் விருப்பமுள்ள நண்பர்கள் வருக.

நன்றி!

குழந்தை அழுது கொண்டிருக்கிறது

2011-09-07T10:26:00.001+05:30

நீங்கள் பெங்களூர் வந்திருக்கிறீர்களா? சுஜாதா பாரத் எலெக்ட்ரானிக்ஸில் பணிபுரிந்த காலத்தில் நீங்கள் வந்திருப்பதாக குறிப்பிட்டால் அதை "செல்லாது செல்லாது" என்று சொல்லிவிடலாம். சாலையோர மரங்களை எல்லாம் மேம்பாலம் கட்டுகிறேன் என்றும், மெட்ரோ ரயில் கொண்டு வருகிறேன் என்றும் வெட்டிய பிறகு, ஒசூர் தாண்டியவுடன் ஐ.டி நிறுவனங்கள் கண்ணாடிக்கட்டிடங்களாக முளைத்த பிறகு, ஃபோரம்,மந்த்ரி மால் என்று திரும்பின பக்கமெல்லாம் பெரும் வணிகவளாகங்கள் வந்த பிறகு நீங்கள் பெங்களூர் வந்திருந்தால் சொல்லுங்கள். அப்படியான ஒரு அசந்தர்ப்பத்தில்தான் தன் பெட்டி படுக்கையை தூக்கிக் கொண்டு கட்டியவளையும் துணைக்கழைத்துக் கொண்டு ஒரு மே மாத ஞாயிற்றுக்கிழமையில் ரகு இந்த திரு ஊரில் இறங்கினான். பெங்களூரில் மே மாதத்தில் கூட குளிரடிக்கும் என்று சொல்லி அவனை உசுப்பேற்றியவர்கள் இன்று கிடைத்தால் சுண்ணாம்புக் கால்வாயில் குப்புற படுக்க வைத்துவிடுவான்.

ரகு வந்து இறங்கிய சமயத்தில் கிருஷ்ணராஜபுரம் தொடரூர்தி நிலையம் வெந்து கொண்டிருந்தது. இரவிலாவது தணியுமா என்று தெரியாமலேயே ஆட்டோ பிடித்தான். "தமிழ் கொத்தா?நாக்கு கன்னடா கொத்தில்லா" என்ற போது "இங்க அத்தினி பேருக்கும் தமிழ் தெர்யும் சார்,பரவால்ல தமிழ்லயே பேசுங்க" என்றார் ஆட்டோக்காரர். அது அவனை நக்கல் அடிப்பது போல் இருந்தது என்று சொன்னால் உங்களுக்கு புரியாது. புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் அந்த இடத்தில் நீங்கள் இருந்திருக்க வேண்டும். பற்களே தெரியாமல் ஒரு சிரிப்பு, நேருக்கு நேராக பார்க்காமல் படித்துக் கொண்டிருந்த செய்தித்தாளை மடிப்பது போலவோ, மீட்டரை போடுவது போலவோ வேறு எதையோ செய்து கொண்டே ஒரு வாக்கியத்தை உதிர்ப்பது- இப்படியாக நீங்கள் பலவற்றையும் கோர்த்து அந்த 'சிச்சுவேஷனை' மனக்கண்ணில் கொண்டு வந்துவிடலாம். இதெல்லாம் யோசிக்க முடியாது என்று நினைத்தால் "ஆட்டோக்காரர் நக்கலடித்தார்" என்று நான் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

ரகு பெங்களூர் வந்த கதை ஓரமாக கிடக்கட்டும்.அவர்கள் வந்து சேர்ந்த வாரத்திலிருந்தே பெங்களூரிலிருந்து ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையும் அவன் மட்டும் பேருந்து பிடித்து சொந்த ஊருக்கு போக வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது. அலுவலக நண்பர்கள் யாரையாவது பிடித்து அவர்களின் வாகனத்தில் அலுவலகத்திலிருந்து மடிவாலா போலீஸ் ஸ்டேஷன் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்து சேர்ந்துவிடுவான். மடிவாலாவில் வெள்ளிக்கிழமை மாலை தொலைதூர பேருந்து பிடிப்பது என்பது வானம் ஏறி வைகுந்தம் பிடிப்பது போல்தான். வைகுந்தம் ஏறி அமர முடியாவிட்டாலும் கூட பேப்பரை விரித்து நடைபாதையில் அமர்ந்து கொள்வதுண்டு. டிக்கெட் தர வரும் கண்டக்டர் பெருமான் 'அடுத்த பஸ்ஸில் வரலாம்ல' 'ஏன் இவ்வளவு சிரமப்படுறீங்க' என ஏதாவது சொல்வார் ஆனால் அதையெல்லாம் காதில் வாங்கிக் கொண்டிருக்க முடியுமா? டிக்கெட்டை வாங்கிக் கொண்டு நூற்று நாற்பத்தியேழாவது முறையாக 'போக்கிரி' அல்லது 'சிவகாசி'யை பார்க்க ஆரம்பித்துவிடுவான்.சேலம் செல்லும் பேருந்துகளில் இந்தப் படங்களை மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப போடுகிறார்கள். கண்டக்டர் டிரைவருக்கு இந்த படங்கள் பிடிக்குமா என்று தெரியாது ஆனால் அந்த சிடிக்கள் மட்டுமே தட்டுபடாமல் அவர்கள் வைத்திருக்கும் புராதன சிடி ப்ளேயரில் ஓடும் போலிருக்கிறது.

பெங்களூரில் கண்ணில்படுபவர்கள் ஒன்று சாப்ட்வேர் ஆளாக இருக்கிறார்கள் அல்லது கூலி வேலைக்குச் செல்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். அரசாங்க வேலையில் இருப்பவர்கள், மத்தியதர வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் என பல தரப்பும் இல்லாமலே ஆகிவிட்டார்களோ என்று தோன்றுகிறது. தொலைதூர அரசு பேருந்துகளில் இடம் பிடிப்பதில் கூட இந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் கூலி பெறுபவர்களுக்கும், பெங்களூரில் கட்டிட வேலையோ காய்கறிக்கடை வேலையோ செய்து கூலி பெறுபவர்களுக்கும்தான் போராட்டம் நடக்கும். முதல் வகைக் கூலிகளில் இன்னொரு பிரிவு உண்டு, ஆன்லைனில் ஆம்னி பேருந்தில் டிக்கெட் பதிவு செய்து அலுங்காமல் குலுங்கி குலுங்கி பயணிப்பவர்கள். வாராவாரம் பயணிக்கும் ரகு ஒவ்வொரு வாரமும் ஆம்னியில் டிக்கெட் போட்டால் பதினெட்டு சதவீதத்தில் 'பெர்செனல்' லோன் வாங்கித்தான் சோறு தின்ன வேண்டி இருக்கும் என்பதால் அவனுக்கு அரசு பேருந்துகளே சரணம்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னதாக ஏதோ காரணத்திற்காக வியாழக்கிழமையே ஊருக்கு கிளம்பினான். வெள்ளிக்கிழமையை தவிர்த்து வேறு எந்த நாளாக இருந்தாலும் டீலக்ஸ் பேருந்திலும் கூட கூப்பிட்டு ஏற்றிக் கொள்வார்கள். அத்தனை காலியாக இருக்கும். ரகு மடிவாலா சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்த போது டீலக்ஸ் பஸ் நின்றது. நடத்துனர் சேலத்துக்கு இருநூறு ரூபாய்கள் என்க, இவன் நூறுதான் என்று சொல்ல கடைசியில் நூற்றி இருபத்தைந்தில் பேரம் முடிந்தது.

அது திருச்சி செல்லும் பேருந்து. மொத்தமாக இருபது பேர்கள் மட்டுமே இருந்தார்கள். அதிசயமாக கருப்பு வெள்ளை பாடல்களை டிவிடியில் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ரகு ஏறும் போதிலிருந்தே ஒரு குழந்தை அழத் துவங்கியிருந்தது. அதற்கு பத்து மாதங்கள் இருக்கலாம். அதனை பெற்றவர்கள் அதன் அழுகையை நிறுத்த கடும் பிரயத்தனங்களை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் ஒன்றும் பலிக்கவில்லை. எலெக்ட்ரானிக் சிட்டியைத் தாண்டுவதற்குள்ளாக வீறிடத் துவங்கியது. அதன் அழுகை நிற்காது போலிருந்தது. ரகு சிறுகுழந்தையாக இருக்கும் போது ஒரு முறை தொடர்ந்து அழுது கொண்டிருந்ததால் வலிப்பு வந்துவிட்டதாகவும் கையில் சாவி கொடுத்தும் நிற்காமல் அழுது கொண்டிருந்ததாகவும் பிறகு பொன்காளியம்மன் திருநீறை நெற்றியில் பூசிய பிறகுதான் வலிப்பு நின்றதாக குறைந்து முந்நூறு முறையாவது அம்மா சொல்லியிருக்கிறார். அப்படி இந்தக் குழந்தைக்கும் வலிப்பு வந்துவிடுமோ என்பதைவிடவும் அதை தான் பார்க்க வேண்டியிருக்குமே என்ற பயமே ரகுவை அதிகம் பதறச் செய்தது. ஏதாவது பிரச்சினை நடந்து கொண்டிருக்கும் போது அந்த இடத்தை விட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிடுவது உத்தமமான செயல். அதைத்தான் ரகு எப்பொழுதுமே செய்வான். 'ஏன் அங்கிருந்தும் நீ எதுவும் செய்யவில்லை' என்று யாராலும் கேட்க முடியாது அப்படியே கேட்டாலும் 'நான் அந்த இடத்திலேயே இல்லை' என்று சொல்லி நல்லவனாகிவிடலாம். எப்படியாவது குழந்தையின் சத்தம் எனக்கு கேட்காதவாறு ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என்று எத்தனித்தான்.

ஒரு பெரியவர் "டிவியை நிறுத்துங்கள்" என்றதற்கு கண்டக்டர் "அதெல்லாம் முடியாது சார்...டிப்போல பன்னிரெண்டு மணி வரைக்கும் ஓட்ட வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்" என்றார்.பெரியவரோடு இன்னும் இரண்டு பேர்கள் சேர்ந்து கொள்ள குழந்தையின் அழுகையைவிட சண்டைச் சத்தம் அதிகமானது. ஒரு வழியாக ஓட்டுநர் தலையிட்டு டிவியை நிறுத்தியபோது சிவாஜி கணேசன் பத்மினியை நெருங்கும் சமயத்தில் புள்ளியாகி இருவரும் காணாமல் போயினர்.

அப்பொழுதும் குழந்தை அழுகையை நிறுத்தியிருக்கவில்லை. இன்னும் அழுகைச் சத்தம் அதிகமானது. இப்பொழுது ரகுவிற்கிருந்த பதட்டம் மற்றவர்களிடமும் உருவாகியிருக்கும் போலிருந்தது. 'ஏன் சார் குழந்தை அழுகிறது?''பசிக்குமோ என்னமோ' 'தட்டிக் கொடுத்துப்பாருங்க; அப்படியே தூங்கிடும்' என்று அந்த தம்பதியினரை நெருக்கத் துவங்கினார்கள். அந்த நெருக்கடிகளுக்கு முதலில் பதில் சொன்ன அவர்கள் பின்னர் அதீத பதட்டமிக்கவர்களாக என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் நடுங்கினார்கள். செல்போனில் யாருடனோ பேச முயன்றான். அநேகமாக அந்த முயற்சி தோல்வியடைந்திருக்கக்கூடும்.

குழந்தையின் அழுகையைவிடவும் மழை தூறிக்கொண்டிருக்கும் அந்த இரவில் அவனைச் சுற்றி எழும் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வதற்கான திராணியில்லாமல் போனதே அவனை இன்னமும் பதட்டமடையச் செய்திருக்க வேண்டும். அவள் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு அவனை பேருந்துக்குள்ளேயே நடக்கச் சொன்னாள். அவன் ஏதோ சாக்குபோக்கு சொன்னான். மீண்டும் ஒரு முறை அவள் சொன்னாள் அல்லது சொல்ல முயன்றாள். அப்பொழுது அடி விழும் சத்தம் கேட்டது. ரகு எதுவுமே தெரியாதவன் போல திரும்பிக் கொண்டான்.

இப்பொழுது ரகுவிடம் திருநீறு எதுவும் இல்லை ஆனால் பொன் காளியம்மனை வேண்டிக் கொள்ள முடியும்- கொண்டான். ஆனால் அவன் ஓசூருக்கு அருகே ஆனேக்கல்லில் ஆம்னி பஸ்ஸில் இருந்து வேண்டிக் கொண்டது சிவகிரியில் இருக்கும் பொன்காளியம்மனுக்கு கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை போலிருக்கிறது. அதனால் பொ.கா.அம்மன் குழந்தையின் அழுகையை நிறுத்தவில்லை.

அத்திப்பள்ளியை நெருங்கிய போது அவர்கள் பேருந்தை விட்டு இறங்கிவிடுவதாக கண்டக்டரிடம் சொன்னார்கள். தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஓசூர் வழியாகச் சென்றால் அத்திப்பள்ளிதான் நுழைவாயில்."வெளியில் மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது ஓசூரிலாவது இறங்குங்கள்" என்றார் நடத்துனர். அவர்கள் கேட்பதாக இல்லை. எல்லோரும் குழந்தையை பார்த்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அந்த பெண்ணின் வேதனையைப் பற்றி எந்த கவலையும் படாமல் தனது நெருக்கடிகளுக்கு முக்கியத்துவம் தந்து அவளை அறைந்தவனை ரகு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் நல்ல போதையில் இருப்பது போலிருந்தது. அவன் எப்படியோ போகட்டும் குழந்தை அழுகையை நிறுத்தினால் போதும் என்று ஆரம்பப்புள்ளிக்கே வந்துவிட்டான்.

"இல்ல சார், இங்க இருந்து ஆட்டோ புடிச்சு திரும்ப போய்டறோம்" என்றான். ரகுவுக்கு ஏதாவது பேச வேண்டும் என்றிருந்தது ஆனால் எது தடுத்தது என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் இறங்கிய பிறகு பேருந்துக்குள் பதட்டம் வடியத்துவங்கியது. மீண்டும் சிவாஜியும் பத்மினியும் புள்ளியிலிருந்து வந்து பாடினார்கள். ஊரில் அவனுக்குத் தெரிந்த சில கடவுள்களை வேண்டிக் கொண்டே ரகு தூங்கிவிட்டான். சேலம் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கியவன் அத்தனை பதட்டத்திலிருந்து எப்படி சில மணித்துளிகளில் உறங்க முடிந்தது என்று அவனது மனிதாபிமானத்தை நிறுத்தி கேள்வி கேட்கத் துவங்கினான்.மனிதாபிமானம் மெளனமாக நின்று கொண்டிருந்தது. இனி அதனோடு பேசி பலனில்லை என்பதால் ஈரோட்டுக்கு பேருந்தை பிடித்து மீண்டும் தூங்கிவிட்டான்.

சனிக்கிழமைக் காலையில் காபி கொடுக்க ரகுவை அவனது அம்மா எழுப்பினார். எழுந்தவுடன் பல் துலக்காமல் ஃபேஸ்புக்கில் தனது கடைசி ஸ்டேட்டஸ் மெசேஜூக்கு எத்தனை லைக்குகளும் கமெண்ட்களும் வந்திருக்கின்றன என்று தேடிக் கொண்டிருந்தான். அம்மா அவனைத் திட்டத்துவங்கினார் அப்பொழுது அம்மாவை திசை திருப்ப வேண்டிய கட்டாயம் அவனுக்கு. செய்தி படிப்பதாகச் சொன்னால் அவ்வளவாக கண்டு கொள்ள மாட்டார். அவன் ஐ.ஏ.எஸ் எழுதி கலெக்டராகிவிடுவான் என்று அவனது நாற்பது வயதுக்கு அப்புறமும் அவனின் அம்மா நம்புவார் போலிருக்கிறது. உள்ளூர் செய்திகளை வாசிக்க தினத்தந்தியின் பெங்களூர் பதிப்பை இணையத்தில் வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.

அத்திப்பளிக்கு அருகில் சாலையோர முட்புதருக்குள் பத்து மாதஆண் குழந்தை பிணம் ஒன்று கிடைத்ததாகவும் மழையில் நனைந்திருந்த அதன் முகத்தை எறும்புகள் அரித்திருந்ததால் அடையாளம்...என்று செய்தி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. விரல்கள் நடுங்கத் துவங்கின. தலையை வலிப்பது போலிருந்தது. மனைவியை அடித்தான் என்பதற்காக குழந்தையையும் புதரில் எறிவான் என்று அர்த்தமில்லை என்று ரகு தன்னை தேற்றிக் கொண்டான். ஒரு வேளை குழந்தை இறந்து போய் எறிந்திருக்கலாம் என்றும் தோன்றியது. அப்படி இருக்காது-குழந்தை இறந்தே போயிருந்தாலும் கூட புதரில் எறிய மனம் வந்திருக்காது என்றும் நம்பினான். அவனைப்போலவே நீங்களும் அந்த அழுத குழந்தையை முன்வைத்து அதுவாகத்தான் இருக்குமோ என்று தர்க்கத்தில் இறங்கக் கூடும்.

ரகு குழந்தையை முன்வைத்து தர்க்கம் செய்யாமல் நிறுத்திக் கொண்டான். அந்தக் குழந்தையோ அல்லது வேறு எந்தக் குழந்தையோ, பத்து மாதக் குழந்தை புதருக்குள் எறும்பு தின்னக் கிடந்தது என்பதைத் தெரிந்த பிறகு எப்படி தூங்க முடியும் என்று மீண்டும் அவன் மனிதாபிமானத்தை கேள்விகேட்கத் துவங்கியிருந்தான்.

துளிகள்

2011-09-05T18:40:00.004+05:30

(1)

ஹெல்மெட்

கண்ணாடி வழியே

பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்-

நசுங்கிய கால்.

(2)

எந்த நடிகையும்

அழுவதில்லை-

என் அறைச் சுவர்களில்

(3)

வியர்வையில்

நெளிகிறாள்-

நிறமேற்றப்பட்டவள்.

(4)

மூடாத விழிகளில்

வானம் நோக்குகிறது-

அநாதைப் பிணம்

கொலை மேடைக் குதிரைகள்

2011-08-29T19:52:00.006+05:30

பாலையின் புதைமணலில்

ஓடிக் களைத்த குதிரைகள்

மூச்சிரைத்துக் கிடக்கின்றன

வன்மத்தின் நோய்மை

விரவிக் கிடக்கும் லாயத்தில்

கறுப்பு முகமூடிக் காவலர்கள்

விஷ ஊசிகளை ஒளித்து வைத்திருக்கிறார்கள்

வெப்பத்தின் கசகசப்பில்

முகமூடியை நீக்காமல் சிகரெட்டைப் பற்றவைக்கிறான் அவன்

திரும்பி நின்று சிறுநீர் கழிக்கிறான் இன்னொருவன்

நேற்றிரவு

நீலப்படம் பார்த்து வந்தவன்

குதிரையின் கால்களை இறுகக் கட்டுகிறான்

கொஞ்சம் எதிர்ப்பைக் காட்டிய குதிரைகள்

இயலாமல் விம்முகின்றன.

வாழ்நாளை

பாலையின் வெம்மையிலும்

கொடுமணலின் வாதையிலும்

கழித்த குதிரைகள்

இனி இறக்க வேண்டுமென

அரசி அறிவித்ததை தெரிவிக்கிறார்கள்.

எந்தக் குதிரையும் அசையவில்லை இப்பொழுது

கட்டப்பட்ட கால்களை வெறித்துப் பார்த்த

ஒரு குதிரையின் கண்கள்

கசிந்து கொண்டிருக்கின்றன

தன் முதுகில் தீட்டப்பட்ட வரலாற்றின் வடுக்களில்

ஈக்கள் மொய்த்திருப்பதை ஒரு குதிரை உணர்கிறது

சொடுக்கப்பட்ட சவுக்குகளை நனைத்த குருதி

சுவர்களில் தோய்ந்துகிடக்கிறது

எலும்புகளை இசிக்க

காத்திருக்கின்றன வேட்டை நாய்கள்

அந்நாய்களின்

குரூரக் கண்கள்

குதிரைகளின் கண்களில்

பிரதிபலிக்கின்றன

ஊசிகளை எடுத்துவருகிறான்

ஒரு முகமூடிக்காரன்

இனி

குதிரைகள்

ஓடிக் களைக்க வேண்டியதில்லை

வெளியுலகத்தின் வண்ணக் கனவுகளில் ஏங்க வேண்டியதில்லை

கழுகு வட்டமிடத் துவங்குகிறது

இப்பொழுது

ஏற்றுகிறார்கள்

அஹிம்சையின் கொடிக்கம்பத்தில்

ரத்தம் நனைத்த

வெள்ளைத் துணியொன்றை.

பிசிறில்லாத பாடல்

2011-08-16T00:10:00.001+05:30

நீங்கள் நடந்த பாதைகளில்

என்னை நடக்கச் சொல்கிறீர்கள்.

பதற்றத்தோடு

அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

நீங்கள் பொறுக்கிய முத்து ஒன்றினை

என்னிடம் கையளிக்கிறீர்கள்

சிரத்தையோடு

பற்றிக் கொள்கிறேன்

நீங்கள் பாடிய பாடல்களை

எனக்கு கற்றுத் தருகிறீர்கள்

பிசிறில்லாமல்

இசைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

நீங்கள் கொய்திய தலைகளை

எண்ணச் சொல்கிறீர்கள்

அடுக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்

நீங்கள் ஊட்டிய

விஷங்களின் குறிப்புகளை

தொகுக்க உத்தரவிடுகிறீர்கள்

என் மேசை முழுவதும்

மரணக் குறிப்புகள்.

துளி விஷம்

கூரிய கத்தி

கொஞ்சம் வன்மம்

போதுமானதாயிருக்கிறது-

உங்களின் பிரியத்திற்கும்

என் காமத்திற்கும்

காலச்சுவடுக்கு எழுதிய கடிதம்.

2011-08-04T10:41:00.003+05:30

காலச்சுவடு நூலகங்களில் வாங்கப்படக்கூடாது என விதிக்கப்பட்ட தடையை எதிர்த்து தொடரப்பட்ட வழக்கு இதழியலின் சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக முடிவுக்கு வந்தது குறித்து மகிழ்ச்சி. எனது வாழ்த்துக்களும்.

இந்த வழக்கின் வெற்றிச் செய்தி சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக நான் எதிர்கொண்ட ஒரு சம்பவத்தை நினைவுபடுத்துகிறது.

காலச்சுவடு இதழ் நூலகங்களில் வாங்கப்பட்டு கடந்த ஆட்சியில் திடீரென நிறுத்தப்பட்டபோது பலரது எதிர்வினையையும் காலச்சுவடு கோரியிருந்தது. பல நண்பர்கள் 'கருத்து' அமைப்புக்கு தங்களது எண்ணங்களை மின்னஞ்சல் மூலமாகவும், அறிக்கைகள் வாயிலாகவும் தெரியப்படுத்தினார்கள். அந்தச சமயத்தில் அரசின் நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கு குரல்கொடுக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை 'கருத்து' அமைப்பின் நிறுவனர்களான கனிமொழிக்கும், கார்த்திக் சிதம்பரத்திற்கும் ஒரு மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பியிருந்தேன். இது குறித்து தனக்கு வந்த மின்னஞ்சல்களுக்கும், வேண்டுகோள்களுக்குமான பதிலை ஒரு பொதுவான அறிக்கை மூலமாக கார்த்திக் சிதம்பரம் பத்திரிக்கைகளில் வெளியிட்டிருந்தார். கனிமொழி எந்த பதிலும் வெளியிட்டதாக எனக்கு நினைவில் இல்லை.

காலச்சுவடுக்கு ஆதரவான மின்னஞ்சல்கள், அறிக்கைகள் ஆகியவை அதற்கடுத்த மாதத்தின் காலச்சுவடு இதழில் பிரசுரமாகியது. அந்த மாதத்தில் பணி நிமித்தமாக நான் மலேசியாவின் பினாங்கு நகரத்தில் இருந்தேன். சில நண்பர்கள் இந்த கடிதத்தின் பிரசுரம் பற்றி தெரிவித்திருந்தார்கள். அப்பொழுது விசா புதுப்பிப்பிற்காக இரண்டு நாட்கள் மட்டும் இந்தியா வந்து திரும்ப வேண்டியிருந்தது. அப்பொழுது ஹைதராபாத்தில் என்னுடன் தங்கியிருந்த நண்பரும் வேறொரு தேசத்திற்கு சென்றிருந்ததால், அந்த பத்துக்கு பதினொன்று அறையில் நிரம்பிக்கிடந்த தூசிகளின் மீதாக பாய் விரித்து அழுக்கடைந்த தலையணையில் தலை வைக்க விருப்பமில்லாமல் கைகளை தலைக்கு அணைத்துக் கொண்டு படுத்திருந்தேன்.

அந்த இரவில் வந்த அநாமதேய அழைப்பின் வசவுகளும் மிரட்டல்களும் இன்னமும் என் நினைவில் சாரலாக இருக்கின்றன. வெளியில் கசகசவென மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. என் இலக்கிய செயல்பாடுகள் அத்தனையும் அந்த கடிதத்தோடு முடிவுக்கு வந்துவிடும் எனவும் எனது மீது முத்திரை குத்தப்பட்டுவிட்டதாகவும் பேசத் துவங்கியவர், நான் ஏதோ பதில் சொல்லத் துவங்க வேறொரு தொனியில் எனக்கான அர்ச்சனைகளை ஆரம்பித்தார். அந்த மனிதர் உதிர்த்த சொற்களில் பெரும்பாலானவை 'வக்கிரம்' அல்லது 'குரூர வன்மம்' குறித்தான ஆராய்ச்சி ஏதும் நடத்தப்படுமாயின் அதில் சேர்க்கத்தக்கவை. பாதியில் இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு, இந்தியாவில் இருந்த இரண்டு நாட்களும் எனது அலைபேசியை 'சுவிட்ச் ஆஃப்' செய்துவிட்டு சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு இதழுக்கு ஆதரவாக அனுப்பியிருந்த நான்குவரி மின்னஞ்சல் இத்தனை கீழ்த்தரமான எதிர்வினையை பெற்றுத்தரும் என்பது என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியிருந்தது. இலக்கிய உலகத்தைச் சுற்றி பின்னியிருக்கும் மட்டரகமான அரசியலின் ஒரு முகத்தை உணர்ந்த தருணம் அது.உலகின் சிதைவுகளுக்குள் எனது இருப்பை வெளிப்படுத்துவதை தவிர வேறு எந்தவிதமான நோக்கமும் இல்லாமல் மழுங்கலான மனநிலையில் இருந்த எனக்கு அது அயற்சியை மட்டுமே தந்தது.

இந்தியா திரும்பிய பிறகு தொடர்ச்சியாக இலக்கிய கூட்டங்களில் பங்கெடுப்பதும் புதிய நண்பர்களைச் சந்திப்பதும் கொஞ்சம் எழுதுவதும் நிறைய வாசிப்பதும் என இலக்கியத்தில் இயங்கும் மனநிலையிலேயே இருந்தேன். ஒவ்வொரு ஆண்டும் சென்னை சங்கமத்தில் தொடர்ந்து கலந்து கொண்டு கவிதையும் வாசித்து வந்தேன். இந்தச் சூழலில்தான் கடந்த ஆண்டு சென்னை சங்கமத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டுமென அழைத்தபோது ஒத்துக் கொண்டேன்.

தொடர்ச்சியாக சங்கமம் குறித்தான செய்திகளும் அதில் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டவர்களும் பற்றிய எதிர்மறையான எண்ணம் உருவானபோது கவிதைச் சங்கமத்தில் கவிதை வாசிக்காமல் புறக்கணிக்கிறேன் என ஒரு மின்னஞ்சலை நண்பர்கள் பலருக்கும் அனுப்பியிருந்தேன். இந்த மின்னஞ்சல் சவுக்கு இணையதளத்தில் பிரசுரிக்கப்பட்டது. ஞாநி அவர்கள் கல்கியிலும், டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவிலும் என்னைப் பற்றிய குறிப்பினை எழுதியிருந்தார்கள். இதனைத் தொடர்ந்து இணையத்தளங்களில் உருவான எதிர்வினைகள் எனக்குள் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சில தனிமனித வசைகளைத் தவிர கிட்டத்தட்ட அனைத்து எதிர்வினைகளும் கருத்தியல் ரீதியான மோதல்களாகவே இருந்தன. இவை முன்னரே செய்திருக்க வேண்டிய சில முடிவுகளை எனக்குத் உணர்த்தினவே தவிர, வருத்தமளிக்கவில்லை.

சங்கமத்தில் கலந்து கொள்வதாகச் சொல்லிவிட்டு இடையில் கலந்து கொள்ளப்போவதில்லை என்றால் என்னை அழைத்த நண்பர்களுக்கு சங்கடம் வரலாம் என்று அவர்களை தொடர்புகொள்ள முயன்றபோது எந்த பதிலையும் பெற முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில் தொலைபேசி வாயிலாக நான் எதிர்கொண்ட மிரட்டல்கள் வகைவகையானவை. ஒருவர் புறக்கணிப்பு என்னும் எனது செயலை பாராட்டுவதாகக் கூறி தனது உரையாடலை தொடங்கி மிரட்டும் தொனியில் எனது நிறுவனத்தின் பெயர், நிறுவனத்தில் வகிக்கும் பதவி,மேலாளரின் பெயர் போன்ற விவரங்களைக் கேட்கத் துவங்கினார். பிறகு தான் மத்திய அரசில் மிகப்பெரிய பதவியில் இருப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இதன் பிறகாக அவர் பேசியது எதுவும் நினைவில் பதியவில்லை.

இன்னொருவர் எனது அறிக்கையினால் உளவுத்துறையின் கழுகுப்பார்வைக்குள் நான் வந்துவிட்டதாகவும், இதிலிருந்து தப்பிக்க அந்த அறிக்கையை ஒரு அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டிற்காக நகைச்சுவையாக வெளியிட்டுவிட்டேன் என்று ஒரு பதிவு எழுதினால் விளைவுகள் எதுவும் வராமல் பார்த்துக் கொள்ள தான் முயல்வதாகச் சொன்னார். இன்னொரு நண்பர் என்னைப்பற்றிய விவரங்களை 'மேலிடத்தில்' கேட்பதாக தெரிவித்தார். இப்படியான மிரட்டல்கள் ஒரு புறமும் , அச்சில் வர முடியாத வசவுகளின் தனிப்பட்டியல் ஒரு புறமும் அடுத்து வந்த சில நாட்களுக்கு மன உளைச்சலைத் தரத்துவங்கின.

நான் எதிர்கொண்ட இந்த எதிர்வினைகள் குறித்து எனக்கு எந்தவிதமான புகாரும் இல்லை இதைப்பற்றி எந்த இடத்திலும் குறிப்பிட்டதுமில்லை. மிக அரிதாக சில நண்பர்களிடம் பேசியிருக்கிறேன். அதே சமயத்தில் இந்த பதிவு அரசியல் ரீதியாக தோற்றவர்களின் மீது புகார் அளிக்கத்துவங்கும் காலகட்டத்தின் நீட்சியும் அன்று.

எழுத்து, சொல்,செயல் என யாவும் நுண்ணரசியலால் பின்னப்பட்ட இலக்கியச்சூழல்தானே இது. இதை தெரிந்தும் விரும்பியுமே இருந்து கொண்டிருக்கிறேன். அதே சமயத்தில் அறிவுஜீவிகளாலும், சிந்தனையாளர்களாலும் நிரம்பியிருப்பதான சித்திரத்தில் அருவருப்பான நிகழ்வுகளை பதிவு செய்யவே இந்தக் கடிதம்.

[இந்தக் கடிதம் இம்மாத(ஆகஸ்ட் 2011) காலச்சுவடில் பிரசுரமாகியிருக்கிறது]

புனிதக் காதல்

2011-07-01T09:38:00.000+05:30

பேருந்து நிறுத்தத்திற்கும்

மதுக்கடைக்கும்

இடையில் ஓடிய

மூத்திர நதியில்

மிதந்து கொண்டிருந்தது

அன்றைய நிலவு

நுரைத்து

தளும்பிய நதியில்

எச்சில் மீன்களை

நான்

சிதறடித்தபோதுதான்

நாம்

முதலில் சந்தித்துக் கொண்டோம்.

இரண்டாவது வாரத்தின்

ஆறாம் நாளில்

நம்

முதல் முத்தத்தை

பரிமாறியபோது

பீடி மணக்கிறதென

சிரித்தாய்.

என்

காதல் புனிதமானது

என்ற போதெல்லாம்

உன்

பழைய காதல்களை

வரிசைப்படுத்தினாய்

நீ

என்னை காதலிப்பதாய்

நெகிழ்ந்த போதெல்லாம்

என்

காதலிகளின் பெயர்களை

உதிர்த்தேன்

சனிக்கிழமையின்

மாலைகளில்

வியர்வைக் கசகசப்பில்

நாம்

ஒதுங்கிய சாலையோரங்களில்

இன்று

பெரும் வீடுகளின்

ஜன்னல்திரைகள் அசைந்து

கொண்டிருக்கின்றன

நாள்

தள்ளிப்போவதாய்

நீ

அழுது நுழைந்த

மருத்துவமனையில்

இன்று

குழந்தைகளின் பள்ளி

நடக்கிறது.

சாந்தி தியேட்டரின்

முத்தக்காட்சிகள் உறைந்து கிடக்கும்

என் டைரியை

இப்பொழுது

வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்

இவள்

உதிர்ந்து கொண்டிருக்கும்

அந்தரங்கத்தின்

வெடிச்சிரிப்பில்

நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்

நான்.

வரிகளுக்கிடையில்

சிரித்துக் கொண்டிருக்கும்

உன்னை

எரிக்கத் துவங்குகிறாள்

குழந்தையின்

வெட்டுப்பட்ட விரலென

இரத்தச் சகதியில்

துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது

உனக்கும் எனக்குமான

உறவு

vaamanikandan@gmail.com

இது விபத்து நடந்த பகுதி

2011-06-14T17:05:00.003+05:30

கருணையில்லாத

இந்நகரத்தின் மழைக்கால சாலைகள்

விபத்தில்

இறந்தவர்களின் கதைகளை

வட்டமிட்டு காட்டுகின்றன

மார்கெட் சாலையின்

மூன்றாவது திருப்பத்தில்

ஷோபனா

விழுந்துகிடந்த இடத்தில்

வட்டத்தினை

வரைந்து கொண்டிருந்தார்கள்

வட்டத்திலிருந்து

ஐந்தரையாவது அடியில்

அமர்ந்திருந்த

ஒரு கிழவி

மூன்று வயது நவ்நீத்தை

தவிக்கவிட்டுவிட்டாள்

என வஞ்சித்துக் கொண்டிருந்தாள்

துடைக்க

எந்தக் கையும்

நீளாத வெறுமையில்

ஈரமான கண்களுடன்

உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்

நவ்நீத்.

முடிவுறாத கோடை நாளின்

மதியத்தில்

அவனுக்கான பாடல் ஒன்றை

இசைத்துக் கொண்டிருக்கிறது

தூரத்து தனிப்பறவை

வெறிச்சோடிக் கிடக்கும்

வசந்தகாலத்தின் சாலைகளில்

இவன்

அசைவில்

பதறி எழுகிறது

ஒரு செம்பறவை

பொம்மைகள் கிறுக்கப்பட்டிருக்கும்

அறையின் சுவர்களில்

வழிந்து கொண்டிருக்கிறது

தனிமையின் குளிர்

பேய்க்காற்று அவனுக்கான

கதைகளை சுமந்து

அலையும்

இன்று

ஷோபனாவின் வட்டத்திற்கு

அருகில்

இன்னொரு வட்டத்தை வரைகிறார்கள்.

ஒரு பருவத்தில்

இருந்து

இன்னொரு பருவத்திற்கான

இடைவெளியில்

இறந்து பிறக்கிறான்

நவ்நீத்

நீங்களும்

நானும் அறியாமல்.

மழைக் காமம்

2011-06-10T08:43:00.004+05:30

இரவே வராத

இந்த நகரத்தில்

இரண்டாவது

பன்னிரெண்டு மணியின்

முப்பத்திரண்டாவது நிமிடத்தில்

அவன்

கரிய நிறப்பறவையொன்று

நசுங்கிக் கிடந்த சாலையில்

நடந்து கொண்டிருக்கிறான்

பசித்துக் கிடக்கும்

அவனை

பெய்யத் துவங்கும் மழையின்

முதல்துளி

தின்னத்துவங்குகிறது.

யாருமே ஸ்பரிசிக்காத அவனை

மழை ஸ்பரிசிக்கிறது

யாருமே நனைய விரும்பாத

இந்த நகரத்தில் அவன் மட்டுமே

நனைந்து கொண்டிருக்கிறான்

யாருமே பெயர் சொல்லி அழைக்காத

அவனை

மழை அழைத்தது

ஒரு

மின்னலைத் தொடர்ந்து

பெருங்குரலெடுத்து அழுத மழை

தன்

காமத்தை தீர்க்கச் சொல்லி

இவனை

யாசிக்கிறது.

பரிகாசிக்கிறான்.

கொஞ்சமாக

ஓய்ந்து-

கெஞ்சுகிறது

மழை

மழையின்

காதலும் காமமும்

அதீதமானது மட்டுமில்லை

மிக மூர்க்கமானதும்

இவனை மிரட்டத்துவங்கிய மழை

இந்த நகரத்தை புரட்டிப்போடுகிறது

நகரம் திணறத் துவங்குகையில்

ஒதுங்க முடியாத

இவன்

தப்பிக்க இயலாதவனாய்

சரணடைகிறான்

இப்பொழுது

மழை

இவனை

அணைக்கத் துவங்குகிறது

மூர்க்க மழையிடமிருந்து

காக்க

ஒரு தேவதை உதிக்கிறாள்

நனைந்தவளின்

நடனத்தில்

அசைவுறும் அங்கங்கள்

மழையினை சலனமுறச் செய்கின்றன

ஆண் மீதான

காமத்தை

பெண் மீதாக மாற்றுகிறது

மழை.

இப்பொழுது

மழையைத் தோற்கடிக்க

அவளுக்கு

ஒரு தீக்குச்சி

போதுமானதாக இருக்கிறது.

35 நிமிடங்கள் காலதாமதமாக வந்து சேர்ந்த தொடரூர்தி

2011-04-28T13:44:00.002+05:30

8.25 க்கு திருப்பூரை வந்தடைய வேண்டிய
தொடரூர்தி
இன்று
35 நிமிடங்கள் காலதாமதமாக வந்து சேர்ந்தது.

நடிகையொருத்தியின் படம்
நிர்வாணமாக வரையப்பட்டிருக்கும்
கழிப்பறையையுடைய
S7 பெட்டியின்
35 வது இருக்கையில்
அமர்ந்திருக்கிறாள் ப்ரவீணா
நளினமாக
பாப்கார்ன் தின்று கொண்டிருக்கும்
அவளின் குழந்தை
தண்ணீர் குழாயை
திருகி
விளையாட விரும்புகிறது

தொப்பூரைத் தாண்டிய 13வது நிமிடத்தில்
கருப்புக் கிடாவை வெட்டிய காட்சி
கண நேரம் வந்து போனது
அவனுக்கு.

தலை துண்டிக்கப்படுவதை கவனித்த
அவனால்
குருதியின் நிறத்தை பார்க்க முடியவில்லை.

சிவப்பாகத்தானிருக்கும் என்கிறான்
கதவருகில் நின்றிருந்தவரிடம்.

சிரித்துக் கொள்கிறார்கள் இருவரும்.

நீலம் பாரிய முட்டைக் கோசு செடிகளை
வழியெங்கும்
பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனிடம்
கழிப்பறைக் குழாயில்
பச்சை ரத்தம் வழிவதாக
சொல்லிக் கொண்டிருந்தது குழந்தை

ப்ரவீணா
குழந்தையின்
நனைந்த கைகளை
பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்

எந்தச் சலனமும்
இல்லாமல்
36வது இருக்கையில் இருந்தவன்
ஒரு புத்தகத்தில்
217வது பக்கத்தின் நுனியை
மடித்துவிட்டு
உறங்க எத்தனிக்கிறான்.

நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்று

2011-04-27T15:24:00.001+05:30

ஈழத்தில் தமிழர்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறை வெறியாட்டங்களும், போரின் பெயரால் அரங்கேற்றப்பட்ட அக்கிரமங்களும், சிங்கள இராணுவத்தின் ஊடாக வல்லரசுகள் அவிழ்த்துவிட்ட இன அழிப்பும் சில ஊடகங்களைத் தவிர பெரும்பாலானவற்றில் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்டன அல்லது அங்கு வன்முறைகளே நிகழவில்லை என்ற கட்டுக்கதைகள் உருவாக்கப்பட்டு உலகச் சமூகத்தின் கண்களிலிருந்து இக்கொடுமைகள் திட்டமிடப்பட்டு மறைக்கப்பட்டன.

நிர்வாணப்படுத்தப்பட்டு சுட்டுக்கொல்லப்பட்டவனும், உடல் சிதைக்கப்பட்டு மாண்டு போனவளும், குண்டுகளால் மண்ணுள் புதைந்து போன சிறுவனும், துப்பாக்கி ரவைகளால் துளைக்கப்பட்ட சிறுமியும், வாழ்ந்ததற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லாமல் அழித்தொழிக்கப்பட்ட மனிதனும் இன்று நம்மிடம் வேண்டுவது அவர்களின் மரணத்திற்கான சிறு பதிலை மட்டுமே.

சிங்கள இராணுவத்தினரால் சூறையாடப்பட்ட தமிழினத்தின் அடையாளங்கள் கருமை படிந்த சுவடுகளாக இணையத்தில் பதிந்து கிடக்கின்றன. ஈழத்தில் என்ன நடந்தது என்பதை பதைபதைப்புடன் தேடிய ஒவ்வொரு இதயமும் கொஞ்சம் கசிந்ததோடு தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்ட வினா "இந்த அரக்கர்களுக்கு எந்த தண்டனையுமே கிடையாதா?" என்பதுதான்.

உலகத்தலைவர்கள் தங்களிடம் வினவியவர்களுக்கு மெளனத்தை பரிசளித்தார்கள். வல்லரசுகளை நோக்கி எழுப்பப்பட்ட இந்த வினாவுக்கு நமுட்டுச் சிரிப்பு பதிலாக்கப்பட்டது. இந்த கொடூரங்களின் சாட்சிகள் யாவும் ஈழத்தமிழனோடு சேர்த்தே புதைக்கப்பட்டுவிட்டன என சோர்ந்திருந்த தருணத்தில் சிங்கள இராணுவம் ஈழத்தில் நிகழ்த்திய அட்டூழியங்கள் குறித்தான ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அறிக்கை நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்றாக வந்திருக்கிறது.

குற்றவாளிகளை காப்பதற்கென வல்லோன்களும் வகுத்தவர்களும் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வெகுமக்களின் அழுத்தம் இருந்தால் மட்டுமே குற்றவாளிகள் கூண்டிலேற்றப்படுவார்கள். இவர்கள் கழுவிலேற்றப்பட வேண்டியவர்கள்- இப்பொழுதுதான் நாம் கூண்டிலேற்றுவது பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஈழத்துக்காக எரிந்த முத்துக்குமார் எழுதி வைத்த "காலம் கடந்த நீதி அநீதிக்குச் சமமானது" என்ற வரிதான் எனக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

குடையின் கீழ் தனித்துக் கிடக்கும் கடிதம்

2011-04-21T09:43:00.000+05:30

உலர்த்துவதற்காக விரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்

குடையின் கீழ்

தனித்துக் கிடக்கும்

இந்தக் கடிதத்தில்தான்

என் தோல்வியடைந்த காதல்கள்

ஆவணமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன

சலனமில்லாத தொலைக்காட்சிக்கு

நேரெதிராகப் படபடக்கும்

அந்த கடிதத்தில்தான்

நம் துரோகங்களின் சாட்சிகள்

பட்டியலிடப்பட்டிருக்கின்றன

நள்ளிரவில் அணைக்கப்படாத

விளக்கு வெளிச்சத்தில்

பதற்றத்தோடு ஓடிக்கொண்டிருக்கும்

கரப்பான் பூச்சியொன்று

கண நேரம் நின்று சென்ற

இந்தக் கடிதத்தின்

மூன்றாம் பத்தியில்தான்

உன் சல்லாபங்கள் தொடங்குகின்றன

பிரியத்தின் சொற்களால் நிரம்பிக் கொண்டிருந்த

கடிதம்

பதினோராவது பத்தியின் மூன்றாம் சொல்லிலிருந்து

துரோகத்தின் கசப்பை உமிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

தீராத நடுக்கத்தில்

பகல்களையும்

இரவுகளையும்

பெளர்ணமிகளையும் தாண்டி

இந்தக் கடிதத்தை எழுதியவன்

முடிக்க எத்தனிக்கையில்

முகத்தில் வியர்வை பெருக்கெடுத்தது

கொஞ்சம்

தண்ணீர் அருந்தினான்.

தீர்க்கவே முடியாத கணக்குகளை

மீண்டும்

வரிகளாக்கத் துவங்கியவன்

உறங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தையின்

நடுவிரலைக் கீறி

கொஞ்சம் குருதியை பருகினான்

பின்னர்

முடிவே இல்லாத இந்தக் கடிதத்தை

முகவரி எழுதாமல் வீசினான்

அவன் கிழிக்காமல் எறிந்த

அந்தக் கடிதம்

இப்பொழுது

உலர்த்துவதற்காக விரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்

குடையின் கீழ்

தனித்துக் கிடக்கிறது.

செளமியாவின் மரணம்

2011-03-28T13:50:00.002+05:30

நேற்று காலை 10.30 மணியளவில்

இறந்ததாகக் கருதப்படும்

செளமியாவை

குளிர்ந்த மெழுகென

பிணவறையில்

கிடத்தி வைத்திருக்கிறார்கள்

ஆடை நேர்த்தியாகவும்

தலைமுடி கலையாமலும்

இருக்கிறது

இரத்தம் வழிந்திருக்கவில்லை

என்றாலும்

முகத்தில் ஈக்கள் அமர்ந்திருக்கின்றன

மாத்திரைகளோ

விஷப் புட்டியோ

பூச்சி மருந்தோ

இல்லாத

உள்ளறையில்

நாற்காலியில்

அமர்ந்தவாறு கிடந்தவளை

யாரேனும் கொன்றிருக்கலாம்

என சந்தேகிக்கிறார்கள்

பிணவறைக்கு வெளியில்

இருப்பவர்களுக்கு

உடைபடும் ஓசை

கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது

அவளோடான

முதல் ஸ்பரிசம்

முதல் முத்தம்

முதல் சண்டையை

நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்

அவன்.

விசாரிக்க வேண்டும்

என

அந்தக் காவலர் அழைக்கிறார்.

ஒரு காகத்தையும்

ஒரு ஓணானையும்

பார்த்துக் கொண்டே

பின் தொடர்கிறான் -

எப்பொழுதும்

ஒரு சொல்

அல்லது

ஒரு வாக்கியம்தான்

உறவின் விரிசலுக்கு காரணமாகிறது

என

செளமியா சொன்னதை

திரும்பத் திரும்ப

நினைத்துக் கொண்டு.

எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன்(1936-2011) - வரலாற்றில் எரிந்த சுடர்.

2011-03-02T09:28:00.002+05:30

படிப்பை முடித்த பிறகு எனக்கு முதலில் வேலை கிடைத்த இடம் ஹைதராபாத். அதற்கு முன்பான ஓரிரு வருடங்களில்தான் எனக்கு புத்தகங்களின் பரிச்சயமும், இலக்கியம் மீதான ஈர்ப்பும் உண்டாகியிருந்தது. இதன் காரணமாகவே சென்னை மீதான மோகமும் உருவாகி வளர்ந்து இருந்தது. சென்னையை விட்டு வேறு ஊர்களுக்குச் செல்ல விருப்பமில்லாதவனாக இருந்தேன்.

ஹைதராபாத் என்பது தயக்கத்தை அதிகமாக்குவதாகவே இருந்தது. சென்னையைவிட்டுச் செல்ல வருத்தமாக இருப்பதாக மனுஷ்ய புத்திரனிடம் சொன்ன போது, எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் என்ற எழுத்தாளர் ஹைதராபாத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லி அவரது எண்ணை எனக்குக் கொடுத்திருந்தார். அப்பொழுது வெளிவந்திருந்த எஸ்.வி.ஆரின் "அது அந்தக் காலம்" என்ற முதல் கட்டுரைத் தொகுப்பினை வாசித்திருந்தேன்.

நான் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்த நிறுவனம், எனக்குத் தருவதாக சொல்லியிருந்த சம்பளத்தில் பாதியை மட்டுமே முதல் ஆறு மாதங்களுக்குத் தர முடியும் என்று சொல்லியிருந்தது. வாடகை, உணவுச் செலவு தவிர வேறு எந்தச் செலவும் செய்யாதவனாக இருந்தேன்.

முதல் சம்பளம் கூட வாங்கியிராத எனக்கு 'மிஸ்டு கால்' கொடுப்பது என்பதுதான் வழக்கமாக இருந்தது. அதிசயமாக ஓரிரு அழைப்புகளை எனது அலைபேசியில் இருந்து மேற்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உருவானால் நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்து விடுவேன். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணனை அழைத்து உங்களின் முகவரி வேண்டும் என்றேன். சற்றே பதட்டமடைந்தவராக "யார் நீங்கள்?" என்றார். பிறகுதான் "மனுஷ்ய புத்திரன் உங்கள் எண்ணைக் கொடுத்தார், உங்களைப் பார்க்க வருகிறேன்" என்றேன். அப்பொழுதும் என்னை முழுமையாக அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

2A,அட்லஸ் அபார்ட்மெண்ட், பஞ்சாரா ஹில்ஸ் என்ற முகவரியை கண்டறிவதில் அத்தனை சிரமம் இருக்கவில்லை. பஞ்சாரா ஹில்ஸில் இப்பொழுது இருக்கும் சிட்டி சென்டர் உள்ளிட்ட வணிகக் கட்டிடங்கள் முளைத்திருக்கவில்லை. அமைதியான இடமாக, மேல்தட்ட மக்கள் மட்டுமே வசிக்கும் பகுதியாக இருந்தது. மியாப்பூரில் இருந்து பஞ்சகுட்டாவில் இருக்கும் ஹைதராபாத் சென்ட்ரலுக்கு பஸ் பிடித்து அங்கிருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் நடந்து பஞ்சாராஹில்ஸூக்குச் சென்றேன்.

முதல் அறிமுகத்தில் அவருடைய கணினியில் இருந்த சிக்கல்கள் பற்றியே அதிகம் பேசினோம். இதன் பின்னர் ஓரிரு முறை கணினி குறித்தான சந்தேகங்களுக்காகவே என்னை அழைத்தவர் கணினி பற்றி அறிந்து கொள்வதில் அதீத தீவிரம் காட்டினார். இதன் பிறகாக அடிக்கடி அவரது இல்லத்திற்குச் செல்லத் துவங்கினேன். அவர் சுங்கத் துறையில் முதன்மை ஆணையாளராக இருந்தவர் என்ற அவரது பதவியும் அவரது வயதும் அவரோடு பழகுவதில் எனக்கு பெரும் தயக்கத்தை உருவாக்கியிருந்தது.

எனக்கு வாரத்தில் ஞாயிற்றுக் கிழமை மட்டுமே விடுமுறை என்பதால், அன்று காலையிலேயே துணிகளைத் துவைத்துவிட்டு மதியத்திற்குப் பிறகாக எஸ்.வி.ஆரின் வீட்டிற்குச் செல்வேன். அந்த வாரத்தில் அவர் எழுதி வைத்திருந்த கட்டுரையை கணினியில் தட்டச்சு செய்வதுதான் எனக்கான முதல் வேலையாக இருக்கும். அவரது கையெழுத்தைப் புரிந்து கட்டுரையை முடிக்க ஓரிரு மணி நேரங்கள் தேவைப்படும். பின்னர் அதை அவர் வாசித்து திருத்தங்களைச் சொல்வார். ஆறு மணிக்கு மேலாக அநேகமான ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் பஞ்சாரா ஹில்ஸ் சாலையில் நடைப் பயிற்சிக்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்வார். கையில் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளால் ஆன சிறு தடி ஒன்றை வைத்திருப்பார். எதிரில் வரும் இரு சக்கர வாகனங்கள் அனைத்தும் அவரை நோக்கி வருவதைப் போல தடியை நீட்டி தடுக்க முயற்சி செய்வது எனக்கு சிரிப்பை உண்டாக்கும். ஏதேனும் ஒரு வாகனம் சற்றே நெருங்கி வந்தாலும் கூட அடித்துவிடுவது போல தடியை வீசிக் காட்டுவார். அந்த வாகன ஓட்டி கோபக்காரனாக இருந்து சண்டைக்கு வந்துவிடுவானோ என்று எனக்கு பயம் வந்துவிடும்.

இந்த நடைப் பயிற்சியின் போதுதான் நிறைய நிகழ்வுகளையும் செய்திகளையும் அவரிடமிருந்து கேட்டிருக்கிறேன். பெரும்பாலும் 1850க்குப் பிறகான இந்தியாவில் அல்லது உலகில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களைப் பேசுவார். அவருடைய ஞாபக சக்தி துல்லியமானது. சில நிகழ்வுகளை தேதி வாரியாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அவருடைய செய்திகள் பெரும்பாலும் தமிழ் வருடத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது. சென்ற துன்மதி வருடத்தில்(1982) நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வைச் சொல்லி, அதற்கு முந்தைய துன்மதி வருடத்தில் அதாவது 1922 இல் நிகழ்ந்த இன்னொரு நிகழ்வை கோர்த்துச் சொல்வதுதான் எஸ்.வி.ஆரின் வழிமுறை. இதனாலேயே அவரால் நிறைய தகவல்களைத் துல்லியமாக ஞாபகத்தில் வைத்திருக்க முடிந்ததாக நினைக்கிறேன். அவருடைய தாயார் சொன்னதாக நிறைய தகவல்களைச் சொல்லியிருக்கிறார்.

1936 இல் தற்போதைய திருப்பூர் மாவட்டத்தில் இருக்கும் தாராபுரத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தையார் அந்த வட்டாரத்தில் பிரபலமான வக்கீலாக இருந்திருக்கிறார். எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் சென்னை கிறித்துவக் கல்லூரியில் பி.ஏ(ஹானர்ஸ்) முடித்துவிட்டு சட்டம் பயின்றார். இதன் பின்னர் ஐ.ஆர்.எஸ்(Indian Revenue Services) ஆக தேர்வில் வெற்றி பெற்ற பிறகு சுங்கத் துறையில் பணிக்குச் சேர்ந்திருக்கிறார். சவீதா அவரது மனைவியின் பெயர். செளமியா, நிவேதிதா என்ற இரு மகள்களும் உண்டு. அரசாங்கத்தில் அதிகாரியாக இருப்பவர்களின் தோரணை எஸ்.வி.ஆரிடம் இருந்தது. கடைசி வரைக்கும் இந்த அதிகார தோரணையை அவரிடம் கண்டிருக்கிறேன். இந்த தோரணை என்பது அடுத்தவர்களை மிரட்டி ஏய்க்கும் எதிர்மறையான தோரணையைக் குறிப்பதில்லை. 'Loooking Majestic' என்பது சரியாகப் பொருந்தி வரலாம்.

எஸ்.வி.ஆர் ஏதேனும் செய்திகளைச் சொல்லும் போது அவரிடம் நிறைய வினாக்களைக் கேட்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பார். வினாக்களுக்கான விடை தெரியவில்லை என்றால் தேடிப்பார்த்துச் சொல்கிறேன் என்பார். அடுத்த முறை அவரைப் பார்க்கச் செல்லும் போது என்னிடம் பேசியிருந்த விஷயங்களை கட்டுரையாக எழுதியிருப்பார் அல்லது ஒரு பக்கத்தில் குறிப்புகளாக எழுதி வைத்திருப்பார். சந்தேகம் வருமானால், பெரும்பாலும் அவரது வயதையொத்த நண்பர்களைக் கேட்டு தெளிவு படுத்திக் கொள்வார்.

அவர் பேசும் போது நான் கூர்ந்து கவனிக்கிறேனா என்பதைச் சோதிக்க அடிக்கடி கேள்விகளைக் கேட்பார். பல சமயங்களில் சரியான பதிலைச் சொல்லிவிடுவேன். பதில் தெரியாத சமயங்களில் எனக்கு கோபம் வந்துவிடும்.

ஹைதராபாத்தில் என்னுடன் தங்கியிருந்தவர்கள் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் பணிபுரிந்தார்கள். அவர்களுக்கு சனி,ஞாயிறு இரண்டு நாட்கள் விடுமுறையாக இருக்கும். சனிக்கிழமைகளில் திரைப்படம், வணிக வளாகங்கள் என்று சுற்றிவிட்டு ஞாயிற்றுக் கிழமையில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். தொழிற்சாலையில் பணிபுரிந்த எனக்குக் கிடைக்கும் ஒரே விடுமுறை நாளான ஞாயிற்றுக் கிழமையில் தொலைக்காட்சியில் கூட படம் பார்க்காமல் இப்படி ஒரு பள்ளிக்கூட மாணவனைப் போல அவதிப்படுகிறேன் என்று அவரிடம் ஒரு முறை சொன்னேன். அவர் சிரித்துக் கொண்டார். பிறிதொரு சமயத்தில் வேறு விஷயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்த போது "உன்னுடன் தங்கியிருப்பவர்கள் ஏதேனும் வரலாற்றுச் செய்தியை, உதாரணமாக இரண்டாம் உலகப்போரைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள விரும்பினால் நிறைய புத்தகங்களைத் தேட வேண்டியிருக்கும். நீ இரண்டு அல்லது மூன்று நடைபயிற்சிகளில் என்னிடம் காதை நீட்டினால் போதும்" என்று சொன்னார். அது சரி என்றே எனக்குப் தோன்றியது.

தினமும் அதிகாலை இரண்டு அல்லது மூன்று மணி வரைக்கும் வாசிப்பதை வழக்கமாக வைத்திருந்த அவர் எந்தப் புத்தகத்தையும் நிராகரித்துப் பேசி நான் பார்த்ததில்லை.

அயோத்திதாசர்,பெரியார்,கி.வீரமணி, மார்க்ஸ்,ஆவி உலகம்,வண்ணநிலவன் கதைகள்,பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் என்று பலதரப்பட்ட புத்தகங்களையும் வாசித்துவிட்டு அதைப் பற்றிப் பேசுவார்.

ஹைதராபாத் ஃபிலிம் கிளப்பில் ஒவ்வொரு மாதமும் சில வெளிநாட்டுத் திரைப்படங்களை அமீர்பேட்டில் உள்ள சாரதி ஸ்டுடியோவில் திரையிடுவார்கள். இந்தத் திரைப்படங்களை தவறாமல் பார்த்துவிடும் வழக்கத்தை எஸ்.வி.ஆர் வைத்திருந்தார்.

இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலாக மது அருந்துவார். இது எப்பொழுதும் ஒரே அளவிலேயே இருக்கும். மது அருந்திய பிறகு தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பார். சில சமயங்களில் எனக்கு உறக்கம் வந்துவிடும்.உடனடியாக கிளம்பிச் செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார். குறைந்தபட்சம் பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னதாக நான் கிளம்பத் தயாராகும் தகவலை அவருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும். இந்த 'நோட்டீஸ் பீரியட்' சமயத்தில் அவரது மனைவி சவிதா எனக்கு இரவு உணவை அளிப்பார். அவர் என்னிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டவராக இருந்தார்.

ஒவ்வொரு முறை எஸ்.வி.ஆரைப் பார்க்கச் செல்லும் போதும் ஏதாவது புத்தகத்தைக் கொடுத்தனுப்பி அடுத்த முறை வரும் போது படித்துவிட்டு வரச் சொல்வார். விருப்பமில்லாத புத்தகங்கள் என்றால் நான் அப்படியே திருப்பித் தந்துவிடுவேன். அந்தப் புத்தகத்தில் எனக்கு பிடித்த பிடிக்காத அம்சங்களை சொல்லச் சொல்வார். நான் படிக்கவே இல்லை என்று சொன்னால் இந்த வயதில் சில புத்தகங்களை படிக்காமல் தவிர்த்தால் பின்னர் எப்பொழுதுமே அந்தப் புத்தகங்கள் அல்லது அது சார்ந்த புத்தகங்கள் மீது விருப்பம் வராது என்று அவர் கூறியது ஞாபம் இருக்கிறது.

எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் ஹோமியோபதி மருத்துவத்தை அறிந்திருந்தார். கர்னாடக இசையிலும் குறிப்பிடத்தக்க புலமை உடையவர்.

மியாப்பூரில் இருந்து மெகதிப்பட்டணத்திற்கு அறையை மாற்றிக் கொண்டு வந்த பிறகு நண்பர் வெங்கடாசலமும் என்னுடன் தங்கியிருந்தார். இதன் பிறகு நாங்கள் இருவரும் எஸ்.வி.ஆரைச் சந்திக்கச் செல்வோம். என்னை விடவும் வெங்கட் அதிகம் கேள்வி கேட்பார். வாசிப்பும் என்னைக்காட்டிலும் வெங்கட்டிற்கு அதிகம். இந்தச் சமயத்தில்தான் எஸ்.வி.ஆரை வைத்து நிறைய நிழற்படங்களை வெங்கட் எடுத்திருந்தார்.

நான் கோபத்தைக் காட்டினாலும், முகத்தை வருத்தமாக மாற்றினாலும் எஸ்.வி.ஆர் தனது உணர்ச்சியை வெளிக்காட்டியதில்லை. சில சமயங்களில் கண்டிப்பான தலைமையாசிரியரைப் போலவும், பல சமயங்களில் கனிவான தாத்தாவைப் போலவுமே நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது இரண்டாவது தொகுப்பான "வைஸ்ராயின் கடைசி நிமிடங்கள்" வெளிவந்த பிறகு ' இந்தப் புத்தகத்திற்காக வேலை செய்த என் பெயரை நீங்கள் எந்த இடத்திலுமே குறிப்பிடவில்லை' என்றேன். அது அவரை வருத்தமடையச் செய்திருக்க வேண்டும். இதை நான் தவிர்த்திருக்கலாம் என்று பிறிதொரு சமயத்தில் நினைத்தேன்.

நான் பெங்களூருக்கு இடம் மாற்றம் செய்து போவதில் அவருக்கு விருப்பமில்லை. அடிக்கடி ஹைதராபாத் வரச் சொல்லியிருந்தார். எனக்கு அது அத்தனை சாத்தியமாக இல்லை. மூன்று முறை சென்று வந்தேன். மூன்று முறையுமே எஸ்.வி.ஆரைப் பார்ப்பதற்கு என்றுதான் சென்றேன்.

கடைசியாக நான் பெங்களூரிலிருந்து ஹைதராபாத் சென்றிருந்தபோது, அவரது மூன்றாவது கட்டுரைத் தொகுப்புக்கான அத்தனை கட்டுரகளையும் அவரே கணிணியில் தட்டச்சு செய்து வைத்திருந்தார். ஒரு மென்பொருளை கணிணியில் நிறுவதில் இருந்து, சில அடிப்படையான சிக்கல்களை கணினியில் பழுது நீக்குவது வரைக்கும் கற்றிருந்தார். 75 வயதில் இவ்வளவு ஆர்வமாக கற்றுக் கொண்டிருந்தது எனக்கு ஆச்சரியமானதாக இருந்தது.

கட்டுரைகளை நானும் அவரும் வரிசைக்கிரமமாகத் தொகுத்து அக்டோபர் மாதத்தில் உயிர்மைக்கு அனுப்பி வைத்தோம். மிகுந்த சந்தோஷம் அடைந்தவராக இருந்தார். இன்னும் எழுதுவதற்கு நிறையச் செய்திகள் இருப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார். பிறகு நவம்பரில் அவரது எண்ணை தொடர்பு கொண்ட போது இரத்தப் புற்று நோயைக் கண்டறிந்து இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஏதோ ஒரு மருத்துவப் பெயரைச் சொல்லி இந்த வகை இரத்தப் புற்று நோய் வந்தவர்கள் அதிகபட்சம் மூன்று மாதங்கள் மட்டுமே வாழ முடியும் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஜனவரியில் ஒரு முறை நீண்ட நேரம் அவரோடு தொலைபேசியில் பேசினேன்.

தான் இறக்கப்போவதை தெரிந்து கொண்டவராக கடைசி மாதங்களில் மரணத்தைப் பற்றி நிறையப் பேசினாராம். ஜனவரி பாதிக்குமேல் உடல்நிலை மிக பலவீனம் அடைந்திருக்கிறது. பிப்ரவரி தொடக்கத்தில் பேசுவது குறைந்து போய் ஒருவிதமான மயக்க நிலையில் இருந்திருக்கிறார். "என் அப்பா உயிரோடிருக்கிறாரா" என்று வினவியிருக்கிறார். அவர் கடைசியாகப் பேசியது அதுவாகத்தானிருக்கும்.

அவர் இறந்த(09-02-2011) பிறகு நான்கு நாட்கள் கழித்து ஹைதராபாத் சென்றுவிட்டு திரும்பினேன். பேருந்தில் மஹதீரா என்ற தெலுங்குப் படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இனி நான் ஹைதரபாத் வருவதற்கான அவசியமே இல்லாமல் போனாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நன்றி: உயிர்மை- மார்ச்'2011

'வறண்ட மணல்வெளிகளில் குமிழி இடும்' சுதீர் செந்திலின் கவிதைகள்

2011-02-28T13:27:00.005+05:30

சுதீர் செந்தில் தனது கவிதைகளை மூன்று தொகுப்புகளாக வெளியிட்டிருந்தாலும் அவரது கவிதைகளைத் தொகுப்பாக இப்பொழுதுதான் வாசிக்கிறேன். உதிரிகளாக சில கவிதைகள் ஏற்கனவே எனக்கு அறிமுகமாகியிருக்கின்றன. ஆனால் உதிரிக் கவிதைகள் ஒரு கவிஞரை நமக்கு காட்டுகிறதே தவிர கவிதாளுமையை உணர்த்துவதில்லை என்பது என் அனுமானம்.

வாசகன் பல சமயங்களில் தன் மனநிலைக்கு ஏற்ப கவிதையை புரிந்துகொள்கிறான் அல்லது கவிதையிலிருந்து தனக்கான மனநிலையைப் பெறுகிறான். வாசகனாக கவிதை வாசிப்பிற்கு இரண்டு மனநிலைகள் மிகச் சாதகமானவை என நினைக்கிறேன். ஒன்று எந்தச் சஞ்சலமுமற்ற அமைதி; இரண்டாவது அமைதிப்படுத்தவே முடியாத கொதிநிலை- இந்தக் கொதிநிலை உற்சாகத்தின் துள்ளலாகவோ அல்லது துக்கத்தின் நடுக்கமாகவோ இருக்கலாம்.

அமைதியான மனநிலையில் வாசிக்கும் போது நல்ல கவிதை வாசகனின் ஆழ்மனதைச் சீண்டுகிறது. இந்தச் சீண்டலை எல்லாக் கவிதைகளாலும் நிகழ்த்த முடிவதில்லை. வாசகனுக்கு மிக இணக்கமான கவிதைகளாலேயே இந்த சாந்தமான மனநிலையில் சீண்டலை நிகழ்த்த முடிகிறது. ஒவ்வொரு கவிதைச் சீண்டலிலும் ஒரு அதிர்வினை மனம் உணர்கிறது. சில அற்புதமான கவிதைகள் ஒட்டுமொத்த மனதின் அமைதியையும் சீர்குலைத்துப் போடுகிறது. அப்பொழுது அந்தக் கவிதையைக் கொண்டாடத் துவங்குகிறான் வாசகன். மனநிலையில் சீண்டலை நிகழ்த்தாத கவிதைகளை வாசகனால் மிக எளிதாகத் தாண்டிச் சென்றுவிட முடிகிறது.

கொதிநிலையில் கவிதை வாசிப்பு என்பது இன்னொரு அற்புதத் தருணம். துன்பம் அல்லது மகிழ்ச்சி என்ற நிலையில் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு துண்டிப்பாக கவிதை வாசித்தல் அமைகிறது. இந்த வாசிப்பிலும் வாசகனுக்கு நெருக்கமான கவிதையால் மட்டுமே அவனது மனப்போக்கில் துண்டிப்பை நிகழ்த்த முடியும். துண்டிப்பை நிகழ்த்தாத மற்ற கவிதைகளை நிராகரித்துச் செல்கிறான்.

சுதீர் செந்திலின் கவிதைகளை நண்பனின் மரணத்தை நோக்கி பயணித்த ஒரு இரவுப் பேருந்தின் நீண்ட பயணத்தில் வாசிக்கத் துவங்கினேன்.துக்கமும் நண்பனின் நினைவுகளும் தூங்கவிடாத அந்த இரவில் சுதீரின் கவிதைகள் மரணத்தின் கவிதைகளாக ஆக்கிரமிக்கத் துவங்கின.

மரணம் மிக எளிமையான நிகழ்வு. இருப்புக்கும் இல்லாமைக்கும் இடைப்பட்ட சிறு கணம். ஆனால் இந்த எளிய கணத்தைத்தான் சமூகம், உறவுகள், பிரியங்கள், சடங்குகள் என்ற புனைவுகளால் மிகுந்த சிக்கலானதாக்கி வைத்திருக்கிறோம். இந்தச் சிக்கல்கள் மிகப் புதிரான படிமங்களாகிவிட்டன. இனி எந்தக் காலத்திலும் விடை காண முடியாத முடிச்சுகளால் மரணம் மூடிவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த புனைவுகளின் முடிச்சுகளை அவிழ்க்கவே மரணத்தின் கவிஞன் முயன்று கொண்டிருக்கிறான். சுதீர் செந்திலையும் மரணத்தினை விசாரணை செய்யும் கவிஞனாகவே பார்க்கிறேன்.

சுதீர் செந்திலிடம், மரணத்தின் கவிதைகளில் கடவுள் தனக்கான இடத்தை தொடர்ந்து யாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இந்தக் கவிதைகளில் கடவுளையும் மரணத்தையும் இருப்பு,இல்லாமை என்பதன் குறியீடுகளாக ஒப்பிடலாம். ஆனால் இந்த ஒப்பீடுகள் மிகப் பழமையானவையாகத் தோன்றுகின்றன. மனோதத்துவவியலின் ஒரு பிரிவில் கனவுகளில் நாம் எதிர்கொள்ளும் மரணங்களும் தற்கொலைகளும் இனம்புரியாத பயம் என்கிறார்கள். எனக்கு கவிதைகள் என்பவை கனவுகளின் இன்னொரு வடிவம். நவீன வாழ்வு உருவாக்கும் நெருக்கடிகளும், கசகசப்புகளும் கவிஞனுக்குள்ளாக இருக்கும் மனிதனை பிழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. அந்த மனிதனுக்கு ஆசுவாசமான கனவுகளாக கவிதைகள் இருக்கின்றன என நம்புகிறேன்.

கவிதைகளைக் கனவாக உருவகம் செய்துகொள்ளும் நான், கவிதைகளை கனவுகளைப் போலவே அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறேன். சுதீர் செந்திலின் கவிதைகள் பேசும் மரணத்தை பயத்திற்கு ஒப்பிட்டே வாசிக்க விரும்புகிறேன். பயங்களிலிருந்து விடுதலை தரக்கூடிய வஸ்துதானே கடவுளாக அவதாரம் பெறுகிறது. இந்த பயமும் இந்த நம்பிக்கையும்தான் கடவுளையும் மரணத்தையும் இணைக்கும் புள்ளியாக இவரது கவிதைகளில் இருக்கிறது.

"ஒருவேளை

நீங்கள் மரணத்தை எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லையெனில்

கடவுளைக் கொல்வதிலிருந்து

உங்கள் குற்றச் செயல்களை மீண்டும் தொடங்குங்கள்" என்று ஒரு கவிதையில் இருக்கிறது.

"பின்பொரு நாளில்

மரணமற்ற உலகத்தில்

கடவுள் இல்லாமல் போவான்" என்பது இன்னொரு கவிதையில்

"அங்கு மரணம் தற்கொலை செய்து கொண்டு

கடவுளாகிவிட்டால்" என பிறிதொரு கவிதை.

மேற்சொன்ன கவிதை வரிகளில் மரணமும் கடவுளும் ஒரு புள்ளியில் சந்திக்கின்றன. இந்த வாழ்வின் அழுத்தங்களும், இயலாமைகளும் தரக்கூடிய பயங்கள் இந்தக் கவிதைகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த பயங்களிலிருந்து விடுபடுவதற்கான காரணியாக கடவுள் என்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆனால் இந்த விடுபடுதலில் விருப்பமில்லாதவனாக, விடுபடலை நிராகரிப்பவனாக இந்தக் கவிஞன் இருக்கிறான். இந்த நிராகரிப்பே கடவுளின் மீதான எள்ளலாக வடிவம் பெறுகின்றன.

ஒரு கவிதையை நேரடியாக அதன் அர்த்தத்தோடு வாசிப்பது மட்டுமே நல்ல வாசிப்பனுவத்தை தந்துவிடும் போது எதற்காக கவிதைகளை ஆராய வேண்டும் என்று சமயங்களில் தோன்றியதுண்டு. எந்த வித பரிசோதனையும் செய்யாமல் கவிதை அளிக்கக் கூடிய நேரடி அர்த்தத்தை நம் வாழ்வியல் அனுபவங்களோடு நேரடியாக பொருத்திவிடலாம்.

ஆனால் அனுபவ வறட்சியின் காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. தகவல் தொடர்பியலின் அசுர வேக நீட்சியால் உங்களுக்கும் எனக்கும் இன்னொரு மூன்றாமவருக்கும் கிடைக்கும் அனுபவங்கள் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியானவை. அவை தட்டையானவையும் கூட. இந்த சொற்பமான அனுபவங்களை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு கவிதையின் பரிமாணங்களை முழுமையாக உள்வாங்கிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையில்லை.இந்த அனுபவ வறட்சி நம்மை கவிதையின் உலகத்திலிருந்து அந்நியமாக்கிவிடலாம். இந்த அபாயங்களிலிருந்து என்னையும் கவிதையோடு எனக்கிருக்கும் சிநேகத்தையும் சிதிலமடையாமல் வைத்துக் கொள்ள கவிதையோடான பரீட்சைகள் தேவைப்படுகின்றன. இந்த புதிர் விளையாட்டுகள் வாதைதான். ஆனால் குடுவை சாராயத்தில் கிடைக்கும் அந்தரமான வாதை இது.

(2)

நிலம் அதிர்கிறது

மரங்களும் உயிரினங்களும்

பின்னோக்கிச் செல்கின்றன

புழுதி கொதித்து

வெளியெங்கும் படர்கிறது

இரை சிக்காமல்

நழுவிக் கொண்டே இருக்கிறது.

டிஸ்கவரி சேனலில் வரும் காட்சிதான் மேலே சொல்லியிருக்கும் இந்த வரிகள். வன வேட்டைக் காட்சியை கவிஞர் மிக தத்ரூபமான வரிகளாக்கியிருக்கிறார்.

இப்பொழுதெல்லாம் ஒரு கவிஞனோ அல்லது கதாசிரியனோ வரிகளாக்கும் காட்சிகளை மூன்று வினாடிகளில் 'விஷூவல்' ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறது மீடியா உலகம். "நிர்வாணத்தை மறைக்க நினைத்தவன் ஆடைகளற்ற காலவெளியில் நீந்திச் செல்கிறான்" என்று கவிஞன் உருவாக்கும் சர்ரியலிஸக் காட்சியை வி-டிவியிலோ, எம்-டிவியிலோ இரண்டு வினாடிகளில் காட்டி முடித்துவிடுகிறார்கள்.

இந்த வனவேட்டைக் காட்சியில் இது எதிர்மறையாக நிகழ்ந்திருக்கிறது. அதாவது அரை மணி நேர 'விஷூவல்' வேட்டைக் காட்சியை இந்த நான்குவரிகளில் இருந்து வாசகன் தன் மனக்கண்ணில் தொடங்க முடிகிறது.

இந்த வரிகள் இருக்கும் இடம் பெற்றிருக்கும் கவிதை வன வேட்டை குறித்தானது இல்லை. "பசிமிகுந்த உயிரைப் போலவோ/காமம்கொண்ட மிருகம் போலவோ/விரைந்து கொண்டு இருக்கிறது/அந்த உடல்" என்பது இதற்கு முந்தைய வரிகள். இந்த வரிகளைப் படித்துவிட்டு முன் சொன்ன வரிகளைப் படிக்கும் போது வேட்டைக் காட்சி நேரடியாக நினைவுக்கு வருவதில்லை. வேறு எதுவாகவோ இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

இந்தக் கவிதை "மரணம்/அத்தனை ருசியாக இருக்கின்றது" என்று முடிகிறது. இப்பொழுது "விரைந்து கொண்டிருக்கும் உடல்", "வேட்டைக் காட்சி", "மரணத்தின் சுவை" பற்றிய குறிப்பு மூன்று குறிப்புகளையும் கோர்த்து வேறொரு அனுபவத்தைப் பெறலாம். அது முழுமையான வனவேட்டை.

இதே கவிதையில் இடம்பெறும் பின்வரும் வரிகள்-

"அந்தச் சுனையில்

தேன் ஊறுகிறது

பட்டாம்பூச்சிகள் சுற்றுகின்றன

எறும்புகளும்

இன்னும் பிற உயிரினங்களும்

சுவைத்துச் சரிகின்றன

மயக்கத்தில்

அளவுக்கு மீறிக் குடித்த

ஆண் எழும்புகிறான்"

ஏற்கனவே கோர்த்து வைத்திருந்த மூன்று குறிப்புகளோடு "ஆண் எழும்புகிறான்" என்ற குறிப்பை இணைக்கும் போது காமம் அல்லது உடலியல் எனக்கு உடனடியாக நினைவில் தோன்றுகிறது. ஆனால் பட்டாம்பூச்சிகள், எறும்புகள் என்ற குறிப்புகள் வேறு எதையோ எல்லாம் யோசிக்கச் செய்து கிறுகிறுக்க வைக்கின்றன. இப்படியான கிறுகிறுப்புகளை மிகச் சுவாரசியமாக இந்தத் தொகுப்பின் பல கவிதைகளில் உருவாக்குகிறார் சுதீர் செந்தில்.

(3)

நமக்கு அந்தரங்க வாழ்வு சார்ந்த அனுபவம் என்று கிடைப்பது பெரும்பாலும் உறவுகளில் உருவாகும் சிக்கல்களும், வன்மங்களும், குரோதங்களும், துக்கங்களும், சில சமயங்களில் கசியும் பிரியங்களுமாகவே இருக்கின்றன. சுதீரின் பெரும்பாலான கவிதைகள் இந்த அந்தரங்கத்தின் வழியாகவே பயணிக்கின்றன.

புளிப்பின் சுவைபோலவும்

தீர்க்கமுடியாத வன்மத்தைப் போலவும்

கோப்பை மதுவில்

வழியும் கசப்பைப் போலவும்

இந்த இரவு சுடர்கிறது.

கவிதைகளில் அந்தரங்க வெளிப்பாடு என்பது இதுவரைக்கும் சுதீர் செந்திலின் பலமாகவே இருந்திருக்கிறது. ஆனால் சுதீரின் மூன்று தொகுப்புகளையும் ஒரு சேர வாசிக்கும் போது அந்தரங்கத்தின் சில கவிதைகளில் 'Saturation Point' ஐ தொட்டுவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. தமிழ் கவிதைகளில் பெரும்பாலும் இவற்றையே வேறு வடிவங்களில் நாம் தொடர்ந்து எதிர்கொள்ளும் சலிப்பின் காரணமாகவும் இருக்கக் கூடும். உதாரணமாக 'மெளனத்தில் மிதக்கும் வாதை' என்ற கவிதையைச் சொல்ல முடியும். "இதழ்களில் இருந்து விழும் சொற்களைச் சேகரிக்கத் தவறிவிட்டேன்" என்ற வரியை குறிப்பாகச் சொல்லலாம். இந்த வரிகள் சாதாரணமான அதே சமயம் உயிர்ப்பில்லாத கவிதை வரிகள். சுதீரின் அந்தரங்கம் குறித்தான சில கவிதைகளில் இந்த வலுவின்மையை எதிர்கொள்கிறோம்.

கவிதைகளை வாசிக்கும் போது அதன் வடிவத்தில் ஒரு 'கட்டமைப்பை' எதிர்பார்த்தே வாசிக்கப் பழகிவிட்டது மனம். கவிதையைச் சுற்றிச் சிதறிக்கிடக்கும் உதிரிச் சொற்களை நீக்கியிருக்க வேண்டும் என உள்ளூர விரும்புகிறேன். 'யாருடைய இரவெனத் தெரியவில்லை' தொகுப்பின் பெரும்பாலான கவிதைகள் இந்த 'விரும்பும்' கட்டமைப்பில் இல்லை.இதை எதிர்மறையான விமர்சனமாக என்னால் குறிப்பிட முடியாது. இந்தப் போக்கு முக்கியமானதாகத் தெரிகிறது. கவிதை மொழியின் இன்னொரு பாதையில் இந்தக் கவிதைகள் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன. இறுகக்கட்டாமல் இளகி ஓடும் தன்மையை இந்தக் கவிதைகளில் காணமுடிகிறது.இவ்வாறான இளகலான கவிதைகளில் கவிஞன் சற்று கவனம் தப்பினாலும் கவித்துவமற்ற சொற்களாக கவிதை தேங்கிவிடும். இந்த அபாயத்தை பெரும்பாலான தனது கவிதைகளில் வெற்றிகரமாக தாண்டி வந்திருக்கிறார். இதற்கு உதாரணமாக "வாகன ஓட்டியின் சில குறிப்புகள்" கவிதையைக் குறிப்பிடலாம். செறிவூட்டப்பட்ட சொற்கள் எதுவும் இல்லாமல் நேரடியான வரிகளில் எழுதப்பட்டிருக்கும் கவிதை இது.

நாம் கடந்து வந்த நினைவுகளில் பெரும்பாலானவை நிலையற்ற பிம்பங்களாக கலைந்து கொண்டிருக்கின்றன. நீர்மையாக்கப்பட்ட இந்த அனுபவங்களை பிறிதொரு சமயத்தில் யோசித்துப் பார்க்கும் போது அவை வெறும் புனைவாகத் தோன்றுகிறது. இந்தப் புனைவுகள் எந்த அர்த்தமுமற்றவையாகவும் சில சமயங்களில் அமைந்துவிடுவதுண்டு. வாசகனின் மனநிலைக்கு ஏற்ப புனைவுத் தன்மையுடைய கவிதைகளை எந்த விதமான அர்த்தப்படுத்தலும் இல்லாமல் புனைவாக மட்டுமே வாசித்துவிட்டு அடுத்த கவிதைக்குச் செல்லலாம். 'நீர் நிலை' என்ற கவிதை முதன்முறை வாசிப்பில் எனக்கு இந்த அனுபவத்தையே தந்தது.

நீர் நிலை

அந்தப் புராணீகன்

வணிகனென்று ஒருவருக்கும் தெரியாது

காற்று வீசாத

நிலவு விலகிய ஒரு பகலில்

சூரியன் சும்மா சுட்டுவிட்டுச் செல்கிறான்

மழைக்காலத்தில்

குளங்கள்

ஏரிகள் நிறைந்து தளும்பியதை

ஆறுகள்

இருகரைகள் நிறைத்தபடி புரண்டு சென்றதை

புராணீகன்

தனது சாமர்த்தியத்தால் வார்த்தைகளாக மாற்றுகின்றான்.

வார்த்தைகள் மந்திர இசையென ஒலிக்கத் துவங்குகிறது

கேட்பவர்கள் மயங்கிச் சரிகின்றனர்

பின்னர் வார்த்தைகள் யாவும்

பொற்காசுகளாய் வணிகனின் கருவூலத்தில் நிறைகிறது

மகிழ்ச்சியில் திளைத்த புராணீகனின் நிலத்தில்

இப்பொழுது நீர்நிலைகள் மாயமாகிவிட்டன

பறவைகள் விலங்கினங்கள்

இல்லா நிலத்தில்

வணிகனின் ஆடைகளை புதைக்கிறான் புராணீகன்

அப்பொழுது

கருவூலத்தின் கதவுகளை உடைத்துக் கொண்டு

ஆறு பெருகி ஓடத் துவங்கியது.

(4)

ஒப்பிடுதல் என்பதில் ஒப்புதலில்லை என்றாலும், சுதீர் செந்திலின் மூன்றாவது கவிதைத் தொகுப்பான ' யாருடைய இரவெனத் தெரியவில்லை' தொகுப்பினை வாசிக்கும் போது இரண்டாவது தொகுப்பான 'உயிரில் கசியும் மரணம்' குறுக்கிடுகிறது. இரண்டாவது தொகுப்பில் இருந்த புதிய தன்மை மூன்றாவது தொகுப்பில் இல்லையென்றே தோன்றுகிறது. இரண்டாம் தொகுப்பின் நீட்சியாகவே இந்தத் தொகுப்பு இருக்கிறது. சொற்களைப் பற்றிய கவிதைகளையும், சாத்தானைக் குறியீடாக்கும் கவிதைகளையும் தமிழ் கவிதை தாண்டி வந்திருக்கிறது. இந்த வகையான கவிதைகள் ஓரளவு வாசக மனதுக்கு 'பழக்கப்பட்டவையாகிவிட்டன'. இவை இந்தத் தொகுப்பின் குறையாகப் படுகிறது.

சுதீரை சுதீரோடே ஒப்பிடும் போது அவரின் பாடுபொருளில் இருந்த பன்முகத் தன்மை ஒருமுகப்பட்டிருக்கிறது. கவிதை உருவாக்கத்தில் எழும் பதட்டம் இந்தத் தொகுப்பில் இல்லை. கவிதை மொழியில் தனக்கான ஒரு புதிய பிரதேசத்தை கண்டடைந்துவிட்ட உற்சாகம் கவிதைகளில் கொப்புளிக்கிறது.

இந்தக் கவிதைகள் அவருடைய சொற்களில் சொல்ல வேண்டுமானால் "வறண்ட மணல்வெளிகளில் குமிழி இடும்" கவிதைகள்.

(பிப்ரவரி 27,2011 இல் விருத்தாச்சலத்தில் களம்புதிது இலக்கிய அமைப்பு நடத்திய 'கவிதை சந்திப்பு நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை)

செவ்வாய்க்கிழமையின் மதுச்சாலை

2011-02-14T10:24:00.001+05:30

வெயில் வடியத் துவங்கும்
செவ்வாய்க் கிழமையின் மாலையில்
வாகனங்கள் நெருக்கும் சாலையிலிருந்து
விலகி
சாராயக் கடைக்குள் நுழைகிறோம்.

வெறுமை படிந்து கிடக்கும்
கடை
ஆயாசத்தைத் தருகிறது.
துளி நிம்மதியையும்.

இரண்டு குடுவைகளில்
உனக்கும் எனக்குமான
மதுவை
ஊற்றுவதிலிருந்து தொடங்குகிறது
நம்
இருவருக்குமிடையேயான உறவு

இப்பொழுதுதான்
முதன்முதலாக
மதுவைச் சுவைப்பதாய்
நீ
சொன்னதற்கு பிறகாக
மதுவோடான எனது பரிச்சயத்தை
பட்டியலிடத் துவங்கினேன்.

மயானத்தில்
சிட்டுக்குருவியொன்றை
வறுத்து
சாராயத்துக்கு தொட்டுக்கொண்டதை
குறிப்பிட்டபோது
ஒளியேறிய உன் கண்கள்
குருவியின்
மிரண்ட கண்களில் தெறித்த
கருணையை நினைவூட்டியது.

இரண்டாம் முறை
மதுவை நிரப்பிவிட்டு
நம் காதல்களைப் பற்றி
பேசத் துவங்குகிறோம்.

முதல் காதலின் பரவசம்
பின் வந்த
காதல்களில் இல்லை.

இப்பொழுது
உறிஞ்சியதில் மிச்சமிருந்த
மதுவில்
நம்
பழைய காதலர்களின்
முகங்கள்
துடிக்கத் துவங்கின

போதை
நம்மை பிணைத்துக் கொண்டிருக்கிறது
குழறி விழும் சொற்கள்
நம் அன்பின் துண்டுகளை
சேகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

மூன்றாவது முறை
குடுவையை நிரப்ப அனுமதிக்காத
நீ
நள்ளிரவில்
உன்னை விடுதியில் விடுத்துச்
சென்றவனென நினைத்து
என்னை
முத்தமிட விரும்புகிறாய்

உதடுகளை ஈரப்படுத்தி
தயாராகிறேன்.

நெருங்கி வந்து
விசும்ப ஆரம்பித்தவள்
ஆக்ரோஷமாக
விலகிச் செல்கிறாய்
முத்தமிடாமல்.

இப்பொழுதும்-
இடியுடன் மழை பெய்யும்
நாட்களில்
முழுக்கை சட்டையணிந்து
மறைத்துக் கொள்கிறேன்.

எனது வலது கையில்
முளைக்கும்
இரு
சிறு முலைகளை.

இன்று மதியம் தற்கொலை செய்து கொண்டவன்

2011-02-09T09:38:00.001+05:30

இன்று மதியம்

தூக்குப் போட்டு இறந்தவனின்

வீட்டில்

குழந்தைகள்

ரயில் விளையாட்டை

விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சட்டைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு

ஓடும் மனிதப் பெட்டிகள்

துக்கம் கேட்க வந்த

ஒவ்வொருவரையும் நெருங்குகிறது.

ஒரு கணம்

ரயிலோடு சேர்ந்து ஓடுபவர்கள்

பின்னர்

பதட்டமடைந்தவர்களாக

குழந்தைகளை மிரட்டுகிறார்கள்.

மிரட்டல்களால்

அமைதிப்படுத்த முடியாத

சிலர்

தலையைக் குனிந்து கொள்கிறார்கள்

ரயிலில்

மூன்றாவதாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும்

தன் மகனைப் பார்த்து

கேவி அழுகிறாள்

இறந்தவனின் மனைவி

குழந்தைகளால் நிராகரிக்கப்படும்

அழுகையின் சப்தங்கள்

அனாதைகளாகிக் கொண்டிருந்த

அந்த வீட்டில்

கீழே விழும் குழந்தைகளை

எடுத்துவிடாத

பெரியவர்களின் அமைதியால்

பிஞ்சு உலகில்

சிறகுகள் முளைக்கின்றன.

வேகத்தையும் கூச்சலையும்

அதிகரிக்கிறார்கள்.

இறந்தவனை நோக்கி

ரயில் ஓடுகையில்

அவனின்

வலது கால் கட்டைவிரலை

மிதித்துச் செல்கிறான்

கடைசிக்கு முந்தியவன்.

கூட்டத்தில் வெள்ளைச் சட்டையணிந்தவர்

எழுந்து வந்து

ரயிலின் கடைசிச் சிறுமியின்

முதுகில்

அறைகிறார்.

எல்லோரும் அவரைப்

பார்த்த கணம்

தூக்கிலிட்டவன்

பிரிவும் காதலும்

மிகுந்தவனாய்

அழுது கொண்டிருக்கும்

மனைவியை

பார்க்கிறான்

தன்

அசைவற்ற கண்களின்

வழியே

ஒரே ஒரு வினாடி மட்டும்.

திகைத்தவள்

அரைவினாடிக்கும் குறைவான

நேரத்தில்

தன் முகத்தை

வேறொரு பக்கம் திருப்புகிறாள்-

யாரும் பார்த்துவிடும் முன்.

மிக ரகசியமாக

காலச்சுவடு கவிதைகள்

2011-01-21T10:04:00.005+05:30

தொலைக்கப்பட்ட குண்டுகள்

ஆலிலைகள் நிறைந்திருக்கும் பள்ளிக்குள்
வெடித்திருக்க வேண்டிய குண்டு ஒன்றை
வைத்த இடம் தெரியாமல் தேடுகிறார்கள்

9:17க்கு வெடிக்கும் என்ற
தொலைபேசிக் குரலில்
உருவமெடுத்தவனின் சொற்களிலிருந்து
தேட ஆரம்பித்தவர்கள்
முதலில்
குட்டிச் சூரியன்கள் உள்ளிறங்கும்
வகுப்பறைகளை அலசினார்கள்
பின்னர்
நூற்றாண்டு பாசி படிந்த
தண்ணீர்த் தொட்டிக்குள் நுழைந்தவர்கள்
குண்டுகளை விடுத்து
ஊறிக்கிடந்த
கதைகளை எடுத்துவந்தார்கள்

துரை வாத்தியாரையும்
லாவண்யா டீச்சரையும்
இணைத்து வரையப்பட்ட
படங்களாலான கழிவறையிலோ
புன்னகையோடு வெளியேற்றப்பட்ட
சிறுவர்களின் புத்தகப் பைகளிலோ
குண்டு கிடைக்கவில்லை

தேடிச் சலித்தவர்கள்
ஓய்வெடுக்க விரும்புகிறார்கள்

வெளிச்சத்தின் செதில்கள்
உதிரத் துவங்கிய மாலையில்
தோல்வியை
ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாமல்
கிடைத்த தகவல்
வெறும் வதந்தி என்று
அறிவிக்கிறார்கள்
சத்யன் நம்புகிறான்-
கிடைக்காத குண்டு
அசைவுறாத காலத்தின்
ஒரு கணத்தில்
வெடிக்கக்கூடியது என்றும்
தான்
புரட்டிப் படுக்கும் இந்தத் தலை
சிதறியிருக்க வேண்டியது-
கொஞ்சம் இடம் மாறியதில்
தப்பித்துக்கொண்டது என்றும்.

==============

கருணையின் கடவுள்

மரணத்திற்கும்
உடல் சிதறலுக்குமான
இடைவெளியில்
நிகழ்ந்த விபத்தொன்றில்
சிவப்புச்சாயத்தில் விழுந்த
துணியெனக் கிடந்தவனை
நிலம் உரச வெளியில் இழுத்தார்கள்

அனிச்சையாக நகரும்
கரங்களின் சிவப்புப்பட்டையைப்
புதிரான ஓவியமாக்கியவன்
சில பெண்களின்
கருணையைப் பெற்றுக்கொண்டான்

நினைவு வந்த கருநாளில்
அவனிடம்
தண்டுவடம் முறிந்துபோனதென
சொன்னபோது
இடுப்புக் கீழ் செயல்படாதென்ற
துக்கத்தின் கண்ணீர்
ஈரமாக்கிய தலையணையிலிருந்து
கருணையின் கடவுள் தோன்றினார்
மது அருந்துவதிலும்
சிகரெட் உறிஞ்சுவதிலும்
தடையில்லை என்றதில்
சற்று ஆசுவாசமடைந்த
மெலிபவனின் பொழுதுகள்
காற்றில் அலையும்
டிஜிட்டல் உருவங்களால்
வடிவமைக்கப்படலாயிற்று

சலனமில்லாத வெறும் பகலில்
ஒரு தலைவன் மார்க்ஸியம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்
பழைய கிரிக்கெட் போட்டியில் ஒருவன் பந்தை விரட்டிக்கொண்டிருந்தான்
கவிஞன் என்று சொல்லிக்கொண்டவன் தன் பிரதாபங்களை அடுக்குகிறான்
பெட்ரோல் விலை பற்றி வட்டமாக அமர்ந்த நால்வர் அரிதாரங்களுடன் பேசுகிறார்கள்
காட்டெருமைகளால் நிரம்பிய வனத்தில் ஒரு யானை தனித்து அலைகிறது

சலித்து
சேனலை மாற்றியவன்
உந்திச் சுழி தெரிய
நடந்துகொண்டிருந்த
நெடுந்தொடர் நாயகியை அழைக்கிறான்

யாரும் இல்லாத தனிமையில்
அவள்
டிவியில் இருந்து இறங்கி வருகிறாள்
கண்களை மூடிக்கொண்டவனுடன்
சல்லாபித்துத் திரும்பியவள்
இனிமேல்
வரப்போவதில்லை எனச்
சொல்லிச் செல்கிறாள்

அதிர்ந்தவன்
காரணம் அறிய
எத்தனிக்கும் கணத்தில்
வேறொரு விளம்பரப் பெண்
ஆட
வந்துவிடுகிறாள்.

============

குரூரத்தின் ஊசி

குரூரத்தின் கிளைகளுடைய
மரத்தில் வசித்துவரும்
உங்களிடம்
பனி ஊசி ஒன்றிருக்கிறது.

வெளிக்காற்றில் உருகிவிடாத
அதை
உங்களிடம் அகப்படுபவர்களிடம் எல்லாம்
பரிசோதிக்கிறீர்கள்.
அது உருகுவதில்லை
என்னும் ஆணவத்தோடு.

முன்னொரு நாள்
ஒருவனின் நகக்கண்ணில் நுழைத்தீர்கள்
பிறகு
அவளது நுண்ணிய விழி மைய வெண்பரப்பில்
இன்று
கிடைத்தவனின் குரல்வளையிலும் முயன்று பார்த்தீர்கள்.

உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை-
மூன்று இரவுகளாக
உறக்கம் விழித்தவனின்
சிவந்த கண்களை
நீங்கள்
பாக்கிவைத்திருக்கும் வரைதான்
அந்த ஊசிக்கு
ஆயுள் என்று.

வா. மணிகண்டன்

http://www.kalachuvadu.com/issue-133/page96.asp

சென்னை சங்கமம்

2011-01-13T09:01:00.003+05:30

கடந்த சில வருடங்களாக சென்னை சங்கமத்தில் நிகழும் 'கவிதை சங்கம'த்தில் கவிதை வாசிப்பதற்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறேன். தொடக்கத்தில் எனது கவிதைகளுக்கான அங்கீகாரமாகக் கருதியும் பின்னர் வந்த ஆண்டுகளில் நண்பர்களைச் சந்திக்கும் நிகழ்வாகவும் தொடர்ந்து பங்களித்து வந்தேன்.

இந்த ஆண்டும் கவிதைச் சங்கமத்தில் கலந்து கொள்ளச் சொல்லி அழைப்பு வந்திருக்கிறது. என்னை நினைவில் வைத்திருந்து அழைத்த நண்பர்களுக்கு நன்றி. இந்நிகழ்விற்கு தலைமை தாங்கும் கலாப்ரியா அவர்கள் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதையுண்டு. ஆனால் இந்த ஆண்டு கவிதைச் சங்கமம் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள எனக்கு விருப்பமில்லை.

ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலில் தொடர்புடையவராக சந்தேகிக்கப்பட்டு சிபிஐ-ன் விசாரணைக்குள்ளாக்கப்பட்ட ஜெகத் கஸ்பரின் தமிழ் மையம் இந்த ஆண்டும் சென்னை சங்கமத்தில் பிரதான பங்களிப்பைச் செய்கிறது. சென்னை சங்கமத்தின் இணையதளத்தில் தமிழ் மையம் பற்றி சிலாகிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கறையின் நிழல் விழுந்த ஒரு நபருக்கும் அவரது அமைப்புக்கும் சென்னை சங்கமம் அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தை எதிர்க்கிறேன். எதற்காக தமிழ் மையத்திற்கும் ஜெகத் கஸ்பருக்கும் சென்னை சங்கமம் இடமளிக்கிறது என்பதனை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும்.

கவிஞர் கனிமொழியின் இடத்தை ஸ்திரமாக்கப்படுவதற்கு நடத்தப்படுகிறது என்பது ஒரு காரணம் என்றாலும் கலைஞர்களுக்கும் படைப்பாளிகளுக்குமான இடமாக சென்னை சங்கமம் விளங்கி வருவதாக உணர்கிறேன். அதே சமயம் சி.பி.ஐ விசாரணைக்குப் பிறகாக தனது புனித பிம்பத்தை மறு உருவாக்கம் செய்து கொள்ள முனையும் கஸ்பருக்குத் துணையாக இந்தச் சென்னை சங்கமம் அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதை நான் விரும்புகிறேன்.

இலக்கியமும் கலையும் சினிமா கவர்ச்சியிலும், அதிகாரத்தின் விரலசைவிலும், அரிதாரங்களினாலும் வெளிச்சம் பெறுவதில்லை. அப்படி விழக் கூடிய வெளிச்சம் தற்காலிகமானதுதான். தன் சுய நலங்களுக்காக இலக்கியத்தையும் கலையையும் பயன்படுத்திக் கொள்பவர்களை காலத்தின் சுழல் தாட்சண்யமின்றி தூர எறிந்துவிடும்.

சுய விளம்பரத்திற்காகவும், அரசியல் பாதுகாப்பிற்காகவும், குற்றச்சாட்டினை மறைப்பதற்காகவும், வருவாய் ஈட்டுவதற்காகவும் கலையையும், இலக்கியத்தையும் பயன்படுத்துவதற்கு எதிராக இந்த ஆண்டு நடைபெறும் கவிதைச் சங்கமத்தில் நான் கலந்து கொள்ளப் போவதில்லை.

நான் புறக்கணிப்பதனால் சென்னை சங்கமத்திற்கு எந்தவிதமான தடங்கலும் வரப்போவதில்லை; அதே சமயத்தில் எனது கவிதைகளுக்கான பிரசுர வாய்ப்புகள் குறையலாம் -எனினும் அது பற்றிய எந்தவிதமான விசனமும் இல்லாமல் எனது எதிர்ப்பினை பதிவு செய்வதற்கான வாய்ப்பாக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

நன்றி.

இந்த வருடத்தின் முதல் தற்கொலை.

2011-01-03T10:35:00.003+05:30

உங்கள் மீதான அதீத நம்பிக்கையில்

என் அந்தரங்கங்களை

பூட்டாமல் விட்டுச் செல்கிறேன்

அல்லது

ரகசிய அறையின் சாவியை

உங்களிடமே கொடுத்து வைத்திருக்கிறேன்.

நான் இல்லாத நேரத்தில்

மிக அவசரமாக

என் ரகசியங்களை சோதனையிடுகிறீர்கள்

எப்பொழுதும்

என்னுடையதாகவே

இருந்திருக்க வேண்டிய

அந்தரங்கங்கள்

இப்பொழுது

நம்மிடையே

பொதுவானதாகிறது.

நேர்த்தியாக என் குற்றங்களை வரிசைப்படுத்துகிறீர்கள்

எனக்கு எதிராக எழுப்ப வேண்டிய வினாக்களை

தயார்படுத்துகிறீர்கள்

வினாக்களுக்கு தரப்படும் பதில்களை பொறுமையாக

பெற்றுக் கொள்ளும் நீங்கள்

அதே வினாக்களை வேறுபடுத்திய வரிசைகளில்

திரும்ப

என் கண்களை நோக்கி செலுத்துகிறீர்கள்

நான் தலை குனியத் துவங்கும் போது

உங்களின் வேகம் அதிகரிக்கிறது.

நான் தோல்வியடைகிறேன்.

என்னிடமிருந்து

கண்ணீர் பெருகும்

கணத்திலிருந்து

நான்

நசுக்கப்படுகிறேன்

உங்களுக்கும் எனக்கும்

இடையில்

கட்டப்பட்ட

எனது பிம்பம்

சிதைந்து

கொண்டிருக்கிறது.

எந்த தண்டனையையும் ஏற்றுக் கொள்ள

தயாராகிறேன்.

கைகளை கிழித்துக் கொள்வதோ

அல்லது

நெருப்பினில் விரல் வைப்பதோ

உங்களை ஆசுவாசப்படுத்தும்

என நினைக்கிறேன்.

நீங்கள்

எதையும் ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாரில்லை.

வினாக்கள்

இன்னொரு வரிசையில்

விழத் துவங்குகின்றன.

நான் ரகசியமாக

வைத்திருந்த சிறகுகள்

கத்தரிக்கப்படுகின்றன.

எனது வானத்தில்

பறந்து கொண்டிருந்த

சிறு பறவைகளை

சுட்டு வீழ்த்துகிறீர்கள்.

எனது பாடல் வரிகள்

களைத்தெறியப்படுகின்றன.

நான்

உடைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

அல்லது

நொறுங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்

வீதிகளில்

எண்ணிக்

கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஐந்து

நான்கு

மூன்று

இரண்டு

ஒன்று

பட்டாசுகள் வெடிக்கத் துவங்குகின்றன.

இப்பொழுது

என் அறை சாத்தப்படுகிறது

மெதுவாக.

நின்று பெய்யும் மழை- செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

2010-12-01T11:32:00.003+05:30

கவிதை என்ற பெயரில் கவிதைகள் இல்லாதவையும் முன்வைக்கப்படுகின்றன என்று விமர்சிக்கும் போது எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான எதிர்வினை "கவிதை என்ற பெயரில் கவிதைகள் இல்லாதவை முன்வைக்கப்படுவதைப் போலவே பிற இலக்கிய வடிவங்களிலும்(சிறுகதை,புதினம்) அவற்றிற்கு சம்பந்தமில்லாத வடிவங்களில் குப்பைகள் நிறைவது நிகழ்கின்றது" என்பது. இந்தக் கூற்றை முழுவதுமாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன். என்றாலும் பிற இலக்கிய வடிவங்களைப் பற்றி பேசுவதற்கான திறனும் பயிற்சியும் இல்லாததால் அவற்றைப் பற்றி நான் விவாதிப்பதில்லை. அதே சமயம், கவிதையின் மீதான பிரியத்தினால் கவிதைகளில் நிரம்பும் குப்பைகளைப் பற்றி பேசாமல் இருப்பதில்லை.

கவிதைகளைக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் அணுகும் போது நவீனத்துவம், பின் நவீனத்துவம், யதார்த்தவாதம், மாய யதார்த்தவாதம் என்றெல்லாம் வகைப்படுத்தி விடமுடியும். ஆனால் ரசனையின் அடிப்படையில் கவிதைக்கு துல்லியமான வரைகோடுகளை வரைவது அசாத்தியமானது. ரசனை,கவிஞனையும் வாசகனையும் கவிதையியல் கோட்பாடுகளைத் தாண்டி - கவிதையில் அவர்கள் பெறும் அனுபவத்தின் ரீதியாக இணைக்கிறது.எனவே கவிஞனுக்கும், கவிதையின் வாசகனுக்கும் கோட்பாடுகள் பற்றிய எந்த அக்கறையும் தேவையில்லை என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

கோட்பாடுகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு எழுதப்படும் கவிதை பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் வானவியல் கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதுவதைப் போல அனுபவ வறட்சியோடு அமைந்துவிடலாம். அதேபோல கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் கவிதையை நெருங்கும் வாசகன் கவிதையில் இருக்கும் கவித்துவத்தை இழந்துவிடலாம். இதனை அழுத்தமாகச் சொல்வதற்காகத்தான், இவர்கள் கவிதையியல் கோட்பாடுகள் பற்றி வருத்திக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்கிறேன். ஆனால் கவிதையியலில் கோட்பாடுகளே அவசியம் இல்லை என்பதல்ல எனது நிலைப்பாடு.

கவிஞன் 'விதிகள் அல்லது கோட்பாடுகள்' பற்றிய எந்தப் பிரக்ஞையுமின்றி தனது கவிதையை எழுதி விடுகிறான். வாசகனால் கவிதை வாசிக்கப்படும் கணத்தில் கவிஞன் அக்கவிதையிலிருந்து வெளியேறிவிடுகிறான். கவிதைக்கும் வாசகனுக்குமான பிணைப்பு கவிஞன் கவிதையிலிருந்து வெளியேறும் இந்தப் புள்ளியில்தான் உருவாகிறது. கவிஞன் வெளியேறிய பின்பு, கவிதையை வகைமைப்படுத்துதலை கோட்பாட்டாளர்கள் செய்வார்கள். இந்த வகைமைப்படுத்துவதில் கவிஞனுக்கோ, ரசனை அடிப்படையிலான கவிதை வாசகனுக்கோ எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. அதே சமயம், கவிதை தனது அடுத்த தளத்தை நோக்கி நகர்வதற்கான விவாதத்தை தொடங்க கோட்பாடுகள் உதவுகின்றன என நம்புகிறேன். இதுவே கவிதை வாசகனாக கோட்பாடுகள் பற்றி நான் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீடு.

கவிதையியல் கோட்பாடுகள் பற்றிய அக்கறை கவிஞனுக்கு தேவையில்லை என்று சொல்லும் போது கவிதையின் வடிவம் பற்றிய வினா எழுகிறது. கவிஞனுக்கு கோட்பாடுகளைப் பற்றிய கவனம் தேவையில்லையென்றாலும், கவிதையின் வடிவம் பற்றிய சிந்தனை அவசியமாகப் படுகிறது. இந்த வடிவம் என்பது ஹைக்கூ, லிமெரிக் போன்று 'வரையறுக்கப்பட்ட' வடிவம் இல்லை- சொற்களையும், வரிகளையும் தகுந்த இடங்களில் பயன்படுத்தி கவிதையின் வடிவத்தை மாற்றியமைத்தல்.

கவிஞன் தனது வாழ்வியல் அனுபவத்தை கவிதையில் அடர்த்தியாக தர முயற்சிக்கிறான். அனுபவத்தை அதீத அடர்த்தியாக்குவதற்கு கவிதையின் வடிவத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் சில மாறுதல்கள் உதவக் கூடும். வார்த்தைகளை நீக்குதல், மாற்றியமைத்தல், வரிகளை மடக்குதல் போன்ற யுக்திகளை கவிஞன் தனது கவிதையைச் செறிவாக்கும் பொருட்டே செய்கிறான். பயிற்சியுடைய கவிஞன் ஒருவனால் கவிதைக்குள்ளாக சில சொற்களை மாற்றியமைத்து கவிதை தரும் மொத்த அனுபவத்தையும் திசை திருப்ப முடியும்.

கவிதையின் வடிவம் பற்றி பேசுவதற்கு செல்வராஜ் ஜெகதீசனின் இந்த ஒரு கவிதை உதவக் கூடும்.

சிற்சில
துரோகங்கள்
சிரிப்போடு
விலகிய ஒரு காதல்
நெருங்கிய நண்பரின்
நடுவயது மரணம்
நாளொரு கதை
சொல்லும் பாட்டியின்
நள்ளிரவு மரணம்
நண்பனொருவனின்
நயவஞ்சகம்
இதுவரைக்கும்
எதுவும் அதுவாய்
கடந்து போனதில்லை.
'சிற்சில துரோகங்கள்' என ஒரே வரியில் இருப்பதற்கும் 'சிற்சில/துரோகங்கள்' என்பதற்கும் இருக்கும் வேறுபாடு நுட்பமானது. ஒரு வரியிலிருந்து இன்னொரு வரிக்கு வரும் போது கிடைக்கும் இடைவெளியில் உள்ள வெறுமை அல்லது மெளனம் அந்தக் காட்சியை அழுத்தமாக்குகிறது. இந்த மெளனத்தை வெற்றிடம் என்றும் பொருட்படுத்தலாம்.

'சிரிப்போடு விலகிய காதல்' என்பதைவிடவும் 'சிரிப்போடு விலகிய ஒரு காதல்' என்பது வேறு பொருளைத் தருகிறது. அனைத்துக் காதல்களும் சிரிப்போடு விலகுவதில்லை. இந்த ஒரு காதல் மட்டும்தான் சிரிப்போடு விலகியது என்பதை 'ஒரு' என்ற சொல் சுட்டுகிறது.

'எதுவும் அதுவாய்/கடந்து போனதில்லை' - நம் வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் இயல்பான நிகழ்வுகளுக்கு முரணான வரி இது.

நேரம், மகிழ்ச்சி, தோல்வி,அழுகை என்ற எல்லாமும் அதுவாகவே நம்மை கடந்து போகின்றன என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இந்த வரி சற்று யோசிக்க வைக்கிறது. சில நிகழ்வுகள் நம்மை விட்டு விலகுவதேயில்லை. 'எதுவும் சில காலம்' என்று தத்துவார்த்தமாகச் சொல்லி நாம் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அது நிதர்சனம் இல்லை. நம்மைச் சுற்றிலும் ஞாபகங்கள் கூடு கட்டிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நவீன உலகத்தின் வேகமான இயங்குதலில் சிலவற்றை அவ்வப்போது நினைக்காமல் விட்டுவிடுகிறோம். ஆனால் மின்னல் வெட்டுவதைப் போல சில ஞாபகத் துணுக்குகள் நெஞ்சைக் குத்திக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

சில துரோகங்களை மிகுந்த பிரையாசைப்பட்டே மறக்கிறோம் அல்லது மறந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்கிறோம். ஜெகதீசனுக்கு கதை சொல்லும் பாட்டியின் மரணத்தை மறக்க முடியவில்லை என்றால் இன்னொருவருக்கு முதன் முதலாய் பாலியல் கதைகளைச் சொன்ன பக்கத்துவீட்டு லலிதா அக்கா தூக்கிலிட்டுக் கொண்டதை மறக்க முடியாமல் இருக்கலாம். கவிதை சொல்லிக்கு நண்பனின் நயவஞ்சகம் பதிந்து இருப்பதைப் போல இன்னொருவருக்கு வேறு ஏதேனும் நினைவில் இருந்து அழிக்கமுடியாததாக இருக்கலாம்.

கவிதை வாசித்தல் செய்தி வாசித்தலும் இல்லை, கவிதை என்பது வரிகளை மடக்கிப் போட்டு ஒரே வரியை இரண்டு முறை வாசிப்பதுமில்லை என்பதால் கவிதையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையுமே முக்கியமானதாகிறது. தேவையற்ற சொற்களை தயவுதாட்சண்யமில்லாமல் வெட்டிவிடுவதும், பொருத்தமான சொல் கிடைக்காத போது கவிஞன் 'அந்தச்' சொல்லுக்காக காத்திருத்தலும் பயனுடையதாகவே இருக்கிறது.

இந்த 'கச்சிதம்' மேற்சொன்ன கவிதையில் சரியாக வந்திருப்பதாகப் படுகிறது.

கவிஞன் இந்த நகரத்தின் தூசி அடர்ந்த தெருக்களிலும், நகரத்தின் அரிதாரத்தை மிக வேகமாக பூசிக் கொண்டிருக்கும் கிராமங்களின் மரங்களுக்க்கு அடியிலும் தன் நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் சராசரி மனிதன். தன் சாதாரண அனுபவங்களை சாதாரண காட்சிகளாக கவிதையில் பதிவு செய்தும் கவிஞன் வெற்றி பெறுகிறான் அல்லது சாதாரணக் காட்சிகளை பூடகமான காட்சிகளாக கவிதையாக்கியும் வெற்றியடைகிறான். ஆனால் பதிவு செய்யப்படும் அந்த அனுபவத்தின் செறிவுதான் கவிதையின் இடத்தை நிர்மாணிக்கிறது.

கவிஞன் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பெரும்பாலான கவிதைகள் வலிமையிழந்துவிடுகிறது என்பது என் அபிப்பிராயம். கவிதை முடியும் புள்ளியில் கவிஞன் கவிதையிலிருந்து உதிர்ந்து விட வேண்டும். இந்தப் புள்ளியிலிருந்து கவிதையின் முழு உரிமையும் வாசகனுக்குத்தான். கவிஞன் விடாமல் தொற்றிக் கொண்டிருந்தால் அந்தக் கவிதையை வாசகன் உதிர்த்துவிடுவான். செல்வராஜ் ஜெகதீசனின் பின்வரும் கவிதை அந்த ரகம் தான்.

இருந்தபடியேதான் இருந்தாள்

அந்த எழுபது வயதுக் கிழவி.

வருவோர் போவோர் தரும்

இரண்டிரண்டு பிஸ்கட்கள்

அவ்வப்போது யாராவது தரும் - ஒரு
அரை டம்ளர் தேநீர் சகிதம்

இருந்தபடியேதான் இருந்தாள்

அந்த எழுபது வயதுக் கிழவி.

அந்த வங்கி வாசல் தேநீர் கடை

அவளின் வாடிக்கை வாழ்க்கை போல.

இடது கையில் இரண்டாயிரம்

சொச்ச விலை ஷூவுடன்

இருந்தேன் நானும் அந்த

இடத்தில் ஒரு தேநீருடன்.

ஒன்றிரண்டு நிமிடங்கள்

ஒருவாறாய் சிந்தித்தவன்

பர்சில் பளபளத்த

பல வண்ண நோட்டுக்களில்

ஒரு நூறைக் கொடுத்துவிட்டு வந்து
ஒரு வாரம் ஆன பின்னும்

குனிந்து அணியும்போதெல்லாம்

இன்னமும் உறுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறது
இந்த இரண்டாயிரத்து சொச்ச விலை ஷூ.
மிக நல்ல கவிதையாக வந்திருக்க வேண்டிய இந்தக் கவிதையில், கவிதையின் முக்கிய பாத்திரமான எழுபது வயதுக் கிழவியின் மீதாக குவிய வேண்டிய வாசக கவனத்தை தனது இரண்டாயிரம் ரூபாய் மீதான ஷூவின் மீது நிறுத்திவிடுகிறார் கவிஞர். இந்தக் கவிதையை வாசிக்கும் வாசகன் தன்னை கவிஞனின் இடத்தில் நிறுத்தி அந்தக் கிழவியைப் பற்றி யோசிப்பதற்கான இடத்தை கவிதையில் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தக் கவிதையின் வாசகன் கிழவியை மறந்து கவிஞன் என்ன நினைக்கிறான் என்ற இடத்திற்கு வந்துவிடுகிறான். இதனை இன்னொரு விதமாகச் சொன்னால் கவிதையில் உருவாக்கிய காட்சியில் கவிஞன் நின்று கொண்டிருக்கிறார். தான் எடுக்கும் நிழற்படங்களில் தானும் இருக்க வேண்டும் என்று கேமராக்காரன் விரும்புவது எத்தனை அபத்தமாக அமைந்துவிடுமோ அதேபோலத்தான் கவிதைகளில் கவிஞன் நின்றுவிடுவதும்.

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் தொடர்ந்து நேரடியான கவிதைகளையே முயன்றிருக்கிறார். கவிதையுலகுக்கு புதியவர்கள் கவிதையை வாசிப்பதில் இருக்கும் சிக்கல்களை இவரது கவிதைகளில் காண முடிவதில்லை. கவிதையின் நேரடித்தன்மை அல்லது எளிமைத்தன்மையை கொண்டாடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள்; அவை கவிதைகளே அல்ல வெறும் காட்சிகள் மட்டுமே என்று விமர்சிப்பவர்களும் உண்டு.

கவிதை எளிமையை நோக்கி நகர்ந்து விட்டது என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இப்படிச் சொல்பவர்கள் நேரடியான கவிதைகளை எதிர்பார்க்கிறார்கள். கவிதையில் நேரடித்தன்மையும் பூடகமும் சம அளவில் வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான். நேரடிக் காட்சிகளை கவிதையாக்கும் போது மிகுந்த கவனம் தேவை. கவிதைக் காட்சி வாசகனுள் என்ன தாக்கதை உண்டாக்குகிறது என்பதை வைத்தே அந்தக் கவிதை வெற்றியடைகிறது. வெறும் காட்சியை மட்டும் பதிவு செய்வதற்கு கவிஞன் அவசியமில்லை. ஜெகதீசன் நேரடிக் கவிதைகளில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். வெறும் சொல்லாடல்களாக்கி பல கவிதைகளில் தோல்வியும் அடைந்திருக்கிறார்.

நின்று சலித்த
நீள் பயணமொன்றில்
மென்று விழுங்கிய
பார்வையோடு நீ
விட்டுச் சென்ற
இருக்கையில்
இன்னமும்
உன் சூடு.
இந்தக் கவிதை எனக்கு விருப்பமானதாக இருக்கிறது. இடம்,காலம் என்ற எந்தக் குறிப்புகளும் இல்லாத இந்த எளிமையான கவிதையில் ஒருவன்/ஒருத்தி இருக்கையை விட்டு எழுந்து சென்றிருக்கிறான்/ள். அந்தச் சூட்டை கவிதை சொல்லி உணர்கிறான். இதுதான் காட்சி.

வெறும் பேருந்து/தொடர்வண்டிப்பயணமாக மட்டுமே இந்தக் கவிதை இருக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு தோல்வியடைந்த காதல் கவிதையாக நான் வாசிக்கிறேன்.

நின்று சலித்த/நீள் பயணமொன்றில்- சலிப்படைந்து நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வாழ்வில்
மென்று விழுங்கிய/பார்வையோடு நீ - பிரிவின் துக்கத்தோடு நீ பிரிந்து சென்றாய்
விட்டுச் சென்ற/இருக்கையில்/இன்னமும்/உன் சூடு - உன் நினைவுகள் எனக்குள்ளாக இன்னமும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு நேரடிக் காட்சியை இப்படியெல்லாம் யோசிக்க முடியுமா என்று பல்வேறு கோணங்களில் கவிதையை அணுகுவது நல்ல வாசிப்பனுபவத்தை தரும் என்றாலும் வாசகன் தனது மனதுக்கு நெருக்கமான அனுபவத்தோடு கவிதையை அணுகுவதே மிகச் சிறந்த கவிதானுபவமாக அமைகிறது.

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் தனது கவிதைகளில் தேர்ந்தெடுத்தவற்றை தொகுப்பாக வெளியிடுவதில் ஆர்வமாக இருக்கிறார். தனது முந்தைய மூன்று தொகுப்புகளிலிருந்து எண்பத்தாறு கவிதைகளை அனுப்பி வைத்திருந்தார். மூன்று ஆண்டுகளில் மூன்று கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கும் ஒரு கவிஞர்- இத்தனை அவசரமாக தொகை நூலினை கொண்டுவருவதில் எனக்கு ஒப்புதலில்லை. இன்னும் தன் கவிதைகளை மேம்படுத்துவதற்கான அத்தனை வாய்ப்புகளையும் கொண்டிருக்கும் கவிஞன் சற்று பொறுத்திருக்கலாம் என்று தனிப்பட்ட முறையில் கருதுகிறேன்.

அதே சமயம் தனது கவிதை சார்ந்து செல்வராஜ் ஜெகதீசன் இயங்கும் வேகம் மகிழ்ச்சியளிக்கக் கூடியது. சிற்றிதழ்களிலும், இணைய இதழ்களிலும் தனது கவிதைகளை தொடர்ந்து பிரசுரிக்கச் செய்கிறார். கவிதை தன்னைச் சார்ந்து இருப்பவனை எல்லா நேரத்திலும் துடிப்புடன் இருக்க அனுமதிப்பதில்லை. ஒருவனை சமயங்களில் உச்சபட்ச வேகத்துடன் வைத்திருக்கும் கவிதை அவனை இன்னொரு கணத்தில் மந்தமானவனாக்கிவிடுகிறது. ஆனால் ஜெகதீசனை கவிதை வேகத்துடனயே வைத்திருக்கிறது. இந்த வேகத்துடன் இன்னமும் செறிவான கவிதைகளை செல்வராஜ் ஜெகதீசன் எழுத வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

நன்றி: சொல்வனம்

http://solvanam.com/?p=11636

நின்று பெய்யும் மழை - பிரான்சிஸ் கிருபா

2010-11-17T12:44:00.004+05:30

நவீன கவிதைகள் புரிவதில்லை என்று நண்பர்கள் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். இன்றைய சூழலுக்கு, தமிழில் வெளிவரும் கவிதைகளை ‘நவீன கவிதைகள்’ என ஏதேனும் குறிப்பிட்ட கோட்பாடுகளுக்குள்ளாகவோ அல்லது வடிவத்திற்குள்ளாகவோ அடக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

ரசனையுடன் கவிதையை அவதானிக்கும் போது ‘பக்குவப்பட்ட, உண்மைத்தன்மையுடையன’ அல்லது ‘அலங்காரம் செய்யப்பட்ட சொற்க் கூட்டங்கள்’ என்று இரண்டு வகைகளுக்குள்ளாகவே கிட்டத்தட்ட அனைத்துக் கவிதைகளையும் மற்றும் கவிதை என்ற பெயரில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவைகளையும் உள்ளடக்கிவிடலாம். பக்குவப்பட்ட உண்மைத் தன்மையுடன் உள்ளனவற்றை கவிதை என்று தயக்கமில்லாமல் சொல்லிவிடலாம். மற்றவற்றை ‘கழிசடை’ என்று நிராகரித்துவிடலாம்.

இந்தத் தரம்பிரித்தல் பரிந்துரைகளின் மூலமாகவோ அல்லது மேதாவித்தனத்தாலோ செய்யக் கூடியதில்லை. தொடர்ந்து கவிதைகளை அணுகுவதாலேயே நிகழ முடியும். கவிதைகளை அணுகுதல் தொடர்ச்சியான வாசிப்பின் மூலமாக நிகழ வேண்டும். வாசிப்பின் மூலமாகவே வாசகன் உண்மையான கவிதைகளை நெருங்க முடியும். ஒரு கவிதை வாசகனுக்கு உண்மையான கவிதைகளை நெருங்குதல் எத்தனை முக்கியமானதோ அதே அளவுக்கு முக்கியமானது, போலிகளை விட்டு விலகுதலும்.

கவிதையுலகம், வாசகனுக்கும் தனக்கும் இடையில் இருக்கும் வெண் புகை மூட்டத்திற்கு அப்பாலிருக்கிறது. வாசகன் அந்த வெண்புகையைத் தாண்டி கவிதையை பார்க்க முயற்சிக்கிறான். ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் கவிதை தன் வேறுபட்ட வடிவங்களைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வடிவம் வாசகன் தன் மனதிற்குள் சேகரித்து வைத்திருக்கும் அனுபவங்களில் இருந்தே உருவாகிறது. கவிதைகள் பற்றிய கட்டுரைகளால் வாசகனுக்கும் கவிதையுலகத்திற்கும் இருக்கும் புகை மூட்டத்தை விலக்கிவிட முடியாது என்றாலும் ஒரு சிறு வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சி திசையை வேண்டுமானால் காட்டலாம்.

ஈரமேறிய மண்ணில் நின்று கொண்டிருப்பவனின் கால்களை நனைத்துச் செல்லும் ஓடையாக கவிதைகள் இருக்கின்றன. கவிதையின் மீதாக விருப்பம் இருப்பவர்கள் குனிந்து தங்களின் கைகளில் கொஞ்சம் கவிதைகளை அள்ளிக் கொள்கிறார்கள்.அவரவரின் கை வடிவத்திற்கு ஏற்ப அள்ளிய நீர் வடிவம் பெறுவதைப் போலவே, வாசகனின் அனுபவத்திற்கும் மனநிலைக்கும் ஏற்ப கவிதைகள் அவனுக்குள் வடிவம் பெறுகின்றன. தன்னை யாரும் அள்ளி எடுப்பதில்லை என்பதற்காக எந்தக் கவிதையும் நின்றுவிடுவதில்லை.

கவிதைப் புத்தகங்கள் விற்கிறதோ இல்லையோ, ஒவ்வொரு வருடமும் புதிய கவிஞர்கள் எழுதி வைத்திருக்கும் கவிதைகளோடு தங்களின் புத்தகக் கனவை சுமந்து திரிகிறார்கள். பதிப்பாளர்கள் கவிதைகளை வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கவிதை பற்றி யாராவது பேசிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். உலோகத் துணுக்குகளை ஈர்த்து தன் மீது ஒட்ட வைத்துக் கொள்ளும் காந்தமாகவே கவிதை இருந்து வருகிறது. கவிதைகளைப் பற்றி பேச எத்தனிக்கும் போதெல்லாம் கவிதையோடு ஒட்டிக் கொண்டு கிடக்கும் ஒரு உலோகத் துணுக்காக என்னைக் கற்பிதம் செய்து கொள்கிறேன்.

கவிதைகளைப் பிரித்து அர்த்தம் சொல்வதோ அல்லது கவிதைகளுக்கு விளக்கம் சொல்வதோ அந்தக் கவிதையின் எல்லைகளைச் சுருங்கச் செய்வதாகவே இருக்கும். இந்த ‘அருஞ்சொற்பொருள்’ கூறலை விடவும் வேறு விதத்தில் கவிதையை தரம் தாழ்த்திவிட முடியாது. கவிதையைப் பற்றி எழுதுவதால் என்ன பயன் என்று கேட்கத் தேவையில்லை. கவிதைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது எழுதிய போதெல்லாம் குறைந்தபட்சம் நான் புரிந்து வைத்திருக்கும் ‘கவிதை’ என்பதிலிருந்து இன்னொரு பரிமாணத்தை நோக்கி நகர்வதற்கு அது உதவிகரமாகவே இருந்திருக்கிறது.

கவிதையில் புரியாத அம்சம் என்ன இருக்கிறது என்று பார்ப்பதை விடவும், கவிதையில் புரிந்து கொள்வதற்கு என்ன இருக்கிறது என்பதை அலசுவதுதான் பொருத்தமானதாக இருக்க முடியும்.

விரித்த என் பாயில்
மீதமிருந்த இடத்தில்
படுத்து ஒடுங்குகிறது குளிர்காலம்.
பூக்கள்
ஒரு புன்னகையின்
தொடக்கமா முடிவா
என்றுதான் நான் கேட்டேன்.
அது என்னைக் கட்டியிறுக்கி
காலோடு கால் பின்னிக் கொண்டது.
அடுப்பில் விறகு அணைந்திருக்கிறது
எழுப்பிவிடட்டுமா என்று கேட்டேன்.
கைகளையும் பின்னிக்கொண்டது.
இரவு தீர என்னோடு
உறங்கிக் கிடந்தது.
சூரியசாட்டையிலிருந்து
மஞ்சள் ரத்தம் பரவியபோது
ஒரு முத்தத்தை உடைக்கமுடியாமல்
இரண்டு உதடுகள் திணறின
காட்டுக்கு வெளியே.

பிரான்சிஸ் கிருபாவின் இந்தக் கவிதையை ஐந்து காட்சிகளாக பிரித்து வாசிக்கலாம்.

விரித்த என் பாயில்
மீதமிருந்த இடத்தில்
படுத்து ஒடுங்குகிறது குளிர்காலம்.

இந்த வரிகள் நேரடியானவை- குளிர்காலத்தில் பாயில் படுத்துக் கிடக்கிறான் கவிஞன். குளிர் எப்பொழுதும் விரவித்தான் கிடக்கும், ஆனால் தன்னுடன் பாயில் படுத்து ஒடுங்குகிறது என்ற வரிகள் கவிஞனின் தனிமையை பிரதிபலிக்கிறது. அவனுக்கு யாருமில்லை- அந்தப் பருவத்தைத் தவிர.

பூக்கள்
ஒரு புன்னகையின்
தொடக்கமா முடிவா
என்றுதான் நான் கேட்டேன்.
அது என்னைக் கட்டியிறுக்கி
காலோடு கால் பின்னிக் கொண்டது.

இது இரண்டாவது காட்சி. பூக்கள் பற்றி பேசும் போது எதற்காக குளிர்காலம் கவிதைசொல்லியின் கால்களோடு காலை வைத்து பின்னிக் கொள்கிறது என்பதற்கு நேரடியான விளக்கம் கவிதையில் இல்லை. குளிர்காலத்தையும் பூக்களையும் சம்பந்தப்படுத்தியும், குளிர்காலத்தையும் புன்னகையையும் சம்பந்தப்படுத்தியும் அல்லது வேறு இணைப்புகளோடும் கவிதையைப் பற்றி வாசகன் யோசிக்கத் துவங்குகிறான். இந்த யோசனையில் ஒரு விடையை அவன் கண்டுபிடித்துவிட்டால் இந்த வரிகள் வாசகனுக்கு நெருக்கமானதாக ஆகிவிடுகிறது.

ஒரு கவிதை வாசகனாக நான் இந்த வரிகளை இப்படி புரிந்து கொள்கிறேன்- குளிர்காலத்தில்,வெறும் பாயில், தனிமையில் படுத்துக்கிடக்கிறான் கவிஞன்.அது தனிமையில் நடுங்கிக் கிடப்பவனின் துக்ககரமான ஒரு இரவு. இந்த நேரத்தில் பூக்களைப் பற்றியும் அல்லது புன்னகையைப் பற்றியும் அவன் யோசிப்பதற்கான அவசியமே இல்லை. அந்தச் சூழலின் அழுத்தமே இந்த வரிகளில் வெளிப்படுத்தப் படுகிறது.

அடுப்பில் விறகு அணைந்திருக்கிறது
எழுப்பிவிடட்டுமா என்று கேட்டேன்.
கைகளையும் பின்னிக்கொண்டது.
இரவு தீர என்னோடு
உறங்கிக் கிடந்தது.

அடுப்பில் அணைந்திருக்கும் நெருப்பினை எழுப்பிவிடும் போது, வெம்மை சூழத் துவங்கும். வெப்பம் பரவினால் குளிர்காலம் அந்த இடத்தில் இருக்க முடியாது என்பதால் நெருப்பை எழுப்பிவிடுவானோ என்று குளிர்காலம் பயந்து கவிஞனின் கைகளை பின்னிக் கொள்கிறது. இது இந்தக் கவிதையில் இருக்கும் இன்னொரு நேரடிக் காட்சி.

சூரியசாட்டையிலிருந்து
மஞ்சள் ரத்தம் பரவியபோது

சூரியச் சாட்டை, மஞ்சள் ரத்தம் என்ற சொற்பிரயோகங்கள் விடியலை கவித்துவமாகச் சொல்வதாக இருக்கிறது. ‘மஞ்சள் ரத்தம்’ என்ற சொல்லை விட்டு விலகுவதற்கு கண நேரம் பிடித்தது.

ஒரு முத்தத்தை உடைக்கமுடியாமல்
இரண்டு உதடுகள் திணறின
காட்டுக்கு வெளியே.

இந்த வரிகள் கவிதையில் மீண்டும் வரும் புதிரான வரிகள்.

விடியும் போது முத்தத்தை உடைக்க முடியாமல் திணறுபவர்கள் யார்? இரண்டு உதடுகள் என்பது இரண்டு பேர்களின் உதடுகளா அல்லது யாருக்கோ முத்தமிட முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒருவனின் இரண்டு உதடுகளா? அப்படியெனில் யார் யாருக்கு முத்தமிட முயன்று கொண்டிருக்கிறார்?

இரண்டு பேர்களின் உதடுகள் என்றால் யார் அந்த இரண்டு பேர்கள்? கவிஞனும் குளிர்காலமுமா? அல்லது வேறு யாரேனுமா? இந்தக் கவிதையில் வேறு யாருக்கும் இடமில்லை. அதனால் கவிஞனும் குளிர்காலமும் முத்தத்தை உடைக்க முயல்கிறார்கள். இது எளிமையான புரிதல். சிறு சீண்டலோடு ஒரு காட்சியாக கவிதை நின்றுவிடுகிறது.

வேறு மாதிரியாக யோசித்தால்- கவிஞன் குளிர்காலத்தை எதற்கு முத்தமிட வேண்டும்? குளிர்காலம் என்பதும் இங்கு வேறொரு மனிதன்தான். குளிர்காலம் என்பது பெண்ணாக இருக்கலாம் அல்லது ஆணாகவும் இருக்கலாம். இப்படி யோசித்தால் கவிதை மீண்டும் தொடங்குகிறது. கவிதையை மீண்டும் வாசித்தால் பூக்களுக்கும், நெருப்புக்கும் வேறு பொருள் வருகிறது.

அல்லது முற்றும் வேறுமாதிரியாக இன்னொரு வாசகன் யோசிக்கலாம்.

இப்பொழுது கவிதை வாசகனோடான தனது கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தை தொடங்குகிறது.

நன்றி: சொல்வனம்

http://solvanam.com/?p=11421

ராமன் ஆண்டாலும் பாபர் ஆண்டாலும்..

2010-10-06T19:03:00.003+05:30

ஒரு பொதுவான விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டு என்னுடைய கருத்தை ஒருவர் கேட்கிறார் என்பது எனக்கு வினோதமாக இருக்கிறது.

"அயோத்தி தீர்ப்பு பற்றி உங்களின் கருத்து என்ன? தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறேன்" என்று எனக்கு ஒரு கேள்வியை மின்னஞ்சலில் அனுப்பி அதிர்ச்சியைக் கொடுத்த நண்பர் சாதிக் அவர்களுக்கு நன்றி.

அயோத்தி தீர்ப்பு வரப்போகிறது என்று செய்திகள் வரத்துவங்கிய போது, இத்தகைய சிக்கலான விஷயங்களில் அரசியல் அழுத்தம் இல்லாமல் தீர்ப்பளிக்க முடியுமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சப்பையான தீர்ப்பாக இருந்தால் மட்டுமே பிரச்சினை எதுவும் இல்லாமல் இருக்கும் என்றாலும் நீதிமன்றம் என்பது நாட்டாமையின் ஆலமரத் திண்ணையில்லை என்பதால் ஏதேனும் ஒரு பக்கத்திற்குதான் நியாயம் சொல்வார்கள் என நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

இந்த தீர்ப்பு விவகாரம் கிட்டத்தட்ட நாடகம் போலவே இருந்தது.

செப்டம்பர் 24 ஆம் தேதி தீர்ப்பு வழங்க வேண்டிய நிலையில், அதற்கு முந்தைய நாட்களில் மத்திய மாநில அரசுகள் 'அமைதி காக்கும்படி' வேண்டுகோள் விடுத்து, பல்க் எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புவதை தடை செய்து, அலுவலகங்களுக்கும் பள்ளிகளுக்கும் விடுமுறை அறிவித்து, கால்களில் வெந்நீரை ஊற்றிக் கொண்ட ஆங்கில சேனல்கள் கோர்ட்டில் யாராவது உச்சா போனால் கூட 'ப்ரெக்கிங் நியூஸ்' ஆகப் போட்டு என தேசம் முழுவதும் கவுண்ட் டவுன் பரபரப்பு உண்டாகியிருந்தது.

பலூனில் ஏறிக் கொண்டிருந்த 'டென்ஷன்' காற்றை உச்ச நீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை என்ற பெயரில் ஊசியை வைத்துக் குத்திவிட்டது. பேச்சுவார்த்தைக்கு 1 சதவீத இடம் இருந்தாலும் அதை நிராகரிக்கக் கூடாது என்ற தொனியில் அந்த இடைக்காலத் தடை விதிக்கப்பட்டது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பேச்சுவார்த்தைக்கு இடமே தரவில்லை போலிருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டேன்.

தீர்ப்பு வழங்கலாமா கூடாதா என்பதை 28 ஆம் தேதி உச்ச நீதிமன்றம் முடிவு செய்யும் என்றார்கள். அதற்குள் என்ன அவசரமோ அடுத்த மாதத்திற்கு கூட ஒத்தி வைத்திருக்கலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே மறுபடியும் ஊடகக்காரர்கள் ஆட்டம் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஒரு நீதிபதி அக்டோபர் 30இல் ஓய்வு பெறுகிறார் எனவே தீர்ப்பு என்ன ஆகும் என விடிய விடிய விவாதம் செய்தார்கள்.

எதிர்பார்த்தைப் போலவே 28 ஆம் தேதி தடையை நீக்குகிறார்கள்.
30 ஆம் தேதி தீர்ப்பு வரும் என அறிவித்தார்கள். 24 ஆம் தேதியில் இருந்த பயத்தில் பாதி கூட 30 ஆம் தேதியன்று இல்லை. சாலைகள் முழுக்க காவல்துறையினரும் துணை ராணுவமும் ரோந்து சுற்றினார்கள். எப்படியான கலவரத்தையும் அடக்கிவிடும் அளவுக்கு இந்த இடைவெளியில் அரசுகள் தயாராகிவிட்டன.

அயோத்தி தீர்ப்பு வந்த தினம் மதியம் இரண்டு மணிக்கு கிளம்பிவிடவும் என்ற எச்சரிக்கையை அலுவலகத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்கள். ஒன்றரை மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் காலியாகிவிட்டது. மூன்று மணிக்கு சாலைகளில் சென்றவர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்- அத்தனை அமைதி. பெங்களூர் போன்று போக்குவரத்து நெரிசலில் பிதுங்கும் நகரங்களில் இப்படி வெறிச்சோடிய சாலைகளை வாழ்நாளில் இன்னொரு முறை பார்க்க முடியுமா என்பது சந்தேகம்தான்.

நான்கு மணிக்கு வீட்டிற்கு போய்ச்சேர்ந்தேன். தீர்ப்பு அறிவிக்கப்பட்டவுடன் வெளியில் வந்த வழக்கறிஞர்கள் கிட்டத்தட்ட மாஸ் ஹீரோக்களைப் போல இருந்தார்கள். அத்தனை மைக்குகள், அத்தனை வீடியோக்களும், கேமரா ப்ளாஷ்கள். இடது ஓரத்தில் இருந்த பெண் வக்கீல் தன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டேடேடேடேடேடே இருந்தார்.

ஒரு சிறுவனிடம் இருந்த நூறு ரூபாயை இன்னொரு சிறுவன் பறித்துக் கொள்கிறான். நீதி வேண்டும் என்று என்னிடம் இரண்டு பேரும் வருகிறார்கள். நான் இரண்டு பேரும் சண்டை பிடிக்கக் கூடாது, சமர்த்தாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுரை சொல்லிவிட்டு, இந்த நூறு ரூபாய் அவனுடையது என அவன் நம்புகிறான், இப்போதைக்கு இவனிடம் இருக்கிறது. எனவே அவனுக்கு முப்பது மூன்றே கால் ரூபாயும், இவனுக்கு முப்பத்து மூன்றே கால் ரூபாயும், அந்த சந்நியாசிக்கு முப்பத்து மூன்றேகால் ரூபாயும் கொடுத்துவிடலாம் என்று தீர்ப்பளித்துவிடுகிறேன். அவ்வளவுதான். கேஸ் முடிந்தது.

நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிப்பபது என்றால் நீதிமன்றங்களும் சட்டங்களும் வழக்கறிஞர்களும் தேவையில்லை என்பது என் கருத்து.

அயோத்தியில் ராமன் பிறந்து அங்கிருந்த கோயிலை பாபர் இடித்து மசூதி கட்டியிருந்தால் நிச்சயமாக அந்த இடம் இந்துக்களுக்குச் சொந்தம். அப்படியில்லையெனில் பாபர் கட்டிய கட்டடம் என்ற அடிப்படையில் இசுலாமியர்களுக்கு சொந்தம். இந்த இரண்டில் ஒன்றுதான் தீர்ப்பாக இருந்திருக்க முடியும்.

தீர்ப்பை ஏதேனும் ஒரு அமைப்பின் பக்கமாக அளித்தால் நாட்டில் கலவரம் உண்டாகும், பிரச்சினைகள் வெடிக்கும் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் நீதிமன்றங்களும் நீதிபதிகளும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அதை பார்த்துக் கொள்ள அரசாங்கம் இருக்கிறது.

நீதி தேவை என இரு அமைப்புகள் கோர்ட் வாசலுக்கு வரும் போது தரவுகளை ஆராய்ந்து எந்தவிதமான பாரபட்சமும் தயவுதாட்சண்யமும் இல்லாமல் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக தீர்ப்பளிக்கும் நீதிமன்றங்கள்தான் தேவை. கழுவிய மீனில் நழுவிய மீனாக கொழ கொழ வழ வழ என்று தீர்ப்பு சொல்ல அரசியல்வாதிகள் இருக்கிறார்கள்.

---

நீதிமன்ற தீர்ப்பை விமர்சிப்பது நீதிமன்ற அவமதிப்பு ஆகிவிடும் என்பதால் இந்தத் தீர்ப்பை தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொள்வோம். அதே பாலிசிதான்! கழுவு நழுவு..

- இது மணிகண்டன் என்ற சாமானியனின் பார்வை. இந்த சிறு குறிப்பை எழுதிவிட்டு வழக்கறிஞர் கிருஷ்ணனிடம் பேசிய போது வேறொரு பரிமாணம் கிடைத்தது. இதே வழக்கில் நீங்கள் நீதிபதியாக இருந்தால் என்ன தீர்ப்பை அளித்திருப்பீர்கள் என்ற கேள்விக்கு யாராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்றார். நானும் அதே பதில் சொல்ல முடியாத பட்டியலில்தான் இருக்கிறேன். இந்த கோணத்தில் இந்த விவகாரத்தை அணுகுவதற்கு நிறைய உழைப்பு தேவைப்படும். அதற்கான பொறுமையும் உழைப்பும் என்னிடம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

(இப்படி ஒருவரின் கேள்வியை பிரசுரம் செய்வது எனக்கு நானே தேடிக் கொள்ளும் சுய விளம்பரமாகத் தெரிகிறது என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்)

நாங்களும் ரெவுடிதான்..

2010-10-05T12:26:00.003+05:30

சென்ற வாரம் வியாழக்கிழமை. பெங்களூரில் கிருஷ்ணராஜபுரம் பகுதியில் பைக்கில் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனோடு இன்னொருவன் கீழே நின்று கொண்டு தகராறு செய்து கொண்டிருந்தான். தகராறு செய்தவனுக்கு முப்பத்தைந்து வயதுக்குள் இருக்கும் கறுப்பு பேண்ட், மடிப்புக் கலையாத வெள்ளைக் கதர்ச் சட்டை அணிந்திருந்தான். தன்னை இந்தப் பகுதியின் கதாநாயகன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பான் போல் இருந்தது. பைக்கில் இருந்தவனின் சட்டையை உடும்புப் பிடியாக பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பைக்கில் இருந்தவனுக்கு இருபத்தைந்து வயது இருக்கலாம். மிகச் சாதுவாக இருந்தான். அவனை பைக்கில் இருந்து கீழே இறங்க விடாமல் நாலைந்து பேர் சுற்றிலும் நின்றார்கள். அவர்கள் கலவையான வயதுகளில் இருந்தார்கள். ஒருவர் முடி நரைத்தவர். இன்னொருவருக்கு தலைச்சாயம் வெளுத்து செம்பட்டை நிறம் பல்லிளித்துக் கொண்டிருந்த தலை. இன்னொருவர் அனேகமாக ஓய்வு பெற்ற அரசு அலுவலராக இருக்கலாம்.

'வெள்ளைச் சட்டை' தவிர்த்து மற்ற எல்லோருமே "சும்மானாச்சுக்கும் கெத்து காட்டுபவர்கள்". உடன் வலிமையான ஒருவன் இருந்ததால் உதார் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு பைக்கில் இருந்தவனைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. செல்போனில் பேச முயன்று கொண்டிருந்தான்.

'செம்பட்டையார்' கேள்வி கேட்க அதற்கு 'பைக்' பதில் சொல்லும் கணத்தில் 'வெள்ளைச் சட்டை' பளார் என்று அறை விட்டது. விரல்கள் பதிந்திருந்தது. இப்பொழுது 'பைக்' யார் பேசுவதையும் கேட்காமல் செல்போனை டயல் செய்யது துவங்கியது. அவனது சட்டை இன்னும் வெள்ளைச் சட்டையின் பிடிகளில்தான் இருந்தது. "சரி யாருக்கு பேசணுமோ பேசுடா" என்றது வெள்ளைச் சட்டை.

"அப்பா, இந்த பி.நாராயணபுரத்துல என்னைச் சுத்தி ஒரு மூணு நாலு பேர் நின்னுகினு இருக்காங்க. ஒருத்தர் அடிச்சுட்டாரு பா"

..................

"ஆமாப்ப்பா அந்த ரோடுதான். ஆங்...அப்படியும் வரலாம் ககடாஸ்புராவுல இருந்தும் வரலாம்"

...........

"சரிப்பா"

..........

"சரிப்பா".

வெள்ளைச்சட்டையிடம் திரும்பி "இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்தில் அப்பா வந்துடுவாரு. பேசிக்குங்க" என்றான் பைக்காரன்.

"தமிலா?"

"இல்ல. கன்னடம். தமிலும் தெரியும்"

ஐந்து நிமிடங்கள் கூட ஆகி இருக்காது. ககடாஸ்புரா சாலையில் இருந்து இரண்டு சுமோ வந்து நின்றன. ஒரு நிமிட இடைவெளியில் எதிர் சாலையில் இருந்து ஹோண்டா சி.ஆர்.வி வந்து நின்றது. மொத்தமாக பத்து பேர்கள் இறங்கியிருப்பார்கள். இப்பொழுது அந்தப் பையன் கதாநாயகனுக்குரிய தொனியோடு வண்டியை விட்டு கீழே இறங்கி ஸ்டேண்ட் போட்டு நிறுத்தினான்.

வண்டிகளில் இருந்து இறங்கியவர்கள் "இவனா அடிச்சான்" என்று கேட்டு வெள்ளைச் சட்டையின் முகத்திலும் வயிற்றிலும் நான்கைந்து குத்துக்களை நொடிக் கணத்திற்குள் இறக்கி விட்டார்கள். வெள்ளைச் சட்டை நிலை குலைந்து போயிருந்தது. அலறிப் போன நரைமுடி, செம்பட்டை, அரசு எல்லாம் நழுவுவதற்கு ஆயத்தமாகிவிட்டார்கள். செம்ப்பட்டையை "பைக்" இழுத்து முகத்தில் காறித் துப்பியது.

அரசு "பைக்" ஆதரவாளன் போல பேசத்துவங்கிய போது, "மூடுறா" என்றான் பைக்.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு இருந்த சாது இப்பொழுது ரவுடி ஆகியிருந்தான். இப்பொழுது வெள்ளைச் சட்டையிடம் செல்போனைக் காட்டி "சரி யாருக்கு பேசணுமோ பேசுடா" என வெள்ளைச் சட்டையின் டயலாக்கை அதே ஸ்டைலில் உச்சரித்து உத்தரவிட்டான்.

"நீங்க செஞ்சது தப்புதானே? நான் இந்த ஏரியாக்காரன்" என்று வெள்ளைச் சட்டை பயந்தவாறே சொல்லத் துவங்கிய போது இன்னும் நாலைந்து குத்துக்கள் இறங்கின.

எனது ஒட்டுமொத்த பரிதாபமும் பைக்காரன் மீதிருந்து வெள்ளைச்சட்டைக்கு மாறியது. "வண்டில ஏறு மத்ததை அங்க போய் பேசிக்கலாம்" என்றார்கள். வெள்ளைச் சட்டைக் காரன் தயங்கினான். கூட்டத்தினரைப் பார்த்து கலைந்து போகுமாறு உத்தரவிட்டார்கள்.

நான் நகர்ந்துவிட்டேன்.

===============

நேற்று முன் தினம் அம்பத்தூர் நகராட்சி கவுன்சிலரின் மகன் தனது பரிவாரங்களோடு மாநகராட்சிப் பேருந்து ஓட்டுனரோடு செய்த ரகளையினால் ஒட்டுமொத்த சென்னையின் போக்குவரத்தும் நேற்றுக் காலையில் ஸ்தம்பித்து போனது என்று செய்தித்தாளில் படித்த போது முந்தைய நிகழ்ச்சியை நினைத்துக் கொண்டேன்.

பதவியும் பணமும் இருந்தால் யாரை வேண்டுமானால் அடிக்கலாம், யாரை வேண்டுமானாலும் பகைத்துக் கொள்ள முடியும் என்பது மிக மோசமான கலாச்சாரம். நமது அரசியல் அதிகார அமைப்பில் மிகக் கீழ்நிலையில் இருக்கும் பதவி கவுன்சிலர். அவர் கூட இல்லை, அவரது மகன் அதிகார பலத்தை காட்டியிருக்கிறார்.

மாநகராட்சிப் போக்குவரத்து ஓட்டுனர்கள் ஒன்றும் சாதுக்கள் இல்லை. "பாடு,ங்கோத்தா,த்தூ" என்ற சொற்களைத்தான் புனிதச் சொற்களாக பயன்படுத்துபவர்கள். பஸ்ஸில் ஏறுபவர்கள் அவர்களின் அடிமைகள், சாலையைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அவர்களின் எதிரிகள்.

பின்னாடி நின்று 'ஹார்ன்' அடித்தான் என்பதற்காக வாய் நிறைய இருக்கும் பீடா எச்சிலை மேலே துப்பிய ஓட்டுனரை பார்த்திருக்கிறேன்.

இரண்டு தாதாக்கள் மோதிக் கொண்டதில் மாட்டிக் கொண்டவர்கள் சாமானியர்கள். ஆட்டோக்காரர்களுக்கு நேற்று காலண்டரில் ராசிபலன் "பெருத்த பணவரவு" என்றிருந்திருக்க வேண்டும்.

மரணம் தின்னும் காமம்

2010-09-30T12:15:00.002+05:30

காமத்தால் நிரம்பியிருக்கும்
தன்
குளிர்ந்த இரவொன்றில்
இவன்
மரணத்தை நினைக்கத் துவங்குகிறான்

மரணத்தின் நிறமென
அடித்து இழுக்கப்பட்ட
பிணத்தின்
அடர் சிவப்பு குருதிப் பட்டை
கொன்று
எரிக்கப்பட்ட உடற்கருமை
பீய்ச்சிய
விந்தின் வெண்மை
எதுவும் பொருந்தவில்லை

சாவின் உருவமென
ஓடிய நீரின் ஒழுங்கீனம்
நடுங்கும் நெருப்பின் நடனம்
முலைகளில் பதிந்த விரல்வரிகள்
எதுவும் ஒப்புதலில்லை

மரணத்தின் குரலென
குரல்வளையில் துளையிடப்பட்ட
குழந்தையின் வீறிடல்
நொறுங்கும் கண்ணாடியின் ஒசை
கலவியின் உச்சத்தில் முனகும்
பெண்ணின் குரல்
எதுவும் பொருத்தமில்லை

சாவின் வடிவமென
விஷமேற்றப்பட்ட ஊசி
விட்டத்தில் அசையும் நைலான் கயிறு
தரை தெரியாத மலையுச்சி
எதுவும் அமையவில்லை

நள்ளிரவு தாண்டிய
நடுங்குதலில்
மரணம் பிடிபடாத
துக்கத்தில்
இவன்
இப்பொழுது
மரணத்தை விடுத்து
காமத்தின் நுனியை தொட
முயல்கிறான்

உதிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன
காமமும்
மரணமும்
பந்தலிருந்து
நழுவிச் சொட்டும்
நீர்த்திவலைகளென.