Oct 16, 2019

புதிய தேடல்

‘புதிதாக ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்’ என்கிற ஆசை எல்லோருக்குமே உண்டு. ஆனால் ஆசையோடு நின்றுவிடும். களமிறங்கி துருவிப் பார்க்கிறவர்கள் வெகு அரிது. காரணம் இல்லாமல் இல்லை- வேலையிலேயே மண்டை காய்ந்துவிடுகிறது. கிடைக்கும் இடைவெளியில் மனதை கொஞ்சம் இலகுவாக்கலாம் என்றுதான் பலரும் நினைக்கிறார்கள். இதற்குத் தீர்வு என்னவென்றால் ‘கமிட்மெண்ட்’தான். ‘இப்பொழுது சத்தியம் செய்கிறேன்’ என்கிற கமிட்மெண்ட் எந்தக் காலத்திலும் வேலைக்கு ஆகாது. ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும், புத்தாண்டு தொடக்கத்திலும் எத்தனை சத்தியங்களைச் செய்திருப்போம்? ஒன்றையாவது பின் தொடர்கிறோமா? 

பொருளாதார ரீதியிலான கமிட்மெண்ட் முக்கியம். எனக்குத் தெரிந்த பெண் மிகப்பெரிய நிறுவனத்தில் பணியில் இருந்தார். நல்ல சம்பளம். ஆனால் அலுவலகத்தில் உள்ளடி வேலைகள் எக்கச்சக்கம். அப்பொழுது என்னிடம் சொல்லியிருந்தார். ‘எந்த ஆபிஸ்லதாங்க பிரச்சினை இல்லை...கண்டுக்காம விடுங்க’ எனச் சொல்லியிருந்தேன். அடுத்தவர்களுக்குத் துன்பம் வரும் போது அறிவுரையை எளிதாகச் செய்துவிடுவோம். ஆனால் அந்தப் பெண் கொஞ்சம் விவரம். ஹைதராபாத்தில் உள்ள ஐஐஐடி நிறுவனத்தில் ‘மெஷின் லேர்னிங்’ படிப்பில் சேர்ந்துவிட்டார். மூன்று லட்ச ரூபாய் என நினைக்கிறேன். அவ்வளவு பெரும் தொகையைக் கட்டிவிட்டால் எப்படியும் படித்துத்தானே தீர வேண்டும். ஆனால் ஒன்று- இப்படிக் கைவசம் ஒரு படிப்பு இருந்தால் நம்மையுமறியாமல் சற்று தைரியம் வந்துவிடும். 

மெஷின் லேர்னிங் இன்றைக்கு சூடான துறை. அது என்ன மெஷின் லேர்னிங்? எந்திரம் அதுவாகவே கற்றுக் கொள்வது. உதாரணமாக ரசம் வைப்பது என்று வைத்துக் கொள்வோம். ரசம் வைப்பது இப்படித்தான் என ஒரு வழிமுறை இருக்குமல்லவா? அந்த வழிமுறையை உள்ளீடு செய்துவிடுவார்கள். அதன் பிறகு புளி ரசம், தக்காளி ரசம் என்ற வகைகளில் சிலவற்றையும் எந்திரத்துக்குச் சொல்லிவிட வேண்டும். இந்த ‘பேட்டர்ன்’ தெரிந்து வைத்துக் கொண்டு எந்திரம் எலுமிச்சை ரசம் வைப்பதைச் செய்துவிடும். எந்திரமானது தானாகக் கற்றுக் கொண்டே போவதுதான் மெஷின் லேர்னிங். இன்றைய தேதிக்கு இத்துறையில் ஆட்கள் குறைவு. ஆனால் நிறையத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். புள்ளியியல் கூட அவசியம். 

பொதுவாகவே ஆட்கள் பற்றாக்குறையாக இருக்கும் இத்தகைய துறைகளில்தான் புதிதாக வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். இப்படியொரு துறையில் நுழைந்துவிட்டால் அடுத்த பதினைந்து வருடங்களுக்கு தப்பிவிடலாம். பத்து அல்லது பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக நிறுவனங்களில் ‘நீண்டகால லட்சியம் என்ன என்று கேட்பார்கள்’. இரண்டு வாய்ப்புகள் இருக்கும். படிப்படியாக உயர்ந்து ஆட்களை மேய்க்கும் மேலாளர் ஆவது ஒன்று. அவர்கள் மெல்ல மெல்ல தொழில்நுட்பத்தை விட்டு விலகிவிடுவார்கள். இரண்டாவது வாய்ப்பு- மேலும் மேலும் தொழில்நுட்பத்திலேயே பணிபுரிந்து தீர்வுகளை உருவாக்கும் ஆர்க்கிடெக்ட் ஆவது. இன்றைக்கு வெறும் மேலாளர் என்றால் சிக்கல்தான். தொழில்நுட்பத்திலிருந்து விலகினால் அது பேராபத்து. எதையாவது கற்றுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். 

மேற்சொன்ன நண்பர் எதிர்பார்த்தபடியே அலுவலகத்தின் உள்விவகாரம் பெரிய அளவில் நடந்து நண்பரின் வேலையைக் காவு வாங்கிவிட்டது. ஆனால் படிப்பும் முடிந்திருக்கவில்லை. அதன் பிறகு இன்னமும் தீவிரமாகப் படித்து வேலை தேடத் தொடங்கினார். அந்தப் படிப்பைப் படிக்கும் நண்பர்கள் குழுவொன்றை அமைத்து அதில் நிறைய விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார். விவாதங்கள் அவருக்கு அந்தத் துறையில் புதிய பரிமாணங்களைக் காட்டின. என்னதான் இருந்தாலும் அவருக்கு பதினைந்து வருடங்களுக்கும் அதிகமான அனுபவம் இருந்தது. முழுவதுமாகத் துறை மாறுகிறார். கையில் வேலை இல்லை. இத்தகைய காரணங்களால் இனி வேலை கிடைக்குமா என்கிற சந்தேகம் இருந்தது எனக்கு. அது நாளுக்கு நாள் வலுத்துக் கொண்டேதான் போனது. அடுத்த சில மாதங்கள் மேலும் பல நேர்காணல்களைச் சந்தித்துவிட்டார். ஒரு கட்டத்தில் அவரிடம் ‘ஏதாச்சும் இண்டர்வியூ வந்துச்சா?’ என்று கேட்பதையும் தவிர்த்துவிட்டேன். மேலும் மேலும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குவதற்கு நம்முடைய கேள்விகளும் காரணமாக இருந்துவிடக் கூடாதல்லவா?

கடினமான உழைப்புக்கு பலன் இருக்கும். சமீபத்தில் வேலை வாங்கிவிட்டார். அதுவும் இரண்டு நிறுவனங்களில் வேலை. மிகச் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்.

நேற்று வேறொரு நண்பர் அழைத்திருந்தார். முன்பு எப்பொழுதோ பேசியிருக்கிறோம். மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் இருப்பதாகவும், இரண்டு நிமிடங்கள் பேச வேண்டும் என்றும் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார். கிட்டத்தட்ட இதே பிரச்சினைதான். அலுவலகத்தில் அரசியல். வேலையை விட்டு அனுப்பிவிடுவார்கள் என்று பயந்தார். ஆனால் எப்பொழுது அனுப்புவார்கள் என்று தெரியவில்லை என்றார். தாம் இருக்கும் துறையிலேயே வேலை தேடியிருக்கிறார். ‘பதினைஞ்சு வருஷ எக்ஸ்ப்ரீயன்ஸ்ன்னா வேண்டாம்’ என்கிறார்கள் என்று வருந்தினார். அது தெரிந்ததுதானே. பி.ஈ முடித்துவிட்டு வரும் ஒருவனிடம் மாதம் முப்பதாயிரம் கொடுத்து அந்த வேலையைச் செய்துவிட முடியுமெனில் பதினைந்து வருடங்கள் அனுபவம் கொண்டவரிடம் மாதம் ஒன்றரை லட்சம் கொடுத்து அதே வேலையை ஒப்படைக்க நிறுவனங்கள் முட்டாள்களா?

நமக்கான சந்தை மதிப்பை நாம்தான் கூட்டிக் கொள்ள வேண்டும். ‘இதை இவனால்தான் செய்ய முடியும்’ என்று நிறுவனங்கள் நம்ப வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நமக்கான மரியாதை இருந்து கொண்டேயிருக்கும். உழைப்பில்லாமல் மதிப்பில்லை. வேலையை விட்டு வெளியேற்றிய பிறகு புதிதாக ஒன்றைத் தேடுவது இன்னமும் கடுமையான மன அழுத்தத்தை உருவாக்கிவிடும். ‘புதுசா ஒன்னை இப்பவே தேடுங்க..படிக்க ஆரம்பிச்சுடுங்க’ என்றேன். மேற்சொன்ன பெண்ணின் கதையைச் சொன்னேன்.  

பெரும்பாலான நிறுவனங்களின் சிக்கல்களில் முக்கியமானது ‘கொடுக்க வேலை இல்லை என்பதைவிடவும் தாம் செய்ய விரும்பும் வேலைக்கு ஏற்ற ஆட்கள் இல்லை’ என்பதுதான். அனுபவம் கூடக் கூட நமக்கான மதிப்பைக் கூட்டிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். மென்பொருள் துறை மட்டுமில்லை கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான துறைகளில் அப்படித்தான். பொருளாதார மந்தநிலையில் ஆட்களை கூட்டமாக வெளியேற்றும் போது கூட ‘இந்த வேலையை யார் வேண்டுமானாலும் செய்துவிடலாம்’ என்கிற பணிகளைச் செய்கிறவர்களைத்தான் அனுப்புவார்கள். ‘இவன் செய்யற வேலையைச் செய்ய ஆள் சிக்காது’ என்றால் அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு வேலையே இல்லாமல் கூட சம்பளம் கொடுக்க நிறுவனங்கள் தயாராக இருக்கும். அந்த ஆறு மாத இடைவெளியில் சூதானமாக இருந்து வேறு நிறுவனத்தில் வேலையைத் தேடிக் கொள்ளலாம். 

ஆக, ஒன்றேயொன்றுதான்- கற்றுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். 

6 எதிர் சப்தங்கள்:

Manimaran.NS said...

Dear Mani, again your article is given excellent view about IT professionals -corporate life.

Especially, why we need to learn new technologies (Such as : Machine learning , Big Data , IOT, Block chain..) and it is best while working rather than doing after lose the job.

Then you said firmly, corporate politics is unavailable, and we have to careful our-self. And As you said, I agree with you, “Project Manager” or “Solution architect” both options have own strengths and weakness, however first-generation IT professionals or Not graduate from IIT/IIM/US University Management degree (Color/Country factor!) ,Solution architect is safe path to survive long in IT professional life.

More than, fifteen-year experience is not at all positive point in IT filed, especially if you are not learnt anything new - is central point everyone must to know.

As you clearly concluded, Without Hard work, nothing will happen - must to commit and try to understand our day to day task – set a time for future is only way to stay long in mainstream.

You are doing valuable to our community!

Best wishes
Manimaran N.S
Sydney NSW 2000- Australia.

Siva said...

மிக அற்புதமான பதிவு மணி

Atheist said...

Mani...
You say that we have to increase our market value ourselves. You are still talking in terms of individual mentality within the box. Please come out of the box and think. There are a lot of 15-year-old experienced people available nowadays. Is it possible for everyone to learn something new and get a job? Unless the companies have a long term plan, the employees won't be able to prepare themselves for such transitions. Indian s/w consultancy companies have no long term plans and if you work for them this is bound to happen. S/W industry has been made as a brothel industry by these companies a long time ago. Do you have the guts to expose these people? Even if you expose, no one cares. This is because, including you, want to reach someone else's position in front of you rather than learning new things for making some real product. The service industry by definition will not worry about long term changes in the industry. That's where the problem lies. All these consulting companies are sitting on top of billions and billions of dollars and no one is questioning them to invest that money for the future of the employees. Employees and employers have no faithful connection. Without fixing all these, what you are proposing is just a band-aid only. This is the same as Sanghi mentality and I am surprised that you don't have a proper understanding of the root cause of all problems in this industry.

China lifted 800 million people out of poverty in the last 30 years and we did 1/10th of that in spite of having so many s/w companies and other industries. So, where is the problem? We are not ready to have any ownership of what we do because of this service industry mentality. China does not have any s/w companies like we have. I have seen Chinese people writing better s/w than most of us. But they did not go and start 100 IT companies like we did. Why? Do you have an answer to that?

It's a crime that our Indian governments are run by foolish people who are not willing to have any long term plan at all. We have government servants who act like they own us and do not want to see or accept that there are some issues in the economy. If everyone has to live for themselves, how the hell any progress can be made at all?

Please stop motivating people to try and do unconventional things that will never solve the long term issues.

Mohamed Ibrahim said...

Good Article! Even i'm struggling with Manager Post. Studied new things but unable to utilize in any project.

Amanullah said...

புதிதாக கற்றுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். மாத்தி யோசிக்கணும்.

Unknown said...

நல்லா இருக்கு மணி. எப்படி இருக்கீங்க?