Sep 29, 2019

வீடு திரும்பல்..

எனக்கு சுமார் பத்து வயதிருக்கும் போது காவிரி பிரச்சினை விஸ்வரூபம் எடுத்தது. சத்தியமங்கலம் வழியாக கர்நாடகாவுக்குள் செல்லும் பாதை துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. வாகன போக்குவரத்து எதுவுமில்லை. எங்கள் வீட்டில் ஒரு வயதான பாட்டி வந்து அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தார். அவரது மகள் குடும்பம் சாம்ராஜ்நகர் பக்கத்தில் தோட்டமொன்றை குத்தகைக்குப் பிடித்து விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரச்சினை பெரிதாவதை உணர்ந்த தமிழ் குடும்பங்கள் தம்மால் இயன்றதை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நடந்தே தமிழக எல்லைக்குள் நுழைந்துவிடுவது என சாரிசாரியாக கிளம்பியிருந்தனர். அந்த பாட்டிக்கும் அப்படியொரு செய்தி வந்திருந்தது. மகள் கிளம்பிவிட்டதாகச் சொல்லிவிட்டு அழுதார். அன்றைய தினம் முழுவதும் அம்மாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த நாள் காலையில் பாட்டியின் மகள் குடும்பம் ஊர் வந்து சேர்ந்தது. 

வெறுமனே நடப்பது வேறு. உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு நடப்பது வேறு. இரண்டுக்கும் வித்தியாசமிருக்கிறது இல்லையா? காலங்காலமாக உழைத்துச் சேர்த்த சொத்துக்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஏதோவொரு திசையில் ஓட்டமும் நடையுமாக நடப்பது எவ்வளவு கொடுமையான அனுபவம்?

இரண்டாம் உலகப்போரில் ரஷ்ய கம்யூனிச படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு சைபீரியாவில் அடைக்கப்பட்ட சிலர் அங்கேயிருந்து நடந்தே இந்தியாவுக்குள் வந்தார்கள்.  சைபீரியாவில் முகாமில் அடைக்கும் போதே ‘இங்க உங்களுக்கு துப்பாக்கிகளைவிடவும் இயற்கைதான் காவல்; இயற்கைதான் பேய்’ என்று சொல்லித்தான் அடைக்கிறார்கள். மிகக் கொடூரமான குளிர். அடைக்கப்பட்டவர்களில் திருடர்களும், கொலைகாரர்களும் உண்டு. அரசியல் கைதிகளும் உண்டு. முகாமில் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் உயிர் போய்விடும். பசியினால், குளிரினால், நோயினால், துப்பாக்கி குண்டு ஒன்றினால், உடன் இருக்கும் சக கைதியினால்- எப்பொழுது உயிர் போகும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஒருவேளை இத்தகைய காரணங்களினால் உயிர் போகவில்லையென்றால் பத்து வருடங்கள், இருபது வருடங்கள் என்று தண்டனைக்காலம் முழுவதும் அதிலேயே கிடந்து உழல வேண்டும். இங்கே சாவதற்கு பதிலாக தப்பிப் போய் செத்துத் தொலையலாம் என்று நினைத்துவிடும்படியான சூழல் அது.


The Wayback என்றொரு படம். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியான படம் அது. குழந்தைக்கு கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒட்டகம், பாலைவனம் என்றெல்லாம் அளந்துவிட்டேன். இரண்டு நிமிடங்களுக்கு மேல் பாலைவனம் பற்றி எதுவும் சொல்லத் தெரியவில்லை. அவன் உறங்கிய பிறகு பாலைவனம் சம்பந்தப்பட்ட திரைப்படங்களை இணையத்தில் தேடிய போது கிடைத்தது. சனிக்கிழமையே எழுதியிருந்தால் வார இறுதியில் நிறையப் பேர் பார்த்திருப்பார்கள். ஊர் சுற்றச் சென்றுவிட்டதால் எழுத வாய்க்கவில்லை. 

The Wayback தரமான படம். சைபீரியச் சிறை வளாகத்திலிருந்து கடுமையான பனியிரவில் குழுவாகத் தப்பிக்கிறார்கள். வீசும் பனிக்காற்று நடந்து செல்லும் கால் தடத்தை மறைத்துவிடும் என்பதால் அன்றைய தினம் தப்பித்துச் சென்றால் காவலர்களால் பின் தொடர முடியாது என்பது அவர்களின் திட்டம். தப்பிச் செல்லும் குழுவில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பின்னணி. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மனநிலை. வெறித்தனமாக ஓடுகிறார்கள். நாள்கணக்கில், மாதக்கணக்கில் என்று பயணம் நீள்கிறது. உணவு, தண்ணீர் - சில நாட்களுக்கு மட்டுமே கைவசமிருக்கிறது. சைபீரியாவிலிருந்து மங்கோலியா, திபெத் வழியாக சிக்கிம் வரைக்கும் கிட்டத்தட்ட ஆறாயிரம் கிலோமீட்டர் தொலைவுப்பயணம் அது. அவ்வளவு தூரம் பயணிக்காமல் தப்பிக்க முடியாதா என்றுதான் தோன்றும்.  சைபீரியச் சிறை வளாகத்தின் கிழக்கில் சென்றாலும் படைகள் இருக்கின்றன; மேற்கிலும் படைகள் இருக்கின்றன. எனவே தெற்கு மட்டும்தான் ஒரே வழி என்று நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள். தெற்கில் ரஷ்ய எல்லையைத் தாண்டி மங்கோலியாவுக்குள் நுழையும் போது அங்கேயும் கம்யூனிஸம்தான். புத்த கோவில் ஒன்று அடித்து நொறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மங்கோலியாவும் தமக்கான போக்கிடமில்லை என்று திபெத்தை நோக்கி நடக்கிறார்கள். அங்கேயிருந்து இமயமலையைத் தாண்டினால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் தமக்கு புகலிடம் அளித்துவிடும் என்று நம்புகிறார்கள். 

சைபீரியாவில் பனி, மங்கோலியாவில் மணல் நிறைந்த பாலை என்று விதவிதமான நிலங்களைத் தாண்டி வருவதுதான் கதை.  ‘சும்மாவே நடக்கிறார்கள்’ என்று கதை எழுதினால் போரடிக்காதா? அதனால் இயற்கை பறிக்கும் உயிர்கள், இவர்களோடு இடையில் சேர்ந்து கொள்ளும்- அவள் வேறொரு முகாமிலிருந்து தப்பி வந்த பெண்- உணவுக்கான திண்டாட்டங்கள், நீருக்கான போராட்டங்கள் என கச்சிதமாகக் கலந்து இரண்டு மணி நேரமும் கவனம் சிதறாமல் பார்க்க முடிகிற படம். சில படங்களைப் பார்க்கும் போது ‘தப்பிச்சுடுவாங்களா?’ ‘எவ்வளவு பேர் தப்பிப்பாங்க?’ என்று கேள்விகள் தோன்றிக் கொண்டேயிருக்குமல்லவா? அப்படியான படம் இது. The long walk என்ற ஆங்கில நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட படம். 

உலகப்போர், வரலாறு சம்பந்தப்பட்ட படங்கள் பெரும்பாலும் நம்மை உணர்வு ரீதியில் கிளறக் கூடியவை. அத்தகைய படங்கள் ஒரு பக்கம் என்றால், வரலாற்றின் முந்தைய பக்கங்களையும், அந்த மாபெரும் புத்தகத்தின் பக்க இடுக்குகளில் நசுங்கி அடையாளம் தெரியாமல் சிதைந்து போன சிறு பூச்சிகளின் சின்னஞ்சிறு கதைகளைத் தேடச் செய்யும் படங்கள் இன்னொரு பக்கம். சைபீரியாவிலிருந்து இந்தியாவுக்கு தப்பி வந்த இந்த மனிதர்களும் அப்படியான சிறு பூச்சிகள்தான். வதை முகாம்கள் பற்றித் தேட வேண்டும் என்று மனதை கிளர்த்தும் பூச்சிகள் இவை. 

வதை முகாம்கள் பற்றிய வரலாறுகள் மிகக் குரூரமானவை. அங்கே நடந்தேறும் அநியாயங்கள் திகிலூட்டக் கூடியவை. உலகம் முழுக்கவும் பல்வேறு முகாம்கள் அப்படித் திறக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சர்வாதிகார அரசுகள், சகல அதிகாரங்களும் கொண்ட அதிகாரிகள், அவர்கள் மேற்கொள்ளும் வதைகள் என பெரும்பாலான முகாம்கள் கொலைக் கூடங்களாகத்தான் வரலாறுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அரசாங்கம் அவற்றுக்கு விதவிதமான பெயர்களை வைக்கும். வெளியுலகம் அந்தப் பெயரில்தான் முகாம் பற்றிக் கேள்விப்படும். ஆனால் முகாம்களுக்குள் நடக்கும் கொடுமைகளை முகாம்வாசிகள் மட்டுமே அறிவார்கள். இந்தியாவிலும் கூட அப்படியொரு முகாம் வந்துவிடுமோ என்று நினைக்கும் போது விரல்களில் பதற்றம் பரவுவதை உணர முடிகிறது. 

மாபெரும் கனவுகளுடன் சேர்த்து வைத்த சொத்துகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இழுத்து வரப்பட்டவர்கள்; உறவுகளை இழந்தவர்கள்; பெருங்கூட்டமாக அடைப்பட்ட வளாகங்களில் சொற்பமான உணவு, பரவும் நோய்கள், வாழவே வழியில்லை என்று மனரீதியில் உடைந்து போன உணர்வுகள் என்று முகாம்களை நினைக்கவே பயமாக இருக்கிறது. 

அசாமில் குடியிருக்கும்  ‘இந்தியர் அல்லாதவர்கள்’ என கணக்கெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு என முகாம் ஒன்று உருவாக்கப்படுவதாக செய்திகள் வெளியான போது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இந்த நாடு எந்தக் காலத்திலும் அப்படியான முகாம்களை அமைக்காத சுதந்திர தேசம் என்று கடந்த சில மாதங்கள் வரை நம்பிக் கொண்டிருந்தவர்களில் நானும் ஒருவன்.  

காந்தியை மட்டுமே கைக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது!

Sep 26, 2019

இரட்டை உலகம்

ஒரு நண்பருக்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பாகத் திருமணம் ஆகியிருந்தது. என்னைவிட பத்து வயது சிறியவன். திருமணத்துக்குச் சென்று வாழ்த்தெல்லாம் சொல்லிவிட்டு வந்திருந்தேன். சமீபத்தில் ஒரு டீக்கடையில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘கல்யாணமே பண்ணாம இருந்திருக்கலாம்’ என்றான்.  ‘அடப்பாவி’ என்று நினைத்துக் கொண்டு கையில் இருந்த காபியை ஒரு உறிஞ்சு உறிஞ்சிவிட்டு ‘மேல சொல்லு’ என்ற தொனியில் பார்த்தேன். இதெல்லாம் எந்தவிதத்திலும் தப்பிக்க முடியாத வழக்கு. அவன் துன்பத்தில் நமக்கு ஒரு சிற்றின்பம் அல்லது பேரின்பம். 

திருமணமான முதல் மூன்று நான்கு மாதங்களுக்கு பெரிய பிரச்சினைகள் ஒன்றும் இல்லை என்றான். அது தெரிந்ததுதானே. மோகம் முப்பது நாளும் ஆசை அறுபது நாளும் கழிந்த பிறகு நான்காவது அல்லது ஐந்தாவது மாதத்தில்தானே பிரச்சினைகள் உருவெடுக்கும்? மனைவியிடம் கடவுச்சொற்களையெல்லாம் கொடுத்து வைத்திருப்பான் போலிருக்கிறது. ‘ஃபேஸ்புக்கில் அவகிட்ட பேசறீங்க, ஹேங்கவுட்ல இருக்கிற இவ யாரு’ என்றெல்லாம் விதவிதமான கேள்விகள். ‘நீ அப்படிப்பட்ட ஆளா?’ என்றேன். ‘இல்லண்ணா..சும்மா பேசுவேன்’ என்றான். நம் இனம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘சந்தேகம்’ ‘பொஸஸிவ்னெஸ்’ என்பதெல்லாம்  முந்தைய தலைமுறையில் தெருவிலும், பேருந்து நிலையத்திலிருந்தும் அடுத்தவர்களிடமிருந்து வரும் சொற்களிலிருந்து தொடங்கும். இந்தத் தலைமுறையில் செல்போனிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது.  ‘இதைப் பற்றித் தெரிந்தால் என்ன நினைப்பார்கள்?’ என்ற பயத்தில், அடுத்தவர்களுடன் பேசியதையெல்லாம் அழித்து வைத்திருந்தாலும் சிக்கிக் கொள்வோம். அதுவும் இந்த விவகாரங்களில் பெண்கள் ஆண்களைவிட அதிபுத்திசாலிகள். அப்படி அழித்ததைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். சோலி சுத்தம். ஜென்மத்துக்கும் தப்பிக்க முடியாது.

‘எப்படிங்கண்ணா பேசாம இருக்கிறது?’ என்றான். அதுவும் சரிதான். 

திருமணம் முடிந்து சில மாதங்கள் கழித்து  தம்பதி சமேதகராக ஒரு நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றிருந்தோம். அங்கே சில பெண்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் பலருடனும் ஃபேஸ்புக் அல்லது சாட்டிங் வழியாகப் பேசியிருக்கிறேன். ஆனால் நேரில் யார் முகத்தையும் பார்த்து பேச முடியவில்லை. என்னுடைய அடிப்படையான பிரச்சினை இது. பள்ளிப்படிப்பு வரைக்கும் ஆண்கள் பள்ளி. கல்லூரிக்குச் சென்றவுடன் ஆங்கிலத்துடன் மாரடிக்கவே இரண்டு மூன்று வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. மூன்றாம் வருடம் பாதியில் தொடங்கி நான்காம் வருடத்தில் ஓரளவு சகஜமாகப் பேசத் தொடங்கியிருந்தேன். படிப்பே முடிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு எம்.டெக் படித்த வி.ஐ.டி அற்புதமான சூழலை உருவாக்கிக் கொடுத்தாலும் வகுப்புத் தோழர்கள் எல்லோரும் ஆண்கள். வேலைக்குச் சென்ற இடம் விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ். மருந்துக்குக் கூட பெண்கள் இல்லாத பணியிடம். உதறியெறிந்துவிட்டு மென்பொருள் துறைக்குள் வந்து வாழ்வில் ரோஜாப்பூ மலரும் என்று நம்பிய தருணத்தில் ‘ஒரு ஜாதகம் வந்திருக்கு...பொருத்தம் நல்லா இருக்கு..நீ எப்போ பொண்ணு பார்க்க வர்ற?’ என்றார்கள். இனி நாமாக பெண் தேடி, அவளிடம் பேசி, காதல் கவிதை எழுதி, பூ கொடுத்து, காதலைச் சொல்லி...நடக்கிற காரியமா? ‘பொண்ணு கிடைச்சா சரி’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு சரி சொல்லிவிட்டேன். 

புற உலகம் இப்படியென்றால் வெர்ச்சுவல் உலகம் நமக்கு எல்லாவிதமான சுதந்திரத்தையும் கொடுக்கிறது. யாருடன் வேண்டுமானாலும், எவ்வளவு பெரிய பிரபலமான மனிதர் என்றாலும், நாம் பேச விரும்பினால் பேசிவிட முடிகிறது. கவனித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரு நாளில் நாம் நடத்தும்- அலுவல் ரீதியிலான அல்லது தனிப்பட்ட உரையாடல்களில் எழுபது சதவீதம் எழுத்துரு (Text based conversation) வழியாகவே நடக்கிறது. எதிரில் இருப்பவர் அனுப்பும் ஸ்மைலிகளை, அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள், வாக்கிய அமைப்புகளை வைத்தே அவரது மனநிலையைப் புரிந்து கொள்கிறோம். அன்பு, காதல், கோபம், காமம் என சகலத்தையும் ஆன்லைன் வழியாகவே கடத்திப் பழகிவிட்ட தலைமுறை இது. இதே இயல்புடன் புற உலகை அணுக முடிவதில்லை என்பதுதான் கணினி, செல்போன்களுடன் புழங்கும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு உள்ள வரம் அல்லது சாபம்.

இப்படி இரு உலக சகவாசம் என்பது நம்மை இரட்டை ஆளுமைகளாக மாற்றுகிறது. இங்கே ஒருவிதமாகவும் அங்கே ஒரு விதமாகவும் நம்மையுமறியாமல் செயல்படுகிறோம். புற உலகில் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை என்பதால் யோக்கியவான் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. இரு உலகிலும் நம்முடைய உணர்வுகள் ஒன்றுதான். நம்முடைய ஆசாபாசங்கள் ஒரே மாதிரிதான். ஆனால் வெளிப்படுத்தும் தன்மை வேறுபடுகிறது. ஓர் உலகில் இயல்பாகப் புழங்குகிற ஒருவனால் மற்றொரு உலகில் அவ்வளவு இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை. இரண்டில் ஒன்றில் நாம் போலியாக இருக்கிறோம் என்பதுதான் நிதர்சனம். படித்த, நாற்பது வயதுக்குட்பட்ட பலருக்கும் இத்தகைய சிக்கல் உண்டு. ஆனால் இதில் நாம் எதுவும் செய்வதற்கில்லை. உலகமும், தொழில்நுட்பம், சூழலும் நம்மை அப்படி வடிவமைத்து வைத்திருக்கின்றன. 

முப்பத்தியேழு வயதாகிறது. இன்றைக்கு வரைக்கும் அப்படித்தான் இருக்கிறேன். சாட்டிங் வழியாக எவ்வளவுதான் இயல்பாகப் பேசினாலும் கூட நேரில் பார்க்கும் போது பெரிய சுவர் ஒன்று குறுக்கே நின்றுவிடும். விமலா மாதிரியான சில பெண்களுடன் நல்ல அறிமுகம் உண்டு. அவருடைய குடும்பச் சூழல் உள்ளிட்ட நிறைய விஷயங்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் சில நிமிடங்களுக்கு மேல் நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேச முடியவில்லை. அவர் இதை வெளிப்படையாகக் கேட்ட போதுதான் உரைத்தது. யோசித்துப் பார்த்தால் அடிப்படையிலேயே இந்தச் சிக்கல் எனக்கு இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். இளவயதில் பெண்களுடன் பழகாத பலருக்கும் இருக்கக் கூடிய கோளாறு. சிலர் விதிவிலக்காக இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் இப்படித்தான் என்று நினைக்கிறேன். ‘நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பாக உங்களிடம் பெங்களூரில் பேசினேன்; என்னிடம் முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை...அதன் பிறகு இப்பொழுதுதான் பேசுகிறேன்’ என்று ஒரு பெண் வாட்ஸாப்  செய்தி அனுப்பினார். வாட்ஸாப்பில் என்னால் பேசிவிட முடியும். ‘இன்றைக்கும் கூட நேரில் நீங்கள் பேசினால் தடுமாறுவேன்’ என்றேன். அதன் பிறகு இதையெல்லாம்தான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வேணி கொஞ்சம் ஷார்ப்பான பெண். தம்பதி சமேதகராகக் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சியிலேயே ‘இவன் எந்தக் காலத்திலேயும் சாட்டிங்குக்கு மேல் நகரமாட்டான்’ என்று முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். அதன் பிறகு மெல்ல மெல்ல தண்ணீர் தெளித்துவிட்டுவிட்டாள். இப்பொழுதெல்லாம் எதையும் கண்டுகொள்வதில்லை. அதுவொரு வகையில் பெரிய ஆசுவாசம். 

நம்மை நம்பி ஒருவர் புலம்பும் போது நம்முடைய அனுபவத்திலிருந்துதானே எதையாவது சொல்லித் தர வேண்டும்? டீக்கடையில் சந்தித்த அந்தத் தம்பிக்கு இதைத்தான் சொன்னேன். அவனுக்குப் புரிந்ததா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்குப் புரிந்து அவன் மனைவிக்கும் புரிய வேண்டும். திருமணத்துக்குப் பிறகு நம்மைப் பற்றி அடுத்தவருக்குப் புரிய வேண்டும் அல்லது ஒருவருக்கு ஏற்ப இன்னொருவர் வளைந்து விட வேண்டும். இரண்டில் ஏதாவது ஒன்று நடக்கவில்லை என்றாலும் வசமாகச் சிக்கிக் கொண்டோம் என்றுதான் அர்த்தம். சண்டையும் சச்சரவும் ஓயவே ஓயாது. ஆரம்பத்திலேயே சரி செய்துவிடுவதுதான் நல்லதும் கூட. 

நவீன உலகம் நமக்கு வழங்கியிருக்கும் பல்வேறு சிக்கல்களில் இதுவொன்று. இதற்கு இன்னமும் பல்வேறு பரிமாணங்கள் உண்டு. இனி எதிர்வரும் காலத்தில் இரட்டை உலக மனிதர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் கூடும். செல்போன்களும், கணினியும் அதைத்தான் நமக்குப் பரிசளித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. புற உலகிலும், வெர்ச்சுவல் உலகிலும் இருவேறு விதமாக இருக்கக் கூடிய மனிதர்களுக்கு உருவாகக் கூடிய பிரச்சினைகள் பற்றிய உரையாடல்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு, இத்தகைய உளவியல் சிக்கல் பற்றிய புரிதல்களை பரவலாக்கும் போது இளைய தலைமுறையின் பிரச்சினைகள் பெருமளவுக்குக் குறையக் கூடும். 

Sep 25, 2019

அய்யோன்னு போவான்

ஒரு சவால்- தமிழகத்தில் பொறியியல் படிக்கும் பத்து மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுங்கள். அந்தப் பத்து பேர்களிடமும் ‘இண்டகிரேஷன், டிஃபரன்ஷியேஷனுக்கு சரியான விளக்கம் சொல்’ என்று கேளுங்கள். ஏழு பேருக்கு பதில் தெரியாது. இதனை சத்தியம் செய்தும் சொல்ல முடியும்.  பொறியியலில் எந்தத் துறை மாணவர்களிடமும் இப்படியான நிலைமைதான் இருக்கிறது. பெரும்பாலான மாணவர்களுக்கு ஆழ்ந்த அறிவு என்பதே இருப்பதில்லை.  ஃபீல்ட் தியரி குறித்துப் பேசினால் மின்னியல் மாணவன் திணறுவான். வெப்பவியல் பற்றி எந்திரவியல் துறை மாணவன் திணறுவான். இது பொறியியல் படிப்பின் அத்தனை துறைகளுக்கும் பொருந்தும். தமது படிப்புக்கு மிக முக்கியமான பாடங்களில் கூட படிப்பறிவற்றவர்கள் மிக மிக அதிகம். 

நண்பர் ஒருவர் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலையில் இருக்கிறார். கோவையில் இருக்கும் தமது நிறுவனத்துக்கு ஆள் எடுப்பதற்காக ராஜஸ்தான் வரைக்கும் சென்றார்கள். ‘இங்கு இல்லாத கல்லூரிகளா?’ என்று கேட்டால் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் பத்து மாணவர்கள் தேறினால் பெரிய காரியம் என்றார். அவர்களுக்கும் கூட பொறியியலில் ஆழ்ந்த புலமை இருப்பதில்லை. தேர்ந்தெடுத்தால் நாம் கற்பித்துக் கொள்ளலாம் என்கிற நம்பிக்கைதான். அந்த பத்துப் பேரைத் தேர்ந்தெடுக்கத்தான் டிசிஎஸ், சிடிஎஸ், விப்ரோ என்று நிறுவனங்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றன. மிச்சமிருக்கும் ஐம்பது பொறியியல் மாணவர்களை பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் சீந்துவதேயில்லை. 

இவர்கள் எல்லாம் எப்படி வேலை தேடுகிறார்கள்? ஓரளவு வசதி கொண்டவர்கள் கல்லூரி படிப்பை முடித்துவிட்டு குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்பத்தை பயிற்சி நிறுவனங்களில் படித்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்கிறவர்கள், சொற்ப சம்பளத்தில் ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து பிறகு குறிப்பிட்ட துறையில் தேவையான அனுபவத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு அடுத்தடுத்து உயர்கிறவர்கள்தான் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். இவர்களிடம் பொறியியல் பற்றி முழுமையான அறிவு இருக்காது. அவர்கள் என்ன கோர்ஸ் படித்தார்களோ, எந்த வேலையைச் செய்கிறார்களோ அதில் மட்டும்தான் அறிவு இருக்கும். அதை வைத்துக் காலத்தை ஓட்டுகிறவர்கள்தான் இங்கே பெரும்பான்மையான பொறியியல் படிப்பு படித்தவர்கள். கடந்த இருபது அல்லது இருபத்தைந்து வருடங்களாகவே இதுதான் நிலைமை.

படித்தவர்களுக்கு வேலை இல்லை; இருக்கும் வேலைக்கு ஏற்ற தகுதியானவர்கள் இல்லை என்று பொறியியல் படிப்புக்கும் தொழிற்துறைக்குமான இடைவெளி மிகப்பெரியதாக உருவாகியிருக்கிறது. அதிகாரவர்க்கம் இந்த இடைவெளி குறித்துத்தான் கவனம் செலுத்த வேண்டும். பாடத்திட்டங்களை வடிவமைக்கிறவர்கள் இது பற்றித்தான் அக்கறை காட்ட வேண்டும். இருக்கும் பாடங்களின் எண்ணிக்கையை குறைக்கலாமா? பாடத்துக்கும், செய்முறைக்கும் தொடர்புகளை இன்னமும் உறுதியாக்கலாமா? போன்ற கேள்விகளை எழுப்பி புதிய ப்ராஜக்ட்கள், கருத்தரங்குகள் உள்ளிட்டவற்றில் மாணவர்களை அதிகளவில் ஈடுபடச் செய்து அவர்களின் கல்விப்புலமையைச் செழுமைப்படுத்த வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். 

இந்த லட்சணத்தில்தான் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் யோகா சொல்லித் தருகிறோம்; தத்துவவியல் சொல்லித் தருகிறோம் என்று குழறியடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் பாடத்திட்டம்தான் இன்றைக்கு சமூக ஊடகங்களில் பேசு பொருள். இரண்டு நாட்கள் பேசுவோம். மீம்ஸ் போடுவோம். பிறகு விட்டுவிடுவோம். ஆனால் இதன் பின்னாலிருக்கும் அரசியல், பொறியியல் மாணவர்களை இப்படித் திசைமாற்றும் செயல்திட்டம் அபாயகரமானது. பாடத்திட்டத்தின் இணைப்பைத் திறந்து, பாடத்திட்டத்தை ஒரு முறை படித்துவிட்டு பொறியியலுக்கும், இந்தப் பாடத்திட்டத்துக்கும் எள் முனையளவும் சம்பந்தமிருக்கிறதா என்று பாருங்கள். 

கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டு காலமாக பொறியியல் கல்விக்கான தேவை, அவை உருவாக்கும் வேலை வாய்ப்புகள் பற்றிய மேம்போக்கான புரிதலாவது நமக்கு அவசியமாகிறது. தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் இந்தியாவில் மிக அதிகளவில் மென்பொருள் நிறுவனங்கள் திறக்கப்பட்டன. அந்நிறுவனங்கள் அமெரிக்க, ஐரோப்பியர்களுக்கான வேலைகளைச் செய்து கொடுப்பவையாக இருந்தன. அங்கு பணியாற்ற அடிப்படையான ஆங்கில அறிவு கொண்டவர்கள் தேவைப்பட்டார்கள். வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பி வைக்க 12+4 வருடங்கள் படிப்பை படித்தவர்களுக்கு விசா வாங்குவது எளிது என்பதால் அதே காலகட்டத்தில் தொடங்கப்பட்ட பொறியியல் கல்வி நிறுவனங்கள் இத்தேவையை நிறைவு செய்தன. நிறுவனங்களின் தேவைக்கு ஏற்ப ஓரளவு ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்களை கல்வி நிறுவனங்கள் ‘உற்பத்தி’ செய்தன. அவர்களை பெருமளவில் வேலைக்கு எடுத்து தமக்குத் தேவையான தொழில்நுட்பத்தில் ‘மட்டும்’ பயிற்சியளித்து தமக்குத் தேவையான ரோபோக்களாக அந்நிறுவனங்கள் மாற்றிக் கொண்டன. இதனால்தான் இத்தனை ஆயிரம் பேர்கள் பொறியியல் படிப்பை முடித்துவிட்டு வேலை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தற்பொழுது சூழல் வெகுவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் தேக்க நிலையை அடைந்திருக்கின்றன. ஏற்கனவே இத்துறையில் பணியிலிருக்கும், கடந்த இருபதாண்டுகளாக உற்பத்தி செய்யப்பட்டவர்களையே பெருமளவில் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்கிற சூழல்தான் நிலவுகிறது. அதனால்தான் புதியவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நிறுவனங்கள் வெகுவாக வடிகட்டுதலை மேற்கொள்கின்றன. இதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம். தற்பொழுது பொறியியல் நிறுவனங்களும் அவற்றை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரிகளும் தங்களுடைய குவியத்தை மாற்ற வேண்டிய சூழல் உருவாகியிருக்கிறது. 

பாடத்திட்டங்கள் மாற்றியமைக்கப்பட்டு, வெறும் ஆங்கிலம் தெரிந்த ஒரு பட்டதாரி என்பதற்கு பதிலாக ‘முழுமையான பொறியாளர்களை’ உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகியிருக்கிறது. மேக் இன் இந்தியா, இந்தியா என்னும் வல்லரசு போன்ற கனவுகளைச் செயல்படுத்த வேண்டுமானால் தாம் படிக்கும் துறை குறித்த முழுமையான புரிதல்களைக் கொண்ட பொறியாளர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களாக வெளியில் வர வேண்டும். வெறுமனே மென்பொருள் துறையை நம்பாமல் பிற துறைகளுக்குத் தேவையான வல்லுநர்கள், சுயதொழில் தொடங்கக் கூடிய திறன் கொண்ட இளைஞர்கள் அதிகளவில் கல்லூரியிலிருந்து வெளிவர வேண்டும். கல்வித்துறையில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் யோகா, சமஸ்கிருதம் என்று பொறியியல் படிப்பின் மொத்த இலக்கையும் குழிக்குள் தள்ளி, பின்னோக்கி இழுத்து, தமிழகத்தின் முக்கியமான தொழில்நுட்ப நிறுவனமான அண்ணா பல்கலைக்கழகத்திலேயே இத்தகைய பாடங்களை நுழைத்து மழுங்கச் செய்யும் காரியத்தை மேற்கொண்ட யாராக இருந்தாலும், தமிழகத்தின் எதிர்கால தொழில்நுட்ப படிப்புக்கு மிகப்பெரிய துரோகத்தைச் செய்கிறார்கள் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

அரசியல் அதிகாரம் கொண்டவர்களுக்கு பயந்து, வளைந்து, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு, படித்தவன் சூதும் வாதும் செய்தால்...போவான் போவான் அய்யோன்னு போவான்.

Sep 24, 2019

மூன்று பெண்கள்

சில நாட்களுக்கு முன்பாக திரு. சரவணனின் பெற்றோரின் அறுபதாம் கல்யாணத்தை முன்னிட்டு ஏதேனும் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கிற திட்டத்தைச் சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா? சரவணன், ஒரு பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கலாம் என்றுதான் சொன்னார். ஆனால் நாங்கள்தான் அதே தொகையில் மூன்று பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்துவிடலாம் என்று திட்டமிட்டோம். சரவணன் சற்றே தயங்கினார். 

‘மூன்று பெண்களா? பெரிய காரியம்’ என்பது அவருடைய சந்தேகமாக இருந்திருக்கும். யோசித்தால் பெரிய காரியமாகத்தான் தெரியும். மாப்பிள்ளை தேடிப் பிடிப்பதுதான் சிக்கலான காரியம்.  ஆனால் மாப்பிள்ளையை பெண் தரப்பிலேயே முடிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு சீர் வரிசை வழங்கி வாழ்க்கையைத் தொடங்கி வைக்கிற வேலையைத்தான் நாம் செய்கிறோம். பல லட்ச ரூபாய்களில் நடத்தப்படும் திருமணங்கள்தான் சிக்கலானவை. பல வீடுகளில் ஒரு லட்ச ரூபாய் என்பதே பெரிய செலவாகப் பார்க்கிறார்கள். அப்படியான எளிய குடும்பங்களுக்கு இத்தகைய உதவிகளைச் செய்வதெல்லாம் சிரமமே இல்லை. 

மூன்று பெண்கள் என்பது உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது. வேறு சில பெண்களிடமிருந்தும் கோரிக்கைகள் வந்திருந்தன. ஆனால் மூவர்தான் நம்முடைய இலக்கு என்பதால் வந்திருந்த விண்ணப்பங்களை அனுப்பியவர்கள் இல்லங்களுக்கு நேரில் சென்று பார்த்து, விசாரித்து அவர்களிலிருந்து வடிகட்டி இந்த மூவரையும் இறுதி செய்திருக்கிறோம். 

மூன்று பெண்களுக்கும் சீர்வரிசை என கட்டில், மெத்தை, மிக்ஸி, கிரைண்டர், குத்துவிளக்கு, சிறிய பீரோ, சமையல் பாத்திரங்கள் என அனைத்தும் சேர்த்தும் முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் ஆகிறது. தம்பதியினருக்கு நல்லதொரு பட்டுப்புடவை, வேஷ்டி சட்டை என ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்குத் திட்டம். அது போக, ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் தலா ஒரு பவுனில் ப்ரேஸ்லெட் வாங்கித் தந்துவிடலாம். அதுவொரு முப்பதாயிரம் ரூபாய். 

பணிகளை ஆரம்பித்துவிட்டோம். சீர்வரிசை உள்ளிட்ட பொருட்களின் கடைகளில் விசாரணை செய்தாகிவிட்டது. வரும் நாட்களில் பொருட்களை இறுதி செய்தால் போதும்.  ‘எங்களுக்கும் ஏதாவதொரு வேலையைக் கொடுங்க’ என்று சரவணன் கேட்டார். என்ன வேலையைத் தருவது என்று குழப்பமாக இருந்தது. ‘மூன்று பெண்களுக்கும் தலா ஒரு பவுனில் ப்ரேஸ்லெட் வாங்கி வரும் போது எடுத்து வாருங்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். 

நவம்பர் 3 ஆம் தேதியன்று நிகழ்வை நடத்தவிருக்கிறோம். பள்ளி வளாகம் ஒன்றில் நடத்துவதற்கு இனிமேல்தான் அனுமதியினைக் கோர வேண்டும். வரும் வார இறுதிக்குள் இடம் முடிவாகிவிடும். எதற்கு இப்பொழுதே சொல்கிறேன் என்றால் வாய்ப்பிருப்பவர்கள் நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொள்ளலாம் என்றுதான். நிகழ்ச்சி கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் நடைபெறும். 

சந்தியா என்கிற பெண் பற்றி முந்தைய கட்டுரையில் எழுதியிருந்தேன். மற்ற இரண்டு பெண்களும் தாய், தந்தை இல்லாதவர்கள். கிராமத்துப் பெண்கள்.



காலையில் பத்தரை மணிக்கு வாழ்த்தரங்கம். சிறப்பு விருந்தினராக யாரை அழைக்கலாம் என்று யோசனை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. கட்டுரையை முழுமையாக வாசித்துவிட்டு யாரை அழைத்தால் சிறப்பாக இருக்கும் என்று பரிந்துரையைச் செய்யவும். வாழ்த்தரங்கம் முடிவுற்றவுடன் நண்பகல் பனிரெண்டு மணி தொடங்கி ஒன்றரை மணி வரை மதிய உணவு. சுமார் இருநூறு பேர்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்யும் திட்டமிருக்கிறது. தம்பதியினரின் உறவினர் சுமார் நூறு பேர் வரக் கூடும். இன்னுமொரு நூறு பேர் நிசப்தம் தொடர்புடையவர்கள். பெரிய விருந்தெல்லாம் இல்லை- எளிய உணவை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.  உணவு முடிந்தவுடன் ஒவ்வொரு பெண்ணையும் சீர்வரிசை அடுக்கப்பட்ட தனித்தனி வண்டிகளில் ஏற்றி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு நாமும் கிளம்பிவிடலாம்.

அனைத்து செலவுகளையும் சரவணன் குடும்பமே ஏற்றுக் கொள்கிறது. அவரது பெற்றோரின் அறுபதாம் திருமணத்திற்கு செலவு செய்யாமல் அந்தத் தொகையில் இப்பெண்களுக்கு இந்த உதவியைச் செய்கிறார்கள்.

சரவணன் தமது பெற்றோருடன் ஊரிலிருந்து வருகிறார். பெண்களை சரவணனின் பெற்றோர் வாழ்த்தி சீர்வரிசையை வழங்குவார்கள். மணவறை அலங்காரம் கூட திட்டத்தில் உண்டு. உணவு, மணவறை ஏற்பாட்டாளர்கள் உள்ளிட்டவர்களுடன் இனி பேச வேண்டும். நிகழ்ச்சியை சுவாரசியமாக்க வேறு ஏதேனும் சில நிகழ்வுகளைச் செய்யலாமா என்கிற எண்ணமும் இருக்கிறது. 

மூன்று பெண்களும் இந்த உதவியினைப் பெற மிகத் தகுதியானவர்கள். விண்ணப்பங்களிலேயே ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடியும். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் வந்திருந்து மனப்பூர்வமாக வாழ்த்தவும். மூன்று பெண்களின் வாழ்வு வசந்தங்களுடன் தொடங்கட்டும். நிசப்தத்தின் ஏதேனும் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்து நினைத்து தள்ளி வைத்தவர்கள் இந்நிகழ்ச்சியில் தவறாமல் கலந்து கொள்ளவும். நிகழ்ச்சி முழுமையாக இறுதி செய்யப்பட்டவுடன் அக்டோபர் மாதத்தின் இடைநாளில் முழுமையான விவரங்களுடன் எழுதுகிறேன்.

குறிப்பு: தனிப்பட்ட ஒருவர், தமது தாய் தந்தையரின் அறுபதாம் திருமணத்திற்கு ஆகும் செலவை, ஏழைப் பெண்ணுக்குக் கொடுத்துவிட முன்வருகிறார். அதற்கென தகுதியான பெண்களை அடையாளம் கண்டறிந்து கொடுத்து, அவருக்கான உதவிகளைச் செய்திருக்கிறோம். அவருக்கான உதவி என்பதைவிடவும் அந்தப் பெண்களுக்கு நம்மால் இயன்ற சிறு உதவி இது. 

Sep 23, 2019

ஜெயமோகனிசம்

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதிய ‘பி.எஸ்.என்.எல்லில் நிகழ்வது’ கட்டுரையின் இணைப்பை அனுப்பி வைத்திருந்த நண்பர் ‘ஓரளவுக்கு நம்பகமானவர் என்று நம்பப்பட்ட எழுத்தாளரின் மாபெரும் வீழ்ச்சி. இந்துதுவர்கள் இவரை விட்டு விலகி இவரை கடுமையாக எதிர்த்த போது கூட இவரின் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது’ என்று பின்குறிப்பையும் அனுப்பியிருந்தார். வலதுசாரி சிந்தனையுடைய நண்பர் அவர். ஏற்கனவே ஜெமோவின் இக்கட்டுரையை வாசித்திருந்தேன். நண்பருக்கு எந்த பதிலையும் அனுப்பவில்லை. 

ஜெயமோகனை யாராவது விமர்சிக்கும் போது அமைதியாக இருந்து கொள்வதுதான் சரி என்கிற நிலைப்பாடு உடையவன் நான். இங்கே ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நம்பிக்கைகளும் சித்தாந்தங்களும் தனிமனித விருப்பங்களும் இருக்கிறது. ஆனால் நாம் விரும்புகிறவற்றை மட்டுமே ஓர் எழுத்தாளர் எழுதிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நம்புவது எப்படி சரி ஆகும்? எனக்கு என்று சில சித்தாந்தங்கள், நம்பிக்கைகள் உண்டு. ஆனால் அந்த நம்பிக்கைகளையும் சித்தாந்தங்களையும் விமர்சித்து ‘இந்த ஆளு இருக்காரே’ என்று அவர் மீது கடுமையாகக் கோபம் வருமளவுக்கு எழுதிவிடுவார். ஆனால் அதற்காக அவரது அடுத்த கட்டுரையை வாசிக்காமல் விடுவதில்லை. அது அவரது நம்பிக்கை, அவரது சித்தாந்தங்கள் சார்ந்த விஷயம். அப்படித்தான் எழுதுவார். அவர் எழுதியதிலிருந்து ஒட்டியும் வெட்டியும் புரிந்தும் தெளிந்தும் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்வதுதானே நமக்கான வளர்ச்சியாக இருக்கும்? எழுத்தாளன் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.

அடுத்தவர்கள் என்னதான் விமர்சனங்களை முன்வைத்தாலும் பல்வேறு தளங்களிலும் களங்களிலும் புதிய சாளரங்களை, சிந்தனைகளைத் திறப்பதில் தமிழ் எழுத்துலகில் ஜெமோ மிக முக்கியமானவர் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு அதிகம்.

தமிழில் எழுதியவர்கள் அல்லது எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களில் ஜெயமோகன் அளவுக்கு சகல தரப்பினரிடமும் திட்டு வாங்குகிறவர்கள் வேறு யாரும் இருக்க சாத்தியமில்லை. பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள்/கருத்தாளர்கள்/சிந்தனையாளர்கள் ஒரு தரப்பிடமிருந்துதான் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வார்கள். ஜெயமோகன் அப்படியில்லை. திடீரென்று ஒரு பக்கம் அடி வாங்கிக் கொண்டிருப்பார். இன்னொரு தரப்பு சிலாகித்துக் கொண்டிருக்கும். சில நாட்கள் கழித்துப் பார்த்தால்  சிலாகித்துக் கொண்டிருந்த வேறொரு தரப்பு தாக்கிக் கொண்டிருக்கும். தாக்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள் சிலாகித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.  அடுத்த சில நாட்களில் இன்னொரு தரப்பு. இப்படி 365 நாட்களும் 360 டிகிரியில் சகலராலும் தூற்றப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் எழுதிக் கொண்டிருப்பவர் அவராக மட்டுமே இருக்க முடியும். அவர் ஏதாவது அலட்டிக் கொள்கிறாரா? ‘ஏய்..ஏய்..நாங்க வாங்காத அடியா?’ என்று அடுத்த கட்டுரையை எழுதத் தொடங்கிவிடுகிறார்.

உண்மையில் ஜெயமோகனின் உழைப்பும்,  வீச்சும் அபாரமானது. அதனால்தான் அவர் எழுதுவது தம்முடைய சித்தாந்தத்துக்கு எதிரானது என்றோ அல்லது தம்முடைய எண்ணங்களுக்கு மாறுபாடானது எனத் தோன்றும் போது பதறுகிறார்கள். விதவிதமான எதிர்ப்புகளையும் காட்டுகிறார்கள்.  ‘அவருக்கு அஜெண்டா இருக்கிறது’,‘அவர் ஒரு விஷக்கிருமி’ என்றெல்லாம் வசைபாடுகிறார்கள். இப்படியெல்லாம் விமர்சிப்பதை நான் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. தமிழில் எழுத்தாளர்களை வைத்து பெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கிவிட முடியும் என்பதெல்லாம் அபத்தமான வாதம். எந்தச் சித்தாந்தத்தையும் எழுத்தாளர்களை வைத்து பரப்பிவிட முடியாது. சிறு வட்டத்தில், மெல்லிய சலனத்தை உண்டாக்குவதைத் தவிர பெரிய மாற்றம் எதுவும் நிகழ்ந்துவிடாது என்பது அவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். ஜெயமோகன் நிறைய வாசிக்கிறார், பல தரப்பிலும் விவாதங்களை மேற்கொள்கிறார். ஒவ்வொன்றும் குறித்தும் தம்முடைய பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகிறார். தாம் கருதுவதிலிருந்து ஒரு விவாதத்தை அவரால் முன்னெடுக்க முடிகிறது. அவரைத் தொடர்ச்சியாக வாசிக்கிறவர்கள் இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

பிரச்சினை என்னவென்றால் ‘ஜெயமோகன் நம்ம ஆளு’ என்கிற நம்பிக்கையில் அவரைப் பின் தொடர்கிறவர்களை திடீரென்று கைவிட்டுவிடுகிறார். கீழே விழுந்தவர்கள் ஒரு கணம் அதிர்ச்சியாகி பிறகு கதறுகிறார்கள். கண்டபடி திட்டுகிறார்கள்.  சிலர் மற்றொரு வகையினர். தமது சித்தாந்தத்துக்கு எதிராக ஜெயமோகன் ஒரு கட்டுரையோ, பத்தியோ, வரியோ எழுதியிருப்பதை யார் மூலமாகவோ தெரிந்து கொண்டு அந்த ஒரு பத்தியை மட்டும் படித்துவிட்டு ‘எனக்குத் தெரியும் இந்த ஆளைப் பத்தி’ என்று பாட்டு பாடுகிறவர்களாக இருப்பார்கள். அதற்கு முன்பும் பின்பும் அவர் எழுதியது பற்றியெல்லாம் அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. ஏதாவதொரு முத்திரை குத்தி திட்டிவிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போய்விடுவார்கள். 

தாம் நினைப்பதை எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் சொல்லிவிட்டு ‘யாரோ கத்திட்டு போகட்டும்’ என்று அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போய்விடுகிறார் என்கிற விதத்தில் எனக்கு ஜெயமோகனை மிகப் பிடிக்கும். அவரிடம் உண்மையிலேயே விவாதம் செய்ய விரும்புகிறவர்கள் மின்னஞ்சல் அனுப்பினால் சிரத்தையாக பதில் எழுதுகிறார். மற்ற எந்தவிதமான விமர்சனங்களையும் - ‘அந்த ஆளு என்ன அத்தாரிட்டியா?’ என்றெல்லாம் பொதுவெளியில் அவரை விமர்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்களை சர்வசாதாரணமாகக் கடந்துவிடுகிறார். வெளியிலிருந்து பார்க்கிறவர்கள் ‘இவர் நெகட்டிவ் பப்ளிசிட்டி தேடுகிறார்’ என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள். விமர்சனங்களைக் கடந்து போதல் என்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமாவதில்லை. அப்படி அவர் கடப்பதால்தான் சகலவிதமான தாக்குதல்களும் ஏவப்படுகின்றன. ‘சினிமாவுக்கு கதை எழுதுகிறார்’ என்பதைக் கூட ஏதோ கொலைக்குற்றம் போலச் சொல்வார்கள். 

ஜெயமோகனை பாராட்டி எழுதுவதும் வம்புதான். ‘ஓ..இவன் ஜெமோ ஆளா’ என அவர் அடி வாங்கும் போதெல்லாம் நாமும் அடி வாங்க நேரிடும்.  அவர் தாங்குவார். நான் வீக் பாடி. 

ஜெயமோகனின் எழுத்துக்கள் பாம்பு சட்டையை உரிப்பது போலத்தான். அவரது ஒரு கட்டுரை அல்லது அவரது ஒரு காலகட்டத்து மனநிலையை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ‘ஜெயமோகனின் வீழ்ச்சி’ என்று சொல்வதில் அர்த்தமில்லை. உலகமயமாகிவிட்ட நுகர்வுக் கலாச்சார காலகட்டத்தில், இன்பர்மேஷன் யுகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனின் சிந்தனையும், கொள்கையும், சித்தாந்தமும் நீரோட்டம் போல ஓடிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். ஒன்றைப் பிடித்தால் அது மட்டுமே முழுமையாகச் சரி என்று இறுகிப் பற்றிக் கொள்ளுதல் அவசியமுமில்லை. என்னால் நம்பப்படுகிறவற்றையெல்லாம் அவர் விமர்சிக்கும் போதும் கூட ஜெமோவை முழுமையாகப் பின் தொடர்கிறேன். அவர் நம் காலத்தின் பெரும் சிந்தனையாளர் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்துமில்லை. பாம்பு சட்டை உரிப்பதைப் போல- வெவ்வேறு மனவோட்டங்களை நமக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டேயிருப்பதால் அவரை பின் தொடர்வதை நிறுத்திக் கொள்வது என்பது என்னளவில் சாத்தியமில்லை. 

Sep 20, 2019

சீவலப்பேரி பாண்டி

கோவை வந்த பிறகு பயணங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. யாராவது அழைக்கும் போது சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஊரைச் சொல்வேன். பெரும்பாலும் ‘எப்படி முடிகிறது?’என்கிறார்கள். உடல் ஒத்துழைக்கிறது. அது வரைக்கும் பயணிக்க வாய்ப்பிருக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் சென்றுவிட வேண்டும். வெளி மாநிலங்கள், அந்நிய தேசம் என்றெல்லாம் கனவுகள் இல்லை. தமிழகத்தின் கிராமங்களைப் பார்த்துவிட வேண்டும். அதில் நிறைய சுவாரசியங்கள் இருக்கின்றன. 

முடிந்தவரை இரவுப்பயணங்களைத் தவிர்த்துவிடுகிறேன். தூக்கம் கெட்டால்தான் உடல் கெடும். அதிகாலை கிளம்பினால் அந்தி சாய்வதற்குள் சென்றுவிடுவேன். பகல் நேரப் பயணம் வாசிக்க வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது. பெரும்பாலும் ஏதாவது ஓர் இலக்கு இருக்கும். வரலாறு, பண்பாடு, இலக்கியம் - இப்படித்தான் என்றில்லை. ஏதாவது.

திருநெல்வேலி பயணத்தில் சீவலப்பேரிக்குச் சென்றிருந்தேன். எண்பதுகளில் பிறந்தவர்களுக்கு தொண்ணூறுகளில் வெளியான சீவலப்பேரி பாண்டி என்ற படத்தின் வழியாக அறிமுகமான பெயர். பாண்டியுடன் இருந்த யாராவது ஒரு முதியவரைச் சந்தித்து பேச வேண்டும் என்பதுதான் திருநெல்வேலிப் பயணத்தின் இலக்கு. நிச்சயமாக இருப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கையும் இருந்தது.

இதை யாரிடமாவது சொன்னால் ‘அந்தாளு ரவுடி’ ‘அந்தாளு ஹீரோ’ ‘மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதை’ என்றெல்லாம் ஏதாவதொரு, தமக்குத் தெரிந்த ஒன்றைச் சொல்வார்கள். அதனால் கமுக்கமாக எந்த முன்முடிவுமில்லாமல் அந்த ஊரைப் பார்த்துவிட வேண்டும். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம்- இரு சக்கர வாகனத்தை யாரிடமாவது இரவல் பெற்றுக் கொள்வேன். ஒரு ஊரை நினைத்துக் கொண்டு கிளம்பும் போது இடையில் வேறொரு அற்புதமான ஊர்களைப் பார்க்கக் கிடைக்கும். தாராசுரம் கோவிலுக்கு எனச் சென்று எதிரில் ஒட்டக்கூத்தரின் சமாதியைப் பார்த்த பிறகிலிருந்து இப்படித்தான். இருசக்கர வாகனப் பயணம்தான் புதிய திறப்புகளைக் காட்டும்.

மதுரையைச் சுற்றிய ஊர்கள் என்றால் பைக் வாடகைக்கு கிடைக்கும். ராஜன் என்றொருவர் இருக்கிறார். இரண்டு மணி நேரம் முன்பு அழைத்தால் போதும். மதுரையில் எந்த இடமென்றாலும் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிடுவார். சலிக்கச் சுற்றிவிட்டு மீண்டும் அழைத்தால் எந்த இடம் என்றாலும் வந்து வாங்கிக் கொள்வார். இப்படி ஒவ்வொரு ஊரைச் சுற்றுவதற்கும் வழிகளைக் கண்டறிந்து வைத்திருக்கிறேன். நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அப்படித்தான் சுற்றித் திரிகிறேன்.


பாண்டித்தேவர்- உள்ளூரில் யாரும் ‘பாண்டி’ என்பதில்லை. பாண்டித்தேவர்தான். அவரின் வரலாறு எனக்கு இன்னமும் முழுமையாகத் தெரியாது. எப்பொழுதோ சீவலப்பேரி பாண்டி படத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். க்ளைமாக்ஸ் காட்சியைத் தவிர எதுவும் நினைவில் இல்லை. பார்க்கவும் போவதில்லை. மறைந்த எழுத்தாளர் செளபா எழுதிய பாண்டியின் வரலாறு விகடன் பிரசுரத்தில் கிடைக்கும். படிக்கப் போவதில்லை. நாமாக ஒரு கதையைக் கண்டறிவோம் என்றுதான் பயணத்தை மேற்கொண்டேன். தெரியாத்தனமாக களக்காட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் சீவலப்பேரி என்ற கிராமத்துக்குச் சென்றுவிட்டேன். அங்கு விசாரித்த போதுதான் அது பாளையங்கோட்டைக்கு அருகில் இருக்கும் வேறொரு சீவலப்பேரி என்றார்கள். தவறொன்றுமில்லை- களக்காடும் அதன் சுற்றுப்புறமும் அதியற்புதமான இடம். 

பாண்டியின் சீவலப்பேரிக்கு வழிகாட்டினார்கள். தாமிரபரணி ஆற்றைக் கடந்து செல்ல இப்பொழுது பாலம் இருக்கிறது. ஆற்றுக்கு அந்தப் பக்கம் சீவலப்பேரி. ‘பாண்டித்தேவன் கோட்டை’ என்று பேருந்து நிறுத்தத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு நேர் சந்தில் மூன்றாவது வீடு சீவலப்பேரி பாண்டியின் வீடு. அவருக்கு நேரடி வாரிசுகள் இல்லை. அவருடைய அண்ணன் வாரிசுகள் இப்பொழுது அங்கே குடியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.  ‘பாண்டியைப் பற்றித் தெரிஞ்சவங்க யாராவது இருக்காங்களா?’ என்று கேட்டால் எல்லோருமே சொல்லி வைத்தாற்போல ‘என்ன தெரிஞ்சுக்கணும்?’ என்கிறார்கள். உள்ளூரில் அவரது கதையை எல்லோருமே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பாண்டித்தேவன் ஒரு சரித்திர நாயகன்.

பாண்டியுடன் சிறையிலிருந்த முண்டத் தேவர் டீக்கடையில் இருப்பார்கள் என்றார்கள். அவ்வூரில் இரண்டு மூன்று டீக்கடைகள்தான் இருக்கும். ஒரு கடையில் விசாரித்த போது ஒருவர் ‘வாங்க நான் கூட்டிட்டு போறேன்’ என்று அழைத்துச் சென்றவர் முண்டத் தேவர், முருகத் தேவர், பாண்டித் தேவர் மூன்று பேரின் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தார். அவர்கள் மூன்று பேரும்தான் சுப்பிரமணிய பிள்ளையைக் கொன்ற வழக்கில் முக்கியக் குற்றவாளிகள். அந்த மனிதர் உள்ளூரில் பெரிய மனிதர். ஆற்றைக் கடக்கும் போது வெட்டிச் சாய்த்துவிட்டார்கள். அந்த வழக்கின் தண்டனையிலிருந்து தப்பி வந்த பாண்டித்தேவன் உள்ளூரில் ‘ராபின் ஹூட்’ ஆன போது சுற்றுவட்டாரத்தில் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற கதையாகிவிட்டது. 

முண்டத் தேவர், பாண்டியின் சித்தப்பா மகன். அவரது பூர்விக வீட்டிலிருந்து சற்று தள்ளியிருக்கும் மகன் வீட்டில் அவர் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். பத்து நாட்கள் முன்புவரை பழைய மிடுக்குடன் இருந்ததாகவும் தற்போது உடல்நிலை சரியில்லை என்றும் சொன்னார்கள். வெற்றுடம்போடு, மீசையைத் தடவிக் கொண்டு ‘எந்த ஊரு?’ என்றார். சொன்னேன். அவரால் அதிகம் பேச முடியவில்லை. மூச்சு வாங்கியது. அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல ஆட்டோ வந்திருந்தது. ஒரு பக்கம் கையைப் பிடித்துக் கொண்டேன். ஆட்டோவில் ஏறினார்.  ‘உடம்பு சரியாகட்டும்; வருகிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பி வந்துவிட்டேன். தோன்றும் போது கிளம்பிச் செல்வேன். 

பேருந்து நிறுத்தத்தில் பாண்டியின் படத்தோடு நடிகர் முத்துராமன் படத்தை வைத்திருந்தார்கள். ‘என்ன விஷயமா தேவரை பார்க்க வந்தீக? சினிமா கதைக்கா?’ என்று யாரோ ஒருவர் கேட்டார். இல்லையென்று தலையாட்டினேன்.  ‘பொறவு?’ என்றார். ‘சும்மா தெரிஞ்சுக்கலாம்ன்னு வந்தேன்’ என்று சொன்னதை அவர் நம்புவதாகத் தெரியவில்லை. பெரும்பாலானவர்கள் நம்ப மாட்டார்கள். ஆனால் இப்படி தனிமனிதக் கதைகளில்தான் அதீத சுவாரசியம் இருப்பதாக உணர்கிறேன். அந்தக் கதைகளுக்குத்தான் ஏகப்பட்ட பரிணாமங்கள் உண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரியாகச் சொல்வார்கள். ‘அந்த மனுஷனை பாண்டியும் கூட்டாளிவளும் இருவத்திரெண்டு துண்டா வெட்டி போட்டாங்க..தெரியுமா?’ என்றார் ஒருவர். அது உண்மையா என்று தெரியாது.

‘தனாபினாசோனா ராம்சேட்டு மகன் அரிராம்சேட்டும் பாண்டியும் தோஸ்து. சேட்டு ரூவாநோட்டை எரிச்சு பாண்டிக்கு ரொட்டி சுட்டுக் கொடுத்தாராம்’ என்று ஒரு கதையைச் சொன்னார்கள். அரிராம்சேட் முக்கூடல் என்னும் ஊரைச் சார்ந்தவர். த.பி.சொக்கலால் ராம்சேட் பீடி கம்பெனியின் அதிபர் ராம்சேட்டின் மகன். அப்பா காலத்திலேயே அளவு கடந்த சொத்து. எவ்வளவுதான் சொத்து இருந்தாலும் அடுப்பை எரிக்க ரூபாய் நோட்டை பயன்படுத்துவார்களா என்று கேள்வி கேட்கத் தோன்றும். ஆனால் அவர் செய்யக் கூடிய ஆள்தான். ஹபீப்ராஜா என்ற யானைக்கு பாதங்களில் முள் ஏறிவிடும் என்று பூட்ஸ் தைத்துக் கொடுத்த வரலாறெல்லாம் சேட்டுக்கு உண்டு என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். பாண்டியுடனான நட்பும் கூட உண்மையா என்று தெரியாது. ஆனால் பாண்டித்தேவரை தேடிச் சென்றால் அரிராம் சேட்டின் கதை கிடைக்கிறது. ஒரு நாள் முக்கூடல் செல்ல வேண்டியதுதான். 

பாண்டித் தேவர் இன்றைய சீவலப்பேரிக்கான அடையாளம். அவரை அந்தப்பகுதி இளைஞர்கள் தமக்கான சின்னமாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். சாதிப்பற்று ஊறிக் கிடக்கிறது. சீவலப்பேரிக்குச் செல்லும் வழியில் பர்கிட்மாநகரம் என்றொரு ஊர் பள்ளி மாணவன் கை நீட்டினான். வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டேன். அவன் சீவலப்பேரிக்காரன்.  ‘பாண்டி உங்க ஊர்க்காரரா?’ என்று கேட்டால் அவனுக்கு வெகு பெருமை. ‘உங்களுக்கு ஆகாத சாதி என்ன?’ என்று கேட்டால் அடுத்த கணமே பதில் சொல்கிறான். ஏழாவது படிக்கிறானாம். முத்துராமனும், பாண்டியும், பசும்பொன் முத்துராமலிங்கமும், கருணாஸூம் எவ்வாறு ஒன்றாகிறார்கள்? எல்லோருக்குமே தெரிந்த பதில்தான். இங்கே எதையும் மாற்றிவிட முடியாது. கேள்வி கேட்பதும் சாத்தியமில்லை. ஆனால் இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்வதுதானே தமிழகத்தைப் புரிந்து கொள்வது என்பது? அதற்காகவே வெகு உற்சாகமாகச் சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். 

Sep 16, 2019

அஞ்சும் எட்டும் பதினெட்டு

உலகிலேயே மிகச் சிறந்த கல்வியை எந்த நாடு தருகிறது என்று துழாவினால் பின்லாந்துதான் வரும். ரோமாபுரி ஒரே நாளில் கட்டப்பட்டதில்லை என்பார்கள் அல்லவா? அப்படித்தான் பின்லாந்தும். மெல்ல மெல்ல மாற்றங்களைச் செய்து, தமது கல்வித்துறையை புனரமைத்து இன்றைக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த கல்வியை வழங்கும் நாடாகியிருக்கிறது. நமது கல்வியமைச்சர் செங்கோட்டையன் பின்லாந்து சென்றதும், அங்கே பியானோ வாசித்ததும் உள்ளபடியே உள்ளூர்க்காரனாக மகிழ்ச்சியானதாகத்தான் இருந்தது. அமெரிக்காவும் கூட பின்லாந்தைப் பார்த்துதான் தமது கல்வித்துறையில் பல்வேறு மாற்றங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட பின்லாந்தில் அமைச்சருக்கு ஒன்றிரண்டு நல்ல விஷயங்களாவது தட்டுப்படாதா என்றுதானே நமக்கு யோசிக்கத் தோன்றும்? ஒன்றையாவது நம் ஊரில் செயல்படுத்தினால் போதும் என்பதுதான் எதிர்பார்ப்பும் கூட.

ஆனால், திரும்பி வந்த தடத்தின் ஈரம் காய்வதற்குள் ஐந்து மற்றும் எட்டாம் வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு என்று அறிவித்திருக்கிறார். மிக அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய அறிவிப்பு இது. நமது கல்வியமைச்சர் கடந்த 2011 ஆம் ஆண்டில் ஜெயலலிதா அமைச்சரவையில் வாய்ப்பளிக்கப்பட்டு பிறகு வெளியில் தெரியாத காரணங்களினால் படிப்படியாக பதவிகள் பறிக்கப்பட்டு அமைதியாக்கப்பட்டார். அதன் பிறகு 2016 தேர்தலில் வென்றாலும் கூட அமைச்சராகும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படவில்லை. ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு நடத்தப்பட்ட திரைமறைவு செயல்பாடுகளில் ஒன்றாக அவரிடம் கல்வித்துறை ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தச் சமயத்தில் அவர் அப்போதைய பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனைச் சந்தித்துப் பேசினார். அதன் பிறகு கல்வித்துறையில் சில சீர்திருத்த முயற்சிகளை மேற்கொண்ட அத்துறையின் செயலாளர் உதயச்சந்திரன் டம்மியாக்கப்பட்டு பிறகு இடமாற்றம் செய்யப்பட்டார்.

தமிழகக் கல்வித்துறை பற்றிய பிம்பங்கள் தொடர்ச்சியாக ஊதிப்பெருக்கப்பட்டது. ‘இந்தியாவே திரும்பிப்பார்க்கும்’,‘நாடே திரும்பிப் பார்க்கும்’ என்று அமைச்சரால் அடிக்கடி சொல்லப்பட்டு கல்வித்துறைதான் தமிழகத்திலேயே சிறப்பாகச் செயல்படும் துறையாக பிரஸ்தாபிக்கப்பட்டது. பொதுமக்களும் கூட, இருப்பதிலேயே கல்வியமைச்சர் பரவாயில்லை என்று பேசினார்கள். தம்மை மீறி ஒரு துறை சிறப்பாகச் செயல்படுகிறது என்ற செய்திகள் எடப்பாடியை உறுத்தியிருக்கக் கூடும். ஆனால் அவரால் இதற்காக எந்த எதிர்வினையும் புரிய முடியவில்லை. எய்தவன் எங்கேயோ இருக்க அம்பை நொந்து என்ன பலன் என்று அவருக்கும் புரிந்திருக்கும். அவருடைய நெருக்கடிகள் அப்படிப்பட்டவை. 

இந்த வெளிச்சத்தில்தான் தமிழக கல்வித்துறை சத்தமில்லாமல் சிதையத் தொடங்கியது. நீட் தேர்வு கொண்டு வரப்பட்டது. தமிழகம் முழுக்கவும் நீட் தேர்வு பயிற்சி மையங்கள் அமைக்கப்படும் என்று கோடிக்கணக்கான தொகை தனியார் நிறுவனம் ஒன்றுக்கு அளிக்கப்பட்டது. ஆனால் முடிவு என்னவென்று நமக்குத் தெரியும். மாணவர்கள் சேர்க்கை இல்லை என்று அறிவிக்கப்பட்டு அரசுப் பள்ளிகள் மூடப்படுவதற்கான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.  பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களை RTE என்ற போர்வையில்  தனியார் பள்ளிகளில் சேர்ப்பதற்கான தீவிரம் காட்டப்பட்டது. அதே சமயம் அரசு ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளம் அதிகம், ஆசிரியர்கள் மோசம் என்ற பிம்பமும் மக்களிடையே திரும்பத் திரும்ப பரப்பப்பட்டது. கல்வித்துறையின் அத்தனை சீரழிவுகளுக்கும் ஆசிரியர்கள்தான் காரணம் என்று சொல்லிவிட்டு அரசாங்கம் தப்பிக்க முயற்சிக்கிறது.  இதன் அரசியல், பின்னணி பற்றியெல்லாம் தமிழகத்தின் பொதுவெளியில் எந்தவிதமான விவாதங்களும் இல்லை. இவையெல்லாம் திட்டமிட்ட சதிகளா என்றும் புரியவில்லை. இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் ஐந்தாம் மற்றும் எட்டாம் வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள்.

மேற்சொன்னவற்றை ஒவ்வொன்றாகக் கோர்த்துதான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. 

பின்லாந்து சென்று வந்த அமைச்சருக்கு அங்குள்ள ஒரு முக்கியமான விஷயம் பிடிபட்டதா என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு அந்தளவுக்கு கல்வித்துறை பற்றிய புரிதல் இல்லையென்றாலும் உடன் சென்றிருந்த அதிகாரிகள் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கலாம். பின்லாந்தைப் பொறுத்தவரையிலும் தேர்வு முறைகளில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. மாணவர்கள் புரிந்து கொண்டார்களா அடிப்படையை என்பதுதான் அதன் சித்தாந்தம். நாற்பதாண்டுகளுக்கு முன்பாகவே ‘மையப்படுத்தப்படுத்தப்பட்ட, தேர்வு எழுதி தேர்ச்சி அடையும் முறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கல்வித்துறை நமக்கு சரிப்பட்டு வராது’ என்று உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதில் இருந்துதான் அவர்கள் வெளிச்சத்தை நோக்கியும் நகர்ந்தார்கள். ஆனால் இன்றைய தமிழகக் கல்வித்துறையின் போக்கு அதற்கு முற்றிலும் எதிரானதாக ‘Centralized, Evaluation based’ ஆகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. நாடு முழுவதும் ஒரே கல்வி, நாடு முழுவதும் ஒரே தேர்வு- எப்படி சாத்தியமாகும்?

கங்கை, யமுனை, பிரம்மபுத்திராவைவிடவும் நொய்யலையும் தாமிரபரணியையும் தமிழகத்து மாணவன் தெரிந்து கொள்வதுதான் அவசியம். இமயமலை பற்றி புரிந்து கொள்வதைவிடவும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையையும், பொதிகை மலையையும் அவன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவன் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமே தவிர, மனனம் செய்து வாந்தியெடுக்கக் கூடாது. ஆனால் நாம் பின்னோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறோம். பாடங்கள் மையப்படுத்தப்பட்டவையாக, பத்து வயது மாணவர்களுக்கு தேர்வுகள் என்ற பெயரில் அவர்களை வாட்டுவதாக கல்வித்துறையின் இருண்டகாலத்தை நோக்கி மிக வேகமாக விரைந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

பின்லாந்து கல்வித்துறையின் சிறு பகுதியைப் புரிந்திருந்தாலும் கூட இவ்வளவு அவசரமாக அறிவித்திருக்கமாட்டார்கள். அமைச்சர் அங்கே சென்று, பேண்ட் சர்ட் அணிந்து, பியானோவெல்லாம் வாசித்து படத்தை எடுத்து தமிழ்நாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்ததெல்லாம் வெற்று விளம்பரம்தான் என்று நினைக்கும் போது ஆயாசமாக இருக்காதா? எப்பொழுதுமே மக்கள் ‘அடடா சூப்பர்’ என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருக்க மாட்டார்கள். பட்டிக்காட்டான் மிட்டாயை வேடிக்கை பார்த்த கதையாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டு வந்து பிஞ்சு மாணவர்களுக்கும் பொதுத்தேர்வு என்று அறிவிக்கிறார்.

நடுத்தர, நகர்ப்புற வர்க்கத்தினர் சிலர் உடனே கிளர்த்தெழுந்து ‘அதில் என்ன தவறு? வடிகட்டுதல் அவசியமில்லையா?’ என்கிறார்கள். யாரை வடிகட்டுவது அவசியம்? ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவியையா? ‘பெயிலா போய்ட்டா...படிச்சது போதும்...வீட்டு வேலை பழகட்டும்’ என்ற சொற்றொடர் கடந்த இருபதாண்டுகளாகத்தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்திருக்கிறது. அதை மீண்டும் அமலுக்குக் கொண்டு வருவதுதான் வடிகட்டுதல் முறையா?  தேர்வுகள், வடிகட்டுதல் என்று அழுத்தத் தொடங்கினால் பள்ளிகளில் இடைநிறுத்தம் செய்யும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயரும். அது அவர்களின் அறிவு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் என்று நம்பினால் அது நம் அறியாமை. குடும்பம், பெற்றோரின் கல்வியறிவு, ஊரின் சூழல் என பல காரணிகள் உள்ளடங்கியிருக்கும். 

உள்ளடங்கிய கிராமத்தில் இருக்கும் அருக்காணியும், பூங்கோதையும், சாமியாத்தாவும் சென்னையிலும் கோவையிலும் படிக்கும் வர்ஷினிக்கும், ரக்‌ஷிதாவுக்கும் எந்தவிதத்திலும் சமமில்லை என்று நிரூபிப்பதுதான் வடிகட்டுதல் முறையா? ஐந்தாம் வகுப்பிலும், எட்டாம் வகுப்பிலும் படித்து தேர்வு எழுவதைவிடவும் புரிந்து உணர்வதைக் கற்றுத் தருவதாகக் கல்வி இருக்க வேண்டியதில்லையா? 

இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ‘எட்டாம் வகுப்புக்கு பொதுத்தேர்வு என்பது முன்னாடியே கூட இருந்துச்சு’ என்று பேசுகிறவர்கள், ‘எங்கப்பாரு காலத்துல திண்ணைப்பள்ளிக்கூடம் இருந்துச்சு’ என்று சொல்ல எத்தனை காலம் ஆகிவிடும்? திண்ணைப்பள்ளிக்கூடம், சாதி வாரியான படிப்பு, சாதி வாரியான தொழில் என்று பின்னோக்கி செல்வதுதான் வளர்ச்சி. இல்லையா? அப்படி சொல்ல வைப்பதன் தொடக்கம்தான் இவையெல்லாம் என்று ஆணித்தரமாக நம்பலாம். ‘இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையுமில்லை’ என்று சொல்கிறவர்கள் மாநகரங்களைத் தாண்டி வருவதில்லை. தமிழகத்தில் பனிரெண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான கிராமப்பஞ்சாயத்துகள் இருக்கின்றன. பத்து கிராமங்களை இணைத்து கூட ஒரு பஞ்சாயத்து செயல்படும். அப்படியெனில் ஒவ்வொரு கிராமமும் எவ்வளவு சிறியது என்று புரிந்து கொள்ளலாம். அங்கேயிருக்கும் பிஞ்சுக்குழந்தைகளை மனதில் வைத்துப் பேசினால் கல்வித்துறையில் இவர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் அழிச்சாட்டியங்களும், ஆதிக்க மனப்பான்மையும் புரியும். இது வெறுமனே தேர்வு சம்பந்தப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமில்லை. சமூக அடுக்குகளின் சிக்கல்களை எல்லாம் எந்தவிதத்திலும் பொருட்படுத்தாமல், மிகப்பெரிய குகையின் இந்தப்பக்கத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னமும் சில வருடங்களில் குகையைத் தாண்டிச் சென்றால் எதிர்முனையில் இருக்கும் நிறம் புரியும் நமக்கு.

Sep 11, 2019

சிவப்பு மஞ்சள் பச்சையில்..

தொடர்ச்சியாக, பல வார இறுதிகளில் சென்னைக்கு பயணம் செய்து கதை விவாதத்தில் கலந்து கொண்ட படம் திரைக்கு வந்துவிட்டது. சிவப்பு மஞ்சள் பச்சை.


இயக்குநர் சசியின் இல்லம் கே.கே நகரில் இருந்தது. தமது வீட்டுக்கு மேல் உள்ள தளத்தில் உள்ள ஒரு வீட்டில் அலுவலகம் அமைத்திருந்தார். வெள்ளிக்கிழமை இரவு கிளம்பி வந்து அதிகாலையில் அலுவலகத்தைத் திறந்து அங்கேயே படுத்துக் கொள்வேன். எட்டு மணிக்கு எழுந்து தயாராகி உணவை முடித்த பிறகு ஒன்பது அல்லது பத்து மணிக்கு கலந்துரையாடல் தொடங்கும். மதிய இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் மாலை வரை தொடரும். சில வாரங்களில் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் உண்டு. இல்லையெனில் கிளம்பி ஊருக்குச் சென்றுவிடுவேன்.

இடையில் தயாரிப்பாளர் மாறிய பிறகு அருகிலேயே இன்னொரு அலுவலகம் அமைத்து கதை விவாதம் நடைபெற்றது. அதன் பிறகு பாஃப்டா அலுவலகத்தில் ஓர் அறையில் சில நாட்கள் நடைபெற்றது. அப்பொழுதும் குளியல், தங்கல் எல்லாம் இயக்குநரின் வீட்டின் மேலிருந்த அலுவலகத்தில்தான். இயக்குநர் பற்றி ஒன்றைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். சேலத்தில் எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். அவருடைய அப்பா மளிகைக்கடை நடத்தி வந்தாராம். இயக்குநரிடம் பேசியதைவிடவும் அவரது பெற்றோரிடம் அதிகம் பேசியிருப்பேன் என நினைக்கிறேன். அப்படியான எளிய மனிதர்கள். சசியின் நேர்காணல்கள் இணையத்தில் கிடைக்கின்றன. எந்தவிதமான பூச்சுகளும் இல்லாமல் பேசியிருப்பார். எப்படி பேசுகிறாரோ அப்படியேதான் வாழ்கிறார். இத்தகைய மனிதர்களிடம் எந்தவிதமான பாசாங்குமில்லாமல் மிக தைரியமாக உரையாடலை முன்னெடுக்க முடியும். 

இயக்குநரை சில வாரங்களுக்கு முன்பாகவே டிஸ்கவரி புக் பேலஸில்  முதன் முறையாகச் சந்தித்துப் பேசியிருந்தேன்.   ‘மாமா-மச்சான் கதைதான் அடுத்த படம்’ என்றார். அவருக்கும் எனக்கும் அதற்கு முன்பாக எந்தத் தொடர்புமில்லை. மகுடபதி என்ற நண்பர்தான் எங்களுக்கு இணைப்பு பாலம். அதன் பிறகு இயக்குநர் என்னைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். முதல் சந்திப்பிலேயே ‘அடுத்த படம் இதுதான்...யோசிச்சு வைங்க’ என்று நம்பிக்கையாகச் சொல்லிவிட்டார்.  

அதன் பிறகு மாமா-மச்சான் உறவுகள் பற்றிய கதைகளை தெரிந்தவர்களிடமெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். புத்தகங்களிலும் தேடல்களை நடத்தினேன். கிழக்குச் சீமையிலே மாதிரியான சில படங்களையும் பார்த்தேன். உள்ளூரின் சுவாரசியமான சீட்டாட்ட சண்டைகள், இணைந்து தொழில் தொடங்கிய மாமன்-மச்சான், மிகச் சாதாரண சச்சரவில் ஆரம்பித்து கடுமையான எதிரிகளாகிக் கொண்டவர்கள் என்று கேள்விப்பட்டவற்றையெல்லாம் யோசித்து ஒரு சிறுகதை வடிவமாக்கி இயக்குநரை அலைபேசியில் அழைத்துச் சொல்வேன். தமக்குப் பிடித்தமானவையெனில் ‘இதை ரெக்கார்ட் செஞ்சு அனுப்புறீங்களா?’ என்று கேட்பார். அப்படி அனுப்பிய ஒரு சம்பவம்தான் படத்தின் இறுதிக்காட்சி என்று முடிவானது. அம்மாவின் கிராம நிர்வாக அலுவலர் பணி அனுபவத்திலிருந்து கேட்ட சம்பவம் அது. 

மெல்ல வளரும் கதை, அதனையொட்டிய சம்பவங்கள், அவற்றை இணைத்துக் கோர்வையாக்குவது என்று ஒவ்வொரு படியாக திரைக்கதை முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. விவாதம் நடக்கும் அறையில் வெள்ளைப் பலகை ஒன்றில் கதையின் தொடர்ச்சி எப்பொழுதும் எழுதப்பட்டிருக்கும். மிக நுணுக்கமான சில ஷாட்களை விவாதத்தின் போது அவர் சொல்லியிருந்தார். சிறுமியான அக்காவின் விரலைச் சூப்பியபடியே உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தை, யாராவது மச்சான் என்று அழைக்கும் போது ஜி.வி.பிரகாஷ் கடுப்பாவது என்பதெல்லாம் தொடக்க காலத்திலேயே முடிவு செய்து வைத்திருந்தார். திரைக்கதை உருவான போதே சில வசனங்களையும் இயக்குநர் சொல்வார். அவைதான் படத்தில் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

கதையைச் சொல்லும் போது பெரிய உணர்ச்சிகளைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் சொல்லும் இயக்குநர், சில காட்சிகளைச் சொல்லும் போது தம்மையும் மீறி அழுதார். ‘இதென்ன உண்மையா நடந்த கதையா இருக்குமோ’ என்று குழம்பிக் கொண்டிருந்தேன். கவனிக்கும் போது இயக்குநர் சசி அடிப்படையிலேயே அப்படிப்பட்டவர்தான். உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாத ஆனால் உள்ளூர உணர்ச்சிகளால் உருவானவர் என்று தோன்றும்.  அவரது முந்தைய படங்களின் ஆக்கங்களிலும் அது தெரியும். ஆனால் தமது முந்தைய படங்களை அவர் விவாதத்தின் போது ரெஃபரன்ஸாக பேசியதாக நினைவில் இல்லை. வேறு சில படங்கள், இயக்குநர்களைத்தான் சுட்டிக் காட்டினார்.

கதை முழுமையடையும் வரைக்கும் யார் நாயகர்கள் என்றே தெரியாது. ‘கதைக்கு ஏத்த மாதிரி நடிகர்களைத் தேர்வு செய்து கொள்ளலாம்’ என்று ஆரம்பத்திலேயே எங்களிடம் சொல்லியிருந்தார். கதையின் வடிவம், பெரும்பாலான காட்சிகள் முடிவு செய்யப்பட்ட பிறகு ஜி.வி.பிரகாஷையும், சித்தார்த்தையும் சந்தித்துக் கதை சொன்னார். நடிகர்கள் முடிவு செய்யப்பட்ட பிறகு கதையில் சில மெருகேற்றல்கள் நடைபெற்றிருக்கின்றன. அதன் பிறகு என்னுடைய பங்களிப்பு குறைந்துவிட்டது. 

இயக்குநரைச் சந்திக்கும் முன்பாக ‘வசனம் எழுதிப் பார்க்க வேண்டும்’ என்ற ஆர்வத்தில்தான் இருந்தேன். ஆனால் கதை உருவாக்கத்தில்தான் என்னுடைய உதவி இருந்தது. ‘சார், வசனம் எழுதிப் பார்க்கட்டுமா’ என்று கேட்டிருந்தால் அவர் மறுத்திருக்க வாய்ப்புகள் குறைவுதான் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது. ஆனால் கேட்கத் தோன்றவில்லை. யாரிடம் எந்த வேலையைப் பெற வேண்டும் என்று அனுபவஸ்தர்களுக்குத் தெரியும்.

உண்மையில், ஒரு கதை எப்படி திரைக்கதையாகி படமாகிறது என்பதை வெகு அருகிலிருந்து பார்த்த அனுபவம் எனக்கு. கதை உருவாக்கம் வகுப்பறை போலத்தான் நடந்தது. ஒரு சில உதவி இயக்குநர்கள் மிக பயந்தவர்களாக இருப்பார்கள். ஒரு சிலர் துணிச்சலாக இயக்குநரிடம் பேசுவார்கள். நான் சமநிலை குலையாமல் இருந்ததாக நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையிரவும் பயணத்தில்தான் கழிந்தது. ஆனால் சலித்துக் கொள்ளவேயில்லை. சனிக்கிழமை புத்தம் புதியதாக இருக்கும். படமாகப் பார்க்கும் போது என்னுடைய உழைப்பு மிகச் சிறியதுதான் எனத் தோன்றுகிறது. அதற்கேற்ற கிரெடிட்டை வழங்கியிருக்கிறார்.

திரையில் பெயர் தோன்றும் போது நானே விசிலடித்துக் கவனத்தைத் திருப்பலாமா என்று நினைத்தேன். ‘டேய்...இதெல்லாம் உனக்குத் தேவையா?’ என்று பல்லி கத்தியதால் அமைதியாகிக் கொண்டேன்.


ஒருவேளை இதுவே என்னுடைய கடைசி திரைப்பட உழைப்பாகக் கூட இருக்கலாம். பணம், புகழ் என்றில்லாமல் நம்முடைய அலைவரிசைக்கு ஏற்ற, உழைப்பைச் சுரண்டாத சசி மாதிரியான இயக்குநர்கள் அமைவது அபூர்வம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அப்படியொரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. நல்லதொரு அனுபவமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

படம் தயாரான பிறகும் படத்துக்காக பெரிய விளம்பரங்களைச் செய்யவில்லை. ‘பிச்சைக்காரன்’ இயக்குநரின் அடுத்த படம் என்பதைத் தாண்டி பெரிய ப்ராண்டிங் இல்லை. படம் எப்பொழுது வெளியாகிறது என்பது கூட முந்தைய நாள் வரைக்கும் தெரியவில்லை. தி.நகரில் ஒரு திரையரங்கில் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்த போது திரையரங்கப் பணியாளரிடம் விசாரித்தேன். கடந்த இரண்டு நாட்களாக ‘பிக்கப்’ ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது என்றார். சந்தோஷம்.

கதையை தமக்குப் பிடித்த வகையில் சமரசமில்லாமல் படமாக்கக் கூடிய இயக்குநர் என்ற பிம்பத்தைச் சிதைக்காமல் எடுத்திருக்கிறார். சிற்சில விமர்சனங்கள் இருந்தது. அதையும் அலைபேசியிலேயே சொன்னேன். எந்தவித மறுப்புமில்லாமல் ஏற்றுக் கொண்டார். எனக்கு உண்மையிலேயே சந்தோஷமாக இருக்கிறது. ஒருவகையில் நிறைவாகவும் இருக்கிறது. 

படத்தின் கதையில் பணியாற்றிய ஒருவன் கதையை, விமர்சனத்தை எழுதுவது சரியாக இருக்காது. படத்தைப் பார்த்துவிட்டு நீங்கள் சொல்லுங்கள்.

Sep 10, 2019

இலக்கிய உலகம்

கோயமுத்தூர் புத்தகக் கண்காட்சியில் ஒரு மனிதரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. இலக்கியவாதி. அப்படித்தான் சொல்லிக் கொள்கிறார். அவரிடம் பல வருடங்கள் முன்பே அறிமுகமுண்டு.  நேரெதிரில் வந்துவிட்டார். 

‘வணக்கம் சார்...நல்லா இருக்கீங்களா?’ என்றேன். அது அவரது வயதுக்கும், முந்தைய அறிமுகத்துக்குமாக தந்த மரியாதை. 

‘வசூல் எல்லாம் எப்படிப் போகுது?’ என்றார். என்னுடன் ஜீவகரிகாலன் நின்றிருந்தார். 

‘எந்த வசூல் சார்?’ என்றேன். 

‘ட்ரஸ்ட் நடத்துறீங்க இல்ல..அந்த வசூல்’என்றார். இந்த வரியை தட்டச்சு செய்யும் போதும் கூட ‘ன்’விகுதி தன்னிச்சையாக வருகிறது. இன்னமும் அவ்வளவு கடுப்பு ஏறிக் கிடக்கிறது.  ‘உங்ககிட்ட நின்னு பேசியிருக்கக் கூடாது...’ என்று நகர்ந்துவிட்டேன். பெயரைச் சொல்லி இரண்டு மூன்று முறை அழைத்தார். திரும்பிக் கூட பார்க்கவில்லை. 

‘எப்படிங்க கட்டுபடுத்திட்டீங்க’ என்று கரிகாலன் கேட்டார். அத்தனை எரிச்சலையும் சேர்த்து காறித் துப்பிவிட்டு ‘விடுங்க’ என்றேன்.

அடுத்த நாளும் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். அதே ஆள் நேரெதிரில் வந்துவிட்டார். கையில் பஜ்ஜியும் டீயும் வைத்திருந்தவர் வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்தி பஜ்ஜியை எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்னார். அவ்வளவு தரம் கெட்டுப் போய்விடவில்லை. மறுத்துவிட்டு கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தேன். 

‘எனது நண்பர்களிடமும் இப்படித்தான் விளையாட்டாகப் பேசுவேன்’ என்றார்.

‘நீங்க யார்கிட்டவும் பேசிட்டு போங்க...ட்ரஸ்ட்டோட மொத்த கணக்கும் நிசப்தம் தளத்திலேயே போட்டிருக்கிறேன். எதை வைத்து விளையாடுவது என்று விவஸ்தை இல்லையா’ என்று கேட்டதற்கு வழிந்தார். அதன் பிறகு அவரிடம் என்ன பேச்சு வேண்டிக் கிடக்கிறது. ஜென்மத்திற்கும் முகத்திலேயே விழிக்கக் கூடாது என்று நினைத்தபடி விலகி வந்துவிட்டேன்.

அடுத்தவர்களின் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு இயங்கும் போது இப்படியான விளைவுகளைச் சந்திக்கத்தான் நேரிடும். தவிர்க்கவே முடியாது. ஆனால் குறைத்துக் கொள்ளலாம். முன்னே நம்மைவிட்டு பின்னால் பேசுகிறவர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். அதையெல்லாம் பொருட்படுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. எந்த ஊடக வெளிச்சமும் விழுந்துவிடக் கூடாது என்று தயங்குவதும் கூட இதற்காகத்தான். கடலூர், சென்னை வெள்ளம் வந்த சமயத்தில் சில பத்திரிக்கைகளில் செய்தி வெளியானவுடன் ஏகப்பட்ட கோரிக்கைகள் வந்தன. நாம் செய்து கொண்டிருக்கும் செயல்களுக்கும் அவர்களின் கோரிக்கைகளுக்கும் சம்பந்தமே இருக்காது. பதில் சொன்னாலும் சங்கடம்; சொல்லாவிட்டாலும் சங்கடம். 

‘அதெல்லாம் கோடிக்கணக்குல ஃபாரின் பண்ட் வருது’ என்று பேச ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அடித்து விட வேண்டியதுதானே!

அடுத்தவர்களின் பணத்தை கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது நம்மோடு பயணிப்பவர்கள் நம்மைப் புரிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். இந்தச் சமூக ஊடகச் சூழலில் எப்படி ஒருவர் நம்மைப் புரிந்தவராக இருக்க முடியும் என்றால் நம் சிந்தனை ஓட்டத்தையும், செயல்பாட்டையும் தொடர்ந்து பின் தொடர்கிறவர்களுக்கு அது தெரியும். அவ்வாறு நம்மைப் பற்றித் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டும் நாம் செய்கிற செயல்கள் தெரிந்தால் போதும் என்று தெளிவாகவும் இருக்கிறேன். அதனால்தான் நிசப்தம் தாண்டி எங்கேயும் எந்தச் செய்தியும் வராமல் முடிந்தவரை தவிர்த்துவிடுகிறேன். ஃபேஸ்புக்கிலும் கூட இணைப்பு மட்டும்தான். கட்டுரை நிசப்தத்தில்தான் இருக்கும். நமக்கான வட்டம் சுருங்கினாலும் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. கொஞ்சமே கொஞ்சமாகச் செய்தாலும் இந்தச் சிறு வட்டத்துக்கு முழு திருப்தியும் நம்பிக்கையுமளிப்பதாக இருந்தால் போதும். 

இலக்கியவாதிகளிடமிருந்து வெகு தூரம் விலகி வந்துவிட்டதன் காரணமும் இதுதான். நம் ஊரில் இலக்கியவாதிகள் ஏதோவொரு முனைப்பில் எழுத வந்திருப்பார்கள். பெரும்பாலும் புகழ்தான் ஆரம்பகட்டத்தில் ஈர்த்திருக்கும். அது தவறில்லை. ஆனால் ஒன்றிரண்டு எழுத்துக்கள் வெளிவந்த பிறகு வாசிப்பை நிறுத்திவிடுகிறவர்களே இங்கு அதிகம். எழுத்திலும் வாசிப்பிலும் இருக்கும் கவனம் களையும் போதும் மனம் புகழை விரும்பிக் கொண்டேயிருக்கும். அதற்காகவே தம் இலக்கியத் தொடர்புகளை தொடர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். நானறிந்த வரையில் நூற்றுக்கு தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேர் இப்படித்தான். திட்டினாலும் பரவாயில்லை- இதுதான் உண்மை. இரு மனிதர்களுக்கிடையில் உரையாடல் நடக்க வேண்டுமானால் இருவரில் ஒருவரிடமாவது உள்ளடக்கம் இருக்க வேண்டும். இருவரிடமும் உள்ளடக்கம் இல்லாத போது மனம் தம்மையுமறியாமல் மூன்றாமவன் ஒருவனை உள்ளே இழுத்துப் போட்டுக் கும்மியடிக்கும். இங்கே இலக்கிய வட்டம் மிகச் சிறியது. அந்த வட்டத்துக்குள் இலக்கியத்தைவிடவும் தனிமனிதர் பற்றிய உரையாடல்களே அதிகம். அந்த வட்டத்துக்குள் இருக்கும் போது இவர் நல்லவர், அவர் கெட்டவர் என்றெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. இதைத் தவிர்த்து வெளியில் வரும் போது கவிஞர், எழுத்தாளர், இலக்கியவாதி என்றெல்லாம் பெயரையெல்லாம் இழந்தாலும் கூட பரவாயில்லை. பற்களில் அரைபடாமல் தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்றுதான் இலக்கியக் கூட்டங்கள், எழுத்தாள நண்பர்கள் என சகலத்தையும் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டியதாகிவிட்டது.

என்னை நல்லவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் தப்பிக்க வேறு வழி தெரியவில்லை.

மேற்சொன்ன சம்பவம் சமீபத்தில்தான் நிகழ்ந்தது. அதற்கு முன்பாகவிருந்தே கசப்புகள் அதிகம். எந்தவிதத்திலும் தகுதியற்ற பரிந்துரைகளை சில எழுத்தாள நண்பர்கள் செய்தார்கள். குடித்துவிட்டு விபத்து ஏற்படுத்திய நபருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்வதற்கு பணம் தேவை என்று கூட கேட்டார்கள். இன்னும் பற்பல. தவிர்க்கும் போது என்னை அறிந்த இன்னொரு சக எழுத்தாள நண்பரிடம் குறை சொன்னார்கள். நமது செயல்பாடு பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் பேசுகிறார்களே என்றிருக்கும். அனைத்து வரவு செலவு விவரங்களையும் பொதுவெளியில் வைப்பதைத் தாண்டி வேறு எப்படி வெளிப்படையாக இருக்க முடியும் என்று குழப்பமாகவும் இருக்கும். பிரச்சினை என்னவென்றால் எழுத்தாளர் ஆகிவிட்டால் வாசிப்பது என்பதே இருக்காதே! ‘நம்மை மிஞ்சி எவன் எழுதிடுவான்’ என்று நினைக்கிறவர்கள் ‘அவனைத் தெரியாதா? ஜல்லி பார்ட்டி’ என்று சலித்துக் கொள்கிறவர்கள் நாம் எதை எழுதினாலும் வாசிக்க மாட்டார்கள். புரிந்து கொள்ளவும் மாட்டார்கள். 

அப்படியெனில் தீர்வு என்ன?

இப்பொழுதெல்லாம் உதவி கோரி வரக் கூடிய கோரிக்கைகளில் பெரும்பாலானவை நிசப்தம் வாசிக்கிறவர்கள் வழியாக வருபவைதான். ஏதோவொரு இடத்தில் உதவி தேவைப்படும் போது ‘இப்படி ஒருத்தன் இருக்கான்ல’ என்று அவர்களுக்கு நினைவுக்கு வரும். அப்படி நினைவுக்கு வரக் காரணம் அவர்களோடு எழுத்து வழியாகத் தொடர்பில் இருப்பதுதான். இலக்கியவாதிகளிடம் தொடர்பு வேண்டுமானால்- அவர்கள் வாசிப்பதில்லை என்பதனால்- அது முகம் வழியான தொடர்பாக மட்டுமே இருக்கும். முகத்தையே காட்டாமல் வைத்துக் கொண்டால் நம் நினைப்பே அவர்களுக்கு வராது. பிரச்சினையும் இருக்காது. தப்பித்துக் கொள்ளலாம். அப்படித்தான் தப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.  இப்படியான கசப்புகளையெல்லாம் வெளியில் எழுதிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

‘அப்புறம் ஏன் எழுதற?’ என்று நீங்கள் கேட்கக் கூடும். ஆடிய காலும் பாடிய வாயும் சும்மா இருக்குமா? அதுதான் பிரச்சினை. எது இலக்கியம், எது புண்ணாக்கு, எது தவிடு என்றெல்லாம் யாராவது சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தால் உள்ளே புகுந்து யாருடைய தலையிலாவது ஓங்கிக் கொட்டு வைத்துவிட்டு வந்து ‘நானும் ரெளடிதான்’ என்று மனம் துள்ளத் தொடங்கிவிடுகிறது. 

பையன் டிரைவரா இருக்கான்....

காலையில் ஆறேகால் மணிக்கு கோவையிலிருந்து சென்னை கிளம்பும் தொடரூர்தி ஒன்றிருக்கிறது. அதில் கிளம்பினால் மதிய உணவுக்குச் சென்னை வந்து சேர்ந்துவிடலாம். 185 ரூபாய் டிக்கெட். ஆனால் அந்த நேரத்தில் சரவணம்பட்டியிலிருந்து ரயில்நிலையம் வந்து சேர போக்குவரத்து வசதிதான் சிரமம். ஓலாவில் வந்துவிடலாம். அது கிட்டத்தட்ட ரயில் கட்டணம் அளவுக்கு ஆகிவிடுகிறது. அடிப்படையிலே கஞ்சப்பயலான எனக்கு, காரில் ஏறி அமர்ந்தவுடன் இது ஒருவிதமான கடுப்பை உருவாக்கிவிடும். பெரும்பாலான ஓட்டுநர்களிடம்ம், சென்னை போகும் அளவுக்கான செலவு, ரயில்நிலையத்துக்குச் செல்ல ஆகிவிடுகிறது என்று சொல்லிவிட்டு ஓட்டுநரின் முகத்தைப் பார்ப்பேன். பெரும்பாலானவர்கள் சிரித்துவிட்டு பதில் சொல்ல மாட்டார்கள். ‘காத்தாலேயே ஒரு சாவுகிராக்கி’ என்பது மாதிரியான சிரிப்பாக அது இருக்கும்.

இந்த முறை ஒரு கண்ணாடி போட்ட பையன் கார் எடுத்து வந்திருந்தான். அதே வாக்கியத்தை அட்சரம் பிசாகமல் சொன்னேன். ‘உங்களை  யாராச்சும் பஸ்ல போக வேண்டாம்ன்னு சொன்னாங்களா?’என்றான். எதிர்பாராத தாக்குதலில் ஒரு வினாடி திகைத்து அவனைப் பார்த்தேன். ‘சொகுசு வேணும்ன்னா அதுக்கு செலவு செய்யணும்ல சார்...நாலரை மணிக்கு பஸ் ஸ்டாப் வந்து நில்லுங்க...எப்படியும் ஒன்றரை மணி நேரத்தில் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு போய்டலாம்..இருபத்தஞ்சு ரூபாய்ல முடிஞ்சுடும்.....அஞ்சு மணி வரைக்கும் தூங்கி, அஞ்சரை மணிக்கு கிளம்பி ஆறேகாலுக்கு ஸ்டேஷனுக்கு போகணும்ன்னா இருநூறு ரூபா ஆகத்தான் செய்யும்...’ என்றான். அதற்கு மேல் பேச ஒன்றுமில்லை. பேசினால் வாய் மேலேயே குத்துவான் போலிருந்தது.

பேச்சை மாற்றிவிடுவதுதான் உத்தமம் அல்லது அமைதியாக இருந்து கொள்ள வேண்டும். சொற்களால் நம்மைத் திக்குமுக்காடச் செய்யும் ஆட்களிடம் பேச்சுக் கொடுத்தால் சுவாரசியமாக இருக்கும். பேச்சை மாற்றிவிடலாம் என்று ‘நைட் பூரா வண்டி ஓட்டிட்டு இருக்கீங்களா?’ என்றேன்.

இருபத்து நான்கு மணி நேரப் பணி. இன்று காலை எட்டு மணிக்கு வண்டியை எடுத்தால் அடுத்த நாள் காலை எட்டு மணி வரைக்கும் ஓட்டம்தான். பையன் பி.ஈ முடித்திருக்கிறான். சிவில் இஞ்சினியர். படித்து முடித்துவிட்டு ஏதோ நிறுவனத்தில் சைட் இஞ்சினியராக இருந்திருக்கிறான். பனிரெண்டாயிரம் ரூபாய் சம்பளம். ஞாயிறு மட்டும் விடுமுறை. இடையில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை முகூர்த்த நாளன்று வர வேண்டிய ஓட்டுநர் விடுப்பு எடுத்துக் கொள்ள, ஓலா வண்டியொன்றுக்கு ஓட்டுநராக இருக்க சிவில் இஞ்சினியரான இவனை அழைத்திருக்கிறார்கள். வீட்டில் சும்மாதானே இருக்கிறோம் என்று செல்ல, ஆயிரத்து இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தார்களாம். மாதம் முழுவதும் பணியாற்றினால் பனிரெண்டாயிரம் ரூபாய். ஒரே நாளுக்கு ஆயிரத்து இருநூறு ரூபாய். பத்து நாளில் மொத்த சம்பளத்தையும் வாங்கிவிடலாம். பையனுக்கு ஆசை துளிர்விட்டுவிட்டது. 

கடந்த இரண்டாண்டுகளாக இதுதான் தொழில். மூன்று சொந்த வண்டி இருக்கிறது. எல்லாம் இ.எம்.ஐதான். இவரையும் சேர்த்து மொத்தம் ஆறு ஓட்டுநர்கள். சுவாரசியம் என்னவென்றால் ஆறு பேருமே பொறியியல் பட்டதாரிகள். இவரது ஜூனியர்கள். ஆறு பேரும் ஒரே வீட்டில் தங்கியிருக்கிறார்கள். ஆளுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் வீட்டு வாடகைக் கணக்கு. அது போக மாதம் இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளம். வண்டி ஓட்டுகிற நாட்களில் இருநூறு ரூபாய் பேட்டா. மிச்சமாகும் தொகையெல்லாம் இவருக்கு.

‘எதிர்காலத்திலும் இதுவே போதுமா?’ என்றேன். பொதுவாக உடல் உழைப்பைக் கோரும் பணிகளில் தொடக்கத்தில் வரும் வருமானத்திலிருந்து பெரிய வளர்ச்சி இருக்காது. படிப்படியாகத்தான் உயரும். ஆனால் மூளை சார்ந்த பணிகளில் அப்படியில்லை. வருடத்திற்கு மூன்று லட்ச ரூபாய் சம்பளம் வாங்குகிறவன் இன்னொரு நிறுவனம் மாறும் போது ஐந்தரை லட்சம் வாங்குவது இயல்பானது. 

இதுவே வீட்டில் தெரியாதாம். இன்னமும் பையன் பொறியாளாராக இருப்பதாகத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதமானால் ஒன்பதாயிரம் ரூபாயை வீட்டுக்கு கொடுத்துவிடுகிறார். ‘அதிகமாகக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சா பொண்ணு பார்க்கிறேன்னு கிளம்பிடுவாங்க’ என்றார். அதுதான் அவருடைய மிகப்பெரிய பயம். என்னதான் சம்பாதித்தாலும் ‘பையன் டிரைவர்’ என்றுதானே சொல்வார்கள் என்று கேட்டார். அது சரிதான். ‘பி.ஈ படிச்சுட்டு டிரைவரா இருக்கான்’ என்பதை இளக்காரமாகத்தான் பார்ப்பார்கள். எல்லாவற்றையும் வெளியுலகுக்குக் காட்டிக் கொள்வதில்தானே இருக்கிறது?

என் அரை மண்டைக்குத் தெரிந்த சில ஐடியாக்களையெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறேன். ‘என்னதான் சம்பாதிச்சீங்கன்னாலும் வண்டியைக் கொண்டு போய் வீட்டில் நிறுத்தினால் அப்படித்தான் சொல்லுவாங்க...ஆனது ஆகட்டும்ன்னு ஒரு ஆபிஸ் போடுங்க’ என்றேன்.

அலுவலகம் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு ‘ட்ராவல் ஏஜென்ஸி’ என்று பெயரைப் போட்டு, தனக்குக் கீழாக ஆறு பேர் பணியாற்றுவதை சற்று முறைப்படுத்தி எல்லாவற்றையும் பதிவு செய்து வைத்துக் கொண்டால் ‘பையன் ட்ரைவர்ன்னு சொல்லமாட்டாங்க..சொந்தமா ட்ராவல்ஸ் வெச்சிருக்காருன்னு சொல்லுவாங்க’ என்றேன். அந்தக் கணத்தில் தோன்றியது இது. இன்னமும் சற்று யோசித்தால் இதையே பிரமாண்டப்படுத்திக் காட்டிவிடலாம். மூன்று வண்டிகள், ஐந்தாறு பணியாளர்கள், கை நிறைய வருமானம், இன்னமும் வயது இருக்கிறது- இதுவே பெரிய சாதனைதான். ‘வீட்டில் சொல்லிடுங்க..சொந்தமா பிஸினஸ் பண்ணுறேன்னு சொல்லுங்க..மறைச்சு மறைச்சு வெச்சுட்டு இருக்கிறதே நம்முடைய தாழ்வு மனப்பான்மைதான்’ என்றேன். செய்வதை வெளிப்படையாக, தைரியமாகச் சொல்லிவிட வேண்டும். முதலில் பதறுவார்கள். பிறகு அவர்களே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுவார்கள்.  

படிப்பு ஓர் அடையாளம் என்பதைத் தவிர ஒன்றுமில்லை. கிட்டத்தட்ட அத்தனையும் கடைசியில் பணம் சம்பாதிப்பதில்தான் போய் நிற்கிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு யுக்தி, ஒரு வழிமுறை. நமக்கு சம்பாதிக்க இதுதான் வழி என்று தெரிந்துவிட்ட பிறகு ‘அய்யோ இதையெல்லாம் படிச்சுட்டு, இந்த வேலையைச் செய்யறதா’ என்று தயங்க வேண்டியதில்லை. அப்படியே நாம் துணிந்தாலும் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் விடமாட்டார்கள்.  ‘படிப்புக்குத் தகுந்த வேலையைப் பாரு’ என்பார்கள். வெற்றி பெற்றுவிடுவோம் என்று நம்பிக்கையிருந்தால் எந்தச் சொற்களையும் காதில் போட்டுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அப்படி அடுத்தவர்கள் சொல்வதையெல்லாம் கேட்டு படிப்பை மட்டுமே பற்றிக் கொண்டு நின்றால் இந்த உலகத்தில் இருக்கக் கூடிய வாய்ப்புகளையெல்லாம் அது மறைத்துவிடும். சம்பாத்தியத்துக்கும் படிப்பும் சம்பந்தமே இல்லை. கவனித்துப் பார்த்தால் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்ற பெரும்பாலானவர்களுக்கு அவர்களது படிப்புக்கும், அவர்களது உயரத்திற்கும் சம்பந்தமே இருக்காது. நம்மைச் சுற்றிலும் ஏகப்பட்ட பாதைகள் இருக்கின்றன. எது பொருத்தமோ அந்த பாதையில் நம் அடையாளங்களையெல்லாம் துறந்துவிட்டு இலக்கை மட்டுமே குறியாக வைத்துக் கொண்டு ஓடத் தொடங்க வேண்டும்.

வேலை, சம்பளம், வருமானம் என்று பயப்படுகிறவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் இது பொருந்தும். வாழ்க்கையில் அடுத்தடுத்த கட்டத்தை அடைய ஆயிரம் வழிகள் இருக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சினை நம் அடையாளங்களும், நம் ஈகோவும்தான்.

வார இறுதியில் தொலைபேசியில் அழைப்பதாகச் சொன்னார். அநேகமாக சனி,ஞாயிறுகளில் ஒரு நாள் விரிவாகப் பேசுவோம் என நினைக்கிறேன். ஆறேகால் மணிக்கு ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டிய பதற்றம் எனக்கு. ரயிலில் யாராவது மொக்கை போட கிடைக்காமலா போய்விடுவார்கள்? அங்கேயும் ஒரு கதை கிடைக்கும் என்று நினைத்தபடியே நூற்றியெழுபது ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டு வேகமாக ஓடி வந்து வண்டியைப் பிடித்துவிட்டேன். 

Sep 9, 2019

அமேசானிலிருந்து அளுக்குளி வரை...

கடந்த சில ஆண்டுகளில் தமிழகம் முழுக்கவும் பரவலாக குளங்கள் மேம்பாடு, பசுமை வளர்ப்பு ஆகியவற்றில் விழிப்புணர்வு உண்டாகியிருக்கிறது. நிறையப் புகார்கள் முன்வைக்கப்பட்டாலும் பணிகள் நடக்கின்றன என்பதுதான் உண்மை. சமீபத்தில், மராமத்து பணிகளுக்காக குளங்களுக்கு தலா ஒரு லட்ச ரூபாய் என்று சில குளங்களுக்கு அரசு நிதி ஒதுக்கீடு செய்திருக்கிறது. குளத்து மண்ணை வெளியில் விற்பனை செய்ய அனுமதியில்லை. அது சரியான முடிவுதான் என்றாலும் மண்ணை விற்பனை செய்யாமல், ஒரு லட்ச ரூபாயை வைத்துக் கொண்டு குளத்தை மேம்படுத்துவது சாத்தியமில்லாத காரியம். குளத்தை ஆழப்படுத்தாவிட்டாலும்,  கரைகளை மட்டும் மேம்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்று அரசாங்கம் அறிவுறுத்தியிருக்கிறது. 

வெகு சில ஊர்களில் பணிகள் வெகு வேகமாக நடக்கின்றன.  மண்ணை விற்பனை செய்ய அனுமதியில்லை என்றாலும் அரசல்புரசலாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கடந்த ஆண்டு நாம் தூர் வாரிய கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் குளத்துக்கு பத்து பைசா கூட செலவாகவில்லை. அது வேறு கணக்கு. குளத்திலிருந்து மண்ணை அள்ளிக் கொள்ள ஆட்சியர் அனுமதியளித்திருந்தார். உள்ளூர்க்காரர்கள் மண்ணை எடுத்து விற்பனை செய்தார்கள். அதுவே மண் அள்ளும் எந்திரம், ட்ராக்டர் வாடகைக்கு சரியாக இருந்தது. உள்ளூர்வாசிகளே அணி திரண்டு செய்ததால் மிகச் சுலபமாக பணி முடிந்து, குளம் ஆழமாகி, நீரும் நிரம்பியது. கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தின் குளத்தைப் பொறுத்த வரைக்கும் குளத்தின் கரைகளை மேம்படுத்தவில்லை. மண் அள்ளப்பட்டு குளத்தின் ஆழம் மட்டும் அதிகரிக்கப்பட்டது. 

பொதுவாக, ஒரு லட்ச ரூபாய் செலவு செய்து குளங்களின் கரைகளை மட்டும் வலுப்படுத்தினால் அர்த்தமேயில்லை. இதுவரையிலும் பார்த்ததில் பல குளங்களின் நீர்வரத்து பாதைகள் ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. நீர் வரத்துப் பாதைகளைச் சரி செய்யாமல், மண்ணை அள்ளி கரையில் போட்டு குளத்துக்கு மேக்-அப் மட்டும் செய்து என்ன பலன்? அதனால் நீர் வரத்துப் பாதைகளைச் சரி செய்வதாக இருந்தால் குளத்தில் கை வைக்கலாம். அப்படியான குளங்களில்தான் பணியும் செய்ய வேண்டும். கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் குளத்தைத் தூர் வாரிக் கொண்டிருந்த போது அந்தக் குளத்துக்கும் கோபிபாளையம் குளத்துக்கும் இணைப்பு இருப்பதைப் பற்றிச் சொன்னார்கள். கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் குளத்தில் நீர் நிரம்பினால் வழிந்தோடும் நீரானது அடுத்து கோபிபாளையம் குளத்துக்குத்தான் வந்து சேரும். 

அந்தச் சமயத்திலேயே கோபிபாளையம் குளத்தையும் தூர் வாரலாம் என்றார்கள். எனக்குத்தான் பயமாக இருந்தது. அகலக்கால் வைத்து சிக்கிக் கொண்டால் வம்பாகிவிடும். அதனால் ஒரு வருடம் ஆகட்டும் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தோம். சமீபத்தில் அரசு ஒதுக்கிய ஒரு லட்ச ரூபாயை வைத்துக் கொண்டு உள்ளூர்காரர்கள் வேலையைத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இதுவரை மொத்தமாக இரண்டு லட்சத்து எண்பத்தாறாயிரம் ரூபாய் செலவு செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு லட்ச ரூபாய் அரசாங்கம் கொடுத்துவிட்டது. மண் விற்பனையில் சற்றேறக்குறைய ஒரு லட்ச ரூபாய் வரைக்கும் திரட்டிவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது. இன்னமும் ஒரு லட்ச ரூபாய் தேவைப்படுகிறது. ஐம்பதாயிரம் ரூபாயை உள்ளூர் மக்களிடையே திரட்டிக் கொண்டார்கள். ஐம்பதாயிரம் ரூபாயை நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து கொடுத்திருக்கிறோம்.




இத்தகைய சிற்றூர்களில் குளம் தூர்வாருவதோடு மட்டும் செயல்பாட்டை நிறுத்திக் கொள்வதில் அர்த்தமில்லை. அதன் தொடர்ச்சியாக சில காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும். அதற்காக உள்ளூர் இளைஞர்களைத் திரட்டி ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலையில் ஒரு கூட்டம் நடத்தினோம். குளத்துக்கு அருகாமையில் உள்ள புனித திரேசாள் ஆரம்பப்பள்ளியில் கூட்டம் தொடங்கியது. அமைதியான உள்ளூர் இளைஞர்கள். கேள்வி கேட்கவே தயங்கினார்கள். தொடக்கத்தில் அப்படித்தான் இருப்பார்கள். இந்தக் கூட்டத்துக்காக தயாரிப்புகளையும் செய்திருந்தேன். சில நிமிடங்கள் பொதுவான விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு ஏற்கனவே தயாரித்து வைத்திருந்த ‘அமேசான் - பூமியின் நுரையீரல்’ என்ற பவர் பாய்ண்ட்டை விளக்கினேன்.

சில ஆசிரியர்கள், நிசப்தத்துடன் இணைந்து செயல்படும் நண்பர்கள், சமூக ஆர்வலர் பரமேஸ்வரன் உள்ளிட்டோர் உரையாடலில் கலந்து கொண்டார்கள்.

தயாரிப்புகளைச் செய்ய இரண்டு நாட்கள் தேவைப்பட்டது. பேச்சைக் கேட்கப் போகிறவர்கள் மாணவர்கள் இல்லை- பல்வேறு தரப்பிலான இளைஞர்கள். அங்கே இருக்கக் கூடிய எல்லோருக்கும் புரியும் படியான எளிய தகவல்களாக இருக்க வேண்டும், அதே சமயம் அதன் உள்ளர்த்தம் வலுவானதாக இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து அதற்கேற்ப தயாரித்திருந்தேன். 

அமேசான் எங்கேயிருக்கிறது, அதன் பரப்பளவு, அங்கேயிருக்கும் உயிரினங்கள் போன்ற பொதுவான விவரங்களில் தொடங்கி, அங்கு எண்பதாயிரம் இடங்களில் தீப்பற்றி எரிவது குறித்து பேச்சு தொடர்ந்தது. எரிந்தால் என்ன விளைவுகள் உண்டாகும்? மரங்களின் தேவை என்பது நமக்கு ஆக்ஸிஜனைக் கொடுப்பதற்காக என்று நினைத்தால் அது தவறு. பூமியின் வளிமண்டலத்தில் இருக்கும் ஆக்ஸிஜனில் சுமார் 50-70% கடலிலிருந்துதான் பெறப்படுகிறது. இன்னொரு கணக்கும் இருக்கிறது- சராசரியாக ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு நாளைக்கு 550 லிட்டர் ஆக்ஸிஜன் தேவை. ஒரு சுமாரான மரம் 110 லிட்டர் ஆக்ஸிஜனைக் கொடுத்துவிடும். ஒரு மனிதனுக்கு நான்கு மரங்கள் கொடுக்கும் ஆக்ஸிஜன் போதுமானது. நான்காயிரம் கோடி மரங்கள் மொத்த மனிதர்களுக்கும் சேர்த்துப் போதுமானது. அமேசானில் மட்டுமே சுமார் 39,000 கோடி மரங்கள் இருக்கின்றனவாம். அப்படியென்றால் உலகம் முழுக்கவும் எவ்வளவு மரங்கள் இருக்கக் கூடும்? ஆக, மரம் நட்டு வளர்ப்பது மனிதர்களுக்கான ஆக்ஸிஜனுக்கு இல்லை. 


காடுகள் எரிவதும், மரங்கள் குறைவதும் நம்மை புவி வெப்பமயமாதலில் சிக்க வைக்கும். தொழிற்துறையின் அசுரத்தனமான வளர்ச்சியினால் புவி வெப்பமயமாதல்தான் நாம் எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய பிரச்சினை ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. கார்பன் டை ஆக்ஸைடின் அளவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க புவியின் வெப்பம் அதிகரிக்கும். அது துருவங்களில் நிறைந்திருக்கும் பனியைக் கரையச் செய்யும். இதுதான் புவியின் இப்போதைய மிகப்பெரிய ஆபத்து. அதிகரிக்கும் கார்பன் டை ஆக்ஸைடை உறிஞ்ச இன்னமும் நிறைய நிறைய மரங்கள் தேவை. அதற்காகத்தான் நாம் மரங்களைத் தொடர்ந்து காக்க வேண்டியிருக்கிறது; நட வேண்டியிருக்கிறது.

பிரேசிலுக்கும் - ப்ரான்ஸுக்குமான பிரச்சினைகள், வலதுசாரி சிந்தனை கொண்ட பிரேசில் அதிபரின் நிலைப்பாடு போன்ற சில விவகாரங்கள் குறித்துப் பேசியதும் அந்த இளைஞர்களுக்கு புதிதாக இருந்தது. இத்தகைய உலகளவிலான பிரச்சினைகளில் நாம் எந்த மாற்றத்தையும் உண்டாக்கிவிட முடியாவிட்டாலும் குறைந்தபட்சம் நம்மால் இயன்ற அளவில் பசுமையைக் காப்போம் என்று ஈர்ப்பதுதான் பேச்சின் நோக்கம். அதை சரியாகவே செய்துவிட்டதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள்.

இத்தகைய உரையாடல்களைத்தான் கிராமங்கள்தோறும் முன்னெடுக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். சற்றே ஆழமான விவரங்களை இளைஞர்களிடம், அவர்களுக்கு புரியும் வகையில் கொடுத்துவிட்டால் விழித்துக் கொள்வார்கள். ஒவ்வொரு ஊருக்கும் சென்று கொண்டிருக்க சாத்தியமில்லை. ஆனால் சாத்தியமிருக்கும் இடங்களில் எல்லாம் இத்தகைய செய்திகளையே இளைஞர்களிடம் விரிவாகப் பேச வேண்டும். 

பேசுவோம்.

Sep 4, 2019

குத்து விளக்கு

சமீபத்தில் ஒரு திருமணத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்ச ரூபாய் செலவு பிடிக்கக் கூடிய திருமணம். மணவறை செலவு மட்டுமே பல லட்சங்கள் என்றார்கள். ஒரு பக்கம் அள்ளி வீசுகிற திருமணங்கள். இன்னொரு பக்கம் ‘ரெண்டு லட்ச ரூபாய் இருந்தால் ஒரு கல்யாணம் செஞ்சுடலாமா?’ என்று கேட்டால் ‘எங்களுக்கு அது பெரிய தொகைங்க’ என்று சொல்கிற குடும்பங்களும் இருக்கின்றன.

சரவணன், ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றில் வசிக்கிறார். நிசப்தம் வாசகர். அவரது பெற்றோருக்கு அறுபதாம் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டிய தருணமிது. சில நாட்களுக்கு முன்பாக அழைத்த சரவணன் ‘அறுபதாம் கல்யாணத்துக்கு ஆகும் செலவை ஏதாவதொரு ஏழைப்பெண்ணுக்கு திருமணம் செய்வதற்காகக் கொடுத்துவிடலாம்...யாராச்சும் இருக்காங்களா?’ என்றார். இப்படியெல்லாம் யாருக்காவது தோன்றுவதே எவ்வளவு பெரிய விஷயம்?

கல்வி, மருத்துவ உதவிக்கான ஆட்களைப் பிடிப்பதே கஷ்டம். இதில் திருமணம் செய்து கொள்ள ஆட்களை எப்படித் தேடுவது? ‘சார்...கல்யாணம் ஆகாத பொண்ணு ஏதாச்சும் இருக்கா?’ என்று கேட்டால் ‘ இத்தனை நாள் ஒழுங்காத்தானே இருந்தான்; இதெல்லாம் வேணிக்குத் தெரியுமா?’ மார்க்கமாக பார்த்துவிட்டுத்தான் பேச்சையே தொடர்கிறார்கள்.

நம்மை மாதிரியான அப்பாடக்கர்கள் இதற்கெல்லாம் பயப்பட்டால் வேலைக்கு ஆகுமா? இத்தகைய உதவிகளைச் செய்யத் தயாராக இருப்பதாக யாரேனும் அணுகும் போது விட்டுவிடக் கூடாது. இங்கு உதவத் தயாராக நிறையப் பேர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பலரும் ‘யாருக்கு உதவுவது’ என்று தெரியாமல் குழம்பியே தமது அடுத்த காரியத்தைப் பார்க்கச் சென்றுவிடுகிறார்கள். அதனால் யாரேனும் அணுகினால் சற்று மெனக்கெட்டாலும் பரவாயில்லை என்று காரியத்தை இழுத்துப் போட்டுச் செய்துவிட வேண்டும். இத்தகைய செயல்கள் நிச்சயமாக எங்கேயாவது ஓரிருவருக்காவது முன்னுதாரணமாக அமையக் கூடும். 

‘தீபாவளிக்கு குழந்தைகளுக்கு ஆடை எடுத்துக் கொடுத்துவிடலாம்’ ‘திருமண நாள் வருகிறது....நூறு பேருக்கு விருந்து படைத்துவிடலாம்’ என்றெல்லாம் யாராவது கேட்டால் ‘எனக்கு நான்கு நாட்கள் அவகாசம் கொடுங்கள். விசாரித்துவிடுகிறேன்’ என்றுதான் கேட்பேன். முடியாது என்றும் வாய்ப்பில்லை என்றும் சொன்னதில்லை. நிச்சயமாக உதவிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளத் தகுதியான ஆட்கள் இருப்பார்கள். தேடுவதுதான் கொஞ்சம் சிரமமான காரியம். ஆனால் தேடிவிடலாம். தெரிந்த நண்பர்களிடமெல்லாம் சொல்லி வைத்திருந்தேன். பெரும்பாலானவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் ‘இப்படியெல்லாம் செய்யறதுக்கு ஆட்கள் இருக்காங்களா’ என்ற கேள்வியைத்தான் கேட்டார்கள். 

சரவணன், மூன்று லட்சம் வரைக்கும் கொடுப்பதாகச் சொன்னார். நண்பர்களிடமெல்லாம் ‘ரெண்டு பொண்ணுங்களுக்கு செய்யற அளவுக்கு பணம் இருக்கு’ என்று சொல்லியிருந்தேன். சரவணன் கொடுக்கும் மூன்று லட்சத்துடன் சேர்த்து நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து ஒரு லட்சம் ரூபாயை எடுத்து ஒரு பெண்ணுக்கு தலா இரண்டு லட்ச ரூபாய் எனக் கணக்கிட்டிருந்தேன். 

தகுதியான பெண்ணைக் கண்டறிய வேண்டும். பெண்ணுக்கேற்ற மாப்பிள்ளை கிடைக்க வேண்டும். பணம் இருக்கிறது என்பதற்காக கிடைத்த பையனுடன் திருமணம் செய்து வைக்க முடியாதல்லவா? கல்லூரி பேராசிரியை கலைச்செல்வி சந்தியாவின் விவரங்களை அனுப்பி ‘நம்ம சூப்பர் 16 கார்த்தியும் அதே அலுவலகத்தில் பணியாற்றுகிறான். அவன் வழியாக இந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய விவரங்கள் கிடைத்தது’ எனச் சொன்னார். சந்தியாவின் விவரங்களைப் பார்த்தவுடனே நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. சந்தியாவை ஏற்கனவே சந்தித்திருக்கிறேன். ஆனால் சரவணன் கேட்ட தருணத்தில் நினைவுக்கு வரவில்லை. பி.ஈ முடித்த பெண். அம்மா உயிரோடில்லை. அப்பாவின் ஆதரவு இல்லை. பாட்டியின் வீட்டில் வளர்கிறார். பி.ஈ படித்திருந்தாலும் அலுவலகம் ஒன்றில் உதவியாளராக நான்காயிரம் ரூபாய் சம்பளத்திற்கு வேலையில் இருக்கும் பெண். அவருடைய பாட்டி சம்பாத்தியத்தில் செலவுகளைச் செய்து திருமண ஏற்பாடுகளை மேற்கொண்டிருந்தார்கள். மாப்பிள்ளையும் பக்கத்து ஊர்தான். 

சந்தியா பற்றி பற்றி மேலதிக விவரங்களை விசாரித்தோம். அரசு தாமஸ் நேரில் சென்று பார்த்துவிட்டு ‘தகுதியான பெண்’ என்று சொன்னார். அதன் பிறகு இதனை எப்படி செயல்படுத்துவது என்றுதான் யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. இரு குடும்பங்களும் சேர்ந்து, பெரிதாக எந்தச் செலவுமில்லாமல், விலையுயர்ந்த பொருட்கள் எதுவும் வாங்காமல் திருமணத்தை நடத்தி முடித்துவிடுகிறார்கள். நாளை காலையில் முகூர்த்தம். சரவணன் அடுத்த மாதம் இந்தியா வருகிறார். அப்பொழுது அவரது அம்மாவையும் அப்பாவையும் அழைத்து வருவார். சந்தியாவின் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கி வைத்து, சரவணனின் பெற்றோர் கையினால் வழங்கச் சொல்லி அவர்களிடம் சந்தியாவும் அவரது கணவரும் ஆசி பெற்றுக் கொள்ளும்படி திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.

இன்னொரு பெண்ணையும் அடையாளம் கண்டிருக்கிறோம். பெற்றோர் இல்லாத பெண். தமது இரண்டு தங்கைகளையும் அவர்தான் படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் அவருக்கு தகுதியான மணமகன் இன்னமும் அமையவில்லை. அவரது உறவினர்களிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறோம். அவர்கள்தான் ‘ரெண்டு லட்ச ரூபாய் எங்களுக்கு பெரிய தொகைங்க’ என்று சொன்னவர்கள். மணமகன் அமைந்துவிட்டால் இரண்டு பெண்களுக்கும் ஒரே நாளில் சீர் செய்துவிடலாம்.

தமிழகம் முழுக்கவும் பரவலாக இத்தகைய காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்றுதான் ஆசை. ஆனால் சாத்தியமாக்குவதில் பெரும் தடைக்கற்கள் இருக்கின்றன. நல்லதொரு அணி அமையாமல் இவற்றை செய்ய முயற்சித்தால் மண்டை காய்ந்துவிடும்.  பேராசிரியை கலைசெல்வி, ஆசிரியர் அரசு தாமஸ், பிரபாகர் என ஒரு அணியாக இருந்துதான் இந்த அளவுக்கு நகர்ந்திருக்கிறது. இனி பொருட்களை பட்டியலிட்டு, அவற்றை வாங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து, அவை சந்தியாவின் வீடு போய்ச் சேரும் வரை அணி சேர்ந்துதான் பணியாற்ற முடியும். அப்படியொரு அணியை பரவலாக அமைக்க முடிவதில்லை. அது ஒருவகையில் நல்லதும் கூடத்தான். இருக்கும் இடம் தெரியாமல் அமைதியாக இருந்து கொள்ளலாம்.

ஒரு குடும்பம் உதவுகிறது, இன்னொரு குடும்பம் அந்த உதவியைப் பெற்றுக் கொள்கிறது. ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையைத் தொடங்கி வைத்த திருப்தி ஒரு குடும்பத்துக்கு; பெரிய சிரமமில்லாமல் தமது வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் நிம்மதி எளிய குடும்பம் ஒன்றின் பெண்ணுக்கு. இரண்டுக்கும் இடையில் பாலமாக இருந்து செயல்படும் சந்தோஷமே நமக்கு.

நாளை திருமணம் நடைபெறும் சந்தியா, துரைமுருகன் தம்பதியினர் பெருவாழ்வு வாழ்க! சரவணன் குடும்பமும், அவர்தம் பெற்றோரும் நிறைந்த மனநிம்மதியுடனும், ஆரோக்கியத்துடனும் நீடூழி வாழ்க!