Jul 31, 2019

ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது

எல்லாவற்றையும் சந்தேகப்படுகிறோம். தவறில்லை. எந்தப் பிரச்சினையிலும் ஒன்றரை நாட்களுக்கு ‘வெர்ச்சுவல் போராளி’ மோடில் இருக்க விரும்புகிறோம். அதுவும் தவறில்லை. பிரச்சினை என்னவென்றால் நல்லது என்று தாம் நினைக்கும் எதையுமே யாருமே வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடிவதில்லை.  அப்படி எதைச் சொன்னாலும் கத்தி அரிவாள் வேல் கம்போடு நான்கு பேராவது சண்டைக்கு வந்துவிடுகிறார்கள்.

சமீபத்தில் சத்தியமங்கலம் வனப்பகுதி கிராமங்களில் டிப்தீரியா என்றொரு நோய் வெகு தீவிரமாக பரவிக் கொண்டிருப்பதாகச் செய்திகள் வெளியாகின. பவானிசாகர் முன்னாள் எம்.எல்.ஏ சுந்தரம் ஃபேஸ்புக்கில் இது குறித்து எழுதினார். கடம்பூரில் ஒரு மாணவன் இறந்து போய்விட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பில் போராட்டமும் அறிவிக்கப்பட்டது. டிப்தீரியா என்ற நோயை இப்பொழுதுதான் கேள்விப்படுகிறேன். நீங்கள் இதற்கு முன் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? தொண்டை அடைப்பான் என்று தமிழில் பெயர். எப்பொழுதோ ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதாக நம்பப்பட்ட இந்த நோய் மீண்டும் பரவத் தொடங்கியிருக்கிறது.


அரசு மருத்துவர்களை எப்பொழுதுமே திட்டித்தான் வழக்கம். சவீதா என்ற மருத்துவரின் தலைமையிலான குழு ஆற்றில் இறங்கி வனத்துக்குள் புகுந்து அங்கேயிருக்கும் கிராமங்களுக்குத் தடுப்பூசி போட்டுவரச் சென்ற நிழற்படங்களை சில நண்பர்கள் பகிர, ‘நமக்குத் தெரிஞ்ச டாக்டராச்சே’ என்று பாராட்டி ஃபேஸ்புக்கில் எழுத அது ஆயிரக்கணக்கில் பரவத் தொடங்கியது. அப்பொழுது திடீரென சிலர் குதித்து ‘அடேய்...அரை மண்டையா...இதுவே தடுப்பூசியை விற்க கிளப்பிவிட்ட நோய்தான்’ என்று பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அதற்கு பக்கம் பக்கமாகக் கதை வேறு எழுதுகிறார்கள். இப்படித்தான் ஊரில் பலரையும் நம்ப வைத்து தடுப்பூசி என்பதே மனித குலத்துக்கு எதிரானது என்று ஒரு பேச ஒரு கூட்டம் உருவாகியிருக்கிறது. இப்படியெல்லாம் பிரச்சாரங்கள் நடைபெற்று அதை நம்பவும் சிலர் இருக்கும் போது முற்றாக மறைந்து போனதாக நம்பப்பட்ட ஒரு நோய் மீண்டும் வராமல் என்ன செய்யும்? சரி தடுப்பூசி வேண்டாம் என்றால் செத்துப் போகிறவர்களுக்கு என்ன பதில்?

தம் கடமையை சிறப்பாகச் செய்தவரைப் பாராட்டுகிற இடத்தில் தடுப்பூசியே அபாயம் என்று சண்டைக்கு வந்தால் என்ன செய்ய முடியும்? இவர்களிடம் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. என்ன சொன்னாலும் திரும்ப அடிக்க வருவார்கள். இந்த உலகில் ஒவ்வொரு விவகாரத்துக்கும் எங்கேயாவது யாரேனும் சிலராவது நெட்டுக்குத்தலாகத்தான் நிற்பார்கள். யாரிடமும் யாரும் எந்தக் கருத்தையும் சொல்லிவிடலாம் என்கிற காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். அப்படித்தான் சொல்வார்கள். விறைப்புக்கு விறைப்பு என்று எதிர்த்து நின்றால் நமக்குத்தான் எல்லாமும் சலித்துப் போய்விடும். நம்மால் பொறுத்துக் கொள்ளவே முடியாத பிரச்சினைகளில் மட்டும் எதிர்க்குரல் எழுப்பினால் போதும்; மன உளைச்சலை உண்டாக்கும் செய்திகளுக்காக மட்டும் போராட எத்தனித்தால் போதும். மற்ற பஞ்சாயத்துகளில் நழுவி, விலகிவிடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம் எனத் தோன்றுகிறது.

கோவை புத்தகக் கண்காட்சியில் ஜீவ கரிகாலனிடம், ‘நம்மை எந்தவிதத்திலும் போராளி மோடுக்கு மாற்றிவிடாத புத்தகங்களாக எடுத்துக் கொடுங்கள்’ என்று கேட்டேன். ஆசுவாசமாக, அனுபவித்து படிப்பதற்கான எழுத்துகள் வெகுவாக அருகி வருவதாகவே உணர்கிறேன். ஒன்று நரம்பு புடைக்க வெறி எடுக்க வைக்கும் எழுத்துகள் அல்லது அறிவுரையாகக் கொட்டுகிறார்கள் அல்லது படிக்கிறவனுக்கு அறிவை வளர்த்துவிடுகிறோம் என்று டவுன்லோட் செய்யப்பட்ட எழுத்துகள் அப்படியும் இல்லையென்றால் நெஞ்சு நக்கி வகையறா. அப்புறம் ஊர் ஊருக்கு புத்தகக் கண்காட்சி நடத்தி ‘புத்தகமே விற்பதில்லை’ என்று மூக்கால் அழுதால் எப்படி விற்கும்? 

வெகு சில எழுத்தாளர்கள் எப்பொழுதுமே தனித்துவமான எழுத்தைக் கொடுப்பார்கள். என்னுடைய தனிப்பட்ட ரசனையில் க.சீ.சிவக்குமாரின் எழுத்துகள் அப்படிப்பட்டவை. இலக்கியம், புண்ணாக்கு, பருத்திக்கொட்டை, தவிடு என்ற சட்டகத்துக்குள் எல்லாம் அடக்காமல் எப்பொழுது சலிப்புதட்டினாலும் ஏதாவதொரு பக்கத்தை எடுத்துப் புரட்டலாம். மனுஷன் அநியாயமாக வாழ்வை தொலைத்துவிட்டார். எந்திரத்தனமான ஓட்டத்தில் அப்படியான எழுத்துகள்தான் அவசியமானவையாக இருக்கின்றன. எல்லோருக்குமே இப்படித்தான் எழுத்து இருக்க வேண்டும் என்று நாட்டாமைத்தனமாகச் சொல்லவில்லை. எனக்கு அப்படியான எழுத்துகள் அவசியம். எழுத்து, சுவாசிப்பதற்கான இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொடுத்தால் போதும் என நினைக்கிறேன்.


வா.மு.கோமுவின் ‘ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது’ (Link) என்ற தொகுப்பு சிக்கியது. இருபது கதைகள். அனைத்துமே காதல் கதைகள். பல சஞ்சிகைகளில் வெளியான கதைகளைத் தொகுத்து நூலாக்கியிருக்கிறார்கள். கோமுவின் எழுத்துகளில் இருக்கும் துள்ளல் இந்தத் தொகுப்பிலும் உண்டு. ரயில் பயணத்தின் போது செல்போனை சட்டைப்பைக்குள் பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டு வாசித்தேன். ஒரு கதை வாசிக்க இருபது நிமிடங்கள். பத்து நிமிடங்களில் வாசித்துவிட்டு அடுத்த பத்து நிமிடங்கள் அசை போடுவதற்கு.  பெரும்பாலும் ஈரோடு, திருப்பூர் மாவட்ட ஊர்கள்தான் கதைக்களம். 

காதலைப் புனிதப்படுத்தாமல், ‘அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை; இதுதான் எதார்த்தம்’ என்று நினைக்க வைத்துவிடுகிற எழுத்துகள் கோமுவினுடையது. 

ஒரே மூச்சில் அனைத்து கதைகளையும் வாசிக்கும் போது சில கதைகள் ‘டெம்ப்ளேட்டாக’ இருக்கின்றனவோ என்று பிசிறு தட்டுகிறது. பல கதைகளிலும் ‘திருப்புக் காட்சி’ என்று சொல்லியே ப்ளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிறார். இதுவொரு உதாரணம். அதைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் ஜாலியான கதைகள். ஏமாற்றிவிட்டுப் போகிற காதலர்கள், காதலைச் சொல்லாமல் பரிதவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது எதிராளியாகவே முன்வந்து காதலைச் சொல்லும் தருணங்கள், காதலைவிடவும் வாழ்க்கை முக்கியம் என உதறப்படுகிற காதல்கள், ஒருத்தன் காதலில் தோற்றிருந்தால் அவன் ஒன்றும் மோசமானவனில்லை என்று காதலிக்கத் தொடங்கும் காதலர்கள் என எல்லாமே புதுப்புதுக் கலவைகள். 

பனியன் கம்பெனி ஊழியர்கள், பஞ்சர் கடை நடத்துகிறவன் மாதிரியான எளிய மனிதர்களின் காதல்களை இவ்வளவு இயல்பாகச் சொல்வதற்கு கோமுவினால்தான் முடியும். எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நீரோட்டம் மாதிரி ஓடுகிற எழுத்தில்தான் சாத்தியமும் கூட.

தம்மைத் தவிர யாருமே யோக்கியமில்லை, தம்மைத் தவிர யாருமே அறம் சார்ந்தவர்கள் இல்லை, இந்த உலகத்தில் தாம் ஒருவனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் இவ்வுலகத்தை அழிக்கவே செயல்படுகிறார்கள், ஒவ்வொருவரும் விளம்பரப்பிரியர்கள்...எப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கொள்கிறோம். மூச்சுத் திணறுகிறது. இந்தத் திணறலிலிருந்து வெளிவர வா.மு.கோமு மாதிரியானவர்களின் எழுத்துகளைத்தான் தேட வேண்டியிருக்கிறது. 

உண்மையில் புத்தக விமர்சனமாக எழுத வேண்டும் என ஆரம்பிக்கவில்லை. தடுப்பூசி பஞ்சாயத்தில் ஆரம்பித்து புத்தகத்துக்கு வந்துவிட்டது. 

அது சரி; எதைப் பற்றி பேசினால் என்ன! எதையாவது பேசினால் சரி. 

Jul 30, 2019

கைப்பிடியளவு

சமீபத்தில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது உரையில் ‘என்னதான் அறிவிருந்தாலும் சமகால தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தத் தெரியவில்லையெனில் நீங்கள் கற்கால மனிதரைப் போலத்தான்’ என்று பேசியிருந்தார். அதுதான் நிதர்சனம். இப்பொழுதெல்லாம் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு குறைவான தொகையெனில் அட்டைகளை எந்திரத்தில் உரைக்கவே வேண்டியதில்லை; பக்கத்தில் கொண்டு போனாலே போதும் என்று சொன்னார்கள். யாருடைய கடனட்டையாவது திருட்டுப் போனால் அந்த ஆள் சுதாகரிப்பதற்குள் புத்தகக் கண்காட்சி மாதிரியான இடங்களில் பத்துக் கடைகளில் சுருட்டிவிட முடியாதா என்ற கேள்வி உண்டானது. பத்து நிமிடங்கள் ஒதுக்கி இணையத்தில் தேடினால் தெரிந்து கொள்ளலாம். ‘சரி தெரிய வரும் போது தெரிஞ்சுக்குவோம்’ என்று விட்டுவிட்டேன். இதனை ஓர் உதாரணத்திற்காகச் சொல்கிறேன். 

தொழில்நுட்பம் நம்மைவிடவும் படுவேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்டத்திலாவது சலித்து நிற்கும் கணத்திலிருந்து நாம் முந்தைய தலைமுறை ஆள் ஆகிவிடுவோம். அதன் பிறகு எந்தக் காலத்திலும் அதை எட்டிப் பிடிக்கவே முடியாது. 

தகவல் தொழில்நுட்பம் மாதிரி மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் துறைகளில் பணியாற்றும் நண்பர்கள் இதில்தான் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சற்றே ஏமாந்தாலும் ‘பழைய ஆட்கள்’ ஆகிவிடுவோம். அதுவும் பதினைந்து இருபது வருட அனுபவங்கள் இருக்கிறது என்று சொல்கிறவர்கள் பல வீட்டு பிச்சை உணவைக் கலந்துண்டு வாந்தி எடுக்கத் தெரிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் நிறுவனங்கள் எதிர்பார்க்கின்றன. ஒன்றில் ஆழமாகவும், பிறவற்றில் மேம்போக்காகவாவது அறிவிருந்தால்தான் வேலைச் சந்தையில் நம் மதிப்பைக் கூட்டும். அப்படி எல்லாவற்றிலும் வாய் வைத்த நாய் என்பதுதான் நம்மை தப்பிக்கவும் வைக்கும். 

‘சப்ளை செயின் மேனேஜ்மெண்ட்தான் என் ஏரியா’ என்று வெகு காலம் நினைத்துக் அதை மட்டுமே படித்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்னொரு பக்கம் க்ளவுட் பயங்கரமாக சிறகு விரித்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுதே சுதாரித்து க்ளவுடின் அடிப்படை அம்சங்களையாவது தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். அதற்கும் நமக்கும் சம்பந்தமில்லை என விட்டுவிட்டேன். திடீரென்று இனி சப்ளை செயின் மேனேஜ்மெண்ட்டும், க்ளவுட்டும் இணையும் என்றார்கள். தலையும் புரியவில்லை; வாலும் புரியவில்லை. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பமும் இப்படித்தான். ஏதாவதொரு கட்டத்தில் இன்னொரு நுட்பத்துடன் இணையும். வடிவேலு சொல்வது போல- ரயில் நிலையத்து தண்டவாளங்களைப் போல எப்பொழுது கட்டிப்பிடிக்கும், எப்பொழுதும் பிரியும் என்றே தெரியாது. அதனால், புதிய சொற்கள் காதில் விழும் போதே ‘அது என்ன’ என்கிற ஆர்வக்கோளாறு வந்துவிட்டால் இன்னமும் கால ஓட்டத்திலேயே இருக்கிறோம் என்று பொருள்.

பிக்டேட்டா, க்ளவுட் என்றெல்லாம் கேள்விப்படும் போது சர்வதேச சஞ்சிகைகளில் வரும் சில கட்டுரைகளை வாசித்தால் ஓரளவுக்கு பாதை புலப்பட்டுவிடும். 

ஆரக்கிள் ஆப்ஸில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது அவ்வப்பொழுது சமூக வலைத்தளங்களில் ‘இதில்தான் பணியாற்றுகிறேன்’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அப்படிக் குறிப்பிடுவது அதே துறையில் பணியாற்றும் சில நண்பர்களைப் பெற்றுக் கொடுத்தது. ஏதேனும் சந்தேகமெனில்- கூச்சமேயில்லாமல் அழைத்துக் கேட்பேன். சமூக வலைத்தளங்களின் பயனே அதுதானே?

இப்பொழுது டேட்டா அனலிடிக்ஸ் துறையிலும் சில நண்பர்களைப் பிடித்து வைத்திருக்கிறேன். ஜெய்சங்கர் எக்ஸெல் புலி. பூபதியும் அதே மாதிரிதான். மண்டை காயும் போது அழைத்துப் பேசினால் ‘அனுப்புங்கண்ணா முடிச்சு அனுப்புறேன்’ என்று வாங்கி வேலையை முடித்துக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். கொச்சின் ராதாகிருஷ்ணன் பற்றி முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன் அல்லவா? அவரது மகன் ஐஐடி சென்னையில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் ராதாகிருஷ்ணன் இன்னமும் படிப்பின் மீதான மோகம் குறையாமல் பிக்டேட்டாவில் ஐஐஎம்மில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். செம மண்டை. ஒரே பிரச்சினை அவர் சொல்வதெல்லாம் தலைக்கு மேல் வெள்ளம் போவது போலவே இருக்கும்.

கடந்த ஒரு வருடத்தில் பிக் டேட்டா, டேட்டா அனலிடிக்ஸ் ஆகியவற்றில் ஒரு கைப்பிடி அளவுக்குக் கூட கற்றுக் கொள்ளவில்லைதான் என்றாலும் நம் பணி சார்ந்த, துறை சார்ந்த நெட்வொர்க்கை அமைத்து வைத்துக் கொள்வது நம்மைக் கூர்படுத்திக் கொள்ள உதவும் என்பது நன்கு புரிந்திருக்கிறது.

வாசிப்பது, நட்பு வட்டாரத்தை விரிவாக்கம் செய்வது என எல்லாவற்றையும் விட இரண்டு முக்கியமான இணைய தளங்கள் இருக்கின்றன. சுயகற்றலுக்கு உதவக் கூடிய தளங்கள்.


வெறுமனே அலசிப்பாருங்கள். இந்தத் தளங்களில் கிட்டத்தட்ட அனைத்துத் துறை சார்ந்த படிப்புகளும் இருக்கின்றன. சான்றிதழ் தேவையெனில் காசு கொடுக்க வேண்டும். அறிவை மட்டும் வளர்த்துக் கொள்வதாக இருந்தால் இலவசம்தான். பெரும்பாலும் எந்த நிறுவனத்திலும் சான்றிதழ்களை மதிப்பதேயில்லை. ‘தெரியுமா? தெரியாதா?’ என்று மட்டும்தான் கேட்கிறார்கள்.  அதனால் சான்றிதழ்கள் அவசியமேயில்லை.

வோக்ஸ்வேகன் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் சங்கர் என்றொரு நண்பர் ‘இதை நிசப்தத்தில் எழுதுங்க’ என்று வலியுறுத்திக் கொண்டேயிருந்தார். தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் பணியாற்றும் சில நண்பர்களிடம் இத்தளங்களைப் பற்றித் தெரியுமா என்று கேட்டால் பலரும் தெரியவில்லை என்றே சொல்கிறார்கள். தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை என்றில்லை ஆசிரியர்கள் உட்பட அத்தனை பேருக்கும் பயன்படும் தளங்கள் இவை.

இரண்டு தளங்களிலும் கணக்கு வைத்திருக்கிறேன் என்கிற அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். முதலில் இத்தளங்களில் என்ன இருக்கின்றன என்று அலசி ஆராய்ந்துவிட வேண்டும். பிறகு தமக்கு பொருத்தமான, விருப்பமான பாடங்கள் என்பதை குறித்து வைத்துக் கொண்டு அதன் பின்னர் ‘எப்பொழுது படிக்க போகிறோம்’ என்கிற திட்டமிடலைச் செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்படியில்லாமல் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்டமாதிரி எல்லாவற்றையும் மேயத் தொடங்கினால் உருப்படியாக எதையுமே படித்து முடிக்க மாட்டோம். 

சமீபத்தில் ஒருவர் ‘எங்கீங்க எனக்கு நேரமே இல்லை’ என்றார். ஆனால் இராத்திரி ஒரு மணிக்கு ஃபேஸ்புக்கில் ஆன்லைனில் இருக்கிறார். நேரமெல்லாம் நாமாக ஒதுக்கிக் கொள்வதுதான். ஒரு நாளைக்கு அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினால் போதும். கடலலளவுக்குக் கற்றுக் கொள்ளலாம். ‘அப்புறம் ஏன் கைப்பிடி அளவுக்குக் கூட நீ கற்றுக் கொள்ளவில்லை?’ என்று குறுக்குசால் ஓட்டாமல் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளவும். ஆமென்!

Jul 26, 2019

Unconditional Love

‘கொன்னுட்டேன்’ - அவளுக்கு வழங்கப்பட்ட காபியில் ஒரு மிடறு உறிஞ்சியபடி சொன்னாள். எனக்கு முன்பாக இருந்த தேநீரை இன்னமும் உறிஞ்சத் தொடங்காமல் வைத்திருந்தேன். அந்தச் சொல்லை, மிக இயல்பாக- கண்ணாடிக் குடுவை ஒன்றைக் கை தவறி சிதறடிக்கும் போது இருக்கும் பதற்றம் கூட அவள் வார்த்தைகளில் இல்லை. 

வடபழனி சிக்னலில் இருக்கும் இந்த தேநீர் கடையில் அரை மணி நேரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாக கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் துணிப்பையை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக வந்தவளைக் கடைசியாகப் பார்த்தது. அப்பொழுதும் கூட அதிகமாகப் பேசிக் கொள்ளவில்லை. சிரித்து, சில கணங்கள் நல விசாரிப்புக்குப் பிறகு அதே புன்னகையுடன் விலகிக் கொண்டோம். அதன் பிறகு இன்றுதான் - அவளாகவே அழைத்திருந்தாள். குழந்தையின் படிப்பு, கணவனின் வேலை பற்றியெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவளும் வேலைக்குச் செல்கிறாளாம். அது எனக்கு புதிய செய்தி.

‘என்கிட்ட  என்னவோ சொல்லணும்ன்னு சொன்ன?’ என்று ஆரம்பித்தேன். 

‘மனசு நிறைய இருக்கு...ஏதேதோ சொல்லணும்ன்னு நினைச்சேன்...ஆனா ஒண்ணுமில்ல...’ என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் மற்றவற்றைப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். பெண்கள் பேச விரும்பவில்லையெனில் கிளறாமல் விட்டுவிடுவதுதான் சரி. பெண்களாகவே எல்லைக் கோடுகளை அழித்து மாற்றி மாற்றி வரைய அனுமதிக்க வேண்டும் என்று ஏதோவொரு புத்தகத்தில் வாசித்திருக்கிறேன். அதுவுமில்லாமல் அவளுக்கும் எனக்கும் பெரிய பந்தம் எதுவுமில்லை. சில ஆண்டுகளாக அறிமுகம் உண்டு. ஏதோவொரு ஈர்ப்பு என்பதைத் தாண்டி எதுவுமில்லாத தொடர்பு. சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறாள். அவை முக்கியமான விஷயங்கள் என்று நம்பியிருக்கிறேன். 

மனம் உணர்ச்சிகளால் நீர் நிறைந்த பலூனைப் போல ததும்பிக் கொண்டிருக்கையில் ஏதோ ஒரு கை நீண்டு அதில் ஊசியால் குத்திவிட வேண்டும் என நினைப்பதுதானே மனித இயல்பு? எல்லாவற்றையும் எல்லாக் காலத்திலும் சுமந்து கொண்டே திரிய முடிவதில்லை. அப்படித்தான் அவள் இன்று என்னை அழைத்திருக்க வேண்டும்.

திடீரென ‘ஏமாத்திட்டான்...’ என்றாள். திருமணமான பெண்ணொருத்தி அப்படிச் சொல்லும் போது கணவனை நினைப்பதுதானே இயல்பு.

அந்தத் தருணத்தில் அவளிடம் என்ன சொல்ல வேண்டுமென உடனடியாக முடிவெடுக்க முடியவில்லை. அவளது கண்களை மட்டும் பார்த்தபடியே தேநீரை எடுத்து உறிஞ்ச எத்தனித்தேன். கண்கள் கசிந்திருந்தன. அழுகையை மறைத்துக் கொள்ள முயற்சித்தாள். போலியாகப் புன்னகைத்தாள். கைகள் அவசரமாக டிஸ்யூ பேப்பரை எடுத்தன. கீழ் இமைகளில் ஓரமாக ஒத்தியெடுத்தாள்.

‘பொண்ணு எப்படி இருக்கா?’

‘நல்லா இருக்கா..பாட்டி வீட்ல’

‘ஹஸ்பெண்டா ஏமாத்தினது?’

‘இல்ல...அவர் ஊர்ல இருக்காரு....’

‘........’

‘அண்டர்ஸ்டேண்டிங் இல்ல...நிறைய சந்தேகம்..வெளிய கூடப் போகக் கூடாதுன்னு’

‘அப்போ...ஏமாத்திட்டான்னு சொன்னது?’

‘எங்க ரெண்டு பேருக்கும் அண்டர்ஸ்டேண்டிங் இல்லன்னு அவனுக்குத் தெரியும்’

‘வேற ஒருத்தனா?’ என்று வெளிப்படையாகக் கேட்கத் தேவையிருக்கவில்லை.

‘பொண்ணு உடையுற போதெல்லாம் அவளுக்கு சாஞ்சுக்க ஒரு தோள் தேவைப்படுது...பெரும்பாலும் தோள் கொடுக்கிறவனுக்கு அவ உடம்புதான் தேவைப்படுது’- இப்பொழுது தேநீரை உறிஞ்சியிருந்தால் புரை ஏறியிருக்கும். அதே மாதிரியொரு தோளை எதிர்பார்த்துத்தான் என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வழக்கமான ‘ஆல் பர்ப்பஸ் அங்கிள்’ ஒருத்தனின் கதையாகத்தான் அது இருந்தது. அவனுக்கு இவள் ஒருத்தி மட்டுமில்லை- பல தோழிகள். அதை இவள் புரிந்து கொள்ளும் போது நிலைமை கை மீறியிருக்கிறது. 

‘எனக்கு அவனின் காதல் தேவையாக இருந்தது...Unconditional Love...எனக்கு மட்டுமேயான காதல்’- சலிப்பேற்றக் கூடிய இந்த வசனத்தை அவள் சொல்ல, இனி இந்த உரையாடலை முடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த போதுதான் ‘கொன்னுட்டேன்’ என்றாள்.

ஒரு வினாடி உலகமே ஸ்தம்பித்துப் போனதாக உணர்ந்தேன். காதல், காமம், கொலை என எல்லாமே எவ்வளவு எளிதாகிவிட்டது? அதை தைரியமாக என்னை வேறு அழைத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். காவல்துறையினர் விசாரிக்கும் போது ‘இவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் எப்பவோ சொல்லிட்டேன்’ என்று கை நீட்டினால் என் கையை முறித்து தோளில் தொட்டில் கட்டிவிடுவார்கள். 

அதற்குமேல் அவளிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவள் இத்தோடு நிறுத்திக் கொண்டால் போதும் என்றுதான் கடவுளையும் வேண்டிக் கொண்டிருந்தேன்.  அவளாகப் பேசி முடிக்கும் வரைக்கும் குறுக்குக் கேள்வி கூட கேட்காமல், அதே சமயத்தில்  எந்தவிதத்திலும் வார்த்தைகளைச் சிந்திவிடாமல் கவனமாக உரையாடலை முடித்துவிட்டு உடனே கிளம்பிவிட வேண்டும் என்பது மட்டுமே நோக்கமாக இருந்தது.

அவளது அவனது விவகாரங்கள் தெரிந்த பிறகு, ஒன்றிரண்டு சண்டைகளுக்குப் பிறகு, காதலை முறித்துக் கொண்ட பிறகு, தனது செல்போன் எண்ணை மாற்றிக் கொண்ட பிறகு, இப்படி பல பிறகுகளுக்குப் பிறகு, ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் என சகலத்திலும் அவனை ப்ளாக் செய்து வைத்திருந்தாள். போலியான கணக்குகளைத் தொடங்கி அவனைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கணக்குப்படி நூற்றி நாற்பத்து ஏழு நாட்கள். மனம் கொந்தளித்துக் கொண்டேயிருந்தது. அவனது லீலைகள் தொடர்ந்தபடியேதான் இருந்தன. நூற்றி நாற்பத்தியேழாவது நாள் ஆடி கிருத்திகை நட்சத்திரத்துக்கு முந்தைய நாள் அவளைத் தேடி அலுவலகத்துக்கு வந்துவிட்டான். அவன் மீதான வஞ்சகம் தலை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. இடைப்பட்ட காலத்தில் அவன் தன்னை நோக்கி வருவான் என்றும், வரும் போது கொன்றுவிட வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்திருந்தாள். அதற்கான திட்டமிடலையும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

அத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகாக அவனைப் பார்த்த போது எந்த பதற்றமுமில்லை. சாலையின் முனையில் ஒரு மரத்தடியில் நின்று கொண்டார்கள்.

‘மகாதேவ மலைக்கு கிளம்பிட்டு இருக்கேன்...’

‘அது எங்க இருக்கு?’

‘குடியாத்தம் பக்கம்’

‘நானும் வரலாமா?’

‘ஒண்ணும் பிரச்சினையில்லையே’

‘ம்ம்...உனக்காக’

‘நாலு மாசம் என்னைத் தெரியலையா?’

‘தெரிஞ்சுது’

‘மத்தவங்க சலிச்சு போய்ட்டாங்களா?’

அவன் பதிலேதும் சொல்லவில்லை. 

‘ஆறேகால் மணிக்குக் கிளம்புவோம். உன் ஃபோன் வேணும்’ என்றாள்.

‘ஃபோன் எதுக்கு?’ என்று கேட்க விரும்பினான். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகான சந்திப்பு அது. அவள் துரத்திவிடுவாள் என்றுதான் நினைத்து வந்திருக்கக் கூடும். அவள் தன்னோடு வர அனுமதித்ததை கெடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அத்தனை ஆப்களும் பயோமெட்ரிக் லாக் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. நம்பிக் கொடுத்தான். 

வாங்கியவள் ‘கோயம்பேட்டுல பார்ப்போம்’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாள். அவனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ‘ஆறேகால்...வேலூர் வண்டி நிக்குற இடம்’. 

சாலை திரும்பியவுடன் அவன் மறைந்து போனான். மெட்ரோ ரயிலில் ஏறியவள் கிண்டியில் அவனது செல்போனை அணைத்தாள். நங்கநல்லூர் சாலையில் இறங்கி ஏதோவொரு சாக்கடையில் வீசிவிட்டுத் திரும்பவும் மெட்ரோவில் கோயம்பேடு வந்து நின்றாள்.

ஆறேகாலுக்கு அவனும் அங்கிருந்தான். அவன் கையில் பை எதுவுமில்லை.

‘வீட்ல சொல்லல..துணி கூட எடுத்துக்கல...என் ஃபோன் எங்க?’

‘ஆபிஸ்ல வெச்சுட்டு வந்துட்டேன்....என்கிட்டவும் ஃபோன் இல்ல..ரெண்டு நாளைக்கு அதைப் பத்தி யோசிக்காத...எனக்கே எனக்காக ரெண்டு நாளைக் கொடு...அது போதும்’ அவனுக்கு கை முறிந்தது போலிருந்தது. 

வேலூரை அடைந்த போது மகாதேவமலைக்கு செல்லும் பேருந்து நின்று கொண்டிருந்தது.

‘ஊர் பேரே புதுசா இருக்கு...என்ன மாதிரியான ஊரு அது? தங்க இடம் இருக்கா?’

‘கோவில்தான்...அங்கேயே படுத்துக்கலாம்’

‘என்னை பக்திமான் ஆக்கப் போறியா?’ அவள் சிரித்து வைத்தாள்.

நேற்றிரவு மழை பெய்திருக்கிறது. இரவு பத்தே முக்கால் மணிக்கு மலையை அடைந்தார்கள். விடிந்தால் ஆடி கிருத்திகைக்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. அங்கங்கே ஆட்கள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இருவரும் ஆள் அரவமற்ற இடமொன்றைத் தேடி அமர்ந்தார்கள். என்னென்னவோ பேச வேண்டும் என அவளுக்குத் தோன்றியது. எதுவும் பேசவில்லை. பேசுவதில் அர்த்தமில்லை என்கிற முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். 

‘இப்படி உம்முன்னு இருக்கத்தான் கூட்டிட்டு வந்தியா?’

‘உன் பர்ஸைக் கொடு...பையில் வெச்சுக்கலாம்’- பதில் பேசாமல் கொடுத்தான். அவனிடம் வேறு எதுவும் அடையாளமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கருப்பு டீஷர்ட், ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தான். 

ஒரு பெண் தான் செய்த கொலையை விவரிப்பதை கேட்கும் சூழ்நிலை எந்த ஆணுக்கும் நேர்ந்துவிடக் கூடாது என உங்களுக்காக பிரார்த்திக்கிறேன். அவள் சொல்லச் சொல்ல, அவளது திட்டமிடலும் நேர்த்தியும் என்னை சில்லிடச் செய்திருந்தன. எனது கண்கள் நிலைகுத்தியிருந்தன.

‘தள்ளிவிட்டுட்டேன்’ என்றாள். 

எந்தச் சத்தமுமில்லாமல் விழுந்தான். அதே இடத்தில் வெகுநேரம் அமர்ந்திருந்தாள். நள்ளிரவு நெருங்க நெருங்க காவடியோடு ஆட்கள்  மலை மீது ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள். இருள் செறிந்து கிடந்தது. கீழே குனிந்து பார்த்தாள்.  சலனமற்று அமர்ந்திருந்தாள். நள்ளிரவு கடந்து மழை பெய்தது. யாரோ ஒரு பெண்  ‘மழையில நனையாத..கோயிலுக்குள்ள போய்டு’ என்றாள். அவளுக்கு அவ்விடத்தை விட்டு நகரத் தோன்றவில்லை. கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தாள். அதிகாலையில் முதல் பேருந்து கோவிலை விட்டுக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. முதல் பூஜை முடிந்திருக்க வேண்டும். பேருந்தில் கூட்டம் நிறைந்து. 

‘இதை என்கிட்ட எதுக்கு சொன்ன?’ என்றேன்.

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. 

வீட்டுக்குக் கிளம்பினோம். மனம் படபடத்துக் கொண்டேயிருந்தது. அறைக்கு வந்து சேர்ந்த போது ‘தேங்க்ஸ்’ என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தாள். பதில் எழுதாமல் அவளது எண்ணை ப்ளாக் செய்துவிட்டேன். 

பல நாட்களாக எனக்குத் தூக்கமில்லை. மகாதேவமலையில் ஏதேனும் பிணம் கிடைத்ததா என்றோ சென்னையில் காணாமல் போன ஆள் ஒருவனைப் பற்றி ஏதேனும் விசாரிக்கிறார்களா என்றோ செய்திகளைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

(மின்னல் கதைகள்)

Jul 25, 2019

அரசுப்பள்ளிகளை மூடுவது...

மணிகண்டன் அவர்களுக்கு ., 

பள்ளிகளை மூடும் மூடும் அறிவிப்பிற்கு தங்களுடைய ஆதங்கம் புரிகிறது. நீங்கள் சொல்லும் ஆயிரம் காரணங்கள் செயல்படுத்த இருக்கலாம். ஆனால், இவை நடைமுறையில் தோற்க என்ன காரணம் என்பதை உணர வேண்டும்.

ஆசிரியர்களே மிக முக்கியக் காரணம். வேறு எந்த காரணமும் இல்லை. சம்பளம் என்பது வேறு விஷயம் ஆனால் இவர்களுக்கு வேலையின் மீது கூட எந்த  கடமையுணர்ச்சியும் இல்லை; பொறுப்பும் இல்லை; பதில் சொல்வதும்  இல்லை.  திறமை இல்லாத / தவறு செய்யும் ஆசிரியர்களைத் தண்டிக்கவும் முடியாது. இவர்களது கூட்டமைப்பு (Union) காக்கும். பலமான கட்டமைப்பு மூலமாக மிகப் பெரிய மாபியா (mafia)வாக தமிழ்நாட்டில் உருவெடுத்து உள்ளார்கள்-  ஒரு அரசாங்கத்தைக் கூட பயமுறுத்தும் அளவிற்கு.

இவர்கள் எந்த வகையான மாற்றத்திற்கும் தயாராக இல்லை. சிறு மாற்றத்தை கொண்டுவந்தால் கூட மறுபடியும் போராட்டத்தைவைத்து மிரட்டுகிறார்கள்.

இதற்குத் தீர்வாக  உள்ளூர் நிர்வாகத்தைக்( local governance)கொண்டு வரலாம். ஒரு நகராட்சி பள்ளியை நடத்தும் உரிமையை அந்தந்த ஊரில் உள்ளவர்களை தலைமையாகக் கொண்டு நிர்வாகிக்கும் ஒரு கமிட்டி உருவாக்கப்பட்டு தலைமை ஆசிரியர் , பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத் தலைவர் , municipality தலைவர் , lions / rotary சங்க தலைவர் , போன்றோர் கொண்ட  குழு. இந்தக் குழு மட்டுமே ஆசிரியரை நியமிக்கும் மற்றும் வேலையை விட்டு அனுப்பும் உரிமை உள்ள குழுவாக இருக்க வேண்டும். சம்பளத்தையும் அந்தக் குழு தான் நியமிக்கும். Performance அடிப்படையில் சம்பள உயர்வு அல்லது வேலை நீக்கம் என்பதையும் அந்த குழு தான் முடிவு செய்யும். இப்படியொரு குழு வந்தால் எல்லாமே ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்களில் சரியாகி விடும்.

செய்ய விடுவார்களா இந்த ஆசிரியர்கள்? நீங்களே சொல்லுங்க- நிர்வாக மாற்றத்திற்கு ஆசிரியர்கள் ஒத்துக்கொள்வாரகளா? உடனே போராட்ட அறிவிப்பு வரும்.

இங்கு பிரச்சனையே ஆசிரியர்கள் தான். இவர்களை வைத்து கொண்டு எந்த சிறு மாற்றத்தையும் கொண்டுவர முடியாது. இதற்கு தீர்வு பள்ளிகளை மூடுவதா என்றால் தவறு தான் ஆனால்  இதையும் மீறி மாற்றத்தை கொண்டு வர கூடிய  முடிவுகளை எடுக்க இங்கு எந்த தலைவரும் இல்லை.

இப்போது கூட அரசாங்கம் ஆசிரியர்களைத்தான் காக்கிறது; பள்ளிகளை அல்ல. பள்ளிகளை மூடி, வேலையை காக்கிறது.

BSNL திவால் நிலையை அடைந்துள்ளது. இன்னும் சில மாதங்களில் இந்த பிரச்சனை மிக பெரிதாக உருவெடுக்கும். இன்னும் சில வருடங்களில் மின் துறைக்கும், போக்குவரத்து துறைக்கும் இதே நிலை தான்.

தமிழக அரசாங்கம் மிகப்பெரிய நிதி நெருக்கடியில் இருக்கிறது. மிக வேகமாக திவால் நிலையை நோக்கிச் செல்கிறது. இப்போதைக்கு  பிரச்சனை தீராது இனி இந்த பிரச்னை வருங்காலங்களில் தீவிரமாகும்.

Regards.,
Prabhu
prabhu2052@gmail.com


நண்பர் பிரபு அவர்களின் புரிதலை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். அவரவருக்கு தம்முடைய தொடர்புகளுக்கு ஏற்ப, செய்திகளைச் சேகரிக்கும் ஆர்வத்துக்கு ஏற்ப தகவல்களும் தரவுகளும் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் செவி வழிச் செய்திகளையும், சில மேம்போக்கான தகவல் பரிமாற்றங்களையும் வைத்து ‘இது இப்படித்தான்’ என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். பிரபுவின் புரிதலைக் குறை சொல்லவில்லை. ஆனால் போதாமை இருக்கிறது.

இயக்குநர் ஷங்கரின் படங்களைப் போல ஒரே நாளில் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடலாம் என்று கருதுகிறார் போலிருக்கிறது. 

ஓர் உதாரணத்தைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.  ஓர் அரசு உதவி பெறும் பள்ளியில் சத்துணவு ஆயாவுக்கான பணியிடம் காலியாகியிருந்தது. பொதுவாக அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் காலியிடங்களுக்கு தகுதியுள்ள, தமக்கு பொருத்தமான ஆட்களை பள்ளி மேலாண்மையே நியமித்துக் கொள்ளலாம். அதுதான் காலங்காலமாக பின்பற்றுகிற வழமை. ஏனென்றால் மேலாண்மையின் சட்டவிதிகளுக்கு, அவர்களுக்கு அடங்கிய ஆட்களாக இருந்தால்தான் பள்ளியை அவர்களால் திறம்பட நியமிக்க முடியும். ஆனால் இப்பொழுது மேலாண்மை கல்வி நிறுவனங்களின் பணி நியமனத்திலும் அநியாயக் கொள்ளை நடக்கிறது. மேற்சொன்ன பள்ளியின் சத்துணவு ஆயா நியமனத்திற்கு  உள்ளூர் கட்சிக்காரர் ஒருவர் நான்கு லட்ச ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டார். அநேகமாக அவர் ஊராட்சி செயலாளராக இருக்கக் கூடும். ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சி தமது கட்சிக்காரர் ஒருவர் சம்பாதிக்க உருவாக்கிக் கொடுக்கும் வழிகளில் இதுவொன்று. நாளைக்கு கட்சிக்கான செலவு என்று வந்தால் அந்தக் கட்சிக்காரர் கூசாமல் செய்ய வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதி.

பணம் வாங்கிக் கொண்ட கட்சிக்காரர் பள்ளித் தலைமையாசிரியரிடம் தாம் சொல்லும் பெண்மணிக்குத்தான் பணி நியமன ஆணை வழங்க வேண்டும் என நெருக்க, பள்ளித் தலைமையாசிரியரோ ‘மேனேஜ்மெண்ட்டை மீறி என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது’ என மறுக்கிறார். விடுவார்களா? ஊராட்சிச் செயலாளர் அமைச்சரிடம் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார். அடுத்த ஒன்றிரண்டு நாட்களில் அமைச்சரிடமிருந்து அலைபேசி அழைப்பு தலைமையாசிரியருக்கு வருகிறது.

தலைமை ஆசிரியர் சொன்னதில் நினைவிலிருந்து அப்படியே எழுதுகிறேன்.

‘அய்யா உங்க கூட அமைச்சர் பேசணும்ன்னு சொல்லுறாரு’

‘குடுங்க’

அமைச்சர் கைகளுக்கு அலைபேசி மாறுகிறது.

‘வணக்கங்கய்யா’ - தலைமையாசிரியர் பவ்யமாகச் சொல்கிறார்.

‘அய்யாவாவது நொய்யாவாவது...நடக்கிறது யார் கவர்ண்மெண்ட் தெரியும்ல? ஒரே நாள்ல எல்லாத்தையும் மாத்திடுவேன்...சொல்லுற பேச்சைக் கேட்டுட்டு நடக்கிறதுன்னா நடந்துக்க.... இல்லைன்னா நடக்கிறதே வேற’- முப்பதாண்டு காலம் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராக, தலைமையாசிரியராக இருந்தவரிடம் உள்ளூர் கட்சிக்காரர்கள் முன்னிலையில் அமைச்சர் பேசினால் அந்த ஆசிரியரின் மனம் எவ்வளவு குமுறும்?

ஆனால் அமைச்சரின் சொல்தான் அம்பலம் ஏறியது. நான்கு லட்ச ரூபாய் கப்பம் கட்டிவிட்டு வந்த ஆயா அந்த நான்கு லட்சத்தையும் சம்பாதிக்க முடிவு செய்தால் குழந்தைகளின் தட்டுகளில்தானே கையை வைப்பார்? சரியாக இருந்த நியமன முறையில் ஒரு குளறுபடியைச் செய்வதற்கான இடத்தைக் கண்டறிந்து கை வைக்கிறார்கள்.

இதை எதற்காகச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருக்கிறது என்றால், நண்பர் பிரபு சொல்வது போல  உள்ளூர் கமிட்டி நியமித்தால், அதில்தான் ஆயிரத்தெட்டு குளறுபடிகள் நடக்கும். உள்ளூர் கட்சிக்காரர்கள் தடியெடுத்துத் தண்டல்காரர்கள் ஆவார்கள். இன்றைக்கும் கூட பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கங்களில் கரைவேட்டிகளின் தலையீடுதான் அதிகம். வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் சுருட்டுவதற்கும் தம்முடைய அதிகாரத்தை நிலை நிறுத்துவதற்குமான இடங்களாகப் பயன்படுத்துவார்கள். 

கூட்டுறவு சங்கங்களை உதாரணங்களாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். உள்ளூர் குழுவினர்தான் நிர்வாகம் செய்கிறார்கள். அதில் நடக்கும் ஊழல் பற்றியெல்லாம் தெரியுமல்லவா? இல்லையெனில் உள்ளூரில் விசாரித்துப் பார்க்கவும்.

அரசிலும், அரசின் செயல்பாடுகளிலும் எல்லாவற்றையும் கலைத்துப் போட்டுவிட்டு புதியதாக ஒன்றைக் கொண்டு வந்தால் எல்லாமே சரியாகிவிடும் என்பது மிகப்பெரிய மூட நம்பிக்கை. ஐம்பது அல்லது அறுபதாண்டுகளாக ஒவ்வொன்றையும் சிறுகச் சிறுக மாற்றித்தான் இன்றைய வடிவத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். அதில் புதியதாக உருவாகியிருக்கும் திருட்டுத்தனங்களையும், தில்லாலங்கடி வேலைகளையும்தான் சரி செய்ய வேண்டுமே தவிர அனைத்தையும் அடியோடு தோண்டி வீசக் கூடாது. பெரிய விருட்சமொன்றை வேரடி மண்ணோடு பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு புதிய நாற்று ஒன்றை நட்டுகிறேன் என்பது போலத்தான் அது. 

பிரபு அவர்கள் இன்னொன்றைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்- ஆசிரியர் சங்கங்கள் அரசாங்கத்தை மிரட்டுகின்றன என்று சொல்வதும் கூட myth தான். சமூகம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிம்பம். இன்றைக்கு சங்கங்களும், சங்க நிர்வாகிகளும் கல்வியமைச்சரிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசாங்கம் தனது சுண்டுவிரல் அசைவில் ஆசிரியர் சங்கங்களை மிரட்டிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் நிதர்சனம். தெரிந்த, அக்கம்பக்கத்து ஆசிரியர்கள் யாரேனும் சங்கச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக இருந்தால் அவரிடம் பேசுங்கள். அவர்களின் கதறலைக் கேட்டுவிட்டு இந்த மின்னஞ்சலுக்கு பதில் எழுதுங்கள்.

அரசாங்கம் என்பது மிகப்பெரிய டைனோசர். அதன் முன்பாக ஆசிரியர்கள், சங்கங்கள் என்பவையெல்லாம் சுண்டெலிகள். அரசாங்கம் மனது வைத்தால் எல்லாவற்றையும் சில மாதங்களில் ஒழுங்குக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும். ஆனால் அதை அரசாங்கம் செய்யவே செய்யாது. ஏன் செய்யாது என்பதற்கான பதில்தான் என்னுடைய முந்தைய பதிவு.

நன்றி.

Jul 24, 2019

தண்டுவன்

அய்யனுக்கு கோவணம்தான் உடுப்பு. அய்யனை நீங்களும் பார்த்திருக்க முடியாது. நானும் பார்த்திருக்க முடியாது. நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பாகவே மண்டையை போட்டுவிட்டார். தொட்டகுறை விட்டகுறையாக தவிட்டுக்கார ஆயா சொன்ன கதையை உங்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதென்ன தொட்டகுறை என்று நீங்கள் கேட்கக் கூடும்.  அந்த ஆயா வயதுக்கு எல்லாவற்றையுமா என்னிடம் சொல்ல முடியும்? தனிக்கட்டையாக குடிசையில் சாய்ந்து கிடந்த அந்தக் கிழவிக்கு பேச்சுத் துணைக்கு கூட யாருமில்லை. பேச வாய்த்தவனிடம் இலைமறை காயாகச்  சொன்னதை வைத்து, புரிந்ததைக் கொண்டு இட்டுக்கட்டி சொல்வதில்தானே கதை சொல்வதன் சுவாரசியம் இருக்கிறது? அப்படியான கதைதான் அய்யனின் கதையும்.

அய்யனுக்கு திருமணம் ஆகவில்லை- செய்து கொள்ளவில்லை. அப்பனும் அம்மாவும் சிறுவயதிலேயே போய்விட, தண்டுவனாகத் திரியத் தொடங்கிய ருசி கண்ட பூனை அது. அந்தக் காலத்தில் ஊருக்கு ஒருத்தராவது இப்படித் தண்டுவனாகத் திரிந்தார்கள். வட்டல் கண்ட பக்கம் வாய் வைத்தபடி ஊருக்குள் திரிந்தால் அப்படியொரு பெயர் வந்துவிடும். வட்டலில் மட்டுமா வாய் வைத்தார்கள்? மாட்டுச் சாலை, வாய்க்கால் கரையோரம், ஏரித் தடம், மாடு மேய்க்க போகையில், கிணற்று மேட்டில் என கண்டபக்கமும் கையைப் பிடித்து இழுத்த வரலாறுகள் அய்யனைப் போன்ற தண்டுவனுங்களுக்கு உண்டு. வாட்ஸாப்பும் ஃபேஸ்புக்குமில்லாத காலத்தில் காதும் காதும் வைத்த மாதிரி மண்ணைத் தட்டிவிட்டு, கொசுவத்தைச் சரி செய்தவர்களும் உண்டு. ‘இந்த வேலையெல்லாம் தொண்டு முண்டைங்ககிட்ட வெச்சுக்க...என்ரகிட்ட வந்து உன்ர கோவணத்தை அவுத்தீன்னா இழுத்து வெச்சு அறுத்துப் போடுவம் பார்த்துக்கோ....ஆருன்னு நினைச்ச?’ என்று சண்டைக்கு நின்ற பெண்களும் உண்டு. 

அய்யனிடம் ஒன்றரை ஏக்கர் நிலமிருந்தது. தோட்டத்து வேலையில் துளி சுணக்கம் இருக்காது. ஒன்றரை ஏக்கர் பண்ணையமும் அவருடையதுதான். ஒத்தாசைக்கு கூட யாரையும் கால் வைக்க விட மாட்டார். மாடு பூட்டி உழவு ஓட்டுவதிலிருந்து கதிர் அறுத்து போர் போடுவது வரையும் ஒத்தை ஆள் பண்ணையம் என்பதால் உடம்பு முறுக்கேறிக் கிடந்தது.  காலையில் குடித்த ஒரு சட்டி பழைய சோறுதான் சாயந்திரம் வரைக்கும். பொழுது சாயும் நேரத்தில் கோவணத்தோடு அமர்ந்து ஆட்டுக்கல்லில் மிளகு ஆட்ட ஆரம்பித்துவிடுவார். தினமும் கறிதான். காடையும், கவுதாரியும், தோட்டத்தில் மேயும் நாட்டுக் கோழியும், முயலும், ஆடும் என்று அன்றைய தினம் நாக்கு எது கேட்கிறதோ அந்தக் கவிச்சை - நாலு சொம்பு கள்ளையும் குடித்துவிட்டு வெறி ஏறி கட்டிலில் விழுந்தால் இடியே இறங்கினாலும் தெரியாமல் தூங்குவார்.

அக்கம்பக்கத்து ஊர்களிலும் இப்படி தினவெடுத்த ஆம்பளை ஒருத்தனும் இல்லை. ஆறேகால் அடி உயரமும், திமில் காளையைப் போன்ற தோள்களும், கருகருவென நெஞ்சு முழுவதும் பரவிக் கிடந்த சுருள் முடியும் ‘கருமாந்திரம் புடிச்சவன் மேல ஒரு துண்டை போட்டாத்தான் என்னவாம்?’ என்று உள்ளுக்குள் எண்ண வைத்துவிடுகிற முரட்டுக்காளையாகத் திரிந்தார் அய்யன்.  ஆனால் அதையெல்லாம் காதிலேயே வாங்கிக் கொள்ளாதது போல மாரியம்மன் கோவில் வேப்பமரத்தடி நிழலில் வலது உள்ளங்கை மீது இடது உள்ளங்கையை வைத்து தலைக்கு அணையாகக் கொடுத்து கால் மீது காலைப் போட்டு அப்படியும் இப்படியுமாக அசைத்துக் கொண்டு படுத்துக் கிடக்கும் அய்யன். அப்பொழுதும் கோவணம்தான்.

‘அய்யனுக்கு ஊர் பொம்பளைங்க ஒவ்வொருத்தி மேலவும் கண்ணு..’ என்று ஆயா சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது ‘உனக்கு?’ என்று  கேட்டிருக்கக் கூடாது. நாக்குத் துடுக்கில் கேட்டுவிட்டேன். அதற்கு மேல் பேச்சை வளர்க்காமல் முடித்துக் கொண்டது. அந்தக் காலத்தில் உள்ளூரில் அய்யனை எதிர்த்துப் பேச ஒருத்தருக்கும் தெம்பில்லை. உடம்பும் அதன் விறைப்பும் மட்டுமே காரணமில்லை. அக்கம்பக்கத்தில் எந்தக் கருப்பராயன் கோவிலில் ‘கருமான் குத்து’ நடந்தாலும் விழாவில் பன்றியைக் குத்தில் வயிற்றுக்குள் வாழைபழங்களைப் போட்டு ரத்தத்தோடு குழைத்து அய்யன் உண்பார். அந்தச் சமயங்களில் அய்யனின் கண்களில் தெறிக்கும் ரத்தத் சிவப்பும் நெஞ்சில் வடியும் ரத்தமுமாகப் பார்த்தவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் பயத்தை விடமாட்டார்கள்.  

‘அய்யன் மனுஷனே இல்ல’ என்றுதான் ஊரில் பல ஆண்களும் நினைத்திருந்தார்கள். 

பொம்பளை வாசம் பிடிப்பராகவே கடைசி வரைக்கும் இருந்த அய்யனிடம் அதைத் தாண்டி வேறொரு திறமையும் இருந்தது. அது முட்சிலம்பு. கருவேல முட்களை முறித்து இரண்டு கைகளிலும் பிடித்துச் சுழற்றினால் தன் மீது ஒரு கீறல் படாமல் எதிராளியைச் சிதைத்துத் தொங்கவிட்டுவிடும். அதை எப்படி பழகினார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதுவொரு பெரும் கலை. யார் வந்து கேட்டாலும் ‘காலம் வரட்டும் சொல்லித் தர்றேன்’ என்று சொல்வதோடு சரி. நள்ளிரவில் கள்ளர்களை விரட்டியதாகவும், அயலூர்காரர்களுடனான சண்டையில் ஒற்றை ஆளாக முள்ளை வைத்துச் சுழற்றியதாகவும் பேச்சு உண்டு. அதனை வெகு சிலர் கண்ணாலும் பார்த்திருக்கிறார்கள். கருப்பராயனே வந்து விசிறியதாகக் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டார்களாம். 

‘எல்லா ஆம்பள மேலயும் ஆச வந்துடுமா?’ என்று வெகு நாள் கழித்து ஆயா கேட்டது. எப்பொழுதோ கேட்ட கேள்விக்கு அது பதிலுமில்லை.

‘அய்யனை எந்த பொம்பளைக்குத்தான் புடிக்காது? ஆனா ஒருத்தியும் வெளிய காட்டிக்கமாட்டாளுக’  என்ற போது ஆயாவின் கண்களில் வெளிச்சம் மின்னியது.

ஆயா தனிக்கட்டையாகவேதான் எப்பொழுதும் வாழ்ந்திருக்கிறது.  பெரிய வாய்க்கால் ஓரமாகவேதான் கடைசி வரைக்கும் நீரின் சலசலப்போடு வாழ்ந்து கிடந்தது கிழவி. திருமணம் ஆனதா? குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா? எங்கே போனார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அய்யனுக்கும் ஆயாவுக்குமான உறவின் பின்னல்கள் இந்தக் காலத்து மனிதர்கள் யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்தக் காலத்து மனிதர்களுக்கும் கூடத் தெரியுமா என்று தெரியவில்லை. 

‘அது ஆயிப்போச்சு நாப்பது வருஷம்...இன்னக்கு வரைக்கும் ஆரு பண்ணுனாங்கன்னு தெரில..கள்ளுக்குடிச்சுட்டு படுத்துட்டு இருந்த அய்யனைக் கட்டலோட தூக்கிட்டு வந்து இங்க போட்டு கல்லைத் தாங்கி தலைல போட்டுட்டாங்க’ ஆயாவின் வார்த்தைகளில் இன்னமும் அன்றைய தினத்தின் ரத்தவாடை இருந்தது. 

‘கருப்பராயனாவே இருந்த அந்த மனுஷனைக் கொன்னவங்க சாதரண ஆளுங்களா இருக்க முடியாது’ என்று கிழவி நம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

சத்தம் கேட்டுத் தூக்கத்திலிருந்து திட்டுக்கிட்டு எழுந்த ஆயா, கூரையில் செருகியிருந்த அரிவாளைத் தூக்கி ஓடி வந்து பார்த்துவிட்டு ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்துப் போனாள். கோவணமும் உடற்கட்டும் அய்யனின் அடையாளத்தைக் காட்டிவிட என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் தலையோடு அய்யனைத் தாங்கி எடுத்து மடியில் படுக்க வைத்தாள். அய்யன் உடல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தலையைத் தொடும் போது கை கொழ கொழவென நுழைந்தது. அய்யனின் குரல் வளையை உடைத்துக் கொண்டு வரும் கதறல் அந்தப் பகுதி முழுவதும் எதிரொலித்தது. வாய்க்கால் கரையோரம் அந்த இருளில் யாரும் வரப் போவதில்லை. ஆயா பதறிப் போனவளாக அணைத்துக் கொண்டாள். கோடையின் வெம்மையில் வியர்த்திருந்த அவளது மார்பு முழுவதும் ரத்தப் பிசுபிசுப்பு விரவியது. அடுத்த சில கணங்களில் அய்யன் துடித்து அடங்கிய போதும் நெஞ்சோடு அணைத்துப் பிடித்திருந்தாள். 

நிலவின் வெளிச்சத்தில் அய்யனின் உடல் ரத்தத்தில் மினுமினுத்தது. குடிசைக்குள்ளிருந்த ஈயப்பாத்திரம் ஒன்றை எடுத்து வந்து வாய்க்க்கால் நீரில் உடல் முழுக்கவும் தொட்டுத் துடைத்து ரத்தக் கறையெல்லாம் கழுவினாள். அய்யனின் முகம் கோரமாக இருந்தது. மாராப்பைக் கிழித்து முகத்தை மறைத்த பிறகு பயம் எதுவுமில்லை. விடிய இன்னமும் வெகு நேரமிருந்தது. என்றைக்குமில்லாமல் அன்றைக்கு அவளது கைகளுக்கு அதீத சுதந்திரம் கிடைத்திருந்தது. அன்று அவள் தான் முழுமையடைந்ததாக உணர்ந்தாள். 

அய்யனைப் பற்றிப் பேசிய போதெல்லாம் அய்யனின் உடலைப் பற்றி மட்டுமேதான் கிழவி பேசிக் கொண்டிருந்தாள் அல்லது அவளையும் மீறி அது பிரவாகமெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. 

காமம், காதல் என்றெல்லாம் பிரித்துப் பார்க்கத் தெரியாமல் கடைசி வரைக்கும் ஏதோவொரு ரகசியத்தைப் புதைத்து வைத்துக் கொண்ட தவிட்டுக்கார ஆயாவின் கடைசிக் கணங்களில் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். இன்னமும் சில கணங்கள்தான். அவள் திணறிக் கொண்டிருந்தாள். அய்யனின் அணைப்பில் அவள் திமிறுவதாகத் தோன்றியது. சுற்றிலும் நின்றவர்கள் முதலில் நீர் ஊற்றினார்கள். பின்னர் பால் ஊற்றினார்கள். கிழவியின் மூச்சு அடங்கவில்லை. மண்ணாசை இருக்கும் என்று மண்ணைக் கரைத்து ஊற்றினார்கள். அப்பொழுதும் இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அடுத்து ஒற்றை ரூபாயை நீருக்குள் போட்டு ஊற்ற ஆயத்தமானார்கள். மேலும் பார்க்க மனமில்லை. குடிசைக்கு வெளியில் வந்து நின்ற போது வாய்க்கால் நீர் சலசலத்து ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஆயாவின் காமத்தைப் போலவோ அல்லது அவளது மனதுக்குள் அலையடித்த அய்யனின் நினைவுகளைப் போலவோ.

(புனைவு)

Jul 19, 2019

நாக்கு அன்னி தெலுசு

ஹைதராபாத் விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ் நிறுவனத்தில் அத்தனை பேரும் கழுமுண்டராயன்ஸ். அதுவும் கொல்ட்டி கழூஸ். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கராமுரவென்றிருப்பார்கள். நான்காண்டுகளுக்கு வேறு நிறுவனத்திற்குச் செல்லக் கூடாது ஒப்பந்தம் வேறு போட்டிருந்தார்கள். வெறும் ஆண்கள் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு பாலைவனத்தில் எப்படி நான்காண்டுகள் வேலை செய்ய முடியும்? பத்து, பனிரெண்டாம் வகுப்பு சான்றிதழ்கள் எல்லாம்  போனாலும் பரவாயில்லை என்று சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஒரு நாள் ஓடிப்போனேன். ஓடுகிற நாய்க்கு ஒன்பதாமிடத்தில் சனி என்பார்கள். அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று பாலாஜிஹாசனைத்தான் கேட்க வேண்டும். எனக்கு ஒன்பதாமிடத்தில் சுக்கிரன். சியர்ரா அட்லாண்டிக்கில் வேலை கிடைத்தது. பட்டாஞ்சேருவில் இரும்புப் பட்டறைக்குள் காய்ந்து கிடந்தவனுக்கு ஏசி அலுவலகத்தில் வேலை. சுற்றிலும் பெண்கள். அப்பொழுது நான் தகுதி வாய்ந்த பேச்சிலராக வேறு இருந்தேன்.

சுந்தர தேசத்தின் ஒரு நல்ல பொழுதில் இரண்டு பெண்கள் எங்கள் அணியில் சேர்ந்தார்கள். இரண்டு பேருமே தெலுங்குப் பெண்கள். கல்லூரி முடித்த பச்சை மண். அந்த இருவரில் ஒருத்தி கன அழகு. அவளுக்கு நான்தான் பயிற்சியாளர். ‘சொக்கா சொக்கா’ கணக்குதான். இரவில் தூக்கமே வராது. கண்டபடி கற்பனை செய்ய வேண்டாம். எப்பொழுதுதான் விடியுமோ என்றிருக்கும். அதனால் தூக்கம் வராது. விடிந்தும் விடியாமலும் பக்கத்து வீட்டில் போய் நின்றுவிடுவேன். அங்கேதான் மேலாளர் இருந்தார். அவர் தனது ஸ்கூட்டரில் என்னை அலுவலகத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார். அவரே சுறுசுறுப்பின் சிகரம். நான் சிகரத்துக்கு மேலொரு சிறு குன்றாக இருந்தேன். ஏழரை மணிக்கு கதவைத் தட்டி ‘போலாமா சார்?’ என்பேன். வெகு சீக்கிரத்தில் நல்ல பெயர் கிடைத்துவிட்டது.

‘மணி சாலா சின்சியருகா உண்ணாடு’ என்று காதுபடவே அவர் பேசுவார். நான் ஏன் அப்படி இருக்கிறேன் என்று எனக்கு மட்டும்தானே தெரியும். தேவதை ஒன்பதரை மணிக்கு மேல்தான் வருவாள். அவள் வந்தவுடன் ஏதாவதொரு வேலையை ஒதுக்கி  அந்தியில் அவள் செய்து முடிக்கும்வரைக்கும் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். இன்னொரு பெண் சேர்ந்திருந்தாள் அல்லவா? அவளுக்கு பயிற்சியாளனாக ஒரு கொடூரன் இருந்தான். அவன் கொடுக்கிற வேலையும் பயங்கரமாக இருக்கும் அவள் முடிப்பதற்கு முன்பாகவே தாளித்து எடுத்து, மேலாளரிடமும் போட்டுக் கொடுத்துவிடுவான்.

மேலாளரும் அவளைத் தாளிப்பார். முதல் சில மாதங்கள் நொந்து நூலாகிக் கொண்டிருந்தாள் அவள். ஆனால் நான் இவளை அப்படியெல்லாம் வாதித்ததேயில்லை. கொடுக்கும் வேலையே மிக எளிதாக இருக்கும். அதற்கே பல முறை சந்தேகம் கேட்பாள். தலைக்கு மேல் வேலை கிடந்தாலும் அவளுக்குச் சொல்லிவிட்டுத்தான் என் வேலையைப் பார்ப்பேன். 

பல முறை ‘நீங்க ரொம்ப ஹெல்ப்ஃபுல்’ என்பாள். 

அதுமட்டுமா? ‘யூ ஆர் சச் எ நைஸ் சோல்’ எச்செட்ரா..எச்செட்ரா. 

‘அய்யோ அது என் நேச்சுர்ங்க’என்று நாக்கு குழையும்.  

ஒரு கட்டத்தில் அவள் என்னை ஏய்க்கத் தொடங்கிவிட்டாள். அது எனக்கு புரியவில்லை அல்லது புரிந்து கொள்ள மனம் விரும்பவில்லை. மாலை நான்கு மணிக்கு வந்து ஏதாவதொரு காரணம் சொல்வாள். மேலாளரிடம் சொன்னால் அனுமதிக்கமாட்டார். என்னிடம்தான் சொல்வாள். ‘சரி நான் பார்த்துக்கிறேன் கிளம்பு’ என்று அனுப்பி வைத்துவிடுவேன். மேலாளரும் எதையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவருக்கு வேலை முடிந்தால் போதும். நான்கு மணி என்பது சுருங்கி சுருங்கி மதிய உணவு இடைவேளையின் போதே கூட பல நாட்களில் கிளம்பத் தொடங்கினாள். அப்புறம்தான் மேலாளர் பிடித்துக் கொண்டார். 

எங்கள் இருவரையும் தனியறைக்கு அழைத்து ‘நாக்கு அன்னி தெலுசு’ என்று அவர் சொன்ன போது ஏதோ எசகுபிசகாக இணைத்துவிட்டாரோ என்று பயந்தேன். பயம் என்ன பயம்- இணைத்திருந்தால் எனக்கு வேலை எளிதாகியிருக்கும். அப்படி பீடிகையெல்லாம் போட்டவர் ‘மணி எவ்வளவு கடின உழைப்பாளி..அவன்கிட்ட கத்துக்காம என்ன செஞ்சுட்டு இருக்க’ என்று அவளைக் கடுமையாக எச்சரித்தார். அன்றைய தினம் அவளுக்கு அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டது. அவள் அழ, நான் மருக, அவள் மருக, நான் உருக என்று ஒரே செண்டிமெண்ட்தான். கடைசியில் வெளியே வந்து ‘அந்த ஆளு கிடக்கிறாரு..நீ கண்டுக்காத’ என்றேன். மறுபடி அதே எச்செட்ரா எச்செட்ரா பாராட்டுகள். மறுபடி ‘அய்யோ அது என் நேச்சர்ங்க’ குழைவுகள்.

அதன் பிறகுதான் ஒருநாள் அவளது குடும்பச் சூழலைச் சொன்னாள். அவளது அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றும் அம்மாதான் துணையாக இருப்பதாகவும் சொன்னாள். ஒரு பெண் நம்மிடம் அவளது பிரச்சினைகளைச் சொல்கிறாள் என்றால் நாம் அவளது மனதில் இடம் பிடித்துவிட்டோம் என்றுதானே அர்த்தம்?

‘அதேதானே?’

‘அதேதான்’

பைக்கில் போகும் மேலாளரிடம்,  ‘சார்....அவ பாவம் சார்’ என்றேன். இந்த இடத்தில் ‘ரம்பா சார்’ பார்த்திபனை நீங்கள் மனதில் கொண்டு வந்து கொள்ளலாம்.

‘ஏண்ட்டி ப்ராப்ளம்?’ என்றார்.

அவளது குடும்பப்பிரச்சினையைச் சொன்னேன்.

‘அவுனா?’

‘அவுனு சார்’

‘சர்ரே...நுவு சூஸ்க்கோ’ என்றார்.

அன்றிரவே அவளுக்கு ஒரு எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பினேன். மேலாளரிடம் சொல்லிவிட்டதாகவும் இனிமேல் நேரத்திலேயே கிளம்பிச் செல்வதில் அவளுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது என்று அனுப்பினேன். அப்பொழுது அவள் அலுவலகத்தில் சேர்ந்த எட்டு மாதங்களுக்கு மேலாகியிருந்தது. அதுதான் முதல் எஸ்.எம்.எஸ். 80’ஸ் கிட்ஸ் பரிதாபங்களில் ஒன்று. இரவில் வெகு நேரம் கழித்து நன்றி ஒற்றைச் சொல் மட்டும் அனுப்பினாள். ஆன போதிலும் அந்த பதிலை நூறு முறையாவது திறந்து படித்துப் பார்த்திருப்பேன்.

கொடூரனிடம் சிக்கிய பெண் தப்பி மேலேறி வந்துவிட்டாள். அவன் வேலையை ஒதுக்குவான். அவள் அவன் பக்கமே செல்லமாட்டாள். முடித்து மின்னஞ்சல் அனுப்பிவிட்டுக் கிளம்பிவிடுவாள். அப்பொழுதும் அவன் அவளை ஏதாவது கறுவிக் கொண்டேதான் இருந்தான். ஆனால் நம் ஆள் அப்படியேதான் இருந்தாள். அதே போல வேலையை ஒதுக்குவேன். ஏழெட்டுத் தடவை சந்தேகம் கேட்பாள். சில நாட்கள் முடிப்பாள். பல நாட்கள் என் தலையில் கட்டிவிட்டுப் போய்விடுவாள்.

சரி எப்படியும் முட்டுச்சந்தில் சிக்கும் போது மனதைத் திறந்து காட்டிவிடலாம் என்றிருந்தேன். எல்லா வலிகளுக்கும் ஒரு ஒத்தடம் இருக்கத்தானே செய்யும்? அந்த நம்பிக்கையில் நாட்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு நாள் காலையில் வந்ததிலிருந்தே குட்டி போட்ட பூனையாக அலை மோதினாள். 

‘என்னாச்சு’ என்றேன்.  

‘அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை’ என்றாள். 

‘கிளம்பு நான் சொல்லிக்கிறேன்’ என்றேன். 

மேலாளர் தேநீருக்குச் சென்றிருந்த தருணம் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டாள். அவள் இல்லாமல் ஏதோ வெறுமை சூழ்ந்திருந்தது. அப்பொழுதெல்லாம் நிறைய உணவுக் கூப்பன் கையில் இருக்கும். ஒவ்வொரு மாதமும் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்காவது சேரும். நினைக்கும் போதெல்லாம் ஹைதராபாத் பிரியாணி உண்பேன். செகந்திராபாத் பாரடைஸ் பிரியாணிக்குச் செல்லலாம் என்று அன்றைய தினம் திட்டமிட்டிருந்தேன். அதன்படியே இரவு உணவுக்குத் தனியாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது தனியார் பேருந்து நிலையத்தில் அவளைப் பார்த்துவிட்டேன். அவளும் பார்த்துவிட்டாள்.

முதலில் நழுவ முயற்சித்தவள் இனி வழியேதுமில்லை என்றவுடன் நின்றாள். முகம் அழுது வீங்கியிருந்தது. ஒருவேளை அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லையோ என்றுதான் சந்தேகப்பட்டேன். அதன் பிறகு எனக்கும் அவளுக்குமிடையிலான அந்த உரையாடலை அப்படியே வரிக்கு வரி எழுத முடியும். ஆனால் எழுதினால் அழுதுவிடுவேன் என்று சொன்னால் நீங்கள் சிரித்துவிடுவீர்கள். என் சோகம் உங்களுக்கு ஊறுகாயா? அதனால் விஷயத்தை மட்டும் சொல்லிவிடுகிறேன். 

அவளுடைய காதலன் அமெரிக்காவுக்கு எம்.எஸ் படிக்கச் செல்கிறான். இருவரும் கல்லூரியில் ஒரே வகுப்பில் படித்தவர்கள். சென்னை சென்று அங்கிருந்து விமானம் ஏறுகிறவனை வழியனுப்புவதற்காக வந்திருக்கிறாள். பிரிவுத்துயரத்தில் அழுது வீங்கிக் கிடக்கிறாள். அவள் சொல்லச் சொல்ல நெஞ்சம் சுக்கு நூறாகிவிட்டது என்று தனியாகச் சொல்ல வேண்டுமா? ‘கிளம்பறதுக்கு முன்னாடி முத்தம் கொடுத்திருப்பான்ல’ என்றெல்லாம் கணக்குப் போட்டு பார்த்துக் கொண்டேன்.

நடந்தே அறைக்குத் திரும்பினேன். பிரியாணியாவது ஒன்றாவது? பிரியாணி போனது கூட பரவாயில்லை. அவள் தினசரி அவனுடன் ஊர் சுற்றுவதற்காகத்தான் நான் ஒவ்வொரு நாளும் மண்டை காய்ந்திருக்கிறேன். 

குத்தீட்டியை வைத்து குத்தியிருக்கலாம். கிராதகி. 

இவளையெல்லாம் பழிவாங்குமளவுக்கு எனக்கு திறமை போதாது. அடுத்த நாள் மேலாளரிடம் ‘அவ சரியில்ல சார்...நீங்க கொடூரன்கிட்ட சொல்லிடுங்க..இனிமேல் அவன் பார்த்துக்கட்டும்’ என்றேன். அவர் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளாமல் அப்படியே செய்தார். அதன் பிறகு இரவு ஒன்பது மணி ஆனாலும் அவள் கிளம்பாமல் வேலை செய்தாள். அவனிடம் சென்றவுடன் இப்படி மாறிவிட்டாளே என்று எனக்குத்தான் மண்டை காய்ந்தது. வெகுநாள் கழித்துதான் ரகசியத்தைக் கண்டறிந்தேன். அலுவலகத்திலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு இலவசமாக தொலைபேசியில் அழைக்கலாம். அதனால் எங்கள் அனைவருக்கும் முன்பாகவே அலுவலகம் வந்துவிடுவாள். எல்லோரும் போன பிறகும் அலுவலகத்திலேயே தவம் கிடப்பாள். அமெரிக்கக் காதலனுக்கு அலுவலகத்திலிருந்து தொலை பேசி அழைப்புகள். ஓஹோன்னான்! அதையும் போட்டுக் கொடுத்த பிறகுதான் நிம்மதி வந்தது. அந்தக் கதையை இன்னொரு நாள் சொல்கிறேன். 

Jul 18, 2019

அஸ்திவாரம்

தமிழகத்தில் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான அரசுப்பள்ளிகளை மூடவிருக்கிறார்கள். மூடிவிட்டு அவற்றையெல்லாம் நூலகங்கள் ஆக்குகிறார்களாம். இன்றைக்கு தமிழகத்தில் இருக்கும் ஊரக நூலகங்களின் நிலைமை எத்தனை பேருக்குத் தெரியும் என்று தெரியவில்லை. பல  ஆண்டுகாலமாக நூலகர்கள் நியமனமில்லை. புத்தகங்களின் கொள்முதல் சரியாக இல்லை. பல நூலகக் கட்டடங்கள் சீரழிந்து கிடக்கின்றன. எந்த ஊரிலும் செல்போனை நோண்டியபடி குட்டிச்சுவரில் அமர்ந்திருக்கும் இளைஞர்கள்தான் அதிகமே தவிர நூலகங்களில் படிப்பதற்கு வாசகர்களும் இல்லை. இந்த லட்சணத்தில் பள்ளிகளை எல்லாம் நூலகங்களாக மாற்றுகிறோம் என்பது எவ்வளவு அபத்தமான அறிவிப்பு? பள்ளிக்கூடத்தை மூடுவது என முடிவு செய்துவிட்டார்கள். எப்படி அறிவிப்பது என்று யோசிக்கும் போது கூட இருக்கும் யாரோ ஒருவர் ‘இப்படிச் சொன்னால் பயங்கரமாகக் கைதட்டுவார்கள்’ என்று சொல்லிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். 

பிற துறைகளில் நடக்கும் அக்கிரமங்கள், அபத்தங்கள் சமூகத்தின் மீது உருவாக்கும் நேரடி பாதிப்பைவிட கல்வித்துறை அபத்தங்கள் கடுமையான விளைவுகளை உண்டாக்கக் கூடியவை.

பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கை இல்லையெனில் அரசாங்கம் செய்ய வேண்டியது பள்ளிகளை மூடுகிறோம் என்று அறிவிப்பதுதானா? அரசிடம் இல்லாத புள்ளி விவரங்களா? ஒவ்வொரு சிற்றூரிலும் எவ்வளவு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் என்று தெரியும். எவ்வளவு பேர் பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள் என்று தெரியும். பக்கத்திலேயே இருக்கும் அரசுப்பள்ளியில் சேராமல் வேறு பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள் என்றால் என்ன காரணம் என்று அலசிக் கண்டறிய எவ்வளவு நாட்கள் ஆகும்? கல்வித்துறை அதிகாரிகளுக்கு புள்ளிவிவரங்களை வாங்குவது மட்டும்தான் வேலையா? அவர்களிடம் இதே இரண்டாயிரம் பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கையை அதிகரிக்க என்ன வழி என்று விவரங்களைக் கேட்க முடியாதா? அவர்கள் கொடுக்கும் ஆலோசனைகள் சரியா என்பதைச் சரிபார்க்க ஒரு குழுவை அமைக்கலாம்.

இப்படி அலசத் தொடங்கினால் ஆயிரம் காரணங்கள் அடுக்கப்படக் கூடும். ‘அங்க போனா இங்கிலீஷ் சொல்லித் தர்றாங்க’ என்பது தொடங்கி ‘தனியார் பள்ளியில் படிக்க வைப்பது சமூக அந்தஸ்து’ என்பது வரைக்கும் வரிசையாக அடுக்கியிருக்கக் கூடும். அதில் ஒவ்வொன்றாகக் களைவதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்கத்தான் அமைச்சகமும், அமைச்சரும், அதிகாரிகளும் இருக்கிறார்களே தவிர மூடிவிட்டு தனியாருக்குத் தாரை வார்க்க இல்லை. அரசுப்பள்ளிகளை மூடுவது என்பது நேரடியாக தனியார் பள்ளிகளில் சேர்க்கையை நிரப்புவதற்கான நடவடிக்கைதானே?

ஒருவேளை அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் சரியில்லை என்றால் இடமாற்றம் செய்து, பதவி உயர்வை நிறுத்தி வைத்து, சம்பள உயர்வை நிறுத்தி என மிரட்டி வழிக்குக் கொண்டு வர முடியாதா என்ன? சங்கம் சேர்த்துப் போராடுவார்கள் என்பதெல்லாம் மொன்னைச் சாக்கு. கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பாக போராடிய ஆசிரியர் சங்கங்கள் எப்படி அடிபணிய வைக்கப்பட்டன என்பதை நாமும்தானே பார்த்தோம்? செயல்படாத ஆசிரியர்களை, தங்களை தரம் உயர்த்திக் கொள்ளாத ஆசிரியர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுத்தால் யாரும் கேள்வி கேட்கப் போவதில்லை. அப்படியே கேட்டாலும் மக்களின் ஆதரவு இருக்கப் போவதில்லை. 

இவற்றையெல்லாம் நாம் சொல்லித்தான் அரசாங்கத்துக்குத் தெரிய வேண்டுமா என்ன? அவர்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும். 

கார்போரேட் நிறுவனங்கள் எப்படிச் செயல்படுகின்றன? ஒவ்வொரு வருடமும் பணியாளர்கள் எப்படி செயலாற்றினார்கள் என்று பார்க்கிறார்கள். அவர்களின் செயலுக்கு ஏற்ப ஊதிய உயர்வு; தகுதியை உயர்த்திக் கொள்ளாத பணியாளர்களுக்கு சில தேர்வுகள் வைத்து வாய்ப்பு வழங்கப்படுகின்றன.  அப்படியும் ஒத்து வராத ஆட்களை வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்கள். இதில் ஐம்பது சதவீதத்தையாவது கல்வித்துறையில் செயல்படுத்த முயற்சிப்பதுதானே அரசாங்கத்தின் வேலையாக இருக்க வேண்டும்.

அரசுப்பள்ளிகளை எப்படி தரமுயர்த்தலாம், சேர்க்கையை அதிகரிக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ‘வாத்தியார்களுக்கு சம்பளம் அதிகம்’ என்பது மட்டுமே கல்வி அமைச்சரின் கண்களை உறுத்துவது துரதிர்ஷ்டம்தான். இதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி அரசு ஆசிரியர்களைச் சமூகத்தின் எரிச்சலுக்குள் தள்ளுவதை நிச்சயமாக ஒரு நீண்டகால நோக்கிலான திட்டமிடல் என்றுதான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அரசுப்பள்ளிகள் மோசம்; அரசு ஆசிரியர்கள் மீதான பொதுமக்களின் எரிச்சல் என பெரும்பான்மைச் சமூகத்தை அரசுக் கல்விக்கு எதிராக மடை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எதிர்காலத்தில் நவோதயா பள்ளிகள், சி.பி.எஸ்.ஈ முதலான மத்திய அரசின் கல்வித்திட்டப் பள்ளிகள் மட்டுமே செயல்பட வேண்டும் என்பதும், மாநில அரசிடமிருந்து கல்வியானது முற்றிலும் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என்பதற்கான திட்டமிடல்கள்தான் இவையெல்லாம் என்றுதான் கருத வேண்டியிருக்கிறது.

தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே கல்வி,  ஒரே பாடத்திட்டம், ஒரே தேர்வு என்பதையெல்லாம் இத்தகைய அறிவிப்புகளோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. ‘ஆயிரக்கணக்கான அரசுப் பள்ளிகளை மூடுகிறோம்’ என்று அறிவிப்பது அரசுக்கல்வியை குழி தோண்டி புதைப்பதற்கான முதல்படி. இதற்கு வெவ்வேறு பெயர்களைச் சொல்கிறார்கள். குறைவான மாணவர்கள் உள்ள பள்ளிகளை ஒன்றாக்குகிறோம்; பணி நிரவல் மூலம் ஆசிரியர்களை இடமாற்றுகிறோம்- இப்படி எல்லாமே சல்ஜாப்புதான். அத்தகைய சால்ஜாப்புகளில் ஒன்றுதான் பள்ளிகளை நூலகங்களாக மாற்றுகிறோம் என்பது. 

யாரோ இயக்குகிறார்கள். அறுபதாண்டு காலமாக கட்டமைக்கப்பட்ட தமிழகக் கல்வித்துறையின் உள்பக்கத்தைச் சுரண்டி பொக்கையாக மாற்றுவதற்கான திட்டமிடலுக்கான முகமாக கல்வியமைச்சர் இருக்கிறாரோ என்று பதற்றமில்லாமல் இல்லை. கவனித்துப் பார்த்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் - கடந்த மூன்றாண்டுகளாக கல்வித்துறையிலிருந்து வெற்று அறிவிப்புகள் மட்டுமே வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த ஒவ்வொரு அறிவிப்பின் இறுதியிலும் ‘இந்தியாவே திரும்பிப் பார்க்கும்’ என்பதை நிச்சயமாகச் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள். இந்த வாக்கியத்தை மேடையில் நீங்கள் ஆக்ரோஷமாகச் சொல்வதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். கூட்டம் கைதட்டுவதாக உணர முடிகிறதா? அவ்வளவுதான். அந்தக் கணத்துக்கு கைதட்டு வாங்கினால் போதும். ஆனால் பின்னணியில் ஏதோ நடந்து கொண்டிருக்கும். 

தமிழகத்திலேயே சிறப்பாகச் செயல்படும் துறை கல்வித்துறைதான் என்று பலூன் ஊதப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்ததன் பின்னணியும் இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். மிகப்பெரிய மாற்றங்களும், புரட்சியும் கல்வித்துறையில் நடப்பதாக ஊடகங்கள் வழியாக பிம்பத்தை உருவாக்கி, இன்னொரு பக்கம் மிக வேகமாக தமிழகக் கல்வியின் அஸ்திவாரத்தை அசைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

Jul 15, 2019

ஊரோடிகள்

திருச்சிதான் என்று நினைத்தோம். ஆனால் மதிய உணவைத்தான் திருச்சியில் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். உணவை முடித்துக் கொண்டு அங்கேயிருந்து சென்றோம், சென்றோம்- சென்று கொண்டேயிருந்தோம். இயற்கை சார்ந்த செயல்பாடுக்கு என இப்படி நண்பர்களுடன் வெளியூருக்கெல்லாம் சென்றதில்லை. பெரும்பாலும் தனியாகச் செல்வேன். பேருந்தில் அல்லது தொடரூர்தியில் சென்றுவிடுவேன். இந்த முறை ஆனந்த், அரசு தாமஸ் மற்றும் நான் உட்பட மூன்று பேர் கிளம்பினோம். விக்னேஸ்வரன் கரூரில் வந்து இணைந்து கொள்வதாகச் சொன்னார். மொத்தம் நான்கு பேர்கள். அதனால் கார் எடுத்துக் கொண்டோம். நான் தான் உருட்டினேன். எப்பொழுதுமே எண்பதுக்கு மேல் வண்டியை ஓட்ட மாட்டேன். இவர்கள் எங்கே அதைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்? ஓட்டுவதற்கு ஒருவன் கிடைத்தால் உருட்டுவதை வைத்துக் கூட ஓட்டுகிற உலகம் இது.

திருச்சியிலிருந்து லால்குடி தாண்டி, அரியலூர் செல்லுகிற வழியில் ஒரு சிற்றூர். அந்த ஊரில்தான் அழைத்திருந்தார்கள். சமுதாயக் கூடம் ஒன்றில் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். சிறார்கள், இளைஞர்கள், பெண்கள், மூத்தவர்கள் என சற்றேறக்குறைய எழுபது பேர்கள் இருக்கக் கூடும். அவ்வளவு கூட்டம் சேர்வது என்பதே ஆச்சரியம்தான். எங்களுக்குப் பொன்னாடையெல்லாம் போர்த்தினார்கள். பேசுவதைக் கேட்டு அவ்வப்பொழுது கை கூடத் தட்டினார்கள். 


வேமாண்டம்பாளையம் குளத்தில் சீமைக்கருவேல மரங்களை அகற்றியது, கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தில் தூர் வாரியது குறித்தான அனுபவங்கள்- இத்தகைய காரியங்களைச் செய்யும் போது முக்கோண விதி முக்கியம். முதற்புள்ளி அரசாங்க ஒத்துழைப்பு, இரண்டாம்புள்ளி ஊர் பொதுமக்கள், மூன்றாம் புள்ளி காரியத்தை முன்னெடுத்துச் செய்யும் தன்னார்வக் குழு- இந்த மூன்றும் இணைந்துதான் வெற்றியைத் தர முடியும். ஒன்று சொதப்பினாலும் கூட சமாளித்துவிடலாம் என்பதெல்லாம் குருட்டுப்பூனை விட்டத்தில் பாய்ந்த கதைதான். எங்கே கால் தவறி விழுவோம் என்று தெரியாது. மூன்றிலுமே அனுபவப்பட்டிருக்கிறோம். அதைச் சொன்னேன்.

ஆனந்த் இதுவரையிலும் பதினைந்து வனங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார். மண்ணை எப்படி வளப்படுத்துவது, செடிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தல், அவை எங்கே கிடைக்கும், எப்படி நடுவது என தமது அனுபவங்களையெல்லாம் பவர்பாய்ண்ட்டாகத் தயாரித்து எடுத்து வந்திருந்தார். இருவரும் பேசுவதற்கு முன்பாக அறிமுகப்படுத்தி, பேசி முடித்த பிறகு தொகுத்து ஆசிரியர் அரசு தாமஸ் உதவினார். விக்னேஸ் களத்தில் பணியிருந்தால் வெறித்தனமாகச் செய்வார்- மேடையில் பேசுவதாக இருந்தால் பேசுகிறவர்களை வேடிக்கை பார்ப்பார். அதைச் செவ்வனே செய்தார். 

மருத்துவர் மட்டுமில்லாமல் அங்கேயிருக்கும் சில இளைஞர்களும் பெரியவர்களும் சேர்ந்து கிராம மேம்பாட்டை முன்னெடுக்கிறார்கள். டால்மியாபுரம் சிமெண்ட் ஆலையின் சுற்றுப்புறத்தில் இருக்கும் ஊர் அது. ஊரில் நிலத்தடி நீர் இருக்கிறது. ஆனால் வேளாண்மைக்கு ஏற்றதாக இல்லாமல் உவர்ப்பு ஏறியிருக்கிறது. எந்தப் பயிர் வைத்தாலும் விளைச்சல் இல்லாத பூமியாகிவிட்டது என்றார்கள்.வானம் பார்த்த பூமி. சிற்றூரில் ஏற்கனவே சில நூறு செடிகளை நட்டு வளர்க்கிறார்கள். இனி அடுத்தடுத்த சில காரியங்களை மேற்கொள்ளவிருக்கிறார்கள். அதற்காக அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளச் சொல்லி அழைத்திருந்தார்கள். 

சென்று வந்து இரண்டு நாள் ஆகிவிட்டது. இன்று காலையில் அம்மா ‘திருச்சிக்கு ஆபிஸ் வேலையா போகலயா?’ என்றார். அலுவல்ரீதியில் சென்று வந்தேன் என நம்பியிருக்கிறார் போலிருக்கிறது. ‘திருச்சிக்குப் பக்கத்துல ஒரு கிராமத்துல இருந்து கூப்பிட்டு இருந்தாங்க’ என்றேன். ‘அதுக்கு எதுக்கு வண்டி எடுத்து, பெட்ரோல் போட்டு, செலவு செஞ்சுட்டு போன?’என்கிறார். எதிர்பார்த்த கேள்விதான். ஆனால் என்ன பதில் சொன்னாலும் குறுக்குக் கேள்வி வரும் என்பதால் அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லவில்லை. 

எங்களை அழைத்திருந்த மருத்துவரின் வாகனத்துக்கு ஓர் ஓட்டுநர் இருந்தார். அவரது வேகத்துக்கு நம்மால் ஓட்ட முடியுமா? அநேகமாக அவர் முன்பக்கமாக வரும் வண்டிகளைப் பார்த்ததை விட பின்பக்கக் கண்ணாடியில் ‘இவன் வர்றானா? இல்லையா?’ என்றுதான் அதிகம் பார்த்திருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். ‘அவன் வண்டிக்கு முன்னால் என்னை வண்டி ஓட்டச் சொல்லுறதா இருந்தா என்னையை வேலையை விட்டுத் தூக்கிடுங்க டாக்டர்’ என்று சொல்லியிருக்கக் கூடும். வண்டியை விட்டு இறங்கியவுடன் மருத்துவர் நாசூக்காக ‘போகும் போது வேணும்ன்னா இங்க இருந்து ஒரு ட்ரைவரை கூட்டிக்கலாம்’ என்று சொன்னபோதே புரிந்து கொண்டேன். 

காலையிலேயே உரையாடலை நடத்துவதாகத் தான் திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால் மதியம் மூன்று மணிக்கு மேல்தான் காட்டு வேலைக்குச் செல்கிறவர்கள் வருவார்கள் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். உரையாடலைத் தொடங்கவே மாலை நான்கு மணி ஆகிவிட்டது. பேசி முடித்து, சந்தேகங்களை விவாதித்து திரும்ப திருச்சி வந்து சேர்ந்தோம். அங்கு மருத்துவரிடம் பேசிவிட்டுக் கிளம்ப கிளம்ப ஆறரை மணி ஆகிவிட்டது. கிளம்பும் போதே உடல்நிலை சரியில்லாமல் போவதற்கான தென்பட்டன. ஆனாலும் விடாக்கண்டனாய் வண்டியை உருட்டிக் கொண்டேயிருந்தேன். வீடு வந்து சேர இரவு பதினோரு மணி ஆகியிருந்தது.

எவ்வளவு அலைச்சல் இருந்தாலும் பரவாயில்லை- அங்கே ஒரு குழு பணிகளை வேகமெடுத்துச் செயலாற்றத் தயாராகிவிட்டது என்பதை நேரடியாகப் பார்ப்பதுதான் ஆகப்பெரிய சந்தோஷம் எங்களுக்கு. அதைத்தான் திரும்ப வரும் போது அரசு தாமஸ் சொன்னார். ‘இங்க ஒரு நல்ல டீம் அமைஞ்சிருக்கு’ என்றார். அவரது கணிப்பு தவறுவதில்லை. 

சொல்ல மறந்துவிட்டேன். உரையாடல் முடிந்து திருச்சி வந்த பிறகு மருத்துவர்- திருச்சியில் முக்கியப் பிரமுகர் அவர்- பெயரைக் குறிப்பிடுவதை விரும்புவாரா எனத் தெரியவில்லை. காசோலையில் ஒரு லட்ச ரூபாய் என தொகையை நிரப்பித் தந்தார். காசோலையில் பெயர் எதுவும் எழுதவில்லை. க்ராஸ் செய்யவில்லை. வெறும் தொகையை மட்டும் நிரப்பியிருந்தார்.

‘நிசப்தம் அறக்கட்டளை’ என்று எழுதி இனிமேல்தான் வங்கியில் செலுத்த வேண்டும். இந்த நம்பிக்கை மட்டுமே நம்மை தொடர்ந்து இயங்கச் செய்யும். அம்மாவின் கேள்விக்கும் கூட இதுதான் பதில் என நினைக்கிறேன்.

Jul 12, 2019

அசைவுறுதல்

அவ்வப்பொழுது யாராவது சிலர் அழைத்து ‘குளம் தூர்வாருகிறோம்’ என்றும் ‘அடர்வனம் அமைப்பது பற்றிய தகவல்கள் வேண்டும்’ என்றும் கேட்பது வழக்கம். அலைபேசியில் எவ்வளவு சொல்ல முடியும்? முடிந்தவரை சொல்லிவிடுகிறேன். இத்தகைய செயல்பாடுகளில் நேரடியாகச் சென்று பார்த்துவருவதுதான் உண்மையிலேயே பலனளிக்கும். தனியொரு மனிதனால் செய்ய முடியாத காரியங்கள் இவை. ஆகவே தமக்கு முன்பாகச் செய்தவர்கள் எப்படி ஆட்களைத் திரட்டினார்கள், என்னவெல்லாம் சிக்கல்களை எதிர்கொண்டார்கள் என்பதையும், அவர்களின் அனுபவங்களையும் நேரடியாகக் களத்திலேயே சென்று பார்த்துவிட வேண்டும். பார்ப்பதோடு அல்லாமல் சூட்டோடு சூடாக காரியத்தைத் தொடங்கியும் விட வேண்டும். இந்த இரண்டில் எது தாமதமானாலும் அதன் பிறகு நாம் எல்லாவற்றையும் முதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டியிருக்கும்.

பத்தியின் முதலில் சொன்ன கேள்விகளை என்னிடம் கேட்டவர்கள்- மிகைப்படுத்திச் சொல்லவில்லை- குறைந்தது நூறு பேராவது கேட்டிருப்பார்கள். ஆனால் அதன் பிறகு அவர்களில் எத்தனை பேர்கள் குளத்தைத் தூர் வாரினார்கள் என்பதும் அடர்வனம் அமைத்தார்கள் என்பதும் தெரியாது. உண்மையிலேயே வருத்தம்தான். குற்றம் சுமத்துவதாகக் கருத வேண்டாம். தமிழகத்தில் மிகு ஆர்வம் கொண்டவர்கள்தான் நிறைய இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. செய்து முடிப்பதைவிடவும்  செய்வது குறித்தான தகவல்களை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்; இருக்கிறார்கள். 

மென்பொருள் துறையில் இருப்பவர்கள், பெருநகரங்களில் பணியாற்றுகிறவர்களுக்கெல்லாம் தமது உள்ளூர் குறித்து ஆசை இருக்கும். அங்கு எதையாவது செய்துவிட வேண்டும் என்று ஆர்வமிருக்கும். ஆனால் அதெல்லாம் அவ்வளவு எளிய காரியமில்லை. உள்ளூரில்தான் துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. டெல்லியிலும் சென்னையிலும் கூட காரியம் சாதித்துவிடலாம் ஆனால் கரட்டடிபாளையத்தில் என்னால் பத்து மரங்களை நட்டு வளர்த்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கையில்லை. எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாக எழுத வேண்டியதில்லை. அதுதான் நிதர்சனம். இத்தகைய ஆர்வமிக்கவர்கள் அலைபேசியில் எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் பேசத் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஒரு நண்பர் தமது ஊரில் காடு அமைக்க விரும்புவதாக நாற்பது நிமிடங்கள் பேசினார். மண்ணை வளப்படுத்துவது தொடங்கி, என்ன செடிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது, வேலி அமைப்பது, நீர் வசதி என சகலமும் பேசி முடித்த போது தொண்டைத் தண்ணீர் வற்றிவிட்டது. ஆனால் அதன் பிறகு சத்தமேயில்லை. 

ஏன் செய்ய முடியாமல் போகிறது என்பதும் ஆரம்பத்திலேயே நமக்குத் தெரிந்துவிடும். ‘இதை சரி செய்யுங்க’ என்று சொல்லியிருந்தாலும் கூட அவர்களால் முடிந்திருக்காது. இப்படி பத்துப் பேர் நம்மை ராவி விட்டால் பதினோராவது ஆள் உண்மையிலேயே களமிறங்கத் தயாரானவர் என்றால் நாம் காட்டுகிற சலிப்பு அவரைச் சோர்வடையைச் செய்துவிடும் என்கிற பயம் வராமல் இல்லை. வேறு சிலர் இருக்கிறார்கள். வாட்ஸாப், ஃபேஸ்புக் என்று தூள் கிளப்புவார்கள். இயற்கையைக் காப்போம் என்று அவர்கள் கதறுவதைப் பார்த்தால் அடுத்தவர்களுக்கு நாடி நரம்பெல்லாம் முறுக்கேறும். ஆனால் வீட்டை விட்டு வெளியில் வரமாட்டார்கள். விடுமுறை நாள், மாலை நேரமாகத்தான் இருக்கும்- ‘வாங்க ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு’ என்று அழைத்தால் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு டிமிக்கி கொடுத்துவிடுவார்கள். பல பேர் இப்படியிருக்கிறார்கள்.

இயற்கை சார்ந்த காரியங்களில் முதலில் நம் இருக்கையை விட்டு எழ வேண்டும். உடல் சற்றேனும் அசைவுற வேண்டும். எதுவும் நம்மிடம் வந்து சேராது; நாம்தான் அவற்றை நோக்கி நகர வேண்டும். அதற்குத் தயாரில்லை என்றால் துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. சத்தியம் அடித்து வேண்டுமானாலும் இதைச் சொல்லலாம்.

கடந்த மாதம் சொல்லி வைத்தாற் போல இரண்டு வெவ்வேறு நண்பர்கள் அழைத்தார்கள். இப்படித்தான் எதையோ கேட்டார்கள். பொறுமையாகச் சொல்லிவிட்டு ‘திருச்சி போறோம்...நான் குளம் தூர் வாரியதைப் பற்றிப் பேசறேன்; ஆனந்த் காடு வளர்ப்பதைப் பத்தி பேசறாரு...வர முடியுமா?’ என்று கேட்டேன். இத்தனைக்கும் திருச்சியைச் சுற்றி இருக்கும் ஊர்களைச் சார்ந்தவர்கள்தான். அதன் பிறகு சத்தமே இல்லை. குறைந்தபட்சம் ‘வர முடியவில்லை’ என்றாவது சொல்வதுதானே சரி? அதைக் கூடச் செய்வதில்லை. இதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது- வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு முப்பத்தைந்து நிமிடங்களாவது பேசியிருப்பேன். அவர்களின் நேர விரயத்துக்கு நம்மை ஊறுகாய் ஆக்கிக் கொள்கிறார்களோ என்று ஆயாசமாகிவிடுகிறது.

சரி போகட்டும்.

நாளை மதியம் திருச்சி- லால்குடி பக்கத்தில் ஒரு கிராமம். பெரிய கூட்டமெல்லாம் இல்லை. பதினைந்து அல்லது இருபது பேர்கள் இருந்தால் போதும் என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறோம். மருத்துவர் ஒருவர் அழைத்தார். இதுவரைக்கும் மேலே குறிப்பிட்டது போல அலைபேசியில் அழைத்துக் கேட்கிறவர்கள்தான் அதிகம். முதன்முறையாக ‘எங்கள் ஊர்க்காரர்களிடம் பேசுங்க’ என்கிறார். ஒத்துக் கொண்ட பிறகு அவரது ஊரிலிருந்து இன்னொரு நண்பர் பேசினார். இருவரும்தான் ஒருங்கிணைக்கிறார்கள். சில முன் தயாரிப்புகளோடு நானும் ஆனந்தும் கிளம்புகிறோம். ஆசிரியர் அரசு தாமஸூம் உடன் வருகிறார். மதியம் 2 மணிக்கு ஆரம்பித்து 5 மணி வரைக்கும் பேசிவிட்டு ஊர் திரும்ப வேண்டும்.

ஒருவேளை கலந்து கொள்ளலாம் என நினைத்தால் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். 

Jul 10, 2019

சேர்க்கை - குழப்பங்கள்

வரும் கல்வியாண்டியில் பொறியியல் கல்லூரியில் சேரும் மாணவர்கள் அல்லது அவர்களது பெற்றோர்கள் யாரிடமாவது பேசிப் பார்த்தீர்களா? தாறுமாறாகக் குழம்பியிருக்கிறார்கள். சேர்க்கைக்கான வழிமுறைகளைத் தேடிப்படித்தால் மண்டை காய்கிறது. கடந்த இருபது வருடங்களாக ஒற்றைச் சாளர முறை மிகச் சிறப்பாகவே இருந்தது. நம் கண் முன்னால் இருக்கும் திரையில் கல்லூரியும் அங்கே இருக்கும் இடங்களின் எண்ணிக்கையும் தெரியும். சாமியைக் கும்பிட்டபடியே சென்றால் - நாம் விரும்பிய கல்லூரியில் - பாடத்தை நமக்கு முன்னால் சென்றவன் கொத்திச் செல்லாதிருந்தால் நாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம் ஒருவேளை அந்த இடம் தீர்ந்துவிட்டால்  அதற்கடுத்த கல்லூரி-பாடப்பிரிவில் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இதுதான் நடைமுறை. எந்தக் குழப்பமுமில்லை. நம்மைவிட ஒரு ரேங்க் முன்னால் வாங்கியவனுக்குத்தான் முன்னுரிமை. அவன் எடுத்தது போக மீதமிருக்கும் இடம்தான் நமக்கு. அதே போல நாம் எடுத்துக் கொண்டது போக மீதமிருக்கும் இடம்தான் நமக்குப் பின்னால் வருகிறவனுக்கு.

இப்படித் தெளிவாக இருந்த பொறியியல் சேர்க்கை- ஒற்றைச் சாளர முறையை ஏன் நாய் வாயில் சிக்கிய பழைய துணி மாதிரி கிழித்து கந்தரகோலமாக்கியிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. வெகுவாகக் குழம்பி கடைசியாக நான் புரிந்து கொண்ட சேர்க்கை முறை இப்படித்தான் - ஒரு நாள் ஒதுக்கித் தருவார்கள். அன்றைய தினம் நமக்குப் பிடித்த கல்லூரி-பாடப்பிரிவை அவர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கும் ஓர் இணையதளத்தில் உள்ளீடு செய்ய வேண்டுமாம். எவ்வளவு இடங்களை வேண்டுமானாலும் உள்ளீடு செய்யலாம். உதாரணமாக அண்ணா பல்கலை- கணினி அறிவியல், பிஎஸ்ஜி - மின்னியல், குமரகுரு- எந்திரவியல் என்று வரிசைக்கிரமமாக உள்ளீடு செய்து வைத்தால் நம்முடைய மதிப்பெண்ணுக்கு எது கிடைக்குமோ அதை ஒதுக்கித் தருவார்கள். 

எனக்குத் தெரிந்து இதில் சுத்தமாக வெளிப்படைத்தன்மை இல்லை.

ஒரு மாணவனுக்கு அவனுடைய கட்-ஆஃப் மதிப்பெண்ணுக்கு எந்தப் பாடம், எந்தப் பிரிவு கிடைக்கும் என்று எப்படித் தெரியும்? இணையத்தளங்களில் அதிகாரப்பூர்வமாக எந்த விவரத்தையும் கண்டறிய முடியவில்லை. கிராமப்புற மாணவன் குத்துமதிப்பாக பத்து அல்லது பதினைந்து கல்லூரிகளையும் பாடங்களையும் உள்ளீடு செய்து வைப்பான்.  பண்ணாரி அம்மன் கல்லூரியில் மெக்கானிக்கல் என்று உள்ளீடு செய்கிற அவன் பி.எஸ்.ஜி கல்லூரி தனக்குக் கிடைக்காது என்கிற நம்பிக்கையில் அவன் விட்டிருக்கக் கூடும்.  ஆனால் அவனுடைய மதிப்பெண்ணுக்கு அவனுக்கு பி.எஸ்.ஜி கல்லூரியில் கிடைக்கும் வாய்ப்பிருந்து அதை அவன் தவறவிட்டால் அவனுக்கு நடக்கும் அநியாயம்தானே இது? இது கூடப் பரவாயில்லை. அவனுடைய அறியாமை என்று விட்டுவிடலாம்.

அமைச்சர் அல்லது உயர் அதிகாரியின் மகன் ஒருவன் மிகக் குறைவான கட்-ஆஃப் பெற்றிருந்து அவனுக்கு நல்ல கல்லூரியில் இடம் ஒதுக்கப்படாது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்? பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக என்றால் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தை எந்தவிதத்திலும் சந்தேகப்பட்டிருக்க மாட்டேன். அதற்கான வாய்ப்புகளும் இல்லை. ஆனால் இன்றைய தேதிக்கு உயர் கல்வித்துறையில் ஊழல் மலிந்து கிடக்கும் புதர்க்காடு என்றால் அது அண்ணா பல்கலைக்கழகம்தான். யாராவது மறுக்க முடியுமா? எவ்வளவு ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கள். எப்படி நம்புவது? சரி பல்கலைக்கழகம் ஏமாற்றினாலும் அரசாங்கத்தை நம்பலாம் என்றுதான் விட முடியுமா? 

இப்பொழுதெல்லாம் எதற்கு பதற்றப்பட வேண்டும் எதற்கு பதற்றப்படக் கூடாது என்றே புரிவதில்லை. தமிழகத்துக்கு நீட் தேர்விலிருந்து விலக்கு கோரிய மசோதவை குடியரசுத் தலைவர் தள்ளுபடி செய்த விவகாரத்தை இருபத்தோரு மாதங்கள் மறைத்து வைத்துவிட்டு இப்பொழுது ‘நிறுத்தி வைப்பா? நிராகரிப்பா?’ என்று விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது கூடவா மாநில அரசுக்குத் தெரியாது. மசோதாக்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்/நிறுத்தி வைத்தல் என்று இரண்டே இரண்டு முடிவுகள்தானாம். நிறுத்தி வைத்து திருப்பி அனுப்புகிறோம் என்று அனுப்பினால் அரசு அதை ஆறு மாதத்துக்குள் மீண்டும் பரிசீலனைக்கு அனுப்பலாம். ஒன்பதாம் வகுப்பு குடிமையியல் பாடத்தில் படித்தது இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. ஆகப்பெரிய சட்ட அமைச்சருக்கும் அவர்தம் சகாக்களுக்கும் இது தெரியாதா? எவ்வளவு பெரிய சதி இது? வெளிப்படையாக என்னவெல்லாமோ நடக்கிறது. பொறியியல் படிப்புக்கான சேர்க்கையை மட்டும் எப்படி நம்புவது? எவற்றில் என்ன அரசியலைச் செய்வார்களோ என்று பயப்படாமல் என்ன செய்வது?

சரி- யார் மீதும் சந்தேகப்படவில்லை என்றே இருக்கட்டும். ஆனால் ஏதோ மிகப்பெரிய புதிராக ஏன் பொறியியல் சேர்க்கையை மாற்றி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. பத்தாம் வகுப்பு ஆசிரியர் ஒருவரின் மகள் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்திருக்கிறார். அவரிடம் பேசினால் அவருக்கு எந்த விவரமும் தெரியவில்லை. விசாரித்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்கிறார். அவரது வழிகாட்டலைக் கோரி அருகம்பாளையத்தில் நான்கைந்து பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்படித்தானே பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் விழி பிதுங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள்?

எங்கேயாவது தெளிவான வழிகாட்டுதல் இருக்கிறதா? விரிவான விளக்கங்கள் அல்லது சலனப்படங்கள் இருக்கின்றனவா? ஒருவேளை அப்படி ஏதேனுமிருப்பின் தெரியப்படுத்துங்கள். என்னுடைய அறியாமைக்கு மன்னிப்புக் கோரிக் கொள்கிறேன். ஆனால் அப்படி எதுவுமில்லையெனில் இது மிகப்பெரிய அநியாயம் என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். ‘நீங்க கலந்தாய்வுக்காக வர வேண்டியதில்லை; வீட்டிலிருந்தே கலந்தாய்வை முடித்துக் கொள்ளலாம்’ என்று சால்ஜாப்பு சொல்வார்கள். பொறியியல் சேர்க்கை என்பது ஒரு மாணவனின் எதிர்காலம். இந்தப் படிப்பை வைத்துதான் அவனது மீதமிருக்கும் வாழ்க்கையே அமையப் போகிறது. ஒரு நாளை ஒதுக்கி கலந்தாய்வுக்கு வர எந்த மாணவனும் சிரமப்படப் போவதில்லை. அது அவனுக்கு மிகப்பெரிய அனுபவமும் கூடத்தான். 

ஒருவேளை மேற்சொன்ன குளறுபடிகள் பொறியியல் சேர்க்கையில் இருப்பது உண்மையெனில் அது குறித்து குரலை உயர்த்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

Jul 8, 2019

சமூக ஆர்வலர்

பொருளாதார ரீதியிலான இழப்புகளையோ அல்லது மிக மோசமான உடல்நல பாதிப்பையோ கூட ஒரு மனிதனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். அதனால் யாரும் அவனைக் குறை சொல்லப்போவதில்லை. ஆனால் ஒருவனது குணநலனைச் சிதைக்கும் போது தடுமாறிப் போகிறான். அவனை மோசமானவன் என்று சமூகம் சொற்களை வீசும் போது அவன் மட்டுமில்லாது அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் அத்தனை பேரும் சுணங்கிப் போய்விடுகிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் Character assassination மிகச் சாதாரணமாக நடக்கிறது. அது உண்மையோ, பொய்யோ- மோசமான வசைகளும், வன்மம் தோய்ந்த வசவுகளும் மிகச் சாதாரணமாக விசிறியடிக்கப்படுகின்றன. சம்பந்தேமேயில்லாத ஆட்களையும் கூட ‘ஒருவேளை இப்படி நடந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறதே’ என்று கருத வைத்துவிடுகிறார்கள்.

யாரையும் ஆதரிக்கவில்லை. யார் மீதும் நம்பிக்கையுமில்லை; அவநம்பிக்கையுமில்லை. மனப்பூர்வமாக யாரையும் நம்புகிற சூழலுமில்லை. இவ்வளவு தொழில்நுட்பங்களும், வாய்ப்புகளும் மிகுந்து கிடக்கும் இந்தச் சூழலில் யார் வேண்டுமானாலும் தடுமாறிவிடக் கூடும். ஏதாவதொரு தருணத்தில் பிசகும் போது அதுதான் எதிரிகளுக்கு வாய்ப்பாகிறது. ஒரு மிகச் சிறிய கரும்புள்ளியை பூதாகரமாக்கி ஒருவன் வாழ்நாள் முழுக்கவும் எதற்கெல்லாம் உழைத்தானோ, என்ன கேள்விகளை எழுப்பினானோ அவற்றையெல்லாம் ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கி வெறும் புள்ளியை மட்டுமே பிரம்மாண்டப்படுத்துகிற இச்சமூகம்தான் பயமூட்டுவதாக இருக்கிறது.

ஒரு பக்கத்தில் உயர்த்திப்பிடிக்கிறார்கள். இன்னொரு பக்கத்தில் அதைவிட வலுவோடும் வேகத்தோடும் உருக்குலைக்கிறார்கள். 

மாது, போதை, நிதி மோசடி என்று ஏதோவொரு குற்றச்சாட்டு போதும். அதை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் கூட இல்லை. ஒற்றைப் புகார் போதும். வரிந்து கட்டி வந்து காலி செய்துவிடுவார்கள். யார் மீதுதான் வன்மம் இல்லை? தோனிக்கு பிறந்தநாள் வந்தாலும் சரி; சச்சினுக்குப் பிறந்தநாள் வந்தாலும் சரி- ஒரு கூட்டம் சேற்றை வாரி வீசிக் கொண்டிருக்கிறது. யோசித்துப் பார்த்தால் சச்சினும், தோனியும் இவர்களுக்கு என்ன துரோகத்தைச் செய்திருக்க முடியும்? அரசியல் ரீதியாகவோ, சித்தாந்த ரீதியாகவோ கூட பகையாளியாக இருக்க முடியாது. பிறகு ஏன் இவ்வளவு வன்மம்? வெறும் முகத்தின் அடிப்படையிலேயே ஒருவன் மீது வன்மத்தைக் காட்ட முடியுமெனில் தம்முடைய அரசியல் அமைப்புக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்புகிறவன், தமது சித்தாந்தங்களுக்குத் தடையாக இருப்பவன் மீது எவ்வளவு வன்மம் இருக்கும்? 

ஒருவனது சமூக அந்தஸ்தைக் காலி செய்வதற்கு பெரிய ஆயுதங்கள் எதுவும் தேவையில்லை. இந்தச் சமூகம் எதையெல்லாம் மிகப்பெரிய பிழை என்று கருதுகிறதோ அதைச் செய்கிறவனாக ஒருத்தனைக் குற்றம் சுமத்தி நிறுத்தும் போது அவன் மட்டுமில்லாமல் அவனது குடும்பமே சிதைந்து போய்விடும்.  கடந்த வாரத்தில் ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘பியூஷ் மானுஷ் ஒரு சில்லரை’ என்றார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. எதை வைத்துச் சொல்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் ‘அதான் நியூஸ் வந்துச்சே’ என்கிறார். அவ்வளவுதான். எங்கேயோ, யாரோ ஒருவர் மீது ஒரு கை சாணத்தை எடுத்து வீசிவிட்டால் போதும். காலம் முழுக்கவும் அந்த மனிதர் அந்தக் கறையோடுதான் திரிய வேண்டும். அப்படித்தான் செய்கிறார்கள். நாளை ஒரு பொதுவான பிரச்சினைக்காக அந்த மனிதர் சாலைக்கு வரும் போது ‘அவனைப் பத்தித் தெரியாதா?’ என்று சொல்லிவிடுவார்கள்.

சமூகம், போராட்டம் என உதிரிகளாகத் திரிகிறவர்களுக்குத்தான் இவையெல்லாம் பெரிய பாதிப்புகளை உண்டாக்குகின்றன. அமைப்பு ரீதியாக வலுவாகிவிட்டவர்கள் அலட்டிக் கொள்ளவே வேண்டியதில்லை. குடும்மாகச் சென்று தமது தந்தை மீதே பாலியல்  குற்றச்சாட்டுக்களைச் சுமத்தினாலும் கூட குற்றம் சுமத்தப்பட்டவனுக்கு அரசியல் செல்வாக்கும் பின்புலமும் இருந்தால் அவையெல்லாம் வெறும் வதந்திகளாகவே முடிந்துவிடுகிறது. இன்னொரு பெண்ணுக்கு குழந்தையைக் கொடுத்தவனைக் கூட மீம்ஸ் போட்டு கலாய்ப்பதோடு விட்டுவிடுவார்கள் அவன் அதிகாரமிக்கவனாக இருந்தால். ஆனால் உதிரிகளுக்கு அப்படியில்லை. நாம் மரியாதை வைத்திருக்கும் செய்தித்தாளில் கூட அது முதல்பக்கச் செய்தியாக வந்துவிடுகிறது. அவன் இவன் என்று எழுதுகிறார்கள். எல்லாவற்றையும் அமைதியாகத் தாண்டிப் போய்விடுவதுதான் நமக்கு நல்லது என மனம் நம்புகிறது.

பொதுவெளியில் இயங்குகிறவன் எந்த தைரியத்தில் அதிகார வர்க்கத்தை நோக்கிக் கேள்விகளை எழுப்புவான்? அதற்கான ஊக்கம் எங்கேயிருந்து வரும்? எங்கள் வழியில் வராமல் அமைதியாக இருப்பதாக இருந்தால் நீ என்னவோ செய்துவிட்டுப் போ என்று விட்டுவிடுகிற அரசின் வலுவான கரங்கள் தம்மை ஏதாவதொருவிதத்தில் அவன் சீண்டுகிறான் எனத் தெரிந்தவுடன் நசுக்கித் தூர வீசிவிடுகின்றன. சமூகத்தில் தலை நிமிரவே முடியாத அளவுக்கு அவன் மீது பெரும் அவமானச் சுமையை இறக்கி வைத்துவிடுகிறது. 

சமூக ஆர்வலர் என்ற பெயருக்குப் பின்னாலான ஒட்டு அரசியல் பதாகைகளிலும், செய்திச் சேனல்களின் விவாதங்களிலும் இருக்கும் வரைக்கும் எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை. அதுவே ஏரிக்கு குரல் எழுப்புகிறேன், மணலுக்குக் குரல் எழுப்புகிறேன், ஆற்று நீருக்குக் குரல் எழுப்புகிறேன் என்று சொல்லி சமூக ஆர்வலர் என்ற பின்னொட்டு வருமானால் அதை விட பேராபத்து ஒன்றுமில்லை. எந்தவிதத்திலாவது தனிமனித வாழ்வு அம்பலப்படுவதை எதிர்கொள்வதற்குத் தயாராகவே இருக்க வேண்டும். தவறு செய்தாலும் அம்பலமாகும்; தவறு செய்யாவிட்டாலும் அம்பலமாகும். 

ஒன்று மட்டும் உண்மை- தம் குடும்பத்தையும், வாழ்க்கையும் இழந்து தாங்கிப்பிடிக்கும் அளவுக்கு இந்தச் சமூகம் ஒன்றும் உன்னதமானதில்லை. மிக மோசமாக வாரிவிடக் கூடியதாகவும், எழவே முடியாமல் ஒருவனை அடித்து வீழ்த்தி சந்தோஷப்படுவதாகவும்தான் இச்சமூகம் இருக்கிறது. எதற்கென்றே புரியாத வன்மத்தையும் விஷத்தையும் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு வாய் நிறையப் புன்னகைக்கிறவர்கள்தான் மிக அதிகம். தன்னைத் தவிர யோக்கியன் எவனுமில்லை என்று நம்பிக் கொண்டிருப்பவர்கள்தான் சுற்றிலும் மலிந்திருக்கிறார்கள். அத்தகையதொரு சமூகத்துக்காக வாழ்க்கையை ஏன் தொலைத்துக் கொள்கிறீர்கள் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. ஆனால் ஒன்றிரண்டு பேராவது சமூகத்திற்கென பேசாவிட்டால் நாளை என்னவாகும் என்ற வினாவும் எழாமல் இல்லை.

Jul 5, 2019

பிரச்சார பீரங்கி

கொங்கு நாட்டுப்பக்கம் இளவட்டப் பையன்களிடம் சாதி வெறி கடுமையாக ஊட்டப்படுகிறது என்று ஓர் உறவுக்காரரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். எப்பொழுதுமே அவரைப் பார்த்தால் கொஞ்சம் விலகிக் கொள்வதுதான் வழக்கம். ஏதேனும் நிகழ்வுகளில் தனியாகச் சிக்கினால் வடச்சட்டியில் போட்டு தாளித்து விடுவார். அவர் சாதி வெறியர். சாதிப் பற்று மதப்பற்றாக மாறி, மதப்பற்று கட்சிப் பற்றாகி இப்பொழுது எல்லாவற்றிலும் உஷ்ணமாக இருக்கிறார். ‘தமிழ்நாடு கெட்டுக் குட்டிச்சுவராகிக் கிடக்குது’ மாதிரியான புகைச்சலிலேயே வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். 

‘இதுக்கெல்லாம் டென்ஷன் ஆகிட்டு இருந்தீங்கன்னா உடம்பு கெட்டுடும் பார்த்துங்க’ என்று சொல்லிப் பார்த்துவிட்டேன். கேட்பதாக இல்லை. இதற்கு மேல் நாம் என்ன செய்ய முடியும்? 

சிக்கிக் கொள்ளாமல் தப்பிக்கும் வழியைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். இந்த முறை வாகாகச் சிக்கிக் கொண்டேன். த்ரிஷாவோட அடுத்த படம் என்ன என்பது மாதிரிதான் பேச விரும்பினேன். ஆனால் கொதிக்கும் எரிமலையிடம் கோலி சோடா கேட்பது மாதிரி ஆகிவிட்டது. வளைத்து வளைத்து தனது கண்ணிக்குள் இழுத்து வந்துவிட்டார். பேச்ச்சுவாக்கில்தான் முதல் வரியின் சாராம்சத்தைச் சொன்னேன். இதற்கென்றே காத்திருந்தவர் போல ‘பின்ன? அப்படித்தாங்க இருக்கோணும்...எளக்காரம் கொடுத்துட்டே இருந்தா அவ்வளவுதான்..ஏறி முதுச்சுட்டு போய்ட்டு இருப்பானுக?’ என்றார். இதோடு நிறுத்திக் கொண்டால் பிரச்சினை இருக்காது. பிற சாதி ஆதிக்கங்களைப் புள்ளிவிவரங்களோடு சொல்வார். அவ்வளவு புள்ளிவிவரங்கள் நமக்குத் தெரியாது என்பதால் உடனடியாக பதில் சொல்லவும் முடியாது. வெகு நாட்களுக்கு இவையெல்லாம் உண்மையான புள்ளிவிவரங்களாக இருக்கும் என்றுதான் நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அப்படியெல்லாம் இல்லை- வாட்ஸாப் குழுமங்களில் சகட்டுமேனிக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள். 

இப்பொழுதெல்லாம் நானும் வாய்க்கு வந்தபடி புள்ளிவிவரங்களை அளந்துவிட்டுவிடுவதுண்டு. சேர்க்கைக்குத் தகுந்த மாதிரிதானே நம் செய்கையும் இருக்கும்? அப்படி அளக்காவிட்டால் நம்மை முட்டாளாக்கிவிடுகிறார்கள். 

சமீபமான பத்து வருடங்களில்தான் இப்படி மாறிவிட்டார். 

ஒரு கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் நம்மைச் சுற்றிலும் இருப்பவர்களில் எந்த விவரமும் தெரியாதவர்கள் என்று ஐந்து சதவீதம் பேர் இருப்பார்கள். நல்ல புரிதல்கள் கொண்டவர்களாக, தெளிவாக யோசிக்கக் கூடியவர்கள் என்று பத்து சதவீதம் பேர் இருப்பார்கள். மீதமிருக்கும் எண்பத்தைந்து சதவீதம் பேர் இந்தப் பக்கமுமில்லாமல் அந்தப் பக்கமுமில்லாமல் நடுவில் நிற்கும் ஆட்கள்தான். இவர்களிடம் உணர்ச்சியைத் தூண்டினால் எளிதில் மாற்றிவிடலாம். சமூக வலைத்தளங்கள் இப்படியான மனிதர்களைத்தான் தம் வசப்படுத்துகின்றன. மேம்போக்கான கருத்துகளை அள்ளி வீசி, புல்லரிக்கச் செய்து, தவறான புள்ளி விவரங்களைக் கொடுத்து, சூடேற்றி, வலை வீசி ஒரு வழியாக ‘பிரச்சார பீரங்கிகளாக’ சுற்ற விட்டுவிடுகின்றன. இந்த பீரங்கிகளோ கல்யாணம், இழவு வீடுகளில் சிக்குகிறவர்களையெல்லாம் நெட்டுக்குத்தலாகப் பிளக்கின்றன. 

கொங்கு நாடு என்றில்லை இப்பொழுதெல்லாம் பரவலாகவே சாதி வெறி மிக அழுத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. ‘நம்ம சாதிக்காரனைக் கைதூக்கி விட வேண்டும்’ என்கிற மனநிலை அதிகாரத்தில் இருக்கும் பெரும்பாலானவர்களிடம் உண்டு. அரசு அதிகாரியாக இருந்தாலும்  சரி; அரசியல்வாதியாக இருந்தாலும் சரி- இதுதான் நிதர்சனம்.  அடுத்த தலைமுறையில் ‘சாதியைத் துறக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தால் பைத்தியகாரனாக்கிவிடுவார்கள்’ என்கிற சூழல்தான் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. 

ஆரம்பத்தில் உரிமையைக் காக்கத் தொடங்கப்பட்டவை என அறைகூவிக் கொண்ட சாதிக்கட்சிகளும், அமைப்புகளும் சில காலத்தில் அதன் பலன்களை எப்படி அறுவடை செய்யலாம் என்பதிலேயே குறியாக இருக்கின்றன. அமைப்புகள் தளர்ந்து போய்விடாமல் இருக்க வேண்டுமானால் சாதி வெறி கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கை உயர்ந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அதனால்தான் ‘சாதிப் பற்று முக்கியம்’ என்று பேசிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. எந்த சாதிய மாநாட்டின் காணொளிகளை வேண்டுமானாலும் கேட்டுப் பார்க்கலாம்- நாற்பது சதவீதப் பேச்சுகள் பிற சாதிகளை எதிரியாக நிறுத்துவதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கும். முப்பது சதவீதம் பேச்சு வெறியேற்றுவதாக இருக்கும். அந்த வெறியோடு கிளம்பும் கூட்டம் சாதிப் பெயரைப் பின்னால் சேர்த்துக் கொண்டு ஃபேஸ்புக்கிலும் வாட்ஸாப்பிலும் வெறித்தனமாகக் களமாடுகிறார்கள். ஆண்கள் மட்டுமில்லை- பெண்களும் அப்படித்தான். 

முப்பதுகளைத் தாண்டிய பிரச்சார பீரங்கிகள் கூட கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஆனால் பதினேழு, பதினெட்டு வயதுப் பையன்கள் இருக்கிறார்களே! வெளியில் சாதுவாகத்தான் தெரிகிறார்கள். ஒருவேளை ‘இவன் கெடக்குறான் சொட்டைத் தலையன்’ என்று தவிர்த்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுவதால் வெளிப்பார்வைக்கு அப்படித் தெரிகிறது என நினைக்கிறேன். ஆனால் அவர்கள் திருவிழாக்களில் செய்யும் சாதியக் கூத்துகள் பயமூட்டுகின்றன. மிக இயல்பாக சாதி வெறியோடு பேசுகிறார்கள். இருபதே வருடங்களில் சூழல் வெகுவாக மாறியிருக்கிறது. கிராமங்களில் மட்டும்தான் சாதிய உணர்வுகள் தலை தூக்கியிருக்கின்றன என்றெல்லாம் நினைத்தால் அது அறியாமைதான். 360 டிகியிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது.

இப்படியான சாதிய உசுப்பேற்றல்களின் விளைவுகளை யாரோ சிலர் அறுவடை செய்து கொள்ளப் போகிறார்கள்; அதற்காக நீங்கள் விலை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்; எதிர்காலத்தின் அமைதியை அடகு வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று எப்படிப் புரிய வைப்பது? எவ்வளவுதான் மெனக்கெட்டாலும் நம்மை அமைதிப்படுத்துவதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். 

பிரச்சார பீரங்கியும் அதைத்தான் செய்தார்.

‘இவ்வளவு பேசறீங்களே! நீங்க ஏன் வேற சாதிப் புள்ளையைக் கட்டிக்காம சொந்தச் சாதியிலேயே திருமணம் செஞ்சுட்டீங்க’ இப்படிக் கேட்டால் என்ன பதிலைச் சொல்வது?

நானும்தான் எட்டாம் வகுப்பிலிருந்து காதல் முயற்சிகளைச் செய்தேன். மலையாளப் பெண் தொடங்கி, கிறித்துவப் பெண் வரைக்கும் விதவிதமான பெண்கள்தான். ஆனால் கடைசி வரைக்கும் ஒருத்தியும் திரும்பிக் கூட பார்க்கவில்லை. இதை எப்படி அப்பட்டமாக ஒத்துக் கொள்வது? வைத்துக் கொண்டா வஞ்சகம் செய்கிறேன்! அவ்வளவுதான் என்னால் முடிந்தது. 

நாம் என்னதான் பொங்கல் வைத்தாலும்  சாதிப்பற்று பிரச்சார பீரங்கிகள் கடைசியில் இப்படி நெஞ்சில் வேல் பாய்த்துவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்கள். எந்த பதிலும் சொல்லாமல் சோகமாகி அமைதியாகிவிட்டேன். 

Jul 4, 2019

உணர்வுகள்

துக்க வீடுகளுக்குச் சென்று பழகும் வரைக்கும் மரணத்தின் வலிகள் அவ்வளவாகப் புரிவதில்லை. முப்பது வயது வரைக்கும் எந்த மரணத்தையும் அருகிலிருந்து பார்த்ததில்லை. மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போது தாத்தா இறந்து போனார். பள்ளி முடிந்து ஆட்டோவில் வந்து கொண்டிருந்த போது உறவுக்காரப் பெண்மணி ஒருவர் ஆட்டோவிலிருந்து தமது குழந்தையை இறக்கியபடியே ‘உங்க தாத்தா போய்டுச்சு போ’ என்றார். அந்த வயதில் ‘போய்டுச்சு’ என்ற சொல்லுக்குக் கூட பொருள் தெரியவில்லை. படுக்கையில் கிடந்த தாத்தாதான் எழுந்து ஊருக்குப் போய்விட்டார் போல என நினைத்துக் கொண்டு வந்து இறங்கி பள்ளிக்கூடப் பையை வைத்தால் ‘தாத்தனை வந்து பாரு’ என்று சொல்லி ஆயா அழுதது இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. வெள்ளைத் துணி போர்த்திப் படுக்க வைத்திருந்த தாத்தாவின் உடலுக்கு அருகில் கூடச் செல்லவில்லை. அது தீபாவளிக்கான நீண்ட விடுமுறை. அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் இரண்டு நாட்களுக்கான துணிகளை அடுக்கிப் பையில் வைத்து சித்தி ஊருக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். திரும்ப வரும் போது தாத்தாவுக்கு கடைசிக்காரியங்களைச் செய்த அப்பா மீசையை மழித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். 

அதன் பிறகு பல வருடங்கள் கழித்து ஆயா இறந்த போது ஹைதராபாத்தில் வேலையில் இருந்தேன். தகவல் வந்து கிளம்பி சென்னை வந்து சேர்ந்து அங்கிருந்து பேருந்தில் ஊருக்குப் போன போது விடிந்திருந்தது. முந்தின நாள் எரித்திருந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். ஆயா அணிந்திருந்த கண்ணாடியை மட்டும் கண்ணில்பட்டது. ‘வயசாகிடுச்சுல்ல...எலும்பு கூட எரிஞ்சு போச்சு’ என்றார்கள். அப்பிச்சி இறந்ததெல்லாம் நினைவிலேயே இல்லை. நெருங்கிய உறவுகளின் மரணத்தைக் கூட தள்ளியே நின்று பார்த்ததால் அதன் வலியும் விரீயமும் புரிந்ததேயில்லை.

இப்பொழுதெல்லாம் அப்படியில்லை. அப்பாவின் மறைவுக்குப் பிறகு நிறைய மாறிவிட்டது. 

அரை மணி நேரத்துக்கு முன்பு வரை நடமாடிக் கொண்டிருந்தவரை உடற்சூடு அணைவதற்குள் தூக்கி நடுவீட்டில் படுக்க வைப்பதற்காக தூக்கியிருக்கிறேன். ஏதோவொரு வீட்டில் இறந்து போனவருக்கு கால்கட்டு போடுவதற்காக இரண்டு கால்களையும் சேர்த்துப் பிடித்திருக்கிறேன். பிணங்களின் மீதான அசூயை இப்பொழுது சுத்தமாக இல்லை. பிணங்களை நெருங்குகிற தருணமெல்லாம் இழப்பின் வலிதான் நெஞ்சுக்குள் நிறைந்து கிடக்கும். எல்லாவற்றையும் அருகாமையில் இருந்து பார்க்கும் போதுதான் உணர்வாக மாறுகிறது.

எனக்கு மட்டுமில்லை- எனது வயதையொத்த எல்லோருக்குமே இப்படித்தான். வயது கூடக் கூட இதெல்லாம் பயத்தையும் கூடவே உருவாக்குகிறது. நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் சம்பவங்கள்தான் இப்படியென்றால் படைப்புகளும் கூட அப்படித்தான். நண்பர் மது சமீபத்தில் ஆங்கிலப்படமொன்றை பரிந்துரைத்திருந்தார். தரவிறக்கம் செய்து ஓடவிட்டால் எடுத்தவுடனேயே புற்றுநோயாளி என்றுதான் ஆரம்பமானது.  அடுத்த ஒன்றிரண்டு நிமிடங்களில் படத்தை நிறுத்திவிட்டேன். பெரும்பாலான எழுத்துகளும், படைப்புகளும் நம்மை உணர்வு ரீதியில் பிணைப்பவைதான். ஆனால் எல்லாவற்றையும் தனிப்பட்ட முறையில் பிணைத்துக் கொள்வது விபரீதம்தான். ஆனால் தவிர்க்கவே முடிவதில்லை.

எல்லாவற்றையும் உணர்ந்து, மனதுக்குள் குதப்பி, ஜீரணித்துப் பழகுவதுதான் நம்மை முழுமையான மனிதனாக்கும். இருபது வயதுகள் வரைக்கும் விளையாட்டுப் பிள்ளை, முப்பதுகளின் மத்திய காலம் வரைக்கும் குடும்பம் பிள்ளைகள் என ஆணாக மாறி, நாற்பதுகளில் வலிகளையும் வேதனைகளையும் புரிந்து பக்குவப்பட்டு வடிவம் பெறக் கூடிய மனிதன் என... வாழ்க்கையே இப்படி படி நிலைகளில் ஆனதுதானே? 


மது சொன்ன படத்தை நிறுத்திவிட்டு இன்னொரு படம்- Changeling என்றொரு  படத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். இதுவும் கூட ஒருவகையில் உணர்வுப்பூர்வமாக நம்மை சலனப்படுத்தக் கூடிய படம்தான். ஆஞ்சலினா ஜோலி நடித்தது. 1920களில் நடைபெறும் கதை. 2008 ஆம் ஆண்டில் வெளியான படம். 

கிறிஸ்டினுக்கு ஒரு குழந்தை. ஒன்பது வயது. அவளையும் குழந்தையையும் விட்டுவிட்டு அவளது கணவன் விலகிவிடுவான். இவள் தொலைபேசி இணைப்பகத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். ஒருநாள் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பும் போது குழந்தை காணாமல் போய்விடுகிறது. அந்த ஊரில் ஒரு மதபோதகர் உள்ளூர் காவலர்களின் தகிடுதத்தங்களை வெளிப்படையாக விமர்சனம் செய்து பிரச்சாரங்களைச் செய்து வருகிறார். அவர் இந்தப் பிரச்சினையைப் பெரிதாக்குகிறார். உள்ளூர் காவலர்கள் சில நாட்களுக்குப் பிறகு கிறிஸ்டினின் மகன் கிடைத்துவிட்டதாகச் சொல்லி அவளைச் சந்தோஷமடையச் செய்வார்கள். ஆனால் வேறொரு குழந்தையைக் கொண்டு வந்து தருவார்கள். 

படத்தின் தலைப்பின் அர்த்தமே அதுதான் - குழந்தை இடம் மாறிவிடுவது. 

அவள் மறுத்தாலும் கூட ‘இவன்தான் உங்க பையன்..இந்த சில மாசங்கள்ல்ல மாறிட்டான்’ என்று வலியுறுத்துவார்கள். தமது துறையின் பெயர் மேலும் மேலும் கெடக் கூடாது என்பது அவர்களின் நோக்கம். ஆனால் கிறிஸ்டின் அந்தச் சிறுவன் தம்முடைய மகன் இல்லை என்று உறுதியாக மறுக்க, அவளுக்கு உதவ மத போதகர் முன் வர, மிகக் கொடூரமான மனநோய் மருத்துவமனையில் ‘இவளுக்கு பைத்தியம்’ என்று காவல்துறையினர் அடைப்பார்கள். அதே சமயம் வேறொரு துப்பறிவாளர் குழந்தைகளைக் கடத்திக் கொல்லும் சைக்கோ ஒருவனின் இடத்தைக் கண்டறிந்து அவன் கடத்திச் சென்ற குழந்தைகளின் பட்டியலில் இருக்கும் குழந்தையின் பெயர்களில் கிறிஸ்டினின் குழந்தை வால்டர் இருப்பதையும் வெளியுலகுக்குக் கொண்டு வருவார். இந்தக் கொலைகள்தான் நமது முதுகெலும்பில் மின்னல் வெட்டும் பகுதி. நமக்கும் குழந்தைகள் இருக்கிறதே எனப் பதறச் செய்யுமிடம். இன்றைக்கும் கூட பெண் குழந்தைகளை வன்புணர்ந்து கொல்லும் ஆண்களைப் பற்றிய செய்திகள் வரும் போதெல்லாம் ‘எப்படி குழந்தையை வளர்க்கப் போகிறோமோ’ என்று பெண் குழந்தைகளைப் பெற்ற பெண்கள் பொதுவெளியில் பதறுவதைக் காண நேரிடுகிறதல்லவா? அப்படி நம்மைச் சலனப்படுத்துகிற இடம். 

குற்றவாளி கண்டறியப்பட்ட பிறகு பிறகு கிறிஸ்டின் என்னவாகிறாள், வால்டர் கொல்லப்பட்டானா, உயிரோடு இருக்கிறானா என்று அலைபாயும் கிறிஸ்டினும்தான் கதையின் இறுதிக்கட்டம். ஆஞ்சலினா ஜோலி அட்டகாசப்படுத்தியிருக்கிறார். நம் காலத்தின் அற்புத நடிகை அவர். படம் முழுக்கவும் நிலவும் வெறுமையும் வலியும் அவர் வழியாகவே பார்வையாளனாக உணர்ந்து கொண்டிருந்தேன். 

அதெல்லாம் சரிதான். படத்தைப் பார்த்துவிட்டு இனி எந்தப் படத்தைப் பார்த்தாலும் சரி, புத்தகத்தை வாசித்தாலும் சரி- நம்முடன் எந்தவிதத்திலும் தொடர்பு படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது என கங்கணம் கட்டியிருக்கிறேன். ஒரு கை பார்த்துவிட வேண்டியதுதான்.