Jun 30, 2019

மின்னல் வெட்டு

‘கங்கா ஹாஸ்பிட்டல்லதான் இருக்காங்க’ என்றுதான் தகவல் வந்தது. காளிதாஸுக்கு சமீபத்தில்தான் திருமணமாகியிருக்கிறது. சமீபம் என்றால் ஒன்றரை வருடங்கள் இருக்கக்கூடும். ஆறு மாதத்தில் ஒரு கைக்குழந்தை. குழந்தைக்கு மூன்று மாதங்கள் ஆகியிருந்த போது பைக்கில் சென்றவர் கீழே விழுந்து காலிலும் தலையிலும் அடி. தலையில் ஸ்கேன் செய்து பார்த்திருக்கிறார்கள். அப்பொழுது பிரச்சினை எதுவுமில்லை என்று காலில் மட்டும் அறுவை சிகிச்சை செய்துவிட்டார்கள். மூன்று லட்ச ரூபாய் செலவு பிடித்திருக்கிறது. அவர் பைக்கில் இருந்து விழக் காரணமே அவரது இருதயத்தில் உள்ள பிரச்சினைதான் என்றார்கள். வலுவில்லாத இருதயம்; ரத்த அழுத்தப் பிரச்சினைகள் அவரை விழச் செய்திருக்கிறது. காளிதாஸின் தந்தை தச்சுத் தொழிலாளி. காளிதாஸ் தனியார் பள்ளியொன்றில் பணியாற்றுகிறார். சொற்ப வருமானம். அப்பா காலத்திலிருந்து சேர்த்து வைத்த மொத்த வருமானமும் கரைந்து போனது.

தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போனது என்றிருந்தவருக்கு தலையிலும் ஒரு பிரச்சினை வந்து சேர்ந்துவிட்டது. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பாக கை கால்கள் செயலிழக்க அவசரமாக மருத்துவமனைக்குத் தூக்கி வந்து பார்த்தவர்களுக்கு பேரதிர்ச்சி. அரசு மருத்துவமனைக்குத்தான் சென்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் இருதயமும் பலவீனம் என்பதால் அங்கேயே தயங்கியிருக்கிறார்கள். வேறு வழியில்லாமல் தனியார் மருத்துவமனைக்கு மாற்றியிருக்கிறார்கள். தலையில் சிறு கட்டி போல இருந்திருக்கிறது. அதை எடுத்துப் பரிசோதனைக்கு அனுப்பி, உடனடியாக அறுவை சிகிச்சை செய்து முடித்து மீண்டுமொரு இரண்டு லட்ச ரூபாய் செலவு. கடந்த அறுவை சிகிச்சைக்கே இருந்ததையெல்லாம் சுரண்டிக் கொடுத்தவர்கள் இந்த முறை கடன் வாங்கியிருக்கிறார்கள். உடன் பணியாற்றும் ஆசிரியர்கள் பணம் புரட்டித் தந்திருக்கிறார்கள். பள்ளியும் உதவியிருக்கிறது. அப்படியிருந்தும்  போதவில்லை. அதன் பிறகுதான் தகவல் அனுப்பினார்கள். 

இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்துவிடலாம் என்பதுதான் என் திட்டம். சில நண்பர்களிடம் வீட்டைப் போய் பார்த்துவரச் சொல்லியிருந்தேன். உள்ளூரில் விசாரித்த வகையில் எல்லாம் பரிதாபமாகத்தான் சொன்னார்கள். காசோலைப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு காலையிலேயே கிளம்பி கங்கா மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தேன். ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் மருத்துவர்கள் யாருமில்லை. மருத்துவமனை நிர்வாகிகளும் இல்லை. இதுவரைக்குமான கட்டண விவரங்களைக் கேட்ட போது செவிலியர்கள் கொடுத்தார்கள். இன்னமும் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் கட்ட வேண்டும்.

காளிதாஸின் அண்ணன் மருத்துவமனையில் இருந்தார். அவரும் தச்சுத் தொழிலாளி.  ‘பத்து நாளா வேலைக்குப் போகலைங்க..’ என்றார். அவர் சொல்லாமலேயே புரிந்து கொள்ளலாம். நேற்றே அவர்கள் மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பியிருக்க வேண்டியது. ஆனால் மருத்துவமனையில் கட்டுவதற்குப் பணம் இல்லாததால் மருத்துவமனையிலேயே தங்கிவிட்டார்கள். 

காளிதாஸின் அண்ணனிடம் ‘கையில எவ்வளவு வெச்சிருக்கீங்க?’ என்றேன். ஏழாயிரத்துச் சொச்சம் இருந்தது.

‘ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் கட்டச் சொல்லுறாங்க..’ என்றேன். அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. நேற்று கூட மருந்து வாங்க வேண்டும் என்பதற்காக எங்கேயோ சென்று தெரிந்த நண்பர்கள் இருவரிடம் ஆளுக்கு ஐந்தாயிரம் வாங்கி வந்திருக்கிறார். அவரிடம் பணத்தைக் கட்டச் சொல்வதில் அர்த்தமில்லை.

சில மருத்துவ நண்பர்களை அழைத்து ‘கங்கா மருத்துவமனையில் யாரையாவது தெரியுமா?’ என்று விசாரித்ததில் பெரிய பலனில்லை. அவரவர் தரப்பில் முயற்சித்துவிட்டு ‘முடியாது’ என்றார்கள்.

மருத்துவமனையில் நாமே பேசிவிடலாம் என்று முயற்சித்தேன். ஆரம்பத்தில் ‘குறைக்க வாய்ப்பில்லை’என்றார்கள். பொதுவாக தனியார் மருத்துவமனைகளில் நோயாளிகள் தரப்பிலிருந்து பேசினால் அப்படித்தான் சொல்வார்கள். அனுபவமிருக்கிறது. ஆனால் பேசுகிற விதத்தில் பேசினால் குறைந்தபட்சமாவது தள்ளுபடி செய்வார்கள். 

கங்கா மருத்துவமனையில் ஹரிஹரசுதன் என்றொரு நிர்வாகி இருந்தார். ‘சார், எனக்கும் இவங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை..அறக்கட்டளையிலிருந்து இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்தான் கொடுக்கிறதா இருக்கோம்...மீதிப் பணத்தை அவங்களால கட்ட முடியாது சார்...நீங்களே விசாரிச்சுப் பாருங்க’ என்றேன். அவர்களது வீட்டைப் பார்த்து வந்ததையெல்லாம் சொன்னதைப் புரிந்து கொண்டார். அவரிடம் அறக்கட்டளை குறித்து இன்னமும் கொஞ்சம் விரிவாகச் சொன்னேன். 

கடைசியில் ‘ட்ரஸ்ட்ல பணம் இருக்கு சார்..ஆனா ஒவ்வொரு பத்தாயிரமும் ஒரு காலேஜ் படிக்கிற பையனுக்கு ஒரு வருஷத்துக் கட்டணம்...அதுதான் எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு..நான் கொஞ்சம் சேர்த்துத் தர்றேன்..நீங்க கொஞ்சம் குறைச்சுக்குங்க’ என்ற போது தன்னால் முடிவெடுக்க முடியாது என்றும் தம்முடைய மேலதிகாரிகளிடம் பேசுவதாகச் சொன்னார். அதன் பிறகு காளிதாஸின் அண்ணனிடமும் தாயாரிடமும் பேசினேன்.  ‘தைரியமா இருங்க...இன்னைக்கு நீங்க கிளம்பிடலாம்’ என்றேன். 

ஹரி தமது மேலதிகாரிகளிடம் பேசிவிட்டு ‘நீங்க முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் கொடுங்க சார்..மீதி பதினைந்தாயிரத்தைத் தள்ளுபடி செய்துவிடுகிறோம்’ என்றார். அதுவே பெரிய தொகைதான். ஹரி மிகப்பெரிய உதவியைச் செய்திருக்கிறார். காளிதாஸின் அம்மாவை அழைத்து மருத்துவமனையின் தரப்பில் இதைச் சொன்னார்கள். அவரும் இருதய நோயாளிதான். முன்பு எப்பொழுதோ அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டவர். தமது மகனை கவனித்துக் கொள்வதற்காக மருத்துவமனையில் தங்கியிருக்கிறார். கிளம்பிவிடலாம் என்று சொன்னது அவருக்கு அது மிகப்பெரிய ஆசுவாசம். தனது இரு கரங்களையும் கூப்பினார். அந்த அம்மாவின் வயதில் இருப்பவர்கள் கையெடுக்கும் போதும் சங்கடமாக இருக்கும். கிளம்புவதாகச் சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன். 

சமீபத்தில் ஒரு நேர்காணலில் ‘ஓர் உதவியைச் செய்துவிட்ட பிறகு துல்லியமாக உங்கள் மனம் எப்படி உணரும்’ என்று கேட்டார்கள். பதிலே சொல்ல முடியாத கேள்வி அது. இன்றைய சம்பவத்தை இப்பொழுது வாசிக்கும் போது உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது? காளிதாஸின் குடும்பத்தைத் கை கொடுத்துத் தூக்கி விட்டிருக்கிறோம். அது ஒரு பக்கம் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் அவரது ஆறு மாதக் குழந்தை, காளிதாஸின் மனைவி, காளிதாஸின் பலவீனமான  இருதயம் என எல்லாமும் சேர்த்துக் கலங்கடிக்கிறது. எவ்வளவு காலம் அடுத்தவர்கள் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள்? காளிதாஸ் மாதிரி இன்னமும் எத்தனை ஆயிரம் பேர்கள் தினசரி போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? எல்லாமும்தான் நினைவில் வந்து போகிறது. கலங்கலாகத்தான் இருக்கிறது மனம். எல்லாவற்றையும் தாண்டி  ‘இன்னைக்கு நீங்க வீட்டுக்குப் போயிடலாம்...பணம் எதுவும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை’ என்று சொன்ன போது வெறும் மஞ்சள் கயிறை மட்டும் கழுத்தில் ஆபரணமாக அணிந்திருந்த காளிதாஸின் அம்மாவின் முகத்தில் ஒரு கணம் வந்து வெட்டிவிட்டுப் போன மின்னல் இருக்கிறதல்லவா? அத்தனை சுமைகளையும் தாண்டிய ஒரு சிறு புன்னகைக் கீறல்- அதை மனதில் பதித்துக் கொள்வேன். அதுதான் மனம் உணரும் துல்லியமான சந்தோஷம். 

Jun 28, 2019

பாஜக வந்துடுமா?

தமிழகத்தில் இந்துத்துவ சக்திகள் காலூன்றவே முடியாது என்று நண்பரொருவர் முகத்தில் நரம்பு புடைக்க பேசிக் கொண்டிருந்தார். தேனீர் அருந்தும் போது இதை அவர் சொன்னார். அவர் இந்துத்துவ சக்திகள் எனச் சொல்வது பாஜகவை. கடந்த ஆண்டு வரைக்கும் கம்யூனிஸ்ட்களின் பழைய கோட்டை, மம்தாவின் எஃகுக் கோட்டை என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்பட்ட வங்கத்தில் இன்றைக்கு போட்டி மம்தாவா பாஜகவா என்றுதான் மாறியிருக்கிறது. இன்றைக்கு பாஜகவால் தனித்துப் போட்டியிடுமளவுக்கு வலுவில்லாத ஒரே மாநிலம் என்றால் தமிழகம்தான். விட்டு வைப்பார்களா என்ன? ஒருவேளை பாராளுமன்றத் தேர்தலில் பாஜக தோற்றிருந்தால் தமிழகத்தில் பாஜக அடுத்த சில ஐந்தாண்டுகளுக்கு வலுப்பெறாமல் போயிருக்க சாத்தியமிருக்கிறது. ஆனால் பாஜகவின் இன்றைய வலுவான நிலைமையை வைத்துப் பார்க்கும் அப்படி முழுமையாக நிராகரிக்க முடியவில்லை. 

‘அப்போ பாஜக வந்துடுமா?’ என்றார்நண்பர். அதற்குத்தான் வாய்ப்புகள் அதிகம். 

தமிழகத்தில் எப்பொழுதும் இருகட்சி சூழல்தான் இருந்திருக்கிறது. ஒன்று வலுவிழக்கும் போது இன்னொன்று உறுதியாகும். கம்யூனிஸ்ட்-காங்கிரஸ் என்ற சூழலில் திமுக வலுப் பெற்றது; அதன் பிறகான காங்கிரஸ்-திமுக என்ற காலகட்டத்தில் காங்கிரஸ் வலுவிழக்க அந்த இடத்தை அதிமுக பிடித்துக் கொண்டது, பின்னர் திமுக-அதிமுக என்ற இரட்டைத் தன்மை தொடர்ந்தது.  இனியும் இரட்டைத்தன்மைதான் தொடரும். அப்படியெனில் அதிமுக கரைந்து போவதையே பாஜக விரும்பும். அந்த இடம் பாஜகவுக்கானதாக மாற்றப்படும். ஒருவேளை ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு அதிமுகவில் வலுவான தலைமை அமைந்திருந்தால் அதிமுகவைக் கரையச் செய்வது என்பது பாஜகவுக்கு சவாலாக இருந்திருக்கும். தமிழகத்தில் காலூன்ற வேறு விதமான கணக்குகளை அவர்கள் போட்டிருக்கக் கூடும்.  சசிகலா சிறை சென்றது, தினகரனை அதிமுகவின் தலைமைக்கு வரவிடாதது போன்ற ஆரம்ப கட்ட நடவடிக்கைகள் எல்லாமும் அதிமுகவை சுவீகரிக்கப் போவதன் முதல் சில படிகள்தான் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. 

அதிமுக அரசின் பதவிக்காலம் முடிந்த பிறகு, சரியான தலைமையில்லாமல் திண்டாடும் போது விக்கெட்டுகள் எப்படி விழுகின்றன என்பதை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.  

தொண்டர்களைவிடவும் உள்ளூர் தலைவர்களே பாஜக போன்ற கட்சிகளுக்கு முக்கியம். ‘தமக்கு ஏதேனும் பதவி தேவை’ என்று கருதுகிறவர்கள் கால ஓட்டத்தில் எது வலுவாக இருக்குமோ அங்கு சாய்ந்துவிடுவதுதான் கீழ்மட்ட அரசியல். இப்பொழுது இருக்கக் கூடிய பல அமைச்சர்கள் பாஜக அனுதாபிகள்தான். அவர்களுக்குத் தேவை உள்ளூருக்குள் செல்வாக்கு, சம்பாதிக்க ஒரு வழி, தமக்குக் கீழாக ஒரு கூட்டம். அதைத்தாண்டி சித்தாந்தம், கொள்கை என்பதையெல்லாம் வைத்து அவர்களின் அரசியல் தேர்வுகள் இருப்பதில்லை. தமக்கான தேவைகளை யார் தருவார்களோ அங்கு நகரத் தயங்காதவர்கள் பாஜகவுக்குப் போவதற்குத் தயங்கமாட்டார்கள். அரவணைத்துக் கொள்ள பாஜகவும் தயாராகவே இருக்கும். மற்றபடி, உள்ளூர் தலைவர்கள் என்ன சொல்கிறார்களோ அதை இம்மிபிசகாமல் பெரும்பாலான தொண்டர்கள் செய்வார்கள்.

உள்ளூர் தலைவர்களை தமக்குள் கரைத்துக் கொண்ட பிறகு அந்தந்த ஊர்களில் அமைப்பு ரீதியாக பாஜக வலுவடைவதை உள்ளுர் தலைவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். கீழ்மட்டத்தில் அமைப்பு ரீதியாக வலுவடைந்தால் போதுமா? டிடிவி தினகரன் தமிழகம் முழுக்கவுமே அமமுகவை அமைப்பு ரீதியாக வலுவாக உருவாக்கியிருக்கிறார். ஆனாலும் வாக்காளர்களை ஈர்ப்பதில் ஏமாந்து போனார். அப்படி பாஜக வலுவடைந்தாலும் வாக்காளர்கள் வாக்களிக்க வேண்டுமல்லவா? அதற்கு இரண்டு காரியங்களைச் செய்வார்கள். முதலில் வாக்காளர்களைக் கவர தமிழகத் தலைமைக்கு சரியான ஆளைப் பிடிப்பார்கள். தமிழிசையோ, பொன்.ராதாகிருஷ்ணனோ, எச். ராஜாவோ அல்லது பிற தலைவர்களோ தமிழகம் முழுவதும் பரவலான மக்கள் ஏற்றுக் கொண்ட அல்லது மக்களை ஈர்க்கும் செல்வாக்கு கொண்ட தலைவர்களாக உருவாகவில்லை என்பதால் தலைமை உருவாக்கத்திலும் பாஜக சில கணக்குகளைப் போட்டு வைத்திருக்கக் கூடும். ரஜினியை முன்னிறுத்துவார்கள் என்றுதான் பரவலாகச் சொல்கிறார்கள். அது எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியவில்லை. நோகாமல் நோம்பி கும்பிடும் தலைவராக- ‘எல்லாம் ரெடியா இருந்தா நான் வந்து பதவி ஏத்துக்கிறேன்’ என்பதான ஆளுமையாகத்தான் ரஜினி தெரிகிறார்.

அமைப்பு, தலைமை ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு இன்னொரு காரியம் இருக்கிறது. இதுதான் முக்கியமான செயலும் கூட. 

அமைப்பை வலுப்படுத்துவது, தலைவரை மாற்றுவது என்பதெல்லாம் அதிகாரமும், பணபலமும் கொண்ட கட்சிக்கு கண நேரத்தில் முடியக் கூடிய காரியம்.  ஆனால் ‘மாற்று’ என்ற வாதத்தை மக்களிடையே விதைப்பதுதான் திமுக, அதிமுக தவிர்த்த பிற கட்சிக்கான வாக்குகளாக மாறும்.  திமுகவும், அதிமுகவும் மாநிலத்தைக் கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கி வைத்திருக்கின்றன என்கிற வாதம் அப்படியானதுதான். திரும்பத் திரும்ப இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதும், மாற்றம் தேவை என்று மக்களை நம்ப வைப்பதற்குமான பிரச்சாரங்களும் மிக அவசியம். தமிழகத்தில் இவையெல்லாம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டன. சீமான் பேசுகிற தமிழ் தேசியத்துடன் கூடிய ‘மாற்று’ என்கிற வாதம் பாஜகவுக்கு பலனளிக்குமா என்று கணிக்க முடியவில்லை. ஆனால் மய்யமாக நின்று அரசியல் செய்து கொண்டிருக்கும் கமலின் அரசியல் களத்தைக் கூட இப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவருக்கு முதல்வர் கனவெல்லாம் இருக்க முடியாது. தனது வாழ்நாளில் அது சாத்தியமுமில்லை என்று அவருக்கும் தெரியும். ஆனால் தமிழகம் திராவிட இயக்கங்களின் கோட்டை என்பதை அசைத்துப் பார்க்கும் வேலையைத்தான் அவர் செய்து கொண்டிருக்கிறார். ‘இரண்டுமே மோசம்’ என்ற எண்ணத்தை கணிசமாக பரவச் செய்து,  திமுக/அதிமுக அபிமானத்தில் குறிப்பிடத்தக்க ஓட்டையைப் போட்டு ஓரளவுக்கு அசைத்துவிட்டால் அவர் அரசியலிலிருந்து ஒதுங்கிக் கொள்வார். அந்த அசைவின் பலனை பாஜக அறுவடை செய்து கொள்ளும்.

அடுத்த சில ஆ/ண்டுகளில் தமிழகத்தில் அரசியல் போக்கு இப்படி இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம் என நம்புகிறேன். அரசியல் என்பது ஒரு தியரிதான். களத்தில் எது வேண்டுமானாலும் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் மாறும். ஆனால் இதுதான் என்னுடைய புரிதலாக இருக்கிறது. ஐந்தாண்டுகளில் தமிழக அரசியல் களம் திமுக-பாஜக என்று இருப்பதற்கான சாத்தியங்கள்தான் மிக மிக அதிகம். அதற்கான அனைத்து விதைகளும் தூவப்பட்டுவிட்டன. 

Jun 27, 2019

பொறியியல் படிப்பு

2019 ஆம் ஆண்டு பொறியியல் சேர்க்கைக்கான ரேங்க் பட்டியல் வெளியிடப்பட்டதிலிருந்தே ‘கடந்த ஆண்டை விட இந்த ஆண்டு கட்-ஆஃப் குறையுமா’ என்று கேள்வி வந்து கொண்டிருக்கிறது. மிக நிச்சயமாகக் குறைகிறது. சராசரியாக பத்து மதிப்பெண்கள் வரைக்கும் குறையக் கூடும். உதாரணமாக கடந்த ஆண்டு 193 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் ஆறாயிரம் பேர் இருந்தார்கள் என்றால் இந்த வருடம் கட்-ஆஃப் 183 இருந்தாலே முதல் ஆறாயிரம் பேருக்குள் ரேங்க் வந்திருக்கும். அதனால் 165 மதிப்பெண்களைத் தாண்டியிருந்தாலே நல்ல கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்க நிறைய வாய்ப்பிருக்கிறது.

விசாரித்த வரையிலும் பெரும்பாலான மாணவர்கள் கலைக்கல்லூரிகளில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இவ்வருடம் கலை அறிவியல் படிப்புகளை நோக்கி கவனம் குவிந்திருக்கிறது. பல கல்லூரிகளில் கூடுதலான இடங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இது நல்லதுதான். கடந்த பத்து பதினைந்தாண்டுகளில் கலை, அறிவியல் படிப்புகளைப் படித்த தகுதியான மாணவர்கள் மிகக் குறைந்து போனார்கள். சுமாராகப் படிக்கிறவர்கள் கூட பொறியியல் குட்டையிலேயே விழுந்ததால் கலை, அறிவியல் படிப்புகளில் சுமாருக்கும் குறைவாகப் படிக்கிறவர்கள்தான் அதிகமாகச் சேர்ந்தார்கள். கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் மாணவர்களிடையே  போட்டி குறைந்தது. பேராசிரியர்களும் சுணங்கியிருந்தார்கள். எண்பது, தொண்ணூறுகளில் சிறந்த கலை அறிவியல் கல்லூரிகளாக விளங்கிய கல்வி நிறுவனங்கள் கூட தங்களது திறனை இழந்ததற்கு இதுவொரு முக்கியமான காரணம். இதன் விளைவு என்னவென்றால் கலை அறிவியல் படிப்புகளில் முனைவர் பட்டம், ஆராய்ச்சி என்பதெல்லாம் திறன் குறைய வாய்ப்புகள் உண்டாகின. தரமான பேராசிரியர்கள் உருவாவதில் சிக்கல்கள் உண்டாகும் என்றார்கள்.

அனைத்துமே சுழற்சிதானே? 

இந்த வருடம் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருக்கும் பல மாணவர்கள் கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே சூழல் இப்படித்தான் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னமும் சில ஆண்டுகள் இப்படியே தொடர்ந்தால் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள் தங்களது பழைய இடத்தை திரும்ப நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. தரமான ஆராய்ச்சியாளர்கள் உருவாகி வருவார்கள். 

பொதுவாகவே இந்தத் தருணத்தில் கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேர்ந்திருக்கும், பொறியியல் படிப்பில் சேரத் தகுதியுள்ள மாணவர்களுக்கும் அவர்தம் பெற்றோருக்கும் குழப்பம் வரும். ‘கலை அறிவியல் கல்லூரியை விட்டுவிட்டுச் சென்று பொறியியல் படிப்பில் சேரலாமா? அல்லது இதையே தொடரலாமா?’ என்று மண்டை காயும். தரமான கல்லூரி என்றால் தைரியமாக பொறியியல் படிப்பில் சேரலாம். போனாம்போக்கி கல்லூரி என்றால் எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் சேர்ந்திருக்கும் கலை/அறிவியல் படிப்பையே தொடரலாம்.

அதற்கு முன்பாக-

பொறியியல் படிப்பைப் பொறுத்தவரைக்கும் ஆன்லைன் சேர்க்கைதானே? அதற்கான பட்டியல் ஒன்றைத் தயாரிக்க வேண்டும். கல்லூரி- அந்தக் கல்லூரியில் எந்தப் பாடத்தில் சேர்வது என்னும் பட்டியல். 1,2,3.... என நமது விருப்பத்தை வரிசைக்கிரமாகச் செய்து வைத்துக் கொள்வது சரியான அணுகுமுறை.

உதாரணமாக,
1. பி.எஸ்.ஜி, கோவை - மின்னியல் மற்றும் மின்னனுவியல்
2. குமரகுரு, கோவை- கணினி அறிவியல்
3. பண்ணாரி அம்மன், சத்தியமங்கலம்- மின்னியல் மற்றும் மின்னணுவியல்.

இப்படி இருபத்தைந்து அல்லது முப்பது வரையிலான பட்டியல் தயாரித்து வைத்துக் கொண்டால் கொஞ்சம் குழப்பம் குறையும். ஆன்லைன் தளத்தில் நம்முடைய முன்னுரிமைப்படி இதனை உள்ளீடு செய்து வைத்துவிட்டால் ரேங்குக்கு ஏற்ப ஒதுக்கீடு நடைபெறும்.  

பட்டியல் தயாரிப்பதற்கு முன்பாக தரமான கல்லூரி என்று எப்படி முடிவு செய்வது? தரம் என்றால் தேவையான எண்ணிக்கையில் தகுதி கொண்ட பேராசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும், ஓரளவுக்கேனும் வளாக நேர்முகத் தேர்வுக்கு நிறுவனங்கள் வர வேண்டும், கடந்த ஆண்டு கல்லூரியில் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை முழுமையாக இருக்க வேண்டும், ஆய்வக வசதிகள் சரியாக இருக்க வேண்டும். இதையெல்லாம் எப்படிக் கண்டறிவது என்றால் தற்போது அந்தக் கல்லூரிகளில் படித்து வரும் மாணவர்கள் இருந்தால் விசாரிப்பது சாலச் சிறப்பு. அப்படியில்லையெனில் ஒரு நாள் கிளம்பிச் சென்று நேரடியாகப் பார்த்துவிட்டு வரலாம்.

பல கல்லூரிகள் மீது நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. நிறையக் கல்லூரிகளில் மாணவர்கள் சேர்க்கையே நடைபெறுவதில்லை. பேராசிரியர்களையே அனுப்பி ஆள் பிடித்து வரச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல கல்லூரிகளில் சம்பளம் தரப்படுவதில்லை. இதையெல்லாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டுதான் நாம் சேர விரும்பும் கல்லூரியின் பட்டியலைத் தயாரிக்க வேண்டும். கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு இந்த விவரம் போதாமல் ‘ஃபீஸ் குறைவு’ என்று சொல்லி வலை விரிக்கும் கல்லூரிகளில் தெரியாத்தனமாகச் சேர்ந்துவிடுகிறார்கள். மதிப்பெண் வந்தவுடன் பல மாணவர்கள் தமது ஆசிரியர்களிடம் திரும்பவும் வருவதேயில்லை. அவர்களாக முடிவெடுத்துவிடுவது இப்படியெல்லாம் சிக்கிக் கொள்ளக் காரணமாக இருக்கின்றன.

பாடத்தைவிடவும் கல்லூரி மிக முக்கியம்- இதுதான் முதல் விதி.

பாடத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் பொறியியல் படிப்பில் இந்த ஆண்டும் கணினி அறிவியலுக்குத்தான் அதிக டிமாண்ட் இருக்கக் கூடும் எனத் தோன்றுகிறது. தேர்தலில் வாக்காளர்கள் வாக்களிப்பது போல இதுவும் ஒரு அலைதான். ஒரு பக்கம் விழுந்தால் அப்படியே அத்தனை பேரும் பின் தொடர்வார்கள். கணினி அறிவியல் தாண்டி மின்னியல், தொடர்பியல், தகவல் தொழில்நுட்பவியல் உள்ளிட்ட பாடங்களும் சிறப்பானவைதான். தாராளமாகச் சேரலாம்.

தனிப்பட்ட விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே வித்தியாசமான படிப்புகளில் சேர்வது சரியாக இருக்கும். தனிப்பட்ட விருப்பம் மட்டுமில்லாது படித்து முடித்துவிட்டு அதற்கான வேலை வாய்ப்புகள் என்ன? அத்துறையில் பணியாற்றும் நிபுணர்களின் ஆலோசனை என்பவையும் முக்கியம். அப்படியில்லாமல் பெயர் கவர்ச்சியாக இருக்கிறது என வெளியுலகில் தெரியாத பாடங்களில் சேர்ந்துவிட்டால் நான்கு வருடங்களுக்குப் பிறகு வேலை தேடும் போது அல்லது மேற்படிப்புக்கான முயற்சிகளைச் செய்யும் போது கண்ணாமுழி திருகும்.

(தேவைப்பட்டால் இது குறித்து விரிவாக உரையாடுவோம்-  vaamanikandan@gmail.com)

Jun 26, 2019

மாற்று மருத்துவம்- ஒரு தொடர்ச்சி

 உங்கள் பதிலுக்கு முதலில் நன்றி.

மருத்துவ முறைகள் தொடர்பான உரையாடலுக்காகவே அக்கடிதத்தை எழுதினேன். அன்றி, வாதம் புரிந்து ஒன்றை நிறுவும் நோக்கில் நான் எதையும் குறிப்பிடவில்லை. மேலும்,  ‘அலோபதி மருத்துவர்கள் வணிகப்பிசாசுகள்’ என்பதான கருத்தை என் கடிதத்தின் வழி ஒருவர் உடனடியாகப் பெற்றுவிடக் கூடும் என்பதைக் கவனிக்கத் தவறி விட்டேன். மாற்று மருத்துவமுறைகள் குறித்து நீங்கள் எழுதிய கட்டுரைக்கான எதிர்வினை என்பதால், அப்படியான ‘தோற்றமே’ முந்தி நிற்பதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. ஆனால், அக்கடிதம் அப்படியான தாக்கத்துக்காக எழுதப்படவில்லை.

பெரும்பானமையான மருத்துவமனைகளில் ‘வணிகமே’ பிரதானமாக இருக்கிறது என்பது என் தரப்பு. இது கல்வித்துறை போன்ற பிற துறைகளுக்கும் பொருந்தும். கல்வி, மருத்துவம், போக்குவரத்து போன்றவை சேவைத்துறைகள். இன்றோ அவை வெகுவேகமாக ‘வணிகமயமாகி’ வருகின்றன. முழுக்க முழுக்க அரசுவசம் இருக்க வேண்டிய அத்துறைகள் ‘தனியார்மயமான’ பின்னர் அதிகப்படியான மக்களை சென்று சேர்ந்திருக்கிறது. அதில் துளியும் சந்தேகம் இல்லை. அது எதன் அடிப்படையில் என்பதே கவனிக்கப்பட வேண்டியது. அதிகபட்ச சேவை அடிப்படையிலா அல்லது அதிகபட்ச இலாப அடிப்படையிலா? இலாபத்தைக் கூட நான் குறை சொல்லவில்லை. ஈவிரக்கமற்ற அதிகப்படியான இலாப வெறி என்பதையே நான் சுட்டிக் காட்ட விரும்பினேன். மேலும், அக்கருத்தை எளிமையாய்ப் புரிந்து கொள்ளச் செய்ய வேண்டியே அரவிந்த் கண் மருத்துவமனை சுட்டியையும்(Link) உங்களுக்கு அனுப்பினேன். இங்கு அதற்கான காரணத்தையும் தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். எத்துறை சார்ந்த நிறுவனமானாலும் அதில் மக்கள் நலம்(பொதுநலன்) என்பது முதலாவதாகவும், இலாபம்(சுயநலன்) என்பது இரண்டாவதாகவும் இருக்க வேண்டும் எனும் சிந்தனையை முன்வைக்கவே அக்கட்டுரையையும் பகிர்ந்து கொண்டேன். 

எத்துறையிலும் அத்துறைக்கு இழுக்கு சேர்க்காத பலர் கட்டாயம் இருப்பர். அவர்களைப் பற்றியதன்று நம் உரையாடல். அலோபதி மருத்துவம் எனும் சேவைத்துறை இன்று திட்டமிட்டு வணிகமயமாக்கப்பட்டு இருக்கிறதா, இல்லையா என்பதே அலசப்பட வேண்டியது. அவ்வகையில், இலாப வணிகத்தை முதன்மைப்படுத்தும் மாற்று மருத்துவர்களும் கண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்களே. மருத்துவத்துறை மட்டுமன்று... எத்துறையாயினும் அதில் இலாப வெறியை நோக்காகக் கொண்டோரைக் கண்டிக்கவாவது செய்யலாம்தானே?

கடிதத்தை நிதானமாய்ப் படிக்கும் ஒருவருக்கு நான் மேற்சொன்னவை குறித்த தூண்டுதல் கிடைத்திருக்கக் கூடும். எப்படி இருப்பினும், உயிர்நேயத்தோடு செயல்படும் அலோபதி மருத்துவர்கள் யாரையேனும் நான் மனம் வருந்தச் செய்திருப்பின், அதற்காக மன்னிப்பு கோருகிறேன். அவர்களை மட்டுமன்று.. எத்துறையையாயினும் அதில் வணிக இலாபத்தை மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தாமல் செயல்படும் மனிதர்களை உளமார வணங்குகிறேன்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

மற்றுமொரு விளக்கம். மாற்று மருத்துவ முறைகள் குறித்த நோய் குணமாக்கல் விபரங்கள் தொடர்பானது. குணம் பெற்றவர்கள்(மாற்று மருத்துவத்தில்) குறித்த விபரங்கள் உங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், ”மாற்று மருத்துவங்கள், இயற்கை வாழ்வியல், ஆதியை நோக்கித் திரும்புதல் என்ற பெயர்களில் லட்சக்கணக்கானவர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பவர்கள் பெருகிவிட்ட காலத்தில்...” என்று மட்டும் உங்களால் சொல்லிவிட முடிகிறது (அதைத்தான் ‘வாழ்க பகுத்தறிவு’ எனும் பத்தியில் சொல்லி இருந்தேன்). மாற்று மருத்துவம் தொடர்பான சில நல்ல மருத்துவர்களைப் பரிந்துரைத்து என்னால் அதை மறுத்திருக்க முடியும்தானே? தயைகூர்ந்து, அதையும் விளங்கிக் கொள்ளுங்கள்.

நம் உரையாடலின் அடித்தளமாக நான் கருதுவது, சமூக மருத்துவ முறைகளின் அடிப்படைகளையும், அவற்றுக்கு இடையேயான முரண் இயக்கங்களையும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதே. அவ்வகையில், அதைத் தெளிவாகவும், விரிவாகவும் உங்களுக்கு எழுதவில்லை என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். இங்கு அதைத்தான் செய்ய இருக்கிறேன். மேலும், நான் சொல்பவையும் என்னளவிலான புரிதல் மட்டுமே. மேலதிக உரையாடலுக்குத் தயாராகவே இருக்கிறேன்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

உயிர்ப்பரிணாமத்தில் ஆறாவது அறிவுடன் தோன்றிய உயிரினம் மனிதன். மனிதர்கள் கூடி வாழும் தொகுப்புக்குப் பெயரே சமூகம். சமூகத்தில் மனிதனே மையம்(அப்படித்தான் நம் செயல்பாடுகள் இருக்கின்றன). சமூகத்தில் இடம்பெறும் எப்பொருளுக்கும் மனிதனின் கோணத்தில் இருந்தே அர்த்தம் இருக்கும். அதாவது, மனிதனே சமூகத்தை நிறுவி அதன் இயக்கத்தைத் தீர்மானிப்பவனாக இருக்கிறான். இவ்வகையில், அவனுக்கான சிக்கல்களும், துன்பங்களும் அவனால் கண்டறியப்பட்டவையே. நோய், அச்சிக்கல்களில் முக்கியமானது; முதன்மையானது.

மனித சமூக வரலாற்றைச் சுருக்கமாகப் புரிந்து கொண்டால் நோய் குறித்த ஓரளவிலான புரிதலும் கிடைத்து விடும். துவக்கத்தில் வேட்டைச்சமூகமாக இருக்கிறான் மனிதன். அச்சமூகத்தில் உணவு மட்டுமே பிரதானம். உணவைத்தவிர வேறு எதுவும் முக்கியம் இல்லை. இந்நிலையில் விலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் சிறிதளவிலான வேறுபாடு மட்டுமே. உணவுக்காக வேட்டைக்குச் செல்வது, விலங்குகளிடம் இருந்து தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்வது என்பதான சிந்தனையிலேயே அச்சமூகம் காலத்தைக் கழித்திருக்கும். பிற சிந்தனைகளுக்கு துளியும் இடமில்லை; அதற்கான தேவையும் இல்லை. மேலும், இச்சமூகத்தில் குழுக்களுக்கு என்றோ, தனிமனிதனுக்கோ என்றோ தனிப்பட்டு ‘உடைமைகள்’ இல்லை. சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், தனியுடைமை இல்லை. வேட்டைச்சமூகக் காலகட்டத்தில் மனிதர்கள் நாடோடிகளாக இருந்தார்கள். வேட்டைச் சமூகத்தை இனக்குழுச் சமூகம் என்று சொல்லலாம். இங்கு குழுக்களுக்கு இடையே உடைமைகள் தொடர்பான போட்டி, பொறாமைகள் இல்லை. குழுவின் பொதுநலன் மட்டுமே முதன்மையான அம்சம்.

காலம் இயங்குகிறது. வேட்டைச்சமூகத்தில் இருந்து மேய்ச்சல் சமூகம் பரிணமிக்க ஆரம்பிக்கிறது. மேய்ச்சல்சமூகத்தில் மாடு, எருமை, ஆடு போன்ற விலங்குகளை மேய்க்கும் தொழிலும், சிறிதளவிலான விவசாயமும் அறிமுகமாகின்றன. பண்டமாற்று முறைக்கான களமாகவும் இச்சமூகம் இருக்கிறது. இங்குதான் ‘உடைமை’ பங்கு கொள்ளத் துவங்குகிறது. அதனால், மாடுகள் உள்ளிட்ட விலங்குகளைக் கவர்ந்து செல்லல், பிற இனக்குழுக்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வருவது போன்ற ஆதிக்கச் செயல்பாடுகள் தொடங்கி விடுகின்றன. ’உடைமை’ எண்ணம் தோன்றியதுமே, ’தனிப்பட்ட குழுநலன்’ பிரதானமாகி விடுகிறது. வேட்டைச் சமூகத்தில் குழுக்கள் இருந்தன; தனிப்பட்ட குழுநலன் இல்லை. மேய்ச்சல் சமூகத்தில் குழுக்கள் இருந்தாலும், தனிப்பட்ட குழுநலனால் அவற்றுக்கிடையே மோதல்கள் நடந்து கொண்டே இருந்தன. சுருங்கக் கூறின், பொதுவுடைமை என்பதிலிருந்து விலகி தனியுடைமைக்கான வேர்கள் துளிர்விட்ட காலம் இது. இச்சமூகத்தை சிற்றரசு அல்லது குறுநில மன்னர் சமூகம் என்று சொல்லலாம்.

காலம் மேலும் இயங்குகிறது. மேய்ச்சல் சமூகத்திலிருந்து வேளாண் சமூகம் முகிழ்த்து வர ஆரம்பிக்கிறது. வேளாண் சமூகம் என்பது விவசாயம்(விவசாயத்தை ஒட்டிய தொழில்களும் அடக்கம்) மற்றும் மீன்பிடித் தொழில்களை முதன்மைப்படுத்துவது(தமிழ்த்திணைகளில் மருதம் மற்றும் நெய்தலைச் சொல்லலாம்). உணவு, உடை உள்ளிட்ட அடிப்படைத் தேவைகளில் மூன்றாவதான உறைவிடத்தின் தேவையும் இங்கு பூர்த்தியாகிறது. அவ்வகையில், இச்சமூகத்தில் மக்கள் ஓரிடத்தில் நிலைத்து வாழத்துவங்குகின்றனர். இங்கு குறுநில அரசுகளின் தொகுப்பாக பேரரசு உருவாகி வருகிறது. அதனால் இச்சமூகத்தை பெருநில வேந்தர் சமூகம் அல்லது அரசுச்சமூகம் என்று சுட்டலாம். இச்சமூகத்தில் ‘தனிப்பட்ட குழுநலன்’ என்பது ‘தனிப்பட்ட அரசின் நலம்’ என்பதாக மாறுகிறது. அரசுகளுக்கிடையே போர்கள் நடைபெறுகின்றன; நாடுகள் கைப்பற்றப்படுகின்றன.

 காலம் மேலும் இயங்குகிறது. வேளாண் சமூகத்தில் இருந்து தொழிற்சமூகம் உருவாக ஆரம்பிக்கிறது. அதையே நாம் நவீன சமூகம் என்று சொல்கிறோம். இன்றைக்கு நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது இச்சமூகத்திலேயே. தொழிற்சமூகத்தில் சமூகமையமாக அரசு இருப்பினும், நாட்டின் பொருளியலைத் தீர்மானிக்கிற சக்தியாக பொருளாதாரமே இருக்கிறது. அவ்வகையில், அதைப் பெரும்பான்மையாகத் தங்கள் வசம் வைத்திருக்கும்  முதலாளிகள் அல்லது தனியார் நலனே முக்கியமானதாக இருக்கிறது. அல்லது அரசியந்திரம் முதலாளிகளின் நலனுக்குப் பாதகம் வராத வகையிலேயே தன்னை முன்வைக்கிறது. மக்கள் நலனே முக்கியம் என்பதான கருத்தியலில் செயல்படவேண்டிய அரசால் அப்படி செயல்பட்டு விட முடியாத நிலை உருவாகிறது. மேலும், அரசுப்பொறுப்புக்கு வர பொருளாதாரமே முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. அவ்வகையில், இன்றைக்கு அரசுப்பொறுப்புக்கு வந்த அல்லது வர இருக்கும் அரசியல் கட்சியினர் பெருமுதலாளிகளின் பக்கமே நிற்க வேண்டி இருக்கிறது. தேவைக்கான உற்பத்தி என்பது போய், திணிப்பு நுகர்வுக்கான உற்பத்தி என்பதான யுத்தி அறிமுகமாகிறது. நுகர்வு அவசியமா, இல்லையா என ஒரு தனிமனிதன் யோசிக்கக்கூட முடியாத அளவில் சந்தைப்படுத்தல் முகம் காட்டத் துவங்குகிறது. உலகமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் போன்றவற்றுக்குப் பின் பெருமுதலீட்டின் கரங்களே செயல்படுகின்றன. இச்சமூகத்தில் பெரும்பாலும் முதலாளிகள் அல்லது தனியார்நலனே முக்கியம். நவீனச்சமூகத்தை கொஞ்சம் நெருங்கிக் கவனிக்கும் ஒருவரால் இதைத் தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ள முடியும். மனிதர்களிடையேயும் குழுஉறவுக்கான முக்கியத்துவம் குறைந்து தனிமனித நலன் மேலோங்கத் துவங்குகிறது. தெளிவாகச் சொல்கிறேன். சமூகப்பொருளியல், அரசியல் சூழலுக்குத் தகுந்தவாறு மனித மனங்களில் தீவிரமான சுயநலம் செயல்படத் தொடங்குவதைத் தவிர்க்க முடியாது. எனினும், அதைப் புரிந்து கொள்ளவோ, விளங்கிக் கொள்ளவோ முயற்சி செய்ய அவனுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறது. அதைக் கவனிக்காமல் இருக்கிறோம் என்பதாகவே என் ஆதங்கம் இருக்கிறது.

இப்போது நோய்க்கு வருவோம். வேட்டைச் சமூக காலத்தில் துவங்கி நவீனச்சமூகக் காலம் வரை மனிதமனம் இயங்கி வருவதோடு, தன்னைத் தொகுத்தும் வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆக, நோய் என்று நவீனச் சமூகத்தில் குறிப்பிடுவதை இன்றைய சூழலை மட்டும் வைத்து புரிந்து கொண்டு விடக் கூடாது. இதைக் கொஞ்சம் எளிமையாகச் சொல்லப்பார்க்கிறேன். நவீன மனிதனின் மனதில் நவீனச் சமூகம், வேளாண் சமூகம், மேய்ச்சல் சமூகம் மற்றும் வேட்டைச் சமூகம் போன்றவற்றின் நினைவுப்பதிவுகள் நிச்சயம் இருந்தே தீரும். மரபணுக்கள் வழியாக காலந்தோறும் அவை தலைமுறை தலைமுறையாய் கடத்தப்பட்டு வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஆக, நோய் எனும்போது அதையும் கவனத்தில் கொண்டே ஆக வேண்டும். இங்கு, நவீன மனிதனுக்கான நோய் என்பது வெறுமனே நோய் மட்டும் அல்ல என்பதும் தெளிவாக வேண்டும்.

வேறுவகையில், எளிமையாகச் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன். இன்றைக்கு இருக்கும் கோவில் வழிபாடு என்பது வேட்டைச் சமூகக் காலகட்ட நடுகல் வழிபாட்டின் நீட்சி. இன்றைக்கு இருக்கும்படியே வழிபாடு வேட்டைச் சமூகக் காலகட்டத்திலும் இருந்திருக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால், இன்றைக்கிருக்கும் கோவில் வழிபாட்டைக் கொண்டு அன்றைக்கு நடந்த நடுகல் வழிபாட்டை யூகித்து, விளங்கிக் கொள்ள முடியும். அதைப்போன்றவையே.. மருத்துவமுறைகளும், இன்ன பிற அறிவுத்துறைகளும்.

வேட்டைச் சமூகக் கால கட்டத்தில் ’தன்னைக் குழுவின் பிரதிநிதி’யாக உணர்ந்த மனிதன், நவீனச் சமூகத்தில் ’குழுவில் தன்னைத் தனியனாக’ உணர்கிறான். மனிதமனதை இன்றைக்கு ஆட்டிப்படைக்கும் பல சிக்கல்களுக்கு அதுவே காரணம். இதை இன்னும் கொஞ்சம் விரித்துப் பேசலாம். உயிர்களில் மனிதனும் ஒருவனே என்பதுதான் இயற்கை நியதி. மனிதனைப் பொறுத்த வரை அவனுக்காகத்தான் உலகமே என்பதாகவே அழுத்தமாய் நம்புகிறான். அப்படி நம்புவதோடு, தன்னை மையப்படுத்தியே பிரபஞ்சத்தையும் விவரிக்கத் துணிகிறான். பிரபஞ்சத்தை ஆராய்வதில் தவறு இல்லை. அதன் அடிப்படை என்பது, உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள இருக்க வேண்டுமே தவிர, தன்னை மையப்படுத்துவதில் இருக்கக் கூடாது. அதன்பொருட்டே, இன்றைக்கு அவன் கணக்கிலடங்க சிக்கல்களை உணரவும், நம்பவும் துவங்கி விட்டான். மனிதர்களின் தங்களை மையப்படுத்திய சுயநலச் செயல்பாடுகளும், மனதின் திரிபு எண்ணங்களுமே நோய்களாக அவர்களைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

அப்படியானால், பொதுவுடைமைச் சமூகமான வேட்டைச் சமூக வாழ்க்கை முறைக்குத் திரும்பி விட்டால் நோய்கள் குறைந்து விடுமா அல்லது இல்லாது போய்விடுமா? என்ற கேள்வியைக் கேட்கலாம். சமூக இயங்கியலில் அது சாத்தியமே இல்லை. நமக்குச் சாத்தியமானது ஒன்றே ஒன்றுதான். நவீனச் சமூகத்தில் இருந்து பகுத்துக் கொண்டே போய் வேட்டைச் சமூகக் கால கட்டத்தை அடைவது. அங்கிருந்து தொகுத்துக் கொண்டே வந்து மனிதச்சமூகத்தின் வரலாறைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பது. அப்படியான புரிதல், ஒரு நவீன மனிதனின் மனதில் இருக்கும் சிக்கல்களை ஓரளவு களையலாம். அவ்வகையில், நவீனச் சமூகத்தில் அவனுக்கான வாழ்வை அவன் தேர்ந்தெடுக்க அது உதவலாம். அதன்வழி, குறைந்தபட்ச ஆரோக்கிய வாழ்வை அவன் வாழலாம்; அவ்வளவே.

வேட்டைச்சமூக காலத்தில் ஒரு இனக்குழுவில் வேட்டைக்குப் போக இயலாத ஒருவருக்கும் உணவு கிடைக்கும். அங்கு குழுவின் மனிதன் மிக முக்கியம். நவீனச் சமூகத்தில் பொருளீட்டும் தகுதியில்லாத முதியவர்கள், மனநிலை பாதிக்கபட்டவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான வாழ்வுச்சூழலைக் கவனித்துப் பாருங்கள். விளிம்புநிலையில் அவர்கள் இருப்பது புரியவரும். மறுபடியும், தெளிவாகச் சொல்கிறேன். நவீனச் சமூகம் முழுக்க மோசமானது என்று நிறுவ விரும்பி நான் எதையும் சொல்லவில்லை. நவீனச்சமூகத்தில் மனிதர்களைக் காட்டிலும் உடைமைகளுக்கும், பொருளாதாரத்துக்குமே முக்கியத்துவம். அதைக் கொண்டே மனிதர்களுக்கு மதிப்பு. இன்றைக்கும், திருமணத்தில் சாதிக்கு அடுத்தபடியாக நிலம், நகைகள் உள்ளிட்ட உடைமைகள்தானே முதன்மையாக இருக்கின்றன. ஆணோ, பெண்ணோ குணத்தில் சிறப்பானவர்களாக இருந்தாலும் நிலபுலன், தொழில் அல்லது சொத்து போன்றவற்றில் ‘கம்மியாய்’ இருந்தால் அவர்களுக்கான ’மார்கெட் வேல்யூ’... சொல்லவும் வேண்டுமோ?

வேட்டைச்சமூகக் காலகட்டத்தில் இருந்த அச்சமும், நவீனச்சமூகத்தில் ஒரு மனிதனுக்கு இருக்கும் அச்சமும் முழுக்க வேறானவை. என்றாலும், துவக்க கால கட்ட அச்சத்துக்கான விளைவு மிகவும் குறைவு; நவீன கால அச்சத்தின் விளைவுகளோ படுபயங்கரமானவை. துவக்கத்தில் நம்மிடம் நம்பிக்கை இருந்தது; இன்றோ சந்தேகம் மிகுந்திருக்கிறது. வாழ்க்கைச் செயல்பாடுகள் > சடங்குகள் > வழிபாடு > தத்துவம் > சமயம் எனும்படியான பரிணாமத்தில் உள்ளீடாக மனிதனின் அச்சத்துக்கும், நம்பிக்கைக்குமான போராட்டத்தைத் தெளிவாகக் காண முடியும். சமயத்தைப் பொறுத்தவரை அச்சம் அல்லது குழப்பமே நோய்; நம்பிக்கை அல்லது தெளிவே மருந்து. சமயத்தின் வரலாற்றுப்பரிணாமத்தை தனிமனிதத் தளத்தில் வைத்து பார்க்கும் ஒருவருக்கு நான் சொன்ன உண்மை பிடிபடலாம். சமூகத்தளத்தில் சமயத்தை சில ஆதிக்க சக்திகள் தங்களின் செயல்பாடுகளை நியாயப்படுத்த கையில் எடுத்திருக்கலாம். எனினும், பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு இன்றளவும் நம்பிக்கை அளிப்பதாக கடவுள் வழிபாடு இருப்பதை நாம் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. இங்குதான், கடவுள் வழிபாட்டின் சமூகத்தேவையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முயற்சி அவசியமாகிறது. அதைப்போன்றே நோய் மற்றும் மருத்துவமுறைகளையும் சமூகத்தேவை அடிப்படையில் அணுகவேண்டிய கட்டாயமும் எழுகிறது.  

மனிதர்கள் தங்களுக்கான நோய்களை, அவர்களின் வாழ்வுச்சூழலில் இருந்தே பெறுகின்றனர். அவ்வகையில், தொடர்ந்து இயங்கிவரும் சமூகத்தில் நோய்களின் வகைகளும், அவற்றுக்கான தீர்வுகளும் மாறிக்கொண்டேதான் இருக்கும். அவ்வகையில், நவீனச் சமூகத்தின் முதன்மையான மருத்துவமுறை அலோபதி. எக்காரணம் கொண்டும், அதன் தேவையையும், சமூகப்பயனையும் குறைத்து மதிப்பிடத் தேவை இல்லை. அதேநேரம், அம்மருத்துவமுறைக்கு முன்பிருந்த முறைகளைக் கவனத்தில் கொள்வதும், ஆராய்வதும் தொடர்ந்து செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்று. இங்கு முக்கியமாய் ஒன்றைச் சொல்லிக் கொள்கிறேன். சமூகப்பரப்பில் இருந்து முற்றிலும் மறைந்து போன மருத்துவமுறையைத் தோண்டி எடுத்து ஆராயச் சொல்லவில்லை. மக்கள் மத்தியில் இன்றைக்கு புழக்கத்தில் இருக்கும் மருத்துவமுறைகளை வரலாற்று அடிப்படையில் புரிந்து கொள்வதும், அறிவியல் அடிப்படையில் சீர்படுத்துவதும் நவீனச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களான நம்முடைய பணி.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

இதுகாறும் நான் பகிர்ந்து கொண்டவற்றை பலமுறை நிதானமாய்ப் படித்துப் பார்க்க வேண்டுகிறேன். ஒரு மனிதனுக்கான நோய் என்பதை வெறுமனே அவனை மட்டும் கவனத்தில் கொண்டு மட்டும் முடிவு செய்துவிட முடியாது; அவன் வந்த மரபு, வாழ்கின்ற குடும்பச் சூழல், காலநிலை உள்ளிட்ட அம்சங்களும் முக்கியம்.

ஒரு தனிமனிதனைக் கணக்கில் கொண்டு நோயை விளக்கப் பார்க்கிறேன். மனிதனை உடல், மனம் மற்றும் உயிர் என்பதாகவே பகுத்திருக்கிறோம். வேறுவகையில் சொல்வதானால், உடல்-மனம்-உயிர் மூன்றின் தொகுப்பாகவே மனிதனைப் பார்க்கிறோம். அப்படி இருக்க, அவனுக்கு ஒரு நோய் எனும்போது எப்படி அணுக வேண்டும்?

சமூகத்தில் இன்றைக்குப் பயன்பாட்டில் இருக்கும் மருத்துவ முறைகளை நான் சமூக மருத்துவ முறைகள் என்று குறிப்பிடுகிறேன். முக்கியமான மூன்று மருத்துவமுறைகளை நம் உரையாடலுக்கு எடுத்துக் கொள்வோம். அலோபதி, ஹோமியோபதி மற்றும் சித்த மருத்துவம். இதில், அலோபதி மட்டுமே நவீன அறிவியல் மருத்துவமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. மீதி இரண்டும் மாற்று மருத்துவ முறைகளில் வருகின்றன. யுனானி, அக்குபஞ்சர், அக்குபிரஷர், ஹீலிங் மற்றும் இயற்கை மருத்துவம்(Natrupathy) போன்றவையும் மாற்று மருத்துவ முறைகளில் அடங்கும்.

அலோபதி மருத்துவ முறை மனிதனை உடலாக மட்டுமே பார்க்கிறது. உடற்கூற்றியல், உடற்செயல்பாட்டியல் போன்ற அதன் பாடங்கள் வழி, உடலுக்கு நேரும் ஊறுகளையே அது கணக்கில் கொள்கிறது. அதற்கே மருத்துவமும் பார்க்கிறது. ஏற்கனவே, இதுபற்றி உங்களுக்கு விரிவாக எழுதி இருக்கிறேன். எனினும், சுருக்கமாக மீண்டும் சொல்லி விடுகிறேன். உடலில் வெப்பம் மிகுந்தால் காய்ச்சல் என்று முடிவு செய்யும் அலோபதி, அதற்கு மருந்தைப் பரிந்துரைக்கிறது. சத்திவேலின் காய்ச்சலும், மணியின் காய்ச்சலும் அலோபதி மருத்துவமுறையைப் பொறுத்தவரை ஒன்றே; அதனால் மருந்தும் ஒன்றே. ஆக, உடலின் குறிகள் மட்டுமே அலோபதியில் கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றன. உடலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைத் தெரிந்து கொள்ள ஆய்வக முடிவுகளை நாடுகிறார்கள். அம்முடிவுகளின் அடிப்படையிலேயே மருந்துகள் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன.

மாற்று மருத்துவ முறைகளில் ஒன்றான ஹோமியோபதிக்கு வருவோம். ஹோமியோபதி முறையின் தந்தை என்று சொல்லப்படுபவர் சாமுவேல் ஹானிமன்; அலோபதி மருத்துவர். அலோபதி எனும் பெயரை நவீன மருத்துவமுறைக்கு அளித்தவரும் கூட. ஒரு மனிதனை உடலாகப் பார்த்து சிகிச்சை அளிப்பது முட்டாள்தனம் எனும் கருத்தை முன்வைத்ததற்காக வசைபாடப்பட்டவர். நோயுற்ற மனிதனின் உடலைக் காட்டிலும், அவன் மனநிலையே முக்கியம் என்பது ஹோமியோபதியின் அடிப்படை. அவ்வகையில், மனக்குறிகளுக்கே மருந்து. சத்திவேலின் காய்ச்சலுக்கான மருந்து அவருக்கான மனக்குறிகளைக் கொண்டும், மணிக்கான காய்ச்சலுக்கு மருந்து அவருக்கான மனக்குறிகளைக் கொண்டும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இங்கு மருத்துவர் நோயாளியுடன் கட்டாயம் உரையாடி அவரின் மனநிலையை விளங்கிக் கொள்வது மிக முக்கியம். அலோபதியில் நோயாளியின் மனநிலையை உள்வாங்க வேண்டிய தேவை இல்லை. அவனின் உடற்குறிகளைக் கொண்டு அதற்கு மருந்துகளைப் பரிந்துரைத்தால் போதும். அதனாலேயே, அம்மருத்துவமுறை அறிவியலுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறது; உலகப் பொது மருத்துவமாகவும் இருக்கிறது.

அலோபதி மற்றும் ஹோமியோபதி மருத்துவமுறைகளில் மருந்துகளின் செயல்முறைகளும் எதிரெதிரானவை. ஒத்தது ஒத்ததைக் குணப்படுத்தும் என்பது ஹோமியோபதி. ஒத்ததை அதற்கு எதிரானதே குணப்படுத்தும் என்பது அலோபதி. இரண்டு மருத்துவமுறைகளுமே மேலைநாட்டின் கொடைகள். அவை இரண்டிலும் வேதிப்பொருட்களே மருந்துகளாகப் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. பல அலோபதி மருந்துகள் பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதாக அலோபதி மருத்துவர்களே ஒப்புக்கொள்கின்றனர். ஹோமியோபதி மருந்துகள் பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்தாதவை என அம்மருத்துவர்கள் உறுதிபடச் சொல்கின்றனர். எப்படி இருப்பினும், இம்மருத்துவமுறைகள் முழுக்க முழுக்க அறிவியல்பூர்வமானவை.

மாற்றுமருத்துவ முறைகளில் ஒன்றான சித்த மருத்துவத்துக்கு வருவோம். சித்தமருத்துவத்தைப் பொறுத்தமட்டில், மனிதன் என்பவன் ஒரு உயிர். உயிர் என்பதை உயிரியக்கமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுகிறேன். இயற்கையில் எண்ணற்ற இயக்கங்கள் தொடர்ந்தபடி இருக்கின்றன. அவற்றுள் ஒன்று உயிரியக்கம். இயற்கையின் இயக்கத்தில் உயிர் இயக்கம் சிறுபகுதியே தவிர, உயிர் இயக்கமே முழுஇயற்கையும் அன்று. உயிரியக்கப் பரிணாமத்தில் சமகால வடிவமே மனிதன்.

சித்த மருத்துவத்தின்படி, மனித உயிரியக்கமே மனமாகவும், உடலாகவும் நம்மால் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. மனிதன் சமூகத்தோடு கொள்ளும் தொடர்புகள் அவன் உயிரியக்கத்தில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த, அவை மனதிலும் உடலிலும் வெளிப்படுகின்றன. சுருங்கச் சொல்வதாயின், சமூகத்துக்கும் மனிதனுக்கும் இடையேயான உற்வும், பகையும் உயிரியக்கத்தில் சமன்குலைவை ஏற்படுத்துகின்றன. அதை அவன் நோயாகச் கருதுகிறான்.

மனித உயிரியக்கம் என்பது ஐந்து பூதங்களால் ஆனது. அப்பூதங்களில் ஏற்படும் சமன்குலைவே நோய்; அதைச் சீர்செய்வதே மருந்து. ஐம்பூதங்களின் குறைபாட்டை வாத, பித்த, கப நாடிகளைக் கொண்டு அல்லது நோயாளி தெரிவிக்கும் காரணங்களை வைத்து மருந்துகள் முடிவு செய்யப்படுகின்றன. சித்த மருத்துவத்தில் மூன்று வகையான மருந்துகள் முதன்மையாய் இருக்கின்றன. அவை தாவர வர்க்கம்(மூலிகைகள்), மாமிச வர்க்கம் மற்றும் தாது வர்க்கம்(செந்தூரம், பஸ்பம் போன்றவை). இவை குறித்து ஏற்கனவே உங்களுக்கு எழுதி இருக்கிறேன். அவ்வடிப்படைகளை அறிவியல் முறையில் முறைப்படுத்தும் வேலைகள் கடந்த பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இன்னும் பல வருடங்களில் சித்த மருத்துவத்தின் அடிப்படைகள் நவீன அறிவியல் விதிகளுக்கு இணக்கமாக சீர்செய்யப்பட்டு விடலாம். இயற்கை மருத்துவம், அக்குபஞ்சர், அக்குபிரஷர், வர்மம் போன்ற மருத்துவமுறைகளும் ஐம்பூதக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அவற்றையும் இன்றைய காலத்துக்குத் தகுந்தவாறு சீர்படுத்துவோம் எனில், நோய்கள் தீவிரமாகாமல் துவக்கத்திலேயே குணப்படுத்திவிட முடியும்.

விபத்துக் காலங்களில் அல்லது நோயின் தீவிர காலகட்டத்தில் அலோபதி மருத்துவத்தை நாடலாம். தொடர் சிகிச்சைகளுக்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மாற்றுமருத்துவ முறைகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். அரசும், அறிவியலாளர்களும், மருத்துவர்களும் இணைந்து இதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டால் சிறப்பாக இருக்கும். வருங்காலத்தில், ஒருங்கிணைந்த மருத்துவமுறை(அலோபதியும், மாற்று மருத்துவமுறைகளும் கலந்தது) நடைமுறைக்கு வருமாயின், அதிகம் மகிழ்வேன். மருத்துவர் தெய்வநாயகம் போன்றோர் அம்மருத்துவ முறையை முன்னெடுத்தார்கள். ஏனோ, அது தொடரவில்லை(சித்த மருத்துவர் கு.சிவராமனுக்கு ஆசிரியராக இருந்தவர் தெய்வநாயகம்).

நவீன மருத்துவ முறைகள் பிற்காலத்தியவை; மாற்று மருத்துவ முறைகள் முற்காலத்தியவை. இரண்டையும் ஒருபோதும் இணைவைத்துப் பேசிவிட முடியாது. நவீன காலத்தின் தேவைகளுக்கேற்ப, அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துவதும், பயன்படுத்திக் கொள்வதும் நம் கையில்தான் இருக்கிறது. அதைவிடுத்து, அவற்றை எதிரெதிர் நிலைகளில் வைத்து சண்டையிட்டுக் கொள்வது எவ்விதப் பயனையும் நமக்கு அளித்து விடாது.

நோய்கள் வந்து சிகிச்சை அளிப்பதைக் காட்டிலும், அவை வரும் முன்பே காத்துக் கொள்ள வேண்டியது இன்றைக்கு மிக முக்கியம். நம்முடைய உணவுப்பழக்கங்களையும், வாழ்க்கை முறையையும் உயிரியக்கத்துக்கு இணக்கமாக அமைத்துக்கொண்டால் நோய்களைப் பெருமளவு தவிர்த்து விடலாம்.

உயிர்நலத்தை விரும்பும்,
சத்திவேல்,
கோபிசெட்டிபாளையம்

தூவானம்

Fraternize- இந்தச் சொல்லுக்கான பொருள் என்ன? 

ஹாம்பர்க் என்னும் ஜெர்மனி நகரத்துக்கு ரெச்செல் சென்று தொடரூர்தியில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது அவளுக்கு முன்பாக அமர்ந்திருக்கும் சிறுவன் சொல்லுக்கான பொருள் கேட்பான். ‘ஜெர்மனியர்களுடன் நட்புரீதியாக பழகக் கூடாது’ என்று வாக்கியத்தை அவனது அம்மா சொல்லித்தரும் போது ரெச்செல் அவளுக்குள்ளாகவே புன்முறுவல் பூப்பாள்.

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்து, ஹிட்லர் இறந்து, சிதைந்து சின்னாபின்னமாகிக் கிடக்கும் அந்நகரத்தில் ரெச்செலின் கணவன் பிரிட்டிஷ் ராணுவ அதிகாரி. மழை நின்றாலும் தூவானம் விடவில்லை எனச் சூழல் நிலவும் அந்நகரில் போருக்குப் பிறகும் கைகளில் 88 என பச்சை குத்திய ஹிட்லரின் ஆதரவாளர்கள் உண்டு. எட்டாவது எழுத்து H. Heil Hitler என்பதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம்தான் 88. அந்நகரில் உணவுப்பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது. இன்னமும் இடிந்த கட்டடங்களுக்குள் பிணங்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவ்வப்பொழுது போராட்டங்கள் நடக்கிறது. இதையெல்லாம் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டிய பொறுப்பில் இருக்கும் ரெச்சலின் கணவனான கர்னல் லூயிஸுக்கு அந்நகரத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய பங்களா வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.  அது லூபெர்ட் என்னும் ஜெர்மானியக் கட்டடக்கலை நிபுணனின் மாளிகை. அவனும் அவனது மகளும் இனி முகாமுக்குச் சென்றுவிடுவார்கள். அந்த மாளிகையில் கணவனுடன் தங்குவதற்காகத்தான் ரெச்செல் சென்று கொண்டிருக்கிறாள்.

ரயில் பயணத்தில், சிறுவன் வாசித்த வாக்கியத்திற்கேற்ப மனநிலையில் இருப்பவள்தான் ரெச்செல். ஜெர்மானியர்கள் மீதான வெறுப்பு அவளுக்கு உண்டு. அவளது கணவனுடன் பணியாற்றும் இராணுவ அதிகாரிகளின் மனைவிகளும் அதைத்தான் அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ‘ஜெர்மானியர்கள் நம்மை மாதிரி இல்லை’. ஆனால் ரெச்செலின் கணவன் லூயிஸ் அப்படியில்லை. அடிப்படையில் மனிதாபிமானி. ‘லூபெர்ட்டும் அவனது மகளும் மாடியில் தங்கிக் கொள்ளட்டும்’ என்கிறான். என்ன இருந்தாலும் அந்த மாளிகை அவர்களுடையதுதான். அது ரெச்சேலுக்குப் பிடிப்பதில்லை. ‘நாம் இருவர் மட்டும்தான் இருப்போம்’ என்றுதான் நம்பினேன் என்று வாக்குவாதம் செய்கிறாள். கடைசியில் ஒரு வழியாக அவர்களும் அந்த மாளிகையில் தங்கிக் கொள்ள ஒத்துக் கொள்கிறாள்.

‘அவரவருக்கான இடங்களைத் தாண்டி அவர்கள் வரக் கூடாது’ என்பது விதிமுறை. லூபெர்ட்டும் அவனது மகளும் அங்கேயே தங்கிக் கொள்ள ஒத்துக் கொண்டாலும் அவள் லூபெர்ட் மீதான வெறுப்பையே காட்டிக் கொண்டிருக்க, அவளிடம் பொறுத்துப் போகும் லூபெர்ட் ஒரு கட்டத்தில் எரிச்சலடைந்து ‘எங்களை வெளியே அனுப்பிவிடு..அதற்கான ஒரு காரணத்தையும் உனக்குத் தருகிறேன்’ எனச் சொல்லி உதடு பதித்துவிடுகிறான்.

இதன் பிறகு கதையின் தளமே மாறிவிடும்.

ரெச்செலுக்கு பதினோரு வயதில் ஒரு மகன் இருந்தான். போரின் போது இலண்டனில் அவர்கள் வீட்டின் மீது விழுந்த குண்டில் இறந்துவிட்டான். கிட்டத்தட்ட அதே சமயத்தில்தான் லூபெர்ட்டின் மனைவி ஜெர்மனியில் போரில் இறந்து போகிறாள். ரெச்சேலும் லூபர்ட்டும் ஒரே வீட்டில் அவரவருக்கான எல்லை பிரிக்கப்பட்டு வாழத் தொடங்குகையில்தான் இச்சம்பவம் நடக்கிறது. அதுவே இவர்கள் இருவருக்குமிடையிலான காதலாக வளர்ந்து, காமமாக வழிந்து ‘நீ என் கூட வந்துடு’ என்று லூபெர்ட் கேட்க, அவள் சரி என முடிவெடுத்து, தன்னுடைய கணவனின் சக அதிகாரியிடம் லூபெர்ட்டுக்காகப் பரிந்துரை செய்து- ஜெர்மானியனான லூபெர்ட் நகரத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டுமானால் அதற்கு பிரிட்டிஷ் ராணுவம் அனுமதியளிக்க வேண்டும்- அவள் அவனுடன் நெருக்கமாக இருக்கிறான் என்பதை அந்தப் பிரிட்டிஷ் தம்பதி புரிந்து கொள்கிறார்கள். லூயிஸிடமும் தகவலைச் சொல்லிவிடுகிறார்கள்.

நடுங்கிப் பதற்கும் லூயிஸ் ‘எவ்வளவு நாளா இது?’ என அவன் அவளிடம் கேட்பான்.  கதை இறுதிக்கட்டத்தை நோக்கி நகரும்.


வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு பார்த்த ஒரு நல்ல படம். The aftermath. சமீபத்தில் வெளியான படங்களின் விவரங்களை ஐ.எம்.டி.பி தளத்தில் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டாம் உலகப்போர் சம்பந்தப்பட்டது என இந்தப்படம் கண்ணில்பட்டது. இவ்வாண்டுதான் வெளியாகியிருக்கிறது.

படத்தில் வில்லன் என்றெல்லாம் யாருமில்லை. மகன் இறந்த பிறகு கணவனுக்கும் மனைவிக்குமிடையில் அவர்களையுமறியாமல் விரிசல் விழுகிறது. அவனது பணி அப்படி. ரெச்செல் ஹாம்பர்க் வந்த பிறகும் கூட அவனும் அவளும் வேட்கையோடு நெருங்கிக் கொள்ளும் தருணத்தில் ஏதோ ஆர்ப்பாட்டம் நடப்பதாகத் தகவல் வந்து தொடாமலேயே கிளம்பிச் செல்கிறான். என்ன இருந்தாலும் மனித உடல்தானே? அணுக்கத்திலேயே ஓர் ஆண் இருக்கிறான் அவனும் அவளைப் போலவே மனைவியை இழந்தவன், போரின் வலியை அறிந்தவன், சூழல் கனிந்து வர எல்லை மீறுகிறார்கள். 

காமம் உயிர்களை எல்லை மீறச் செய்கிறது. அதன் வலுவான கரங்கள் மனிதர்களை ஆக்கிரமித்திருக்கும் போது ‘இப்படி சந்தோஷமா இருப்பேன்னு நினைச்சதேயில்லை’ என்று அவர்களைப் பேச வைக்கிறது. அருகாமையும் இதமும் இருவருக்கும் தேவையானதாக இருக்க, ‘என் கூட வந்துவிடு’ என்று கேட்பதில் அவனுக்கும் தயக்கம் எதுவுமில்லை. அதை ஏற்றுக் கொள்வதில் அவளுக்கும் பிரச்சினையில்லை. உடல் கிளர்ந்து கிடக்கும் அந்தக் காலகட்டத்தில் எதிராளியின் உறவு தவிர வேறு எதுவுமே பெரிதில்லை என்கிற எண்ணம்தான் எல்லாவற்றையும் மிஞ்சி நிற்கிறது. 

ரெச்சலுக்கும் அப்படித்தான். ஆனால் அவளது கணவன் லூயிஸ் எந்தவிதத்திலும் அவளுக்குத் துரோகம் செய்தவனில்லை. ‘உன்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் மகனின் நினைவுதான் வருகிறது’ என்கிறான். ‘உன்னை நெருங்கும் போதெல்லாம் உன்னுடலில் அவனது வாசம்தான் வீசுகிறது’என்கிறான். அவனை விட்டுச் செல்ல அவள் தயாராகிறாள். அவனும் சம்மதிக்கிறான். என்னதான் உடலும் காமமும் ஆக்கிரமித்தாலும் அவனை எப்படி விட்டுவிடுவாள் என்கிற கேள்விதான் கடைசிக் கணம் வரைக்கும் படத்தைப் பார்க்கச் செய்கிறது. காமத்தைத் தாண்டி ஊடுபாவியிருக்கும் காதலே படத்தின் அடிநாதம்.

The aftermath என்ற நாவலின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட படம் இது.

படம் முடிந்த பிறகு நள்ளிரவு தாண்டியும் வெளியில் அமர்ந்திருந்தேன். காற்று சிலுசிலுத்துக் கொண்டிருந்தது. கோடை முழுமையாக விலகிவிட்டது. மழை பெய்வதற்கான சூழல் போல இருந்தது. ரெச்சல்தான் மனம் முழுக்கவும் நிரம்பியிருந்தாள். 

Jun 24, 2019

தேசியக் கல்விக் கொள்கை

தேசியக் கல்விக் கொள்கை என்று வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். நானூறு பக்கங்களுக்கும் மேலாக இருக்கிறது. அதனை நம்மவர்கள் ஐம்பது பேர் சேர்ந்து மொழிபெயர்த்துக் கோப்பாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். பதினைந்தே நாளில் இதைச் செய்வது மிகப்பெரிய காரியம். ஆனால் செய்திருக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்து இதில் பலரும் ஐடி துறையில் பணி புரிகிறவர்கள், தனியார் துறையில் இருப்பவர்கள்தான்.

உமாநாத் இந்தக் காரியத்தை ஒருங்கிணைத்தவர்களில் முக்கியமான ஒருவர். அவரிடம் ‘இதெல்லாம் எதுக்கு பயன்படும்?’ என்று கேட்டேன். உண்மையில் இவை எல்லாம் கிட்டத்தட்ட ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்டவைதான் என்பதுதான் என் அனுமானம். நம்மிடம் கேட்டுவிட்டு இதையெல்லாம் மாற்றவா போகிறார்கள்? கருத்துக் கேட்பு என்பதெல்லாம் வெறும் கண் துடைப்பு சமாச்சாரம் என்கிற மனநிலையில்தான் இருந்தேன். உமாநாத் நம்பிக்கையாகச் சொன்னார். மனிதவளத்துறையில் பேசியிருக்கிறார்களாம். ஜூலை 31 வரை அவகாசமும் கோரியிருக்கிறார்கள். ஜூன் 30 என்னும் கால அவகாசத்தை ஒரு மாதம் வரையிலும் நீட்டிப்பு செய்து தர வாய்ப்பிருக்கிறது என்கிறார்.

முழுமையாகத் தடைக்கல்லைப் போட முடியாவிட்டாலும் சில மாறுதல்களைச் சொல்லலாம். அதற்கெனப் போரடலாம் என்றார் அவர்.

வெளியாகியிருக்கும் தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்து தொடர்பில் இருக்கும் ஆசிரியர்களிடம் பேசினால் அதிர்ச்சிதான் மிஞ்சுகிறது. ‘நானூற்றைம்பது பக்கம்தான் படித்துப் பாருங்கள்’ என்று சொன்னால் யாருமே பெரிய அளவில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றால் தமிழகமே தமக்கு ஆதரவாக திரள வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள். சம்பள உயர்வு பாதிக்கப்படக் கூடாது, விடுப்பு தினங்கள் குறையக் கூடாது என்றெல்லாம் கேட்கும் ஆசிரியர்கள் இந்த தேசத்தின் கல்விக் கொள்கையே மாறும் போது ஏன் இவ்வளவு அசமஞ்சமாக இருக்கிறார்கள்?

ஆசிரியர்கள், கல்வி முறை, மாணவர்கள் என்று ஒட்டுமொத்த கல்விச் சமூகத்தையும் மாற்றுவதற்கான வாய்ப்புகளைக் கொண்ட நானூற்றைம்பது பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்க்க ஏன் தயங்குகிறார்கள் என்று புரியவில்லை. தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்தான முன்னெடுப்புகளை ஆசிரியர் சங்கங்கள்தான் முன்னெடுக்க வேண்டும். கூட்டங்களை நடத்தி, தமது கருத்துக்களை விவாதித்து, தொகுத்து மனிதவளத்துறைக்கும், மாநில அமைச்சருக்கும், கல்வித்துறையின் அதிகாரிகளுக்கும் அனுப்புகிற வேலையை ஆசிரியர்கள்தான் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படியான பரபரப்பு எதுவும் தமிழகத்தில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  இப்படி அசிரத்தையாக இருப்பது பேராபத்தில் முடியும். 

ஆசிரியர்கள் மட்டுமில்லாமல் மாணவர்கள், பெற்றோர்கள் என எல்லோருக்குமே எதிர்காலத்தில் இந்த நாட்டின் கல்வி எந்தத் திசையில் பயணிக்கப் போகிறது என்பது பற்றிய தெளிவு தேவை. இல்லையெனில் வெறுமனே ஃபேஸ்புக் போராளிகளாக மட்டுமே சுருங்கிப் போவோம்.

ஒவ்வொருவரும் தேசியக் கல்விக் கொள்கையை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள ஒரு வார காலமாவது தேவைப்படும். அந்தந்த ஊர்களில் இருக்கும் ஆசிரியர்களின் சங்கங்கள், கல்விக்கான தன்னார்வலர்கள் கொள்கையின் தமிழாக்கத்தைப் பரவலாக்க வேண்டும். அதன் பிறகு ஜூலை முதல் வாரத்தில் தமிழகம் முழுக்கவும் பரவலாக கருத்தரங்குகள், விவாத அரங்குகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்தான தமது புரிதல்களைப் பேசியும், கருத்துகளைப் பகிர்ந்தும் அவற்றைத் தொகுக்கவும் வேண்டும். தமிழிலேயே இதைச் செய்யலாம். தொகுத்த கருத்துகளை உமாநாத்தின் அணிக்கு அனுப்பினால் அவர்கள் மொழிபெயர்த்து அவற்றை மனித வளத்துறைக்கு அனுப்புகிற செயலைச் செய்வார்கள்.

புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கையை முற்றாக எதிர்ப்பதாக இருந்தாலும் கூட அதைப் புரிந்து கொள்ளுதல் அவசியம். கொஞ்சம் மெனக்கெடல் தேவை. ஆனால் இந்த மெனக்கெடல் காலத்தின் கட்டாயம்.

இது குறித்தான வேறு எந்தவிதமான சந்தேகம் என்றாலும் உமாநாத்தை அணுகலாம்.
umanaths@gmail.com 

தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்தான விவாதங்களை முன்னெடுக்கும் உமாநாத் எழுதியது கீழே-

தேசிய கல்விக் கொள்கை (வரைவு) என்பது எதோ கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள், ஆசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள், பல்கலைக்கழகங்களுக்கான விஷயம் மட்டும் அல்ல. நம் பிள்ளைகளுக்கு மூன்று வயது முதல் கல்லூரி முடித்து ஆராய்ச்சி செய்யும் வரையில் கல்வி எப்படி கொடுக்கப்படும் என்பதற்கான ஒரு கட்டமைப்பு.

சரி, ஒரு பெற்றோராக இதில் எங்கெல்லாம் பாதிக்கப்படுவோம். நமக்கான முக்கிய புள்ளிகள் என்ன?

1. இனி அரசுப் பள்ளிகளைப் போலவே தனியார் பள்ளிகளையும் சரிசமமாக அரசு ஊக்குவிக்கும். தனியார் பள்ளிகளெனில் அவர்கள் பள்ளிக் கட்டணத்தை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் நிர்ணயித்துக் கொள்ளலாம் ஆனால் வருடா வருடம் ஏற்றக்கூடாது (சும்மா அவங்களை கட்டுப்படுத்தறாங்கலாம்)

2. நம் குழந்தைகள் பள்ளி முடித்துவிட்டுக் கல்லூரிக்கு இனி எளிதாகச் சென்றுவிட முடியாது. தேசிய அளவில் நடத்தப்படும் தேர்வினை எழுதி அதில் தேர்ச்சி பெற்றால் மட்டுமே கல்லூரிக்குள் நுழைய முடியும்.

3. அரசுப் பள்ளிகளில் குறைவான மாணவர்கள் இருந்தால் அவை மூடப்பட்டு வேறு பள்ளிகளுடன் இணைக்கப்படும். (பள்ளிகள் திறந்த முதல் வாரத்திலேயே நீலகிரியில் பத்து பள்ளிகள் மூடப்பட்டு இணைக்கப்பட்டன)

4.மாங்கு மாங்கு என விடியற்காலை எழுந்து டீ, காபி போட்டு படிக்க வைத்த மேல்நிலைச் சான்றிதழுக்கு(+2) இனி எந்தப் பயனும் இல்லை.

5. டியூசன் / கோச்சிங் சென்டருக்கு கட்ட இப்போதே வைப்பு நிதி, லோன் போட்டு வைக்கவும்.

6. கட்டாயம் இனி மூன்று மொழி உண்டு.

7. ஒன்பது, பத்தாம் வகுப்புகளில் அறிவியல், கணிதம் ஆகியவை இரண்டு மொழிகளில் கற்றுத்தரப்படும்.

8. சமஸ்கிருதம் கட்டாயம் கற்றுத்தரப்படும். ஆகவே விரைவில் ஒரு மாதத்தில் சமஸ்கிருதப் புத்தகம் வாங்கவும்.

9. பத்து ஆண்டுகளுக்குள் தானாக டிகிரி வழங்காத கல்லூரிகள் பல்கலைக்கழகங்களுடன் இணைக்கப்பட்டு விடும். அந்தக் கல்லூரிகள் நூலக வளாகமாகவோ தொழில் பயிற்சி வளாகமாகவோ மாற்றப்படும் (நீங்க படிச்ச கல்லூரிகளை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுவது நல்லது)

10. தற்சமயம் ஆசிரியர் பணிக்கு ஏராளமான காலியிடம் இருந்தாலும் அரசு பணியிடங்களை நிரப்பவில்லை. இந்தக் கல்விக் கொள்கையின் படி இன்னும் நிறைய ஆசிரியர்கள் தேவை. அப்ப உங்க பிள்ளை படிக்கும் பள்ளியில் எத்தனை ஆசிரியர்கள் இருப்பாங்க?

11. தமிழ் நாடு அரசு பின்பற்றும் 69% இட ஒதுக்கீடு பின்பற்றப்படுவதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது.

12. பத்தாம் வகுப்பு - 12ஆம் வகுப்பு இடைநிற்றல் அதிகம். 12ஆம் வகுப்பு - கல்லூரிகள் இன்னும் அதிகம். நுழைவுத்தேர்வு மூலம் கல்லூரியில் சேரும் Procedureகள் இன்னும் இடைநிற்றலை அதிகரிக்கும்.

13. எட்டாம் வகுப்பு முதலே துணைப்பாடமாக (விருப்பப்பாடம்) தொழில்சார் கல்வி வழங்கப்படும். குறைந்தபட்சம் 10 ஆம் வகுப்பு வரையில் படிக்கும் மாணவன் கூட இதனால் படிக்கமாட்டான். வேறு மொழியில் கிராமப்புற மாணவனுக்கு எலக்ட்ரிக்கல், நகரப்புற மாணவனுக்கு ரொபோட்டிக்ஸ்.

14. மூன்றாம் வகுப்பு, ஐந்தாம் வகுப்பு, எட்டாம் வகுப்புகளில் தேசிய அளவிலான கற்றல் திறன் வெளிப்பாடு அடிப்படையிலான‌ தேர்வுகள் நடத்தப்படும்.

15. ஒன்பதாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை இடைநிலைக் கல்வியாக கருதப்பட்டு எட்டு பருவத் தேர்வுகள் வாரியத் தேர்வுகளாக நடத்தப்படும். அரே ஓ சம்போ !

16. தாய்மொழிக்கல்வியே சிறந்தது ஆனால் ஆங்கில வழிக் கல்வி மட்டும் ஊக்குவிக்கப்படும்

17. பள்ளிகளுக்கு இதனைச் செய்வோம் அதனைச் செய்வோம், ஆசிரியர்களுக்கு இதனைச் செய்வோம் அதனைச் செய்வோம்னு ஆயிரத்து நானூத்தி முப்பத்தி எட்டு வாக்குகள். ஆனால் இதற்குத் தேவையான நிதி எங்கிருந்து வரும்னா பெப்பே !

18. 10+2 (5+3+2+2)என்று இருந்த பள்ளிக் கல்வி முறை 5+3+3+4 என்று மாற்றி அமைக்கப்படும்.

19.கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அங்கீகாரம் வழங்கும் அதிகாரம் இனி மாநில அரசுக்கு இல்லை! அதுமட்டுமல்ல, அதன் பாடத்திட்டத்திலும் மாநில அரசு தலையிட முடியாது. அதற்கென்று “பொதுக் கல்விக் குழு” (General Education Council) என்ற ஒன்று நிறுவப்படும்.

20. இது தான் முக்கியமான பாயிண்ட். இன்னும் இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இந்த கல்விக் கொள்கையில் இருக்கு. இதனை சாமான்ய மனிதர்களாகிய நாம் எதுவும் செய்திடவும் முடியாது. கருத்துச் சொல்ல இன்னும் ஒரு வாரமே மீதம் இருக்கு (ஜூன் 30). ஆனால் இதனை ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பயன்படுத்தி கல்வி பற்றிய புரிதலை நமக்குள் விதைக்க வேண்டும். 
இது கட்டாயம் நிறைவேறும், அப்படி நிறைவேறினால் மினிமம் டேமேஜிற்கு என்ன செய்ய முடியும் என்றும் பேச வேண்டும்.

மிக முக்கியமாக இது சமமற்ற ஒரு களத்தினை உருவாக்கும் முயற்சி. சிலர் வளர்ந்து நல்ல நிலையில் இருக்கலாம், சிலர் இன்னும் எழக் கூட முடியாமல் இருக்கலாம். இந்தக் கொள்கை சமூகப் பிளவினை மேலும் மேலும் அதிகரிக்கச் செய்யும். அதற்காகவேனும் கை கேர்க்க வேண்டும்.

வாசிப்போம். விவாதிப்போம். புரிந்துகொள்வோம். ஒன்றாய் கைகோர்த்து பயணிப்போம்.

Jun 21, 2019

ஜூன் வரையிலும்

ஜூன் 2019 வரைக்குமான நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வரவு செலவுக் கணக்கு விவரங்கள் இது - (Bank Statement)

வரிசை எண் 2 வரைக்குமான செலவு விவரங்களை இணைப்பில் பார்க்கலாம்.


வரிசை எண்: 6 மற்றும் வரிசை எண் : 80 - தெற்குப்பதி என்னும் கிராமத்தில் உள்ளூர் இளைஞர்களின் உதவியோடு நிசப்தம் அறக்கட்டளை சார்பில் ஐம்பதுக்கும் அதிகமான மரங்களை நட்டு வளர்க்கிறோம். தண்ணீர் பஞ்சம் நிலவும் அந்தக் கிராமத்தில் நிலத் தொட்டி அமைக்க முப்பத்தாறாயிரம் ரூபாய் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. மீதம் தேவைப்படும் தொகையை உள்ளூர் இளைஞர்களே வசூல் செய்து தொட்டியைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பணிகள் முடிவுற்றவுடன் இன்னமும் கூடுதலாக செடிகளை நடத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.

வரிசை எண் 18: கலைக்கல்லூரி மாணவருக்கான கல்விக் கட்டணம்.


வரிசை எண் 30:  கெளசல்யா என்னும் மாணவி சி.ஏ இறுதித் தேர்வு எழுதுகிறார். அம்மா, அப்பா இருவரும் கூலித் தொழிலாளர்கள் என்பதால் அறக்கட்டளையிலிருந்து நேரடியாக பணம் செலுத்தப்பட்டது.




வரிசை எண் 33: நிசப்தம் சார்பில் மீன்வளத்துறையில் படிக்கும் அரவிந்த்குமாரின் கட்டணம்.


வரிசை எண் 53 &  62: ஃபோர்டு நிறுவனம் சுமார் ஐம்பது கணினிகளை வழங்கினார்கள். (விசைப்பலகை மற்றும் திரை இல்லாமல்)- ஐம்பது கணினிகளுக்கான திரை, விசைப்பலகை மற்றும் மவுஸ் வாங்க வரிசை எண் 62ல் உள்ள பணம் ஹர்ஷா கம்யூட்டர்ஸ் நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. சென்னையிலிருந்து எடுத்து வருவதற்கான வாகன வாடகை வரிசை எண் 53. ஐம்பது கணினிகளும் இருபத்தைந்து அரசு ஆரம்பப்பள்ளிகளில் கணினி ஆய்வகம் அமைக்க வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.  இந்நிகழ்வு குறித்து விரிவாக எழுதுகிறேன்.

வரிசை எண் 58: நிசப்தம் சார்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஹாக்கி அணியின் பத்து மாணவிகளுக்கான உதவித் தொகை.

வரிசை எண் 60: அறுவை சிகிச்சைக்கான மருத்துவ உதவித் தொகை.

வரிசை எண் 64:  நிசப்தம் சார்பில் கல்வி உதவித் தொகை பெற்று கோவை சி.ஐ.டி கல்லூரியில் பொறியியல் படிக்கும் அங்குராஜூக்கான உதவித் தொகை.


வரும் கல்வியாண்டில் (2019-20) கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர்களில் யாருக்கேனும் உதவித் தொகை தேவைப்படுமாயின் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லலாம்.

1) அரசு/அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே உதவித் தொகை வழங்கப்படுகிறது. 
2) தனியார் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் தயவு செய்து தொடர்பு கொள்ள வேண்டாம். 
2)  பெற்றோர் இல்லாத அல்லது ஒரு பெற்றோர் உடைய மாணவர்களுக்கும், பெண் குழந்தைகளுக்கும்  முன்னுரிமை வழங்கப்படும்.
3) அம்மா அப்பா இருவரும் இருப்பின் தீவிரமான பரிசீலனைக்குப் பிறகே வழங்கப்படும். (நல்ல வசதியானவர்கள் கூட ஏழையாக இருக்கிறோம் என்று சொல்லி ஏமாற்றுவதை அதிகம் எதிர் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது).

வரவு செலவுக் கணக்கில் ஏதேனும் சந்தேகம் அல்லது கேள்வி இருப்பின் தொடர்பு கொள்ளவும்.

vaamanikandan@gmail.com

Jun 20, 2019

வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம்

அன்பு மணிக்கு,

வணக்கம்.

மாற்று மருத்துவம் தொடர்பான கட்டுரை ஒன்றை மீண்டும் எழுதி இருக்கிறீர்கள். வாசகர்களின் ஆலோசனைக்கான பதிலாய் தங்களின் தரப்பைத் தெளிவுபடுத்தியதில் மகிழ்ச்சி. எனினும், அக்கடிதத்தில் ஒருவித ’வறட்டு அறிவுஜீவி’யின் பார்வை இருப்பதாக நான் கருதுகிறேன்.

‘அலோபதி மருத்துவத்தில் இதற்கு மேல் எதுவும் செய்வதற்கில்லை’ என்று முடிவான பிறகு மாற்று மருத்துவத்தை நாடியதாகச் சொல்கிறீர்கள். இங்கிருந்துதான் நாம் யோசிக்கத் துவங்க வேண்டும். நிரூபிக்கப்பட்ட அறிவியல் அல்லது உலகளவில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட நிரூபண மருத்துவம் என்பதாக அலோபதி இருக்கிறது; மறுக்க முடியாத உண்மை. அதேநேரம், அம்மருத்துவ முறையினை இன்று ‘மருத்துவம்’ என்பதற்காகவா ‘மருத்துவர்கள்’ தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்? அதன் வழியாகக் கிடைக்கும் ‘வணிக லாபம்’ என்பதற்காக அல்லவா அத்துறையையே நாம் ‘படிப்புக்காக’ கூடத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்?

உங்களைப் போல படித்தவருக்கே அப்பாவுக்குத் தரப்பட்ட அலோபதி சிகிச்சை பற்றித் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.  ‘அறுவைச்சிகிச்சைக்காக இரத்தம் கொடுத்தபோது அவருக்கு ஹெபாடைட்டிஸ் சி வழியாக வந்ததோ என்னவோ..’ என்று ஊகிக்க மட்டுமே உங்களால் முடிந்திருக்கிறது (உங்களை மனவருந்தச் செய்வதாக தயைகூர்ந்து நினைத்துவிட வேண்டாம். உண்மையைப் பேசும்போது அவ்வாறு தொனிக்கும் அபாயம் இருக்கிறது). அப்படி இருக்கையில், எளிய, ஓரளவே கல்வி அறிவு பெற்ற பெரும்பானமையான மக்களின் நிலையை மனதில் கொண்டு யோசித்துப் பாருங்கள்.

ஒன்றை அழுத்திச் சொல்லிக் கொள்கிறேன். நான் அலோபதி சிகிச்சை முறைகளுக்கு எதிரானவன் அல்ல. நவீன கால நோய்களைக் கண்டறியவும், குணப்படுத்தவும் அலோபதி சிகிச்சை முறைகளில் விரைவும், நிறைவும் இருக்கிறது. எனினும், அம்மருத்துவ முறையை மேற்கொள்ளும் மருத்துவர்களும், தனியார் மருத்துவமனைகளும் கொஞ்சமேனும் தங்களிடம் வரும் மக்களின் வாழ்வுச்சூழலைக் கவனத்தில் கொள்கின்றனரா அல்லது கொள்கின்றனவா?

அலோபதி முறை குறித்த பயத்தை மக்களிடம் ஏற்படுத்தி இருப்பது, அம்மருத்துவ முறையின் அடிப்படையல்ல; அம்முறையை ‘பெருவணிகச் சந்தை’யாக மாற்றி இருக்கும் பெருச்சாளிகளின் அட்டகாசங்களே. கோபிசெட்டிபாளையத்தில் இரவீந்தர் எனும் மருத்துவரை உங்களுகே தெரியும். அவரைப்போன்ற பல மருத்துவர்களை முன்பு காண முடிந்தது. இக்காலகட்டத்தில், அப்படியான மருத்துவர்களைக் காண்பதே அரிதாக அல்லவா இருக்கிறது?

இன்று, தனியார் மருத்துவமனைக்குள் நுழையும்போதே நம் பீதியை அதிகப்படுத்தும்படியான முகங்களையே காண முடிகிறது. நீங்களே ‘நம்பகமான’ மருத்துவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறீர்கள். ‘நம்பகமான’ மருத்துவர்களை எங்ஙனம் கண்டு கொள்வது? அதற்கு எவ்வித ‘அறிவியல் முறைகளும்’ நம்மிடம் இல்லை. இருக்கிறதோ இல்லையோ சாமியைக் கும்பிட்டு விட்டு நம்மை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டியதுதான். நம்முடைய நோய் என்ன, அதை அவர்கள் சரியாகத்தான் கண்டறிந்து இருக்கிறார்களா, சிகிச்சை முறைகள் சரியானவைதானா என்பது பற்றி நாம் ஊகித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்(பெரும்பாலான நேரங்களில்).  

“நீங்கள் எழுதித் தரும் மாத்திரைகளால் சிறுநீரக்த்துக்குப் பாதிப்பு வருமாமே?” என்று வாய்திறந்து விட்டால் போதும். பொங்கி விடுவார்கள். வரும் நோயாளிகளைக் கனிவுடனும், பரிவுடனும் அணுகுகிற அலோபதி மருத்துவர்கள் அருகி வருகிறார்கள். நம்மிடம் இருக்கும் பணவசதியைத் தெரிந்து கொண்டே நமக்கான சிகிச்சைகள் துவங்குகின்றன. இதை என் அப்பா, சித்தப்பா மற்றும் பாட்டியின் இறுதிக்கால சிகிச்சைகளின்போது நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

‘அலோபதி முடியாது’ என்று சொன்னால் மாற்று மருத்துவம் பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பலாம் என்கிறீர்கள். சிகிச்சையின் துவக்கத்தில் அலோபதி மருத்துவர்கள் அப்படி சொல்ல மாட்டார்கள். ‘முயற்சிப்போம்’ என்பதே எச்சிகிச்சை நிலையிலும் அவர்களின் பதிலாக இருக்கும். அது யதார்த்தமானதும் கூட. ஆனால், தங்கள் சிகிச்சைகளில் ஏதாவது தவறுகள், கவனக்குறைவுகள் நிகழ்ந்தால் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள்(மாற்று மருத்துவர்களிலும் பெரும்பாலானவர்கள் அப்படித்தான்). ’அலோபதி மட்டுமே மருத்துவம் இல்லை. இன்னும் சில மருத்துவ முறைகள் இருக்கின்றன. முயற்சித்துப் பாருங்கள்’ என்று தேறுதலாகக் கூட சில வார்த்தைகள் அவர்களிடம் இருந்து வராது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, மாற்று மருத்துவர்கள் காட்டுமிராண்டிகள். மாற்று மருத்துவர்களைப் பொறுத்தவரை, அலோபதி மருத்துவர்கள் அராஜகர்கள். இதுகுறித்து தனித்தே பேசலாம்.

மாற்று மருத்துவத்தைக் குறித்து எவ்வித ஆவணங்களும் இல்லை என்று சொல்கிறீர்கள். தரவுகளை எங்கு தேடினீர்கள்?  ‘அலோபதி மருத்துவ முறையைத் தவிர, பிற மருத்துவ முறைகள் போலியானவை’ என்பதான கருத்தில் இருக்கும் இந்திய மருத்துவச் சங்கம் அப்படியான தரவுகளை ஆவணப்படுத்த விட்டுவிடுமா என்ன? சிகிச்சை, குணப்படுத்தல் என்பதான் விபரங்களை லேப் டெஸ்ட்களாகவே அணுகப்பழகி இருக்கும் நமக்கு.. மாற்று மருத்துவ முறைகளைப் ‘பயத்துடன்தான்’ பார்க்கத் தோன்றும். மேலும், மாற்று மருத்துவ முறைகளை மேற்கொள்ளும் ‘மருத்துவர்கள்’ பலரின் ’அமானுட’ சிலாகிப்புகளும் நமக்குக் கிலியை ஏற்படுத்தவே செய்யும். அதற்காக அம்மருத்துவ முறைகளின் அடிப்படையையும், சமூகத்தேவையையும் சந்தேகிப்பது என்பது என்னைப் பொறுத்தவரை வறட்டு அறிவுஜீவித்தனமாகவே தொனிக்கிறது.

நான் முன்பே உங்களிடம் சொல்லி இருக்கிறேன். மருத்துவ முறைகளை அலோபதி, மாற்று என்று பிரிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அனைத்து மருத்துவ முறைகளுமே சமூக மருத்துவ முறைகள்தான். அவற்றைக் கையாளும் மருத்துவர்களின் நோக்கத்தைக் கொண்டே அவற்றின் பயன்பாடுகள் இருக்கின்றன். ஒருவர் எம்முறைக்குச் செல்வதானாலும் அம்முறைச் சிகிச்சைகளை மேற்கொள்வதற்கான தொகை முக்கியமான காரணியாக இருக்கிறது. ’வசதி இருப்பவர்க்கே அலோபதியில் உயர்சிகிச்சை’ என்பதை நிசப்தம் அறக்கட்டளைச் செயல்பாடுகள் வழி நீங்களே அறிந்து இருப்பீர்கள். இவ்விடத்தில்தான், புட்டப்பர்த்தி சாய்பாபா போன்றோரின் மருத்துவமனைகள் மீது நன்மதிப்பு வருகிறது. கருத்தியல் சார்ந்து, அவருக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவன் நான். ஆனால், அவரின் மருத்துவமனையால் குணம்பெற்ற பல இருதய நோயாளிகளை நான் அறிவேன். சில நோயாளிகளுக்கு அம்மருத்துவமனையை சாய் தொண்டர்கள் வழி பரிந்துரையும் செய்திருக்கிறேன். பெங்களூரில் இருக்கும் அம்மருத்துவமனை குறித்த தகவல்களை நீங்கள் நிச்சயம் அறிந்திருப்பீர்கள்.  

ஒரு மருத்துவமனை நிர்வாகம் எப்படி இயங்க வேண்டும் என்பதற்கு அரவிந்த் கண் மருத்துவ மனையைச் சுட்டலாம் என நினைக்கிறேன். பாலா என்பவர் எழுதிய இக்கட்டுரை உங்களுக்கு ஒரு புதிய திறப்பினைத் தரக்கூடும் என்று நம்புகிறேன்.

போகிறபோக்கில், ‘இயற்கை வாழ்வியல் எனும் பெயரைச் சொல்லி இலட்சக்கணக்கானவர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பவர்கள் பெருகி விட்ட காலம்’ என்று எழுதிச் சொல்வது உங்களைப் போன்றோரின் வறட்டு அறிவுஜீவித்தனத்தைக் காட்டுவதாகவே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். மாற்று மருத்துவ முறைகளுக்குச் சென்று குணமானவர்கள் பட்டியலை உங்களால் கண்டடைய முடியவில்லை. ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட இலட்சக்கணக்கான மக்கள் பற்றிய துப்பு கிடைத்திருக்கிறது. வாழ்க பகுத்தறிவு!

நீங்கள் அலோபதியைத் தூக்கி, மாற்று மருத்துவ முறைகளைக் குறை சொல்லவில்லை என்பதை நான் தெளிவாக உணர்ந்தே இருக்கிறேன். என்றாலும், உங்களின் சமீபக் கடிதத்தில் ’மாற்று மருத்துவ முறைகள் போலியானவை’ என்பதான தோற்றம் தரும்படியான செய்தி மறைந்திருப்பதாகவே நான் உணர்கிறேன். முதலில், மாற்று மருத்துவ முறைகளின் அடிப்படைகளைத் தெரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். பிறகு, அவற்றைக் குறித்த உங்கள் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள்.

அலோபதி மற்றும் மாற்று மருத்துவ முறைகள் குறித்து சில மணி நேரங்கள் பேசுவதற்கான தரவுகள் என்னிடம் இருக்கின்றன. அவற்றைக் கொண்டு, குறிப்பிட்ட மருத்துவ முறையைச் சிறந்தது என்று நிறுவுவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. மாறாக, மாறுபட்ட மருத்துவ முறைகளின் தேவையை விளங்கிக் கொள்ள வைப்பதே அவசியம் எனக் கருதுகிறேன். கத்தியிடம் பிரச்சினை இல்லை. அதைக் கையாளுபவனின் மனதில்தான் அதற்கான பயன்பாடு இருக்கிறது. புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

உயிர்நலத்தை விரும்பும்,

சத்திவேல்,
கோபிசெட்டிபாளையம்.

                                                          ***

அன்புள்ள சக்திவேல் அண்ணனுக்கு,

வணக்கம்.

அலோபதி மருத்துவர்கள் வணிகத்தை மட்டுமே குறியாகக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள் என்கிற தொனிதான் வறட்டு அறிவுஜீவித்தனமாகத் தோன்றுகிறது எனக்கு. இலட்சக்கணக்கான ரூபாய் மருத்துவத்தை இலவசமாகச் செய்து கொடுக்கும் மருத்துவர்களையும், பல்லாயிரக்கணக்கான செலவு பிடிக்கும் சோதனைகளை ‘யாருக்காவது தேவைப்பட்டால் சொல்லுங்க..இலவசமாகச் செய்து தர ஏற்பாடு செய்கிறேன்’ என்னும் மருத்துவர்களையும், அரசு மருத்துவமனையில் பணி புரிவதை புனிதச் செயலாகக் கருதுகிற மருத்துவர்களையும் என்னால் காட்ட முடியும்.

வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம் எங்கே வருகிறது தெரியுமா? மிகப்பெரிய மருத்துவ மையங்களுக்குள் சென்றுவிட்டு வெளியே வந்து ‘அத்தனை பேரும் ஃப்ராடுபசங்க’ என்று சொல்வதில் தொடங்குகிறது. மனிதர்களோடு மனிதர்களாகப் பழகும் மருத்துவர்களைக் கணக்கிலேயே எடுத்துக் கொள்ளாமல் பேசுகிற போது தொடங்குகிறது வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம்.

எந்த மருத்துவத்தையும் உயர்த்திப் பிடிக்கவோ அல்லது தூக்கி வீசவோ வேண்டிய அவசியமில்லை அதே சமயம் ஒரு தவறான வழிகாட்டுதலை எந்தக் கணத்திலும் செய்துவிடக் கூடாது என்கிற பயமிருக்கிறது.

எங்கே தேடுனீர்கள் தரவுகளை என்னும் உங்களின் கேள்விக்கு- எனக்குத் தெரிந்த மாற்று மருத்துவ நண்பர்களிடமெல்லாம் கேட்டிருக்கிறேன். சிகிச்சைக்கும் முன்பும் பின்புமான தரவுகள் இருந்தால் ஆவணப்படுத்துவோம் என்று பேசியிருக்கிறேன். இதுவரை என்னால் எதையும் திரட்ட முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஒருவேளை இதற்கான என் உழைப்பில் போதாமை இருக்கிறது என நீங்கள் கருதினால் சிறுநீரக செயலிழப்பு, புற்றுநோய் மாதிரியான மிகக் கொடுமையான நோய்களிலிருந்து விடுபட்ட நோயாளிகளின் பட்டியல் இருந்தால் அனுப்பி வையுங்கள். நேரில் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்து அவர்களைப் பற்றி நிசப்தத்திலேயே விரிவாக எழுதுகிறேன். 

இதில் வெற்றி தோல்வி, அறிவு ஜீவித்தனம் x முட்டாள்தனம் என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை.

சரியான திசையை நம்மால் சிலருக்கேனும் காட்ட முடியுமென்றால் அதற்காக எவ்வளவு சிரமப்பட்டேனும் சில காரியங்களைச் செய்யத் தயாராகவே இருக்கிறேன்.

மனிதநலத்தை விரும்பும்,
மணிகண்டன்.



Jun 19, 2019

வேலை இல்லைன்னா?

தமது அலுவலகத்தில் ப்ராஜக்ட் சரியில்லை என்றும் தமது வேலை குறித்தான பயம் உருவாகியிருப்பதாகவும் ஒரு நண்பர் வருந்தியிருந்தார். மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கிறார். வேலை குறித்து மட்டுமில்லாமல் வேறு சில பிரச்சினைகளுக்கும் ஆலோசனை கேட்டு அவ்வப்பொழுது யாராவது தொடர்பு கொள்வார்கள். பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக இருக்கும் என்பதால் அது குறித்து பொதுவில் எழுத வேண்டிய தேவை இருப்பதில்லை. வேலை குறித்தான கவலை என்பதால் பொதுவெளியில் எழுதுவது சரியானதாக இருக்கும். 

இருக்கிற வேலை போய்விட்டால் என்னவாகும் என்கிற பயம் பெரும்பாலானவர்களுக்கும் உண்டு. கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக மென்பொருள் துறையில் ஏகப்பட்ட பேர்களை வேலையை விட்டு அனுப்புவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தாம் வேலையை விட்டு நீக்கப் போகிறவரின் சூழல் குறித்து மேலாளருக்கும் தெரியும் - இப்பொழுதுதான் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது; வீடு கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது மாதிரியான நெருக்கடிகளைக் கொண்டவன் என்று தெரிந்தாலும் கூட அனுப்பிவிடுவார்கள். அன்றைய தினம் பேயறைந்த மாதிரி வெளியேறுவார்கள். அழுவார்கள். வாழ்க்கையே இருண்ட மாதிரிதான் இருக்கும். ஆனால் பத்து நாட்கள் கழித்து அழைத்தால் படித்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்வார்கள். ஒரு மாதம் கழித்து அழைத்தால் வேலைக்கான அழைப்புகள் வருவதாகவும் ‘பதினைஞ்சு வருஷ எக்ஸ்ப்ரீயன்ஸா’ என்று கேட்டுத் துண்டித்துவிடுவதாகப் புலம்புவார்கள். மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு அழைத்தால் ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்திருப்பார்கள். 

அவ்வளவுதான். தொண்ணூறு சதவீதத்துக்கும் மேலானவர்களுக்கு இதுதான் நடக்கிறது. பிறகு ஏன் பதற வேண்டும்?

வேலை குறித்து எப்பொழுது பயப்பட வேண்டுமென்றால் உலகின், நாட்டின் மொத்தப் பொருளாதாரமும் நிலை குலைந்து லட்சக்கணக்கான பேர்கள் வேலையிழந்து சாலைகளுக்கு வரும்போதுதான் பயப்பட வேண்டும். ‘அய்யோ இந்தக் கூட்டத்துக்குள்ள என்ன செய்யப் போகிறோம்’ என்று. மற்றபடி ஒரு நிறுவனம் சரியில்லை; ஒரு ப்ராஜக்ட் சரியில்லை; வாய்த்த மேலாளர் சரியில்லை என்றெல்லாம் நிலை வந்தால் கவலையே பட வேண்டியதில்லை. வேலையை விட்டு அனுப்புகிற கடைசி நொடி வரைக்கும் அதைப் பற்றி எந்தச் சிரத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. அப்படி இடம் கொடுத்தால் நாள் முழுவதும் தலைக்குள் புழு நெளிகிற மாதிரி அதுதான் அடைத்துக் கிடக்கும். 

தற்போதைய பணியானது மூழ்கும் கப்பல் என்று தெரிந்தால் .நெட், சி++, லினக்ஸ், ஆரக்கிள் என்று நம் துறை எதுவோ அதில் தினசரி ஒரு மணி நேரம் கவனத்தைச் செலுத்தி உருவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும். நேர்காணலைச் சந்திக்க எந்தத் தயக்கமும் இல்லை என்கிற மனநிலையில் இருப்பதே முக்கால்வாசி தைரியத்தைக் கொடுத்துவிடும். அதன் பிறகும் அவர்கள் வேலையை விட்டு நீக்காதிருந்தால் ஆன்லைன் சான்றிதழ் படிப்புகளை முடித்து வைக்கலாம். ஏகப்பட்ட தளங்கள் இருக்கின்றன. தன்னம்பிக்கை வர ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் உழைக்க வேண்டியிருக்கும்.  அப்பொழுதும் கூட நம் வேலை நம் வசமே இருந்தால் வேலை தேடும் படலத்தை ஆரம்பித்துவிடலாம்.

எந்தவொரு வேலை வாய்ப்புத் தளத்திலும் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை விவரங்களைப் புதுப்பிக்க வேண்டும். Manikandan என்பதை Manigandan என்று மாற்றி மீண்டும் பழையபடிக்கு மாற்றி வைத்துவிடலாம். வேலைக்கான ஆட்களைத் தேடுகிறவர்களின் கண்களில் கடைசியாக புதுப்பிக்கட்டவர்களின் விவரங்கள்தான் கண்களில் படும். படிப்பது, வேலை தேடுவதற்கான முனைப்புகள் என்பதெல்லாம் நம்மை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கச் செய்கிற செயல்பாடுகள்.  வேறொரு நல்ல பணி கிடைத்தால் மாறிவிடலாம். அப்படி வேலையே கிடைக்கவில்லையென்றாலும் இந்த நிறுவனம் துரத்துகிற வரைக்கும் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கலாம். வெளியில் வந்த பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

தொண்ணூறு சதவீதத்துக்கும் மேலானவர்களுக்கு இதுதான் நடக்கிறது சரி. மீதமுள்ள பத்து சதவீதம் பேருக்கு?

தாம் பணியாற்றுகிற துறையில் இல்லாமல் வேறு துறையில் ஏதாவதொரு சம்பாத்தியத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறவர்களும் நிறையப் பெருகிவிட்டார்கள். அதற்கு கொஞ்சம் துணிச்சல் வேண்டும். இத்தகைய சம்பாத்திய முறைகளிலும்  ஒரு கவனத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். அப்படிக் கண்டுபிடிப்பதற்கு நம் உலகை விட்டு வெளியே வந்து தேட வேண்டும். ‘நமக்கு எது செட் ஆகும்’ என்று விசாரித்து யோசனை செய்து கொண்டிருந்தால் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது மாற்றிக் கொள்ளலாம். இதைக் குறிப்பிடும் போதும் ஒரு எச்சரிக்கை தேவைப்படுகிறது- தயவு செய்து ‘நாட்டுக்கோழி வளர்த்து மாதம் ஒன்றரை லட்சம் சம்பாதிக்கும் பெண்மணி’ மாதிரியான கட்டுரைகளை நம்பிவிட வேண்டாம். தீர விசாரித்து, தேவைப்பட்டால் நேரில் ஒரு முறை சென்று பார்த்துவிட்டு முடிவெடுக்கவும். செண்டிமெண்டாக, போலியான உற்சாகப்படுத்துதலோடு கட்டுரைகளை எழுதுகிற சஞ்சிகைகளும் கட்டுரையாளர்களும் பெருகிவிட்டார்கள். 

எனக்கும் இந்தக் கணம் வரைக்கும் இந்த வேலையும் சம்பளமும்தான் கதி. ஆனால் இதற்குப் பிறகு என்ன என்று நினைப்பதில்லை. அப்படியொரு சூழல் வந்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிற மனநிலையில்தான் இன்று வரைக்கும் இருக்கிறேன்.

பிழைக்க ஆயிரம் வழிகள் உண்டு. ஒருவேளை, வேலைக்கான நம் தயாரிப்புகளுக்குப் பிறகும் நமக்கு வேலையே கிடைக்காமல் போனாலும் கூட அதிகபட்சம் ஆறு மாதங்களுக்குத்தான் பெரும் அவஸ்தையாக இருக்கும். ஆனால் அதற்குள்ளாக நமக்கான வெளிச்சம் தென்படத் தொடங்கிவிடும் என்பதை மட்டும் உறுதியாக நம்பலாம். வேலையைத் தாண்டி குடும்பம், குழந்தைகள் என நாம் மனதைச் செலுத்த எவ்வளவோ இருக்கின்றன. வேலை என்பது நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். அதையே வாழ்க்கை என்று நினைத்துக் கொள்வதனால்தான் எல்லாவற்றையும் புறக்கணித்து அதையே நினைத்து அவஸ்தைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். 

வெளியே வந்தால் வானமும் வெளிச்சமும் கண்களைக் கூசுகிற அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாய் இருக்கிறது. ஒரு குண்டூசியைத் தேடி எடுக்க முடியாதா?

Jun 18, 2019

அணி நிழற்காடு- வீடியோ பதிவுகள்

அணி நிழற்காடு- அடர்வனத்தின் முதலாமாண்டு நிகழ்வின் சலனப்படத் தொகுப்பு இது.

(அடர்வனம் - தொகுப்பு)
நிசப்தம் சார்பில் நடத்திய எந்த நிகழ்வுக்கும் வீடியோ எடுத்ததெல்லாம் இல்லை. ஈரோடு மூர்த்திதான் எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் கேமிராவைத் தூக்கிக் கொண்டு திங்களூரிலிருந்து இருசக்கர வாகனத்தில் வந்திருந்தார். நிகழ்ச்சி முழுக்கவும் இருந்து பதிவு செய்து, தேவையான இடத்தில் கத்தரியும் போட்டு மிகச் சிறப்பான ஆவணமாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார். இனிமேல் எந்த நிகழ்ச்சியை நடத்துவதாக இருந்தாலும் மூர்த்தியிடம் நேரம் கேட்டுவிட்டுத்தான் நடத்த வேண்டும். 

இன்னொரு முக்கியமான நபர் நிவாஸ். இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்கிறோம் என்றவுடன் தாமாக முன்வந்து ஒலிப்பதிவு கருவிகளுடன் மதியமே வந்து ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுத்திருந்தார். நிவாஸூம் நிசப்தம் வாசகர். 

மூர்த்திக்கும் நிவாஸுக்கும் நன்றியும் அன்பும்.

நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள முடியாதவர்கள் ஒரு மணி நேரம் ஒதுக்கி கோவை சதாசிவத்தின் பேச்சை முழுமையாகக் கேட்கவும். இயற்கை மற்றும் சூழல் சார்ந்த அற்புதமான உரை அவருடையது. மருத்துவர் சத்தியசுந்தரி பேசியதையும், மரங்களுக்கான விதைகள் தேடுவது குறித்தான ஆனந்த் பேச்சையும் தவற விட வேண்டாம்.

நிகழ்வு குறித்தான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டால் மகிழ்ச்சி.

 ***

மூர்த்தியின் ஃபேஸ்புக் பதிவு:

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அடர்வனம் உருவாக்கப்பட்டு ஓராண்டு ஆனதை ஒட்டி ஆண்டு விழாவிற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இதற்கான அறிவிப்பை மணி அண்ணன் வெளியிட்டதும் இந்த நிகழ்வில் நிச்சயம் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். அதற்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் உள்ளன. 

1. அடர்வனத்தை பார்க்க வேண்டும் என்ற நீண்ட நாள் ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

2. சூழலியல் குறித்து நீண்ட நாட்களாக எழுதி வரும் 'கோவை சதாசிவம்' ஐயா அவர்களின் உரையை நேரில் கேட்க வேண்டும்.

கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தில் அமைந்திருந்த அடர்வனத்தைச் சென்றடைந்த போது மணி அண்ணாவும் சரியாக வந்தார். நிசப்தம் அறக்கட்டளையால் தூர்வாரப்பட்ட குளம் தண்ணீரால் நிரம்பியிருக்க, அதன் ஏரியில் அமைந்திருந்த அடர்வனம் அசைந்து கொடுத்து நம்மை வரவேற்றது. மரங்கள் அனைத்தும் ஓரளவிற்கு வளரந்துள்ளன. அந்த இரண்டாயிரம் மரங்களும் நன்றாக வளர்ந்து பெரிய மரங்களாக நிற்கும் காட்சியை பார்க்கும் ஆவல் அதிகமாகிவிட்டது.

 (அடர்வனம் அருண் - வரவேற்புரை)

அடுத்தாக கோபிபாளையத்தில் அமைந்திருந்த தூய திரேசாள் முதனிலைப்பள்ளியில் சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் உரை நிகழ்ந்தது.

பவானி நதிநீர் பாதுகாப்புக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வந்திருந்த மருத்துவர். சத்திய சந்தரி அம்மா அவர்களின் பேச்சிலயே நதிகளின் மீதும், தண்ணீர் மீதும், காடுகளின் மீதும் அவருக்கு இருந்த அக்கறையை உணர முடிந்தது. 

(மருத்துவர் சத்தியசுந்தரி அவர்களின் உரை)

அவினாசியில் இருந்து வந்திருந்த ஆனந்த் காடுகளைப் பற்றியும் மரங்களைப் பற்றியும் நாம் அறிந்திராத தகவல்களை கூறினார். 

(அடர்வனம் குறித்து - ஆனந்த்)

மணி அண்ணன் பேச்சில் இப்போதும் எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விசயம் ' நாம் ஒவ்வொருவரும் சொந்தமாக கால் ஊன்றி நிற்க ஆரம்பித்து விட்டால் நாம் நினைத்தே பார்க்காதவற்றை எல்லாம் நம்மால் செய்ய முடியும்'. இப்படி ஒவ்வொருவரின் பேச்சு தவறவிடக்கூடாத உரையாக இருந்தது.
(எனது உரை)
அடுத்து சிறப்பு விருந்தினர் கோவை சதாசிவம் ஐயா அவர்களின் உரை. 50 நிமிடங்கள் பேசினார். பேசினார் என்பதை விட 50 நிமிடங்களை நம்மிடம் இருந்து பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டார் என்று சொல்லலாம். அந்த அளவிற்கு முழுக்க முழுக்கச் சுவாரசியமான உரை. அழகான கதை சொல்லியாக கூடியிருந்தவர்களை கட்டிப் போட்டிருந்தார். படிக்க சுவாரசியம் இல்லாத கதைகளைக் கூட ஐயா சொல்ல கேட்டால் அந்த கதை எளிதாக பிடித்து விடும். ஐயாவின் உரையை அடிக்கடி கேட்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி தர வேண்டும் என மணி அண்ணாவிடம் வேண்டுகோள் வைக்கிறேன்.
(கோவை சதாசிவம் அவர்களின் உரை)

விழாவில் கவனித்த இன்னொரு விசயம், நிகழ்வு நடந்த சூழல். விழா இடத்தை சுற்றிலும் மரங்கள் அடர்ந்த சூழல். சுற்றியிருந்த பறவைகளின் ஓசை. இப்படிப்பட்ட ரம்மியமான சூழலில் சிறப்பான பேச்சாளர்களை கொண்டு விழாவை ஏற்பாடு செய்த மணிகண்டன், அரசு தாமஸ் மற்றும் அடர்வனம் குழுவினருக்கு மிகப்பெரிய நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

(ஆசிரியர் அரசு தாமஸ்- நன்றியுரை)

விழா முடிந்து ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது. இனிமேல் இதைப்பற்றி ஏன் எழுத வேண்டும் என்று தான் தோன்றியது. ஆனால் விழாவில் பேசியவர்களின் உரை எழுதச் செய்துவிட்டது. விழாவின் முழு காணொளியும் யூ டியூப்பில் உள்ளது. அனைவரும் அவசியம் பார்க்க வேண்டும். (ஹெட்போன் பயன்படுத்தி கேட்டால் பறவைகளின் ஓசைகளையும் கூடவே ரசிக்கலாம்).

Jun 17, 2019

மாற்று..

சமீபமாக சில அழைப்புகளில் ‘அந்த மாற்று மருத்துவம் பற்றி எழுதியிருந்தீர்களே’ என்று கேட்டு விசாரிக்கிறார்கள். சில விஷயங்களைத் தெளிவு படுத்தி எழுதிவிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன். அப்பாவுக்கு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு விபத்து நடந்து அப்பொழுது நடந்த அறுவை சிகிச்சைக்காக ரத்தம் கொடுத்து அதன் வழியாகவோ என்னவோ ஹெபாட்டிடிஸ் சி வைரஸ் வந்து அதன் உபவிளைவாக ஈரல் பாதிக்கப்பட்டு புற்றுநோயாகாவும் மாறியது. அலோபதி மருத்துவத்தில் இதற்கு மேல் எதுவும் செய்வதற்கில்லை எனக் கைவிரிக்கப்பட்ட பிறகு மாற்று வைத்தியங்களை நாடினோம். ஈரல் பரிசோதனையின் முடிவுகள் சிறப்பாக இருந்த போதிலும் ஈரலில் நீர்க்கசிவு அதிகமாகிக் கொண்டே சென்று அது வெளியேற வழியில்லாமல் நீரை ஊசி மூலம் எடுக்க, அது ரத்த அழுத்தத்தைக் குறைத்து உயிர் பிரியக் காரணமாக இருந்தது. 

ஒவ்வொன்றாக யோசித்தால் அதைச் செய்திருந்தால் காப்பாற்றியிருக்கலாம்; இதைச் செய்யாமலிருந்திருந்தால் இன்னமும் சில காலம் இருந்திருப்பார் என்றெல்லாம் தோன்றக் கூடும். ஆனால் அப்படி யோசிப்பதனால் எந்தப் பலனுமில்லை என்று தெரியும். அப்பொழுது எழுதிய கட்டுரைகளை வாசிக்கிறவர்கள் அவ்வப்போது அழைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.  ‘சரி ஆகிடுச்சா?’ என்பார்கள். முன்னேற்றம் இருந்தது. அலோபதி ‘இரண்டொரு நாள்தான் தாங்குவார்’ என்று நிராகரித்த பிறகு கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்தை நெருங்கினார். அந்த வகையில் எனக்கு மாற்று மருத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கையுண்டு. ஆனால் எதையுமே கண்களை மூடிக் கொண்டு நம்பவும் கூடாது என்பதிலும் ஒரு தெளிவு இருக்க வேண்டும். 

உயிருக்கு எந்த பாதிப்புமில்லாத நோய்கள் என்றிருக்கின்றன அல்லவா? அந்த நோய் உடலில் இருந்தாலும் ஒன்றும் பெரிய பாதிப்பில்லை என்பது மாதிரியான நோய்கள்- அவற்றுக்கு ‘நம்பகமான’ மாற்று மருத்துவர்களை அணுகுவதில் எந்தப் பெரிய பிரச்சினையுமில்லை. நம்பகமான என்றால் நோயைக் குறைக்கிறேன் என்று இஷ்டத்துக்கு மருந்தை உள்ளே தள்ளி சிறுநீரகங்களைப் பழுதடையச் செய்துவிடாத மருத்துவர்களாக இருக்க வேண்டும்- எந்த மருந்துமே அதிக அளவில் உள்ளே தள்ளப்படும் போது அவற்றை வெளியேற்றுகிற வேலையை சிறுநீரகங்களே செய்கின்றன. மருந்தின் வீரியத்தைப் பொறுத்து அது சிறுநீரகத்தைப் பாதிக்க நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

மற்றபடி தீவிரமான சிகிச்சை மேற்கொண்டே தீர வேண்டிய நோய் என்னும் சூழலில் அலோபதி மருத்துவத்தைத்தான் பரிசீலிக்க வேண்டும். அறுபது வயதைக் கடந்த ஒருவருக்கு உணவுப்பாதையில் புற்றுநோய். சமீபத்தில்தான் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். மாற்று மருத்துவத்தை ஆலோசிக்கலாம் என்கிற மனநிலையில் இருக்கிறார் போலிருக்கிறது. புற்றுநோயில் என்ன கட்டம் என்ற முடிவுகள் இன்னமும் வந்திருக்கவில்லை.  அழைத்திருந்தார். இப்பொழுதெல்லாம் புற்றுநோய் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டாலே எனக்கு பதற்றமாக இருக்கிறது. திரையரங்குகளில் கூட ‘புகையிலை புற்றுநோயை உண்டாக்கும்’ என்னும் போது கவனத்தை திசை திருப்ப முயற்சிப்பேன். நம்மை நம்பி யாராவது அழைக்கும் போது அப்படித் தவிர்த்துவிட முடிவதில்லை. அதைப் போன்ற பாவமும் வேறில்லை. 

வேலூர் சி.எம்.சி, சென்னை அப்பல்லோ, அடையாறு மாதிரியான சிறப்பு மருத்துவமனை ஏதேனுமொன்றில் முழுமையான பரிசோதனைகளைச் செய்து மருத்துவரின் ஆலோசனை கேட்டு இரண்டாவது கருத்தாக இன்னொரு மருத்துவமனையையும் அணுகி தெளிவுபடுத்திக் கொள்வதுதான் சரி என்று அவரிடம் சொன்னேன். அலோபதியில் குணப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்று உறுதியாகச் சொன்னால் துணிந்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஒருவேளை ‘உறுதியாச் சொல்ல முடியாது’ ‘முயற்சி செய்யலாம்..ஆனால் ரிசல்ட் எப்படி இருக்கும்ன்னு தெரியாது’ ‘வாய்ப்பு ரொம்பக் குறைவு’ என்பது மாதிரியான பதில்கள் வந்தால் மட்டுமே மாற்று மருத்துவம் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்தலாம்.

‘முடியாதுன்னு சொன்ன பின்னாடிதான் நாங்க கண்ணுக்குத் தெரிவோமா’ என்று சில மாற்று மருத்துவ ஆதரவு நண்பர்கள் சண்டைக்கு வரக் கூடும்.  அப்பாவின் மறைவுக்குப் பிறகு மாற்று மருத்துவத்தில் நிரூபிக்கப்பட்ட தரவுகள் ஏதேனும் கிடைக்கின்றனவா என்று தேடிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். பிரச்சினை என்னவென்றால் மாற்று மருத்துவத்தால் முழுமையாக குணமாக்கப்பட்ட நோயாளிகளின் பட்டியலை எங்குமே தேடி எடுக்க முடிவதில்லை. ‘நாங்க சரி செஞ்சுட்டோம்’ என்று சொல்கிறவர்கள் இருக்கிறார்களே தவிர ஆவணமாக்கப்பட்ட தரவுகள் என்று எதுவும் கண்களில்படுவதில்லை. வெறும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமே எப்படி உயிர்காக்கும் மருத்துவத்தைச் செய்ய முடியும்?

நண்பர் முத்துக்குமாரின் தாயாருக்கு புற்றுநோய் என்று கண்டுபிடித்தார்கள். குருதியில் புற்று. ஷிமோகா மருந்து தவிர எதுவுமே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. இரண்டாண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டது. சமீபத்தில் முத்துவிடம் ‘அம்மா எப்படி இருக்காங்க?’ என்றால் ‘தோட்டத்துல தண்ணி கட்டுறாங்கண்ணா’ என்றார். ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவரது அம்மாவுக்கு தனக்கு புற்றுநோய் என்பதே தெரியாது. ஏதோ உடல் உபாதை அதற்கான மருந்து என்று உண்டிருக்கிறார். அதன் பிறகு வேறு தொந்தரவு எதுவுமில்லை என்பதால் இவர்களும் பரிசோதனை, சிகிச்சை என்று அவரை வருத்துவதில்லை. அவரும் இயல்பாக இருக்கிறார். இவரை உதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு ஷிமோகா மருந்து உட்கொண்டால் புற்றுநோய் குணமாகிவிடும் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? விதிவிலக்குகள் ஒன்றிரண்டு இருக்கலாம். 

இன்னொரு முக்கியமான பிரச்சினையும் மாற்று மருத்துவத்தில் இருக்கிறது- சிறுநீரகத்திற்கான சிகிச்சையின் போது ஈரலில் ஒரு பிரச்சினை என்றால் மாற்று மருத்துவம் பார்க்கிறவர்கள் ‘அதையும் நானே சரி செஞ்சுடுவேன்’ என்று நோயாளியை எலியாக மாற்றுகிற நிகழ்வுகள்தான் அதிகம். அலோபதியில் அப்படியில்லை- ‘எதுக்கும் அந்த டாக்டரை பாருங்க’ என்று அதற்கென இருக்கும் சிறப்பு மருத்துவரிடம் அனுப்பிவிடுவார்கள். மாற்று மருத்துவர்களின் ஒருங்கிணைப்பில் இருக்கும் இந்தக் குறைபாட்டையும் நாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

அலோபதி மருத்துவத்தில் ஆலோசனை பெறும் போது அவர்கள் நம்பிக்கையாகச் சொன்னால் தைரியமாக அதைத் தொடர்வதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும். அதே சமயத்தில் குறுக்கீடு செய்யாத மாற்று மருத்துவங்களையும் பின் தொடரலாம். மருத்துவ அறிவு எனக்கு இல்லை என்பதால் இதில் அதீதமான நம்பிக்கை உண்டாக்கும் விதத்தில் எதை எழுதினாலும் அது அறம் சார்ந்ததாக இருக்காது. மாற்று மருத்துவங்கள், இயற்கை வாழ்வியல், ஆதியை நோக்கித் திரும்புதல் என்ற பெயர்களில் லட்சக்கணக்கானவர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பவர்கள் பெருகிவிட்ட காலத்தில் எதையும் கண்களை மூடிக் கொண்டு நம்ப வேண்டாம் என்று சொல்வதுதான் சரியாக இருக்கும். தரவுகளே மிக முக்கியம்.

தேவைப்பட்டால் இது குறித்து விரிவாக உரையாடுவோம். 

Jun 11, 2019

அணி நிழற்காடு

அடர்வனம் - இந்தச் சொல்லுக்காக ட்விட்டரில் ஒருவர் என்னைத் திட்டிக் கொண்டிருந்ததாக நண்பரொருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார்- வனம் என்பது வடமொழிச் சொல் என்றும், அதற்குரிய தமிழ் சொல்லை ஆரம்பத்திலிருந்தே பயன்படுத்தியிருந்தால் இவ்வளவு பிரபலமாகியிருக்காது என்பது அந்த ட்விட்டர்வாசியின் வேதனை. அடர்வனம் என்ற சொல்லை ஏற்கனவே வேறு சில நண்பர்கள் பயன்படுத்தியிருந்தார்கள். அதைத்தான் அப்படியே பின் தொடர்ந்தேன். ஒருவேளை நிசப்தத்தில் வேறு சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் இணையவெளியில் அது பிரபலமாகியிருக்கக் கூடும். வைத்துக் கொண்டா வஞ்சகம் செய்கிறேன்? மாற்றி எழுது என்று சொல்கிறார்களே தவிர சரியான சொல்லை யாருமே பரிந்துரை செய்ததாக ஞாபகமில்லை. சில தமிழ் ஆர்வலர்களைக் கேட்டால் குதறி எடுத்துவிடுகிறார்கள். அதற்கு அடர்வனமே சரியாக இருக்கும் என்று அப்படியே பயன்படுத்தியாகிவிட்டது. 

ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று முதலாமாண்டு கொண்டாட்டத்தை நடத்தினோம்.  

(நாம் தூர்வாரிய குளமும், இடது பக்கம் அணி நிழற்காடும்)




சூழலியலாளர் கோவை சதாசிவத்துக்கு மரங்களைக் காட்டுவதற்காக அழைத்துச் சென்ற போது காட்டுக்குள் மயில் முட்டையிட்டிருந்தது. அதைச் சுட்டிக் காட்டிய போது பெருமகிழ்ச்சியடைந்தவராய் ‘மணிநீரும் மலையும் மண்ணும் அணி நிழற்காடும் உடையது அரண்’ என்ற குறளைச் சொல்லிவிட்டு ‘அந்த அணிநிழற்காடுதான் இது’ என்றார்.  அடர்வனம் என்பதைவிடவும் அணிநிழற்காடு அழகான சொல்லாகவே இருக்கிறது. இனிமேல் அணிநிழற்காடு என்று கூட குறிப்பிடலாம்.

மாலை நான்கு மணிக்கு ஓராண்டுக் கொண்டாட்டத்தின் நினைவாக மூன்று மரக்கன்றுகளை நட்டுவிட்டு அங்கேயிருந்து சிறு ஊர்வலமாக அருகாமையில் உள்ள புனித திரேசாள் பள்ளிக்குச் சென்று அங்கே கூட்டத்தை நடத்தினோம். பவானி நதி நீர் பாதுகாப்பு கூட்டமைப்பின் தலைவர் மருத்துவர் சத்தியசுந்தரியின் வாழ்த்துகளுக்குப் பிறகு மியவாக்கி முறையில் அடர்த்தியான காட்டை உருவாக்குவது எப்படி என ஆனந்த் விளக்கினார். மண்ணைத் தோண்டியெடுத்து, நீர் தேங்க, காற்று உட்புக, வளத்தை செறிவூட்ட என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பதை விளக்கி பின்னர் செடிகளுக்கான தேர்வினை எப்படிச் செய்தோம் என்று விளக்கினார். வெளியூர்களிலிருந்து இந்நிகழ்வுக்காக சில நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு அணிநிழற்காடு அமைக்கும் முறையினை மேம்போக்காகவாவது எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆனந்த்தை பேசச் சொன்னோம். ஆனந்த் இதில் வித்தகர். தனது பள்ளிக் காலத்திலிருந்தே காடுகளுக்குள்ளாக அலைந்து திரியும் காடாந்திரி. 

வழக்கம் போலவே அரசு தாமசும், கோபி கலைக்கல்லூரியின் கலைச்செல்வியும்தான் பெரும்துணை.

நிகழ்வில் கோவை சதாசிவத்தின் பேச்சுதான் அட்டகாசம். அங்கிருந்த நூறு கிராமத்து இளைஞர்களும் இம்மியும் கவனம் சிதறாமல் முழுவதுமாகப் பேச்சைக் கேட்டார்கள். வள்ளுவம், காந்தியத்தைத் தொட்டு, கதைகளைச் சொல்லி, இயற்கை குறித்துப் பேசி, நாவல் ஒன்றை விவரித்து என மிகச் சிறப்பாகப் பேசினார். அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களிடம் ஒன்றை எடுத்துச் செல்ல வேண்டுமெனில் சதாசிவம் மாதிரியான பேச்சாளர்கள்தான் அவசியம். அலங்காரமில்லாமல், வெற்றுக் கிச்சுகிச்சு மூட்டாமல் சொல்ல வந்த விஷயத்தை ஆணி அடித்தாற்போல பதிய வைத்தார். அவரது பேச்சினை ஈரோடு மூர்த்தி பதிவு செய்திருக்கிறார். மூர்த்தி நிசப்தம் வாசகர். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாகத்தான் மூர்த்தியின் தங்கையின் திருமணம் நடைபெற்று முடிந்திருந்தது. அந்த அசதியிலிருந்து கூட இன்னமும் முழுமையாக மீண்டிருக்க மாட்டார். ஆனால் நிகழ்வு முழுக்கவும் பதிவு செய்து நேற்றிரவு அழைத்து ‘அண்ணா வீடியோ ரெடி..உங்களுக்கு எப்படித் தருவது’ என்றார். நேரமிருக்கும் போது யூடியூப்பில் பதிவேற்றம் செய்து தரட்டும். இரண்டொரு நாட்களில் காணொளியைப் பகிர்கிறேன்.

அத்திக்கடவு போராட்டக்குழுவில் முக்கியமானவரான தொரவலூர் சம்பத், சட்டையணியா சாமியப்பனை அழைத்து வந்திருந்தார். நொய்யல் ஆற்றின் சாயக்கழிவுகள்தான் நதியைக் கொல்கின்றன என்பதால் தன் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் மேலாடை அணியப் போவதில்லை என்று கடந்த பல வருடங்களாக சட்டையணியாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் சாமியப்பன் அய்யா அவர்கள். இவர்களைப் போன்றவர்கள்தானே அடுத்த தலைமுறைக்கான உந்துசக்தி!

(சட்டை அணியா சாமியப்பன் மற்றும் தொரவலூர் சம்பத்துடன்)

செடிகளை நட்ட சில மாதங்களில் மழை பெய்து, குளம் நிரம்பி அணி நிழற்காடு தப்பிக்குமா என்று கூட பயம் உருவாகியிருந்தது. ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு நீர் வடிந்து, செடிகள் உயிர் பிடிக்கவும்தான் எங்களுக்கு உயிர் வந்தது. இரண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான செடிகள் தப்பிவிட்டன. மிகச் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. இனி எந்தப் பிரச்சினையும் உருவாக வாய்ப்பில்லை. இனியும் கூட வேறு சில இடங்களில் இப்படியான காட்டை அமைக்க ஆலோசிக்கலாம். ஆனால் இத்தகைய செயல்களில் மிகப்பெரிய பலமே உள்ளூர் இளைஞர்கள் எப்படி ஒன்று சேர்கிறார்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது. உறுதுணைக்கு அப்படியொரு அணி உருவாகவில்லையெனில் மிகச் சிரமம்.

முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் - சில ஊர்களில் இளைஞர்களைத் திரட்டி ஒரு காரியத்தைத் திட்டமிட்டுவிட்டு வருவோம். அடுத்த நாளே அவர்களுக்குள் ஒரு கறுப்பு ஆடு புகுந்து ‘வெளியூர்காரங்க வந்து எதுக்கு நம்மூர்ல செய்யணும்? நாமே செய்ய முடியாதா?’ என்று கிளப்பிவிடும். அவ்வளவுதான். அதோடு சரி. அதன் பிறகு அந்த ஊரில் துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. அனுபவத்தில் பார்த்தாகிவிட்டது. அந்தவிதத்தில் கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் இரும்புக்கோட்டை. யாராவது புல்லுருவி வேலையைச் செய்தால் இவர்களே தூக்கிவீசிவிடுவார்கள். இப்படியான இளைஞர்கள் கூட்டம் ஒன்றைக் கட்டமைத்தால் எந்த ஊரில் வேண்டுமானால் இத்தகைய பொதுக்காரியங்களைச் செய்ய முடியும்.



                                  (மரு.சத்தியசுந்தரி மற்றும் கோவை சதாசிவத்துடன்)

கலைக்கல்லூரி மாணவர்கள், கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் இளைஞர்கள் கூட்டம் என செய்தி யாருக்கு சென்று சேர வேண்டும் என விரும்பினோமோ அத்தகையதொரு கூட்டத்திற்கான எளிய நிகழ்வாக அமைந்திருந்தது. அந்தி சாயும் நேரத்தில் மரத்தடியில் நாற்காலிகள் போட்டு, கோவை சதாசிவம் மாதிரியானவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பதெல்லாம் உண்மையிலேயே அற்புதமான தருணம். அத்தகைய தருணத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்த அத்தனை பேருக்கும், இயற்கைக்கும் நன்றி.

 (கூட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பாக ஏற்பாடுகள்)

காந்தியின் ஒரு வாசகம் நினைவுக்கு வருகிறது-

“செயலே முக்கியம், அதன் பலன்கள் அல்ல. நீங்கள் சரியானவற்றை செய்ய வேண்டும். உங்கள் காலத்தில் அதற்கு எந்த பலனும் கிடைக்காமல் போகலாம். ஆனால் அதன் பொருள் நீங்கள் சரியானவற்றை செய்யாமல் இருப்பது என்பதல்ல. உங்கள் செயலால் என்ன விளையும் என்பதை நீங்கள் ஒருபோதும் அறிய முடியாமல் கூட ஆகலாம். ஆனால் நீங்கள் எதையுமே செய்யவில்லை என்றால் எந்த பலனும் கிடைக்காது.”