Apr 30, 2019

என்ன செய்யலாம்?

புஞ்சை புளியம்பட்டி என்றொரு ஊர். கோயமுத்தூர்- சத்தியமங்கலம் சாலையில் இருக்கிறது. அந்த ஊரில் இருக்கக் கூடிய மேனிலைப்பள்ளிக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. பல வருடங்களாக ஹாக்கி விளையாட்டில் வீராங்கனைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த பல வருடங்களாகவே பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு வெவ்வேறு கல்லூரிகளுக்கு அந்தப் பெண்கள் செல்கிறார்கள். கல்லூரிக்குச் செல்லும் வீராங்கனைகளில் சிலர் தப்பிக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் தமது திறமையை நழுவவிட்டுவிடுகிறார்கள். இது அந்தப் பள்ளியின் விளையாட்டு ஆசிரியர் திரு.அருள்ராஜூக்கு நெருடலாகவே இருக்கிறது. கடந்த பல வருடங்களாகவே இப்பள்ளியின் பெண்கள் ஹாக்கியில் பிரகாசிக்கக் காரணம் பள்ளியின் விளையாட்டு ஆசிரியர் மிக முக்கியமான காரணம். 

பள்ளிப்படிப்புக்குப் பிறகும் தமது மாணவிகள் சிதையாமல் இருந்தால் அவர்கள் தேசிய அளவிலோ அல்லது சர்வதேச அளவிலோ வெற்றிக் கொடி கட்ட முடியும் என நினைத்த விளையாட்டு ஆசிரியர் கோபி கலைக்கல்லூரியின் செயலாளரை அணுகி, அணியை மொத்தமாகத் அவர்களுடைய கல்லூரியில் சேர்த்துக் கொள்ள முடியுமா என்று கேட்டிருக்கிறார். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. முதலாவது காரணம், பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை உருவாக்கப்பட்ட அணி அப்படியே கல்லூரியிலும் தொடரும்; இரண்டாவது காரணம், வார இறுதி நாட்களில் தமது மாணவிகளுக்குத் தம்மால் தொடர்ந்து பயிற்சியளிக்க வாய்ப்பு இருக்கும்.

பத்து மாணவிகளின் விவரம் இது:


கோபி கலைக்கல்லூரி தன்னாட்சிக் கல்லூரி. மேலாண்மைக்குழு நிர்வாகம் செய்கிறது. கல்லூரியின் செயலாளர் அழைத்திருந்தார். விவரங்களைச் சொல்லி ‘பெரிய நிறுவனங்களிடமிருந்து ஸ்பான்ஷர்ஷிப் வாங்கித் தர இயலுமா?’ எனக் கேட்டார். வருடத்திற்குத் தோராயமாக ஐம்பதிலிருந்து அறுபதாயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் ஒரு மாணவிக்கு செலவு பிடிக்கும் போலிருக்கிறது. பத்து மாணவிகளுக்கு வருடத்திற்கு ஐந்து முதல் ஆறு லட்ச ரூபாய் தேவைப்படும். மூன்று வருடங்களுக்குப் படிக்க வைக்க வேண்டும். 

தோராயமான செலவு: (வருடத்திற்கு)
விடுதி    - ₹ 7000
உணவு    (2500*10)  ₹ 25000
கல்லூரிக் கட்டணம் - 18000+2000 - ₹ 20000

கிராமப்புறங்களைச் சார்ந்த இப்பெண்களின் பெற்றோர் செலவு செய்து படிக்க வைக்குமளவுக்கு வாய்ப்பில்லை. அப்படியே செய்தாலும் அக்கம்பக்கம் இருக்கும் கல்லூரியில் படிக்கச் சொல்வார்கள். விடுதியில் தங்கவைத்துச் செலவு செய்ய ஒத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். கல்லூரி நிர்வாகம் கட்டணத்தை ரத்து செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் விடுதிக் கட்டணத்தைச் செலுத்தியாக வேண்டும். கல்லூரி நிர்வாகம் விளையாட்டு வீரர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறது.

ஒரு விளையாட்டு அணியை ஸ்பான்சர் செய்வது நல்ல திட்டமாகத் தெரிகிறது. பத்துப் பேர்களில் ஒரு பெண் சர்வதேச இடத்தை அடைந்தாலும் அது மிகப்பெரிய வெற்றிதான். ஆனால் பட்ஜெட் சற்றே பெரிதாக இருக்கிறது. சில நிறுவனங்களிடம் பேசியிருக்கிறேன்.  இதை வாசிக்கிறவர்கள் தங்களால் இயலுமெனில் கார்போரேட் நிறுவனங்களிடம் இது குறித்துப் பேசி உதவவும். வேறு வழியில்லாதபட்சத்தில் நிசப்தம் வழியாகவே இந்த உதவிகளைச் செய்யலாமா என்றும் பரிசீலிக்கலாம். 

ஒன்றிரண்டு பெண்களுக்குத் தம்மால் உதவ முடியும் என்று நினைக்கிறவர்களும் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். அப்படிப் பத்துப் பேர் இருந்தாலும் கூட போதும்.

கோமதிகளுக்கு யாருமே எதுவுமே செய்வதில்லை என்று வருந்துவதைவிடவும் இப்படி ஏதாவது ஒரு காரியத்தைச் செய்ய இயலுமா என்று பார்க்கலாம்.

vaamanikandan@gmail.com

Apr 27, 2019

தடங்கள்

நேற்று ஒரு வீடியோ கண்ணில்பட்டது. அவசர ஊர்திக்காக மதுரையில் கள்ளழகர் ஊர்வலத்தில் இடம் ஒதுக்கித் தருகிறார்கள். ஊரே நகர்ந்து வழிவிடும் அந்த சலனப்படத்தின் கீழாக ‘ஆஹா..இதுதான் இந்து மதம் கற்பித்தது’ என்று எழுதுகிறார்கள். அற்பத்தனமாக எல்லாவற்றிலும் மதத்தைத் திணிக்கும் மனநிலை எப்பொழுதிருந்து உருவாகியிருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. கோத்ரா சம்பவத்தை நிகழ்த்தியது, பாபர் மசூதி பிரச்சினை - அஹிம்சையை மட்டுமே போதிக்கிற மதம் அல்லவா இது? 

இந்து மதத்தின் மீது எனக்கு வன்மம் எதுவுமில்லை. ஆனால் வரலாற்றில் எந்தப் பெரு மதமும் யோக்கியமில்லை. இந்து, கிறித்துவம், இசுலாமியம் என ஒவ்வொரு மதத்தைச் சார்ந்தவர்களும் மதத்தின் பெயராலும், கடவுளின் பாதையிலும் வரலாறு முழுக்கவும் வன்முறைகளை நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள். சிலுவைப்போர் தொடங்கி கழுவிலேற்றுதல் வரை எல்லா மதங்களும் வெறி கொண்டவைதான். அதிகாரத்தின் மீதும், நிலத்தின் மீதும், மக்களின் மீதும் தீராத பசி கொண்டவை அவை. ‘என் மதம்தான் அமைதியின் மதம்’ என்று யாரும் சிலிர்க்க வேண்டியதில்லை.சிலிர்த்துக் கொள்ளவும் முடியாது. மதம் தமது தளத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமானால் அது ஏற்கனவே வலுவாக இருக்கும் மதத்தை விரட்டியடிக்க வேண்டும். அப்படித்தான் காலந்தோறும் விரட்டியடித்திருக்கின்றன. அதற்கு அந்தந்த நிலப்பரப்பை ஆளுகிறவர்களின் உதவி வேண்டும். இப்படித்தான் வல்லவர்கள் வலு குறைந்தவனை காலி செய்திருக்கிறார்கள்.

இன்றைக்கு நாம் சார்ந்திருக்கும் மதம் நமது முன்னோர்களை ஏதோவொரு வகையில் மத மாற்றம் செய்திருக்கின்றன. எந்த மதமாக இருப்பினும் இதுதான் நிதர்சனம். மதம் சார்ந்த அமைப்புகள் வெறியேற்றுவது போல ஆதியிலிருந்தே இந்துவுமில்லை; இசுலாமியனுமில்லை. கால ஓட்டத்தில் மாறியவர்கள்தான் நாம் எல்லோருமே.

மதத்தின் அரசியல் குறித்து எழுதுவதைவிடவும் மதுரை சமணப் பண்பாட்டு மன்றத்தைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்பதுதான் நோக்கம். சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ஸ்ரீவைகுண்டம் வழியாகத் திருநெல்வேலி சென்று கொண்டிருந்தேன். சுமார் நூறு ஏக்கர் பரப்பில் விரிந்து கிடக்கும் ஆதிச்சநல்லூரைப் பார்ப்பதுதான் அந்தப் பயணத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. ஆதிச்சநல்லூர் என்ற பெயரை பெரும்பாலானவர்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கக் கூடும். அங்கே கிடைத்த தொல்லியல் எச்சங்கள் சுமார் மூன்றாயிரத்து ஐநூறு வருடங்களுக்கு முற்பட்டவை. மதுரைக்கு முன்பாக சங்ககாலப் பாண்டியர்களின் தலைநகராக இருந்த ஊரும் இதுதான் என்கிறார்கள். அந்த ஊரில் நூற்றைம்பது வருடங்களுக்கு முன்பாகவே ஜெர்மானியர் ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கி வைத்திருக்கிறார். ஆனால் இன்னமும் அங்கு முழு வீச்சில் பெரிய ஆராய்ச்சிகள் எதுவும் நடக்கவில்லை. சில மாதங்களுக்கு முன்பாகக் கூட உயர்நீதிமன்றம் பெரிய கொட்டு ஒன்றை வைத்திருக்கிறது. ஆனால் செய்யமாட்டார்கள். கீழடியில், ஆதிச்சநல்லூரில் எல்லாம் ஏன் எந்தச் சோதனைகளும் நடப்பதில்லை என்பதெல்லாம் மிகப்பெரிய கேள்விகள். அரசியல், இருட்டடிப்பு என எவ்வளவோ உள்ளுக்குள் இருக்கின்றன.

ஆதிச்சநல்லூருக்குச் சென்று கொண்டிருந்த போது ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கு முன்பாக முடிவைத்தானேந்தல் என்ற ஊரைத் தாண்ட வேண்டியிருந்தது. அந்த ஊரை நெருங்க நெருங்க பல இடங்களில் ‘சமணச் சின்னம்’ என்று மஞ்சள் பலகை வைத்திருக்கிறார்கள். தமிழகத்தின் பல இடங்களிலும் இப்படியான பலகைகள் தென்படுகின்றன. மேட்டூரிலிருந்து மேச்சேரி செல்லும் வழியில் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி இன்னமும் சில இடங்களில் தென்பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற அடையாளக் கற்களை நட்டு வைத்திருப்பவர்கள் மதுரை சமணப் பண்பாட்டு மன்றத்தினர். ஏதோவொரு கிராமத்துக்குள் புதைந்து கிடக்கும் இவற்றையெல்லாம் எப்படிக் கண்டறிந்தார்கள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. மேச்சேரியிலும் ஒரு வனாந்திர காட்டுக்குள்தான் ஒரு சிலை இருக்கிறது.




முடிவைத்தானேந்தலில் பிரதான சாலையில் இறங்கி ஒரு இட்டேரிக்குள் நடக்க வேண்டும். இந்த ஊருக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. ஊரில் உள்ள பெரும்பாலான வீடுகளில் ஒருவரேனும் இராணுவத்திலோ காவல்துறையிலோ இருப்பார்களாம். அந்த இட்டேரியில் இருந்த பெரும்பாலான வீடுகளிலும் கேப்டன், மேஜர் என்றெல்லாம் எழுதியிருந்தது. சமணச் சின்னம் இருந்த இடம் தெரியாமல் நெடுநெடுவென்று நுழைந்து ஒரு வீட்டில் தடுப்பு வைத்துக் குளித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆளிடம்- நிஜமாகவே ஆண்தான் ‘ஏங்கண்ணா இங்க சாமி சிலை எங்க இருக்கு?’ என்று கேட்க அந்த ஆள் ஏதோ கற்பைச் சூறையாட வந்தவனை முறைப்பது போல துண்டை எடுத்துக் கட்டிக் கொண்டு ‘அந்தப் பக்கம் பாரு’ என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிட்டார்.


ஆளரவம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டிலிருந்து வெளியில் வந்த ஒரு பெண்மணிதான் அழைத்துச் சென்றார். வேலிக்காத்தான் முட்களுக்குள் இரண்டு கற்சிலைகள். அவ்வளவுதான். இதைத்தான் தேடிக் கண்டறிந்து வழி நெடுகவும் அடையாளக்குறியிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். இப்படியான அமைப்புகளின் உழைப்பு அபரிமிதமானது. வரலாற்றுப் பெருவெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கப்பட்டுவிட்ட இவற்றையெல்லாம் தேடியெடுக்காவிட்டால் ‘ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளாக நாங்கள்தான் இருக்கிறோம்’ ஒரு சாரார் சொல்வதை அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் அப்படியே நம்பிவிடக் கூடும். 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக யாரோ தேடி வந்து பாட்டில் நீரை சிலைகளுக்கு ஊற்றி தீபம் ஏற்றி வைத்ததாக அந்தப் பெண்மணி சொன்னார். சமணர்கள் போரில் ஈடுப்பட்டார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. வாய்ப்புமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். அப்படி அவர்கள் போர்முறையைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் தமிழகத்திலிருந்து முழுமையாக துடைத்தெறியப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. திருஞானசம்பந்தர் தன்னிடம் வாதத்தில் தோற்றுப் போன எட்டாயிரம் சமணர்களைக் கழுவினேற்றினார் என்கிற கதையுண்டு அல்லவா? ஒரு பெரிய கூரான குச்சி இருக்கும். அதன் மீது எண்ணெயைத் தடவி, கழுவிலேற்றப்படுகிறவனின் கை கால்களைக் கட்டி அந்தக் குச்சியின் மீது குத்திவிடுவார்கள். அவன் உடல் எடைக்கு ஏற்ப மெல்லமாகவோ வேகமாகவோ உடல் கீழே இறங்கும் போது கூரான குச்சி உள்ளே ஏறும். அதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தால் விரைவில் இறந்துவிடுவான். இல்லையென்றால் விடிய விடிவ ஓலமிட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பிறகு அந்த உடலை அப்படியே விட்டுவிடுவார்கள். பறவைகளுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இரையாக வேண்டியதுதான்.


தமிழகம் முழுக்கவுமே ஒரு காலத்தில் பரவியிருந்த மதம் சமணம். அதற்கான உறுதியான அடையாளங்கள் எச்சங்களாக மிஞ்சியிருக்கின்றன. அதை மதுரை சமணப் பண்பாட்டு மன்றம் கண்டறிந்து அடையாளப்படுத்தி வருகிறது. ‘என் மதம்தான் உசத்தி’ என்கிற முரட்டுவாதமில்லாமல் சமணம் பற்றியும் தேடிப் பார்க்கலாம். அந்த மதத்தின் மீது நம்மையுமறியாமல் ஒரு கவனம் உண்டாகும். 

மதுரை சமணப்பண்பாட்டு மன்றத்தினருக்கு மனப்பூர்வமான வாழ்த்துகள்.

Apr 23, 2019

கடந்து விடுதல்

‘போகும் போது சொல்லிட்டு போக மாட்டியா?’ என்றெல்லாம் கேட்டுவிட்டார்கள். இணையவெளியில் தொடர்ச்சி மிக அவசியம்.  ஒரு நாளைக்கு ஐந்து பேர் வாசிக்கத் தொடங்கும் கணக்கு ஆயிரம் பேர் என்ற எண்ணிக்கையைத் தொடவே பல வருடங்களுக்குத் தொடர்ச்சியான உழைப்பு அவசியம். இடைவெளி விழுந்தால் வாசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை மடமடவென்று சரியும். உண்மையில் இந்த இடைவெளியை வேண்டுமென்றே உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லை. சில நாட்கள் இடைவெளி கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என நினைத்தேன். தேர்தல் வந்துவிட்டது. கள அரசியல் வேறு; இணைய அரசியல் வேறு- இங்கே கம்பு சுற்றுவதால் நான்கு பகையாளிகளைச் சம்பாதிப்பதைத் தவிர கண்டபலன் எதுவுமில்லை. சரி முடியட்டும் என்று காத்திருந்ததைத் தவிர வேறொன்றும் பெரிய காரணமில்லை.

ஏப்ரல் 10 ஆம் நாள் பிறந்தநாள். முப்பத்தியேழு வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன.

வடலூர் வள்ளலார் கோவிலுக்குச் சென்று வந்தேன். வடலூரை அடைந்த போது இரவு எட்டு மணி இருக்கும்.  ‘நேரா சாப்பிட போய்டுங்க’ என்று சொல்லி அனுப்பினார்கள். அன்றைய இரவு எழுநூற்றைம்பது பேர் சாப்பிட்டிருந்ததாகச் சொன்னார்கள். பெரும்பாலும் அந்தக் கோவிலின் வளாகத்தில் படுத்திருக்கும் ஆதரவற்றவர்கள். கடைசிக் கரண்டி சோறு எனக்கானதாக இருந்தது.  சாதம், சாம்பார் மட்டும்தான். ஆனால் அதுதான் பல நூறு பேர்களுக்கு தேவாமிர்தம். சாப்பிடுமளவுக்கு பசியில்லை. ஆனால் அங்கே ஒரு கையாவது உண்டுவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது. 

உண்டுவிட்டு வந்த போது ஒருவர் ‘கோவில் மூடிட்டாங்க’ என்றார். ‘வெளிய நின்னு கும்பிட்டுக்கிறேன்’ என்றேன். கூடவே வந்தார். எந்தத் தொந்தரவும் செய்யவில்லை என்றாலும் ஏன் அருகிலேயே நிற்கிறார் என்று சங்கடமாக இருந்தது.

‘உங்க கூட தனியாகப் பேசணும்’ என்றார். தனியாகத்தான் இருந்தோம்.

‘சொல்லுங்க’

‘ஒரு நிலம் இருக்கு..இருவத்தஞ்சு கோடி சொல்லுறோம்...ஆனா பத்து கோடிக்குக் கேக்கறாங்க...விலை சரிப்பட்டு வரல...ரியல் எஸ்டேட் ஆளுங்க இருக்காங்களா?’ என்றார். எனக்கு அப்பொழுது வரைக்கும் புரியவில்லை. 

‘எந்த ஊரில் இருக்குங்க?’. 

‘கொழும்புல...ராஜராஜசோழன் காலத்துல எங்க தாத்தாவுக்குக் கொடுத்தது’ என்றார். புரிந்துவிட்டது. கையில் இருந்த சில்லரைக்களைக் கொடுத்த போது வாங்கிக் கொண்டு புன்னகைத்தார். 

‘ப்ரெண்ட்ஸ் ரியல் எஸ்டேட் செய்யறாங்க..அவங்களை கூட்டிட்டு வர்றேன்...இப்போ தூங்குங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்து கொண்திருந்தேன். பரந்து விரிந்த வளாகம். அவ்வளவு பெரும் பரப்பில் அமர்ந்திருந்தாலே போதும். சலனங்கள் அடங்கி ஆசுவாசமாகிவிடும். வள்ளலாரின் தத்துவமே இதுதான். முதலில் வயிற்றை நிரப்பி விட வேண்டும். பிறகு மனம் நிறையும். வெக்கை தணிந்து குளிர்காற்று வீசத் தொடங்கியிருந்தது. 

பொதுவாகவே எனக்கு ஒரு பெரிய புகார் உண்டு. யாரோ கொடுக்கும் நன்கொடையை வாங்கி யாருக்கோ கொடுக்கிறோம். ஆனால் உதவியைப் பெற்ற பெரும்பாலானவர்கள் ஏன் எந்தத் தகவலும் சொல்வதில்லை என்கிற புகார்தான் அது. பணம் கொடுக்கிறவர்கள் யாருமே இதுவரை கேட்டதில்லை ஆனால் நாம் தகவலைத் தெரிந்து ‘நம் உதவியினால் அவர் அப்படி இருக்கிறார்; இவர் இப்படி இருக்கிறார்’என்று சொல்லிவிட வேண்டும் என்று நினைப்பேன். நிறையப் பேர்களிடம் ‘யாருமே சொல்லுறதில்லைங்க’ என்று  சொல்லியும் காட்டியிருக்கிறேன்.

வள்ளலார் மடத்திலேயே நள்ளிரவு வரை அமர்ந்திருந்தேன். எவ்வளவு பெரிய வேலையைச் செய்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார் இந்த மனுஷன்?  

வடலூரில் வள்ளலார் பற்ற வைத்த அடுப்பு இன்னமும் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. நூற்றைம்பது வருடங்களாக அணையவில்லை. அங்கு அரிசியும் பருப்பும் காசு கொடுத்து வாங்கியதில்லை. தினமும் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் உண்கிறார்கள். என்னதான் பேசினாலும் எழுதினாலும் அதன் பிரமாண்டத்தைக் கொண்டு வர முடியாது. ஒரு முறையாவது நேரில் பார்க்க வேண்டும். நூற்றைம்பது வருடங்களாக எத்தனையோ கொடையாளர்கள் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ வழியில்லாதவர்கள் அதை உண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். யாருமே ‘நன்றி’ என்று கொடையாளர்களிடமோ அல்லது நிர்வாகிகளிடமோ சொல்வதில்லை. அவர்களும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.

அறம் சார்ந்த விஷயங்களை இப்படித்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

நம்மிடம் திரும்ப வருவார்கள் என்று கூட எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. உடுக்கை இழந்தவன் கை போல மாதிரி அந்தத் தருணத்தில் உதவுகிறோம். கண்ணீரைத் துடைக்கிறோம்; பசியை ஆற்றுகிறோம்; கல்விக்கு வழிகோலுகிறோம்- அவ்வளவுதான். அடுத்தடுத்த பணிகளைப் பார்க்கச் சென்றுவிட வேண்டும்.  ‘என்கிட்ட சொல்லலை’ என்று நினைப்பது சிறுமைத்தனம். அதையே நினைத்துக் கொண்டு அப்படியே தேங்கிவிடுவோம். அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகர வேண்டுமெனில் எல்லாவற்றையும் கடந்துவிடத் தெரிய வேண்டும். 

Apr 22, 2019

33 பட்டங்கள்

இன்றையை தொழில்நுட்பத்துறையில் டேட்டா அனலிடிக்ஸ், டேட்டா சயின்ஸ் மாதிரியான பிரிவுகளில் நல்ல வேலை வாய்ப்புகள் உருவாகியிருக்கின்றன. கல்வித்துறையில் இத்தகைய புதிய துறைகளுக்கு ஏற்ப படிப்புகளை உருவாக்கிக் கொள்ள பல்கலைக்கழகங்களுக்கும், தன்னாட்சி பெற்ற கல்லூரிகளுக்கும் சுதந்திரம் வழங்கப்பட வேண்டும். உதாரணமாக எம்.எஸ்.சி (டேட்டா அனலிட்டிக்ஸ்) - புள்ளியியல், கணிதவியல், கணினி ஆகிய துறைகளைக் கலந்து கட்டி ஒரு பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கி மாணவர்களைத் தேற்றி அனுப்பினால் தகவல் தொழில் நுட்ப நிறுவனங்கள் வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வார்கள். கல்வி நிறுவனங்களில் இத்தகைய புதிய துறைகள் தொடங்குவதை ஓரளவுக்குக் கண்காணித்தால் போதுமானது. காலத்துக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப கல்வி நிறுவனங்களே வடிவமைத்துக் கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்க நிறைய நிபுணர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் நம்முடைய உயர்கல்வித்துறை எதிர்திசையில் சென்று கொண்டிருக்கிறது. கடந்த டிசம்பர் மாதம் உயர்கல்வித்துறையில் வெளியான ஒரு முக்கியமான அரசாணை பற்றி எந்தவிதமான விவாதமும் நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. 33 முதுநிலை பாடத்திட்டங்களை பாரம்பரியமான பாடத்திட்டங்களுக்கு சமமானவை இல்லை என்று அறிவித்துவிட்டார்கள். உதாரணமாக எம்.காம் (கம்யூட்டர் அப்ளிகேஷன்ஸ்) பட்டமானது எம்.காம் பட்டத்துக்கு இணையானது இல்லை என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். எம்.காம் படித்தவர்கள் தேவை என்று வெளியாகும் அரசு விளம்பரங்களில் எம்.காம் (கம்யூட்டர் அப்ளிகேஷன்ஸ்) படித்தவர்கள் விண்ணப்பிக்க முடியாது. எவ்வளவு பெரிய அநியாயம் இது? ஏன் இது பற்றி எந்தச் சலனமுமில்லை என்று புரியவில்லை. வெறுமனே கணக்கியல் மட்டும் படிக்காமல் இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ப கணினி அறிவையும் ஊட்டுகிற வகையில் ஒரு பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அதை மாணவர்களும் படிக்கிறார்கள். ஒரு குழு திடீரென ‘இதெல்லாம் செல்லாது’ என்று அறிவித்து தலையில் துண்டைப் போட்டு சோலியை முடித்துவிடுகிறது. 

இதே போல பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தில் எம்.சி.ஏ படித்தால் அது எம்.எஸ்.சி (கணினி அறிவியல்) பட்டத்துக்கு இணை இல்லையாம். எம்.எஸ்.சி கம்யூட்டர் சயின்ஸ் படிப்புக்கான வேலைகளுக்கு இவர்கள் விண்ணப்பிக்க முடியாது. அரசுப்பள்ளிகளில் கணினி ஆசிரியர் பணிகளுக்கு எம்.எஸ்.சி கம்யூட்டர் சயின்ஸ் படித்தவர்கள் மட்டுமே தகுதியானவர்கள் என்றாகிவிடும். 

பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகமும் பெரியார் பல்கலைக்கழகமும் அரசாங்கம் நடத்தக் கூடிய பல்கலைக்கழகங்கள்தானே? யு.ஜி.சியின் அனுமதியோடுதானே இயங்குகிறது? திடீரென ஒரு குழு வந்து இவை தகுதியில்லாத படிப்புகள் என்று அறிவிக்கும் அளவுக்கு முட்டாள்தனமாகவா பாடத்திட்டங்களை வடிவமைத்து வைத்திருக்கும்? ஒருவேளை இந்த அரசாங்கம் அப்படி நம்புமானால் அத்தகையை பேராசிரியர்களுக்கும், பாடத்திட்ட வடிவமைக்கும் குழுவுக்கும் எதற்காக சம்பளம் கொடுக்க வேண்டும்? வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்துவிடலாமே!

ஏன் இவ்வளவு குழப்பங்களைச் செய்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. முப்பத்து மூன்று பட்டங்களில் இதுவரையிலும் இருபத்தைந்தாயிரத்திலிருந்து முப்பதாயிரம் பேர் வரைக்கும் படித்திருப்பார்கள் அல்லது படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் தலையில் மண்ணை வாரிக் கொட்டியிருக்கிறார்கள். இனிமேல் யாராவது நீதிமன்றத்தை நாடி வழக்கை நடத்தக் கூடும். அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். இப்படியொரு குழப்பத்தை உருவாக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?

நண்பரொருவர் இந்த இணைப்பை அனுப்பியிருந்தார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. யாருமே இது குறித்துப் பேசியதாகத் தெரியவில்லை. அரசாணையின் பிரதியைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். யாருக்கேனும் முழு விவரம் தெரிந்தால் தெரியப்படுத்துங்கள்.

திடீரென்று பல மாணவர்கள் ‘எங்க படிப்புக்கு டி.என்.பி.எஸ்.சி தேர்வு எழுத தகுதியில்லையா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இளங்கலை படிக்கும் மாணவர்கள் ‘எவையெல்லாம் தகுதியற்ற படிப்புகள்’ என்று விசாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யாரிடமும் தெளிவான பதில் இல்லை. தமிழகத்தின் கல்விச்சூழலில் அபத்தமான முடிவுகளை யாரெல்லாமோ எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ என்று குழப்பமாக இருக்கிறது. சர்வசாதாரணமாக பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களின் வாழ்க்கையிலும் கனவிலும் கபடி விளையாடி விடுகிறார்கள். 

முன்பே குறிப்பிட்டது போல உயர்கல்வித்துறை முன்னோக்கி நகர வேண்டும். புதிய பாடத்திட்டங்கள், புதிய பட்டங்கள் என்று அதன் சிறகுகள் விரிய வேண்டும். வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் காலத்தின் தேவைக்கு ஏற்ப பாடத்திட்டங்களை வடிவமைக்கின்றன. இங்கே நிலைமை தலைகீழாக இருக்கிறது. ஒன்றிரண்டு பல்கலைக்கழகங்கள் சற்றே நகர்ந்தாலும் கூட கத்தரித்து அமர வைத்துவிடுகிறார்கள். தொண்ணூறுகளில் வடிவமைக்கப்பட்ட எம்.எஸ்.சி கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸூம், எழுபதுகளில் வடிவமைக்கப்பட்ட எம்.காம்மும் போதும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சி++, ஜாவா தாண்டி வெளியில் வரவே வேண்டியதில்லை என்று நம்புகிறார்கள் போலிருக்கிறது.

பிறகு எப்படி அத்தனை பேருக்கும் வேலை கிடைக்கும்?

நிறுவனங்களிடம் பேசினால் ‘தமிழகப் பாடத்திட்டம் அப்டேட் ஆகவேயில்லை’ என்று புலம்புகிறார்கள். அரசாங்கமோ இப்படியெல்லாம் சொதப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. 

ப்ளஸ் டூ மதிப்பெண்கள்..

2019 ஆம் ஆண்டுக்கான ப்ளஸ் டூ தேர்வு முடிவுகள் மிகுந்த குழப்பத்தை உண்டாக்கியிருக்கின்றன. வழக்கமாக 1200 மதிப்பெண்களுக்கு என்று இருந்த தேர்வு இந்த முறை அதிகபட்ச மதிப்பெண்கள் அறுநூறுதான் என்று மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இதுவரையிலும் 1150 ஐத் தாண்டினால்தான் நல்ல மதிப்பெண் என்று நினைத்திருந்தவர்கள் ‘ஐநூறுதான் வாங்கியிருக்கான்; நானூற்றுச் சொச்சம்தான் வாங்கியிருக்கா’ என்று புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பள்ளியில், மாவட்டத்தில், மாநிலத்தில் எது முதலிடம் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அதனால் தமது மதிப்பெண் நல்ல மதிப்பெண்ணா? மோசமான மதிப்பெண்ணா? இந்த மதிப்பெண்ணுக்கு எந்தக் கல்லூரி கிடைக்கும் என்று தெரியாமல் மாணவர்களும், பெற்றவர்களும் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

போதாக்குறைக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் கல்லா கட்டும் கல்லூரிகள் ‘நோ வேக்கன்ஸி’ என்று பலகை மாட்டாதது மட்டும்தான் பாக்கி. ‘எல்லா இடமும் நிரம்பிவிட்டது’ என்று துரத்தியடிக்கிறார்கள். எந்தப் படிப்பில் மாணவர்களே சேர மாட்டார்களோ அவை மட்டும்தான் காலியிருக்கிறது; அதுவும் கூட காத்திருப்புப் பட்டியல்தான். வேண்டுமானால் உடனே பணம் கட்டுங்கள் என்று கழுத்தை நெரிக்கிறார்கள். சேரலாமா அல்லது பொறுத்திருக்கலாமா என்று முடிவெடுக்க முடியாமல் ‘உள்ளதும் போச்சுடா நொள்ளைக்கண்ணா’ என்று ஆகிவிடக் கூடாது என்று பெற்றவர்கள் பதறுவதைக் காண முடிகிறது. ‘என்ன செய்யலாம்?’ என்று தமக்குத் தெரிந்தவர்களிடமெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

இத்தகைய குழப்பங்களைத் தவிர்க்க அரசாங்கம் ஏதாவதொரு வழிகாட்டுதலைக் காட்டியிருக்க வேண்டும். கடந்த ஆண்டுக்கும் இந்த ஆண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம் நிகழ்ந்திருக்கிறது என்று தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தால் மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் ஓரளவுக்கு நிம்மதியாக இருந்திருக்கும் அல்லது ஒவ்வொரு பாடத்திலும் நூறு மதிப்பெண்கள் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கையையாவது வெளியிட்டிருக்க வேண்டும். அப்படி ஏதேனும் ஒரு வழிகாட்டுதலைச் செய்திருந்தால் திருட்டுக் கல்லூரிகளின் சூழ்ச்சிகளிலிருந்தும் மாணவர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களை அவர்கள் தப்பிக்க நல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது. கல்வித்துறை புரட்சிகளைச் செய்வதாக நினைத்துக் கொண்டு லட்சக்கணக்கானவர்களின் கண்களைக் கட்டி இருட்டுக்குள் விட்டிருக்கிறது. தனியார் கல்லூரிகளின் கொள்ளைக்கு மறைமுக உதவியாகத்தான் இதையெல்லாம் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. 

என்னுடைய தனிப்பட்ட கணிப்பின்படி, இந்த ஆண்டில் மதிப்பெண்கள் மிகக் குறைந்திருக்கின்றன; பொறியியல் படிப்புக்கு அநேகமாக ஆறு முதல் ஏழு மதிப்பெண்கள் கட்-ஆஃப் குறையக் கூடும். கடந்த முறை நூற்றியென்பது மதிப்பெண்களுக்குக் கிடைத்த பாடப்பிரிவானது இந்த வருடம் 171 அல்லது 172க்கு கிடைக்கக் கூடும் என்று அனுமானிக்கலாம். இந்த அடிப்படையை மனதில் வைத்துக் கொண்டு கல்லூரிகளைத் தேடுவது சரியாக இருக்கும். பொறியியல் கலந்தாய்வுக்கும் கூட இதே அடிப்படையை மனதில் வைத்துக் கொள்ளலாம். 

தருமபுரி நண்பர் ஒருவர் கோவைக் கல்லூரியில் மகளைச் சேர்ப்பதற்காக மூன்று நாட்களாக விடுதியில் அறையெடுத்துத் தங்கியிருக்கிறார். அந்தக் கல்லூரியில் வேண்டுமென்றே பற்றாக்குறையை பிம்பப்படுத்துகிறார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது. கடந்த வருடம் காற்று வாங்கிக் கொண்டிருந்த கல்லூரி அது. இந்த வருடம் மட்டும் எப்படி இடமில்லாமல் போகும்? ஏமாற்றுகிறார்கள். பெற்றோர்கள் முண்டியடிக்க வேண்டியதில்லை. இந்த வருடமும் பல கல்லூரிகள் காற்று வாங்கும். பல பொறியியல் கல்லூரிகளில் கேட்க நாதி இருக்காது. பதறாமல் கல்லூரிகளையும் பாடப்பிரிவுகளைத் தேட  வேண்டும் என்பதை மனதில் நிறுத்திக் கொண்டால் போதும். 

கடந்த சில வருடங்களாகவே கலை அறிவியல் கல்லூரிகளின் பாடங்களுக்கு நல்ல மரியாதை உண்டாகியிருக்கிறது. கலை, அறிவியல் பாடங்களில் சேரும் மாணவர்களுக்கும், அவர்களுக்கு வழிகாட்டுகிறவர்களுக்கும் ‘இதை முடித்துவிட்டு அடுத்து என்ன?’ என்ற தெளிவு அவசியம். உதாரணமாக பி.எஸ்.சி சைக்காலஜி பாடத்தில் சேர்ந்தால் எம்.எஸ்.சி சைக்காலஜி, எம்.ஃபில் என்று ஆராய்ச்சியாளராகலாம்; அரசுப்பணிகளுக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன அல்லது முதுகலைப்படிப்புடன் மருத்துவமனைகள், நிறுவனங்களில் மனநல ஆலோசகராகலாம். இப்படியான வாய்ப்புகள் பற்றி ஓரளவுக்கேனும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். 

கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் நிறையப் படிப்புகள் இருக்கின்றன. அதே சமயம் கடந்த டிசம்பர் மாதம் முப்பத்தி மூன்று பட்டங்களை அரசுப்பணிகளுக்குக் காட்ட முடியாது என்று அரசு அறிவித்திருக்கிறது. எம்.எஸ்.சி ஐடி மாதிரியான ஐந்து வருடப் பாடங்களில் படிக்க விரும்பினால் அந்தப் பாடம் இந்த விதியின் கீழ் அடிப்பட்டுப் போகிறதா என்பதையும் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

நேற்று ஒரு மாணவனைச் சந்தித்த போது பி.எஸ்.சி கணிதம் சேர்வதாகச் சொன்னான். ஏன் என்று கேட்ட போது ‘இஞ்சினியரிங்கில் ஆர்வமில்லை’ என்றான்.  ‘அது சரி...அதுக்கு ஏன் கணிதம் சேர வேண்டும்?’ என்று கேட்ட போது பதில் இல்லை. கணிதத்திலும் நல்ல வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன அவை பற்றித் தெரிந்து கொண்டு பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுப்பதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.

பொறியியல் பாடத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் அண்ணாயுனிவர்சிட்டிகவுன்சிலிங் என்ற தளத்தில் 2018 ஆம் ஆண்டுக்கு எந்தக் கல்லூரியில் எந்தப் பாடப்பிரிவு கிடைத்தது என்று பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

மதிப்பெண்கள் மாணவர்களின் திறமைக்கான அளவுகோல் இல்லை. அவை மட்டுமே ஒரு மாணவனின் எதிர்கால வெற்றியை தீர்மானிப்பதுமில்லை. சரியான கல்லூரியில், சரியானப் பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுத்தால் போதும். அது அவனை/அவளை அவர்களுக்குரிய இடத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்திவிடும்.

Apr 8, 2019

சாமி

‘ஆன்மிகவாதின்னு சொல்லிக்கிறவன் பூரா ஏமாற்றுக்காரன்தான்’ என்கிற ரீதியில் ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. யாரையெல்லாம் மனதில் வைத்துக் கொண்டு எழுதியிருந்தார் என்று தெரியவில்லை. நிறைய நண்பர்கள் இப்படிச் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.  நிறையப்பேரைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். அடுத்தவர்களை ஏய்த்துப் பிழைக்காமல் எதையோ தேடியலையும் ஆன்மிகவாதிகள். கள்ளக்குறிச்சியில் ஒரு சாமியார் இருந்தார். அவர் பெயர் தெரியாது. கரப்பாத்திர சாமிகள் என்பார்கள். கரங்களையே பாத்திரமாகப் பயன்படுத்தி நான்கு வீடுகளில் இரந்து அதை உண்டு வாழ்ந்தவர். வசதியில்லாமல் இல்லை. பல ஏக்கர் நிலங்களுக்குச் சொந்தக் காரர். அந்த நிலத்தின் விளைச்சலில் அன்னதானத்துக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டு இவர் கடைசி வரைக்கும் இப்படித்தான் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாளைக்கு நான்கு வீடுகள்தான். அன்றைய தினம் எதுவுமே கிடைக்கவில்லையென்றாலும் ஐந்தாவது வீட்டில் கை ஏந்தாத சாமியார் அவர்.

அவர் சமாதி இருக்கும் இடத்திலேயே ஒரு சிவலிங்கத்தை வைத்து பணம் வசூலித்து ஒரு கோவிலைக் கட்டியிருக்கிறார்கள். கள்ளக்குறிச்சி பைபாஸில் சாமியார் மடம் என்ற இடத்தில் இருக்கிறது அந்தக் கோவில். நந்தவனம், தென்னந்தோப்பு என்றெல்லாம் இருந்தது. இப்பொழுது சாலைப்பணிக்காக அவற்றையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். கோவில் இருக்கிறது. வெகு அமைதியாக இருக்கும். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் போய்ப் பார்க்கலாம். அந்தச் சாமியாரை எப்படி ஏமாற்றுக்காரன் என்று சொல்ல முடியும்? தம் பாட்டுக்கு தம் வாழ்க்கையை வாழ்ந்த ஆன்மிகவாதி அவர். ஒடுக்கத்தூர் சாமிகள் பற்றி முன்பே எழுதியிருக்கிறேன். இவர்களை எல்லாம் பைத்தியங்கள் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். சம்பளம், குடும்பம், வருமானம், சொகுசு என யதார்த்த உலகம் என்று நாம் நம்பிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையில் இருந்து பார்த்தால் இவர்களை எல்லாம் பிழைக்கத் தெரியாதவர்கள்; பைத்தியங்கள் என்றுதான் சொல்லத் தோன்றும். ஆனால் அது அவர்களின் Personal Choice.

கார்போரேட் சாமியார்கள் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? அவர்களை வேண்டுமானால் ஏமாற்றுக்காரர்கள் என்று தயக்கமேயில்லாமல் சொல்லலாம்.

இந்த உலகத்தில் எதுவுமே சரியில்லை என்பதைத் திரும்பத் திரும்ப போதிக்கிறவர்கள் கார்போரேட் சாமியார்கள்தான்.  கார்போரேட் சாமியார்களைப் பின் தொடர்கிறவர்கள் தம்மை உயர்ந்த பீடத்தில் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். ‘ஆமாப்பா...இங்க எதுவுமே சரியில்லை’ என்று தாம் மட்டுமே யோக்கியம் என்று நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். இதுதான் மிகப்பெரிய அபாயகரமான மனநிலை. அத்தகைய மனிதர்களிடம் பேசிப் பாருங்கள். தம்மையுமறியாமல் எதிராளியைக் குற்றவுணர்வு கொள்ளச் செய்யும்படி மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.  ‘இந்தப் பாவப்பட்ட உலகின் அத்தனை கீழ்மைத் தனங்களிலும் உனக்கும் பங்கு இருக்கிறது’ என்பதை நமக்கு உணர்த்துவதும், சாமிகள் கற்றுத் தந்திருக்கும் வித்தைகளும், தியானங்களுமே அவற்றிலிருந்தெல்லாம் விடுதலையத் தருகின்றன என்பதுதான் அந்த மனிதர்களின் ஒரே நம்பிக்கை. தம்மைப் பின் தொடர்கிற ஒவ்வொரு மனிதனையும் போலியான பீடத்தில் அமரச் செய்து கற்பிதங்களை உருவாக்கி, ருத்திராட்சக் கொட்டையிலிருந்து, தியான வகுப்பு, நிழற்படங்கள் என எல்லாவற்றையும் வணிகமாக்கி அறுவடை செய்கிற ஆன்மிகவாதிகள்தான் ஏமாற்றுக்காரர்கள்.

எல்லோரையும் ஒரே தட்டில் நிறுத்திவிடுகிறோம். அரசியல்வாதிகள், சினிமாக்காரர்கள், தொழிலதிபர்கள் என்று ஒரு வட்டத்துக்குள் அடைத்து ‘நடிகைன்னா இப்படித்தான்’ என்று நாமாக ஒரு கேரக்டரை வடிவமைத்துக் கொள்வது போலவே சாமியார்களையும் ஒரு வட்டத்துக்குள் அடைத்து ‘சாமியார்ன்னா இப்படித்தான்’ என்று ஒரு முத்திரை குத்திவிடுகிறோம். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு அனுபவம் இருப்பது போலவே காவி தரித்துப் பரதேசியாகச் சுற்றும் மனிதர்களுக்கும் அனுபவமிருக்கிறது. கடவுளைத் தேடுகிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் நம்மைப் போலவேதான். நம்மில் எத்தனை பேருக்கும் நம் தேடல் குறித்து துல்லியத்தன்மை இருக்கிறது?  ‘இதுதான் என் இலக்கு’ என்று எத்தனை பேரால் சொல்லிக் கொள்ள முடியும்? அவர்களும் அப்படித்தான். ‘பெரிய ஆள் ஆகிவிட வேண்டும்’ என நாம் சொல்வது போலவே ‘சிவனைத் தேடுகிறேன்’ என்பார்கள். ‘பெரிய ஆள்ன்னா என்ன’ என்று கேட்டால் எப்படி நம்மால் வரையறுக்க முடியாதோ அப்படித்தான் சாமியார்களிடம்  ‘எது சிவன்’ என்று கேட்டால் பலருக்கும் சொல்லத் தெரியாது. சினிமாவைப் போல ஒரு நாள் திடீரென்று இடி இடித்து சிவன் தோன்றிவிடுவான் என்று நம்புகிறார்களோ என்று கூடத் தோன்றும். 

மனிதர்கள் எல்லோருக்குமே ஏதாவொரு தேடல் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் பெரும்பாலானவர்களுக்கும் அது துல்லியத்தன்மையில்லாத தேடல். ‘அடுத்த அஞ்சு வருசத்துல ஆகணும்?’ என்று கேட்டால் பதில் சொல்லத் தெரியாது. ஆனால் கடிவாளமிட்ட குதிரையைப் போல விடிந்தால் பையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறோம். மாதத் தொடக்கத்தில் நாம் எதிர்பார்த்த வருமானம் வந்துவிட்டால் போதும் என்பதைத் தவிர எந்த இலக்கும் இல்லாத அந்த ஓட்டத்தில் எல்லாவற்றையும் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறோம். சாமியார்கள் ‘அய்யோ..இதெல்லாம் சுமை’ என்று கருதி அவற்றையெல்லாம் தவிர்த்துவிட்டு நம்மைப் போலவே குருட்டாம்போக்கில் வேறு எதையோ ஓடுகிறார்கள்.

பரதேசிக் கோலம் தரித்திருக்கும் யாராக இருந்தாலும் நான்கைந்து கேள்விகளாவது பேசுகிற வழக்கம் எனக்கு. சாமியார்கள்தான் என்றில்லை. தனித்து அலையும் எந்த மனிதராக இருந்தாலும் எதையாவது பேசத் தோன்றும். விதவிதமான மனிதர்கள் தரக்கூடிய அனுபவமே நம் வாழ்வில் நாம் தேடிச் சேர்க்கக் கூடிய மிகப்பெரிய சொத்து என்பதை உறுதியாக நம்பலாம். எல்லோரையும் போலவே கூட்டமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிற மனிதர்களிடமில்லாத சுவாரசியம் தனித்து அலையும் மனிதர்களிடம் இருக்கிறது. கார்போரேட் சாமியார்களின் அடிமைகளைப் போல அவர்கள் என்னைக் குற்றவுணர்ச்சி கொள்ளச் செய்வதில்லை. கோவில்களில் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மனிதர்கள் யாரும் தம்மை பீடத்தில் வைத்துக் கொண்டு ‘உன்னால்தான் உலகமே அழிந்து கொண்டிருக்கிறது’ என்னைப் பார்த்துச் சொல்வதில்லை. உய்விக்க வந்தவன் என்று தம்மைப் பிரஸ்தாபித்துக் கொள்வதில்லை. எந்தத் தருணத்திலும் உடைந்துவிடக் கூடிய சோப்புக் குமிழிகள் அவர்கள். அத்தகைய எளிய மனிதர்களுக்கும் கயவர்களுக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசமிருக்கிறது. கார்போரேட் களவாணிகளுக்குக் குத்தும் ‘ஏமாற்றுக்காரன்’ என்கிற முத்திரை கோவில் முற்றத்தில் துண்டை விரித்துப் படுத்துறங்கும் சாமியாருக்குப் பொருந்தாது. 

Apr 3, 2019

குறி

‘அண்ணா உங்களுக்கு சாமி மேல நம்பிக்கை இருக்கா?’ என்று அந்த நண்பர் கேட்டு சில மாதங்கள் இருக்கும். ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போது நாத்திகம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது திராவிடர் கழகத்தின் பெரியவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தார்கள். நண்பர்கள் என்றால் , எங்கள் ஊரில் செந்தாமரை அச்சகம் என்றொரு கடை இருந்தது. அங்கே சிலர் கூடிப் பேசுவார்கள். அந்த உரையாடலில் பார்வையாளராக இருப்பேன். அதன் விளைவுதான். பிறகு ப்ளஸ் ஒன்னில் தோல்வி அடைந்துவிடுவேனோ என்ற பயம் தொற்றிய பிறகு மெல்லக் கடவுள் நம்பிக்கை வளர்ந்தது. நம்பிக்கை என்றால் அளவான நம்பிக்கை. வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாத, கடவுள் இல்லை என்று குரல் உயர்த்தாத நம்பிக்கை. கேட்ட நண்பரிடம் சொன்ன போது ‘குறி சொல்லுறது மேல நம்பிக்கை இருக்கா?’ என்றார். 

‘ஒருத்தரைப் பார்க்கப் போனேண்ணா....என் வாழ்க்கையில் நடந்ததையெல்லாம் அப்படியே சொல்லிட்டாரு’ என்றார். துல்லியமாகச் சொன்னதாகச் சொன்னார். அந்த மாதிரியான ஆட்களைத் தேடிப் போவதில் ஒருவிதமான க்யூரியாசிட்டி உண்டு. விதவிதமான மனிதர்களையும் புதுப்புது இடங்களையும் தேடி அடைவதைவிடவும் வாழ்வில் வேறு என்ன அனுபவங்களை அடைந்துவிடப் போகிறோம்?

சில நாட்களுக்கு முன்பாக புதுக்கோட்டை செல்லும் வாய்ப்பு வந்தது. நண்பரை அழைத்து முகவரியை வாங்கிக் கொண்டேன். புதுக்கோட்டை பக்கத்தில் கீழ்செட்டிப்பட்டி என்றொரு குக்கிராமம். மொத்தமாகவே முப்பது வீடுகள்தான் இருக்கும். சாலை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வண்டி வாகனம் உள்ளே செல்லும் வழி எதுவென்று தெரியவில்லை. பிரதான சாலையிலேயே வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நடக்க வேண்டும்.  ஆடு மாடு மேய்க்கிறவர்களிடம் ‘சாமியாடுவாருல்ல..அவர் வீடு எங்க இருக்குங்க?’ என்று கேட்டபடியே போய்ச் சேர்ந்த போது மாலை நான்கு மணி இருக்கும். அந்தக் கிராமத்திலேயே ஏ.சி பொருத்தப்பட்ட மாடி வீடு. 

அவர் வீட்டில் இல்லை. பக்கத்தில் ஒரு கோவில் கட்டுமானம் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. அதனருகில் ஒரு கொட்டகையில் இருப்பார் என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்கள். எனக்கு முன்பாக சிலர் இருந்தார்கள். அவர்கள் அதிகாலையிலேயே வந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். எளிய மனிதர்கள். இந்த மனிதர்களை எளிதில் ஏமாற்றிவிடலாம். நம் முறை வரும் போது ராகுல் காந்தி எந்தத் தொகுதியில் நிற்பார்? அதிமுக எத்தனை இடங்களில் வெல்லும் என்றெல்லாம் கேட்டுவிட வேண்டும் என முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். பத்து ரூபாய்க்கு வெற்றிலை வாங்கிக் கொண்டு வந்து வரிசையில் வைத்துவிட்டு காத்திருக்கச் சொன்னார்கள். ஓடு வேய்ந்த கொட்டகை அது. நடுவில் ஒரு பச்சை நிறத் துணியை திரைச்சீலையாகப் போட்டு குறி சொல்கிறவர் சீலைக்கு அந்தப் பக்கமாக அமர்ந்திருந்தார். குறி சொல்வதைக் கேட்க வந்திருந்தவர்கள் கிசுகிசுவென்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

திரைச்சீலையிலிருந்து மெதுவாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். நாற்பது வயதுக்குள்ளான மனிதர். இடுப்பில் வேஷ்டி மட்டும் அணிந்து அதன் மீது துண்டு கட்டியிருந்தார். மெல்ல உடலைக் குலுக்கியபடியே இருந்தார். புகையிலையைப் பிய்த்து வாய்க்குள் குதப்பி அருகில் இருந்த செம்பில் துப்பினார். ஒவ்வொரு சாமியாகப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். நமக்கு அதில் ஏதாவதொரு சாமி பொருந்தி வரும் வரைக்கும் அழைப்பு தொடர்கிறது. 

‘பட்டுக்கோட்டைக்காரா உள்ள வா’என்றார். அடங்கொண்ணிமலையா, நம்மை கரட்டடிபாளையத்துக்காரா என்று அழைப்பார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். யார் உள்ளே சென்றாலும் உடனடியாகப் பேச ஆரம்பிப்பதில்லை. ‘மைண்ட் ரீடிங் செய்யறாரோ?’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். புகையிலையைக் குதப்பி, எச்சிலைத் துப்பிவிட்டு, சாமியை அழைத்து ‘என்ன நடமாடும் வாகனத்தைக் காணோம்ன்னு வந்தியா’ என்றார் அந்தப் பட்டுக்கோட்டைக்காரனிடம். 

‘ஆமாம் சாமி’ என்றான்.  திக்கென்றாகிவிட்டது எனக்கு. யார் திருடியிருக்கிறார்கள், எந்தத் திசையில் இருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு ‘மூணு நாள் இல்லீன்னா மூணு வாரத்துக்குள்ள உனக்கு வந்து சேரும் போ’ என்றவர் ஐந்தாயிரம் ரூபாயைக் கேட்டார். அந்தப் பையன் கொடுத்துவிட்டு வந்தான். நான் வேறு நல்ல சட்டை அணிந்திருந்தேன். நிறையக் காசு கேட்டுவிடுவாரோ என்று பதற்றம் வந்துவிட்டது. 

பட்டுக்கோட்டைக்காரன் வெளியே சென்ற பிறகு சாமியாடி எழுந்து கிளம்பிப் போய்விட்டார். எனக்கு முன்பாக இருந்தவர்கள் ‘அவ்வளவுதான்..இனி எப்போ வருவாருன்னே தெரியாது’ என்றார்கள். அந்தப் பட்டுக்கோட்டைக்காரன் வசமாகச் சிக்கினான். ‘வண்டி கிடைச்ச பிறகு காசைக் கொடுக்கலாம்ல..’ என்றேன்.  ‘எனக்கு ஒன்றரை வருஷமா தெரியுங்க’ என்று வெட்டிருப்பாகச் சொன்னான். ‘எனக்குத் தெரியும்..நீ வேலையைப் பாரு’ என்கிற தொனி அது. அடங்கிக் கொண்டேன். 

கோவில் கட்டுமானம் நடக்கும் இடத்தில் கொஞ்ச நேரம் அமர்ந்திருந்துவிட்டு எழுந்து வந்தவர் என்னிடம் வந்து ‘எப்படி வந்தீங்க?’ என்றார். ‘ஒரு நண்பர் பைக்கில் கொண்டு வந்துவிட்டார்’ என்றேன். உண்மையில் காரில் சென்றிருந்தேன். கார் என்று சொன்னால் பணம் அதிகமாகக் கேட்பாரோ என்ற பயம்தான். அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. ‘யார் உங்களுக்கு சொன்னாங்க?’ என்றார். ‘புதுக்கோட்டையில் பிரசாத்ன்னு ஒருத்தர்’ என்றேன். அதுவும் பொய்தான். அவர் திரைச்சீலைக்குப் பின்பாக அமர்ந்து கொண்டார்.

அடுத்ததாக இன்னொரு பெண். அவரிடம் கீழ்செட்டிப்பட்டியில் சாமி திருவிழா எப்படி நடக்கும் என்று விலாவாரியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். இப்படியே வெட்டி அரட்டை அடித்தால் இவர் எப்பொழுது நம்மை அழைப்பார் என்று கடியாக இருந்தது. பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் ‘என்னங்க இது?’ என்றேன். ‘ராத்திரி பண்ணெண்டு மணி ஆனாலும் ஆவும்..’ என்றார். பகலில் நடந்துவிடலாம். இரவில் அந்தச் சாலையில் எப்படி நடப்பது என்று பயமாகிவிட்டது. ‘ஆட்டோ ஏதாச்சும் வருமா’ என்றேன். அவர் சிரித்தார். அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டேன்.

புகையிலை, எச்சில், சாமி அழைப்பெல்லாம் முடிந்த பிறகு அந்தப் பெண்ணிடம் ‘மணவாளன் செத்தாக் கூட நிம்மதியா இருக்கும்ன்னு நினைக்குறியா தாயி...குடிச்சுட்டு அத்தனை சித்ரவதை உனக்கு’ என்றார். அந்தப் பெண் தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். ‘உனக்கு ரெண்டு பசங்க கொடுத்திருக்கேன்ல..மூணாவது பையனா இவனை மாத்தி உனக்கு அடங்க வைக்கிறேன்’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

இருள் கவிந்து கொண்டிருந்தது.  திரைச்சீலையை விலக்கி சாமியிடமே ‘ராத்திரியாகிடுச்சு....இங்கிருந்து எப்படி போகலாம்?’ என்றேன். அவர் அப்பொழுதும் அந்தப் பெண்ணுக்கு குறி சொல்லிக் கொண்டுதான் இருந்தார். அனுமதியில்லாமல் மேலாளர் அறைக்குள் நுழைந்த ப்ரெஷர் போல ஆகிவிட்டது. ‘கொங்கு நாட்டுக்குப் போகணுமா? கார்தான் மெயின் ரோட்டுல நிக்குதுல...உக்காருங்க..கொண்டு வந்துவிடுறேன்’ என்றார். சத்தியமாக வெலவெலத்துவிட்டது. இது எப்படி சாத்தியம்? ஏதாவது மனோவியல் சூத்திரம் என்றாலும் கூட எப்படி முடியும்? இதில் என்னவோ சூட்சமம் இருக்கிறது. நூறு சதவீதம் துல்லியமாகச் சொல்ல வாய்ப்பில்லை. ஒருவேளை அவரிடம் பேசியிருந்தால் ஏதாவது க்ளூ கிடைத்திருக்கக் கூடும். இன்னொரு நாள் வந்து கொள்ளலாம் என்று கிளம்பி வந்துவிட்டேன். அவர் கோவில் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் பெரியநாயகி அம்மனை ‘சாமீ...பின்னாடி வந்து பொடனில சாத்திடாத’ என்று மனமுருகி வேண்டிக் கொண்டபடியே ஓட்டமும் நடையுமாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். ’ காரில் ஏறும் வரைக்கும் திக் திக்கென்றேதான் இருந்தது. 

குறி சொல்லுதல் பற்றிய விவரம் உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?