Jan 31, 2019

ஜூனியர் விகடன் - கட்டுரை

ஆசிரியர்கள், அரசு ஊழியர்களின் கோரிக்கைளுக்கு ஆதரவாக எழுதிய கட்டுரை இந்த வார ஜூனியர் விகடனில் (03 பிப்ரவரி 2019) பிரசுரமாகியிருக்கிறது.

(நிழற்படத்தை நான் அனுப்பவில்லை என்று சொன்னால் நீங்கள் நம்பமாட்டீர்கள். உண்மையிலேயே இணையத்திலிருந்து அவர்களாகவே எடுத்துக் கொண்ட படம் இது)


Jan 29, 2019

இதனை இதனால்...

சனிக்கிழமையன்று வேலூரில் இருந்தேன். எம்.டெக் படித்த கல்லூரி. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்பொழுதுதான் நுழைகிறேன்.  இப்பொழுது அந்த வளாகத்தைக் கல்லூரி என்றே சொல்ல முடியாது. மிகப்பெரிய பூங்காவுக்குள் ஆங்காங்கே பிரமாண்ட கட்டிடங்கள் இருக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கான மரங்கள். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் புல்தரை. மிகப்பெரிய ஏரியை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அது நீர் நிறைந்து பிரமாண்டமாய் விரிந்திருக்கிறது.

கடந்த முப்பத்தைந்தாண்டுகளில் எழுபத்தைந்தாயிரம் பேர்களுக்கு மேல் வேலூர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் படித்து வெளியேறியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வோராண்டும் ஜனவரி 26 ஆம் நாள் முன்னாள் மாணவர்களுக்கான நாள் கொண்டாட்டம் கல்லூரியில் நடைபெறும். இந்த ஆண்டுக்கான விழாவில் சமூக மேம்பாட்டுக்கு குறிப்பிடத்தக்க வகையில் பங்களிப்பைச் செய்ததாக சிறந்த முன்னாள் மாணவர் விருதை எனக்கு வழங்கினார்கள். பெற்றுக் கொள்வதற்காகச் சென்றிருந்தேன். 


ஏ.சி அறையை முன்பதிவு செய்து கொடுத்து, விருது பெறுகிறவர்களைக் கவனித்துக் கொள்வதற்கென தனித் தனியாக பேராசிரியரை நியமித்து, வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய தருணத்திலிருந்து விழா முடித்துத் திரும்பும் வரைக்கும் ‘செளகரியமாக இருக்கிறதா? இது வசதியா இருக்கா?’ என பார்த்துப் பார்த்துச் செய்து கொடுக்கிறார் அவர். கூசச் செய்துவிடுகிற மரியாதை அது. லுங்கியைக் கட்டிக் கொண்டு கேட்பாரற்றுத் திரிந்த வளாகத்தில் இவ்வளவு மரியாதை என்பது கூசத்தானே செய்யும்? 

விழாவில் ஆறாயிரம் பேர் கலந்து கொண்டிருந்தார்கள். குடும்பம் குடும்பமாக வந்திருந்தார்கள். 

நிகழ்வுக்கு வேஷ்டி கட்டிக் கொண்டு வருகிறேன்; தமிழில் பேசுகிறேன் என்று முன்பே சொல்லியிருந்தேன். விருது பெற்றுக் கொண்டவுடன் இரண்டு நிமிடம் பேசச் சொன்னார்கள். 


‘இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து 
அதனை அவன்கண் விடல்’ - தெரிந்து வினையாடல் அதிகாரத்தில் உள்ள இந்தக் குறள் மிகப் பிடித்த குறள்.

மனிதர்களுக்கு மட்டுமில்லை- கடவுளுக்கும் இக்குறள் பொருந்தும். இந்த வேலையை இவன் செய்வான் என்று ஆண்டவனுக்கும் தெரியும். எனக்கு இந்தப்பணியை எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறான். அதற்கு மேல் இதில் எதுவுமில்லை. குறளை மேற்கோளாகக் காட்டிப் பேசினேன்.

பல்கலைக்கழக வேந்தர் ஜி.விஸ்வநாதன் ‘ஏன் வீட்டிலிருந்து யாரையும் கூட்டி வரலை?’ என்று மேடையிலேயே கேட்டார். தனிப்பட்ட முறையில் சில எண்ணங்கள் உண்டு. விருது விழாக்களுக்கு அழைத்துச் சென்று ‘அப்பா ஏதோ பெரிய காரியத்தைச் செய்கிறார்’ என்ற நினைப்பு பிள்ளைகளுக்கு வந்துவிடக் கூடாது; அது போலவே,  இதைச் செய்தால் இப்படிப் புகழ்வார்கள் என்கிற எண்ணமும் வந்துவிடக் கூடாது. வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் இயல்பாக எதிர்கொண்டிருக்கும் மனநிலை அவர்களுக்கு முக்கியம். மேடையில் வேந்தரின் கேள்விக்கு சிரித்து வைத்தேன். ஆனால் குடும்பத்தின் ஒத்துழைப்பில்லாமல் இவையெதுவுமே சாத்தியமில்லை என்பதும் தெரியும். 

நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு சுந்தரம் ஃபைனான்ஸ் நிறுவனத்தின் மேலாண் இயக்குநர் திரு.ஸ்ரீனிவாச ராகவன்- அவர்தான் நிகழ்வின் சிறப்பு விருந்தினர்- தேடி வந்து ‘உங்க செயலும், மேடையில் தமிழில் பேசியது என்னை நெகிழச் செய்துவிட்டது’ என்றார். சந்தோஷமாக உணர்ந்தேன். அருகிலேயே நின்ற திரு.சங்கர் விஸ்வநாதன் ‘நீ செய்யற வேலை பத்தியெல்லாம் சாருக்கு அனுப்பி வை’ என்றார். சங்கர் அவர்களுக்கு என் மீது தனிப்பட்ட கவனம் உண்டு.  சிறப்பு விருந்தினர் ‘நானும் என்னால முடிஞ்ச பங்களிப்பைச் செய்யறேன்’ என்றார். மேடையில் சரியாகத்தான் பேசியிருக்கிறேன் எனத் தோன்றியது.

வேலூர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி இன்றைக்கு சாம்ராஜ்யம். வேலூர், சென்னை, போபால், அமராவதி என நான்கு வளாகங்கள், பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள், வெளிநாட்டுக் கல்வி நிறுவனங்களுடனான பரந்துபட்ட தொடர்புகள், கல்லூரியின் வருமானத்தை பிற தொழில்களில் முதலீடு செய்யாமல் கல்லூரியின் வளர்ச்சிக்கு மட்டுமே திருப்பிவிடும் நிர்வாகம் என பல தனியார் கல்வி நிறுவனங்களால் செய்ய முடியாத செயல்களைச் செய்து வருகிறது. அங்குதான் படித்தேன் என்பதற்காக பெருமைக்குச் சொல்லவில்லை. அய்யாவு என்றொரு மாணவன் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன். நிசப்தம் சூப்பர் 16 மாணவன். அப்பா மரம் ஏறுகிறவர். வெளியுலகமே தெரியாத கிராமப்புற மாணவன். விடுதிச் செலவு உட்பட ஒரு பைசா வாங்கிக் கொள்ளாமல் வேலூரில் இரண்டாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ‘விஐடி ஸ்டார்ஸ்’ என்று கிராமப்புற மாணவர்களுக்கான இலவசக் கல்வித்திட்டத்தில் படிக்கிறான். இப்படி பல நூறு மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகு நிறையப் பேர் நெருங்கி வந்து பேசினார்கள். கல்லூரி சார்பில் ஒரு கிராமத்தைத் தத்தெடுத்துக் கொள்ள முடியும்; கிராமப்புற பெண் குழந்தைகளை அடையாளம் காட்டினால் அவர்களின் படிப்பை முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்; மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டிகளை நியமிக்க முடியும்- என ஒவ்வொருவரும் ஒன்றைச் சொன்னார்கள். சொன்னவர்கள் அத்தனை பேரும் பெருந்தலைகள். சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நிறைய மாணவர்களுக்கு வெளிச்சம் காட்டிவிட முடியும்.

விருதுக்குப் பரிந்துரைத்த அத்தனை பேருக்கும் நன்றி. விஐடி நிர்வாகத்துக்கும் நன்றி. இந்தியக் கல்லூரிகள் அளவில் மிக வலுவாக இருக்கும் முன்னாள் மாணவர் சங்கங்களில் விஐடி முன்னாள் மாணவர் சங்கமும் ஒன்று. 

மனதுக்கு நெருக்கமான நிகழ்ச்சி- அப்பா பாராட்டுவது போல!

நிசப்தம் இல்லையென்றால் இவையெல்லாம் எதுவுமில்லை. நிசப்தம் நண்பர்களுக்கு மனப்பூர்வமான நன்றி.

Jan 23, 2019

சம்பளம்தான் பிரச்சினையா?

கிட்டத்தட்ட எட்டு லட்சம் ஆசிரியர்களும் அரசு ஊழியர்களும் போராட்டத்தில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஆசிரியர்கள் போராட்டம் என்று கிளம்பினாலே ‘இவங்களுக்குக் கொடுக்குற சம்பளம் போதாதா?’ என்று சர்வசாதாரணமாகக் கேட்டுவிடுகிறார்கள். சம்பள உயர்வு மட்டும்தான் பிரச்சினையா என்ன? 

மாணாக்கர் சேருவதில்லை என்று சொல்லி மூன்றாயிரத்து ஐநூறு தொடக்கப்பள்ளிகளை இணைக்கிறார்கள். ‘இணைப்பு’ என்பது நாசூக்கான சொல். ‘மூடுதல்’ என்பதுதான் புதைந்திருக்கும் அர்த்தம். இது தமிழகத்தில் அரசு ஆரம்பக்கல்வியைக் குழி தோண்டிப் புதைப்பதற்கான முதல்படி. ஆனால் இதே அரசுதான் தனியார் பள்ளிகளில் மாணவர்களைச் சேர்ப்பதற்கு ஏற்பாடுகளைச் செய்து அந்தப் பள்ளிகளுக்கு கட்டணத்தை அரசே செலுத்தும் என்று சொல்லி பல கோடி ரூபாய்களை ஒதுக்கிறது. யாரேனும் மறுக்க முடியுமா? இதில் ஆளும் வர்க்கத்துக்கு கோடிகளில் கமிஷன் புரள்கிறது. ஆனால் ஆரம்பப்பள்ளிகளால் இவர்களுக்கு என்ன பலன்? தயவு தாட்சண்யமே இல்லாமல் மூடுகிறார்கள். மூடுவதற்கு சாக்குப் போக்கு வேண்டுமல்லவா? ‘மாணவர்கள் சேர்க்கையில்லை’ என்கிறார்கள்.

அரசுத் தொடக்கப்பள்ளிகளை இணைத்து எண்ணிக்கையைக் குறைக்க வேண்டாம் என்ற கோரிக்கையை ஆசிரியர்கள் முன்வைத்திருக்கிறார்கள்.

தமிழகத்தில் மூன்றாயிரத்து ஐநூறு சத்துணவு மையங்களை மூடப் போகிறது இந்த அரசு. என்ன பிரச்சினை? இன்றைக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் இலவச உணவு வழங்கப்படுகிறது என்பதற்காகவே பள்ளிக் கூடங்களுக்கு வருகிறார்கள். யாரேனும் மறுப்பதாக இருந்தால் சொல்லுங்கள். அழைத்துச் சென்று குழந்தைகளைக் காட்ட முடியும். மக்கள் நலன் பேணுகிற அரசு, சத்துணவு மையங்கள் இல்லாத ஊர்களில் எல்லாம் புதிய மையங்களைத் தொடங்க வேண்டுமே தவிர போக்கற்ற காரணங்களைச் சொல்லி சத்துணவு மையங்களை மூடக் கூடாது.

சத்துணவு மையங்களை மூடக் கூடாது என்ற கோரிக்கையும் இந்தப் போராட்டத்தில் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

Contributory Pension Scheme என்பதுதான் இன்றைக்கு ஓய்வூதியத்திற்கான திட்டம். மாதாமாதம் ஊழியர்கள் கொடுக்கும் பணத்தை ஓய்வுக்குப் பிறகு ஓய்வூதியமாகத் தருவார்கள்.  இதுவரை பிடித்தமாக இருபத்தேழாயிரம் கோடி ரூபாய்களைப் பிடித்திருக்கிறார்களாம். அதற்கான கணக்கு வழக்கு விவரங்களைச் சொல்லுங்கள் என்று ஊழியர்கள் கேட்கிறார்கள்.  பழைய ஓய்வூதிய முறையைக் கொண்டு வாருங்கள் என்று கேட்கிறார்கள். என்ன தவறு இருக்கிறது? 

உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்களை நடுநிலைப்பள்ளிகளுக்கும், ஆரம்பப்பள்ளிகளுக்கும் பணியிறக்கம் செய்து பந்தாடுகிறார்கள். தவறில்லையா? எந்தப் பணியிலாவது நாம் இதனை ஏற்றுக் கொள்வோமா? அவர்கள் கோரிக்கையாக முன்வைப்பதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?

இவை எதுவுமே நம் பொதுச் சமூகத்தின் கண்களில் படாதா என்ன? அப்படி மடை மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. ஆட்சியாளர்கள் ‘சம்பளமாகத்தான் எல்லாப் பணமும் போகிறது’ என்று சொல்வதை ஊடகங்களும் திரும்பத் திரும்பக் காட்டுகின்றன. ஊழலாக எந்தப் பணமும் போவதில்லை. கமிஷனாக பைசா கூட அரசு கஜானாவிலிருந்து காலியாவதில்லை. சம்பளம் மட்டும்தான் பிரச்சினை. இல்லையா?

ஒவ்வொரு முறையும் போராட்டம் நடக்கும் போதெல்லாம் ‘சம்பளம் கிடையாது, விடுமுறை கிடையாது’ என்று மிரட்டுகிறார்கள். ‘மனிதாபிமானத்தோடு நடந்து கொள்ள வேண்டும்’ என்று அறிக்கையை வெளியிட்டு மக்களிடம் ‘ஆசிரியர்களும் அரசு ஊழியர்களும் மனசாட்சியில்லாத ஜடங்கள்’ என்ற வெறுப்பை உண்டாக்குகிறார்கள். பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு அழைத்து உருட்டி மிரட்டி, வழக்குகள் கைது என்றெல்லாம் எதையாவது செய்து, கொஞ்ச நாள் அவகாசம் கேட்டு பிரச்சினையை வாபஸ் செய்ய வைத்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் எந்தவிதமான முன்னேற்றமுமில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் நிலைமை மோசமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது.

‘ஆசிரியர்கள் எப்பொழுதாவது மாணவர்களின் நலனுக்காகப் போராடியிருக்கிறார்களா?’ என்று அதிமேதாவித்தனமாகக் கேட்கிறவர்களும் இங்குண்டு. இந்தச் சமூகமே Corrupted Societyதான். அடுத்தவர்களைக் கேள்வி கேட்டு தன்னை யோக்கியமாகக் காட்டிக் கொள்ளும் மனோபாவம் அது. மாணவர்களின் நலன்பேணுகிற ஆசிரியர்கள்  மிகப்பரவலாக இருக்கிறார்கள். ஆசிரியர்கள் அத்தனை பேரும் மோசமானவர்கள், சோம்பேறிகள் என்று பேச வேண்டியதில்லை.  அது அபத்தம். பிச்சையெடுக்கும் அளவுக்கு இறங்கி நன்கொடை கேட்டு, வசூல் செய்து தம் பள்ளிகளை மேம்படுத்தும் ஆசிரியர்கள் எத்தனை பேர்களைக் காட்ட வேண்டும்?

இந்தப் போராட்டத்தில் சுயநலமே இல்லையா என்றால் இருக்கிறதுதான். எந்தவொரு பொதுக்காரியத்திலும் சுயநலம் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அதையும் தாண்டி நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய நியாய அநியாயங்களும் இருக்கின்றன.

உண்மையிலேயே தமிழகக் கல்வித்துறைதான் உள்ளுக்குள் அரித்துப் போனதாக மாறியிருக்கிறது. வெளியில் மேக்கப் போட்டு ‘ஆஹா பிரமாதம்’ என்று ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்கேயெல்லாம் கமிஷன் அடிக்க முடியுமோ அந்தக் காரியங்களை மட்டும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கொஞ்சம் கவனித்து, இந்தப் போராட்டம் எதற்கானது என்று காது கொடுத்துக் கேட்டால் கல்வித்துறையின் அவலம், தமிழக அரசுத்துறைகளின் சிக்கல்கள் எல்லாம் வெளியில் தெரியும். எல்லாவற்றையும் மூடி மறைத்து ‘சம்பளத்துக்கான போராட்டம்’ என்று தயவு செய்து பூசணிக்காயை சோற்றில் புதைக்க வேண்டாம். இன்றைக்கு தமிழகத்தின் கடன் எத்தனை லட்சம் கோடிகள்? கடந்த ஆகஸ்ட் மாதமே பத்து லட்சம் கோடிகளைத் தாண்டிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு வட்டிக் கொண்டிருக்கிறது இந்த அரசாங்கம் என்ற புள்ளிவிவரம் யாருக்காவது தெரியுமா? உண்மையிலேயே அரசாங்கம் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழத்தின் நிதி ஆதாரத்தை மீட்டெடுக்க இன்னமும் எவ்வளவு வருடங்கள் தேவைப்படும் என்று தெரியாது. 

கடன் மேல் கடனாக வாங்கி, தேவையற்ற திட்டங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளைப் புதைத்து கமிஷன்களில் கொழுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எதிர்காலத்தில் தமிழகத்தின் கஜானா என்னவாகப் போகிறது என்று எந்தக் கணிப்புமில்லை. Flying Blind என்பார்களே- குருட்டுவாக்கில் பறந்து கொண்டிருக்கிறது தமிழகத்தின் நிதி நிலைமை. இந்தப் போராட்டத்தின் வழியாக இதையெல்லாம் பற்றிக் கொஞ்சமேனும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்போம். திண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் தமிழகம் பற்றி நமக்கு மேம்போக்காகவேனும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியத் தருணம் இது. 

Jan 22, 2019

சந்நியாசி

சந்நியாசிகளிடம் பேசுவது தனித்த அனுபவம். திருவாரூரில் ஐங்கலக்காசு விநாயகர் என்று ஒரு பிள்ளையார் உண்டு. சிவனின் இரண்டு சந்நிதிகளுக்கும் நடுவில். போகிற போக்கில் பிள்ளையாரைப் பார்த்து கன்னத்தில் தட்டிக் கொண்டு நகர்கிறவர்கள்தான் அதிகம். அங்கேயொரு சந்நியாசி. தோளில் ஒரு ஜோல்னாபை அணிந்த சந்நியாசி அவர். நின்றபடியே விநாயகரின் சந்நிதிச் சுவரில் முகத்தைப் பதித்து- ஒளிந்து விளையாடும் போது குழந்தைகள் தமது முகத்துக்கு இரண்டு புறமும் கைகளை வைத்து மறைத்துக் கொள்வார்களே- அப்படி நின்றபடியே அரை மணி நேரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.


‘சரி வரட்டும் பேசலாம்’ எனக் காத்திருந்து கால்கள் வலித்ததுதான் மிச்சம். ‘இவர் வேலைக்கு ஆக மாட்டார்’ என்று கிளம்பி மற்ற சாமிகளைக் கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். 

திருவாரூரில் யாருமே கண்டு கொள்ளாத ஒரு சிவன் சந்நிதி இருந்தது. ஆரூரில் அப்படி நிறைய லிங்கங்கள் இருக்கின்றன. கோவிலிருந்து வெளியில் வந்த சாமியார் நேராக அந்த இருட்டுக்குள் சென்று மண்டி போட்டு வணங்க ஆரம்பித்துவிட்டார். எப்படியும் அடுத்த அரை மணி நேரம் ஆகும் என்று நினைத்தது தவறாகவில்லை. அங்கேயே அமர்ந்து கொண்டேன். ஆளரவரவமில்லாத சந்நிதி அது.

வணங்கி முடித்துவிட்டு அவர் வந்த போது  எழுந்து நின்று‘இந்த லிங்கத்துல என்ன சிறப்பு?’ என்றேன். நேருக்கு நேராகப் பார்த்துவிட்டு சாவாதானமாக ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தார். அசட்டுச் சிரிப்பு. எதுவும் சொல்லாமல் நின்றிருந்தேன். அந்தச் சந்நிதியைச் சுற்றி வந்தவர் எதுவுமே பேசவில்லை. இரண்டு நிமிடம் பார்த்துவிட்டு அவர் பேசவில்லையென்றால் நகர்ந்துவிடலாம் எனத் தோன்றியது.

‘உங்ககிட்ட பேச வேண்டாம்ன்னுதான் தோணுச்சு...சிவனைச் சுத்தும் போது மனசு மாறிடுச்சு’ என்றார். அதன் பிறகு இரண்டு மணி நேரங்களாவது பேசிக் கொண்டிருந்தோம். சில செய்திகள் மிக ஆச்சரியமாக இருந்தன. ‘நீங்க வந்து எவ்வளவு வருஷம் ஆச்சு’ என்றேன். அவருக்கே அது தெரியவில்லை. எப்பொழுதோ மனதில் தோன்றியதாம். வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார். நாள், கிழமை என்று எதுவுமே அவருக்கு இல்லை. நினைக்கும் வரைக்கும் திருவாரூர் வாசம். போதும் என்று நினைக்கும் போது இன்னொரு சிவாலயம். நடந்தே சென்றுவிடுவார். எனக்கு அவரிடம் ஆன்மிக ரீதியாக பேச வேண்டும் என்றெல்லாம் பெரிய எண்ணமில்லை. ‘நாயன்மார் கதையெல்லாம் தெரியுமா’ என்றேன். அதற்கும் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பை உதிர்த்தார். எதற்குச் சிரிக்கிறார் என்றே தெரியவில்லை.

‘லிங்கத்துல என்ன சிறப்பு? எதையுமே பார்க்கிற கோணத்துலதான் இருக்கு...சிறப்புன்னு பார்த்தா சிறப்பு’ என்றார். பேசிக் கொண்டிருந்தபோது சம்பந்தமேயில்லாமல் எனது முதல் கேள்விக்கான பதிலைச் சொன்னார். ‘அப்புறம் ஏன் திருவாரூர், திருவண்ணாமலைன்னு சுத்துறீங்க? ஊர்லயே இருந்திருக்கலாம்ல’ என்றேன் அவருக்கு அது எரிச்சலை உண்டாக்கிவிடுமோ என்று கூடத் தோன்றியது. கடுப்பாகி சாபம் விட்டுவிட்டால் நான் தியானத்தில் அமர்ந்து, புற்று உருவாகி, சிவபெருமானை அழைத்து பாபவிமோசனம் பெறுவதெல்லாம் நடக்கிற காரியமா?

அவர் திருவண்ணாமலையிலிருந்துதான் வந்திருந்தார். நடைபயணம்தான். தோன்றுகிற போது நடக்கத் தொடங்கி இருள் கட்டும் போதும் உறங்கி எவ்வளவு நாள் பயணம் என்றெல்லாம் அவருக்குச் சுத்தமாகத் தெரியவில்லை. எப்பொழுதோ கிளம்பியிருக்கிறார். எப்பொழுதோ வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்.

‘என்கிட்ட உனக்கான செய்தி என்னவோ இருக்கு...அதனாலதான் ஈசன் உன்னை அனுப்பி வெச்சிருக்கான்’ என்றார். 

என்னை ஈசன் அவரிடம் அனுப்பிவைத்தாரா என்று தெரியாது.  ‘ஒருவேளை உங்களுக்கு என்கிட்ட ஏதாச்சும் செய்தி இருக்கலாம்ல’ என்றேன். 

சிரித்துவிட்டு ‘பால் எங்க இருந்து கிடைக்குது?’என்றார்.  

‘மாடு’.

‘மாட்டோட வயித்த அறுத்தா பால் கிடைக்குமா?’

....

‘மடியில் இருந்துதானே வருது? மடியைக் கூட அறுத்தா கிடைக்குமா? அதுக்குன்னு ஒரு முறை இருக்குல்ல’ என்றார்.

என்னய்யா இது சம்பந்தமில்லாத பேச்சு என்று குழப்படியாக இருந்தது. ‘கோவிலுங்கிறது மடி மாதிரி. நீங்க இங்க இருந்துதான் சில ஆன்ம அனுபவங்களை எடுக்க முடியும்..உங்களோட மனப்பூர்வமான வழிபாடுங்கிறது கறக்கிறது மாதிரி. அறுத்து எடுக்க முடியாது’ என்றார். அவராகச் சொன்னாரா அல்லது யாராவது ஏற்கனவே சொல்லி வைத்திருந்ததா என்று தெரியவில்லை. எனக்கு அது மன அமைதி தரக் கூடிய பதிலாக இருந்தது.

அவருடைய வயதைக் கேட்டேன். அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஊரைக் கேட்டதற்கு. ‘திருவண்ணாமலையிலிருந்து வர்றேன்..எங்க போறேன்னு தெரியலை’ என்றார்.    ‘வீட்டுக்கு போகலாம்ன்னு தோணாதா?’ என்று கேட்டிருக்கக் கூடாது. கேட்டுவிட்டேன். ‘என்னைப்பத்தி தெரிஞ்சு என்ன செய்யப் போறீங்க? நானே சிவ சிவன்னு கெடக்குறேன்’ என்றார்.

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்காமல் இருந்திருந்தால் ‘உங்க பேர் என்ன’வென்றாவது கேட்டிருக்கலாம். அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். இவர் வழியாக ஈசன் அனுப்பி வைத்த செய்தி என்னவென்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தது மனம். அப்படியில்லாவிட்டால் சம்பந்தமேயில்லாத ஒரு காவி பூண்ட சாமியாரிடம் இந்த இரவில் ஏன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தோன்றாமல் இல்லை. கோவிலைப் பூட்டுகிற நேரம். இரவில் கமலாலயம் குளக்கரையில் இருக்கும் ஏதாவதொரு மண்டபத்தில் படுத்துக் கொள்வதாகச் சொன்னார்.

‘காசு கொடுத்தால் வாங்கிக்குவீங்களா?’என்றேன்.

‘சோறு மட்டும்தான்’ என்றார். எப்பொழுதுமே சோறு கிடைக்கும் என்று சொல்ல முடியாது என்று சொல்லியிருந்தார்.

‘எல்லாம் அவனோட விளையாட்டுத்தான்..சில சமயம் பல நாட்களுக்கு பட்டினி போட்டுடுவான்’என்றார். 

‘எதுக்கு இந்தக் கஷ்டம்? பசி, பட்டினி, கொசுக்கடி, அலைச்சல்’ என்று கேட்டேவிட்டேன்.

சிரித்துவிட்டு தனது கையிலிருந்த திருவோட்டை தலைகீழாகக் கொட்டிக் காட்டினார். எந்த பாரமுமில்லை என்று அர்த்தம். ஜோல்னா பையைக் கொட்டினார். வெறும் திருநீறு. ஊதினார். பறந்தது. பையை உதறி தலைக்கு வைத்துப் படுத்துக் கொண்டு சிரித்தார். எனக்கு எந்தக் கஷ்டமுமில்லை என்று சொல்லிக் காட்டிவிட்டார்.

கண் புருவங்களை உயர்த்தி வனையைக் காட்டினார். ‘உனக்கும் இப்படித்தானா?’ என்றாரா அல்லது ‘வேற என்ன?’ என்றாரா என்று புரியவில்லை. அதற்கு மேல் என்ன பேசுவது?

சில நிமிடங்கள் அமர்ந்துவிட்டு ‘நாளைக்கு காலையில் வர்றேன்..இருப்பீங்களா?’

‘நீங்களும் நானும் பேசணும்ன்னு சித்தமிருந்தா இருப்பேன்’ என்றார்.

அடுத்த நாள் காலையில் கோயிலைச் சுற்றி வந்தேன். அவரைக் காணவில்லை.

Jan 17, 2019

ஆதியைத் தேடி...

கடந்த இரண்டு நாட்களாக பொங்கல் விழாவினைக் கொண்டாடும் ஏகப்பட்ட கிராமங்களைப் பார்க்க நேரிட்டது. அவரவர் வீட்டுக் கொண்டாட்டமாக இருந்த பொங்கல் பண்டிகை சமீபகாலத்தில் ஊர்த் திருவிழாவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. பொதுவிடத்தில் பொங்கல் வைத்து, இளைஞர்கள், குழந்தைகள், பெண்களுக்கென விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி, இன்னிசை நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்து என ஊரே கலகலக்கிறது. 

ஆதியில் பொங்கல் இருந்ததா என்று தெரியவில்லை. பொங்கல் குறித்து எந்தக் குறிப்பும் சங்க இலக்கியங்களில் இல்லை என்கிறார்கள். பொங்கல் இடையில் வந்ததுதான். தவறொன்றுமில்லை. தை முதல் நாள் தவிர உழவர் திருநாள், திருவள்ளுவர் தினம் என எல்லாமே இடையில் வந்ததுதான். இப்பொழுதெல்லாம் ‘இது இடையில் வந்தது’ என்று பேசுவது மிகச் சாதாரணமாகிவிட்டது. எதைப் பற்றிப் பேசினாலும் ‘இது ஆதியில் இல்லை’ என்கிறார்கள். இப்படி இடையில் வந்தவற்றை ஒதுக்கி ஆதியைத் தேடி பயணிக்கும் போது எதுதான் ஆதி என்ற குழப்பம் வந்துவிடுகிறது. எல்லாவற்றையும் களைந்து களைந்து காலத்தின் பின்னோக்கிச் சென்றபடியே இருந்தால் மனிதனின் நிர்வாணமும், மரத்தின் மீதான வாழ்வும்தானே இறுதியில் மிஞ்சும்?

‘கொங்குநாட்டில் இந்து மதத்துக்கு முன்பாக சமணம் விரவியிருந்தது’ என்பது வரலாற்றுத் தரவுதான். மறுக்க முடியாதது. அப்படியானால் சமணத்துக்கு முன்பாக எது? என்ற கேள்வி இயல்பானதுதானே? நல்லதும் கெட்டதுமாக மனித குலத்தைப் பல படலங்கள் மாற்றி மாற்றி மூடுகின்றன. வரலாற்றின் போக்கில் வல்லவன் தனக்கு ஏற்றபடி இந்த உலகை மாற்றுவான். வல்லவனை மிஞ்சும் இன்னொரு வல்லவன் எதிர்காலத்தில் வருவான். இதுதான் உலக இயங்கியல்.  இப்படித்தான் கடந்த காலத்தில் உலகம் இயங்கியது. எதிர்காலத்திலும் இப்படித்தான் இருக்கும்.

நாம் இழந்தவற்றை கண்டெடுத்து பழையனவற்றை மீட்டெடுக்க முயற்சிக்கும் போது அது மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுமானால் அவை தமக்கான இடத்தை மீண்டும் கைப்பற்றும். ஆனால் மக்களை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்யும்படியான வல்லவன் உருவாக வேண்டும். இல்லையென்றால் எதுவும் வெற்றுப் பெருமையாக மட்டுமே எஞ்சும். 

இப்படி பழையனவற்றை மழுங்கச் செய்யும் புதிய வழக்கங்கள் மனிதர்களைப் பிளவுபடுத்தாததாக இருக்க வேண்டும். இயற்கையைப் பாழ்படுத்தாததாக இருந்தால் வரவேற்கலாம். விநாயகர் சதுர்த்தியையெல்லாம் நாம் எதிர்க்க வேண்டிய காரணம் என்று பட்டியலிட்டால் இவை இரண்டும்தான் பிரதானமாக இருக்கின்றன. ‘நீ இந்து...அவன் அடுத்தவன்’ என்று வெளிப்படையாகக் கூறு போடுகிற நிகழ்வாக விநாயகர் சதுர்த்தி ஊர்வலங்கள் மாறிவிட்டன. இந்துத்துவ வாக்கு வங்கியை வளப்படுத்துவது தவிர விநாயகருக்கு வேறு எந்த வேலையுமில்லை. 

நமக்கும் விநாயகருக்கும் என்ன வாய்க்கால் தகராறா? வரப்புத் தகராறா? எதன் மீதும் வெறுப்பு பாராட்ட வேண்டியதில்லைதான். வன்மம் கொண்டு அலைய வேண்டியதில்லை. ஆனால் மனிதர்களை பகுக்கும் மறைபொருளைக் கொண்டிருக்கும் செயல்பாடுகளைப் பற்றி பேசத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. நம் எதிர்ப்பைக் காட்டத்தான் வேண்டும். ஒருவேளை அவர்கள் வல்லவர்களாக இருந்து, தமது செயல்பாட்டில் வெற்றியடைந்துவிட்டால் அதற்கு மேல் நாம் என்ன செய்ய முடியும்? மேலே சொன்னது போல வல்லவன் வகுப்பதுதான் வரலாறு. ஆனால் நம் காலத்தில் நடைபெறும் மாறுதல்கள்- அவை மனித குலத்துக்கு ஏதேனுமொருவகையில் எதிரானதாக இருப்பின், அவை நம் மக்களின்வாழ்வியலுக்கு முரணானது எனில் நம்முடைய ஆற்றலையெல்லாம் திரட்டி எதிர்க்கலாம்.

வீரியம் பெறும் ஒரு வழக்கம் எந்தவிதத்தில் பெருந்திரளான மக்களுக்கு எதிரானதாக இருக்கிறது மக்களிடம் துணிந்து பேசலாம். அதைப் போலவே நல்லனவற்றையும் பேச வேண்டும். 

நேற்று ஒரு கிறித்துவப் பள்ளியில் பொங்கல் கொண்டாடினார்கள். உழவர் சிலைக்கு முன்பாக வண்டி மாட்டுக்கு அலங்காரம் செய்து, படையலிட்டு, பொங்கல் வைத்துக் கொண்டாடிய கொண்டாட்டத்தில் குழந்தைகளிடம் ‘இயற்கைக்கு நன்றி சொல்லுங்கள்’ என்று தலைமையாசிரியர் சொல்லிக் கொடுத்தார். கடந்த வருடம் பொங்கலின் போது எங்குமே நீர் இல்லை. கிணறு காய்ந்து கிடந்தது. ஓடைகள் பிளந்து கிடந்தன. இந்த வருடம் அவையெல்லாம் நிரம்பியிருக்கின்றன. இயற்கை அன்னைக்கு நன்றி சொல்லுங்கள் என்றார். குழந்தைகள் வணங்கினார்கள். எந்த விழாவில் இப்படியொரு நிகழ்வைப் பார்க்க முடியும்?

இன்னொரு சிற்றூருக்குச் சென்றிருந்தோம். இசுலாமியப் பெண்கள் பொங்கலிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். உண்மையிலேயே நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. பொங்கல், தமிழர்களை ஒன்றிணைக்கிறது. சாதி, மத உணர்வுகளைத் தாண்டி ‘தமிழன்’ என்ற புள்ளியில் கட்டுகிறது. இவை மக்களை உணர்வுப்பூர்வமாக முட்டாள்கள் ஆக்குவதில்லை. விஷ விதைகளை ஊன்றுவதில்லை.  பொங்கல் விழாக்களைக் கொண்டாடும் கிராம மக்களை நெருங்கிப் பார்க்கும் போது இதனை நன்கு புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆயிரமாயிரம் பிரிவினைகளுக்கான விதைகள் விதைக்கப்படும் இந்தக் காலகட்டத்தில் ஊரே இணைந்து கொண்டாடும் இத்தகைய பொங்கல் நிகழ்ச்சிகள் காலத்தின் தேவையாகவும் அவசியமாகவும் இருக்கிறது. 

ஊர் பொங்கல் விழாக்கள் ஏதோவொருவகையில் மனதுக்கு சந்தோஷமாகவும் நெருக்கமாகவும் இருக்கின்றன. எந்த அமைப்புகளும் முன்னெடுக்காமல் உள்ளூர் மக்கள் அவர்களாகவே கொண்டாடுகிறார்கள்.  பல ஊர்களில் பல்வேறு சாதியினர் இணைந்து சமத்துவப் பொங்கலிடுகிறார்கள். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் பொங்கல் விழா இன்னமும் விமரிசையாகக் கொண்டாடப்பட வேண்டும். மக்களைப் பிணைக்க வேண்டும். 

Jan 16, 2019

தை- தமிழர் புத்தாண்டு

புத்தாண்டுக்கு சித்திரை முதல் தேதியாக இருந்தால் என்ன? தை மாதமாக இருந்தால் என்ன என்கிற மனநிலைதான். முந்நூற்று அறுபத்தைந்து நாட்களில் ஏதோவொன்று. அதற்கு மேல் என்ன இருக்கிறது? ஆனால் இதில் அரசியல் சாயம் புகுந்து விளையாடுகிறது.  ஒரு தரப்பு தை தான் தமிழர் புத்தாண்டு என்று சொல்ல, பாரம்பரியமாக சித்திரைதானே புத்தாண்டு என்று இன்னொரு தரப்பு மல்லுக்கட்ட என்னதான் இருக்கிறது என்று மண்டை காயாமல் இல்லை. 

வானியல் சாஸ்திரம் பற்றிப் பேசக் கூடிய, ஜோதிட நண்பர்கள் உட்பட சில நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வழியாக சில தரவுகளைத் தேடிப் பார்த்தால் மிக நம்பகமான ஒன்றாக Perihelion/Aphelion-ஐ எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று தோன்றுகிறது.

அது என்ன Perihelion?


பூமி சூரியனைச் சுற்றி வரும் பாதை நீள்வட்டம் என்றாலும் கூட, நீள்வட்டத்தின் மையத்தில் சூரியன் இருப்பதில்லை. இந்த நீள்வட்டத்தில் சுற்றுகிற புவியானது வருடத்தில் ஒரு நாள் சூரியனுக்கு மிக அருகாமைக்கு வருகிறது. இந்த அருகாமையை Perihelion என்கிறார்கள். சூரிய அண்மைப்புள்ளி. டிசம்பர் மாதத்தில் பூமியின் வடதுருவத்தில் அவ்வருடத்திற்கான மிக நீண்ட இருள் நாள் வரும். அந்த நாளுக்கு சற்றேறக்குறைய இரண்டு வாரங்கள் கழித்து சூரியனுக்கு மிக அருகில் புவி செல்கிறது. Perihelion. கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் மார்கழி கடைசி வாரம் அல்லது தை முதல் வாரம்.  

(ஆறு மாதம் கழித்து புவியானது சூரியனுக்கு வெகு தொலைவில் அமைகிற புள்ளி Aphelion)

சரி; புவி சூரியனுக்கு மிக அருகில் சென்றுவிட்டால் அதனை எப்படி புத்தாண்டு என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று கேட்கலாம்.

சூரியனானது தினசரி நேர் கிழக்கில் உதித்து நேர் மேற்கு நோக்கிப் பயணிக்கிறதா? ஆறு மாதங்கள் வடகிழக்கில் உதிக்கும் சூரியன் அடுத்த ஆறு மாதங்கள் தென்கிழக்கில் உதிக்கும். எப்படி சூரியன் வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி நகர்கிறது?


பூமியானது 23.4 டிகிரி சாய்ந்த வாக்கில் சூரியனைச் சுற்றி வருகிறது. இந்த நீள்வட்டத்தின் அரை பாதியில் சுற்றும் போது வடதுருவம் சூரியனை நோக்கிச் சாய்ந்திருக்கும். அப்பொழுது பூமத்திய ரேகைக்கு மேற்புறமுள்ள வடக்குப் பகுதியில் வெப்பம் அதிகமாக இருக்கும். அடுத்த ஆறுமாதங்கள் நீள்வட்டத்தின் இன்னொரு பாதியில் சுழலும் போது பூமியானது சூரியனை விட்டு வெளியில் சாய்ந்திருக்கும். அந்த ஆறு மாதங்கள் தென்பகுதியில் வெப்பம் அதிகமாக இருக்கும். இந்த சாய்வு சூரியனை நோக்கியும், சூரியனிடமிருந்து விலகியும் இருப்பதால்தான் சூரியன் வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி நகர்வதாகத் தெரிகிறது.  சூரியன் தெற்கிலிருந்து வடக்கு நோக்கி நகரும் ஆறு மாத காலத்தை உத்தராயணம் என்கிறார்கள். (உத்தரம்: வடக்கு). இந்த ஆறு மாத காலத்தில் வரக்கூடிய மாதங்கள்- தை, மாசி, பங்குனி, சித்திரை, வைகாசி, ஆனி. வெப்பம் மிகுந்த காலகட்டம். 

சூரியன் தெற்கு நோக்கிப் பயணிக்கும் போது அதனை தட்சிணாயனம் என்கிறார்கள். அந்த ஆறு மாத காலத்தில் வரக்கூடிய மாதங்கள்தான் ஆடி, ஆவணி, புரட்டாசி, ஐப்பசி, கார்த்திகை,மார்கழி- சூறைக்காற்று, மழை, அடைமழை, குளிர், கடுங்குளிர் என்ற பருவம் மாறி இளவேனில் தொடங்குவதை ‘தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்’ என்கிறார்கள். 

இதையெல்லாம் ஓரளவுக்கு புரிந்து வைத்துக் கொள்வதில் தவறேதுமில்லை. வானியல் ரீதியிலாக எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி, தமிழர்களின் வேளாண்மை வாழ்வியல் சார்ந்து எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி- தை மாதம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவே இருக்கிறது. சங்க இலக்கியங்களில் தைப் பொங்கல் குறித்தான ஏதேனும் குறிப்புகள் இருக்கின்றனவா என்று தெரியவில்லை ஆனால் தை மாதம் குறித்தான குறிப்புகள் புறநானூற்றில் இருக்கிறது. பொங்கல் குறித்தான குறிப்புகளோ, பிற மாதங்கள் குறித்தான குறிப்புகளோ இருப்பின் சுட்டிக் காட்டுங்கள்.

நானொன்றும் வானியல் வல்லுநர் இல்லை. ஆனால் தை மாதம் புத்தாண்டு வாழ்த்துச் சொல்வது சரியா தவறா என்று குழப்பம் வரும் போது கருணாநிதி, ஜெயலலிதாவையெல்லாம் ஓரங்கட்டிவிட்டு நமக்குத் தெரிந்த வரை சரியான வல்லுநர்கள் வழியாக புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். அப்படியான புரிதலின் வழியாக தை ஒன்றாம் தேதியைப் புத்தாண்டு என எடுத்துக் கொள்வது மிகச் சரியானது என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஒருவேளை தமிழகம் பூமத்திய ரேகைக்குத் தெற்காக இருந்திருந்தால் இந்த கணக்கு முறையே வேறானதாக இருந்திருக்கக் கூடும். 

இத்தகைய விவகாரங்களில் மறைமலையடிகள் உட்பட எந்த அறிஞரைச் சுட்டிக் காட்டினாலும் யாராவது சண்டைக்கு வருவார்கள். அதை முன்வைத்தே உடைக்கவும் செய்வார்கள். யாரையும் சுட்டிக் காட்ட வேண்டியதில்லை. மேற்சொன்ன புரிதலிலிருந்தே பேசலாம். அப்படியும் சம்மதமில்லை என்றாலும் ஒன்றும் குறைந்துவிடப் போவதில்லை.

மீண்டுமொருமுறை தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.

(16.01.2019 அன்று கோபிபாளையம் தூய திரேசாள் ஆரம்பப்பள்ளியில் பொங்கல் விழாவில் ஆற்றிய உரையின் எழுத்து வடிவம்)

Jan 15, 2019

இப்படித் தொடங்கியிருக்கிறோம்..

2019 ஆம் ஆண்டின் பொங்கல் - தமிழர் புத்தாண்டை- வானம் பார்த்த குக்கிராமத்தில் கொண்டாடினோம். ஐஐடியில் முனைவர் ஆராய்ச்சி படிப்பை மேற்கொள்ளும் ராஜேந்திரனின் சொந்த ஊர் தெற்குப்பதி. கடந்த வருடத்தின் சூப்பர் 16 மாணவர்களில் ஒருவர் ராஜேந்திரன். ‘எங்க ஊருக்கு ஏதாச்சும் செய்யணும் சார்’ என்கிற மனநிலை கொண்ட மாணவன்.

தெற்குப்பதி வறண்ட பூமி. முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக பசுமையாக இருந்ததாக இன்றைக்குக் கூட ஒருவர் பேசினார். ஆனால் இப்பொழுது பசுமை எதுவுமில்லை. காய்ந்து கிடக்கிறது. அந்த ஊரில்தான் இன்று பொங்கல் விழா.

மொத்தம் நூற்றைம்பது வீடுகள் இருக்கின்றன. பந்தல் அமைத்து, மைக் செட் கட்டி, இளைஞர்கள், குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடத்தி இரண்டு நாட்கள் திருவிழாவாக நடத்துகிறார்கள். வழக்கமான பொங்கல் திருவிழாதான். ஆனால் அதனுடன் சேர்த்து ஐம்பது மரக்கன்றுகளை நட்டுவிட வேண்டும் என்பதுதான் அந்த ஊர் இளைஞர்களின் திட்டம். நண்பர் கார்த்திகேயன் வழியாக அவர்கள் பேசி கடந்த பதினைந்து நாட்களாகவே மரக்கன்றுகளைக் கொண்டு வந்து, அவற்றுக்கான தடுப்புகளைத் தயார் செய்து- நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து அதற்காக உதவி செய்திருக்கிறோம்- குழிகளைத் தோண்டி வைத்திருந்தார்கள்.

இன்று காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் தெற்குப்பதிக்குச் சென்று சேர்ந்திருந்தோம். தடபுடலாக மரக்கன்றுகளை நட்டுவிட்டு வருவதில் அர்த்தமேயில்லை. உள்ளூர் இளைஞர்கள், பெரியவர்கள் வட்டமாக அமர அவர்களிடம் ஓர் உரையாடல் நிகழ்ந்தது. வழக்கமாக எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும் தொடக்கத்தில் உள்ளூர் மக்களிடம் சிறு தயக்கம் இருக்கும். ‘இவன் யாரு புதுசா’ என்னும் தயக்கம்.  அதை எப்படி உடைக்கிறோம் என்பதில்தான் வெற்றி இருக்கிறது.

தத்துவமெல்லாம் பேசுவதில்லை. மிகச் சாதாரண விஷயங்கள்தான். இன்று, அரசியல் விழிப்புணர்வுக்கும், ஓட்டு அரசியலுக்குமான வித்தியாசம் என்பதை மையப்படுத்திப் பேசினேன்.  பொதுக்காரியங்கள் என்று பொதுவெளியில் செய்யப்படும் போது மேற்சொன்ன இரண்டில் ஒன்று இருக்கும் அல்லது இரண்டுமே இருக்கும். அதைப் புரிந்து கொள்வதில்தான் மக்களின் வெற்றி இருக்கிறது. சரியான புரிதல் வந்துவிட்டால் தகுதியான தலைமையை நாம் தேர்ந்தெடுத்துவிடுவோம். 

இளைஞர்களும் நிறையப் பேசினார்கள். உள்ளூரில் படித்த இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். படித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. அரசுப் பணிக்குச் செல்ல வேண்டும் என விருப்பம் இருப்பவருக்கு இந்தியாவில் எவ்வளவு மாநிலங்கள் இருக்கின்றன என்று தெரியவில்லை. இதுதான் நிதர்சனம். பெரும்பாலான கிராமப்புறத்து இளைஞர்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். பதினைந்து நாட்களில் மீண்டும் வந்து அவர்களுடன் விரிவான உரையாடல் நிகழ்த்துவதாகச் சொல்லியிருக்கிறேன். அவர்களிடம் நிறையப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒரு தீக்குச்சியை உரசி வீசுவதுதான். அவர்கள் பற்றிக் கொள்வார்கள். 

பொதுவாக, இப்படியான உரையாடல்கள் வழியாகவே இளைஞர்களிடம் நெருங்க முடிகிறது. தொடக்கத்திலிருந்தே பாவனையில்லாமல் பேசிவிட வேண்டும். ‘இதையெல்லாம் இவன் ஏன் செய்யுறான்?’ என என்னையும் சந்தேகப்படுங்கள் என்றுதான் தொடங்குகிறேன். பாசாங்கு செய்வதில்லை. வெளிப்படையாகவும் நேர்மையாகவும் பேசினால் அங்கேயிருக்கும் சில இளைஞர்களுக்காவது நம்மைப் பிடித்துவிடும். அவர்கள் நம் அலைவரிசைக்கு வந்துவிடுவார்கள். 

மாலையில் ராஜேந்திரன் அழைத்து ‘நீங்க வந்தது பசங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் சார்’ என்ற போது உண்மையில் அவர்களைவிடவும் எனக்குத்தான் பெரிய சந்தோஷம் என்றேன். இவ்வளவு சிறிய கிராமத்தில் அவர்களில் ஒருவனாகப் பொங்கல் கொண்டாடுவதைவிடவும் வேறு என்ன சந்தோஷம் இருந்துவிடப் போகிறது? களப்பணி உருவாக்கித் தருகிற சந்தோஷம் அது.

உரையாடல் முடிந்த பிறகு ஒரு வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று இனிப்பு வழங்கி, தேனீர் கொடுத்தார்கள். ஏதோ உள்ளூர்க்காரனைப் போல பாவித்தார்கள். இனிப்பு உண்டுவிட்டு வெளியில் வந்த போது கோவிலுக்கு முன்பாகப் பெண்கள் வரிசையாக அடுப்புகளை மூட்டி வைத்து எங்களைப் பற்ற வைத்துத் தரச் சொன்னார்கள். அவர்கள் அளித்த மரியாதை மிகுந்த உற்சாகமூட்டுவதாக இருந்தது. மன நிறைவோடு செய்தோம். எல்லோருக்கும் இப்படியான பொங்கல் கொண்டாட வாய்ப்புக் கிடைத்துவிடுவதில்லை. இதைத்தான் ஆசிரியர் அரசு தாமஸிடமும் சொன்னேன்.




2019 மிகச் சிறப்பாகத் தொடங்கியிருக்கிறது. களத்தில் செய்ய இன்னமும் எவ்வளவோ இருக்கிறது. தொடர்ந்து செயல்படுவோம். அனைவருக்கும் தமிழர் திருநாள் வாழ்த்துகள். 

Jan 14, 2019

என்ன படிக்க வேண்டும்?

நேற்று ஒரு கல்லூரிக்குச் சென்றிருந்தேன். கோவையில் இருக்கும் தனியார் கல்லூரி அது. ஒருவரைச் சந்தித்துப் பேச வேண்டியிருந்தது. அவர் கல்லூரியின் மனிதவளத்துறையில் இருக்கிறார். அவருடனான முதல் அறிமுகம் இது. வழமையான சில கேள்விகளுக்குப் பிறகு  ‘என்ன வேலை செய்யறீங்க?’ என்றார். 

‘இப்போத்தாங்க டேட்டா சயின்ஸ் ஆரம்பிச்சிருக்கேன்...’ என்று சொன்னவுடன் அவரது முகத்தில் பல்பு எரிந்தது.

‘எங்கள் கல்லூரியின் எம்.பி.ஏ துறைத் தலைவரைப் பார்த்துட்டு வரலாமா?’ என்றார். இது திட்டத்திலேயே இல்லை. 

‘டேட்டா சயின்ஸூக்கான ஆட்களைத் தேடிட்டு இருக்காங்க..பசங்களுக்கு ஒரு க்ளாஸ் எடுங்க’ என்று சொல்லி அழைத்துச் சென்றார். அத்துறையில் எனக்கு அவ்வளவு பாண்டித்யம் இல்லை. வகுப்பெடுக்கும் அளவுக்கு கற்றுக் கொள்ளவுமில்லை. ஆனாலும் ஒரு தைரியம்தான். துறைத்தலைவர் எடுத்தவுடனேயே ‘பைத்தான் படிக்கணுமா? ஆர் படிக்கணுமா?’ என்று கேட்டார். அவை இரண்டும் மென்பொருட்கள். கணினித்துறை ஆசிரியர்கள் இப்படிக் கேட்டால் ஆச்சரியப்பட எதுவுமில்லை. ஆனால் பிற துறையைச் சார்ந்தவர்கள் நேரடியாக மென்பொருளுக்குச் செல்லக் கூடாது. அடிப்படையான தத்துவங்களைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். டேட்டா சயின்ஸ் என்றில்லை- ஆட்டோமொபைல் தெரிந்தவர்கள் ‘சி படிக்கணுமா? சி++ படிக்கணுமா’ என்று கேட்பது போலத்தான். சி, சி++ தெரிந்திருந்தால் ஆட்டோமொபைல் ஆட்களுக்கு பலம்தான். ஆனால் அதற்கு முன்பாக ‘முதலில் ஆட்டோமொபைல் பற்றி தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அதன் பிறகு அதில் சி பிரயோஜனப்படுமா அல்லது சி++ பிரயோஜனப்படுமா? என்று ஆராயலாம்’ என்றுதான் சொல்வேன். 

நம்முடைய உயர் கல்விமுறை எல்லாவற்றையும் மென்பொருளாக கற்றுக் கொள்வதில்தான் குறியாக இருக்கிறதோ என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. ‘இந்த சாஃப்ட்வேரைப் படிச்சுட்டு வேலைக்கு போய்டணும்’ என்பது மட்டும்தான் இலக்காக இருக்கிறது. கல்லூரி முடித்துவிட்டு வெளியில் வரும் போது ஏதாவதொரு மென்பொருளைப் படித்துவிட்டு வேலையை வாங்கிவிடலாம். அது பெரிய சிரமமில்லை. ஆனால் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு வேறு விதமான பிரச்சினை உருவெடுக்கும். 

மென்பொருளுடன் நம்மை பிணைத்துக் கொண்டால் அதிலேயேதான் கட்டுண்டு கிடக்க வேண்டும். உதாரணமாக என்னைச் சுட்டிக் காட்டுவதும் உண்டு. இதற்கு முன்பாக உற்பத்தித் துறையில் ஆலோசகராக இருந்தேன். நிறுவனங்களில் உற்பத்தி செய்யுமிடத்தில் என்ன பிரச்சினைகள் வரும், எப்படி சமாளிப்பது என்பது மாதிரியான வேலை. பல நிறுவனங்கள் தங்களது தொழிற்சாலைகளில் ஆரக்கிள் ஆப்ஸ் என்றவொரு மென்பொருளைப் பயன்படுத்துகின்றன. எத்தனை பொருட்களை உற்பத்தி செய்ய வேண்டும், எவ்வளவு நாள் அவகாசத்தில் முடிக்க வேண்டும் உள்ளிட்ட விவரங்கள் ஆரக்கிள் ஆப்ஸில் இருக்கும். ஆரக்கிள் ஆப்ஸ் மாதிரி சந்தையில் வெவ்வேறு மென்பொருட்கள் கிடைக்கின்றன. வேலை தேட வேண்டும் என்கிற சூழல் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக வந்த போது ஆரக்கிள் ஆப்ஸைப் படித்துவிட்டு வேலையை வாங்கியிருந்தேன். 

பிரச்சினை என்னவென்றால் தொழிற்சாலையில் நிகழும் முக்கியமான பிரச்சினைகளைவிடவும் ஆரக்கிள் ஆப்ஸ் பற்றித்தான் எனக்கு அதிகமாகத் தெரியும். ஒரு நிறுவனத்திலிருந்து இன்னொரு நிறுவனத்துக்கு வேலையை மாற்றினாலும் ஆரக்கிள் ஆப்ஸ் பயன்படுத்தும் நிறுவனத்துக்குத்தான் மாற வேண்டும். ஆரக்கிள் ஆப்ஸ்ஸூக்குப் பதிலாக வேறொரு மென்பொருளைப் பயன்படுத்தும் நிறுவனத்திடம் சென்று ‘எனக்கு உற்பத்தித் துறையின் சூட்சமங்கள் தெரியும்’ என்கிற அளவுக்குப் புலமை இல்லை. இதுதான் மென்பொருள் துறையில் பதினைந்து வருடங்களைத் தாண்டும் பெரும்பாலானவர்களின் சிக்கலாக உருவெடுக்கிறது. மென்பொருளைக் கற்றுக் கொள்வது பெரிய காரியமே இல்லை. யார் வேண்டுமானாலும் மூன்று மாதங்களில் படித்துவிட முடியும்- அது எவ்வளவு பெரிய மென்பொருளாக இருந்தாலும் இதுதான் கணக்கு. 

ஐந்து அல்லது ஆறு வருட அனுபவம் உள்ள ஒருவராலேயே ஒரு மென்பொருளைப் பிரித்து மேய முடியும் என்னும் போது பிறகு ஏன் பதினைந்து வருடங்கள் அனுபவமுள்ள ஒருவருக்கு பல லட்ச ரூபாய்களைக் கூடுதலாகத் தர வேண்டும்? நிறுவனங்கள் அனுபவஸ்தர்களை ஓரங்கட்ட மிக முக்கியக் காரணம் இதுதான். 

பதினைந்து வருட அனுபவங்களைச் சேர்த்து வைத்திருக்கும் போது ‘எனக்கு ஆரக்கிள் ஆப்ஸ் தெரியும், ஆனால் அதைவிடவும் அதிகமாக உற்பத்தித் துறையின் சிக்கல்களைத் தெரியும், அதற்கான தீர்வுகளும் தெரியும்’ என்று சொல்லும் நிலையில் இருந்திருந்தால் எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டியதே இருக்காது. மென்பொருள் துறையில் பணியாற்றுகிற அல்லது மென்பொருட்களைப் பயன்படுத்துகிற யாருமே மென்பொருளை அக்குவேறு ஆணி வேறாகக் கற்றுக் கொள்வதில்தான் கவனமாக இருக்கிறார்கள். தம்முடைய துறை (டொமைன்) பற்றிய ஆழமான புரிதல் இருப்பதில்லை. இதைத்தான் ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மென்பொருள் என்பவை மாறிக் கொண்டேயிருக்கும். இன்று சந்தையில் கோலோச்சுகின்ற ஒன்று அடுத்த வருடம் சீந்த ஆளில்லாமல் போய்விடும். ஆனால் துறைகள் அப்படியில்லை- உற்பத்தி, தொலைத் தொடர்பு, ஆட்டோமொபைல், புள்ளியியல் என்பவையெல்லாம் எல்லாக் காலத்திலும் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். அதனால் நம்முடைய அறிவு அதில்தான் இருக்க வேண்டும்.

டேட்டா சயின்ஸ் என்றால் ஒரு தகவலை எப்படி ஒழுங்குபடுத்துவது, அதை எப்படி ஆராய்வது, நம் ஆய்வின் முடிவுகளை எப்படி அடுத்தவர்களுக்குக் காட்டுவது என பல கட்டங்கள் இருக்கின்றன. இவை ஒவ்வொரு கட்டத்தைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்படித் தெரிந்து கொண்டால் அந்தந்த காரியத்துக்கு ஏற்ப சந்தையில் கிடைக்கும் மென்பொருளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். அதுதான் நம்மை அடுத்த கட்டத்துக்கு நோக்கி நகர்த்தும். ‘ஆர் படிக்கணுமா? பைத்தான் படிக்கணுமா?’ என்று ஆரம்பத்திலேயே யோசிக்கத் தொடங்கினால் நம் தேடல் முடங்கிப் போகும். டேட்டா சயின்ஸில் மட்டுமில்லை- இது எல்லாத் துறைகளுக்கும் பொருந்தும்.

Jan 11, 2019

தும்பி

சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியில் ஒரு சிற்றிதழைப் பரிந்துரை செய்யச் சொன்னால் தும்பியைச் சொல்வேன். குழந்தைகளுக்கான சிற்றிதழ் அது. குக்கூ அமைப்பினர் நடத்தும் சிற்றிதழ். குக்கூ பற்றித் தெரியாதவர்களுக்காக- புன்னகை மன்னர்கள் அவர்கள். எந்நேரமும் சிரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன். சிவராஜ் அல்லது முத்து இருவரில் யாரேனும் ஒருவர் வாய் முழுக்கவும் திறக்காமல் சிரிக்கும் ஒரு நிழற்படத்தைக் காட்டிவிட்டால் சொத்தையே எழுதி வைக்கிறேன் என்று கூடச் சவால் விடலாம். கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. அப்படியான புன்னகை அவர்களுடையது.


ஜவ்வாது மலையோரம் வனம். அந்த வனத்தில் இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வு. அவர்களே விளைய வைத்துச் சமைப்பார்கள். எரிவாயு கிடையாது. விறகு அடுப்புதான். மாடும் கன்றும் வைத்திருக்கிறார்கள் ஆனால் பால் கறக்க மாட்டார்கள்.  அது கன்றுக்குட்டிக்குத்தான். எப்படியான வாழ்க்கை என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.

பெரிய வருமானம் கிடையாது. ஆனால் சமரசமற்ற வாழ்க்கை. தும்பி இதழிலும் அப்படியேதான். சமரசமே இல்லை.


‘என்னங்க ஒரு இதழ் எண்பது ரூபாய் ஆகுது?’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இதழின் தரம் அப்படியிருக்கும். வழவழப்பான தாள்கள். வண்ணப்படம். சர்வதேச அளவில் பிரபலமான குழந்தைகளுக்கான கதையை எடுத்து அதை மொழிபெயர்த்து தமிழ் மற்றும் ஆங்கில மூலம் இரண்டிலும் அச்சிட்டிருப்பார்கள். தமிழ் வாசிக்கத் தெரிந்த குழந்தையாலும் வாசிக்க இயலும்; ஆங்கிலம் மட்டுமே தெரிந்த குழந்தையும் வாசிக்க முடியும். இதழின் கடைசி சில பக்கங்களில் பெற்றோர்/ஆசிரியருக்கான ஒரு கட்டுரை- தமிழின் முக்கியமான ஆளுமையால் எழுதப்பட்டிருக்கும்.



தும்பி, சென்னை புத்தகக் காட்சியிலும் அரங்கு அமைத்திருக்கிறது. புத்தகக் காட்சியின் எந்த நுழைவாயிலில் நுழைந்தாலும் நுழைந்தவுடன் வலது பக்கம் திரும்பினால் தும்பி அரங்கு கண்ணில்படும். வருடச் சந்தா எந்நூறு ரூபாய் என நினைக்கிறேன். ஆனால் தைரியமாகச் சந்தாவைக் கட்டிவிடலாம். 

துணிந்து உத்தரவாதம் அளிக்கலாம். Worth to subscribe.

தொடர்புக்கு: 98438 70059/ thumbigal@gmail.com
இணையதளம்: தும்பி

Jan 10, 2019

யாவரும்

ஏழு அல்லது எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக ஜீவகரிகாலன் அறிமுகம். நிசப்தம் வழியாகத்தான் தெரியும். சாத்தப்பன், வேல்கண்ணன், பாலா இளம்பிறை, கண்ணதாசன் உள்ளிட்ட நண்பர்களுடனும் அறிமுகமுகமாகியிருந்தேன். தூரமாக நின்று சிரித்துக் கொள்கிற அளவுக்கான அறிமுகம். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக பதிப்பகம் ஆரம்பிக்கப் போவதாகச் சொன்னார்கள். ஆளுக்கொரு தொகையை முதலீடு செய்திருந்தார்கள். சிறு தொகை. துல்லியமான தொகையை அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள். பதிப்பகத்தின் முதல் புத்தகம் என்னுடையது. 


லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன். 

அதுவரைக்கும் எழுதியிருந்த மின்னல் கதைகளின் தொகுப்பு அது. அது எனக்கு நான்காவது புத்தகம். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்துக்காகக் கடுமையான விளம்பரங்களைச் செய்தேன். நான்கைந்து பேர் நம் எழுத்தை நம்பி முதலீடு செய்யும் போது, அதுவும் மிகச் சாதாரண வருமானமுடைய இளைஞர்கள் இணைந்து செயல்படும் போது நம்மால் நட்டமடைந்துவிடக் கூடாது என்ற பயமும் படபடப்பும் இருந்து கொண்டேயிருந்தது. சென்னைப் புத்தகக் காட்சிக்கு விற்பனைக்கு வந்தது. அப்புத்தகம் கைவிடவில்லை. நன்கு விற்பனையானது. அதுதான் யாவரும் பதிப்பகத்தின் வெற்றிக்குக் காரணமில்லை- ஆனால் அதுவும் ஒரு காரணம்.

இன்றைக்கு யாவரும் பதிப்பகத்தின் ஆறாவது பிறந்தநாள். ஐந்தாண்டுகளில் தொண்ணூற்று ஏழு புத்தகங்களை வெளியிட்டுவிட்டார்கள். தமிழ் பதிப்புத் துறையில் தமக்கான ஓரிடத்தை நோக்கி நகர்ந்துவிட்டார்கள் என்றுதான் புரிந்து கொள்கிறேன். கடந்த வருடங்களில் யாவரும் நடத்திய மூன்று அல்லது நான்கு நிகழ்ச்சிகளுக்குத்தான் சென்றிருக்கிறேன். அவர்களும் அழைப்பதில்லை. அவர்கள் என்னை அழைக்காமல் விட என்ன காரணம் என்று சரியாகத் தெரியாது. ஆனால் நான் தவிர்த்துவிட இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. 

யார் கிளப்பிவிட்டது என்று தெரியவில்லை- யாவரும் பதிப்பகத்தில் என்னுடைய முதலீடு இருக்கிறது என்றார்கள். என் தம்பிக்கு மட்டும் தெரிந்தால் ரத்தக் கண்ணீர் விட்டுவிடுவான். சம்பளத்தை வாங்கி வீட்டில் தந்துவிடுவதைத் தவிர எந்த முதலீட்டையும் நான் செய்ததில்லை.; திட்டமிடலையும் செய்ததில்லை என்பதுதான் எங்கள் அம்மாவுக்கு என் மீது இருக்கும் மிகப்பெரிய குற்றச்சாட்டு.

இலக்கிய உலகம் மாதிரியான அபாண்டமான உலகம் வேறு இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. நல்ல மனிதர்கள் நான்கைந்து பேர் இருக்குமிடத்தில் நாக்கு அரித்தவர்கள்தான் மிச்சம் மீதியெல்லாம். வாய் புளித்ததோ மாங்காய் புளித்ததோ என்று எதையாவது பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். லாபி செய்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். நிறைய சூட்சமங்கள் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் செய்யவில்லை என்றாலும் தூற்றுவார்கள். செய்தாலும் கூட அந்தப் பக்கமாக நகர்ந்த பிறகு எதையாவது சொல்வார்கள். தற்காலிகமாகவாவது ஒதுங்கி இருந்து கொள்வதுதான் சரியெனப்பட்டது. இளைஞர்களின் உழைப்பையும், உயர்வையும் சிறுமைப்படுத்த நாம் எந்த எந்தவிதத்திலும் காரணமாக இருந்துவிடக் கூடாது என்று ஒதுங்கிக் கொண்டேன். 

கரிகாலனிடம் இதுவரை இதை நேரடியாகச் சொன்னதில்லை. எதைச் சொல்வதற்கும் ஒரு சரியான தருணம் வர வேண்டுமல்லவா? இது சரியான தருணம்.

கடந்த இரண்டு மூன்று வருடங்களாகக் கரிகாலன் ‘இந்த வருடப் புத்தகக் காட்சிக்குப் புத்தகம் எழுதிக் கொடுங்க’ என்பார். ‘தர்றேன்’ என்று சொல்வேன். ஆனால் தரவில்லை. எழுதுவதற்காக தினசரி ஒரு மணி நேரமாவது ஒதுக்குகிறேன். புத்தகத்தை எழுதித் தந்திருக்கலாம். ஆனால் இதுதான் முக்கியமான காரணம். வேறு பதிப்பகங்களை அணுகியிருக்கலாம்தான். ஆனால் ‘யாவரும் நண்பர்கள் பதிப்புத் துறையில் இருக்கும் வரையில் வேறு பதிப்பகங்களுக்கு புத்தகம் தரும் எண்ணமில்லை’ என்று இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக அவரிடம் சொல்லியிருந்தேன். இதெல்லாம்தான் காரணம்- ஒன்றிரண்டு வருடங்களாக புத்தகம் எதுவும் வெளி வரவில்லை. ஆனால், அதனால் எல்லாம் ஒன்றும் குறைந்துவிடவில்லை. 

கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் யாவரும் கொண்டு வந்திருக்கும் தொண்ணூற்று ஏழு புத்தகங்களில் நிறைய புதிய எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இளவயது எழுத்தாளர்கள் நிறைய. பிரம்மராஜன் உள்ளிட்ட மிக மூத்த எழுத்தாளர்களும் இருக்கிறார்கள் என்றாலும் கூட இளங்கூட்டம் ஒன்றை யாவரும் தமக்காக உருவாக்கியிருக்கிறது. கரிகாலன் முழு நேரப் பணியாக இதைச் செய்கிறார். சில நண்பர்கள் வெளியேறிவிட்டார்கள். கண்ணதாசன் அவருக்குப் பக்கபலமாக இருக்கிறார். கவிதைக்காரன் இளங்கோ, அகிலா, கணேஷ் என இன்னமும் நிறைய நண்பர்கள் அவர்களுடன் பயணிக்கிறார்கள். இலக்கியம், அறிவியல், தொகுப்பு நூல்கள் என பலதரப்பட்ட எழுத்துக்களையும் அரவணைக்கிறார்கள்.  கவனிக்கத் தக்க வெற்றி அவர்களுடையது.

எந்தப் பின்புலமுமில்லாத நான்கைந்து இளைஞர்கள் பகுதி நேரமாக பதிப்பகத்தைத் தொடங்கி அதை பெரிய பதிப்பகமாக மாற்றுவதில் இருக்கும் சவால்களையெல்லாம் உடைத்திருக்கிறார்கள். யாவரும் இன்னமும் பெரிய பெரிய வெற்றிகளையடைய மனப்பூர்வமான வாழ்த்துகள். நண்பர்கள் உச்சியில் ஏறுவதைப் பார்ப்பதுதான் உண்மையான உற்சாகம்.

Jan 9, 2019

சொல்லிட்டுச் செய்யுங்க

ஒரு காரியத்தைச் செய்யும் போது- குறிப்பாக நல்ல காரியமாக இருந்தால் வெளிப்படையாக அறிவித்துவிட வேண்டும்.  ‘வலது கை கொடுப்பது இடது கைக்குத் தெரியக் கூடாது’ என்றெல்லாம் சொல்லிப் புனிதப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள் அல்லவா? அப்படியெல்லாம் இருந்தால் இந்தக் காலத்தில் கண்டபடி திட்டுதான் வாங்க வேண்டும். நாம் இல்லாத இடத்தில் நம்மைப் பற்றி வேறொரு கதையைக் கட்டிவிடுவார்கள்.

ஒரு கதையைச் சொல்கிறேன்.

இன்று காலை ஒரு ஷேர் ஆட்டோவில் ஏறினேன். தி.நகரிலிருந்து கிளம்பிய வண்டி அது. பாண்டிபஜார் பக்கமாக வந்தவுடன் வண்டி நின்றுவிட்டது. பெரும்பாலும் வெள்ளை ஆட்டோக்காரர்கள் வண்டியின் எந்திரத்தை அணைப்பதே இல்லை. ஆட்கள் ஏறும் போதும் இறங்கும் போதும் முறுக்கியபடியேதான் இருக்கிறார்கள். இந்த மனிதர் தெரியாத்தனமாக அணைய விட்டுவிட்டார். வண்டிக்குள் எட்டு பேர். ஓட்டுநரையும் சேர்த்தால் மொத்தம் ஒன்பது பேர். வண்டி கிளம்புவதாக இல்லை. பின்னாடி வந்த ஒரு சக வெள்ளை ஆட்டோக்காரனை இடிக்கச் சொன்னார். இடித்தால் முன்னால் நகரும் போது வண்டியை கிளப்பிவிடலாம் என்பது அவர் திட்டம். 

ஆனால் பாருங்கள்- அந்த வண்டிக்காரன் ஓரங்கட்ட பின்னால் வந்த இருசக்கர வாகனத்துக்காரன் ஒருவனுக்குத் தலைக்கு மேல் கோபம் ஏறி, அவன் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு வந்து ‘லவடா டேய்...இப்படி நிறுத்துனா நாங்க எப்படிடா வேலைக்கு போறது..த்தா’ என்று சில பல வசைகளை உதிர்த்தான். அவன் நமக்கு நல்லது செய்ய வந்து மாட்டிக் கொண்டான் என்று இந்த வண்டிக்காரன் நினைத்துப் பார்த்திருக்க வேண்டும். ம்ஹூம். சண்டையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வண்டிக்குள் இருந்த நாங்களும்தான்.

ஓரங்கட்டிய ஆட்டோக்காரனுக்கு முடியெல்லாம் சிலிர்த்துக் கொண்டது.  ‘யேய்...ங்கொம்மால...நீ நவுந்து போடா...என்னை நீ லவடான்னு சொல்லுவியா’ என்று வண்டியை விட்டு இறங்கிவிட்டான். அவர்கள் சண்டையை வேடிக்கை பார்ப்பதா அல்லது நம் வண்டிக்காரனுக்கு உதவுவதா என்று தெரியவில்லை. இருவரும் கை வைக்கிற அளவுக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். இனி அடுத்து வரும் வார்த்தைகளையெல்லாம் பிடித்துக் கொண்டு வந்து ஒரு பதிவை எழுதிவிட என்று ஆழ்மனது விழித்துக் கொண்டது. ஆனால் அவர்கள் பெரிய அளவில் சண்டையிட்டுக் கொள்ளவில்லை. பின்னால் வந்து நின்ற ஒரு மாமா - ஆள் நவநாகரிகமாக இருந்தார் - ஆனால்  “டேய்‘பீப்’ வண்டியை எடுங்கடா ‘பீப்’பசங்களா..சண்டை ‘பீப்’ இருந்தா ஓரப் ‘பீப்’ நின்னு...’ என்று ஏழெட்டு வார்த்தைகளுள்ளாக நான்கைந்து பீப் ஒலிக்க வேறு சில வண்டிக்காரர்களும் அவருக்கு ஒத்தாசையாக சேர்ந்து கொள்ள ஒலிப்பான்கள் காதைக் கிழிக்க ஆட்டோவும், பைக்காரனும் கிளம்பிவிட்டார்கள்.

இப்பொழுது நாங்கள் அமர்ந்திருந்த வண்டி. 

வண்டிக்குப் பின்னால் ஒருவர் தள்ள முயற்சித்தார். ஆளுக்கு அறுபது கிலோ என்றாலும் கூட- ஐநூற்று நாற்பது கிலோ. வண்டியின் எடை தனிக்கணக்கு. ஓராள் தள்ள முடியுமா? அப்பொழுதுதான் எனக்குள் ஒளிந்திருக்கும் நல்ல மனிதன் எட்டிப்பார்த்தான். மனிதருக்கு ஒரு கை கொடுப்போம் என்று அவன் என் காதில் கிசுகிசுத்தான். நல்லதைத்தானே சொல்கிறான்? கையில் இருந்த செல்போனை பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள் திணித்துக் கொண்டு இறங்கினேன். இன்றைய ராசிபலனுக்கு எல்லாக் கட்டத்திலும் சனி குதியாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். நான் இறங்கிய சமயம் வண்டி பின்பக்கமாக நகர்ந்தது. அது கொஞ்சம் பள்ளம். பள்ளத்தில் வண்டியை விட்டு கியரை மாற்றினால் வண்டி கிளம்பிவிடும். அதற்கான முஸ்தீபுகளில் ஓட்டுநர் இறங்கியிருக்கிறார் போலிருக்கிறது.

ஏற்கனவே பள்ளம். அந்த மனிதர் பின்னாலிருந்து தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் கையை எடுத்தால் போதும். நமக்கான தேவை எதுவுமில்லை. அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பேசாமல் நின்றிருக்கலாம். இருவருக்காகவும் கடவுளைக் கூட வேண்டிக் கொண்டேன். வண்டி பின்பக்கமாக மூன்றடி தூரம் நகர்ந்ததும் வண்டிக்காரர் கியரை மாற்றினார். கிளம்பவில்லை. இன்னும் இரண்டடி தூரம். இப்பொழுது கியரை மாற்ற அது தயாராகிவிட்டது. அப்பாடா. தள்ளிவிட்டவரைப் பார்த்தபடியே வண்டிக்குள் ஏற முயற்சித்தேன். 

கதவைத் திறக்கச் செல்லும் போது ‘ஏய்’ என்று சத்தம்.

ஓட்டுநர்தான் கத்துகிறார். முரட்டுச் சத்தத்தில் ‘ஓத்தா’ என்றார்.

‘என்ன எதுக்குய்யா திட்டுற’ என்று நினைக்கும் போதே ‘ஏறாத..சாவுகிராக்கி’ என்று சொல்லிவிட்டு வேகமெடுத்துவிட்டான் வண்டிக்காரன். 

தள்ளிவிட்டவரைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தேன். ‘வண்டி ஓடாதப்போ அடுத்த வண்டிக்கு போலாம்ன்னு கீழ எறங்குன இல்ல...இப்போ ஏறாத’ என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தார்.

‘அடப்பாவி..உனக்கு வேண்டித்தானய்யா இறங்கினேன்’ என்று சொல்ல எத்தனித்தேன். ஆனால் அதற்குள் கிளம்பிச் சென்ற வண்டியில் நடுவில் அமர்ந்திருந்த பெண்மணி திரும்பிப்பார்த்து மிகக் கேவலமாகச் சிரித்தாள். ஓட்டுநர், சாவுகிராக்கிக்குப் பிறகு ஏதோ சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதை எனக்குச் சொல்லிச் சிரிக்கிறாளாம். சிறுக்கி. நல்லதைச் சொல்கிறார்களோ இல்லையோ இப்படியான கெட்டதுகளைச் சொல்லிவிடுவார்கள். இல்லையென்றால் சிலருக்கு மண்டையே வெடித்துவிடும்.

தள்ளிவிட்டவனிடம் சொல்ல வந்தது கூட தொண்டைக்குள் உருவமில்லாத ஒரு உருண்டையாக மாறி உருளத் தொடங்கிவிட்டது. இப்பொழுதெல்லாம் கவனத்தை திசை மாற்றுவதற்கு செல்போன்தான் உற்ற தோழன். பேண்ட்டுக்குள் வைத்ததை எடுத்து எதையோ நோண்டினேன். அடுத்த சில நொடிகளில் இன்னொரு ஆட்டோ வந்துவிட்டது. அது பிரச்சினையில்லை. ஆனால் முதல் வரிதான் திரும்பத் திரும்ப நினைவில் வந்து போனது. எது எப்பொழுது வினையாகப் போகும் என்று யாருக்குத் தெரியும்?

Jan 8, 2019

ஆளுமைகள்..

ஞாயிற்றுக்கிழமை எம்.ஜி.ஆர் காலனிக்குச் சென்றிருந்தோம். வழக்கமாக மாலை நேரங்களில் சந்தித்து அவர்களுடன் உரையாடுவது வழக்கம். இந்த முறை வேறு சிலரையும் அழைக்கலாம் எனப் பேசினோம். இரண்டு காரணங்கள்- நாடோடி மக்களுக்காக ஒரு காலனி இருக்கிறது என நிறையப் பேருக்குத் தெரியும். ஆனால் அவர்கள் எந்தவிதமான வாழ்க்கை முறையை வாழ்கிறார்கள் என்று பலருக்கும் தெரியாது. இப்படியொரு நிகழ்வுக்கு அழைத்து வந்தால் அம்மக்களைப் பற்றி வெளியில் பரவலாகத் தெரியும். இன்னொரு காரணம், தமது குடியிருப்புக்கு இப்படியான சில மனிதர்கள் வந்து போகிறார்கள் என்ற மகிழ்ச்சியும், அவர்களுடனான உரையாடலும் வேறு சில திறப்புகளை அந்த மக்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் உண்டாக்கும்.

இதற்கு முன்பாக அக்குடியிருப்புக்கு மருத்துவர்களை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறோம்; பிறிதொரு சமயம் கவிஞர் அறிவுமதியுடன் சென்றிருக்கிறோம். தவிர, அரசு தாமஸ், கார்த்தியுடன் சேர்ந்து மூன்று பேரும் பல முறை சென்றிருக்கிறோம். இந்த முறை உள்ளூர் ரோட்டரி சங்கத்தின் பொறுப்பாளர்களை அழைத்துச் சென்றோம். திரு.சண்முக சுந்தரம், திரு. சீனு, திரு.ஜோதி, திரு.ஆடிட்டர் பாலு உள்ளிட்ட அந்தக் குழுவினருக்கு ஆச்சரியம். அவர்கள் அதிகம் பேசவில்லை என்றாலும் அவர்களது மகிழ்ச்சியைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அம்மக்களின் கட்டுக்கோப்பும், வாழ்க்கை முறையும் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியைத் தரும். ஆளுக்குக் கொஞ்ச நேரம் பேசினார்கள். நிறைவாகப் பேசினார்கள்.

கடந்த ஆண்டில் ப்ளஸ் டூ தேர்வு எழுதிய குடியிருப்பு மாணவர்கள் சுமாரான மதிப்பெண்களைத்தான் பெற்றிருந்தார்கள். கல்லூரியின் தாளாளர் தரணியிடம் அம்மாணவர்களின் பெயரை ஒரு சிறு தாளில் எழுதிக் கொடுத்தேன். சீட்டில் இருந்த மாணவர்களுக்கெல்லாம் சேர்க்கையை உறுதி செய்து கொடுத்தார். அந்தக் கல்லூரியில் இடம் கிடைப்பது எளிதில்லை. ஆனால் காலனிக்காகச் செய்து கொடுத்தார். கல்லூரியின் தாளாளரும், கல்லூரி பேராசிரியை கலைச்செல்வியும் வந்திருந்தார்கள் என்பதால் மாணவர்களுக்கு சந்தோஷம். அவர்களோடு சேர்த்து ஆசிரியர் ஸ்ரீனிவாசன். அவரைப் பற்றி முன்பே எழுதியிருக்கிறேன்.

குடியிருப்புக்குச் செய்வதற்கு நிறைய இருக்கிறது. 

சிறப்பு விருந்தினர்கள் சென்ற பிறகு வழக்கம் போல நாங்கள் கொஞ்ச நேரம் பேச வேண்டியிருந்தது.  பேச்சுவாக்கில் ‘அம்பேத்கர் பற்றித் தெரியுமா?’ என்ற போது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஆச்சரியமாக இருந்தது. கல்லூரி மாணவர்களும் அந்தக் கூட்டத்தில் உண்டு. ஆனால் அந்தக் கூட்டத்தில் நான் பேசியதை கவனமாகக் கேட்டார்கள். ‘போரடிச்சிருந்தா எந்திரிச்சு போயிருப்பாங்க’ என்று கூட்டம் முடிந்த போது சொன்னார்கள். 

பொதுவாகவே அம்பேத்கரையும், காந்தியையும், வள்ளலாரையும், பெரியாரையும் எல்லோருமே தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என உறுதியாகச் சொல்வேன். பின்பற்றுகிறோம் அல்லது விமர்சிக்கிறோம் என்பது இரண்டாம்பட்சம். குறைந்தபட்சமான புரிதலாவது நமக்கு இருக்க வேண்டும்.  ‘இவர்களுக்கு ஏன் அம்பேத்கரைத் தெரியவில்லை?’ என்ற கேள்வி மனதுக்குள் இருந்து கொண்டேயிருந்தது.

அந்த மக்கள் என்றில்லை- பரவலாகவே, ஆளுமைகளைத் தெரிந்து வைத்திருப்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இன்றைக்கு அம்பேத்கரைத் தலித்தாகவும், காமராஜரை நாடாராகவும் மட்டும்தான் பார்க்கிறார்க்ள். சாதிய சங்கங்களில் பேசுகிறவர்கள் பெயரளவில் தம் சாதியைச் சார்ந்த தலைவர்களின் படத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்களே தவிர அறிவார்ந்த விவாதத்தைப் பரவலாக முன்னெடுப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அந்த இளைஞர்களில் சிலரிடம் ‘ஏன் அம்பேத்கரைத் தெரியவில்லை’ என்று கேட்ட போது ‘நீங்களே பேசுங்க’ என்றார்கள். அம்பேத்கரைப் பற்றி மட்டுமே பேசச் சொல்கிறார்கள். மறுநாள் சில  நண்பர்களிடமும் பேசினேன். நிறைய ஆலோசனைகளுக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு மாதமும் தொடர்ச்சியாக முக்கியமான ஆளுமைகளைப் பற்றியை உரையை உள்ளூரில் நிகழ்த்த வேண்டும் என முடிவுக்கு வர முடிந்திருக்கிறது. முதல் உரையை அம்பேத்கர் குறித்து நிகழ்த்தலாம். எம்.ஜி.ஆர் காலனியிலேயே ஆரம்பித்துவிடலாம். அம்பேத்கரின் வாழ்க்கை வரலாறு, அவரது சிந்தனைகள், எழுதிய புத்தகங்கள் குறித்து முக்கால் மணி நேரமாவது பேச முடியும். எளிய மொழியில், அந்த மக்களுக்கு புரியும்படியாகப் பேசி உரையாட வேண்டும். அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து யாராவது ஒரு மாணவன் பற்றிக் கொண்டால் போதும். அவன் தேடத் தொடங்கிவிடுவான். நம்மை மிஞ்சி அவன் மேலே செல்லட்டும்.

அதற்கடுத்த மாதம், தக்கர்பாபா பள்ளியில் காந்தியைப் பற்றியும், அதற்கடுத்த மாதம் பெரியார் குறித்தும் எனத் தொடர்ச்சியாகப் பேசலாம் என்றிருக்கிறேன். ஓர் ஆளுமை குறித்து ஒரு மணி நேரம் பேச வேண்டுமானால் நிறையத் தயாரிப்புகளைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் மாதம் ஓர் ஆளுமை என்பது சாத்தியமானதுதான். மைக் இல்லாமல், பெரிய கூட்டமில்லாமல் சிறு குழுவினரிடம் பேசி, பிறகு கேள்வி-பதில் எனக் கலந்துரையாடலைச் செய்யலாம். பத்துப் பேர் என்றாலும் கூடப் போதும். இந்த வருடம் பத்து முதல் பனிரெண்டு ஆளுமைகள் என்பது இலக்கு.

இன்றைக்கு சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றிருந்தேன். அம்பேத்கர் குறித்தான புத்தகங்களை மட்டும் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். நாளைக்குச் சென்று காந்தி, பெரியார், மார்க்ஸ் குறித்த புத்தகங்களையெல்லாம் வாங்க வேண்டும். 

வாக்கு

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பான வாக்குச்சீட்டுத் தேர்தல் அது. சாவடிக்கு நூறடி முன்பாக நான்கைந்து பேர் அமர்ந்திருப்பார்கள். சாவடிக்குச் செல்வதற்கு முன்பாக அவர்களிடம் சென்றால் தங்களது கட்சியின் முத்திரை குத்திய சீட்டைத் தருவார்கள். அதை வாங்கிச் சென்று பெட்டிக்குள் போட்டுவிட்டு தமக்குத் தேர்தல் அலுவலர் வழங்கும் வாக்குச்சீட்டில் அந்தக் கட்சியின் சின்னத்தை முத்திரை குத்திக் கொண்டு வந்து தர வேண்டும். வாக்குச்சீட்டை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு நூறு ரூபாய் தருவார்கள். இதுவொரு தில்லாலங்கடி வேலை. வாக்கு எந்திரம் வந்த பிறகு அது சாத்தியமில்லாமல் போய்விட்டது. அதற்கு சில உபாயங்களைக் கண்டறிந்தார்கள். கோவிலில் வைத்து சத்தியம் வாங்குவது, துண்டைப் போட்டுத் தாண்டச் சொல்லி பணம் கொடுப்பது என்று கற்பனைக்கும் எட்டாத உறுதி மொழிகளைப் பெற்றுக் கொண்டு பணம் கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். 

தேர்தலில் கள்ள வாக்குகள், போலி வாக்குகள் என்பதெல்லாம் பழைய காலம். மூத்தவர்களிடம் பேசிப்பார்த்தால் ஒன்று புலப்படுகிறது. வாக்குகளைப் பெறுவதற்கு அன்பளிப்பு என்பது இன்று நேற்று தொடங்கப்பட்டதில்லை. 1960 களிலேயே அன்பளிப்புகள் இருந்திருக்கின்றன. பணக்கார வேட்பாளர்கள் இட்லி, இனிப்புடன் காலைச் சிற்றுண்டி வழங்கியதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  ஆனால் அவை வாக்காளர்களைப் பெருமளவில் புரட்டிப் போட்டதில்லை. ஓரளவுக்கு தம் பக்கம் திருப்பும். இப்படியான அன்பளிப்புகள் வேஷ்டி, சேலை, குடம், பிரியாணி, சாராயம், சில்வர் பாத்திரம், மூக்குத்தி என்கிற அன்பளிப்புகளின் வடிவங்கள் இப்பொழுது பணத்தாளாக மாறியிருக்கின்றன. அன்பளிப்பின் எந்த வடிவத்தைவிடவும் ‘பணம்’ என்கிற வடிவம்தான் மக்களின் மனதை நேரடியாக மாற்றுகிறது. பிற எந்த அலையைவிடவும் பண அலைதான் வலு மிக்கது.

அதனால்தான் குறிப்பிட்டவர்களுக்கு என்றில்லாமல் ‘ஒரு தொகுதியில் இத்தனை சதவீத வாக்காளர்களுக்குப் பணம்’ என்று கணக்குப் போட்டு மொத்தமாக அடித்துவிடுகிறார்கள். இன்றைய தினம் எந்த ஊரில், எந்தக் கட்சியினரிடம் வேண்டுமானாலும் பேசிப் பாருங்கள். ‘நாங்க ஜெயிச்சுடுவோம்..ஆனால் கடைசியில் பணம்தாங்க பேசும்’ என்கிறார்கள். அப்படித்தான் சூழல் மாறிவிட்டது. எவ்வளவு பெரிய வேட்பாளராக இருந்தாலும் சரி; எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும் சரி- அவர் பணம் கொடுத்தாக வேண்டும்.

ஆளுங்கட்சிக்கு ஆதரவான அலை, எதிர்கட்சிக்குச் சாதமான அலை என்பதெல்லாம் இன்னமும் உண்டுதான். ஆனால் அந்த அலை வாக்குகளாக அறுவடை செய்யப்படுகிறதா என்பதுதான் பெரிய கேள்வி.  ஆளுங்கட்சி தமக்கு எதிரான அலை இருந்தாலும் ஒரு வாக்குக்கு இவ்வளவு என்று பணம் கொடுத்து, எதிர்கட்சி கொடுக்காமல் விட்டாலோ அல்லது குறைவாகக் கொடுத்தாலோ அலையைப் பணம் விழுங்கிவிடும்.  ‘என்ன இருந்தாலும் காசு கொடுத்தவங்க அவங்கதான்’ என்று குத்திவிடுவார்கள். இன்றைய தேர்தல் களத்தில் பணத்தைச் சரியாகக் கொண்டு போய்ச் சேர்ப்பது எப்படி என்பது தவிர பெரிய சூத்திரமெல்லாம் எதுவுமில்லை. சட்டமன்றத் தேர்தல் என்றால் தொகுதிக்கு ஐந்து கோடி ரூபாய்; பாராளுமன்றத் தொகுதியென்றால் தொகுதிக்கு இருபத்தைந்து கோடி ரூபாய். இதுதான் கணக்கு. இதைச் சரியாகப் பட்டுவாடா செய்துவிட்டால் வெற்றியை ருசி பார்த்துவிடலாம். 

பணம்தான் தேர்தலில் வெற்றியாளர்களை நிர்ணயிக்கிறது என்ற சூழலில் மக்களும் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். அரசியல்வாதிகளை மட்டுமே குறை சொல்வதற்கு மக்கள் ஒன்றும் யோக்கியமில்லை. ‘அவன் வந்தாலும் ஒண்ணுதான்; இவன் வந்தாலும் ஒண்ணுதான்’ என்பார்கள். காசை வாங்கிக் கொள்வதற்காக அவர்கள் கண்டறிந்திருக்கும் சாக்குப் போக்கு அது. பணம் கொடுக்கிறவன் யாராக இருந்தாலும் வாங்கிக் கொண்டு வாக்களிப்போம் என்கிற மனநிலைதான் அறுபது சதவீத மக்களிடமிருக்கிறது. அதுதான் தேர்தலின் வெற்றி தோல்வியையும் முடிவு செய்கிறது. 

‘ஒருத்தரிடம் பணத்தை வாங்கிட்டு இன்னொருத்தருக்கு மாத்திப் போடுவாங்களா?’ என்றும் கேட்கலாம். இருக்கக் கூடும். ஆனால் மிகக் குறைவான சதவீதம்தான் அத்தகையவர்கள் இருப்பார்கள். இன்றைய சூழலில் அப்படித்தான் கருதத் தோன்றுகிறது. யாரிடம் அதிகமாகப் பணம் இருக்கிறதோ அவர்களிடம் ஆட்சியை ஒப்படைப்பதற்குச் சமம்தான் இது. எதற்காக இத்தனை நாடகங்கள் நடத்துகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. தேர்தல் அறிவிப்பு, பிரச்சாரம், செலவு என்றெல்லாம் ஜிகினா கட்டுகிறார்கள்.  சுருட்டுகிறவரைக்கும் சுருட்டிக் கொண்டு தேர்தலின் போது சில கோடிகளை ஒதுக்கி வைத்திருந்தால் வென்றுவிடலாம் என்கிற நினைப்பில் எந்த ஆட்சியாளருக்கு மக்களுக்கான உதவிகளைச் செய்யத் தோன்றும் என்று புரியவில்லை. 

இளைஞர்கள் யாராவது ‘தேர்தலில் நின்று மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவேன்’ என்று இலட்சிய வெறியுடன் பேசுவதைப் பார்த்தால் சிரிக்கவும் தோன்றுகிறது. அழவும் தோன்றுகிறது.  ஒருவகையில் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையான தேர்தல் முறை என்பதே தோற்றுப் போன ஒரு காலகட்டத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறோமோ என்று தோன்றுகிறது. ‘அதெல்லாம் இல்லை’ என்று மனம் நினைத்தாலும் அது போலியான சமாதானம்தான் என்று மறுக்கவும் தோன்றுகிறது. பணம் செலவழிக்காமல் தேர்தலில் வெல்வது - அதுவும் தமிழகத்தில் வெல்வது சாத்தியமில்லை என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். தேர்தல் முறை தோற்றுவிட்டது என்பதைவிடவும் மக்கள் தாங்களாகவே தோற்றுப் போய்விட்டார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மாற்றம் மக்களிடமிருந்துதான் வர வேண்டும். ஆனால் அது இப்போதைக்குச் சாத்தியமாகத் தெரியவில்லை. 

Jan 3, 2019

திருவாரூர்

கோவில்களுக்குச் செல்வது அரிது. ஆனால் எந்தக் கோவிலுக்குச் சென்றாலும் குறைந்தபட்சம் ஒரு நாளாவது அங்கேயிருக்கும்படி ஒதுக்கிக்  கொள்வேன். ஆத்திர அவசரத்தில் நேரடியாக சந்நிதிக்குள் நுழைந்து ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு திருநீறோ, குங்குமமோ நெற்றியில் தேய்த்துக் கொண்டு வருவதில் அப்படியொன்றும் ஆத்ம திருப்தி வருவதில்லை. குறிப்பாக பழைய, பெரிய கோவில்களில். பழங்காலக் கோவில் என்பது ஆன்மிக நம்பிக்கையைத் தாண்டி ஒருவிதமான மனநிம்மதி. 

இந்த இடத்துக்குக் காலங்காலமாக ஆயிரமாயிரம் மக்கள் வந்து செல்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கும் போது ஒரு மெல்லிய அதிர்வு பாயும். அதுதான் கோவிலுக்கும் நமக்கும் உண்டாகக் கூடிய உறவு. எத்தனையோ பேரின் வேதனைகளை, கதறல்களை, பிரார்த்தனைகளை எந்தவிதச் சலனமுமில்லாமல் உள் வாங்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

சில காலத்துக்கு முன்பாக, நண்பரொருவர் ‘மதுரை சொக்கநாதர் சன்னதியில் போய் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே உக்காந்துக்குங்க’என்றார். அப்பொழுது கொஞ்சம் குழப்பமான மனநிலையில் இருந்தேன். குழப்பமான தருணங்களில் பொறுமையாக அமர்வது என்பது தெளிவைக் கொடுக்கும். அவர் சொல்வது சரியெனப்பட்டது. நண்பருக்கு மதுரைக் கோவிலில் ஒரு முக்கியஸ்தரைத் தெரியும். அவர் மூலமாக அங்கேயிருக்கும் காவலர்கள், பிராமணர்களிடம் பேசி அரை மணி நேரம் உட்கார அனுமதி வாங்க வேண்டியிருந்தது. மதுரையில் கூட்டம் அப்படி. கசகசவென்று ஆட்கள் வந்து போனபடியே இருக்கிறார்கள். நாம் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால் ‘உக்காந்துட்டு போவது ஒரு சம்பிரதாயம் போலிருக்கிறது’ என்று ஆளாளுக்கு அமர ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

மதுரையில்தான் அப்படி. தமிழகத்தில் பெரும்பாலான பெரிய, பழைய சிவன் கோவில்களில் இந்தப் பிரச்சினையெல்லாம் இருக்காது. படுத்துக் கொண்டாலும் கூட கேட்க ஆளிருக்காது. திருவாரூர் கோவில் அப்படியானதுதான். கடவுளின் சிலைகளுக்கு வெகு அருகாமையிலேயே அமர்ந்து கொள்ளலாம். கோவிலில் இருக்கும் தியாகராஜர், வன்மீகநாதர், கமலாம்பாளைக் காட்டிலும் அந்தக் கோவிலின் சில சூட்சமங்கள் நம்மைக் கிளரச் செய்வன. வன்மீகநாதர்தான் பழைய சிவன். மூலவர். புற்றுக் கோவில் அது. பக்கத்திலேயே தியாகராஜருக்கும் சந்நிதி உண்டு. உற்சவர். தியாகராஜருக்கு ஏன் பக்கத்திலேயே சந்நிதி என்ற கேள்விக்கு ஒரு புராணக் கதையைச் சொல்கிறார்கள். 

பாற்கடலில் படுத்திருந்த போது பெருமாள் தமது மார்பு மீது தியாகராஜர் சிலையை வைத்திருந்தாராம். வெகு காலத்திற்குப் பிறகு அந்தச் சிலையை இந்திரன் வாங்கிக் கொள்கிறான். இந்திரனுக்கு ஒரு போரில் உதவும் முசுகுந்தச் சக்ரவர்த்தி தனக்கு பிரதியுபகாரமாக இந்திரனிடமிருக்கும் தியாகராஜர் சிலையைக் கேட்கிறார். முதலில் ஒத்துக் கொள்ளும் இந்திரன் ஆனால் முழுச் சம்மதமில்லாமல் தியாகராஜரைப் போலவே சிலை ஒன்றைச் செய்து அதைத் தந்துவிடுகிறார். இப்படி ஆறு முறை ஏமாற்றி ஏழாவது முறையாகத்தான் திருவாரூரில் இருக்கும் தியாகராஜர் சிலையை முசுகுந்தனிடம் இந்திரன் வழங்குகிறார். திருவாரூரைச் சுற்றிலும் ஆறு இடங்களில் அந்தச் சிலைகள் நிறுவப்பட்டு கோவில்களாகியிருக்கின்றன. திருவாரூரில் இருப்பது மூலம். அதனால் இந்த ஊரை மூலாதாரம் என்கிறார்கள். ஏழு இடங்களையும் சேர்த்து சப்தவிடங்கம் (சப்த-ஏழு) என்று பேர்.

இப்படி சிலையை வாங்கி வைத்தால் போதுமா? சிவனை அழைக்க வேண்டுமல்லவா? அதற்காக கோவிலின் பக்கத்தில் இருக்கும் பெரிய குளத்தின் (கமலாலயம்) மேற்குக் கரையில் இருக்கும் யக்னேஸ்வரர் ஆலயத்தில் வைத்து யாகங்களைச் செய்து சிவனை அழைத்து வந்தார்களாம். 

இது ஒரு கதை ஆயிற்றா?

கோவிலில் அசலேஸ்வரர் என்றொரு சிவன் சந்நிதி இருக்கிறது. செருந்துணை நாயனார் அந்தச் சந்நிதியில்தான் பூமாலை கட்டி சிவனுக்கு அணிவிப்பார். ஒரு சமயம் கழற்சிங்க நாயனார்- இவர் ஒரு மன்னர். தனது மனைவியுடன் கோவிலுக்கு வருகிறார். மனைவி சங்காதேவி ஒரு மலரை எடுத்து நுகர்ந்துவிடுகிறார். செருந்துணையாருக்கு கனகோபம் வந்துவிடுகிறது. சிவனுக்கு வைக்க வேண்டிய மலரை நீ நுகர்ந்து பார்ப்பதா? என்று அவளது மூக்கை அறுத்துவிடுகிறார். கழற்சிங்க நாயனார் தன் பங்குக்கு வாளை உருவி ‘முதலில் மலரை எடுத்தது கரம்தானே’ என்று அவளது கரத்தை வெட்டிவிடுகிறார். இரண்டு பேருமே அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்கள் பட்டியலில் இடம்பிடித்துவிட்டவர்கள். 

நமிநந்தி அடிகள் என்றொரு இன்னொரு நாயனார் கதையும் இதே கோவிலில்தான் நடந்திருக்கிறது. அவர் விளக்கு ஏற்றுவதற்காக எண்ணெய் கேட்டுச் சமணர்கள் வீடுகளுக்குச் செல்கிறார். அவர்கள் ‘உங்க சாமிக்கு தண்ணியில் விளக்கு ஏத்து’ என்று சொல்லிவிட இவருக்கு ஒரே வருத்தம். அசலேஸ்வரனை வணங்க, ‘நீ ஏன் தம்பி கவலைப்படுற? சங்கு தீர்த்தத்தில் தண்ணீரை எடுத்து விளக்கை ஏற்று’ என்று சொல்லிவிட்டார். நமிநந்தியடிகளும் அவ்வாறே தண்ணீரில் விளக்கு ஏற்றி நாயனார்களில் ஒருவர் ஆகிவிட்டார். சமணர்கள் வில்லனாகிவிட்டார்கள்.

இன்னமும் சில நாயன்மார் கதைகள் திருவாரூரை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. 

இப்படியான நாயன்மார் கதைகளையெல்லாம் திரட்டி, திருத்தொண்டத் தொகையாக எழுதிய சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் அம்மாவும் திருவாரூரில் பிறந்தவர்தான். அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் அவரும் ஒருவர். அவரது கணவரும் ஒருவர். இந்த திருத்தொண்டத் தொகையை எழுதக் காரணமாக இருந்த விறன்மிண்ட நாயனாரும் ஒரு நாயன்மார் ஆகிவிட்டார். நாயன்மார் கதைகளில் பெரும்பாலானவை புனைவுதான். சமயத்தைச் செழிக்கச் செய்வதற்காக நிறைய இட்டுக் கட்டி எழுதி அதை இறை புராணமாக்கிவிட்டார்கள். நாயன்மார் வரலாற்றை அப்படியே நம்ப வேண்டியதில்லை. கருவூர் ஈழத்து அடிகள் எழுதிய பெரிய புராண ஆராய்ச்சி என்ற நூலை ஒரு முறை வாசித்துவிடலாம். 

திருவாரூர் கோவில் பற்றி நினைக்கும் போது ஆடகேஸ்வரர், கமலாம்பாள், கமல முனி சித்தர், செங்கழுநீர் பூ என வரிசையாக நினைவில் வந்து போகின்றன.

புராணகாலத்தில் நடந்தவை எனச் சொல்லப்படுகிற பெரும்பாலானவை கதைகள்தான். அவையொன்றும் சிலிர்ப்பூட்டுவதில்லை. ஆனால் கோவிலின் சில பகுதிகளை செம்பியன்மாதேவி கட்டிக் கொடுத்தாள் என்று அறிந்து கொள்ளும் போது அவள் இந்தப் பாதை வழியாக வந்திருப்பாள் எனத் தொடங்கி அவளது காலத்தின் சோழ மண்டலம் மனதில் விரியும் போது சிலிர்க்கிறது. ராஜேந்திர சோழன் வந்திருப்பான், ராஜராஜ சோழன் வந்திருப்பான் என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது. ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்றாலும் கூட முப்பது நாற்பது தலைமுறைகளாக முன்னோர்கள் வந்து போன தலமிது. நம்பகமான வரலாறுகள், கட்டிடக் கலைகள், கல்வெட்டுகள் என எல்லாமும் கண் முன் விரிகின்றன. என்னவெல்லாம் வேண்டியிருப்பார்கள்? என்ன உடை தரித்திருப்பார்கள்? செதுக்கப்பட்டிருக்கும் கல்வெட்டுகளில் மெல்ல விரல் வைத்துத் தேய்க்கும் போது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக எழுத்தறிந்த தமிழன் கொத்திய எழுத்துகள் இவை என நினைக்கும் போது அது கொடுக்கும் அதிர்வுதான் கோவில் கொடுக்கும் ஆனந்தம். எல்லாவற்றையும் மேவி காவி வர்ணமடிப்பதுதான் ஆன்மிகம் என்றாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

கடந்த முறை திருவாரூர் சென்றிருந்த போது கோவிலில் ஒரு சிவனடியார் புற்களைக் கொத்திக் கொண்டிருந்தார். அவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்த போது  ‘ஆடகேஸ்வரனைப் பார்த்தியா?’ என்றார். சந்நிதியில் சிவலிங்கமே இருக்காது. நாகபிலம்தான். ஒரு குழி. பிலம் என்றால் பள்ளம்தானே? அதைச் சுற்றிலும் இருக்கும் லிங்கங்கள் யாவும் தியானத்தில் இருக்கின்றனவாம். ‘பார்த்தேன்’ என்றேன். சிரித்தார். ‘சும்மா சொல்லாத..பார்த்திருந்தீன்னா ரெண்டு மூக்குலேயும் ஒரே சமயத்துல மூச்சு வரும்’ என்றார். திரும்பிச் சென்று பார்த்தேன். குண்டலினி எழும்பினால் அப்படி இரண்டு மூக்கிலும் ஒரே சமயத்தில் மூச்சு வரும் என்று எழுதி வைத்திருந்தார்கள். அந்த சிவனடியாருக்கு குடும்பம் உண்டு. மனைவி இறந்ததும் காவியைக் கட்டிக் கொண்டு கோவிலுக்கு வந்துவிட்டார். கோவிலுக்கு வருகிறவர்கள் பத்திருபது என காசு கொடுப்பதை வாங்கிக் கொள்வார். பேசுவதெல்லாம் இல்லை. அப்படிப் பேசினால் இப்படியான கதைகளைச் சொல்வார். இப்பொழுது உயிரோடு இருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. 

திருவாரூர் இடைத்தேர்தல் பற்றித்தான் எழுதியிருக்க வேண்டும். வருடம் தொடங்குகிறது. முதல் பதிவு. தியாகராஜரை வைத்தேத் தொடங்கிவிடலாம் என மனம் மாறிவிட்டது. அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.