Nov 21, 2019

என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள...

கடந்த இரண்டு நாட்களாக திடீரென்று அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆண்கள் தின வாழ்த்துகள் கண்களில் தென்பட்டது. கிழவன் கோவணம் கட்டிய கதையாக. பெரும்பாலும் ஆண்களுக்கு ஆண்களே சொல்லிக் கொண்ட, சிதறிக் கிடந்தத அந்த வாழ்த்துகளைப் பார்த்த போது நினைவுகள் பால்யத்துக்கு போய்த்தான் நின்றது.

எனக்கும் தம்பிக்கும் ஒன்றரை வருடங்கள்தான் வயது வித்தியாசம். இரண்டு குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொள்வது சிரமம் என்பதாலோ என்னவோ பள்ளிக்கூடம் செல்லும் வரைக்கும் அமத்தாவிடம்தான் அதிகமாக இருந்த ஞாபகம். அமத்தா ஓர் ஆணாதிக்கவாதி. பெண்களைவிடவும் ஆண்களே உயர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணம் கொண்டவர். ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்கிற எண்ணத்தை விதைத்து வைத்திருந்தார். அதே நினைப்புடன்தான் பள்ளிக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன்.பள்ளிக்குச் சென்ற முதல் சில வருடங்கள் முழுமையாக நினைவில் இல்லை.

இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது சத்தியமங்கலத்தில் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார்கள். அங்கேயொரு ராட்சஸி ஆசிரியையாக இருந்தார். சித்ரா. இப்பவும் ஏதாவது முறையற்ற காமக்கதைகள், வில்லியாக யாரைவாயது சித்தரிக்க வேண்டுமானால் நான் பயன்படுத்துகிற பெயர் அது. அந்த ராட்சஸிக்கு எப்படித்தான் அப்படியெல்லாம் தோன்றுமோ தெரியவில்லை- வகுப்பறையில் ஒரு பையன், ஒரு பெண் என்று மாற்றி மாற்றி அருகில் அமர வைத்துவிட்டார். கொஞ்சம் விவரம் வந்த பிறகு அப்படி அமர்ந்திருந்தால் கூட எசகுபிசகாக எதையாவது செய்து பார்த்திருக்கலாம். அப்பொழுதெல்லாம் ‘கேர்ள்ஸ் மேல பாய்ஸ் முட்டக் கூடாது’ என்று தொடை இரண்டையும் சேர்த்து இறுக்கி அமர்ந்து கொள்வேன். இரண்டு பக்கங்களில் அமர்ந்திருந்த இரண்டு பெண்களில் ஒரு பெண்ணின் முகம் கூட ஞாபகமில்லை. ஆனால் இன்னொரு பக்கம் அமர்ந்திருந்த பானுவின் ஞாபகம் இருக்கிறது. அவளும் ஒரு ராக்காஸி. அவளுடைய வேலையே என்னைக் கிள்ளி வைப்பதுதான். எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் கிள்ளி வைக்கும் உரிமை அவளுக்கு இருந்தது. ஆரம்பத்தில் எதிர்த்துப் பார்த்தேன். மிஸ்ஸிடம் சொல்லி வைத்தேன். ‘தொணதொணன்னு பேசிட்டு இருக்கான் மிஸ்’ என்று அவள் சமாதானம் சொன்னால் போதும். சித்ரா மிஸ்ஸூம் சேர்ந்து அடிப்பார். சித்ராவிடம் அடிவாங்குவதற்கு பதிலாக இவளது கிள்ளலோடு நிற்கட்டும் என்று அவள் என்னதான் கிள்ளினாலும் பொங்கி வரும் அழுகையை அப்படியே அடக்கிக் கொள்வேன். 

பானுவுக்கு ஒண்ணுக்கு வந்தால் கூட என்னைக் கிள்ளி வைப்பாள் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். கர்ண கொடூரி. அப்படி அவள் கிள்ளிக் கிள்ளி, அமத்தா ஊட்டி வளர்த்த ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்பதெல்லாம் தொடை வழியாக வழிந்து கொண்டேயிருந்தேது. ‘அவளை எப்படியாச்சும் கொன்றுவிட வேண்டும்’ என்றெல்லாம் கூட திட்டமிட்டேன். அவளைப் பார்த்தாலே பயமாக இருக்கும். நாட்கள் செல்லச் செல்ல சித்ராவும் பானுவும் என் தொடை மீது கதக்களி ஆடி, குண்டம் இறங்கிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். ஒருவழியாக அம்மாவுக்கு பணியிட மாறுதல் கிடைக்க அந்த வருடம் பள்ளிக்கூடம் மாற்றிவிட்டார்கள். அதனால் தப்பித்தேன். இல்லையென்றால் வெறியெடுத்த சைக்கோவாகியிருக்கக் கூடும். எப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால் இன்று வரைக்கும் எனக்கும் அவ்வப்பொழுது கனவில் வந்து பானு கிள்ளி வைக்கிறாள்; கடிக்கிறாள். கடிக்கிறாள் என்றால் நடிகையொருத்தி நாயகனின் காதை செல்லமாகக் கடிப்பது போல நீங்கள் கருதிக் கொள்ளக் கூடாது. 

கடந்த வாரத்தில் வந்த கனவைச் சொல்கிறேன். வாய்க்காலில் குளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணின் உடல் மிதந்து வருகிறது. முகம் நீருக்குள் புதைந்திருக்கிறது. ஒரு நீண்ட குச்சியை எடுத்து உடலை இழுக்கிறேன். ஓர் அசைவுமில்லை. பக்கத்தில் வந்தவுடன் உடலைத் திருப்பினால் தலைமுடி மட்டும் கிராப் வெட்டப்பட்டு பானுவைப் போல இருக்கிறது. முகம் தெளிவில்லை. திடீரென்று எழுந்தவள் என்ன செய்திருப்பாள் என நினைக்கிறீர்கள்?  நன்றி சொல்லியிருப்பாள் என்று சிலர் கருதக் கூடும். தொடையைக் கிள்ளியிருப்பாள் என்று பலர் நினைக்கக் கூடும். இரண்டுமில்லை- முதல் வேலையாக கழுத்துக்குக் கீழாக தோள்பட்டையில் வெறுவெறுவென்று கடிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். ரத்தம் வாய்க்கால் நீரோடு கலந்து பிசுபிசுத்து ஓடுகிறது. எப்படித் தப்பித்தேன் என்று தெரியவில்லை. கனவில் பெண்ணொருத்தி வந்து கடித்து வைத்தாள் என்று மொட்டைத்தலையன் குட்டையில் விழுந்த மாதிரி சொன்னால் அடுத்தவர்களுக்கு எப்படியெல்லாம் கற்பனை ஓடும்? வெளியில் சொல்லவா முடியும்? உங்களிடம்தான் கொட்ட முடிகிறது. பானு இன்னமும் Nightmare என்பதை வேறு எப்படிப் புரிய வைப்பது. 

பானு கதை இப்படி என்றால் ஐந்தாம் வகுப்பில் மகேஸ்வரி என்றொருத்தி இருந்தாள். கருகருவென்று வாட்டசாட்டமாக இருப்பாள். ஐந்தாம் வகுப்பு வரைதான் என்னை இருபாலர் பள்ளியில் படிக்க வைத்தார்கள். மகேஸ்வரி ஒரு பெரிய ரவுடி. கையில் சிக்கினால் சாத்திவிடுவாள். அவளிடம் நான் வம்பு செய்ததாக எந்த நினைவுமில்லை. அன்றைக்கும் இப்படித்தான் ஒல்லிப்பிச்சானாக இருப்பேன். அவளிடம் வம்பு செய்கிற அளவுக்கு உடலில் ஓட்டம் போதாது. அப்படி ஓடிக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் ஒரு நாள் மதிய உணவு இடைவேளையின் போது வேறொரு பெண்ணிடம் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது பார்த்து ஓர் ஆசிரியை வந்துவிட்டார். வகுப்பறையில் நான்கைந்து பேர்தான் இருந்தோம். டீச்சர் விசாரணையைத் தொடங்கினார். எல்லோரும் ஒவ்வொரு காரணத்தைச் சொன்னார்கள். முந்திரிக்கொட்டையாக நான்தான் மகேஸ்வரிதான் முழுமையான காரணம் என்று சொல்லிவிட்டேன். அப்பொழுதும் கூட ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்கிற எண்ணம் எனக்குள் உறங்கியிருந்திருக்க வேண்டும். டீச்சர் மகேஸ்வரியை நான்கு சாத்து சாத்திவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். மகேஸ்வரி அழுது கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுதாவது அமைதியாக இருந்திருக்கலாம். பக்கத்தில் போய் ‘இனிமே யாரையும் அடிக்காத’ என்றேன். சொல்லி வாய் மூடவில்லை. முறைத்துவிட்டு ஒரு தள்ளு தள்ளினாள் பாருங்கள். சுவரோடு சுவராக அப்பினேன்.  வெறியெடுத்து எழுந்தவள் நரம்படி நாராயணனாக இருந்த என் இரண்டு கைகளையும் பின்னால் சேர்த்து அவளது இரண்டு கைகளால் பிடித்துக் கொண்டு தனது முட்டியை வைத்து முதுகில் நான்கைந்து இடி இடித்தாள். சுவரில் மோதிய போதே கண்கள் இருண்டு, பாதி சிறுநீர் பை நிரம்பியிருந்தது. அவள் முட்டியை வைத்து இடிக்கவும், சிறுநீர் பெருக்கெடுக்க மூச்சே நின்றுவிட்டது. திருப்பி அடிக்காவிட்டாலும் தொலைகிறது. என்னால் தப்பிக்கவும் முடியவில்லை. தனது வெறியெல்லாம் தீர்ந்த பிறகு ‘இனிமே டீச்சர்கிட்ட சொல்லி வைக்காத’ என்றாள். அழுதபடியே கழிப்பறையை நோக்கி ஓடினேன். அவளையும் கொன்றுவிட வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் அவள் முகத்தைக் கூட பார்க்கவில்லை. 

இப்பொழுது பானு, மகேஸ்வரியெல்லாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் சிறு வயதிலேயே ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்கிற எண்ணத்தில் பெட்ரோல் ஊற்றி கொளுத்திவிட்டவர்கள் அவர்கள்தான். ஒருவேளை அவர்களையும் கீழே போட்டு மிதிக்கும் ஆண்கள் கணவனாக வந்திருக்கலாம் அல்லது எவனாவது முரட்டு அடி வாங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.

பானு, மகேஸ்வரி மாதிரியான பெண்களை எல்லாம் எதிர்கொண்ட வாழ்க்கையில் அடுத்த ஏழு வருடங்களுக்கு பெண் வாசமே இல்லை. சைட் அடித்துக் கொண்டு திரிந்தாலும் பெண்களின் பக்கத்திலேயே போனதில்லை. அதனால் அவர்களும் என்னை அடிக்கவில்லை. ஆனால் பெண்களிடம் போனால் அடி விழும் என்கிற பயம் மட்டும் ஆழ ஒட்டிக் கொண்டது. பெண்கள் குறித்து ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பார்வை இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு இந்த பயம்தான் அதிகம்.இந்த லட்சணத்தில் ‘ஆண்கள் தினம்’ வேறு கொண்டாடுகிறார்கள். ‘ஆணாகப் பிறந்ததற்கே வெட்கப்படுகிறேன் டோலி’ என்று ஆல்பர்ப்பஸ் அங்கிள் ஆவதற்கு முயற்சி செய்யும் போது கூட இந்த பயம்தான் எட்டிப் பார்க்கிறது.  இதையெல்லாம் சொன்னால் ‘கதை விடுறான்’ என்று முகமூடி ராஜேஷ் மாதிரியான ஆட்கள் கலாய்க்கக் கூடும். நீங்களே சொல்லுங்கள் - இந்தக் காலத்தில்  யாரைத்தான் கலாய்க்காமல் விட்டுவைக்கிறார்கள்? 

Nov 20, 2019

செல்போனும் கையுமாக - கடிதம்

அண்ணா,

டிஜிட்டல் வளர்ச்சியை கவனித்து வருகிறவனாக, நான் தெரிந்து வைத்திருக்கும் சில புள்ளி விவரங்கள் இவை.

1. சராசரியாக ஒவ்வொரு இந்தியனும் ஒரு நாளைக்கு 2.5 மணி நேரங்களை தனது தளத்தில் செலவிடுவதாக யுடியூப் சமீபத்தில் ஓர் அறிக்கையில் தெரியப்படுத்திருக்கிறது. இந்தியாவில் டிஜிட்டல் நுட்பத்தின் வளர்ச்சி விகிதத்தைக் கணக்கில் கொண்டு அவர்கள் (யுடியூப்) தரமான உள்ளடக்கத்திற்கு மிக அதிகளவில் முதலீடு செய்வது தெரிகிறது. உதாரணமாக: LetsMakeEngineeringSimple, StudyIQ etc).நல்ல உள்ளடக்கம் எனில் நிறைய பார்வையாளர்கள் நேரத்தைச் செலவிடுவார்கள் என்பதுதான் இதில் மறைமுக உத்தி. பார்வையாளர்களைக் கட்டிப் போடும் கணக்கீடு. இதே போலத்தான் யுடியூப் ஒவ்வொருவரின் அனுபவத்தையும் தனிப்பட்டதாக (personalize) மாற்ற கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்களை எதை வைத்து இழுத்துப் பிடிக்க முடியும் என்று கவனித்து அதை மட்டுமே கண்ணில் காட்டுகிறார்கள். 

2. வெற்றிகரமான இணைய செயலிகள் ஒரு ஃபார்முலாவைப் பின்பற்றுகின்றன-அவர்களது செயலியில் நீங்கள் செலவிடும் நேரத்துக்கும், அந்தச் செயலியில் நீங்கள் செய்யும் செயலுக்கும் ஏதாவதொருவிதத்தில் உங்களுக்கான வெகுமதியைத் தந்துவிடுகின்றன. பொருளாதார வெகுமதி என்றில்லை; ஏதாவதொரு வெகுமதி. அவர்களது செயலி வடிவமைப்பே கூட நீங்கள் அடிக்கடி வரும்படிதான் அமைந்திருக்கும். எவ்வளவு முறை நீங்கள் ஒன்றைச் செய்தாலும் அது எதையும் மாற்றாது என்று தெரிந்தும் செய்து கொண்டேயிருப்போம்.

3. இணையத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் வரைமுறைப்படுத்த சட்டம் இயற்றுவது கூட சவாலான காரியம்தான். இன்றைக்கு ஒரு பிரச்சினை என்று நாம் கருதிக் கொண்டிருப்பது நாளை வேறொரு வடிவம் பெற்றிருக்கும். இந்த உலகம் கணிக்கவே முடியாத வேகத்தில் உருமாறிக் கொண்டிருக்கிறது. 

4. https://www.parentcircle.com/gadget-free-hour/ இந்த தளத்தை முயற்சித்துப் பாருங்கள்.

உடல்ரீதியாக என்பதைவிடவும், மனிதர்கள் உளவியல் ரீதியாக தங்களது செல்போனுடன் பிணைக்கப்படுகிறார்கள்.

*********

இணையத்தை செல்போன் வழியாகப் பயன்படுத்துவதைக் குறைக்க சரியான திட்டமிடல் அவசியம். எதைக் குறைக்க வேண்டும், எப்படி குறைக்க முடியும் என்கிற திட்டமிடல் நம்மை ஓரளவு வெற்றியடையச் செய்யும். நாம் மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தும் மூன்று செயலிகளை எடுத்துக் கொள்ளலாம்- WhatsApp, Facebook and YouTube. 

இந்த மூன்றிலும் நம்மோடு தொடர்பினை உடனடியாக முழுமையாக மாற்றுவது சாத்தியமில்லை. ஆனால் சிறு சிறு மாற்றங்களை தொடர்ச்சியாகச் செய்ய முடியும். நான் பின்வரும் வழிகளில் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

1. WhatsApp
  • முகப்பு படத்தையோ, நிலைத்தகவலையோ அடிக்கடி மாற்றுவதில்லை. (குறைந்தபட்சம் பதினைந்து நாட்கள்)- முகப்புப்படமே இல்லாமல் இருந்தால் இன்னமும் சிறப்பு.
  • கடைசியாக எப்பொழுது பார்த்தேன் என்பதை யாருமே பார்க்க முடியாதபடிக்கு மாற்றி வைத்திருக்கிறேன். அடுத்தவர்கள் அனுப்பும் செய்தியை பார்த்ததற்கான அத்தாட்சியான ‘ப்ளூ டிக்’ என்பதை மறைத்து வைத்திருக்கிறேன். (இவை யாருக்கும் உடனடியாக பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்னும் நிலையை உருவாக்குகிறது)
  • முக்கியமில்லாத குழுமங்களிலிருந்து வெளியேறிவிடுகிறேன் அல்லது ம்யூட் செய்துவிடுகிறேன்.
2. Facebook
  • செயலியை நீக்கிவிடுங்கள்; மெஸஞ்சரும் செல்போனில் அவசியமில்லை. தேவைப்படும் போது ப்ரவுசர் வழியாகத் திறந்து கொள்ளலாம்.
3. YouTube
  • ஒவ்வொரு பதினைந்து நிமிடங்களுக்கும் நினைவூட்டல் வைத்துக் கொள்கிறேன். பதினைந்து நிமிடங்களில் வீடியோ நின்றுவிடும். 
  • வீடியோக்களுக்கான முன்னுரிமைகளை வரையறுத்து வைத்திருக்கிறேன். விருப்பமற்ற வீடியோக்களில் ‘Not Interested' என குறித்துவிடுவேன்.
இன்னமும் நிறைய எழுத விரும்புகிறேன். இப்போதைக்கு இவை போதும் எனத் தோன்றுகிறது. 

மணிவண்ணன்.

மணிவண்ணன், பெங்களூரில் மென்பொருள் துறையில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர். தற்சமயம் வேலையை உதறிவிட்டு சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகளுக்காக சென்னையில் பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

Nov 19, 2019

செல்போனும் கையுமாக...

கடந்த வாரத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சி. உறவுக்காரக் குழந்தைகள் அத்தனை பேரும் ஆளுக்கொரு செல்போனை வைத்துக் கொண்டு அங்குமிங்குமாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பத்து வயது கூட நிரம்பாத குழந்தைகள். பெரியவர் ஒருவர் அழைத்து கூட்டத்தில் நல்ல காரியத்தைச் செய்வதான நம்பிக்கை மற்றும் பாவனையுடன் ‘இவன் யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?’ ‘அந்தப் பாப்பா யாரு?’ என்றெல்லாம் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகப்படுத்த முயற்சி செய்தார். அந்த நேரத்தையும் கூட வீணடிக்க அந்தக் குழந்தைகள் தயாராக இருப்பதாக இல்லை. ஒவ்வொருவராகத் தப்பிச் சென்றுவிட்டார்கள். சில நிமிடங்களில் கூட்டம் கரைந்து போனது. பல்பு வாங்கிய அந்தப் பெரியவர் ‘இந்தக் காலத்து குழந்தைகளே இப்படித்தான்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் தனது செல்போனை பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டார். 

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் செல்போன் ஒன்றை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு ‘இனிமே வாட்ஸாப் கிடையாது; ஃபேஸ்புக் கிடையாது’ என்று சொல்லிப் பார்த்தேன். சில மாதங்களுக்கு அதைக் கடைபிடிக்கவும் முடிந்தது. ஆனால் அலுவலகத்தில் ஏதோ ஒரு ப்ராஜக்ட்டுக்காக வாட்ஸாப் குழுமம் ஆரம்பித்தார்கள். அதற்காக வாட்ஸாப் தேவைப்பட்டது. செல்போனில் நிறுவிய அடுத்த கணம் உள்ளே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டது. முன்பெல்லாம் இரவு நேரப் பேருந்து பயணங்களில் பக்கத்தில் இருப்பவர்களிடம் பேசுவேன். இல்லையெனில் கண்களுக்கு துணியைக் கட்டிக் கொண்டு உறக்கம்தான். பகல் நேரப் பயணமெனில் வாசிப்பதுண்டு; பேசுவதும் அதிகம். இப்பொழுதெல்லாம் யூடியூப்பில் படம் பார்க்கிறேன். அல்லு அர்ஜூன், ரவிதேஜா, சாய் தரம் தேஜ்- சிரஞ்சீவியின் உறவுக்காரப் பையன், வி.ஐ.டி மாணவர் என்று கொல்ட்டிகளின் எந்தப் படங்களையும் விட்டு வைப்பதில்லை. இவையெல்லாம்தான் செல்போனை விட்டு விலகவே விடுவதில்லை. 

ஒரு நாளின் அதிகபட்ச நேரத்தை செல்போன் திரையே ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தாலும் அவ்வளவு எளிதில் உதறிவிட முடிவதில்லை. எலெக்ட்ரானிக் பொருட்கள் நமது நேரத்தை கோரப்பசியோடு தின்று கொண்டிருக்கின்றன. நமது நேரத்தை விடவும் குழந்தைகளின் நேரத்தை அவை அள்ளித் தின்பதைப் பார்க்க பயமாக இருக்கிறது. எங்கள் அடுக்ககத்தில் பதினான்கு பதினைந்து வயது குழந்தைகள் செல்போனோடு தனியாக அமர்ந்து மணிக்கணக்கில் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களை விட சற்றே சிறியவர்கள் செல்போனைத் தூக்கி வந்து அதில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். செல்போனும் அதன் விளையாட்டுகளும் வளர்ந்த மனிதர்களின் மனதினை கூட மாற்றிவிடவல்லது என்றுதான் பல ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளும் சொல்கின்றன. குழந்தைகளின் மனநிலை எம்மாத்திரம்? அடுத்தவர்களுடன் பழகாத, குரூர புத்தியுடைய, வெளியுலகத் தொடர்புகளற்ற குழந்தைகளாக அவர்களின் வட்டத்தை மிக மோசமாகச் சுருக்கிவிடும் வல்லமை செல்போன் விளையாட்டுகளுக்கு உண்டு. எல்லாம் தெரிகிறதுதான். ஆனால் என்ன செய்கிறோம்? 

பொதுவிடங்களில், நிகழ்ச்சிகளில் மற்ற விளையாட்டுகளை விளையாடும் குழந்தைகளைப் பார்க்க அதிசயமாக இருக்கிறது. வெளி விளையாட்டுகளை விளையாடுகிற குழந்தைகள் மிகக் குறைந்துவிட்டார்கள். பல பெற்றோரும் ‘இது ஒருவகையில் பாதுகாப்பானது’ என கைகளில் செல்போனைக் கொடுத்து அமர வைத்துவிடுகிறார்கள்.  சோம்பேறிகளாக, தமது அடிமைகளாக குழந்தைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்கும் இந்த செல்போன்களின் கதிர்வீச்சும் குழந்தைகளை பாதிக்கக் கூடும் என்கிறார்கள்.  இந்த செல்போன்களிடமிருந்து குழந்தைகளை மீட்க வாய்ப்புகள் இருக்கின்றனவா?

இணையத்தில் தேடினாலும், குழந்தைகள் மனநல மருத்துவரிடம் பேசினாலும் ஒன்றைத்தான் மிக முக்கியமாகக் குறிப்பிட்டார்கள். ‘நீங்க எந்நேரமும் செல்போனை பார்த்துட்டு இருந்தா குழந்தைகளும் பார்க்கத்தான் செய்வாங்க’ என்கிறார்கள். அது மிகச் சரி. முதலில் நாம் ஒழுங்குக்கு வர வேண்டியிருக்கிறது. அப்படி நம்மிடமே ஒழுங்கின்றி, குழந்தைகளை மிரட்டினால் அவர்கள் செல்போனை அந்தப் பக்கமாக நகர்த்தி வைக்கக் கூடும் ஆனால் மனதுக்குள் ‘அம்மா மட்டும் பார்க்கிறாங்க; அப்பா மட்டும் பார்க்கிறாங்க’ என்று புலம்புவார்கள். குழந்தைகள் பெரியவர்கள் செய்வதைக் குற்றமாகக் கருதினாலும் கூட அதனை வெளிப்படையாகப் பேசுகிற தைரியம் அவர்களிடம் இருக்காது. அப்படி அவர்கள் அதனை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லையெனில் நம்மை விட்டு அவர்கள் விலகுவதற்கு நாமே ஒரு அடித்தளம் போட்டுக் கொடுத்தது போல ஆகிவிடும். ஒருவேளை குழந்தைகள் செல்போனிலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால் முதலில் நாம் அவர்கள் முன்னால் விடுபட்டது போன்ற எண்ணத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

நண்பர் ஒருவர் ‘செல்போன் டைம்’ என்று குழந்தைகளுக்கு ஒதுக்கிக் கொடுத்துவிடுகிறார். தினமும் அரை மணி நேரம். அவர்கள் எதை வேண்டுமானாலும் பார்த்துக் கொள்ளலாம். நல்ல வெளிச்சமான, அனைவரின் நடமாட்டம் இருக்குமிடத்தில் அமர்ந்து அவர்கள் செல்போன்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். கேம் பார்த்தாலும் தடுப்பதில்லை. வீடியோ பார்த்தாலும் தடையில்லை. அந்த நேரத்தைத் தாண்டி குழந்தைகள் செல்போன்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று அவர் சொல்வதை குழந்தைகள் கேட்கிறார்கள். அரை மணி நேரம் என்பது முக்கால் மணி நேரம் வரைக்கும் போகலாமே தவிர அளவுக்கு மிஞ்சி நிகழ்வதில்லை.

வேறொரு நண்பர் சில நாட்களுக்கு முன்பாக மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அந்த மின்னஞ்சலை முழுமையாகப் பிரசுரம் செய்ய வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். அனுப்பியவரின் பெயர் நினைவில் இல்லை. தேடி எடுக்க முடியவில்லை. அவர் அனுப்பியிருந்ததன் சாராம்சம் இதுதான் - குழந்தைகள் குறைந்தபட்சமாவது செல்போன் கேம் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவர்களது நண்பர்கள் அது குறித்துத்தான் அதிகம் பேசுகிறார்கள்.  அப்பொழுது நம் குழந்தை எதுவும் தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தால் அது அவர்களுக்கு தாழ்வுணர்ச்சியை உருவாக்கிவிடாதா? என வினவியிருந்தார். அதுவும் சரியான வருத்தம்தான். ஆனால் குழந்தைகள் பேச எவ்வளவோ சமாச்சாரங்கள் இருக்கின்றன. சச்சின் பற்றியும், சவுரவ் பற்றியும் நம் காலத்தில் ஒருத்தன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது கூட கிட்டிப்புள் குறித்து பேசி, கவனத்தை இழுக்கக் கூடியவன் நம் கூட்டத்தில் ஒருவன் இருந்தான். அத்தகைய ஒருவன் நம் குழந்தைகள் கூட்டத்திலும் ஒருவன் அல்லது ஒருத்தி இருக்கக் கூடும். அப்படியொரு ஆளாக நம் குழந்தைகளும் இருக்கலாம்.

இதையெல்லாம் பற்றி சற்று விவாதிக்கவும் ஆலோசிக்கவும் வேண்டிய தருணம் நம் காலத்தில் உருவாகியிருக்கிறது.

குழந்தைகளை மிரட்டுவதால் அல்லது அவர்களிடமிருந்து செல்போனை பறித்து வைப்பதனால் மட்டும் நாம் நினைப்பது நிகழ்ந்துவிடாது. நம் சிறுவயதில் தொலைக்காட்சி இருந்த போது என்ன செய்து கொண்டிருந்தோம்? வெறும் தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்த காலத்தில் ஒளியும் ஒலியும் அல்லது ஞாயிறு சினிமாவைத் தவிர நமக்கு தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதற்கு வேறொன்றும் இருக்காது. அப்பொழுது தொலைக்காட்சியைவிடவும் தெருக்கள்தான் சுவாரசியமாக இருந்தன. வெளியிலேயே கிடந்தோம். பிறகு கேபிள் டிவி வந்தது. சுவாரசியமோ இல்லையோ- நம்மை தம்மோடு கட்டிப்போடும் வித்தை அதனிடமிருந்தது. எதையாவது ஒன்றைப் பார்க்க வைத்தார்கள். தெருவை விட தொலைக்காட்சிகள் சுவாரசியம் என நினைக்க ஆரம்பித்தோம். அப்படித்தான் தெருவை விட்டு மெல்ல மெல்ல விலகினோம்.

இன்றைக்கு செல்போன் அந்த வேலையைச் செய்கிறது. ஒன்றை விட வேண்டுமென்றால் அதனைவிட சுவாரசியமான ஒன்றை குழந்தைகளுக்கு காட்ட வேண்டும். செல்போனைவிடவும் தெருவும், வெளியில் தெரியும் வானமும் சுவாரசியமானவை என்று காட்டி செல்போனில் பார்க்க எதுவுமில்லை என்கிற நிலையை உருவாக்க வேண்டும். ஆனால் அதை நம்மால் நிரூபிக்கவே முடியாது. ஆனால் இன்னொரு வழி இருக்கிறது. இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் செல்போன் பேட்டரி நிறைந்து கிடக்க வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை. மாலை வேளைகளில் அணைந்து கிடந்தாலும் தவறில்லை என்று விட்டுவிடலாம். தூர்தர்ஷன் மாதிரி- அங்கே ஒன்றுமில்லை என்கிற மனநிலையை உருவாக்க வேண்டும். அந்த நேரத்தில் குழந்தைகள் போரடிப்பதாக உணரும் போது அவர்கள் வேறு ஏதேனும் ஒன்றுடன் ஒன்றுவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். அதுதான் இருப்பதிலேயே எளிய வழி.

இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலாக சார்ஜரில் போட்டு பத்து மணிக்கு மேலாக, குழந்தைகள் உறங்கிய பிறகு வேண்டுமானால் நாம் ஒரு முறை பார்த்துக் கொள்ளலாம். தலை போகிற விவகாரமாக இருந்தாலும் வாட்ஸாப்பில் தகவல் அனுப்பிவிடுவார்கள் என்பதால் நாம் எதையுமே தவற விட வாய்ப்பில்லை.

சொல்வது எளிது; செயல்படுத்த மெனக் கெட வேண்டும். ஆனால் நாம் மெல்ல மெல்ல இதையெல்லாம் பழக்கப்படுத்தி ஒழுங்குக்கு கொண்டு வர வேண்டியது மிக அவசியம். இப்படி அவரவர் சாத்தியங்களுக்கு ஏற்ப செல்போன்களிடமிருந்து குழந்தைகளுக்கு மெல்லிய இடைவெளியை உருவாக்கி அவர்களை விலகச் செய்ய வேண்டும். மேற்சொன்னவை எல்லாம் சிறு சிறு தீர்வுகள்தான். நண்பர்களிடம் விவாதித்தால், பத்தில் ஒருவரிடம் சிறப்பான தீர்வு இருக்கக் கூடும். அந்தத் தீர்வைக் கண்டறிவதும் நமக்கேற்ப மெருகேற்றுவதும் முக்கியம். கடினமான காரியம்தான் ஆனால் செய்யவே முடியாத காரியமில்லை. நம் குழந்தைகளுக்காக, அவர்களது எதிர்காலத்திற்காக நாம் அதைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

Nov 15, 2019

காதலிக்க வேண்டும்

அறுபதுகளில் சீனாவும் கிட்டத்தட்ட இந்தியா போலத்தான். அடுத்த ஐம்பதாண்டுகளில் பொருளாதாரத்திலும், நாகரிகத்திலும், வளர்ச்சியிலும் நம்மைவிட வெகுதூரம் போய்விட்டார்கள். அப்படியான காலகட்டத்தில்- ஆணும் பெண்ணும் சகஜமாக பழகாத காலம்- கதை நிகழ்கிறது. ஹாங்காங்கில் ஒரு பழைய குடியிருப்பில் வாடகைக்கு வீடு தேடி ஓர் இளம் பெண்மணி வருகிறாள். அவள் நிறுவனமொன்றில் ஸ்டெனோவாக இருக்கிறாள். கணவனும் மனைவியும் மட்டும்தான். அந்த வீட்டுக்காரப் பெண்மணி வீடு கொடுக்க சம்மதித்துவிடுகிறாள். வீடு தேடி வந்த பெண்மணி கிளம்பும் போது அதே வீட்டுக்காக இன்னொரு ஆள் வீடு தேடி வருகிறான். அவன் பத்திரிக்கையாளனோ அல்லது எழுத்தாளனாகவோ இருக்கிறான்.

‘அடடா இப்போத்தான் வீட்டை அந்தப் பெண்ணுக்கு கொடுப்பதாக சம்மதித்தேன்...வேணும்ன்னா பக்கத்து வீட்டுல விசாரிங்க’ என்று சொல்கிறாள். அங்கே அவனுக்கு வீடு கிடைக்கிறது. அவர்களும் கணவனும் மனைவியும் மட்டும்தான். 

ஒரே நாளில் இரு குடும்பங்களும் குடி வருகின்றன. இயல்பாக நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்க சிறு சிறு உரையாடல்கள், புன்னகைகளின் வழியே ஸ்டெனோவுக்கும், எழுத்தாளனுக்கும் ஒருவிதமான ஈர்ப்பு உருவாகிறது. மெல்ல நெருங்கி வருகிறார்கள். ஆனால் இவர்களுக்கு முன்பாகவே இருவருக்கும் தெரியாமல் அவர்களது இணையருக்கிடையில் முறையற்ற உறவு உருவாகிவிடுகிறது. அதனை இருவரும் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். பத்திரிக்கையாளனின் மனைவி இவனைச் சீந்துவதே இல்லை. ஸ்டெனோவின் கணவன் வீட்டிலேயே இருப்பதில்லை. அவர்களின் முகம் கூட பார்வையாளன் மனதில் பதியும்படியாகக் காட்டப்படுவதில்லை. அவர்கள் இருவரும் உறவில் இருக்க, இவர்கள் இருவரும் நெருங்கிப் பழகுகிறார்கள். ஆனால் உடல் ரீதியிலான உறவு எதுவும் உருவாவதில்லை. இவன் அவளை நெருங்குவதற்கான முயற்சிகளைச் செய்கிறான். ஆனால் அவளோ ‘நாம அவங்க மாதிரி இல்ல’ என்று சற்றே விலகுகிறாள். இப்படியே தொடர்கிறார்கள். தட்டையான காதல்.

இருவருக்குமிடையில் காதல் இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தப்படாத காமம் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்களால் ஒரு போதும் எல்லை மீற முடிவதில்லை. அக்கம்பக்கமும் சூழலும் கூட முக்கியமான காரணம். அதையும் தாண்டி அவர்களுக்குள்ளாக தன்னியல்பாக இருக்கும் தயக்கமும் காரணம். காதல் என்றாலே கட்டிப்பிடிப்பது, கட்டிலை அடைவது என்கிற அந்நிய சினிமாவிலிருந்து விலகி முற்றிலும் வேறொரு தளத்தில் கைகளைப் பற்றிக் கொள்வதைக் கூட ஒரு மலரைத் தீண்டுவது போல காட்டியிருப்பதுதான் In the Mood for Love திரைப்படத்தின் தனித்துவம் என நினைக்கிறேன்.



பாதிப் படத்தைத் தாண்டிய போது சற்று சலிப்பு ஏற்படுத்துவதைப் போல சில கணங்கள் தோன்றியது உண்மை. ஆனால் ஏதோ இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டேயிருப்பது போன்ற பிரமையும் இருந்து கொண்டேயிருந்தது. அது படத்தின் காட்சிப்படுத்துதலாக இருக்கலாம்; ஒரேயிடத்தில் நிற்கும் கேமிராவின் பார்வைக்குள் வந்து போகும் பாத்திரங்களாக இருக்கலாம்; சில இடங்களிலேயே மொத்தப் படத்தையும் எடுத்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு வெளிச்சம், பின்ணனி இசைக் கோர்ப்பு போன்றவையாக இருக்கலாம்; இப்படி இன்னமும் வேறு வேறு ‘இருக்கலாம்’களை திரைமொழியின் நுணுக்கம் தெரிந்தவர்கள், அதன் நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் இன்னமும் விரிவாகச் சொல்லக் கூடும்.

சாதாரண பார்வையாளனாக கதையை கவனிக்கும் போது- முறையற்ற உறவுதான் என்றாலும் கூட அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கசப்புகள், வெளியில் துருத்தாத வலிகள், அவர்கள் இருவருக்கும் அவர்கள் மட்டுமே ஆறுதலாக இருக்கக் கூடும் என நமக்கு உருவாகும் நம்பிக்கை, இவையெல்லாம் இணைந்து அவர்கள் இருவரும் இணைந்துவிட மாட்டார்களா எனக் கடைசி கணம் வரைக்கும் இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.

திரைப்படங்களை ஒவ்வொருவரும் ஒருவகையில் அணுகக் கூடும். என்னைப் பொறுத்தவரையில் கதையின் ஒற்றை வரியில்தான் என் மொத்த கவனமும் இருக்கும். அந்த ஒற்றை வரியைப் பிடித்துக் கொண்டு பாத்திரங்கள், துணைப் பாத்திரங்களின் உருவாக்கம், அந்தப் பாத்திரங்கள் எப்படி கோர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், ஒவ்வொரு பாத்திரமும் கதைக்கு எப்படி வலு சேர்க்கிறார்கள், அதற்காக இயக்குநர் கைக்கொண்டிருக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான சம்பவங்கள் என்பதையெல்லாம் கவனிப்பதைத் தாண்டி நகர முடிவதில்லை. படம் முடிந்த பிறகும் இதில் எந்தக் காட்சியை நீக்கினால் படம் வலு குறையாமல் இருக்கும் என்றும் யோசிப்பதுண்டு. பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் அப்படியான காட்சிகளை நாம் கண்டறிந்துவிடலாம். 

உதாரணமாக கைதி திரைப்படத்தின் விமர்சனங்களைப் பார்த்த போது சிலர், சில காட்சிகளைக் குறிப்பிட்டு ‘இந்தக் காட்சிகள் அவசியமற்று இருந்தன’ என்று எழுதியிருந்தார்கள். கைதி சுவாரசியமான படம். சற்றே யோசித்துப் பார்த்தால் மேற்சொன்ன விமர்சனம் சரி என்றுதான் தோன்றியது. ஆனால் வணிகரீதியில் அப்படியான சமரசங்கள் அவசியமாகின்றன. அதே சமயம் க்ளாசிக் என்று கொண்டாடப்படுகின்ற படங்களில் அப்படியொரு காட்சியை வெட்டி எடுப்பது மிகச் சிரமமான காரியமாக இருக்கும். அவ்வளவு நெருக்கமாக காட்சிகள் பின்னப்பட்டிருப்பதால்தான் அந்தப் படம் ஒரு செவ்வியல் தன்மையை அடைந்துவிடுகிறதோ என்று கூட எண்ணத் தோன்றுகிறது.

சுவாரசியம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி, ஒரு தரமான திரைப்படத்திலிருந்து எதைக் கற்றுக் கொள்ளலாம் என்றால் இத்தகைய எழுத்து, கதை சார்ந்த நுணுக்கங்கள்தான். தரமான சிறுகதைகள், நாவலிலும் கூட இதே உத்தியைப் பயன்படுத்தித்தான் எடிட் செய்வார்கள். நல்ல வாசகர்கள் எழுத்தில் தேவையற்ற கச்சடாவைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். அதே போல நல்ல பார்வையாளன் திரைப்படங்களில் ‘இவை அவசியமில்லை’ என்று கண்டறிந்துவிடுவான். அப்படியொரு நல்ல வாசகனாக, நல்ல பார்வையாளனாக உருமாறத்தான் நிறைய வாசித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது; நிறைய பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உணர்வுகளின் கொந்தளிப்புகளற்று, தட்டையான அதே சமயம் அழுத்தமான காதல் திரைப்படம் In the mood for love இது. இதுவும் பிபிசியின் இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த நூறு படங்களின் பட்டியலில் உள்ள படம். 

மரப்பாச்சியின் கனவுகள்

எப்பொழுதெல்லாம் மனம் சற்று சோர்வுறுகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் சில டானிக் பாட்டில்களிடம் பேசுவது வழக்கம். திருப்பதி மகேஷ் அப்படியானவர். தெலுங்குவாலா. தமிழ் படிப்பார்; எழுதுவார். பிறக்கும் போதே விழியிழந்தவர். அவரைப் பற்றி முன்பே எழுதியிருக்கிறேன். மகேஷ் அறிமுகமான போது பரிதாபப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் மகேஷ் அதையெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளவே மாட்டார். ‘பரிதாபத்தையெல்லாம் நீங்களே வெச்சுக்குங்க’ என்று புறங்கையால் தள்ளிவிட்டுப் போகிற மனம் அவருக்கு வாய்த்திருக்கிறது. 

திடீரென அழைத்து ‘ஒரு படம் பார்த்தேன் சார்; அட்டகாசம்’என்பார். ஒரு கணம் திகைப்பாக இருக்கும். இவர் எப்படி பார்த்திருக்க முடியும் என்று குழம்ப வைத்துவிடுவார்.  ‘நீங்க பார்த்துட்டீங்களா? ஹீரோயின் சூப்பர்ல’ என்பார். நாயகியின் அழகைச் சொல்கிறாரா, கதாபாத்திரத்தைச் சொல்கிறாரா என்று தெரியாது. அலுவலகக் கசகசப்பில் இருக்கும் போது அழைப்பார். ‘ஒரு பொண்ணு இன்னைக்கு பஸ்ல பக்கத்து சீட்ல உட்காந்து பேசிட்டு வந்துச்சு சார்..செம சார்’என்பார். அழகைச் சொல்கிறாரா, ஆளுமையைச் சொல்கிறாரா என்று திணறுவேன். ஆனால் அவரிடம் பேசி முடித்து இதையெல்லாம் யோசிக்கும் போது அன்றைய தினத்துக்கான ஒரு மலர் மலர்ந்தது போல இருக்கும்.

பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு, வங்கித் தேர்வில் தேர்ச்சியடைந்து தற்சமயம் திருத்தணியில் அரசு வங்கியில் பணியாற்றுகிறார். அதுவும் வாடிக்கையாளரைச் சந்திக்கும் பணி.  ‘இந்தப் பையனால எப்படி முடியுது?’ என்று பலமுறை வியந்திருக்கிறேன். மிக இயல்பாக இந்த வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் மகேஷ் போன்றவர்கள் அற்புதமான வெளிச்சப்புள்ளிகள். வெளிநாடுகளுக்கு பயணித்தாலும், வெளியூர்களுக்கு பயணித்தாலும் சிலாகிப்பார். ஒவ்வொன்றையும் ரசித்துப் பேசுவார். அங்கேயிருக்கும் சீதோஷ்ணம் மட்டுமில்லை- ‘சிங்கப்பூர் அவ்வளவு சுத்தமா இருக்கு’ என்று கூடச் சொல்லியிருக்கிறார். எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் மிக அதனாலேயே மகேஷை எனக்கு மிகப் பிடிக்கும். 

இந்த உலகத்தில் யாருக்குத்தான் குறையில்லை? புறவயமாக, வெளிப்படையாகத் தெரிகிற குறைகளை மட்டுமே குறைகள் என நினைத்து நாம் உச்சுக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். எனக்கு இல்லாத பிரச்சினைகளா? ஆனால் நீங்கள் நினைப்பதைக் காட்டிலும் பலமடங்கு பலம் நிறைந்தவன் என்று ஒரு மனிதன் நமக்கு முன்னால் முஷ்டியை மடக்கிக் காட்டும் போது ‘எதையோ சொல்லித் தர்ற நீ’ என்று அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது.

மகேஷ்தான் யாழினி ஸ்ரீ பற்றிச் சொன்னார். மகேஷ் ஒரு டானிக் பாட்டில் என்றால் யாழினி அவரை விட இருமடங்கு இருக்கிறார். முகம் தவிர எந்தப் பகுதியையும் அவரால் அசைக்க முடியாது. அம்மாவை மட்டுமே முழுமையாக நம்பியிருக்கும் வாழ்க்கை. அவரது பேச்சு யுடியுப்பில் இருக்கிறது. ஒரு முறை கேட்டுப் பார்க்கவும். பல முறை கேட்டுவிட்டேன். யாழினி ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டிருக்கிறார். “மரப்பாச்சியின் கனவுகள்”. தலைப்பே எதையெல்லாமோ நினைக்கச் செய்துவிடுகிறது.

திருப்பூர் பொன்னுலகம் வெளியிட்டுள்ள இந்தத் தொகுப்பையும் கூட மகேஷ் அனுப்பி வைத்துவிட்டு ‘கவிதையை படிச்சுட்டு யாழினி பேசறதைக் கேளுங்க சார்’ என்றார். நான்கைந்து கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு யாழினி பேசுவதைக் கேட்டேன். அழுகை வந்தது. சோகம் எதுவுமில்லை. அது ஒருவகையிலான நெகிழ்ச்சி. 

வானளக்கும் ஆசையில்
காற்றுவெளிதனில் அலைகிறது
புல்புல்தாராவின் 
மஞ்சள் அலகில் கவ்வப்பட்ட
ஈசலின் உதிர்ந்த இறகு.

இப்படியொரு கவிதை. ஒரு கணம் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு அமர்ந்துவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது. 

நமக்குத்தான் உலகிலேயே மிக அதிகமான சோதனைகள் என்றுதான் பெரும்பாலானவர்கள் நினைத்துக் கொள்கிறோம். அப்படியெல்லாம் எதுவுமேயில்லை. நம்மைவிடவும் ஆயிரம் மடங்கு சுமைகளோடு மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இருக்கிறார்கள் என்பதைவிடவும் வாழ்கிறார்கள் என்பதுதான் பொருந்தும். வாழ்ந்து காட்டுகிறார்கள். சுமைகளும், வலிகளும் நம்மை அழுத்தும் போதெல்லாம் ‘இதெல்லாம் ஒரு சுமையா?’ என்றும் ‘இந்த வலியைக் கூடத் தாங்க முடியாதா?’ என்றும் கேள்விகளை எழுப்பக் கூடிய டானிக் பாட்டில்களாக நம்மைச் சுற்றி நிறைந்திருக்கிறார்கள்.

யாழினி ஸ்ரீயின் கவிதைகள் குறித்து எழுதவும், உரையாடவும் நிறைய இருக்கின்றன. கோவையில்தான் வசிக்கிறாராம். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது ஒரு முறை நேரில் சந்தித்துப் பேசிவிட வேண்டும் என இருக்கிறேன். வாழ்த்துகள் யாழினி! நீங்கள் இன்னமும் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டும். தொடர்ச்சியாக எழுதவும், உங்கள் எழுத்துக்களால் இந்த உலகினை அளக்கவும், உச்சம் தொடவும் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்.


சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் அழைத்திருந்தார். யாருக்காவது பிரச்சினை என்றால் இவனிடம் பேசலாம் என்று நினைப்பதும் அரிதுதான். அந்த நம்பிக்கையை உருவாக்குவது எளிதில்லை. அதனால் யாராக இருந்தாலும் காது கொடுத்துக் கேட்பேன். உடல்ரீதியிலான பிரச்சினை அழைத்திருந்தவருக்கு. சிறிய பிரச்சினையாகத்தான் தெரிந்தது. ஆனால் அவரது தரப்பிலிருந்து பார்த்தால் இமாலயமாக உயர்ந்து நிற்கும் பிரச்சினை. உடைந்து போயிருந்தார். பேசுகிற போது இடையிடையே அவருக்கு அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. பொறுமையாகக் கேட்டுவிட்டு மகேஷ் குறித்தும் யாழினி குறித்தும்தான் சொன்னேன்.

டானிக் பாட்டில்கள் நமக்கு உணர்த்துவது ஒன்றுதான் - நீங்கள் பிரச்சினை என்று நம்பிக் கொண்டிருப்பதை விட்டு வெளியில் வந்து நின்று பார்த்தால் எதுவுமே இல்லாதது போல இருக்கும். நாமாக வெளியேறினால் உடனடியாக தப்பிவிடலாம். ஒருவேளை திணறிக் கொண்டிருந்தால் காலமே நம்மை வெளியில் தள்ளிவிடும். நீங்கள் நம்புகிற எந்தப் பிரச்சினையும் நிரந்தரமானதில்லை. அதை மட்டும் உறுதியாக நம்பலாம்.

யாழினியின் கவிதைத் தொகுப்பையும், அவர் பேசுகிற வீடியோவையும் நண்பருக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு ஒரு வரியையும் வாட்ஸாப்பில் அனுப்பினேன். அதுவும் கூட யாழினியின் கவிதை வரிகள்தான் -

முடிவறியாது துள்ளும் மனதுள்
கருமை பூசி கெக்கலிக்கிறது எதிர்காலம்.
இப்போதைய உடனடித் தேவை
சிறு புன்னகை மட்டுமே.

அவ்வளவுதான். எதையும் கடந்துவிட ஒரு சிறு புன்னகை மட்டும்தான் தேவையானதாக இருக்கிறது!

தொடர்புக்கு:
பொன்னுலகம் பதிப்பகம் - 8870733434
யாழினி ஸ்ரீ - yalinisri100@gmail.com/ +91 97152 89560  

Nov 14, 2019

சூடு

பண்டரிநாதனுக்கு வசந்தா சூடு போட்டுவிட்டாள். அவனுக்கு பதினான்கு வயது. லேசுப்பட்ட குறும்பு இல்லை. அதுவும் அரும்பு மீசை முளைக்க முளைக்க அவன் செய்யாத லோலாயமே இல்லை என்று ஆகிவிட்டது. போனமாதமே பண்டரிநாதன் வாய்க்காலில் தலைகீழாகக் குதிப்பதாக வந்து பாப்பாத்தி போட்டுக் கொடுத்த போது வசந்தாவுக்கு சுள்ளென்று ஏறியது. ஒத்தை ஆளுதான். அவனை நம்பித்தான் வாழ்க்கையே இருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த வசந்தாவுக்கு இவன் எதையாவது செய்து ஒண்ணு கிடக்க ஒண்ணு ஆகிவிட்டால் குடி மூழ்கிப் போய்விடுமே என்றுதான் மொத்த பயமும். 

பாப்பாத்தி போனதும் பண்டரியிடம் ருத்ரதாண்டவத்தை வசந்தா ஆடினாலும் அதுவொன்றும் பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்கவில்லை. பண்டரி இந்தக் காதில் வாங்கி அந்தக் காதில் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். இப்படியேதான் இருக்கிறான். சொன்னபேச்சே கேட்பதில்லை. அழுதும் பார்த்துவிட்டாள். ம்ஹூம். கெட்டவார்த்தை பேசிப் பழகிவிட்டானாம். முக்கு இட்டேரியில் நின்று இல்லாத கெட்டவார்த்தையெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான்.

‘உம்பையன் புதுசு புதுசா கண்டுபுடிச்சு பேசறான்..எங்களுக்கே அர்த்தம் தெரிய மாட்டேங்குது’ என்று பாப்பாத்தியேதான் போட்டுக் கொடுத்தாள். 

ஒருத்தி எத்தனை நாள்தான் பொறுத்துக் கொண்டேயிருப்பாள்? அதுதான் தோசை திருப்பியைக் காய்ச்சி குப்புற படுத்துக் கிடந்தவன் லுங்கியை மேலே தூக்கி உட்காருமிடத்துக்கு கொஞ்சம் கீழே தொடைக்கு கொஞ்சம் மேலாக வாகாக இழுத்துவிட்டாள். அவ்வளவுதான். பண்டரி துள்ளி எழுந்தான். ‘எதுக்குடி சூடு வெச்ச?’ என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்தினான். வசந்தா எதையும் கண்டு கொள்ளாமல் தோசை திருப்பியை மீண்டும் அடுப்பில் வைத்திருந்தாள். சூடு பொறுக்க முடியாமல் கத்துகிறான் என்று முதல் கத்தலுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் விட்டுவிட்டாள். அடங்காமல் மீண்டும் கத்தினால் இன்னொரு இழுப்பு இழுத்துவிட வேண்டியதுதான் என்பதற்காகத்தான் அடுப்பில் வைத்திருந்தாள். பண்டரி தோசை திருப்பியைப் பார்த்துவிட்டான். அது கனகனவென்று தகித்துக் கொண்டிருந்தது. இனி என்ன பேசினாலும் ஆபத்து வந்து சேரும் என்று ஓடிப் போய் இட்லிக்கு ஆட்டி வைத்திருந்த மாவை எடுத்து பின்பக்கம் பூராவும் அப்பிக் கொண்டான். கொஞ்சம் சில்லென்று இருந்தாலும் எரிச்சல் அடங்குவதாகவே தெரியவில்லை.

மனதுக்குள் என்னவோ கருவினான். ‘எதுக்கும்மா சூடு வெச்ச?’ என்றான். தண்டனைக்கு ஒரு காரணம் வேண்டுமல்லவா? காரணமே தெரியாமல் சூடு வாங்குவதுதான் பெருங்கொடுமையாகத் தெரிந்தது. அவன் பாட்டுக்கு சிவனே என்று படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தான். எவளாச்சும் பக்கத்து ஊட்டுக்காரி போட்டுக் கொடுத்திருக்கக் கூடும் என்பதுதான் அவனுடைய முதல் சந்தேகம். ஆனால் சூடு வாங்குகிற அளவுக்கு எந்தத் தப்பையும் சமீபத்தில் செய்ததாக நினைவில் இல்லை. 

‘உனக்கு காரணம் வேற சொல்லோணுமா? பேசற வாய்ல இழுத்துடுவேன் பார்த்துக்க’ என்றாள். அவள் இருக்கும் கோபத்தை பார்த்தால் இழுத்தாலும் இழுத்துவிடுவாள் போலிருந்தது.

பேசாமல் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டான். வீதியில் இருக்கும் வேப்பமரத்து நிழலில் இருக்கும் மண்மேட்டில் அமர்ந்து கொள்ளலாம் என்றுதான் வந்தான். அமரவும் முடியவில்லை. சூடு பட்ட இடத்தில் கனகனவென்று துடிப்பது போல இருந்தது. அப்படியும் இப்படியும் அலைமோதினால் பார்க்கிறவன் எல்லாம் கேட்பான். அதுவும் மாவு காட்டிக் கொடுத்துவிடும். பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என நினைத்தவன் மீண்டும் வீட்டுக்குள் புகுந்து லுங்கியை அவிழ்த்து வீசிவிட்டு ஜட்டியுடன் மல்லாக்க படுத்துக் கொண்டான். கோரைப்பாயில் புண் படாமல் இருக்க கால்களை மடக்கி வைத்திருந்தான். வசந்தா கதவைச் சாத்திவிட்டு கிளம்பி போய்விட்டாள்.

வாழ்க்கையில் முதல் சூடு இதுதான். கெட்ட வார்த்தை பேசியதற்கு சூடு போட்டிருப்பாளோ என்று தோன்றியது. ‘அவ என்ன சூடு வைக்கிறது?’ என்று சொல்லியபடியே அம்மாவை கெட்ட கெட்ட வார்த்தையில் கரித்துக் கொட்டினான். ஒரு கட்டத்தில் ‘என்னதான் இருந்தாலும் அம்மாவா போய்ட்டாளே’ என்று நினைத்தான். ‘அம்மா..பெரிய அம்மா..மசுரு மாதிரி..இப்படியா சூடு வெப்பா?’ என்று நினைத்த போது அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டது. ஒருவேளை அப்பன் உயிரோடு இருந்திருந்தால் அம்மா இந்தக் காரியத்தைச் செய்திருக்க மாட்டாள். ஆனால் அப்பனே வைத்தாலும் வைத்திருப்பான் என்று நினைத்த போது மீண்டும் அழுகை வந்துவிட்டது. இவன் பிறந்த கொஞ்ச நாளிலேயே அப்பன் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான். எந்நேரமும் குடிதான். குடித்து குடித்துதான் ஈரல் வெந்து போனதாகச் சொன்னார்கள். குடித்துவிட்டு வந்து வசந்தாவை சாத்துவானாம். இன்னமும் ஊரில் யாராவது சொல்லிக் காட்டுவார்கள்.

ஈயொன்று வந்து புண் மீது ஒட்டி நினைப்பை சூட்டுக்கே இழுத்து வந்தது.  ‘வப்பானோளி’ என்று மீண்டும் திட்டினான். அவன் சத்தம் அடங்கவும் வசந்தா கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது. அவன் சொன்னது அவளுக்கு காதில் விழுந்துவிட்டதா என்று தெரியவில்லை. அவள் ஒன்றும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. ‘எனக்கு ஏன் சூடு வெச்ச?’ என்று தனக்குத் தானே கத்துவது போலக் கேட்டான். 

‘உனக்குத் தெரியாதா?’ என்று வசந்தா திருப்பிக் கேட்டாள்.

பதிலே சொல்லாமல் வளைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அப்படியென்றால் எவளோ ஒருத்திதான் போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறாள். எதுக்கால வீட்டு கவிதா ஜாக்கெட்டைத் திருடியது கூடக் காரணமாக இருக்கலாம். அதுவும் கூட அவனாகத் திருடவில்லை. கண்ணப்பன்தான் உசுப்பேத்திவிட்டான்.

‘அந்தக் கருமத்தைத் தூக்கிட்டு வந்து என்னடா பண்ணுறது?’ என்றான். 

‘நீ இன்னும் வயசுக்கு வரவே இல்லடா’ என்று அவமானப்படுத்துவது போல சொன்னான். 

‘யார் சொன்னது?’ என்று வேகம் வந்தவனாகச் சென்று காய்ந்து கொண்டிருந்த கருப்பு ஜாக்கெட்டையும் உள்பாடியையும் தூக்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டான். இவனிடமிருந்து அதை வாங்கிய கண்ணப்பன் ‘அவ பார்த்தாளா?’ என்றான். 

‘இல்லை’ என்று தலையாட்டினான். பறித்துக் கொண்டு குரங்கைப் போல ஓடிவிட்டான். அதை வைத்து என்ன செய்வான் என்று புரியாமல் ‘வயசுக்கு வந்தா தெரிஞ்சுடும்’ என்று பண்டரி சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டான். ஆனால் கவிதா எந்தச் சத்தமும் போடவில்லை. அப்புறம் ஏன் அம்மா சூடு வைத்தாள் என்று புரியாமல்தானே இருக்கும். 

‘வாய்க்கால்ல குதிச்சது போன வாரம்...அதுக்கு ஏன் இப்ப சூடு வெச்ச?’ என்றான். வசந்தா எதையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. கிரைண்டர் சுவிட்சைப் போட்டு உளுந்து ஆட்டத் தொடங்கினாள். இனி என்ன கேட்டாலும் கடமுடா சத்தத்தில் அவளுக்கு காதில் விழாது. கிரைண்டருக்குள்ள கையை வெச்சு நசுங்கட்டும் என்று சாபம் விட்டான். ஆனால் இவன் சாபம் எல்லாம் பலிக்குமா? வசந்தா சன் மியூஸிக் சேனலை வைத்தாள். ‘நானே எரிச்சலில் கிடக்குறேன்..இவளுக்கு பாட்டு வேற’ என்றபடியே டிவியை பார்த்தான். த்ரிஷா மண்டி போட்டவாறு மபலியாசிபாபியாலியா என்று நகர்ந்து கொண்டிருந்தாள். நேரங்காலம் தெரியாமல் எதைக் காட்டுகிறாள் என்று தலையணை எடுத்து முகத்தில் வைத்து அமுக்கிக் கொண்டான்.

சூடு வாங்கியதற்கு இன்னொரு சம்பவம் கூடக் காரணமாக இருக்கலாம் எனத் தோன்றியது. ராமசாமி வாத்தியார் மகள் வழியில் போகும் போது ‘உங்கொப்பன்கிட்ட சொல்லி வை...உன் கையைப் புடிச்சு இழுத்து....’ என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் பாதியை மட்டும் சொல்லி அனுப்பி வைத்திருந்தான். அதுவும் கூட தவறு ராமசாமி வாத்தியார் மேல்தான் என்று முழுதாக நம்பினான். வியாழக்கிழமை வீட்டுப்பாடம் கொடுத்து வெள்ளிக்கிழமை கொண்டு வரச் சொல்லியிருந்தார். எட்டாம் வகுப்பு கணக்குப்பாடம் எவ்வளவு கடினம் என்று உங்களுக்கே தெரியும். ஒரே நாளில் எப்படி முடிப்பது? எழுந்து நின்ற ஏழு பேரில் இவனும் ஒருத்தன். முட்டியைப் பெயர்த்து எடுத்துவிட்டார். அதற்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும் என்றுதான் அவரது மகளிடம் சொன்னான். என்னதான் தைரியசாலியாக இருந்தாலும் பெண்ணுக்கு பங்கம் என்றால் பம்மிவிடக் கூடும் என்ற நினைப்பில் மிரட்டி அனுப்பியிருந்தான். ஒருவேளை அந்தாளுதான் நேருக்கு நேர் மோத வக்கில்லாமல் இப்படி பின்வாசல் வழியாக வந்து போட்டுக் கொடுத்துவிட்டானோ என்று கூடத் தோன்றியது.

‘வக்காரோலி...செஞ்சாலும் செஞ்சிருப்பான்’ என்று நினைத்தபடியே ‘எவனாச்சும் உன்கிட்ட எதையாச்சும் வத்தி வெச்சானுகளா?’ என்று மீண்டும் கத்தினான். த்ரிஷா பாடி முடித்திருந்தாள். அசினும் சூர்யாவும் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘ஏ...உனக்கு விலாவாரியா சொல்லாணுமா?’ என்றாள். சத்தியமாக பண்டரிக்கு காரணமே தெரியவில்லை. இனிமேல் அவள் சொல்லப் போவது இல்லை எனத் தோன்றியது. இடது காலை எட்டி ஓங்கி உதைத்தான். அறைக்கதவு மூடிக் கொண்டது. கதவு அடித்த வேகத்துக்கு வசந்தாளுக்கு மறுபடி கோபம் வந்தது. ‘வந்தன்னு வைய்யி.....தோசைத் திருப்பிய முன்னாடி வெச்சு இழுத்து உட்டுடுவேன்’என்றாள். பண்டரி அதற்கு மேல் எதுவும் யோசிக்கவில்லை. எரிச்சலில் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

வசந்தா சூடு வைக்க காரணம் குறிப்பிட்ட காரணம் எதுவுமில்லை. ஆனால் மகனை பயமில்லாமலேயே வளர்த்துவிட்டோம் என்று ஒரு வகையில் பதற்றம் தொற்றியிருந்தது அவளுக்கு. எதையாவது செய்து கொண்டிருக்கிறான். பண்டரி போகிற பாதை சரியில்லை என்று தொடர்ச்சியாக புகார்கள் வந்து கொண்டிருந்தன. தன்னுடன் பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் பழனிசாமியிடம் சொல்லி அழுதாள். ‘அழுவாத..பதினாலு வயசுதானே ஆச்சு..வழிக்கு கொண்டாந்துடுரலாம்’ என்று ஆறுதல் சொன்னவனாக அவன்தான் சூடு வைக்கும் ஐடியாவைக் கொடுத்தான்.

மனிதமனம் சகமனிதர்களை எடை போடுவதற்கும் கட்டுக்குள் வைப்பதற்கு மேற்கொள்ளும் வழிமுறைகள் விசித்திரமானவையாகவே இருக்கின்றன. ஒரு மனிதன் யூகிப்பதை இன்னொரு மனிதனால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. அப்படியொருவனால் புரிந்து கொள்ள முடியுமெனில் அவன் எதிராளியைவிட விஞ்சியவன் ஆகிவிடுகிறான்.

வசந்தாவுக்கு அந்தக் கணத்தில் பழனிசாமி பெரிய அறிவாளியைப் போலத் தோன்றினான். அதே தோரணையில் வசந்தாவிடம் பழனிசாமி மிகப்பெரிய குற்றச் செயலைச் செய்வது போல திட்டம் வகுத்துக் கொடுத்தான். ‘ஏ..எதுக்குன்னே தெரியக்கூடாது...எதாச்சும் தப்பு செஞ்சா சூடு போட்டுடுவாங்கிற பயம் மட்டும் இருந்துட்டே இருக்கோணும் பார்த்துக்க’ என்றான். அவன் சொன்னது சரியா தவறா என்றெல்லாம் புரியவில்லை. வசந்தாவுக்கு வேறு வழியும் தெரியவில்லை. இரண்டு நாட்களாக யோசித்துவிட்டுத்தான் வசந்தா நேரங்காலம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பண்டரி குப்புறப் படுத்திருந்த போது இழுத்துவிட்டாள்.

‘அம்மா மேல பயம் இருந்தா வழிக்கு வந்துடுவான்..வரலைன்னா இன்னொருக்கா போடு’ என்று பழனிசாமி சொல்லியிருந்தான். முதல் இழுப்பை இழுத்துவிட்டாள். பண்டரிக்கு பயம் வந்துவிட்டதா என்று யாராவது மோர்பாளையத்துக்கு போனால் விசாரித்துவிட்டு வந்து சொல்லுங்கள்.

ஃபாத்திமாக்கள்

சுதர்சன பத்மனாபன் என்னும் பேராசிரியர்தான் தன்னுடைய தற்கொலைக்குக் காரணம் என செல்போனில் குறித்து வைத்துவிட்டு  அந்த மாணவி இறந்திருக்கிறார். ஃபாத்திமா லத்தீப்.

வழக்கமான தற்கொலைகளைவிடவும், வழக்கமான கொலைகளைவிடவும் ஒரு இளம் மாணவி தூக்கிட்டு தற்கொலை செய்து கொள்வது மனதைச் சலனமடையச் செய்துவிடுகிறது. ஐஐடிதான் இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த கல்வி நிறுவனம். அங்கே சேருவதற்கே கடும் போட்டி நிலவும் சூழலில் அந்த இளந்தளிர் எத்தனை கனவுகளுடன் காலடி எடுத்து வைத்திருக்கும்? எத்தனை வருடங்களாகத் தயாரிப்புகளைச் செய்திருப்பாள்?

ஃபாத்திமா குறித்தான செய்திகளை நேற்றிலிருந்து தேடி வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். படிக்கச் சேர்ந்த ஆறேழு மாதங்களில் கனவுகளை எரித்து, நம்பிக்கையைத் தகர்த்து, தூக்கில் ஏற்றிச் சாவடிக்கிறது என்றால் அது என்ன பெரிய கல்வி நிறுவனம்? 

ஒவ்வொரு ஐஐடியிலும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். அதில் இப்படி ஒன்றிரண்டு சம்பவங்கள் நிகழ்வது தவிர்க்க இயலாததுதான். ஆனால் ஒரு புள்ளிவிவரத்தைக் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஐஐடிகளில் மட்டும் 52 தற்கொலைகள் நடந்திருக்கின்றன. அதில் சென்னை ஐஐடியில்தான் உச்சபட்சம். 14 தற்கொலைகள் சென்னை ஐஐடியில் மட்டும் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. அதுவும் இந்த ஆண்டில் மட்டும் நான்கு தற்கொலைகள். ஏதோ உறுத்துகிறது அல்லவா? மத்திய அரசின் நூற்றுக்கணக்கான கோடி ரூபாய்களைக் கொட்டி நடத்தப்படும் நிறுவனத்தில் ஏன் இத்தகைய சம்பவங்களைத் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை. 

ஒரு மாணவியின் சாவின் பின்னணியில் இருப்பது வெறுமனே மன அழுத்தம்தானா? வீட்டை விட்டு பிரிந்திருப்பது, கடும் போட்டி போன்ற அழுத்தங்கள் மட்டுமே அவர்களைத் தூக்குக் கயிறைத் தேட வைத்துவிடுகிறதா?  ஃபாத்திமாவின் சாவையும் கூட அப்படித்தான் முடித்து வைப்பார்கள். வீட்டை விட்டு பிரிந்ததனால் வருத்தத்தில் இருந்தாள்; அதனால் இறந்துவிட்டாள் என்று ஏற்கனவே செய்திகள் கசியத் தொடங்கியிருக்கின்றன. எந்தவொரு மனிதனும் சாகும் போது இன்னொருவனை நோக்கி கைநீட்டினால் அதனை உறுதியாக நம்பலாம். அதனால்தான் மரண வாக்குமூலங்கள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாகின்றன. அப்படியான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுதான் ஃபாத்திமா குறிப்பிட்டிருக்கும் பெயரும் என்றே நம்புகிறேன்.

ஐஐடி போன்ற பெரு நிறுவனங்களில் நடைபெறும் துர்சம்பவங்கள் இரும்புக் கோட்டைக்குள் நடைபெறும் சம்பவங்களாகவே இருக்கின்றன. எப்படியாவது அமுக்கிவிடுகிறார்கள். சில நாட்களில் எதுவுமே நடக்காதது போல இயல்பு நிலைக்கும் திரும்பி விடுகிறார்கள். 

இத்தகைய சம்பவங்கள் நிகழும் போது தொடர்ச்சியான விவாதங்கள் நடைபெற வேண்டும்.எதிர்காலத்தில் நிகழாமல் இருக்க தீர்வுகளை நோக்கி நகர வேண்டும். அதற்கென அரசும், கல்வி நிறுவனங்களும் வெளிப்படையான விசாரணைக்கும்,  தீவிரமான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவும் மனதளவில் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

கல்வி நிறுவனங்களுக்குள் கட்சி அரசியல் நுழையாமல், மதச்சாயம் பூசப்படாமல், பிற சாதி வெறுப்புணர்வு தலை தூக்காமல் இருக்க தொடர்ச்சியான முன்னெடுப்புகள் அவசியம். அதற்கு எதிராக யாரேனும் நடப்பதாகத் தெரிந்தால் தயவு தாட்சண்யமில்லாமல் நடவடிக்கை எடுக்கும் துணிச்சலும், தைரியமும் நிர்வாகத்திற்கு இருக்க வேண்டும். ஆனால் நிர்வாகமே இதற்கெல்லாம் வளைந்து போகிறது என்பதைத்தான் நாம் பேச வேண்டியிருக்கிறது. வெறுமனே தொழில்நுட்பத்தில் நம்மை முன்னோக்கி இழுத்துக் கொண்டு ஓடும் இத்தகை நிறுவனங்கள்தான் சமூகநீதியைப் பொறுத்தளவில் நம்மை பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கி இழுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. 

பெரு நிறுவனங்களில் தவறுகள் நடைபெறுவது இயல்பு. அதை வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொண்டு, இனிமேலும் தவறு நடக்காமல் தடுக்க வேண்டும் என்பதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதுதான் அவசியம். அதுதான் வெளிப்படைத்தன்மை. ஆனால் ‘பெயர் கெட்டுவிடும்’ என்று அமுக்குவதிலேயே குறியாக இருப்பதுதான் கார்போரேட் கலாச்சாரம். இன்றைய அரசுகளும், கல்வி நிறுவனங்களும் கூட அத்தகைய கலாச்சாரத்தை பின் தொடர்வதுதான் பெரும் வருத்தத்தைத் தருகிறது. 

ஃபாத்திமாவின் மரணத்தை மதம் சார்ந்த பிரச்சினையாக மாற்ற வேண்டியதில்லை என்று நடுநிலை பேசுவதாக நடிக்கலாம். ஆனால் ஒருவேளை பேராசிரியர் இசுலாமியராக இருந்து இறந்த பெண் இந்துவாக இருப்பின் இன்றைய ஊடகச் சூழல் அதனை எவ்வாறு விவாதித்திருக்கும் என யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்படியொரு சம்பவம் நடந்திருப்பின் இந்தச் சமூகம் எப்படி அதனை விவாதப் பொருளாக்கியிருக்குமோ அதற்கு எள்ளளவும் குறைவில்லாமல் இந்தச் சம்பவத்தையும் விவாதிக்க வேண்டும். இதனை இந்து x இசுலாமியர் பிரச்சினையாக மட்டுமே முன்னிறுத்தும் போது அது பொதுமைப்படுத்துவது ஆகிவிடுகிறது.  வெறுமனே இந்து இசுலாமியர் என்ற பிரச்சினை மட்டுமில்லை. அப்படி மேம்போக்காக எடுத்துக் கொள்ளாமல் அதைத்தாண்டி நுணுக்கமாக அணுக வேண்டும். இதில் இருக்கும் பார்ப்பனியம், சாதிய உணர்வு, பேராசிரியர்கள் மட்டத்திலும் படர்ந்திருக்கும் பிற சாதி வெறுப்பு, வல்லாதிக்கம் போன்றவற்றை அலச வேண்டும். இந்தச் சமூகத்தில் நிலவும் சமத்துவமின்மை பற்றிய புரிதலை எளிய மனிதர்களுக்கும் இத்தகைய சம்பவங்களின் வழியாக உணர்த்த வேண்டும். நமக்கான எல்லைகளை யாரோ வரையறுத்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள் என்பதும், சமூக நீதியை நாம் எந்தக் காலத்திலும் துரத்திக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது என்கிற உண்மையும் முகத்தில் அறைய வேண்டும்.

ஆனால் அதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை.

இரண்டு நாட்களில் #JusticeforFathima என்பதை மறந்துவிடுவோம். சுதர்சன பத்மனாபனும் இன்ன பிறரும் வழக்கம் போல சோற்றுப் போசியை எடுத்துக் கொண்டு வேலைக்குச் செல்வார்கள். ஃபாத்திமாதான் திரும்பவே மாட்டாள்.

Nov 13, 2019

பெயரற்றவள்

‘ஒரு கதை சொல்லுங்க சார்’

முனியப்பனிடம் அப்படி யாருமே சார் போட்டு பேசியதில்லை. வாய்க்கால் ஓரத்தில் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்க்க வந்திருந்த கவினுக்கு அப்படித்தான் பேச வந்தது. முனியப்பனை அவன் இவன் என்று எழுதக் கூடாது. அவருடைய வயது அவருக்கே தெரியாது. ஆனால் ஊரில் பொடிசுகள் கூட அப்படித்தான்- போடா வாடா என்று அழைப்பார்கள். முனியப்பன் எதையும் கண்டுகொள்வதில்லை. பள்ளத்து தோட்டத்து பண்ணாடி வீட்டில் பரம்பரை பரம்பரையாக பண்ணையத்தில் இருக்கிறார். 

முனியப்பனுக்கு கல்யாணம் இல்லை. வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு வரிசையாகச் செய்து வைத்துவிட்டு முனியப்பனை விட்டுவிட்டார்கள். 

‘என்ன கதை சாமி?’ என்றார்.

கவினுக்கு முனியப்பன் பற்றி ஒரு கல்லூரி பேராசிரியர் சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். நெடு நெடுவென இருப்பார் எனவும், தலையில் உருமால் கட்டிக் கொண்டு புண்ணாக்கு கார ஆயா குடிசைக்குப் பக்கத்தில் எருமை மேய்த்துக் கொண்டிருப்பார் என்பதும்தான் அடையாளம். கவின் வந்திருந்த சமயத்தில் அங்கே முனியப்பனைத் தவிர யாருமில்லை. கண்டுபிடிப்பதிலும் பெரிய சிரமமில்லை.

‘என்ன கதை வேணும்ன்னாலும் சொல்லுங்க’

கவினுக்கு சில கதைகள் தேவையானதாக இருந்தது. வித்தியாசமான கதைகள். அவன் சினிமாவுக்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒற்றை வரியைப் பிடித்துவிட்டால் வளர்த்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தான். அப்படித்தான் கல்லூரி பேராசிரியரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். 

‘கதை சொல்லுறதுல்ல முனியப்பனை அடிச்சுக்க முடியாது’ என்றார் பேராசிரியர்.

முனியப்பன் சொல்லுகிற கதைகள் உண்மையா, பொய்யா என்றெல்லாம் தெரியாது. அந்தி சாயும் நேரம் தொடங்கி விடிய விடிய அவர் சொல்லுகிற கதைகள் பிரசித்தம். அண்ணமார் கதை, நளமகராஜா கதை, அரிச்சந்திர புராணம் என்றெல்லாம் தொடங்கினால் மாதக் கணக்கில் கதை நகரும். ஆடு மாடுகளைப் பட்டியில் அடைத்துவிட்டு உணவை முடித்துக் கொண்டு ஊர் களத்தில் ஒன்று கூடுவார்கள். வெற்றிலையை மென்று குதப்பி கொஞ்சத்தை விழுங்கிக் கொண்டு, மீதியை உமிழ்ந்துவிட்டு கதையை ஆரம்பிப்பார் முனியப்பன். அதிகாலை வரை நீளும். மறுபடியும் அடுத்த நாள் விட்டதிலிருந்து நீளும்.

‘இப்போவெல்லாம் யாரு கதை கேட்குறா சொல்லு சாமி’ என்று கவினிடம் கேட்டார் முனியப்பன்.

தொலைக்காட்சி அதன் பிறகு செல்போன் என ஒவ்வொன்றாக வந்த பிறகு கதை கேட்கிற ஆர்வம் வற்றிவிட்டதாக முனியப்பன் நம்பினார். அது பெரும்பாலானவர்களின் நம்பிக்கை மட்டும்தான் என்பது கவினின் நம்பிக்கை. ஆனால் இன்னமும் நல்ல கதைகளைக் கேட்க எங்கேயாவது யாராவது இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள் என்று கவின் நினைத்துக் கொண்டான். பவா செல்லதுரை கதை சொல்வதை யூடியூப் வீடியோக்கள் வழியாகக் கேட்கிறவர்கள் இருந்து கொண்டேதானே இருக்கிறார்கள் என்றும் அவனுக்குள் அந்தக் கணத்தில் தோன்றியது. தி.ஜாவின் பரதேசி வந்தான் கதையை பவா சொல்வதை முந்தாநாள்தான் கேட்டிருந்தான். இருபத்தைந்தாயிரம் பேருக்கும் மேல் அந்த வீடியோவைப் பார்த்திருந்தார்கள்.  

‘உங்க கதையைச் சொல்லுங்க’

கவின் இப்படிக் கேட்டதும் முனியப்பனுக்கு சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. அங்கேயிருந்த பிள்ளையார் திண்டுக்கு முன்பாக கீழாக அமர்ந்து கொண்டார். தம் கதையைச் சொல்லச் சொல்லி யாராவது இதுவரை கேட்டிருக்கிறார்களா என்று யோசித்துப் பார்த்தார். யாருமே கேட்டதாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் அப்படியொருத்தன் கேட்கும் போது சொல்வதற்கு தம்மிடம் என்ன கதை இருக்கிறது என்று தமக்குள்ளாகவே கேட்டுக் கொண்டார்.

‘அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல சாமி’

முனியப்பன் உடலில் தெம்பு இருக்கும் வரை தோட்டங்காட்டு வேலைகளைச் செய்தார். இப்பொழுது ஆய்ந்து போய்விட்டார். நான்கைந்து எருமைகளையும் இரண்டு மூன்று மாடுகளையும் மேய்ப்பதே கூட பெரிய சிரமமாக இருக்கிறது. கடந்த நான்கைந்து ஆண்டுகளாகவே மாதமானால் அநாதைப் பணம் வந்துவிடுகிறது. ஒத்தை ஆளுக்கு அதுவே போதும்தான். ஆனால் குடிசையில் படுத்துக் கிடக்கவும் மனம் ஒப்பவில்லை. விடிந்தும் விடியாமலும் எழுந்து வந்துவிடுகிறார்.

‘நீ போய் எங்கேயாச்சும் உழுந்துடாத’ 

பண்ணாடிச்சி வாரம் இரண்டு மூன்று முறையாவது இதைச் சொல்லிவிடுகிறார். முனியப்பன் கேட்பதாக இல்லை. ஒருவேளை தடுமாறி விழுந்தால் சாயந்திரம் வரைக்கும் யாரும் வந்து பார்க்கப் போவதில்லை. ஆளைக் காணவில்லை என்று பண்ணாடி அனுப்பி வைக்கும் ஆள் தேடி வரும் போது ரத்தம் சுண்டியிருக்கும் என்பது முனியப்பனுக்கும் தெரியும். எப்படியும் போகப் போற உயிர்தான். குடிசைக்குள் கிடந்தால் நாற்றம் வரும் வரைக்கும் கேட்க நாதியில்லை. இதுவாவது ஒரு நாளில் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள்.

‘ஊர்ல ஒரு அம்மிணி இருந்துச்சு...அந்தக் கதையைச் சொல்லுறேன்’

கவினுக்கு அது ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதாக இருந்தது. ஆனால் குறுக்கே எதையும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்று முடிவு செய்து வைத்திருந்தான். அது கதை சொல்லுகிறவரின் போக்கை மாற்றிவிடக் கூடும் என்பதால் வெறும் உம் கொட்டினான்.

‘அவங்கப்பனுக்கு ஆறாவதா பொறந்துச்சு. ஆறும் பொட்டையா போயிடுச்சுன்னு வெசனம்ன்னா வெசனம்....’

காதல் கதையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று கவின் நினைத்துக் கொண்டான். ஏனோ அந்தக் கணத்தில் அவனுக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. ஒருவேளை இந்தக் கிழவனே கூட அந்தப் பெண்ணைக் காதலித்திருக்கக் கூடும். ஆனால் அதை ஒத்துக் கொள்வாரா என்று தெரியவில்லை.

பெயரற்றவள் வயதுக்கு வந்த போது வீட்டில் மூன்று பெண்களுக்குத் திருமணம் ஆகாமல் இருந்தது. சொத்து எதுவுமற்ற அப்பன் திணறத் தொடங்கியிருந்தான். முதல் மூன்று பெண்களுக்கு ஆளுக்கு ஏழெட்டு பவுன் நகை போட்டு அனுப்பி வைத்திருந்தான். முப்பது அல்லது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த கதை போலத்தான் தெரிந்தது. எட்டாம் வகுப்போடு பள்ளியை விட்டு நின்று வயல் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தாள் பெயரற்றவள்.

‘அவ ஒவ்வொரு நாளும் ஜொலிச்சுட்டு இருந்தா..’ 

அவர் அப்படிச் சொன்னது  கவினை சிலிர்க்கச் செய்யவில்லை. ஒருவேளை யாராவது அவளை வன்புணர்ந்து கொன்றிருப்பார்களோ என சந்தேகப்பட்டான். ஆனால் கதை கேட்கும் போது இப்படியெல்லாம் மனம் அலைவுறாமல் ஒரு கிடையில் நிற்க வேண்டும். ஆனால் கவினுக்கு சாத்தியமாகவில்லை. கிழவனால் தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்திவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கு இல்லை.

‘நீ நினைக்கிற மாதிரி காதல் கதையும் இல்லை...அவளை ஒருத்தனும் கெடுக்கவும் இல்ல...எந்திரிச்சு போ’ 

ஓங்கி அறைந்தது போல இருந்தது கவினுக்கு. அவரது கண்ணைப் பார்த்தான். முனியப்பன் முகத்தை எங்கேயோ திருப்பிக் கொண்டார். அதற்கு மேல் அவர் பேசுவாரா என்று தெரியவில்லை. அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். முனியப்பன் சொல்ல வந்த கதை கவினுக்கு இனிமேல் தெரியாமலே போய்விடக் கூடும். ஆனால் ஆர்வமாக இருக்கும் உங்களை அப்படி விட்டுவிட முடியாது. கதை இதுதான். 

பெயரற்றவளின் பெயர் சித்ரா. ஜொலிக்கிற சிலைதான். பாவாடை தாவணியிலிருந்து பெரும்பாலானவர்கள் கூச்சத்தோடு சுடிதாருக்கு மெல்ல மாறிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அவள் பாவாடை தாவணியிலேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். வயல் வேலையை முடித்துவிட்டு பாவாடை ஜாக்கட்டோடு வாய்க்காலில் குளித்து தாவணியை நீரில் கசக்கிப் பிழிந்துவிட்டு மேலே சுற்றும் போது அது அங்கங்களுடன் ஒட்டிக் கிடக்கும். அப்பொழுது அவளை முனியப்பன் பார்த்திருக்கிறார். எந்த ஆணையும் திணறச் செய்துவிடுகிற தருணங்கள் அவை. துணி ஓரளவுக்கு காயும் வரை கரையிலேயே நின்று கொள்வாள். முனியப்பனின் இளமையை சித்ராதான் கரைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இன்னமும் மூன்று பெண்களுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்ற பாரத்திலேயே சித்ராவின் அப்பன் போய்ச் சேர்ந்த பிறகு அத்தனை சுமையும் சித்ராவின் அம்மா தலையில் விடிந்தது.

நான்கு பெண்களும் வேலைக்குச் சென்றார்கள். அதில் ஒருத்தி திருப்பூரில் மில் வேலைக்குச் சென்று கொண்டிருந்த சக்திவேலுடன் ஓடிப் போய்விட்டாள். அதுவொரு தீபாவளி நாள். அவன் போனஸ் வாங்கி வந்திருந்தான். இதை வைத்துக் கொண்டு எங்கேயாவது போய் பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று அவளிடம் சொன்னதை அவள் நம்பினாள். விடிகாலையில் பண்ணாடி வீட்டில் முதல் பட்டாசுச் சத்தம் கேட்ட போது சித்ராவின் வீட்டில் ஒரு ஆள் குறைந்திருந்தது. தொலையட்டும் சனியன் என்று கரித்துக் கொட்டினாலும் அம்மாவுக்கு அது ஆசுவாசமாக இருந்தது. இன்னமும் இரண்டு பெண்கள்தான். எப்படியும் கட்டிக் கொடுத்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. நான்கைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு மூவரும் வழக்கம் போல வயல் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினார்கள்.

அடுத்த இருவரையும் எவனாவது நோட்டம் விடக் கூடும் என அம்மா கருதினாள். ஆனால் அடுத்த மூன்றாவது மாதத்தில் திடீரென சித்ராவால் படுக்கையை விட்டு எழ முடியவில்லை. முந்தின நாள் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டு வந்து படுத்தவள் எழ முயற்சித்த போது சாத்தியமாகவில்லை. ஆரம்பத்தில் அதன் வீரியம் புரியவில்லை. ஆனால் அவளது இடுப்புக் கீழாக துளியும் அசைவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் சித்ரா தலையை அசைக்காமல் அழுது கொண்டிருந்தாள். கோவில் சிலை கிடப்பது போலக் கிடந்தவளை நாட்டு வைத்தியர்களை அழைத்து வந்து பார்த்தார்கள். எண்ணெயைத் தடவி, பச்சிலையைப் பூசி எனப் பார்க்காத வைத்தியமில்லை. இனி வாய்ப்பில்லை என்றார்கள்.

செலவு ஏறிக் கொண்டேயிருந்தது. அம்மாவும் அக்காவும் தங்களது சக்தியை இழந்துவிட்டார்கள். அப்பன் இறந்த போதும், தனக்கு கால்கள் இயங்காத போது எப்படியெல்லாம் பயம் இருண்டு வந்தததோ அதைவிட அதிகமாக அவள் அம்மாவையும் அக்காவையும் அழைத்த அந்த காலை நேரத்தில் உணர்ந்தாள். அவர்கள் இவளை விட்டுவிட்டு வெகுதூரம் சென்றிருந்தார்கள். மயக்கம் அவளது கண்களில் இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. தமக்கு அம்மாவும் அக்காவும் இருப்பதாக நம்பிக் கொண்டிருந்தவளின் மொத்தப் பிடிமானமும் நொறுங்கிப் போனது.

‘பெற்ற மகளை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போவார்களா?’

சூழல் நெருக்கும் போது மனிதர்கள் எந்த முகத்தையும் அணிந்து கொள்ளத் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். யாரும் எந்தவொரு முடிவையும் எடுத்துவிடுகிறார்கள். அதில் பெரும்பாலான முடிவுகள் அடுத்தவர்களால் யூகிக்க முடியாதவையாகவே இருக்கின்றன. 

முனியப்பன் சித்ராவுக்கு கஞ்சி ஊற்றினார். ஆனால் அதற்கு மேல் அவரால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. சித்ரா அவரை அனுமதிக்கவுமில்லை. ‘இப்படியே செத்துடுறேன்’ என்று அழுதாள். அவளைச் சமாதானப்படுத்த இயலாதவராக அவளைத் தொடாமல் அவளைச் சுற்றிலும் சுத்தம் செய்தார். சம்பந்தமில்லாத ஒரு ஆண் தமக்காக இதையெல்லாம் செய்வதைப் பார்த்து சித்ரா ஓலமிட்டு அழுதாள். அவளது அழுகை ஊரையே திகிலடையச் செய்வதாக இருந்தது. ஆனால் யாரும் வரவில்லை. முனியப்பன் தலையைக் குனிந்தபடி அவளது கழிவுகளை பெருக்கிக் கொண்டிருந்தார். அவர் அவளுக்கு பணிவிடை செய்வதை ஊரே ஆச்சரியமாகப் பார்த்தது. என்னதான் சுத்தம் செய்தாலும் அவள் மலம் கழிப்பதும், சிறுநீர் கழிப்பதும் குடிசையை நாறச் செய்தது. அவளது ஆடைகளை மொய்த்த ஈக்களும் பூச்சிகளும் புழுக்களும் மற்றவர்களை நெருங்க விடவில்லை. அழகுச் சிலையாக இருந்தவள் மெலிந்து, தோல் சுருங்கி, முடி உதிர்ந்து, உதடுகள் வறண்டு மெல்ல மெல்ல உதிர்ந்த பிறகு முனியப்பன் ஊருக்குள் செய்தி சொன்னார். நான்கைந்து பேர்கள் வந்தார்கள். எல்லாம் முடிந்த பிறகுதான் பண்ணையத்துக்குச் சென்றார்.

‘உனக்கு என்ன அவ மேல அத்தனை அக்கறை?’ பண்ணாடிச்சி கேட்ட போது அவருக்கு எதுவும் சொல்லத் தோன்றவில்லை. 

‘மத மசுரு பாரு இவனுக்கு...மூஞ்சிய குத்திட்டு போறான்’ என்று பண்ணாடிச்சி மனதுக்குள் கருவிக் கொண்டார். 

பிறகு மெல்ல சித்ராவை எல்லோரும் மறந்து போனார்கள்- முனியப்பனைத் தவிர. முனியப்பன் இந்தக் கதையை யாரிடமும் பேசியதில்லை. ஏனோ கவினிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என விரும்பினார். ஆனால் என்ன நினைத்தாரோ அவரே தவிர்த்துவிட்டார்.  ‘இது காதல் கதை இல்லையா?’ ‘இந்தக் கதை உனக்கு எப்படித் தெரியும்?’  என்றெல்லாம் நீங்கள் கேட்டுவிடாதீர்கள். எந்த பதிலைச் சொன்னாலும் உங்களுக்கு நம்பிக்கை வராது.

Nov 12, 2019

தொழில் பரவாயில்லையா?

சமீபமாக தொழிற்துறை சார்ந்த நண்பர்களிடம் ‘பிஸினஸ் பரவாயில்லையா’ என்று கேட்பதையே விட்டுவிட்டேன். முன்பெல்லாம் நண்பர்களைச் சந்திக்கும் போது இந்தக் கேள்விதான் முதலில் எழும். அந்தக் கேள்வியில் ஒரு சுயநலம் உண்டு. ஐடி துறையில் எப்பொழுதுமே ஒரு நிலையாமை உண்டு. ஒருவேளை ஐடி துறை காலை வாரினால் என்ன செய்யலாம் என்று மண்டைக்குள் கணக்குப் ஓடிக்  கொண்டேயிருக்கும். அதனால்தான் அந்தக் கேள்வி. அவர்களின் துறை சார்ந்த சில நுணுக்கங்களைக் கேட்பேன். அவர்களின் பதில்கள் வழியாக ‘இது நமக்கும் கூட ஒத்து வரும்’ என்கிற மாதிரியான எண்ணம் வரும் போது மனதுக்கு கொஞ்சம் இதமாக இருக்கும். அவர்களது துறையில் கூட எதையாவது செய்து கொள்ளலாம் என்கிற நம்பிக்கை அது.

கோவையில் ஆவாரம்பாளையம் என்றொரு பகுதி பட்டறை தொழிலுக்குப் பிரசித்தம். நிறைய உபரிப் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் சிறு கூடங்கள் அதிகம். அங்கே தம் நிறுவனத்தை நடத்தி வந்த ஒரு நண்பரைச் சந்தித்தேன். தெரியாத்தனமாக வழக்கம் போல கேள்வியை எழுப்பினேன். ‘மூடிவிட்டேன்’ என்றார். திக்கென்றிருந்தது. ‘வருமானத்துக்கு என்ன செய்யறீங்க?’ என்ற கேள்வி எழாமல் இல்லை. ஆனால் கேட்கத் தயக்கமாக இருந்தது. இதை விட அசிங்கமான கேள்வி ஒன்று இருக்க முடியுமா? ஒரு கணம் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தேன். ‘கடன் மேல கடன் ஆகுதுங்க...சுமையைச் சேர்த்துட்டே போறதைவிட இதுதான் நல்லது’ என்றார். நெஞ்சுக்குள் ஏதோ அடைத்துக் கொண்டது. அவருக்கு ஒரு பெண் குழந்தை. அடுத்த வருடம் பள்ளிக்கூடம் மாற்றப் போவதாகச் சொன்னார். அதிகம் பேசிக் கொள்ளாமல் எழுந்து வந்துவிட்டேன். இதற்கு முன்பாகச் சந்தித்த போது சிரமமாக இருப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் மூடிவிடுவார் என்று நினைக்கவில்லை.

மிகைப்படுத்திச் சொல்லவில்லை- கடந்த ஏழெட்டு மாதங்களாகவே இப்படியான மனிதர்களைச் சந்திக்க நேர்கிறது. சிறு குறு தொழில் நிறுவனங்கள் பல மூடப்பட்டுவிட்டன. நெசவு, அத்துறை சார்ந்த பொருட்களை உற்பத்தி செய்தவர்கள், பெரு நிறுவனங்களுக்கு சிறு சிறு பணிகளைச் செய்து தரும் பட்டறைகள் என பல்வேறு தொழிற்துறையினர் இப்பொழுது தொழிலை முழுவதுமாகக் கைவிட்டுவிட்டார்கள். கட்டுமானத் தொழில் முடங்கியிருக்கிறது. அதைச் செய்து கொண்டிருந்தவர்களும் திணறுகிறார்கள். இப்படி பெரும்பாலானவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக இருந்த பல தொழில்களை வரிசையாகச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். எல்லாமே அடி வாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் இதை விலாவாரியாகப் பேசினால் அது ஒருவிதமான எதிர்மறையான மனநிலையை வாசிக்கிறவர்களுக்கும் சேர்த்து உருவாக்கிவிடக் கூடும்.

உண்மையிலேயே எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறோம் என்று புரியவில்லை. பெரும்பாலான காலங்களில் சிறப்பாக இருக்கும் உணவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் நண்பர்கள் கூட ‘முன்ன மாதிரி இல்லைங்க’ என்கிறார்கள். முன்பு வாரம் ஒரு முறை வெளியில் உணவு உண்டவர்கள் கூட முடிந்தவரை வீட்டிலேயே சாப்பிடலாம் என்று நினைக்கத் தொடங்கியிருக்கக் கூடும். சுற்றுலாத்துறை எப்படியிருக்கிறது அத்துறை சார்ந்த நண்பர்களிடம் கேட்டுப்பாருங்கள். எல்லோரிடமும் தம் சுய பொருளாதாரம் குறித்தான பய உணர்வு பீடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நாளை என்பது பற்றிய நம்பிக்கை மெல்ல மெல்ல உதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. செலவு செய்யத் தயங்குகிறார்கள். அது அடுக்கி வைத்த சீட்டுக்கட்டு போல ஒவ்வொன்றையும் வீழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒருவேளை தமிழகத்தில் நிலவும் மத்திய அரசின் மீதான எதிர்மனநிலையின் காரணமாக இப்படியொரு சூழல் இருக்கிறதோ என்ற சிறு நம்பிக்கை இருந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் தொழில் செய்கிறவர்களில் பாஸிட்டிவாக பேசுகிற எந்த மனிதரையும் சந்திக்க முடியவில்லை என்பதுதான் திகிலூட்டுகிறது. என்ன பிரச்சினை என்று யாரிடம் கேட்டாலும் ‘பண மதிப்பிழப்பு, ஜிஎஸ்டி என ஒவ்வொரு அடியாக வீழ்த்திவிட்டது’ என்கிறார்கள். இன்னொரு நண்பர் சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ‘நேர்மையாகச் செய்தால் ஜிஎஸ்டி நல்ல பலனையே தரும்’ என்று சொல்லியிருந்தார். அப்பொழுது அதை நம்பவும் செய்தேன். இப்பொழுது அப்படிச் சொல்லுகிற ஆட்களைக் கூடத் தேடிப் பிடிக்க முடிவதில்லை. தொழில்களைப் பொறுத்த வரைக்கும் ஒரு கயிற்றில் ஏற்கனவே உள்ள சிண்டுக்கு மேல் புதுப் புது சிண்டுகளாக விழுவதைப் போல நிறையச் சிக்கல்கள் விழுந்துவிட்டன என்றுதான் தெரிகிறது. துரதிர்ஷ்டம் என்னவென்றால் அனைத்து சிக்கல்களும் சிறு, குறு தொழில்களின் கழுத்தைத்தான் முதலில் நெரிக்கின்றன.

இன்றைக்கு பெரும்பாலான செய்தித்தாள்களில் முதல் பக்கச் செய்தியே கடந்த எட்டாண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு தொழிற்துறை வீழ்ந்துவிட்டது என்பதுதான். முழுமையான இருளுக்குள் ஏதோவொரு தருணத்தில் வெளிச்சம் தென்பட்டுவிடும் என எவ்வளவு தூரம்தான் ஓடிக் கொண்டேயிருக்க முடியும்? யார் மீதும் குறை சொல்ல வேண்டும் என்பது நோக்கமில்லை. நீங்கள் சுய தொழில் செய்கிறவர்களாக இருப்பின் அல்லது சுயதொழில் செய்யும் நண்பர்களைக் கொண்டவர்களாக இருப்பின் ‘நீங்கள் நினைக்கிற மாதிரி எதுவுமில்லை’ என்று தர்க்கப்பூர்வமான வாதங்களுடன் சில வரிகளை எழுதுங்கள். அப்படியான சொற்களுக்காக மனம் காத்துக் கிடக்கிறது. உண்மையிலேயே அப்படியான சொற்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.

ஏன் இவ்வளவு சிறு தொழில்கள் மூடப்படுகின்றன? ஏன் சுய தொழில் செய்கிறவர்கள் இப்படித் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? வேலையிழப்பு பற்றிய சரியான தரவுகள் நம்மிடம் இருக்கின்றனவா என்றெல்லாம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஏதேதோ அர்த்தமற்ற பிரச்சினைகளில் கவனத்தை பெருங்கூட்டமாகச் செலுத்தி தற்காலிக ஆசுவாசத்தை அடைந்து கொண்டிருக்கிறோம். நம்முடைய பயத்தையும் கவலையையும் மறக்கடிக்கவே இத்தகைய சில்லரை பிரச்சினைகள் அவசியமானவை என்றும் கூடத் தோன்றுகிறது.

எப்படியிருப்பினும் எதிர்மறை சிந்தனையிலிருந்து மக்கள் வெளியில் வருவது மிக அவசியம். ஆனால் அதற்கான வாய்ப்புகளை அரசாங்கம்தான் உருவாக்கித் தர வேண்டும். இவையெல்லாம் எப்பொழுது தெளிவாகும் என்ற பிடிமானமே இல்லாமல்தான் இருக்கிறது. வேலை, பணி, வருமானம் ஆகியவற்றில் எதிர்மறையான சிந்தனைகளைக் கொண்டிருப்பது ஒருவிதமான மன அழுத்தத்தையே தரும். நம்பிக்கை முற்றாக அறுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்று குழம்புகிற போதெல்லாம் போகிற வரைக்கும் போய்க் கொண்டிருக்கட்டும், தடை வரும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்துக் கொள்கிறேன். அதைத் தவிர வேறு என்ன செய்துவிட முடியும்?

முல்ஹாலண்ட் ட்ரைவ்

இலக்கியம் படிக்க ஆரம்பித்த புதிதில் ‘என்ன இது நேரடியா சொல்லுற மாதிரி இருக்கு?’ என்று நிறைய இலக்கிய உரையாடல்களில் கேட்க நேர்ந்தது. எதையுமே புரியாமல் எழுதினால்தான் நல்ல இலக்கியம் என்று மண்டைக்குள் பதியத் தொடங்கியிருந்த பருவம் அது. உண்மையில் புரியாமல் எழுதுவது தரமான இலக்கியம் ஆகிவிடாது. இலக்கியத்தை கலாய்க்கும் பல பேர் அப்படித்தான் நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஒரே எழுத்துதான் - நான் வாசிக்கும் போது என்னுடைய அனுபவத்துக்கு ஏற்ப எனக்கொரு புரிதலை அளிக்க வேண்டும். நீங்கள் வாசிக்கும் போது உங்களுடைய அனுபவத்துக்கு ஏற்ப உங்களுக்கான புரிதலை அளிக்க வேண்டும். இந்த அடிப்படை புரியாமல் வாசிக்கும் போது கடியாகத்தான் இருக்கும். ‘என்னய்யா எழுதி வெச்சிருக்கானுக?’எரிச்சல் வரும். ஒருவகையில் பிடிபட்ட பிறகு நம் அறிவு குறித்தும், நம் புரிதல் குறித்தும் நமக்கு ஒரு திருப்தி கிடைக்கும். அந்த திருப்திதான் வாசிப்பின்பத்தின்(Reading Pleasure) அடிப்படையாகவும் இருக்கும்.

இப்படி குண்டக்க மண்டக்க காலம் ஓடிக் கொண்டிருந்த போது என்னை இலக்கியவாதி என்று நம்பத் தொடங்கியிருந்தேன். அந்தச் சமயத்தில்தான் திரைத்துறையிலும் நட்புகள்  உருவாகின. அங்கே சில விவாதங்களுக்குப் போகும் போது இலக்கியவாதி என்கிற கித்தாப்புடன் எதைச் சொன்னாலும் ‘புரியற மாதிரி சொல்லுங்க’ என்றுதான் பெரும்பாலானவர்கள் சொன்னார்கள். நேரடியாகச் சொன்னால்தான் பி மற்றும் சி சென்டர்களில் எடுபடும் என்பது சினிமாக்காரர்களின் வாதம். இலக்கியத்தைப் போல திரையில் மூடுமந்திரம் அவசியமில்லை; வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக இருக்க வேண்டும். திரையும் இலக்கியமும் வெவ்வேறு படகுகள் என்று புரிந்த கொள்ள வெகு காலம் பிடிக்கவில்லை. இலக்கியம் தனி; திரைமொழி தனி அதுதான் நம் ஊரின் நம்பிக்கை.

திரைப்படங்களின் ரசிகனாகவும் அப்படித்தான் உணர்கிறேன். தமிழின் மிகச் சிறந்த படம் என்றாலும் கூட பெரும்பாலான மனிதர்களுக்கு ஒரே புரிதலைத்தான் உருவாக்குகின்றன. அந்நிய மண்ணில் தயாரிக்கப்பட்ட தரமான திரைப்படங்களைத் தேடிப் பார்க்கத் தொடங்கிய பிறகும் கூட எழுத்தில் ‘ஆளுக்கொரு புரிதல்’ என்பது மாதிரி திரைப்படங்களில் அது சாத்தியமில்லை என்பதுதான் ஆணித்தரமான நம்பிக்கையாகவும் இருந்தது. இரண்டு மணி நேர காட்சி ஊடகத்தில் அதை எப்படிச் செய்ய முடியும்? ஆளுக்கொரு புரிதலை உருவாக்குகிறேன் என்று சுவாரசியம் கெட்டுவிடக் கூடாது; பார்வையாளன் குழம்பி விடக் கூடாது. இப்படி நிறையச் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் அது சாத்தியமில்லாத சமாச்சாரம் இல்லை என்றுத சமீபத்தில் பார்த்த ஒரு படம் புரிய வைத்திருக்கிறது. 

Mulholland drive என்றொரு படம். 2001 ஆம் ஆண்டில் வெளியாகியிருக்கிறது. படத்தைப் பற்றி பேசுவதற்கு முன்பாக இந்தப் படம் பற்றி எப்படித் தெரியும் என்று குறிப்பிட வேண்டும். நிறையப் படங்களைப் பார்க்கிறவர்களுக்கு அடுத்து என்ன படம் என்னும் போது சிலரின் பரிந்துரையை நம்புவது வாடிக்கையாக இருக்கும். ஃபேஸ்புக்கில் பாரி என்னும் நண்பர் பிபிசியின் இருபத்தோறாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த நூறு படங்களின் பட்டியல் வெளியிட்டிருந்தார். அப்பொழுதே ‘அடுத்தடுத்து பார்க்க வேண்டிய படங்கள்’ எனக் குறித்து வைத்துக் கொண்டேன். இனி வரிசையாகப் பார்த்துவிட வேண்டும். வாரம் மூன்று படங்கள் என்றாலும் கூட சீக்கிரம் பார்த்து முடித்துவிடலாம். அந்தப் பட்டியலில்தான் முல்ஹாலண்ட் ட்ரைவ் இருந்தது.  


டேவிட் லின்ச் எழுதிய இயக்கியிருக்கும் திகில் படம். 

இரவு நேரத்தில் முல்ஹாலண்ட் ட்ரைவ் சாலையில் ஒரு கார் சென்று கொண்டிருக்கும். அதில் இரண்டு ஆண்களும் பின்புற இருக்கையில் பெண்மணியும் அமர்ந்திருப்பார். இடையில் நிறுத்தப்படும் காரிலிருந்து துப்பாக்கியுடன் இறங்கும் ஓர் ஆண் அந்தப் பெண்ணைக் கீழே இறங்கச் சொல்வான். அந்தச் சமயத்தில் எதிரில் வேகமாக வரும் கார் ஒன்று நின்று கொண்டிருக்கும் இவர்களது வண்டியின் மீது மோதும். அந்த விபத்திலிருந்து தப்பிக்கும் பெண்மணி தடுமாறியபடியே ஒரு வீட்டை அடைவாள். அந்த வீட்டில் குடியிருந்த பெண்ணின் உறவுக்காரப் பெண்மணி ஒருத்தி- அவளுக்கு ஹாலிவுட் நாயகியாக வேண்டும் என்பது கனவு- வந்து சேர்வாள். அடிபட்டவளுக்கு தமது பெயர் உட்பட அனைத்து மறைந்திருக்கும். ஆனால் நடிகையின் கனவுடன் இருப்பவள் இவளை அரவணைத்துக் கொள்வாள். விபத்து, அடிபட்ட பெண்ணின் பின்னணி ஆகியவற்றைத் தேடுவார்கள். 

அவ்வளவுதான் கதையாகச் சொல்ல முடியும்.  ‘இதுதான் கதை’ என்று யாருமே தெளிவாகச் சொல்லிவிட முடியுமா என்று தெரியவில்லை. படத்தைப் பார்த்த பிறகு, படம் குறித்தான கருத்துகளை இணையத்தில் துழாவினால் ஒவ்வொருவரும் ஒரு மாதிரி புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். எதையாவது விட்டுவிட்டோமோ என்று மீண்டுமொரு முறை பார்க்கத் தொடங்கினேன். முதல் முறை என்ன புரிந்ததோ கிட்டத்தட்ட அதேதான் இரண்டாவது முறை பார்க்கும் போதும் தோன்றியது. அப்படியென்றால் நம் புரிதல் சரிதான்.

திரைப்பட ஆர்வலர்களுக்கு மிகச் சிறந்த தீனி இது. இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும்தான். yts.lt தளத்தில் கிடைக்கிறது. டோரண்ட் வழியாகவே தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம். படத்தைத் தரவிறக்கம் செய்துவிட்டு சற்று தயக்கத்துடனேயேதான் பார்க்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் இரண்டு முறை பார்க்க வைத்துவிட்டார்கள். சமீபத்தில் பார்த்த திரைப்படங்களில் மிகச் சிறந்த படம். தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் துளி கூட கவனம் சிதறவில்லை.

என்னதான் திரைப்படத்தை சிலாகித்துப் பேசினாலும் நம்மைவிட சிலாகிக்கும், திரைமொழியை ஆராயும் திரை ஆர்வலர்கள் கணக்கு வழக்கில்லாமல் இருக்கிறார்கள். மிகச் சிறந்த திரை ரசிகர்களை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. தம்முடைய அறிவுஜீவித்தனத்தை எந்தவிதத்திலும் வெளிக்காட்டாமல் திரைப்படங்களை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக அலசிவிடுகிறார்கள். கலாய்க்கவும் தயங்குவதேயில்லை. அசுரன் படத்தில் பிரகாஷ்ராஜின் மகிழ்வுந்து நுழையும் போது பின்னால் ஒரு ஸ்கூட்டி வருவதைக் கூட மீம் ஆகத் தயாரித்திருந்தார்கள். எவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பார்த்திருக்க வேண்டும்? திரைப்படங்களை இப்படியெல்லாம் அடித்து அலசுகிறவர்களைப் பார்த்தால் வெகு ஆச்சரியமாகவும் இருக்கும். படம் முழுவதும் மிகுந்த கவனத்துடன் பார்த்திருக்காவிட்டால் அப்படியெல்லாம் விவாதிப்பதற்கு வாய்ப்பேயில்லை. சமூக ஊடகங்கள் இத்தகைய ஆச்சரியங்களுக்கு நிறைய இடத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது.

திரைப்படங்களில் சற்றே சற்றான ஆர்வமிருப்பினும் படத்தை ஒரு முறை பார்த்துவிடுங்கள். படம் பற்றி உரையாடுவோம்.

Nov 6, 2019

மாயக் கட்டம்

திருமணம் என்பது மாயக்கட்டம். வெளியில் இருப்பவர்கள் உள்ளே நுழையவும் உள்ளே இருப்பவர்கள் வெளியே சென்றுவிடவும் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றொரு வாசகம் உண்டு. யார் இதைச் சொல்லியிருப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இது என்ன கம்பசூத்திரமா? திருமணம் செய்து கொண்ட பெரும்பாலானவர்கள் சொல்லிவிடுவார்கள். 

அதுதான் மாயக்கட்டம் அல்லவா? பிறகு ஏன் எல்லோரும் திருமணத்தை வற்புறுத்துகிறார்கள் என்று கேட்கலாம்தான். ஆனால் தனிமனிதர்களை இழுத்துப் பிடிக்கும் மூக்கணாங்கயிறாக இந்த பிணைப்பு இல்லாமல் இருந்தால்  மனிதர்களின் பக்குவம், சமூக ஒழுங்கமைவு என்பதெல்லாம் தாறுமாக சிதறிவிடக் கூடும். இல்லையா? தறிகெட்டு ஓடும் மனதை இழுத்துப் பிடிக்க ஒரு ஆள் அவசியம் என்பது சர்வ நிச்சயம். 

கவனித்துப் பார்த்தால் பத்து வயது வரைக்கும் குழந்தைகள் பெற்றோர் சொல்பேச்சு கேட்பார்கள். ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது. அதற்கு மேல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வயதோடு சேர்ந்து கோபம், காமம் மற்றும் இன்னபிற உணர்ச்சிகளும் பெருகும். பதினாறு பதினேழு வயதுகளில் பெற்றோர் என்ன சொன்னாலும் அவர்களுக்குக் கசப்புதான். அப்பொழுது காமத்தை பெரும்பாலும் தன்னளவிலும், கோபத்தை வெளியிலும் காட்டத் தொடங்கிவிடுவார்கள். ஆனால் அத்தனை சமயங்களிலும் எல்லோரிடமும் கோபத்தைக் காட்டிவிட முடியாதல்லவா? எதிரில் இருப்பவன் வலுவானவனாக இருந்தால் பல்லை பொறுக்கிக் கொண்டுதான் வர வேண்டும். உள்ளுக்குள் இருக்கும் கோபத்தை வெளியிலும் படபடவெனக் காட்டிவிட முடிவதில்லை. இதையெல்லாம் ஒழுங்கு செய்ய தமக்கென ஒரு இணை இருந்தால் செளகரியமாக இருக்குமல்லவா?

திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள். ஆரம்பகட்டத்தில் காமம் பெருக்கெடுக்கிறது. அது மெல்லப் பழகும் போது தூங்கிக் கொண்டிருந்த கோப மிருகம் மீண்டும் எட்டிப்பார்க்கிறது. அதுவரையிலும் காமத்தைக் காட்டிய இணையிடம் கோபத்தையும் அது காட்டும். இதுதான் மிக முக்கியமான தருணமும் கூட. குடும்பம் இறுகுவதும் உடைந்து சிதறுவதும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான். ‘இவன்/ள் யாரு கோபத்தைக் காட்ட?’ என்று முரட்டுத்தனமாக எதிர்த்தால் பீங்கான் பாத்திரத்தில் விழும் உரசலைப் போலத்தான். அதுவே, இணையிடம் எதிர்ப்படும் மாற்றத்துக்கு ஏற்ப தம்மை வளைத்தோ அல்லது இணையின் சரியான பலவீனத்தைக் கண்டறிந்து அதை வைத்தே தம் வழிக்குக் கொண்டு வரும் சூத்திரதாரிகள் திருமண பந்தத்தைக் காத்துவிடுகிறார்கள். பெரும்பாலான குடும்பங்கள் அப்படித்தான் தப்பிக்கின்றன. அதாவது, உருவாகி வெளிவரும் கோபம் இரண்டு வழிமுறைகளில் அடங்குகிறது- ஒன்று இணை அடங்கிப் போய்விடுவார்கள் அல்லது தட்டி, நெகிழ்த்தி, எதிர்த்து அடக்கிவிடுவார்கள். இப்படித்தான் ஏதாவதொரு வகையில் கோபத்துக்கான வடிகாலாகவோ அல்லது கோபமே இல்லாமல் மொக்கையாக்கிவிடும் சம்பவமோ கால ஓட்டத்தில் நடந்துவிடுகிறது.

குடும்பம் என்கிற அமைப்பு அவசியமா இல்லையா என்பதெல்லாம் தனியாகப் பேசப்பட வேண்டிய சமாச்சாரங்கள். அப்படிப் பேசுகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் உள்ளுக்குள்ளாகப் புதைந்து கிடந்தாலும் நம் பிள்ளைகளுக்காக, அவர்களின் எதிர்காலத்துக்காக குடும்பம் என்கிற அமைப்பினை உடைக்காமல் இருப்பதுதான் நல்லது என்கிற சிந்தனைதானே இங்கு பெரும்பாலானவர்களுக்கும் இருக்கிறது? அப்படியென்றால் மேற்சொன்ன இரண்டு வழிகள்தான் கண் முன்னால் இருப்பவை.

வெளியில் என்னதான் கெத்தாகத் திரிந்தாலும் வீட்டுக்குள் அடங்கி நடக்கும் பெரிய மனிதர்கள் பல பேர்கள் இருக்கிறார்கள். அது தவறே இல்லை. ஆரம்பத்தில் ஈகோ இருக்கத்தான் செய்யும்; ‘நீ சொல்லி நான் என்ன கேட்கிறது?’என்று எரிச்சல் வரும். ஆனால் இணையிடம் ஒரு பயம் வந்தால் தப்பிவிட்டோம் என்று பொருள். அதுவே நம்மை எல்லைகளைத் தாண்டுவதிலிருந்து கொஞ்சம் தயங்கச் செய்துவிடுகிறது. 

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் திருமணம், குடும்ப அமைப்பு என்பதெல்லாம் காமமும், தனிமனிதக் கோபமும் அடங்கவும், மனிதன் தனிமனிதப் பக்குவத்தை அடைவதற்கான வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கித் தந்துவிடுகிறதுதான். ஆனால் இவை மட்டுமே மனித வாழ்வின் சிக்கல்கள் இல்லை அல்லவா? மனிதர்களுக்கு நடிக்கத் தெரியும். தெரிகிறது. உணர்ச்சிகளைப் போலியாக அடக்கிக் கொள்ளத் தெரிகிறது. அப்படி அடக்கி வைத்துக் கொள்ளும் உணர்ச்சிகள் மனிதனை சும்மா விட்டு வைப்பதில்லை. உள்ளுக்குள் அலைகழிக்கப்படும் அவனுக்கு இன்றைய தொழில்நுட்பம் பல்வேறு வழிவகைகளை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறது. ஏதேதோ குளறுபடிகள்; எதையாவது விசித்திரமாகச் செய்துவிட முடியும் என்கிற ஆர்வத்தையும், குறுகுறுப்பையும் உருவாக்கித் தருகிறது. அதுதான் பல்வேறு வகைகளில் சிக்கல்களைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கின்றன. ரகசியமாக மூன்றாம் மனிதர்கள் உள்ளே வருவதில் தொடங்கி என்னனென்னவோ நடந்துவிடுகிறது.

சீர்வரிசை வழங்கும் விழாவில் இதையொட்டித்தான் பேசினேன். 

நேற்று ஒரு செய்தி கண்ணில்பட்டது. ‘ஆபரேஷன் ஓபன் டோர்’ என்று அமெரிக்காவில் நியுஜெர்சி மாகாணத்தில் ஒரு தில்லாலங்கடி வேலையை காவல்துறையினர் நடத்தியிருக்கிறார்கள். சாட்டிங், டேட்டிங் என இருக்கும் பிரபல் ஆப்கள் வழியாக உள்ளே நுழைந்து வேட்டையாடிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு கொக்கி வீசியிருக்கிறார்கள். தொடங்கும் போது ‘நான் பதினைஞ்சு வயசு, பதினான்கு வயசு’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் என்பதால் விட்டு விலகியிருந்தால் பிரச்சினை இருந்திருக்காது. இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று சாட்டிங்கை தொடர்ந்தவர்களிடம் பசப்பி, தம் இடத்துக்கு வரச் சொல்லி தகவல் அனுப்பி, வந்தவுடன் கையும் களவுமாக பிடித்துவிட்டார்கள். ஐஎஸ் தீவிரவாதிகளைப் பிடித்ததைவிடவும் பெரிய பெரிய கதையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

‘பெற்றோர்களே, கவனமாக இருங்கள்..உங்கள் குழந்தைகளையும் இவர்களைப் போன்றவர்கள் வேட்டையாடக் கூடும்’ என விளம்பரப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிக்கியவர்களின் பட்டியலில் இந்தியர்களும்- குறிப்பாக தமிழர்களும் உண்டு. அமெரிக்க நண்பர்கள் அவர்கள் அகப்பட்டதைக் கதை கதையாகச் சொல்கிறார்கள். பரிதாபமாகவும் இருக்கிறது. தடம் மாறுவது மனித இயல்புதான். எல்லோருமே இரும்பு மனநிலையோடு இருக்க முடியும் என்று சொல்லிவிட முடியாது. வாய்ப்புகள் வசப்படும் வரைக்கும்தான் மனிதர்கள் புனிதர்கள். சஞ்சலம் அலைகழித்துக் கொண்டிருக்கும் போது வகைதெரியாமல் சிக்கிக் கொள்ளவும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதை சிற்றின்ப மனம் மறந்துவிடுகிறது. அப்படித்தான் சிக்கியிருக்கிறார்கள். திருமணம் ஆனவர்கள், குழந்தைகளைக் கொண்டவர்களாம். விசா அனுமதி துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது. 

குடும்பம், திருமண பந்தத்தைத் தாண்டி என்னவோ மனிதர்களை இழுத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. இல்லையா? மீனுக்கு வீசப்படும் தூண்டில் போலத்தான். சிக்காமல் கவ்வி இழுத்துவிட முடியும் என்றுதான் மீன்கள் நம்புகின்றன. பல மீன்களுக்கு இழுக்கும் வித்தை தெரிந்திருக்கிறது. சில மீன்கள் சிக்கிக் கொள்கின்றன. சிக்கிக் கொள்ளும் மீன்களின் வலியை விடவும் அந்த மீன்களின் குடும்பம் எதிர்கொள்ளும் வலி மிகக் கொடுமையானது.

Nov 5, 2019

ஆனந்தம்

ஞாயிற்றுக்கிழமை மூன்று பெண்களுக்கும் சீர்வரிசை வழங்கும் விழாவை மிகச் சிறப்பாக நண்பர்கள் நடத்தி முடித்துவிட்டார்கள். முடித்துவிட்டோம். சுபரஞ்சனி, சந்தியா, ஆனந்தி என மூன்று பெண்கள்- பெற்றோரின் ஆதரவின்றி வளர்ந்த பெண்கள். மணமேடை அமைத்து, அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து வந்திருந்த மணிவிழா தம்பதியினரை நடுவில் அமரச் செய்து அவர்களுக்கு இருபுறம் மணமக்களை அமர வைத்திருந்தோம். 


(மெடோனா டீச்சர்)

மெடோனா டீச்சர் எனக்கு ஆறாம் வகுப்பு ஆசிரியை. அவர்தான் முழுமையான தயாரிப்புகளோடு வந்து நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்கினார். பள்ளிக்காலத்தில் எனது தலைமையாசிரியர் இனியன். அ.கோவிந்தராஜூ; அவர் மணமக்களை வாழ்த்தி பேசினார். ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் அவர். தகவல் சொன்னதோடு சரி. கரூரிலிருந்து பேருந்து பிடித்து வந்துவிட்டார். 

(முனைவர் இனியன். அ.கோவிந்தராஜூ)

ஞாயிறு காலையிலிருந்தே அரசு தாமஸ் மண்டப வேலைகளைத் தொடங்கியிருந்தார். மதியவாக்கில் அவரோடு இணைந்து கொண்டேன். பிறகு ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தார்கள். வேலை நடந்து கொண்டேயிருந்தது. மதியம் இரண்டு மணிவாக்கில் முழுமையாகத் தயாராகிவிட்டோம். பொதுவாகவே எனக்கு ஒரு ராசி உண்டு. ஒரு காரியத்தைத் தொடங்கினால் போதும். உடனடியாக அதைச் செய்து முடிக்க ஒரு கூட்டம் கை கோர்த்துவிடும். முழுமையான அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றும் அந்தக் கூட்டம் இறுதியில் அத்தனை பெருமைகளையும் எனக்கு வழங்கி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். இந்நிகழ்விலும் அதுதான் இம்மிபிசகாமல் நடந்தது.

ஊரின் பிரமுகர்கள் பலரும் கலந்து கொண்டார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களை தனிப்பட்ட முறையில் நேரில் கூடச் சந்தித்து அழைக்கவில்லை. ‘நல்ல காரியத்தைச் செய்கிறார்கள்’ என்றே வந்திருந்தார்கள். அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து சங்கரமூர்த்தி அவர்கள் குடும்பத்தோடு வந்து சேர்ந்தவுடன் நிகழ்வு தொடங்கியது. அக்குடும்பத்தினரே தொடக்கத்தில் வரவேற்று இறுதியில் நன்றியும் சொன்னார்கள்.

நிகழ்வில் சில உள்ளூர் பெரியவர்கள் மணமக்களை வாழ்த்திப் பேசினார்கள். அதன் பிறகு மணமக்களுக்கு சங்கரமூர்த்தி தம்பதியினர் தலா ஒரு சவரனில் தங்கச் சங்கிலியை அணிவித்து, சீர் வரிசைப் பொருட்களை வழங்கினார்கள். 


மிக்ஸி, கிரைண்டர், சமையல் பொருட்கள், மளிகை என அவர்கள் குடும்ப வாழ்வினைத் தொடங்குவதற்கான அத்தனை பொருட்களையும் தேடித் தேடி வாங்கியிருக்கிறோம். நிகழ்வு முடிந்த பிறகு பெண்களின் வீடுகளுக்குச் செல்வதற்கென தயாராக இருந்த மூன்று வண்டிகளும் மேடைக்கு அருகிலேயே நிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

(திரு.சங்கரமூர்த்தி குடும்பம்)

மணப்பெண்களில் ஒருவர் நன்றி கூறிப் பேசினார். அதன் பிறகு நானும், முத்தாய்ப்பாக தலைமையாசிரியரும் பேசினோம். மதியம் மூன்றரை மணிக்குத் தொடங்கி ஐந்தரை மணிக்கு உரைகள் நிறைவடைந்தன. சிற்றுண்டியுடன் கூட்டம் நிறைவடைந்தது.





வந்திருந்த கூட்டத்தைப் பார்க்கும் போது நல்ல காரியத்தைச் செய்யும் போது பலரும் நம்மோடு நிற்பார்கள் என்பதைத் திரும்பத் திரும்ப உணர்த்துவதாக இருந்தது. ஆனால் அதே சமயம் இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. கல்வி, மருத்துவம் என்கிற காரியங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தால் அரசியல்வாதிகளுக்கு எதுவும் உறுத்துவதில்லை. ஆனால் திருமணம் என்றால் பதறிவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது. ‘யாரு அந்தப்பையன்?’ என்று ஒரு முக்கியமான மனிதர் கேட்டதாகச் சொன்னார்கள்.  அவர் இன்னமும் என் தலையைப் பார்க்கவில்லை போலிருக்கிறது. இனிமேல் ‘யாரு அந்த ஆளு?’ என்று கேட்கச் சொல்ல வேண்டும். நல்லவிதத்தில் கேட்டாரோ, கெட்டவிதத்தில் கேட்டாரோ தெரியாது- அதை அம்மா கேள்விப்பட்டு ‘உன்னை எதுக்கு விசாரிக்கிறாங்க?’ என்று குழம்பிவிட்டார். இதையெல்லாம் செய்தால் ஒருவன் அரசியலுக்கு வந்துவிடுவான் என்று நினைப்பதைப் போன்ற ஒரு முட்டாள்தனம் இருக்கிறதா? தலைவலி!

இன்றைய சூழலில் தேர்தலில் போட்டியிட வேண்டுமானால் ஐந்து கோடி ரூபாயாவது தேவைப்படும். இருக்கிற சொத்தையெல்லாம் விற்றாலும் கூட பத்தாத தொகைக்கு தலையை அடகு வைத்து கடன் வாங்க வேண்டும். அப்படியே செலவு செய்தாலும் வைப்புத் தொகையாவது மிஞ்சுமா?. இந்த நிதர்சனம் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். எல்லாவற்றையும் தேர்தல் அரசியலுடன் பிணைத்துப் பார்ப்பது அபத்தம்.   ஒன்றிரண்டு பேர் வெளியில் வந்தாலும் ‘நமக்கு எதுக்கு வம்பு?’அடங்கச் செய்துவிடுகிற பிணைப்பு அது. அதனால் எல்லாவற்றையும் அரசியலோடு முடிச்சுப் போட வேண்டியதில்லை. இதையெல்லாம் செய்தால் இப்படியெல்லாம் விளக்கம் கொடுக்க வைத்துவிடுகிறார்கள். தெரிந்த ஊரில் இத்தகைய காரியங்களைச் செய்யும் போதே மண்டை காய்ந்துவிடுகிறது. தெரியாத ஊரில் ஆட்களைத் திரட்டி ஏற்பாடுகளைச் செய்து நடத்தியிருந்தால் கண்ணாமுழி திருகியிருக்கும். 

ஊடக நண்பர்களும் நிகழ்வுக்குத் திரளாக வந்திருந்தார்கள். செய்திக்குறிப்புக்காக அவர்களின் ஒலிவாங்கியில் பேசச்  சொன்னார்கள். மேடையில் இருப்பவர்களிடம் பேசுங்கள் என நாசூக்காகத் தவிர்த்தேன். இத்தகைய காரியங்கள் நடக்கின்றன என வெளியில் தெரிவது தவறில்லை. இத்தகைய காரியங்களை எவனோ ஒருவன் செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்பதும் கூட பலருக்கும் தெரியலாம். அதுவே போதும். ஆனால் முகத்தை வெளியில் பிரபலப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இதைத்தான் மேடையிலும் சொன்னேன். கடைசி வரைக்கும் இப்படியே சிறு வட்டத்திற்குள் இருந்தால் போதும் என்றுதான் உளப்பூர்வமாக விரும்புகிறேன்.

(ராசிக்காரன் பந்தாவுக்காக இந்தப் படத்தை பதிவிடுகிறான்)

ராசிப்படி பெருமை தேடித்தருவதற்காகவே கூடிய ஆசிரியர்கள், உள்ளூர்வாசிகள், கொச்சினிலிருந்து வந்து மணமக்களுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் அன்பளிப்பை வழங்கிய ராதாகிருஷ்ணன், அது போலவே கோவையிலிருந்து வந்திருந்து அன்பளிப்பை வழங்கிய ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் கோபாலகிருஷ்ணன் மற்றும் சென்னை, கோவை, ஈரோடு என வெளியூர்களிலிருந்து வந்திருந்த நிசப்தம் வாசக நண்பர்கள் என நல்ல கூட்டம். அரசு தாமஸ், கலைசெல்வி, ரமாராணி, கார்த்திகேயன், இளங்கோ, வரதராஜன், ஸ்ரீனிவாஸ், பாலு, நிவாஸ், ஒழலக்கோவில் நண்பர்கள், தெற்குப்பதி இளைஞர்கள், அடர்வனம் குழு, நிசப்தம் மாணவர்கள் என ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக நன்றி சொல்ல வேண்டும். ஜீவா, விக்னேஸ்வரன் போன்றவர்கள் நம்மாட்கள்.

மண்டபத்தை இலவசமாகக் கொடுத்த வெங்கடேஸ்வரன் அவர்களில் தொடங்கி மைக் செட் அமைத்துக் கொடுத்த வெங்கிடு வரைக்கும் அத்தனை பேருக்கும் மனமார்ந்த நன்றி.

ஆத்மார்த்தமான ஒரு செயலைச் செய்திருக்கிறோம். மூன்று பெண்களின் முகத்திலும் இருந்த மகிழ்வினை கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் உணர்ந்திருக்க முடியும். நிகழ்வு முடிந்த பிறகு பெரும்பாலானவர்கள் நெருங்கி வந்து பேசினார்கள். எதிராளி நம் கைகளைப் பற்றுகிற தொனியிலேயே நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்பதை உணர்த்தும் விதமாக இறுகப்பற்றி நெகிழ்ச்சியாகப் பேசினார்கள். ஒருவகையில் அது நம்மை நெகிழ்த்துவிடுகிற பற்றுதல். நண்பர் சரவணக்குமாரும் அவரது அண்ணன் சசிக்குமாருக்கும் எனது அன்பு. பெற்றோரின் மணிவிழாவை இப்படியானதொரு அன்பு சார்ந்த செயலாக மாற்ற முடியும் என்ற வாய்ப்பினை அவர்கள்தான் உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். 

ஒரேவிதமான காரியங்களைத் தொடர்ந்து செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் அமைவதில்லை. ஆனால் இப்படியொரு வாய்ப்பு மீண்டும் மீண்டும் அமைய வேண்டும் என விரும்புகிற நிகழ்வாக அமைந்துவிட்டது. எல்லோரையும் அனுப்பி வைத்துவிட்டு நானும் தாமஸ் சாரும் பைக்கை கிளப்பிக் கொண்டு கிளம்பினோம். குளிர்காலம் தொடங்கிவிட்டதை உணர்ந்து கொள்ளும் விதமான காற்று முகத்தை வருடியது. அது காற்றின் குளிர்ச்சியா அல்லது ஆழ்மனதின் குளிர்ச்சியா எனத் தெரியவில்லை.

நிழற்படங்கள் - அன்பு நண்பர் ஈரோடு மூர்த்தி.

Nov 2, 2019

மருத்துவர்களின் சம்பளம்

பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது டாக்டர் ஆகிவிட வேண்டும் என்று அம்மாவும் அப்பாவும் கனவு கண்டார்கள். பெரும்பாலான பெற்றோரின் கனவு அதுதான். ஆனால் அது என்ன அவ்வளவு எளிதான காரியமா? கவனம் சிதறாமல் வெறித்தனமாக படிக்க வேண்டும். அந்த வயதில் அப்படியானதொரு மனநிலை வாய்ப்பது வரம். மிகச் சிறப்பாக படிக்கக் கூடிய மாணவர்களுக்கு மட்டுமே அந்தக் கனவு சாத்தியமானது. இருநூறு மாணவர்கள் படித்த பனிரெண்டாம் வகுப்பில் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர்கள் மட்டுமே அந்தக் கனவைத் துரத்துவதற்கான தகுதிகளுடன் இருந்தார்கள். அவர்கள் எம்.பி.பி.எஸ் சேர்ந்த போது கொஞ்சம் பொறாமையாகவும் இருந்தது. அவர்கள் ஹவுஸ் சர்ஜன் ஆவதற்குள்ளாகவே பனிரெண்டாம் வகுப்பில் தொள்ளாயிரம் மதிப்பெண்களைக் கூட தாண்ட முடியாதவர்கள் போனாம்போக்கி கல்லூரியில் பொறியியல் சேர்ந்து ஏழெட்டு அரியர் வைத்து படித்து முடித்து ஏதாவதொரு சாப்ட்வேர் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்திருந்தார்கள். 

மருத்துவப் படிப்பில் சேர்ந்தவர்கள் ஹவுஸ் சர்ஜன் முடித்து, அதன் பிறகு முதுகலைப் படிப்பை  முடித்துவிட்டு அரசுப்பணியில் சேரும் போது பொறியாளர்களின் சம்பளம் லட்சத்தைத் தாண்டியிருந்தது. அப்படித் தாண்டியவர்கள் ஆளே மாறியிருந்தார்கள். ஒன்றிரண்டு முறை அமெரிக்காவோ ஐரோப்பாவோ சென்று வந்தவர்களாகவோ அல்லது அங்கேயே டேரா போட்டவர்களாகவோ மாறிப் போனார்கள். உள்ளூரில் நறுக்கென்று சொத்தும் சேர்த்துவிட்டார்கள். ஆனால் மருத்துவம் படித்த பல நண்பர்களுக்கு இன்னமும் சொந்த வீடு இல்லை. முப்பத்தைந்தைக் கடந்துவிட்ட பிறகும் ‘பார்த்துக்கலாம்’ என்கிற நம்பிக்கையிலேயே இருக்கிறார்கள். அரசு மருத்துவராகப் பணியாற்றும் நண்பர்களைச் சந்திக்கும் போது சம்பளத்தைத் தவிர எல்லாவற்றையும் பேசிக் கொள்கிறோம். 

மருத்துவர்களில் கிட்டத்தட்ட பத்து வருட அனுபவம் நிறைந்தவர்கள் கூட எழுபதாயிரத்தை தாண்டி வாங்குவதில்லை. அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. ‘நன்கு படித்தவர்கள்’ என்பதைத் தவிர அவர்கள் செய்த பாவம் என்னவென்றுதான் புரியவில்லை. பத்தாம் வகுப்பில் ஐநூறுக்கு நானூற்றைம்பது மதிப்பெண்களைத் தாண்டிய காலத்திலிருந்து ‘மருத்துவர்’ என்னும் பெருங்கனவைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடியதைத் தவிர அவர்கள் செய்த தவறு என்ன? 

பொறியியல் படித்தவர்களை மருத்துவர்களோடு மட்டும் ஒப்பிடவில்லை. தம் காலத்தில் தம்மோடு பள்ளியில் படித்த பெரும்பாலானவர்களோடு ஒப்பிடும் போது அரசு மருத்துவர்களின் பொருளாதார நிலை சற்று தாழ்வுதான் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஹார்டுவேர் கடை நடத்துகிறவன் கூட அதிகமாகச் சம்பாதிக்கிறான்.

இப்பொழுதெல்லாம் ஊதிய உயர்வு என்று யார் கேட்டாலும் வயிறு எரியும் கூட்டம் பெருகிவிட்டது. அவர்களுக்கு எதைப் பற்றியும் எந்த எழவும் தெரியாது. மத்திய தர மனநிலை என்று சொல்வார்கள்-அவர்களுக்கு தாம் நன்றாக இருந்தால் போதும்.  நாட்டைக் காப்போம் என்பார்கள். சுதந்திர தினத்துக்கு சட்டையில் தேசியக் கொடியைக் குத்தி தேசிய கீதம் பாடும் போது எழுந்து நிற்பதைத் தவிர துரும்பைக் கிள்ளிப் போட மாட்டார்கள். இந்த நாடு நாசமாகப் போக அடுத்தவர்கள் காரணம் என்பார்கள். ஆனால் தம்மிடமிருந்து எந்தப் பங்களிப்பும் இல்லை என்பதைப் பற்றிய எந்த லஜ்ஜையும் இருக்காது. எல்லோரையும் குற்றம் சொல்வார்கள். 

சுகாதாரத் துறையில் தமிழகத்தின் இடம் என்ன? 2018 ன் ஹெல்த் இண்டெக்ஸ் படி கேரளா, பஞ்சாப் மாநிலங்களுடன் சேர்த்து தமிழகமும் பட்டியலில் முதன்மையான இடத்தில் இருக்கிறது. யார் காரணம்?  பத்தாம் வகுப்பிலிருந்து மருத்துவக் கனவுகளைத் துரத்தியபடியே படித்து மருத்துவர்கள் ஆனார்கள் அல்லவா? அவர்கள்தான். அந்த மருத்துவர்கள் காட்டுவதுதான் தேசபக்தி. மேம்போக்காக ‘ஊழியர்களுக்கான சம்பளத்திலேயே பெரும்பகுதி போய்விடுகிறது’ என்று பேசுகிற அரைவேக்காட்டு அரசியல்வாதிகளின் வார்த்தைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்குகிறார்கள். சம்பளம் யாருக்குப் போகிறது? மருத்துவர்கள், ஆசிரியர்கள், போக்குவரத்து ஊழியர்கள் என அரசு செய்ய வேண்டிய வேலையைச் செய்து கொடுக்கிறவர்களுக்குத்தானே போகிறது? அவர்கள் வேலையைச் செய்து கொடுப்பதற்கான ஊதியத்தை அரசுதானே கொடுக்க வேண்டும்? ஊழியர்கள் அடிமாடுகளைப் போல எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் வேலையை மட்டும் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம்? 

ஒருவன் தம்முடைய கோரிக்கையை முன்வைக்கும் போது உடனடியாக லஞ்சம் பெருகிவிட்டது, ஊழலில் கொழிக்கிறார்கள் என்று உத்தம காந்தியைப் போலவே பேசத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். அப்படி பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களில் எத்தனை பேர் வருமான வரியில் ஐந்து ரூபாயை மிச்சம் பிடிக்கலாம் என்று கணக்குப் போடுகிற கழிசடைகளாக இருப்பார்கள் என்று அவர்கள் மனசாட்சிக்கு மட்டுமே தெரியும். 

மருத்துவர்கள் தனியார் மருத்துவமனையில் பெரும் சம்பளம் வாங்குகிறார்கள்; கிளினிக் நடத்தி கொள்ளையடிக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் பேசுகிறவர்கள் ஒட்டுமொத்த மருத்துவர்களைப் பற்றியும் தெரியாத மடையர்கள். சென்னையிலும், கோவையிலும் இருக்கும் பெருநகர மருத்துவர்களைப் பார்த்துவிட்டுப் பேசுகிற வயிற்றெரிச்சல் பேர்வழிகள். மூன்றாம், நான்காம் தர நகராட்சிகள், சிற்றூர்களில் பணியாற்றும் அரசு மருத்துவர்களுக்கு கார்போரேட் மருத்துவமனைகளில் பணியாற்றுவதற்கும், கிளினிக்கில் ஒரு நோயாளியைப் பார்த்துவிட்டு இருநூறும், முந்நூறும் வாங்குவதற்கும் வாய்ப்பேயில்லை. அத்தகைய மருத்துவர்களைப் பற்றி எல்லாம் ஏன் நினைப்பதேயில்லை? முன்பின் ஏதேனும் ஒரு பி.ஹெச்.சிக்காவது சென்றிருந்தால் நினைக்கலாம். 

சிறு பிரச்சினை என்றாலும் பெரு மருத்துவமனைகளுக்கு ஓடிப் போய் ‘எப்படியாச்சும் காப்பாத்திடுங்க’ என்று கதறுவார்கள். ஆஞ்சியோ செய்தாலே தப்பித்துவிடலாம் என்றாலும் பைபாஸ் சர்ஜரி செய்யச் சொன்னாலும் செய்து கொள்வார்கள். எவ்வளவு லட்சம் செலவு ஆனாலும் சொத்தை விற்று, கடனை வாங்கிக் கட்டிவிட்டு வருவார்கள். ஆனால் கிராமத்தில் பணியாற்றும் அரசு மருத்துவர்கள் ‘எங்களின் ஊதியக் குறைபாட்டை நீக்குங்கள்’ என்று கோரினால் அவர்களுக்குக் கொடுக்கும் பணத்தில்தான் இந்த நாடே நாசமாகப் போவது போல துள்ளிக் குதிக்கிறார்கள். 

இந்தியா சுகாதாரப் பட்டியலில் சில இடங்கள் சரிந்தாலும் பதறுவோம். ஆனால் கிராமப்புறங்களில் பணியாற்றும் மருத்துவர்கள் எவ்வளவு சம்பளம் வாங்கினாலும் நமக்கு அது பற்றியக்  கவலை கிஞ்சித்தும் இல்லை. இரண்டும் எவ்வளவு நெருங்கிய தொடர்பு உடையது என்பதை யோசிக்க வேண்டாமா?  மருத்துவர்கள் போராடுகிறார்கள்; அரசு எதிர்க்கிறது; அரசியல்வாதிகள் ஆதரிக்கிறார்கள்; போராட்டத்தைத் திரும்பப் பெறுகிறார்கள். என்ன வேண்டுமானாலும் நடந்து கொண்டிருக்கட்டும். அது அரசு ரீதியிலான பிரச்சினைகள். ஆனால் இங்கு சாமானிய மனிதர்களின் மனநிலை மாற வேண்டும். ஒருவன் தமக்கான ஊதியத்தைக் கேட்கிறான் என்றால் அவன் நிச்சயமாக ஏதோவொருவகையில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்றுதான் பொருள். ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒவ்வொரு நாளும் தெருவுக்கு வந்து ஊதிய உயர்வைக் கேட்பதில்லை. ஒருவரது கோரிக்கையில் இருக்கும் அடிநாதமான வலியையும், சிக்கல்களையும் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ளாமல் தம்முடைய அரைவேக்காட்டுப் புத்தியைக் காட்ட வேண்டியதில்லை என்பதை மட்டும் திருமண மண்டபத்திலும், எழவு வீடுகளிலும், வாட்சாப்பிலும், பேஸ்புக்கிலும் பொங்குகிறவர்கள் புரிந்து கொண்டாலே போதும். வர வர அப்படிப் பொங்குகிறவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிக் கொண்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. 

மருத்துவர்கள் போராட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள். ஆனாலும் அவர்களது கோரிக்கைகளின் நியாயம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. அவர்களோடு நிற்க வேண்டியது சாமானியர்களின் கடமை.