Oct 31, 2018

சினிமா வெளிச்சம்

பிரபலமான இயக்குநர் அழைத்திருந்தார். இது நடந்து சில மாதங்களாகிவிட்டன. அவர் தனது அடுத்த படத்துக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். சென்னையில் உள்ள அலுவலகத்திற்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். காலையிலேயே சென்றுவிட்டேன். நல்ல குளுகுளு அறை. சென்னை வெயிலுக்கு இதமாக இருந்தது. நடிகர், தயாரிப்பாளர் விவரங்களையெல்லாம் சொல்லிவிட்டு   ‘நீங்க இந்தப் படத்துல வேலை செய்யணும்ன்னு எதிர்பார்க்கிறேன்...உங்ககிட்ட இருக்குற சட்டையர் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்’ என்றார். எங்கேயோ படித்திருக்கிறார். அவர் அப்படிச் சொன்னதும் எனக்கு வெகு சந்தோஷம். 

‘கதையைச் சொல்லிவிடுகிறேன்’ என்று ஆரம்பித்து வெகு நேரம் சொன்னார். அன்றைய தினம் முழுக்கவும் கதை தொடர்ந்தது. அவருடைய கதைதான். ஒவ்வொரு காட்சியாகக் கோர்த்து திரைக்கதையையும் தயார் செய்து வைத்திருந்தார். வசனம் மட்டும் நான் எழுத வேண்டும். அவர் சொல்லச் சொல்லக் கதை முழுவதையும் செல்போனில் பதிவு செய்து கொண்டோம். ஊரிலிருந்தபடியே எழுதி அனுப்புகிறேன் என்று அதை வாங்கிக் கொண்டு வந்து பத்து பத்துக் காட்சிகளாக வசனம் எழுதி அனுப்பினேன். அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்று அவ்வப்போது அழைத்துப் பேசுவதுண்டு. அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. சிலவற்றில் மாறுதல்களைச் சொல்வார். மாற்றிக் கொடுப்பேன். சம்பளம் பற்றியெல்லாம் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. நமக்குத்தான் சம்பளம் வருகிறதே. உழைப்புக்கேற்ற கிரெடிட் வந்தால் போதும் என்கிற மனநிலைதான் எனக்கு.

இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்த போது படத்தின் நாயகன் தன் பங்குக்குக் கதையில் சில மாறுதல்களைச் சொல்லியிருக்கிறார். அதற்கு இயக்குநரும் சம்மதித்திருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் என்னையும் சென்னை வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். அவரது அலுவலகத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அன்றைய தினம் அங்கேயே தங்கி அந்தத் திரைக்கதையில் வேலை செய்வதுதான் திட்டம். இரவு உணவை முடித்துவிட்டு லுங்கி, டீஷர்ட்டுக்கு மாறியிருந்தேன். தனது வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டு அரை மணி நேரத்தில் வருவதாக இயக்குநர் கிளம்பினார். அவர் கிளம்பிச் சென்ற பிறகு மேசையின் மீதிருந்த சில காகிதங்களில் ஒன்றில் படத்தில் பணியாற்றுபவர்களின் பட்டியல் இருந்தது. மனம் குறுகுறுக்க அதை எடுத்து ஒவ்வொரு பெயராகப் பார்க்கப் பொறுமையில்லாமல்  ‘வசனம்’ என்ற வார்த்தையைத் துழாவினேன்.  வசனம் என்ற இடத்தில் வேறு ஒருவரின் பெயரை அச்சடித்து வைத்திருந்தார்கள். அவரும் பெயர் தெரியாத ஒருவர்தான். திக் என்றானது. 

அப்பொழுதே இணை இயக்குநரை அழைத்து ‘இந்தப் படத்தில் எனக்கு என்ன கிரெடிட் வரும்?’ என்றேன். அவர் பதறினார். 

‘டைரக்டர்கிட்டயே கேட்டுடுங்க’ என்றார். 

‘இல்ல சார்...அவர்கிட்ட பேசல...நீங்களே சொல்லுங்க’ என்றேன். 

‘வசன உதவின்னு வரும்’ என்றார். படத்துக்கு தேவையான மொத்த வசனத்தையும் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை எழுதிக் கொடுப்போம். எழுபது காட்சிகள் என்றால் ஒரு நாளைக்கு அதிகபட்சமாக மூன்று அல்லது நான்கு காட்சிகளுக்குத்தான் எழுத முடியும். அதற்கு மேல் எழுதுவது கஷ்டம். அப்படியே எழுதினாலும் அதில் கூர்மை குறைந்திருக்கும். இப்படி பல நாள் உழைத்துக் கொடுத்தால் கடைசியில் ‘வசன உதவி’ என்றால் மனம் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.  சினிமா அப்படித்தான். நமக்கு ஒத்து வந்தால் தொடர்ந்து பயணிக்கலாம். எப்பொழுதாவது நம் மீது வெளிச்சம் விழும் என்ற நம்பிக்கையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு எல்லாவற்றுக்கும் ஒத்துப் போக வேண்டும். 

எனக்கு இந்தக் குழு சரிப்பட்டு வராது எனத் தோன்றியது. அப்பொழுதே பேண்ட் சட்டையை மாற்றிக் கொண்டு பையையும் எடுத்துக் கொண்டு ‘ஊரில் ஓர் அவசரப்பணி. வரச் சொல்லிவிட்டார்கள். சாவியை இன்னாரிடம் கொடுத்திருக்கிறேன்’ என்று ஒரு குறுஞ்செய்தியை இயக்குநருக்கு அனுப்பிவிட்டு கிளம்பிவிட்டேன். ஒரே ஓட்டம்தான். பிறகு அவரது அழைப்புகளை எடுக்கவேயில்லை. 

வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு இணை இயக்குநரைச் சந்தித்த போது ‘சார்...பாலகுமாரனே வசன உதவின்னுதான் சினிமா வாழ்க்கையை ஆரம்பிச்சார்’ என்றார். அவர் சொன்னது உண்மையா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த முக்கால் வினாடி க்ரெடிட் வாங்க அவ்வளவு உழைக்க வேண்டியதில்லை எனத் தோன்றியது. இது அவரவர் தனிப்பட்ட விருப்பம்தான். சினிமாதான் வாழ்க்கை என்று முடிவு செய்தவர்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் உழைக்கலாம்.  ‘கோஸ்ட் ரைட்டராக’ இருக்கக் கூடிய எவ்வளவோ எழுத்தாளர்களைத் தெரியும். இந்த கிரெடிட்டுக்காக நாம் செலுத்தக் கூடிய உழைப்பில் வேறு பல வேலைகளைச் செய்துவிடலாம் என்ற மனநிலை வந்துவிட்டது. சினிமா அவ்வளவு உழைப்பைக் கோரக் கூடிய துறை. காலக் கெடு வைத்து நம்மிடமிருந்து உறிஞ்சக் கூடியது. 

பொதுவாக சினிமாத்துறை ஆட்களிடம் பேசினால் தமிழ் சினிமாவில் எழுத்தாளர்களுக்கு ஏகப்பட்ட தேவையிருக்கிறது என்பார்கள். அதற்குக் காரணம் இங்கு பல இயக்குநர்களுக்கு எழுதத் தெரியாது. அவர்களுக்கு எழுதித் தர ஆட்கள் தேவை. ஆனால் அதற்கேற்ற பலன்களை எழுதுகிறவனுக்குத் தர மாட்டார்கள். தமிழ் சினிமாவில் எழுத்தாளர்களை மதிக்கத் தெரிந்த இயக்குநர்கள் வெகு அரிது. எழுத்து பற்றிய அடிப்படையான புரிதலற்ற இயக்குநர்கள்தான் இங்கே அதிகம். என்னுடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தில் இயக்குநர் சசி மாதிரியானவர்களிடம் பணிபுரிவது நல்ல அனுபவம். ஆனால் அத்தகைய இயக்குநர்கள் வெகு சொற்பம். 

‘வசன உதவி’ என்று கிரெடிட் கொடுப்பதாகச் சொன்ன இயக்குநர் மீது கூட எனக்கு பெரிய குற்றச்சாட்டில்லை. நேர்பேச்சில் நல்ல மரியாதை கொடுக்கத் தெரிந்த மனிதர் அவர். எனக்குத்தான் பேரம் பேசத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை உறுதியாகப் பேசியிருந்தால் அவர் சரி என்று சொல்லியிருக்கக் கூடும். சினிமாத் துறை அப்படித்தான். நம் மீது வெளிச்சம் விழும் வரையிலும் துச்சமாகத்தான் மதிக்கும். அந்த வெளிச்சத்துக்குத்தான் உதவி இயக்குநர்கள் இவ்வளவு தூரம் போராடுகிறார்கள்.

‘அவர்கிட்ட பேசி சமாதானம் செஞ்சுக்கலாம்’ என்கிற மனநிலைதான் பெரும்பாலானோருக்கும். ‘அவரே பேசிட்டாரு’ என்று சரி என்று சொல்லுகிற மனிதர்களும் இங்குதான் அதிகம். வெளிச்சம் விழ விழத்தான் நமக்கான அந்தஸ்து வலுப்பெறும். ஆனால் அந்த வெளிச்சம் விழும் வரைக்கும் நாம் வளைந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ‘எங்கே இருட்டில் விழுந்துவிடுவோமோ’ என்ற பயத்திலேயே  வெளிச்சம் நிறைந்தவர்களைப் பார்த்து பலரும் பம்மிவிடுகிறார்கள். 

Oct 30, 2018

ஏழரை மணி நேரச் சந்தோஷம்

‘சென்னை போய்ச் சேர எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?’ கோவை எக்ஸ்ப்ரஸில் எதிரில் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பையன் கேட்கும் வரையில் கவனம் அவள் மீதுதான் இருந்தது. இசுலாமியப் பெண். பச்சை நிறப் புடவை. அதன் மீது பர்தா அணிந்திருந்தாள். அதுவரை அவனருகில் அவ்வளவு அன்னியோன்யமாக இருந்தவள் அவன் திடீரெனக் கேட்டவுடன் சற்று சிணுக்குற்று என்னைப் பார்த்தாள். 

கவனத்தை அவன் பக்கம் திருப்பி ‘ஏழரை மணி நேரம் ஆகும்’ என்றேன். அதன் பிறகு வலுக்கட்டாயமாக ஜன்னலுக்கு வெளியில் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தேன். ஆனாலும் அவளது செய்கைகள்தான் தூண்டில் வீசிக் கொண்டிருந்தது. 

புதிதாகத் திருமணமாகியிருந்த புது ஜோடி. அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். திங்கட்கிழமை மதியம் என்பதால் வண்டியில் பெரிய கூட்டமில்லை.  டீ,காபி விற்பவர்கள் மட்டும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக போய் வந்தார்கள். தம்பதியின்  மீதிருந்த கவனத்தை முழுமையாக திசை மாற்ற முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் தனது செல்போனைத் தடவியபடி அவளுக்கான அனைத்து வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கிக் கொடுத்திருந்தான். வாழ்க்கையின் எல்லாவிதமான சந்தோஷத்தையும் இந்த ஏழரை மணி நேரத்தில் அனுபவித்துவிட முடியும் என்கிற உற்சாகத்தில் இருந்தாள் அவள். 

எல்லை மீறாத சீண்டல்கள். சிரிப்புகள். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் ‘நல்லா இருக்கட்டும்’ என்று மூன்றாம் மனிதன் நினைக்கத் தோன்றும்படியான முகபாவனைகள்.

வண்டி சேலம் தாண்டிய போது சிறு தூக்கம் களைத்து எழுந்திருந்தேன். அப்பொழுதும் அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘உங்களைத்தான் கிண்டலடிச்சுட்டு இருந்தா’ என்றான் அவன். சம்பந்தமேயில்லாத ஒரு பெண் நம்மைப் பார்த்து நகைக்கும் அளவுக்கு என்னவாக இருக்கும் என அதிர்ச்சியாகியிருந்தேன். 

‘எதுக்கு?’

‘வாயைத் தொறந்து தூங்கிட்டு இருந்தீங்க அங்கிள்’ என்றாள். அவளைவிட அநேகமாக பத்து அல்லது பனிரெண்டு வயதுதான் எனக்கு அதிகமாக இருக்கும். 

‘அங்கிளா?’

‘இப்பவெல்லாம் எல்லா அங்கிளும் இதையேதான் கேட்கிறாங்க...உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல’

‘ஆச்சு...’

‘குழந்தை இருக்குல்ல?’

‘இருக்கு..’

‘அப்படின்னா அங்கிள்தான்’ அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். கொஞ்சம் தொண்டை கட்டியது போன்ற சற்றே கரடுமுரடான அதேசமயம் ஈர்க்கும்படியான சிரிப்பு.

‘உனக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல’

‘அப்படி நினைச்சுட்டீங்களா?...ஏமாந்துட்டீங்க’- திருமணம் ஆகாமல் எதற்காக இவ்வளவு அன்னியோன்யமாக இருக்கிறாள் என்று குழம்பத் தொடங்கிய போது அவன் பேசினான்.

‘லவ்வர்ஸ் ப்ரோ...வீட்டுக்கு போய்ட்டு இருக்கோம்’. 

‘உங்க பேரு என்ன தம்பி?’ என்றேன். ‘நீ என்ன ஆளுன்னு சார் கண்டுபிடிக்க அங்கிள் ட்ரை பண்ணுறாரு’ சொல்லிவிட்டு அவளே சொன்னாள்.

‘ரிலீஜியனெல்லாம் ப்ராப்ளம் இல்லை அங்கிள்...இவன் பேரு அபு...நான் யாஸ்மின்’

‘ரெண்டு பேரும் சென்னையா?’

அபுதான் சொன்னான். ‘இவ சென்னை...நான் கொடைக்கானல்’

‘டேய் லூசு...இப்படிச் சொன்னீன்னா எப்படி ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணுனாங்கன்னு அங்கிளுக்கு சந்தேகம் வரும்ல..உனக்கு கதையே சொல்லத் தெரியல’ அவனைத் துண்டித்துவிட்டு யாஸ்மின் தொடர்ந்தாள்.

‘சென்னையில் படிச்சுட்டு இருந்தான் அங்கிள்...கேட்டரிங் டெக்னாலஜி..அப்போத்தான் என்னைப் பார்த்தான்..இவனைப் பாருங்க..ஆளும் அவன் மூஞ்சியும்...நான் இவனை விட அழகுதானே? நான் இவனைக் கண்டுக்கவே இல்லை...ஆனா இவன் என்னைத் துரத்திட்டே இருந்தான்....’

‘டேய் மணிக்கட்டை காட்டு’ என்று அவள் உத்தரவிடவும் அபு வலது கை மணிக்கட்டை நீட்டினான். ப்ளேடினால் கிழிக்கப்பட்ட தழும்புகள் இருந்தன. 

‘இப்படியெல்லாம் செஞ்சு வசப்படுத்திட்டான் அங்கிள்...நல்ல பையன்’

ஜோலார்பேட்டையில் வண்டி நின்றது. இறங்கி தோசை வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன். அவர்களுக்கும் சேர்த்து வாங்கியிருந்தேன். நீட்டிய போது ‘நீங்க ட்ரெயின் கொள்ளையரா...இது மயக்க மருந்தா?’என்று சிரித்தாள். 

‘மொக்கை ஜோக்கு அடிச்சுட்டு ரிங்டோன் மாதிரி சிரிக்காதடி’ என்று அபு யாஸ்மினைக் கலாய்த்தான். அவள் மீண்டும் மீண்டும் அதே போலச் சிரித்துக் காட்டியபடியே தோசையை என்னிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டார்கள்.

‘தேங்க்ஸ் அங்கிள்...பரிதாபப்பட்டு வாங்கிட்டு வந்தீங்களா? என்கிட்ட நிறைய காசு இருக்கு...வீட்ல இருந்து அடிச்சுட்டு வந்துட்டேன்’. தனது கைகளிலிருந்த தங்க வளையல்களைக் காட்டினாள். எண்ணிப்பார்க்கவில்லை. ஆனால் நிறைய இருந்தன. 

படித்து முடித்த பிறகு கொடைக்கானலில் வேலை வாங்கிவிட்டான் அபு. 

‘இவன் அடுத்த ஸ்டெப் எடுக்கவேயில்லை...ஆனால் வீட்டில் விடுவாங்களா? மாப்பிள்ளை தேட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.. அதான் நானே கொடைக்கானல் போய்ட்டேன்..’

அபு சொன்னான். ‘இவங்க வீட்டில் என்னைப் பத்தித் தெரியும் ப்ரோ..தேடி கொடைக்கானல் வந்துட்டாங்கன்னா பெரிய பிரச்சினை ஆகிடும்..அதான் இவளைக் கூட்டிட்டு கோயமுத்தூர் வந்துட்டேன்...சுந்தராபுரத்துல ஒரு ஜிம் மாஸ்டர் இருக்காரு..அவர் வீட்டுலதான் இருந்தோம்...ஒரு வாரம் ஆச்சு’

இரண்டாம் நாள் யாஸ்மின் அப்பா அபுவை அழைத்திருக்கிறார். தெரியாதது போல பேசியிருக்கிறான். ‘அவ எங்கேன்னு தெரியல அபு...உன் கூட வந்துட்டாளா?’ என்று கேட்டிருக்கிறார். அவன் மறுத்திருக்கிறான். தான் கொடைக்கானலில் இருப்பதாகச் சொன்னதை அவர்கள் நம்பியிருக்கிறார்கள். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் தேடாத இடமில்லை. வெளியே தெரிந்தால் பிரச்சினை ஆகிவிடும் என்று காவல்துறைக்கும் செல்லவில்லை. அதன் பிறகு யாஸ்மின் அப்பாவை அழைத்துப் பேசியிருக்கிறாள். 

‘அப்பா..நான் அபுவைக் காதலிக்கிறேன்...நீங்க சரின்னு சொன்னா நான் வர்றேன்..இல்லைன்னா வர மாட்டேன்’.

‘இவ வீட்டுக்கு ஒரே பொண்ணு ப்ரோ...இவ சொன்னவுடன் சரின்னு சொல்லிட்டாங்க....என்னைக் கூப்பிட்டு பேசினாங்க’

‘என்ன ட்ராமா போடுறீங்களான்னு கேட்டாங்க அங்கிள்...அப்போ நானும் இவன் பக்கத்துலதான் இருந்தேன்...ஆனா செமையா நடிச்சுட்டான்...இவன் கொடைக்கானல்ல இருக்கிற மாதிரியும் நான் கோயமுத்தூர்ல இருக்கிற மாதிரியும் நம்பிட்டாங்க’ யாஸ்மினுக்கு அவ்வளவு பூரிப்பு.  

பருவத்தின் காதலில் அவனுக்கு அவளும் அவளுக்கு அவனும் மட்டும்தான் கண்களுக்கு முன்பாக நிற்கிறார்கள். பிற எல்லாமும், எல்லோருமே இரண்டாம்பட்சம்தான். 

‘கோயமுத்தூர்ன்னா எனக்குத் தெரியும் அங்கிள்..நான் போய் கூட்டிட்டு வர்றேன்’ என்று யாஸ்மினின் அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டு அபுவும் யாஸ்மினும் ரயிலில் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். இரண்டு மூன்று முறை யாஸ்மினின் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டது. அதன் பிறகுதான் எனக்கு பயம் பரவத் தொடங்கியது.

‘வீட்டுக்குப் போன பிறகு பிரச்சினை ஆகிடாதா?’

‘கொஞ்சம் பயமாத்தான் இருக்கு ப்ரோ..நான் இவளைக் கூட்டிட்டு ஓடல...இவதான் என்னைக் கூட்டிட்டு போறா’ என்றான் அபு. 

‘என்னை மீறித் தொடுங்கடான்னு சொல்லுவேன்’ என்றாள் யாஸ்மின். அவள் இன்னமும் விளையாட்டுத்தனமாகவே பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். 

வேலூர் தாண்டிய பிறகு ‘இன்னமும் பெரம்பூர் போக எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?’ என்றான் அபு. சொன்னேன். 

‘என் நெஞ்சு படபடக்குது’ என்றான். 

யாஸ்மின் தந்தைக்கு வீடியோ அழைப்பைச் செய்தாள். ‘அப்பா... உங்ககூட யாரு இருக்காங்க?’ என்றதற்கு யாருமில்லை என்றார். 

அவள் சிரித்துக் கொண்டே ‘உங்களைச் சுத்தியும் காட்டுங்க’ என்றாள். அவள் சொன்னதையெல்லாம் அவர் செய்தார். ஆனால் அபுவுக்கு தைரியமில்லை.

எனக்கு அதன் பிறகு என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. ‘உங்க வீட்டுல இருந்து யாரும் வரலையா?’ என்று மட்டும் கேட்டேன்.

‘நாளைக்கு காலையில் ப்ரெண்ட்ஸ் வருவாங்க ப்ரோ...நைட் இவங்க வீட்டுலதான்...அவளை பத்திரமா கூட்டிட்டு வந்துடு..நீதான் என் மருமகன்னு இவங்கப்பா சொன்னாரு’ என்று சொல்லிய போது அவள் அவனது நெஞ்சைத் தடவினாள். மாலை மங்கி இரவு முழுமையாகக் கவிந்திருந்தது.

இருவரும் நல்லபடியாக வாழ வேண்டும் எனக் கடவுளிடம் பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன். யாஸ்மின் ‘தூங்குங்க அங்கிள்...நான் கிண்டலடிக்கமாட்டேன்’ என்றாள்.

‘பெரம்பூர் வரப் போகுது..நான் வேணும்ன்னா வரட்டுமா?’ என்றேன்.

‘அய்யோ ஒரு புருஷனுக்கே அடி விழும்ன்னு நினைக்கிறேன்..நீங்களும் வந்தா அவ்ளோதான்’ என்று சொல்லிவிட்டு வெடித்துச் சிரித்தாள். சிரித்து வைத்தேன்.

பெரம்பூர் நெருங்க நெருங்க அபுவுடன் சேர்த்து எனக்கும் திக் திக்கென்றானது. ‘அப்பா நிக்கிறாரு..கூடச் சித்தப்பா’ என்றாள் யாஸ்மின். அவர்கள் பெட்டியின் அருகிலேயே வந்து நின்றார்கள். இறங்கியவுடன் யாஸ்மின் சிரித்தாள். அவளது சித்தப்பா ‘சிரிப்பு வருதா சிரிப்பு’ என்றார். படியில் நின்று அவர்களைப் பார்த்தேன். அதே புன்னகையுடன் கையசைத்தாள். வண்டி கிளம்புவதற்கு முன்பாக ரயில்வே ட்ராக் நோக்கி நால்வருமாக நடந்தார்கள். விசில் ஊதப்பட்டது. ரயில் கிளம்பியது. மெல்ல நகர்ந்த ரயில் அவர்களைத் தாண்டிய போது அவர்கள் கிட்டத்தட்ட இருளுக்குள் நுழைந்திருந்தார்கள். அவர்களது அலைபேசி எண்ணை வாங்கியிருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ரயில் வேகமெடுத்த போது இன்னமும் சிலர் அவர்களைச் சுற்றிக் கூடியிருந்தார்கள். எனக்கு வியர்த்துப் போனது. 

கடவுளை மீண்டுமொருமுறை பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன்.

(மின்னல் கதைகள்)

Oct 28, 2018

வேலையும் தொழிலும்

‘வேலை பற்றிய பயமிருக்கா?’- வேலைக்குச் சேர்ந்து சில ஆண்டுகளாகியிருந்த அந்த இளைஞனிடம் கேட்ட போது இல்லையென்றான். திருமணத்திற்கு முன்பு வரை எந்தப் பயமும் இருக்காது. திருமணத்திற்குப் பிறகு இருபதாண்டுகள் வரைக்கும் யாரைக் கேட்டாலும் நடுக்கம் இருக்கும். வீட்டுக்கடன் பாக்கியிருக்கும். குழந்தைகளின் படிப்பு கண் முன்னால் வந்து போகும். அவர்களது திருமணம், வீட்டுச் செலவுகள் என எல்லாமும் சேர்ந்து ஒரு மனிதனை பயமூட்டுவது முப்பது வயதிலிருந்து ஐம்பது வரைதான். எவ்வளவு லட்சம் செலவானாலும் அரசு வேலை வேண்டும் என ஒற்றைக் காலில் நிற்பதன் மனோவியல் இதுதான். ‘அரைக்காசுன்னாலும் அரசாங்கச் சம்பளம்’.நெட்டையோ குட்டையோ- எந்தக் காலத்திலும் தடைபடாது.

மென்பொருள் துறையில் இப்போதைக்கு பெரிய பங்கமில்லை. குழுக் குழுவாக வெட்டுவது வெகுவாகக் குறைந்திருக்கிறது. ஆனால் மேல்மட்டத்து ஆட்களைச் சத்தமில்லாமல் வெளியில் அனுப்புவது நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. கடந்த வாரத்தில் ஒரு நண்பரை அனுப்பிவிட்டார்கள். பதினேழு வருட அனுபவம். கிட்டத்தட்ட முப்பது லட்ச ரூபாய் சம்பளம் வாங்குவார் போலிருக்கிறது. நொய்டாவில் தொடங்கியிருக்கும் புதிய அலுவலகத்துக்கு இடமாற்றலில் சென்றே தீர வேண்டும் என அழுத்தம் கொடுத்திருக்கிறார்கள். வீடு, குழந்தைகளுக்கான பள்ளிக்கூடம் என எல்லாமும் சென்னையில் அமைந்திருக்கிறாது.  பெங்களூரு, ஹைதராபாத் என்றாலும் கூட பிரச்சினை இருக்காது. ‘அவ்வளவு தூரம் போவது சாத்தியமில்லை’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அப்படியானால் ராஜினாமா செய்வதைத் தவிர வழியில்லை என்று சொல்லிக் கழுத்தை வெட்டுவதை நாசூக்காகச் செய்திருக்கிறார்கள். 

‘ஏதாச்சும் வேலை இருந்தால் சொல்லுங்கள்’ என்றார். அனுபவஸ்தர்களுக்கு வேலைத் தேடிச் சொல்வது சிரமமான காரியம். சில நண்பர்களுக்கு ரெஸ்யூமை அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். யாருமே பதில் சொல்லமாட்டார்கள் எனத் தெரியும். 

பொதுவாக, வேலையில் இருக்கும் போதே வேறு வாய்ப்புகளைப் பற்றி யோசித்து வைத்துக் கொள்வதுதான் உசிதம். அது எப்படி சாத்தியம்? என்ற கேள்வி வரும். ஆனால் அரைகுறையாகவாவது எதையாவது மென்று கொண்டேயிருப்பதுதான் பயமில்லாமல் இருக்க உதவும். ஒரு நண்பர் ஐஸ்கிரீம் கடை வைத்திருக்கிறார். எப்படி வியாபாரம் என்று கேட்டால் ஓஹோ என்றில்லையென்றாலும்  ‘ஏதோ போகுது’ என்கிற அளவுக்குச் சொல்கிறார். அவராக வேலையை விடவில்லை. அவர்களாகத் தள்ளுகிற வரைக்கும் அப்படி இப்படி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். அதேசமயம் தொழில் தொடங்குவதற்கான பொருளாதாரம், இடவசதிகள், நுட்பங்கள் போன்றவற்றையெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருந்தார். வேலை போனதும் தொழில் தொடங்கினார்.

வேறொரு நண்பர் ‘நல்லா ஃபில்டர் காபி போடத் தெரியும்ண்ணா’ என்று ஒரு நாள் பேசினார். அவருக்குத் தனியாகத் தொழில் தொடங்க ஆர்வம். நல்ல தொழில்தான். ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன்- கிருஷ்ணகிரி அடையார் ஆனந்தபவனை இரவு பதினொரு மணிக்கு மூடிவிடுவார்கள். அதன் பிறகு வண்டியில் தேநீர் விற்பார் ஒரு மனிதர். அவருடைய தொழிலே அதுதான். இரவுகளில் மட்டும்தான் விற்பனை. தேநீர் தீரும் போது மனைவிக்கு அழைத்துச் சொன்னால் அவர் இன்னமும் நூறு தேநீர் தயார் செய்து வைத்துவிடுவார். இவர் சென்று எடுத்து வருவார். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கைத் தரம் வேறு. பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் நல்ல வேலையில் இருந்தவர் அந்தளவுக்கு இறங்கி அடிக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் வேறு சில சூட்சமங்களைச் சொன்னார். அதையெல்லாம் களத்தில் செயல்படுத்துவதற்கான பூர்வாங்க தயாரிப்புகளைச் செய்ய வேண்டும். வேலை இருக்கும் வரைக்கும் வேலை;  நேரமும் சூழலும் ஒத்து வரும் போது தொழிலைத் தொடங்கிவிடலாம். 

வேலையில் இருப்பவர்கள் எல்லோருமே அடுத்து தொழில் தொடங்கத்தான் வேண்டும் என்றில்லை. வேறு வேலைக்குக் கூட மாறிவிடலாம். நிலைமை சரியில்லை என்று தெரியும் போதே நம்முடைய பலம்/பலவீனங்களை எடைப்போட்டு வேறு வேலையைத் தேடத் தொடங்குவதுதான் நல்லது. பல ஆண்டுகளாகத் தேடியும் வேறு நல்ல வேலை கிடைக்காமல் புலம்புகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். ‘ஏன் வேலை கிடைக்கவில்லை’ என்று யோசித்து அதற்கான காரணங்களைக் களைந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அதைச் செய்கிறவர்கள் வெகு சொற்பம். ‘இதனால்தான் வேலை கிடைக்கவில்லை’ என்று தெரிந்தாலும் அதை நிவர்த்தி செய்யத் துணிகிறவர்கள் வெகு வெகு சொற்பம். 

கல்லூரி முடித்த போது அல்லது முடிக்கும் தருணத்தில் நமக்குள் இருந்த ‘வேலை பிடித்துவிட வேண்டும்’ என்ற வெறியில் இருபது சதவீதம் கூட அனுபவம் கூடும் போது இருப்பதில்லை என்பதுதான் பெரும்பாலானவர்களுக்கு மிகப்பெரிய பிரச்சினை. நிறைய கவனச் சிதறல்கள். பழைய வேகம் இருந்தால் புதிய வேலைக்குத் தயாராவது சாத்தியம்தான். சமீபகாலமாக பல நண்பர்கள் இது பற்றியே பேசுகிறார்கள். நிறைய உரையாடி, நிறைய எழுத வேண்டும் என நினைக்கிறேன். பொதுவாகவே நமக்கு சம்பளம் வந்து கொண்டிருக்கும் போது பெரிய அழுத்தம் இருக்காது. நன்றாக பேரம் பேசலாம். கடைசிக்கட்டத்தில் வெறித்தனமாகத் தேடினால் நேர்காணல்களில் எளிதாகக் கண்டறிந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் சொல்லும் நிபந்தனைகளுக்கெல்லாம் ஒத்துப் போக வேண்டும். 

Oct 27, 2018

புன்னகை

வள்ளியப்பன் சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஃபேஸ்புக்கில் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் பணம் அனுப்புவதாகவும் அதை பெண் குழந்தைகளுக்கான ஆடைகளுக்கு என செலவிட முடியுமா என்று கேட்டிருந்தார். இப்படியெல்லாம் கேட்டால் சரி என்று சொல்லிவிடுவேன். ஒரு விடுதி எண்ணத்தில் தோன்றுகிறது; விசாரித்துவிட்டுச் சொல்கிறேன் எனச் சொல்லியிருந்தேன். 

தக்கர் பாபா வித்யாலயா, ஜி.எஸ்.லட்சுமணய்யரால் தொடங்கப்பட்டது. இன்றைக்கும் ஹரிஜன் சேவா சங்கத்தின் கீழ் தமிழகம் முழுவதும் சற்றேறக்குறைய இருபது பள்ளிகள் இயங்குகின்றன. அவற்றில் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும் பள்ளிகளில் இதுவும் ஒன்று. 

விடுதியில் இருக்கும் பெரும்பாலான குழந்தைகள் பெற்றோர் இல்லாதவர்கள்; மலைவாழ் மக்கள்; தலித் என விளிம்பு நிலைக் குடும்பங்களைச் சார்ந்தவர்கள். 

நிர்வாகத்தின் செயலர் ஆறுமுகம் அவர்களிடம் பேசினோம். மொத்தம் எழுபது பெண் குழந்தைகள் இருப்பதாகவும் அவர்களில் சிலருக்கு வேறொருவர் துணி எடுத்துக் கொடுப்பதாகச் சொல்லியிருப்பதாகச் சொன்னார். இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் தருவதாக இருந்தால் மீதமிருக்கும் அத்தனை பெண் குழந்தைகளுக்கும் ஆடை வாங்கிவிட முடியும் என்றார். விவரங்களை வள்ளியப்பனிடம் தெரிவித்திருந்தேன். அவருக்கு முழுமையான சம்மதம். தமது சகோதரி வள்ளியம்மையிடம் சொல்லி பணத்தை அனுப்பி வைக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.




நேற்று ஆசிரியர் அரசு தாமசும் நானும் விடுதிக்குச் சென்று குழந்தைகளின் வயது விவரங்களை வாங்கி, மம்மி டாடி துணிக்கடைக்காரரிடம் இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலையைக் கொடுத்துவிட்டு வந்தோம். இன்று ஆடைகள் தயாராகிவிட்டன. நாளைக்கே கொடுத்துவிடலாம். யாராவது ஒரு பெரிய மனிதரை வைத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்பதால் ஓய்வு பெற்ற தலைமையாசிரியர் இனியன்.அ.கோவிந்தராஜூ அவர்களை அழைத்திருக்கிறோம். என்னுடைய ஆதர்சம் அவர். நாளை மாலை நான்கு மணிக்கு தக்கர் பாபா பள்ளியில் குழந்தைகளுக்கு புத்தாடைகளை வழங்கிவிடலாம். எளிய நிகழ்வு. வாய்ப்பிருக்கும் நண்பர்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான அழைப்பு இது. 

இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் எப்படி வந்தது என்பதுதான் முக்கியம். வள்ளியப்பனின் மகள் லட்சுமி வள்ளியப்பன் அமெரிக்காவில் எட்டாம் வகுப்பு மாணவி. தமது வகுப்புத் தோழிகளிடமும் உறவினர்களிடமும், வரவிருக்கும் தீபாவளி பண்டிகைக்கென பெண் குழந்தைகளுக்கு ஆடை வாங்கித் தருவதுதான் திட்டத்தின் நோக்கம் என ஒரு வேண்டுகோளை முன் வைக்கிறார். அவரது வேண்டுகோளை ஏற்று சேர்ந்த நன்கொடைதான் இந்த இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாயும். தமது மகளின் நன்கொடையை யாரிடம் கொடுப்பது என யோசித்த போது வள்ளியப்பனுக்கு எனது நினைவு வந்திருக்கிறது. வள்ளியப்பன் என்னிடம் பேசிய போது எனக்கு தக்கர்பாபா பள்ளியின் நினைவு வந்திருக்கிறது. ‘இது இன்னாருக்குச் சேர வேண்டியது’ என விதிக்கப்பட்டிருந்தால் அது அவர்களை அடைந்தே தீரும். லட்சுமியிடம் அளிக்கப்பட்ட தொகை இந்தக் குழந்தைகளை அடைந்திருக்கிறது.


இப்படி நிறையக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். இன்னொரு தமிழ் மாணவர் சிரியாவிலிருந்து அமெரிக்காவில் குடியேறி அகதிகளாக வாழும் குழந்தைகளுக்கு பாடம் நடத்துகிறார். ‘இந்தியா வரும் போது சில பசங்களுக்கு கம்ப்யூட்டர் சொல்லித் தர விரும்புகிறேன்’என்று பேசினார். எல்லாச் செலவுகளையும் அவரது தந்தையே பார்த்துக் கொள்வதாகச் சொன்னார். இளம்பிஞ்சுகள்தான் ஆனால் தமது மண்ணை நினைத்துப் பார்க்கிறார்கள். அப்படி நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் பெற்றோருக்கும் நன்றியைச் சொல்ல வேண்டும். பிழைப்பைத் தாண்டி சமூகத்திற்குக் கொடுக்க என்னவோ இருக்கிறதல்லவா?

லட்சுமிக்கு தமிழ் வாசிக்கத் தெரியுமா என்று தெரியவில்லை. அவருக்குச் சொல்ல வேண்டிய செய்தி இதுதான். ‘நீங்கள் இந்த உதவியைச் செய்திருக்காவிட்டால் இந்த நாற்பத்து மூன்று பெண் குழந்தைகளுக்கும் நிச்சயமாக புத்தாடை கிடைத்திருக்காது. புத்தாடை கிடைக்கவில்லையென்றால் அவர்கள் குறைந்துவிடப் போவதில்லைதான். ஆனால் அவர்களின் முகங்களில் புன்னகையை வரவழைத்திருக்கிறீர்கள். அந்தப் புன்னகை விலை மதிப்பற்றது. தங்களின் வழியாக இந்தக் குழந்தைகளின் முகத்தில் புன்னகையைப் பார்க்கவிருக்கிறோம். பதினைந்து வயதுப் பெண்ணொருத்தி எங்கிருந்தோ இருந்து இந்த தேசத்தின் பெண்களை நினைத்துப் பார்ப்பது மகிழ்வாக உணரச் செய்கிறது. சிரம் தாழ்ந்த நன்றி- உங்களுக்கும், உங்களுக்கு உதவிய ஒவ்வொருவருக்கும்’.

Oct 24, 2018

அசாரூதீன்

பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு நடத்திய பயிற்சி வகுப்பில்தான் அசாரூதினை முதலில் பார்த்தேன். ஓயாமல் சேட்டை செய்து கொண்டிருந்தான். எரிச்சல் வரும்படியான சேட்டை. ஆசிரியரிடம் சொன்ன போது ‘அவன் அப்படித்தான் சார்..ஆனால் படிக்கிற பையன்’ என்றார். ஒன்பதாம் வகுப்பிலேயே படிப்பை நிறுத்திவிட்டுச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன். அவனது குடும்பச் சூழல் அப்படி. பாட்டியின் பாதுகாப்பில்தான் இருந்தான். உள்ளூர் கிராம நிர்வாக அலுவலர் என்று நினைக்கிறேன் -அழைத்துச் சென்று பள்ளியில் சேர்த்திருந்தார். அதன் பிறகு பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரையிலும் தடையில்லாமல் வந்துவிட்டான்.

‘பத்தாவுதுல நல்ல மார்க்’ என்று சொல்லிவிட்டு அசாரிடம் ‘எத்தனை மார்க்டா நீ?’ என்றார்.

‘436’ என்றான். பத்தாம் வகுப்பில் என்னுடைய மதிப்பெண்ணும் அதுதான் என்பதால் மனதில் பதிந்து போனது. ‘குறும்பு பண்ணாம ஒழுங்கா படி’ என்றேன்.


தலைமையாசிரியர் சொன்னது சரிதான். பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வில் அவன்தான் பள்ளியிலேயே முதலிடம். 1120 மதிப்பெண்கள். கட் ஆஃப் 196க்கு மேலாக இருந்தது.  தலைமையாசிரியர் அவனைப் படிக்க உதவும்படி ஒரு கடிதம் அனுப்பியிருந்தார். அசாரூதினிடம் பேசிய போது அடுத்த என்ன படிப்பு என்று அவன் முடிவு செய்திருக்கவில்லை. நண்பர்கள் பலரிடமும் கருத்துக் கேட்டு அவனுக்கு கால்நடை மருத்துவப்படிப்பு சரியாக இருக்கும் என்ற முடிவுக்கு வந்தோம். ஒரத்தநாடு கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் முதலாண்டு சேர்ந்தான்.

கடந்த ஆண்டில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பதினாறு மாணவர்களுக்கு ஒரு வருடமாகப் பயிற்சியளித்துக் கொண்டிருந்தோம். அந்த மாணவர்களில் அவனும் ஒருவன். ஐ.ஏ.எஸ் ஆகப் போகிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவனது மனம் உறுதியானதில்லை. ஒரு நாள் மிகத் தெளிவாக வருவான். ஆளே மாறிவிட்டது போலத் தோன்றும். அடுத்த வகுப்புக்கு வரும் போது ஏதோ அவனை நிலை கொள்ளாமல் அலைவுறச் செய்யும். தலை கூட வாரியிருக்கமாட்டான். Genetically something wrong. அப்படித்தான் எண்ணத் தோன்றியது. ஆனால் போகப் போக சரியாகிவிடும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சென்னை கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் பேராசிரியராக இருக்கும் தங்கப்பாண்டியன் அவனை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆரம்பத்தில் கல்லூரி பற்றி அசாருக்கு பெரிய சந்தோஷமிருந்தது. 

‘சார்..சூப்பரா இருக்கு’ என்பான். 

‘தங்கப்பாண்டியன் சார் பேசறாரா?’ என்று கேட்டால் ‘அவர்தான் சார் எல்லாமே சொல்லித் தர்றாரு’ என்று சொல்லியிருக்கிறான். 

கல்லூரியில் முதலாண்டில் தோல்வியுற்றிருந்தான். மீண்டும் முதலமாண்டிலேயே படிக்கச் சொல்லியிருந்தார்கள். அதில் அவன் மிகவும் சோர்ந்திருந்தான். அவனிடம் நேரில் பேச வேண்டும் எனத் தோன்றியது. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பாக புன்செய்புளியம்பட்டி புத்தகக் கண்காட்சியில் என்னை பேச அழைத்திருந்தார்கள். அசாரை அங்கு வரச் சொல்லியிருந்தேன். கல்லூரிக்கான காசோலையைக் கொடுத்து அனுப்புவதுதான் திட்டம்.  ஆனால் பேசும் போது அவனை மேடையேற்றி பாராட்ட வேண்டும் என யோசித்து வைத்திருந்தேன். சோர்வுற்றிருக்கும் அவனுக்கு அதுவொரு உத்வேகமாக இருக்கக் கூடும் என்று தோன்றியது. ஆனால் அவன் அமைதியற்றவனாக இருந்தான். ‘சார் போறேன்’ என்றபடியே இருந்தான். நிறையக் காரணங்களைச் சொன்னான். மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டும்; நண்பரோடு வந்தேன் அவர் காத்திருக்கிறார் என்று வரிசையாக அடுக்கினான். அதற்குமேல் அவனை இருக்க வைக்க விருப்பமில்லை.

நிகழ்ச்சி தொடங்கியிருக்கவில்லை. மேடைக்குக் கீழாக நாற்காலி ஒன்றில் அமரச் சொல்லி ‘ஒரு வருஷம்தானே..போனா போகட்டும்...சரியா படிச்சுடு..நீ மேல வந்தா எல்லாருக்குமே நல்லது’ என்று பேசிவிட்டு அமைதியாக இருக்கச் சொன்னேன். ‘எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் பத்து நிமிஷம் இரு’ என்று சொல்லிப் பார்த்தேன். ஆனால் அவனுக்கு அது சாத்தியமாகவில்லை.  காசோலையை எழுதி அங்கிருந்த பேராசிரியர் வெற்றிவேலிடம் கொடுத்துக் கொடுக்கச் சொன்னேன். கடந்த வாரம்தான் காசோலையைக் கல்லூரியில் சமர்ப்பித்திருப்பான் போலிருக்கிறது. அடுத்த ஓரிரண்டு நாட்களில் எலி மருந்தைக் குடித்துவிட்டான். நான்கு நாட்கள் மருத்துவமனையில் இருந்தவனின் உயிர் இன்று அதிகாலை பிரிந்துவிட்டது. 

அழைத்துச் சொன்னார்கள். ஒரு மாதிரியான பதற்றம் பற்றிக் கொண்டது. 

ஒருவன் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் போது ‘சாவட்டும் விடுங்க...அவனேதானே செத்தான்’ என்று பேசுவதுதான் பெருவாரியானவர்களின் மனநிலை. யாருமே மாதக்கணக்கில் திட்டமிட்டுச் சாவதில்லை. அந்தக் கணம். அதில் முடிவெடுத்துவிடுகிறார்கள். தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் நிலத் தொட்டியில் போட்டுக் கொன்றுவிட்டு தன் மீது தீ பற்ற வைத்துக் கொண்ட பெண் மரண வாக்குமூலத்தின் போது ‘தெரியாமல் செஞ்சுட்டேன்..மன்னிச்சுடுங்க’ என்று சொல்லியதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். மரணப்படுக்கையில் ‘என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று கெஞ்சுகிறவர்கள்தான் அதிகம். மரணம் என்பது கணச் செயல். அதை நோக்கிய மனச்சாய்வு ஒரு மனிதனுக்கு வந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ள குடும்பமும் சமூகமும்தான் பொறுப்பெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இரண்டுமே அவனுக்கு எதிராக இருக்கும் போது அவனையும் மீறி முடிவெடுத்துவிடுகிறான். அதன் பிறகு ‘அவன் சாவட்டும்..தப்பில்லை’ என்று பேசுவது அவன் மீதும், அவன் உடல் மீதும், அவன் மரணத்தின் மீதும் நாம் செலுத்துகிற வன்முறைதான்.

ஒருவன் இறந்துவிட்டால் வெளியிலிருந்து பார்க்கிறவர்களுக்கு அது ஒரு தனி மனித இழப்பு மட்டும்தான். ஆனால் அவன் குடும்பத்திற்கும், அவனது தலைமுறைக்கும், அவனை நம்பியிர்ந்தவர்களுக்கு அது பெரும் கனவின் சிதைவு. அசாரூதீன் வென்றிருந்தால் அவனது தலைமுறை வென்றிருக்கும். அக்கம்பக்கத்தில் பல மாணவர்களுக்கு ரோல்மாடல் ஆகியிருப்பான். அப்படியான கனவுகளில்தான் நானுமிருந்தேன். சிதறடித்துவிட்டான். 

அவனது ஆன்மா அமைதி கொள்ளட்டும். 

Oct 23, 2018

சலனம்

எல்லாமும் சரியாக நடப்பதில்லை. இந்த வருடத்திற்கான சூப்பர் 16 அணியைத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். கடந்த வருடத்து மாணவர்களில் கணிசமானவர்கள் சரியான திசையில் நகர்ந்துவிட்டார்கள். நூறு சதவீதம் வெற்றி என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் கிடைமட்டத்தில் கிடந்த மாணவர்களுக்கு அது சரியான வழிகாட்டல்தான். உத்வேகமும் தேவையானதாக இருந்தது. அதைச் சரியாகவே செய்தோம். 

சில குளறுபடிகள் இல்லாமல் இல்லை. பதினாறு மாணவர்களுக்கும் ஒரு வாட்ஸாப் குழுமம் தொடங்கியிருந்தோம். அதில் ஒருவன் சரியில்லை. ஒரு பெண்ணிடம் ‘உன்னைக் காதலிக்கிறேன்’ என்றெல்லாம் டார்ச்சர் செய்ய அந்தப் மாணவி என்னிடம் சொல்லாமல் அவரது பக்கத்து வீட்டில் ஒருவரிடம் சொல்லி எனக்குத் தகவல் வந்தது. அவனுக்கு வழிகாட்டியாக ஒரு பேராசிரியர் இருக்கிறார். அவரிடம் சொல்லிப் பேசி பிறகும் நானும் அழைத்து எச்சரித்து அனுப்ப வேண்டியிருந்தது. அந்த மாணவி ஐ.ஏ.எஸ் படிக்க விரும்புகிறவள். அம்மா கிடையாது. அறிவுரை சொல்லவும் ஆளில்லை. இவன் எப்படியோ தொலையட்டும் என்று விட்டுவிடலாம். அவளது வாழ்க்கை திசை மாறிவிடக் கூடாது என்கிற பயம்தான்.

இந்த வருடத்திற்கான பயிற்சி வகுப்புகளை ஜூலை அல்லது ஆகஸ்ட்டிலேயே தொடங்குகிற திட்டத்தில்தான் இருந்தோம். இந்த விவகாரம்தான் தடை போட்டுவிட்டது. இந்தக் காலத்திலும் மாணவர்களையும் மாணவிகளையும் தனித்தனியாக பிரிக்க வேண்டுமா என்ற யோசனை பலமானதாக மாறிவிட்டது. ‘படிக்க வைக்கிறேன் பேர்வழி’ என்று நாம் கிளம்ப அது வேறு எப்படியோ குழம்பி கடைசியில் ‘எம்புள்ள வாழ்க்கை இப்படி ஆகிடுச்சு’ என்று எந்தப் பெற்றோரும் பஞ்சாயத்துக்கு வந்து நின்றுவிடக் கூடாது அல்லவா? 

வெள்ளிக்கிழமையன்று இன்னொரு சம்பவம். பி.வி.எஸ்.சி படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். கால்நடை மருத்துவப்படிப்பைப் பொறுத்தவரையிலும் முதலாமாண்டில் அரியர் வைத்தால் மீண்டும் முதலாமாண்டைத் தொடர வேண்டுமாம். இவன் தோல்வியைடந்துவிட்டான். அன்றைய தினமே திருச்சி ரயில்வே ஸ்டேஷனிலிருந்து அழைத்தான். எனக்கு பயமில்லாமல் இல்லை. ரயில் ஓடுகிற சப்தம் கேட்கிறது.  எப்படி பயமில்லாமல் இருக்கும்? கல்லூரிக்குச் செல்லவே பிடிக்கவில்லை என்றான். நிறையப் பேசி ‘அட ஒரு வருஷம்தானே? ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்ல...படி...பார்த்துக்கலாம்’ என்றேன். அவன் கேட்பதாக  இல்லை. வெகு நேர உரையாடலுக்குப் பிறகே சமாதானமானான் அல்லது சமாதானம் ஆனது போலப் பேசினான். 

வகுப்புச் சென்றவன் இரண்டொரு நாள் கழித்து ‘சார்..பீஸ் கட்டச் சொல்லுறாங்க’ என்றான்.

ஒன்பதாம் வகுப்பில் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன் அவன். யாரோ ஒரு அரசு ஊழியர் அவனை மீண்டும் பள்ளியில் சேர்த்துவிட பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பள்ளியில் அவன்தான் முதலிடம். கால்நடை மருத்துவப்படிப்பில் சேர்த்துவிட்டிருந்தோம். நல்ல மாணவன்தான். ஆனால் ஸ்திரத் தன்மையற்றவன். அவனை நேரில் அழைத்து ஒரு மணி நேரம் பேசி இந்த வருடத்திற்கான காசோலையை எழுதிக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்த பிறகு வெள்ளிக்கிழமையன்று ‘எலி மருந்தைக் குடித்துவிட்டான்’ என்று அலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னார் பேராசிரியர் தங்கப்பாண்டியன். அவர்தான் அவனுக்கு வழிகாட்டி (Mentor).   

இரண்டு நாட்களாக மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். ‘சார் பசங்க பார்த்துக்க முடியாது..வீட்டில் யார்கிட்டவாச்சும் தகவல் சொல்லிடுங்க’ என்று சொன்னார்கள். அவனுக்கு வீட்டில் யாருமில்லை. அம்மாவும் அப்பாவும் மருத்துவமனையில் கூடவே இருந்து பார்த்துக் கொள்கிற நிலைமையில் இல்லை. அதை விரிவாக எழுத வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன். மாமா இருக்கிறார். ஆனால் அவரது அம்மா படுத்த படுக்கை. தனது அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ள ஆள் இல்லை என்பது போலச் சொல்லிவிட்டார். என்ன செய்வது என்று குழப்பமாக இருந்தது. 

மாணவனிடம் கடந்த வாரம் கூட இதுதான் பேசினேன். ‘உனக்குன்னு யாருமில்லை...கவனத்தை படிப்பிலும் வாழ்க்கையிலும் வை..ஒரு நிலைமக்கு வருவதற்கான முயற்சிகளை எடு’ என்றெல்லாம் பேசியதற்குத் தலையாட்டினான். ஆனால் பைத்தியகாரத்தனத்தைச் செய்திருக்கிறான். ஒரு வருடம் பயற்சியளித்து என்ன பலன்? வெறுமனே ‘நல்லா படி...ஐ.ஏ.எஸ் ஆகு’ என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதில் அர்த்தமில்லை எனத் தோன்றுகிறது. அதை யார் வேண்டுமானாலும் செய்துவிட முடியும். வாழ்க்கையை நேரடியாக எதிர்கொள்கிற தைரியம்தான் அவசியம். முரட்டுத்தனமாக அடித்து வீசும் இந்தச் சூழலில் நீச்சலடிக்கிற மனவுறுதி தேவையாக இருக்கிறது. ஏதோவொரு கணத்தில் மனம் சஞ்சலப்பட்டுவிடுகிறது. எந்தவொரு தருணத்திலும் சலனமுறாத மனம் கொண்டவர்களாய் குழந்தைகளை மாற்ற வேண்டியிருக்கிறது. அதைத்தான் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கவும் வேண்டும்.  

இதையெல்லாம் சரியாகத் திட்டமிட்டுக் கொண்டு நவம்பரிலிருந்து அடுத்த சூப்பர் 16 அணியை உருவாக்க வேண்டும்.

இன்னமும் மருத்துவமனையில்தான் இருக்கிறான். ஒன்றும் பிரச்சினையிருக்காது எனவும் எலி மருந்து மெல்ல ஈரலை பாதிக்கும் தன்மை கொண்டது என்றார்கள். அவன் முழுமையாகக் குணமடைந்து வர இறைவனை பிரார்த்தித்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறொன்றும் உபாயமில்லை.  முதல் வரியில் சொன்னது போல எல்லாமும் சரியாகவே நடப்பதில்லை. சக்ஸஸ் ஸ்டோரிஸ் மட்டுமே அனுபவமாகவும் இருப்பதில்லை.

Oct 19, 2018

தொரவலூர் சம்பத்

தொரவலூர் சம்பத் பற்றி எழுத வேண்டும் என வெகு நாட்களாகவே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். திருப்பூர் மாவட்டத்தில் அநேகம் பேருக்கு அவரைத் தெரிந்திருக்கும். கிராமிய மக்கள் இயக்கம் என்று ஓர் அமைப்பை வைத்திருக்கிறார். அவிநாசி - அத்திக்கடவு திட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதற்காக உண்ணாவிரதம் இருந்த குழுவினரில் முக்கியமான ஒருவர். தனது மணிக்கட்டில் எப்பொழுதும் அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டம் என்று எழுதப்பட்ட ஒரு ‘Band’அணிந்திருப்பார். இது அவரைப் பற்றிய பரவலான அறிமுகம்.


இதையெல்லாம்  தாண்டி அவர் செய்யும் சில காரியங்கள் முக்கியமானவை. 

சகட்டுமேனிக்கு மரங்களை நடுகிறார். யாராவது உடன் வருகிறார்களா இல்லையா என்றெல்லாம் பார்ப்பதில்லை.  அதுவும் சமீபகாலத்தில் இந்த வேகம் பன்மடங்கு அதிகரித்திருக்கிறது. முரட்டுத்தனமான வேகம்.  ‘ஆயிரம் செடி வைத்தால் பத்தாவது பிழைக்குமல்லவா?’ என்று கேட்கும் நம்பிக்கையே அவரை ஓட வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என நினைக்கிறேன்.

பொதுவாகவே மழைக்காலம் தொடங்கும் போது நிறைய நண்பர்கள் ‘இந்த வருஷம் மரம் நட ஆரம்பிக்கணும்’ என்று பேசத் தொடங்குவார்கள். மழைக்காலம் முடியும் வரைக்கும் பேசிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். பேசிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். பேசிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். மழை நின்றுவிடும். அவர்களைக் குற்றம் சொல்லவில்லை. பெரும்பாலானவர்கள் அப்படித்தான். பொதுக்காரியங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் பெரிய அளவில் யோசிக்காமல் களத்தில் இறங்கிவிட வேண்டும். ஆற அமர்ந்து திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தால் சத்தியமாக ஒரு இன்ச் கூட நகர மாட்டோம். 

சம்பத் அப்படியானவர்தான். எதைப் பற்றியும் யோசிப்பதில்லை.  கடந்த பதினைந்து வாரங்களில் தொடர்ச்சியாக குளம் குட்டைகளாகப் பார்த்து பனைவிதைகளை நடுவது, மரக்கன்றுகளை நடுவது என அடித்து நொறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். பல்லாயிரக்கணக்கான விதைகளை மண்ணில் புதைத்திருக்கக் கூடும். அவரிடம் ஒரு பழைய மகிழ்வுந்து இருக்கிறது. அதன் பின்புறம் எப்பொழுதும் கடப்பாரை, மண்வெட்டி, கொத்து மாதிரியான ஆயுதங்கள் கிடக்கின்றன. தனது பணியாளர் பழனியை சேர்த்துக் கொண்டு விதைகளை நடுவதும், மரங்களை நடுவதும் என சலிப்பில்லாமல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறார். செலவு மொத்தமும் சொந்தக் காசு.

‘புதுப்பாளையத்தில் ஒரு குட்டை இருக்குதுங்கண்ணா...நூறு விதை போடலாம்’ என்று சொன்னால் போதும். நாள் குறித்துவிடுவார். 

‘ஆளுங்க இருப்பாங்களா?’ என்பார். 

இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் ஆட்களின் எண்ணிக்கையை வைத்து மணிக்கணக்கு போட்டுவிடுகிறார் இல்லையென்றாலும் பிரச்சினையில்லை அவருக்கு. ‘நானு, நீங்க, பழனி மூணு பேரும் போதும்...மூணு, நாலு மணி நேரத்துல முடிச்சுடலாம்’ என்று அசால்ட் ஆறுமுகமாகிவிடுவார். நமக்குத்தான் இடுப்பு எலும்பு கழன்றுவிடும்.  கடந்த வாரம் அவரோடு சென்றிருந்தோம். பனைவிதை நடவுதான். நல்லவேளையாக கோபி கலைக்கல்லூரி மாணவர்களும் வந்திருந்தார்கள். அவர்களோடு கொஞ்ச நேரம் நிற்பதற்குள்ளேயே வெயிலில் தாவு தீர்ந்துவிட்டது. சம்பத்துக்கு வெயிலும் பொருட்டில்லை; முள்ளும் பொருட்டில்லை. 

‘எப்படி இந்த மனுஷன் ஓயாமல் அலைகிறார்’ அவரைப் பார்க்கும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

சம்பத் தனது  ஊரில் அடர்வனம் அமைத்திருக்கிறார். பொது இடம்தான். அநேகமாக ஆயிரம் மரங்கள் இருக்கக் கூடும். வறக்காடு. இதுவரைக்கும் டேங்கர் நீருக்கு விலை கொடுத்து வாங்கி ஊற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். ஆயிரக்கணக்கில் செலவு பிடிக்கும். ‘வீட்ல ஒண்ணும் சொல்லமாட்டாங்களாண்ணா?’ என்று பொறுக்காமல் கேட்டே விட்டேன். வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார். அவரது மனைவி இவரைவிட வேகமாக இருக்கிறார். ‘மழைக் காலம் வர வரைக்கும் ஊத்திட்டா அப்புறம் உசுரு புடிச்சுக்குமுங்க’என்றார். இத்தகைய காரியங்களில் ஒருவன் எவ்வளவுதான் ஆர்வமிக்கவன் என்றாலும் வீட்டில் முகம் சுளிக்காதவர்கள் இருந்தால் மட்டுமே சாத்தியம். 

பொதுவாகவே சமீபகாலமாக பசுமை, மரம் வளர்ப்பு குறித்தான ஆர்வமும் பரவலாகவே பெருகியிருக்கிறது. பேருந்துகளிலும் தொடரூர்திகளிலும் செல்லும் போது கவனித்துப் பார்த்தால் தெரியும். பெரும்பாலான இடங்கள் பச்சையடிக்கின்றன. இன்னமும் பத்திருபது வருடங்களுக்கு இந்த விழிப்புணர்வு தொடர்ந்தால் ஓரளவு தப்பிவிடலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. சம்பத் மாதிரியானவர்கள் பசுமை இயக்கத்தில் முக்கியமானவர்கள். தனிமனித இயக்கமாகச் செயல்படுகிறவர்கள். சம்பத்துக்கு மக்களிடையேயும் நல்ல செல்வாக்கு இருக்கிறது. அவர் சொன்னால் சரியாக இருக்கும் என்று கணிசமாக நம்புகிறார்கள். பெரிய எதிர்பார்ப்பில்லாமல் தொடர்ந்து களமாடுகின்ற சம்பத் போன்ற மனிதர்களுக்கான தேவை இருந்து கொண்டேயிருக்கும். எல்லாக் காலத்துக்கும்.

(திரு.சம்பத் அவர்களின் எண்: 93630 00750)




பழனியும் சம்பத்தும் செஃல்பி :) 


Oct 18, 2018

விறகுக்கடை அய்யன்

அந்தப் பெரியவருக்கு ஏதாவது பெயர் இருந்திருக்கும். ‘விறகுக்கடை அய்யன்’ என்றுதான் எனக்குத் தெரியும். ஏதோவொரு காலத்தில் பக்கத்து ஊரில் இருந்த விறகுக் கடையொன்றில் மரம் பிளக்கும் வேலையைச் செய்து வந்தவர். அந்தக் கடை மூடப்பட்ட பிறகு அவருக்கு நிரந்தர வேலை என எதுவுமில்லை. தனது மிதிவண்டியின் பின்புறத்தில் கோடரியை மாட்டிக் கொண்டு வந்து பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிற்பார். யாராவது விறகு பிளந்து தரச் சொல்லிக் கேட்டால் மிதிவண்டியை எடுத்துச் சென்று பிளந்து தருவார். எத்தனை மனுவு பிளக்கிறாரோ அதற்கேற்ப பணம். விறகை மனுவுக் கணக்கில் எடைபோடுவார்கள். ஒரு மனுவுக்கு சுமார் பத்து கிலோ எடை தேறும். 

எங்கள் வீட்டிலும் பிளந்திருக்கிறார். வெறும் கோவணத்தோடு அவர் கோடரியை  ஓங்கி விறகின் மீது போடும் ஒவ்வொரு முறையும் ‘உஷ்ஷ்’ என்ற சப்தத்துடன் காற்றை வாய் வழியாக வெளியிடுவார். எந்த வேலையைச் செய்தாலும் அவரைப் போலவே ‘உஷ்’ என்று திரிந்திருக்கிறேன். அய்யனுக்கு வயதாகியிருந்ததன் தளர்ச்சி தெரிந்தாலும் புஜங்கள் கட்டுடன் இருக்கும். காலங்காலமாக உழைத்த உடல்.


அய்யனுக்கு வாரிசு இல்லை. மனைவி இறந்த பிறகு மறு திருமணமும் செய்து கொள்ளவில்லை. பக்கத்து ஊரில் வாடகைக்கு ஓர் அறை பிடித்துத் தங்கியிருந்தார். விறகுக்கடை இருந்தவரை கடையிலேயே தங்கியிருந்திருக்கிறார். விறகுக்கடைக்காரரின் மகன் தலையெடுத்த பிறகு கடையில் ஓட்டமில்லை என்று அந்தத் தொழிலை நிறுத்திவிட்டார். அய்யனுக்கு போக்கிடமில்லை. அப்படித்தான் வாடகைக்கு அறை பிடித்திருந்தார். அதன் பிறகும் அவருக்கு அந்தக் கோடரி மட்டுமே சோறு போட்டுக் கொண்டிருந்தது. 

இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பாக உள்ளூரில் உணவகங்களில் சமையலுக்கும் விறகுதான் பயன்படுத்தினார்கள் என்பதால் அய்யனுக்கு நிறைய வேலை இருக்கும்.  ‘கெழவனுக்கு வெகு கிராக்கி..ஆள் சிக்கறதேயில்ல’என்பார்கள். அதுவும் மழைக் காலமாக இருந்தால் எப்பொழுதாவது வெட்டாப்பு விட்டு வெயிலடிக்கும் போது விறகைப் பிளந்து போட்டுக் காய வைத்தால்தான் உண்டு. இல்லையென்றால் அடுப்பெரிக்க வெகு சிரமம் ஆகிவிடும். அய்யனைப் பிடிக்க ஆளாய் பறப்பார்கள். 

இதே போன்ற மழைக்காலம் அது. ஆயுத பூஜை தினம். காலாண்டுத் தேர்வு விடுமுறை என்பதால் வாய்க்காலுக்குக் குளிக்கச் சென்றிருந்தோம். கரை ததும்ப செந்தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இப்பொழுதென்றால் இறங்கவே மனம் யோசிக்கும். அந்த நீர் எதையெல்லாம் அடித்து வருகிறதோ என்ற தயக்கம் வந்துவிடுகிறது. அப்பொழுது அதெல்லாம் பொருட்டேயில்லை. ‘சளி புடிச்சுக்கும்டா’ என்று வீட்டில் சொன்னாலும் காதிலேயே விழாது. பெரியவர்கள் சொல்வது போல சளியும் பிடிக்காது. உச்சியில் வெயில் ஏறும் வரைக்கும் வாய்க்காலிலேயே கிடப்பதில் தனிச் சுகம்.

நாங்கள் சென்ற போது காலை எட்டு மணியிருக்கும். நான்கைந்து பையன்கள் சென்றிருந்தோம். அய்யனும் அங்கேதான் இருந்தார். எங்களைப் பார்த்துவிட்டு ‘இங்க வாங்கடா’என்றார். நாவல் மரத்தடியில் அமரச் சொல்லி ஆளுக்குக் கொஞ்சம் பொரி கொடுத்தார். பொரிக்காகிதத்தில் (மெல்லிய பாலித்தீன் பை) கட்டி வைத்திருந்தை அவிழ்த்து கைகளைக் குவிக்கச் சொல்லி அள்ளி வைத்தார். அன்றைய தினம் பக்கத்துத் தோட்டத்திலிருந்து வாழையின் பக்கக்கன்றுகள் இரண்டை அறுத்தெடுத்து வந்து கோடரியின் இரண்டு பக்கமும் வைத்து பூசை செய்து முடித்திருந்தார். நாவல் மரத்தடியில் ஒரு பிள்ளையார் உண்டு. அந்தப் பிள்ளையார் முன்பாக கோடரி இருந்தது.  ‘புஸ்தகத்துக்கு பூசை செஞ்சு ஒழுங்கா படிச்சுட்டீங்கன்னா புத்தியை வெச்சு சம்பாதிச்சுக்கலாம்...ஏமாந்து கோட்டை விட்டுட்டீங்கன்னா உடம்பை வெச்சுத்தான் சம்பாதிக்கோணும்...அதுக்குத்தான் சரஸ்வதி பூசையும் ஆயுத பூசையும் ஒட்டுக்கா வருது’என்றார். 

எதிர்பாராமல் கிடைத்த பொரி அது. அய்யனைவிடவும், அய்யன் சொன்னதைவிடவும் எங்களுக்கு அவர் கொடுத்த பொரி பற்றித்தான் கவனமிருந்தது. நாங்கள் குதூகலத்தோடு தின்னத் தொடங்கியிருந்தோம். அய்யன் அங்கேயிருந்த பிள்ளையார் திண்டு மீது அமர்ந்தபடி அழுதார். சப்தமில்லாத விசும்பல். அவ்வளவு வயதானவர் அழுவதைப் பார்க்கச் சங்கடமாக இருந்தது. எங்களுக்குள் சைகை காட்டிக் கொண்டோம். மெல்ல எழுந்து குளிக்கச் சென்றுவிட்டோம்.

காலம் வேகமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது. எரிவாயு பரவலான பிறகு வீடுகளில் கூட விறகு வாங்குவது வெகுவாகக் குறைந்து போனது. உணவகங்களிலும் கூட எரிவாயுதான் பிரதானமாகியிருந்தது. அய்யன் அதன் பிறகும் வெகு காலம் உயிரோடிருந்தார். ஆனால் மிதிவண்டி இல்லாமல் நடந்து செல்வார். தோளில் துண்டு கிடப்பது போல கோடரி கிடக்கும். இப்பொழுது யோசித்துப் பார்த்தால் அய்யனின் அந்தக் கோலம்தான் துலக்கமாக நினைவில் இருக்கிறது. ‘பஞ்சத்துக்கு சைக்கிளைக் கூட வித்துட்டாரு’ என்று சொன்னார்கள். அவர் இன்னமும் கூடுதலாகத் தளர்ந்திருந்தார்.

வாழ்க்கையில் சில மனிதர்களை மறக்கவே முடியாது. அவர்களோடு பேசியிருக்க மாட்டோம். பழகியிருக்க மாட்டோம். ஆனால் அவர்களது ஏதாவொரு செய்கை அல்லது பாவனை பசுமரத்தில் அடித்த ஆணியென மனதுக்குள் பதிந்துவிடும். விறகுக்கடை அய்யனின் அந்தக் கண்ணீரும் அப்படித்தான். எதற்காக அழுதிருப்பார் என்று இப்பொழுது கூட யோசிக்கத் தோன்றும். எந்தக் காரணத்தை முடிவு செய்தாலும் அது நம்முடைய கற்பனைதான். அதையெல்லாம் தாண்டிய வேறொரு காரணத்திற்காகவும் அவர் அழுதிருக்கக் கூடும்.

மனிதன் சிரிப்பதற்கும் அழுவதற்கும் ஆயிரமாயிரம் காரணங்கள் இருந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. 

அய்யனின் கடைசிக்காலம் பற்றி எனக்கு முழுமையாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவருக்கு அந்திமக்காலத்தில் அவருக்கு அரசாங்கத்தின் ஆதரவற்றோர் நிதி வந்து கொண்டிருந்தது. அதில் கொஞ்சம் மிச்சம்பிடித்து ஒரு கடைக்காரரிடம் கொடுத்து வைத்திருந்ததாகவும் தன்னுடைய இறுதிக் காரியத்துக்கு அந்தத் தொகையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்படி சொல்லியிருந்ததாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கல்லூரியில் நான் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அய்யன் இறந்து போனார். அவர் பணம் கொடுத்து வைத்திருந்தவரே முன்னின்று எல்லாக் காரியத்தையும் செய்தாராம். அந்தக் கோடரி பற்றித் தெரியவில்லை.

இன்றைக்கும் ஆயுத பூஜையின் போது அய்யனின் கோடரி நினைவுக்கு வந்துவிடுகிறது. என்றைக்கும் நினைவில் நிழலாடும்.

அனைவருக்கும் ஆயுதபூஜை வாழ்த்துக்கள்.

Oct 15, 2018

சங்கர்- கனவுகளின் நாயகன்

வருடத்தின் தொடக்கத்தில் அனேகமாக பிப்ரவரி மாதமாக இருக்கக் கூடும். சங்கர்  ஐ.ஏ.எஸ் அகடமியிலிருந்து அழைத்திருந்தார்கள். ‘உங்க கூட சார் பேசணும்ன்னு சொன்னாரு...எந்த டைம்ல கூப்பிடணும்ன்னு கேட்டார்’ என்றார்கள். சங்கர் பற்றி ஏற்கனவே நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவரது நேர்காணல்களையும் வாசித்திருந்தேன். அன்றைய தினம் மாலை ஐந்து மணிவாக்கில் அவரே அழைத்தார்.


‘நீங்க கோபியா? ரொம்ப சந்தோஷம்’ என்று புன்னகையுடன் ஆரம்பித்தார். சூப்பர் 16 என்று கிராமப்புற இளைஞர்களுக்கு ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள் வழியாக பயிற்சியளிக்கும் திட்டம் பற்றிய கட்டுரையை யாரோ அவரிடம் அளித்திருக்கிறார்கள். அதன் பிறகு நிசப்தம் கட்டுரைகளில் சிலவற்றை வாசித்திருக்கிறார். ‘ரொம்ப நல்லா செய்யறீங்க’ என்றார். என்னைப் பற்றிய விவரங்களைக் கேட்டுவிட்டு ‘நீங்க ஒண்ணும் யோசிக்காதீங்க..பசங்களை அனுப்பி வைங்க...நம்ம அகடமியில் படிக்க வைப்போம்’ என்று சொன்னார்.

‘சார்...நாங்க எடுத்திருக்கிற பசங்களுக்கு அடிப்படையான தைரியமே குறைவா இருக்கு’ என்றேன். 

‘புரியுதுங்க...நானெல்லாம் கூட அந்த மாதிரியான பேக்ரவுண்ட்தான்.. ஆரம்பகட்ட பயிற்சியைக் கொடுங்க...அவங்களுக்கு கொஞ்சம் தைரியம் வரட்டும்...நானே கூட நல்ல பயிற்சியாளர்களை அனுப்பி வைக்கிறேன்..தொடக்கப் பயிற்சிக்குப் பிறகு அகடமியில் சேர்த்துக்கலாம்’என்றார். இப்படியெல்லாம் ஒருவரைத் தேடிப்பிடித்து பேச வேண்டும் என்கிற அவசியமேயில்லை. ஆனால் தொடர்ச்சியாகப் பேசினார். எனக்கும் அது நல்ல திட்டமாகத் தெரிந்தது. ஆனால் கட்டணம் எவ்வளவு கேட்பார்கள் என்ற பயமிருந்தது. தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அறக்கட்டளையிலிருந்து பணம் கொடுப்பது சரியாக இருக்காது என்ற தயக்கம்தான் காரணம். அதை நேரடியாகக் கேட்பது சரியா என்றும் தெரியவில்லை. அவரேதான் சொன்னார். ‘ஃபீஸ் பத்தியெல்லாம் எதுவும் யோசிக்காதீங்க...நீங்க கைகாட்டுற பசங்களுக்கு கம்ப்ளீட் ப்ரீ’ என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தார். அதன் பிறகு ஒன்றிரண்டு முறை அலைபேசியில் பேசியிருக்கிறேன். சில திட்டங்களைச் செயல்படுத்தச் சொன்னார். ‘தமிழ்நாட்டுக்குள்ள வந்துடுங்க மணி...இன்னமும் நிறையக் காரியங்களைச் செய்ய ஏதுவாக இருக்கும்’ என்று சொன்னவர்களில் அவரும் ஒருவர். தேர்வுகள் குறித்தான எந்தச் சந்தேகம் என்றாலும் அவரிடம் கேட்பதுண்டு. என்னைவிட வயதில் மூத்தவர். அண்ணா என்று விளிப்பது வழமையாகியிருந்தது. நான் மட்டுமில்லை நிறையப் பேர் அவரை அப்படித்தான் அழைத்தார்கள்.

சென்னை வரும் போது ஒரு நாள் நேரில் சந்திக்க விரும்புவதாகவும் சொல்லியிருந்தார். எனக்கும் விருப்பம்தான். ஆனால் பெரிய மனிதர்களைச் சந்திக்கும் போது அவர்கள் சொன்ன வேலையை முடித்துவிட்டுச் சந்திக்க வேண்டும் என நினைப்பேன். நான்கைந்து மாணவர்களின் பட்டியலைத் தயாரித்துவிட்டு அடுத்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். நீண்டகாலத்துக்கு சங்கருடன் தொடர்பு இருக்க வேண்டும் எனவும் அதன்வழியாக நிறையப் பேரை வெற்றியாளர்களாக்கிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையிருந்தது. 

எல்லாமும் உடைந்து நொறுங்கிவிட்டது.

சங்கர் தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து மனம் பேதலித்துப் போனது. உண்மையாகவே ஜீரணித்துக் கொள்ளமுடியவில்லை. எவ்வளவு சுலபமாக ஒரு ஜாம்பவானின் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது? பறவையின் சிறகு உதிர்வதைப் போல. கடந்த பதினைந்தாண்டுகளில் அவர் கிட்டத்தட்ட மெளனப்புரட்சியைச் செய்திருக்கிறார். எத்தனை பேர்களை மிகப்பெரிய அதிகாரிகளாக்கியிருக்கிறார்கள்? அதில் பலருக்கும் எந்தக் கட்டணமுமில்லாமல் பாடம் நடத்தியிருக்கிறார்.  ‘சங்கர் அகடமியில் சேரணும்’ என்று கனவுளுடன் பேசிய மாணவர்கள் எவ்வளவு பேர்? அத்தனை பேர்களின் கனவுகளும் தூக்குக் கயிற்றில் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கிறது.

அவரது மனைவிக்கும், இரு குழந்தைகளுக்கும், அவரை நம்பிய பல நூறு மாணவர்களுக்கும் மனப்பூர்வமான ஆறுதல்கள். 

சங்கரின் மரணத்துக்குள் சென்று விசாரணை நடத்த விரும்பவில்லை. குடும்பப்பிரச்சினை, அன்றைய தினம் குடித்திருந்தார் என்று செய்திகள் வருகின்றன. எந்தச் செய்தியின் மீதும் எனக்கு முழுமையான நம்பிக்கையில்லை. என்ன காரணமாகவோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். சங்கர் இந்த வயதில் இறந்திருக்கக் கூடாது. அவர் இன்னமும் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். சங்கரின் மரணம் என்பது தனிமனிதனின் மரணமில்லை. சமூகத்துக்கான இழப்பு. தமிழகம் தனது தூண்களில் ஒன்றை இழந்திருக்கிறது. தமிழகத்து இளைஞர்கள் மிகப்பெரிய பொறுப்புகளை அடைய வலுவான ஏணி அவர். சங்கரைப் போன்ற இன்னொருவர் உருவாகி வர நூறாண்டுகாலம் தேவைப்படலாம். ஒருவேளை அப்படியொரு மனிதர் எந்தக் காலத்திலும் உருவாக சாத்தியமில்லாமலும் போகலாம். 

Oct 10, 2018

விதைகள்

கடந்த வாரத்தில் சத்தியமங்கலத்தில் விதைகள் வாசகர் வட்டம் சார்பில் நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் கிராமப்புறங்களைச் சார்ந்த ஏழு அரசு தொடக்க/நடுநிலைப்பள்ளிகளை அழைத்து ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் தலா ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கான கூப்பன்களை வழங்கியிருந்தோம். ஒவ்வொரு பள்ளியும் தமக்க வழங்கப்பட்ட கூப்பன்களைக் அரங்குகளில் கொடுத்து தேவைப்படும் புத்தகங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வாங்கிக் கொள்ளலாம். மொத்தம் முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு வழங்கியிருக்கிறோம்.

இதுவரையிலும் நிசப்தம் அறக்கட்டளை சார்பில் சுமார் முப்பது முதல் நாற்பது கிராமப்புற பள்ளிகளில் நூலகங்கள் அமைத்துத் தரப்பட்டிருக்கிறது. 

புத்தகங்கள் வழங்குவது பெரிய காரியமில்லை. அவற்றை பள்ளிகளில் சரியாகப் பயன்படுத்துகிறார்களா என்று புரிந்து கொள்வதும் அவசியம். அனைத்துப் பள்ளிகளுடனும் நூறு சதவீதம் தொடர்பில் இருப்பது சாத்தியமில்லை என்றாலும் கூட பெரும்பாலான பள்ளிகளுடன் ஏதாவதொரு வகையில் தொடர்பிருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு நூலகம் அமைத்துத் தரப்பட்ட பத்து பள்ளிகளிலிருந்து ஏழெட்டு பேர் புத்தகக் கண்காட்சியில் சந்திக்க வந்திருந்தார்கள். புத்தகங்களை எப்படி பயன்படுத்துகிறார்கள்? அடுத்தடுத்த தடவைகளில் எப்படியான மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்றெல்லாம் விரிவாக உரையாடுவதுதான் திட்டமாக இருந்தது. இந்த முறை மழை தடை செய்துவிட்டது. 

எதற்காகச் சொல்கிறேன் என்றால்- பள்ளிகள் தொடர்பில் இருக்கின்றன.

அரசுப்பள்ளிகளில் அதுவும் கிராமப்புற பள்ளிகளில் சிறிய அளவிலான நூலகம் ஒன்றை அமைத்துத் தருவதும் பெரும்பாலான பள்ளிகள் அவற்றை சரியாகப் பயன்படுத்துவம் மகிழ்ச்சியளிக்கக் கூடியது. சிறப்பாகச் செயல்படும் பள்ளிகள் நூலகத்திற்கான தேவையைக் கோரினால் தெரியப்படுத்துங்கள். அமைத்துத் தருவோம். இந்த வாரம் நூலகம் அமைத்துத் தரப்பட்ட பள்ளிகளில் ஒன்றான ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளி, பகுத்தம் பாளையத்திலிருந்து நிழற்படங்களை அனுப்பியிருந்தார்கள். நிசப்தம் நண்பர்களின் பார்வைக்கு.



காது கொடுத்துக் கேளுங்க

சுற்றுச்சூழல்துறை அமைச்சர் மாண்புமிகு கே.சி.கருப்பணன் ஈரோடு மாவட்டத்துக்காரர். பலருக்கும் இந்தப் பெயர் புதிதாக இருக்கக் கூடும். எளிமையாக நினைவூட்ட வேண்டுமானால் ‘மக்கள் அதிகம் சோப்பு பயன்படுத்துவதால் நொய்யல் ஆற்றில் நுரை பொங்குகிறது’ என்றவர். ஜெயலலிதா முதலமைச்சராக இருந்த போது ஈரோடு மாவட்டத்தைச் சார்ந்த செங்கோட்டையன் மீது அம்மையாருக்கு நல்ல அபிப்பிராயமில்லை. ஓரங்கட்டி வைத்திருந்தார். அதே போல கடந்த முறை அமைச்சராக இருந்த தோப்பு வெங்கடாசலம் தனி ஆவர்த்தனம் செய்கிறார் என்பதாலேயோ என்னவோ மாவட்டத்திலேயே அதிக வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றிருந்த பவானிக்காரரை மாவட்டத்துக்கு அமைச்சராக்கினார். 

நல்லதுதான். இன்றைய தேதிக்கு தமிழகத்திலேயே ஒரு மாவட்டத்துக்கு இரண்டு அமைச்சர்கள் என்றால் அது ஈரோட்டுக்குத்தான். சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் இதுவரை தமிழக சுற்றுச்சூழலுக்கு என்ன செய்தார் என்று தெரியவில்லை. பெரிய எதிர்பார்ப்புமில்லை. தமிழகத்தில் அமைச்சர்களிடம் எதிர்பார்ப்பதைவிடவும் பெரிய முட்டாள்த்தனம எதுவும் இருக்க முடியுமா? உபகாரம் செய்யாவிட்டாலும் உபத்திரம் செய்யாமல் இருந்தால் போதும் என்கிற மனநிலைதான். ஆனால் இன்றைக்கு அதில் ஒரு பெரிய குண்டைத் தூக்கி வீசியிருக்கிறார்.

இனிமேல் சூழலியல் சார்ந்த பிரச்சினைகளுக்கு மக்களிடம் கருத்துக் கேட்பு எதுவும் அவசியமில்லை என்று அவர் மத்திய அமைச்சரிடம் கையளித்த பதின்மூன்று அம்சக்கோரிக்கையில் பத்தாவது அம்சம் சொல்கிறது. சமூக ஊடகங்களில் சிலர் பகிர்ந்திருக்கும் இது  உண்மையான செய்தியாக இருந்தால் அது கடுமையாக எதிர்க்கப்பட வேண்டும். 

ஒரு திட்டத்தை அமல்படுத்தும் போது அந்தப் பகுதியைச் சார்ந்த மக்களிடம் ‘உங்களுக்கு இதில் ஏதாச்சும் பிரச்சினை இருக்கா?’ என்று கருத்துக் கேட்பது வழமையான செயல். ஓரிரு கருத்துக் கேட்புக் கூட்டங்களுக்குச் சென்றிருக்கிறேன். கூட்டமே வராத ஒரு நாளாகப் பார்த்துத்தான் வைப்பார்கள்.  பொதுவாகவே எந்தக் கிழமையில் வைத்தாலும் அப்படித்தான் இருக்கும். ‘என்னமோ பண்ணிட்டு போகட்டும்..’ என்கிற மனநிலைதானே பெரும்பான்மைச் சமூகத்துடையது? ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் வந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கமாட்டார்கள். இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது- எளிய மனிதர்களுக்கு பிரச்சினை பற்றி முழுமையாகத் தெரியாது. ‘ஹைட்ரோகார்பன் திட்டம்’ என்பதை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் அந்தப் பெயரை உச்சரித்திருப்போம். ஆனால் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு அந்தத் திட்டம் குறித்து நம்மால் பேச முடியுமா? பொதுவாகவே எந்தத் திட்டமாக இருந்தாலும் அந்தளவுக்குத்தான் நம்முடைய புரிதல் இருக்கும். அதனால்தான் சுற்றுவட்டாரத்தில் உள்ள பொதுநல அமைப்புகள், தன்னார்வலர்கள் மக்களிடையே பிரச்சாரம் செய்வார்கள். திட்டத்தின் சாதக பாதங்களைப் பற்றி எடுத்துரைப்பார்கள். திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதில் ஏதேனும் சதி, ஊழல் இருந்தால் ‘இந்த நோக்கத்துக்காகத்தான் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துகிறார்கள்’ என்று மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பார்கள். 

அதன் பிறகுதான் மக்களில் ஒரு சாரார் ‘ஓஹோ அதுதான் சங்கதியா’ என்று யோசிப்பார்கள். திட்டம் சம்பந்தமாக நடைபெறும் கருத்துக் கேட்புக் கூட்டத்தில் இந்தப் பிரச்சினைகளை யாராவது முன்வைக்கும் போது அரசின் சார்பில் பங்குபெறும் அதிகாரிகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் விளக்கம் கொடுப்பார்கள். சில விளக்கங்கள் அதிகாரிகள் கொடுக்கும் போது அவை சிலரால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். அதிகாரிகளால் சமாதானம் கொடுக்க முடியாத சமாச்சாரங்கள் முட்டுக்கட்டையாகத் தொடரும். அதன் பிறகு தேவைப்பட்டால் நீதிமன்றம்/பசுமைத் தீர்ப்பாயம் ஆகியவற்றுக்கு அந்தப் பகுதியினர் செல்வார்கள்.

கருத்துக் கேட்புக் கூட்டம் என்பது வெறும் நஷ்ட ஈடு பற்றியப் பிரச்சினையைப் பற்றி மட்டும் பேசுவதற்கானதில்லை. மேற்சொன்ன எல்லாமும் அதன் ஒரு அங்கம்தான். அதற்குத்தான் காலங்காலமாக அப்படியொரு அம்சத்தை உள்ளே வைத்திருக்கிறார்கள். இப்பொழுது ஆல்வே அண்ணாசாமி மாதிரி ‘பொதுநல அமைப்புகள் தடை போடுகின்றன அதனால் திட்டங்களை நிறைவேற்றுவதில் காலதாமதமாகிறது’ என்று காரணத்தைச் சொல்லி ‘இனி கருத்துக் கேட்பே அவசியமில்லை’ என்று மத்திய அரசிடம் சொல்வது எவ்வளவு மோசமான முன்னுதாரணம்? இவர் இப்படிச் சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டால் அடுத்து வரும் ஆட்சியும் ‘நமக்கும் வசதிதான்’ என்று பழைய நடைமுறைகளையே தொடர்வார்கள். கடைசியில் பாதிக்கப்படுவது மக்கள்தான்.

கருத்துக் கேட்புக் கூட்டம் நடந்தால் கூட ஏகப்பட்டவற்றை மூடி மறைத்துவிடுகிறார்கள். அதுவுமில்லையென்றால் சோலி சுத்தம். 

சமூகவிரோதக் கும்பல்கள் உள்ளே புகுந்துவிடுகின்றன என்றால் அவர்களையும் சரி செய்ய வேண்டியது அரசாங்கத்தின் பொறுப்புதான். அதைவிட்டுவிட்டு ‘கமுக்கமாக காரியத்தை முடித்துக் கொள்ளலாம்’ என்பது எப்படித் தீர்வாகும்?

எந்தவொரு திட்டமாக இருந்தாலும் அந்தப் பகுதி மக்களிடம் ஒரு விவாதத்தை உருவாக்கி அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்து நிறைவேற்றப்பட வேண்டுமே தவிர மத்திய அரசும், மாநில அரசும் நினைத்ததை முடிக்கும் சர்வாதிகாரமாக இருக்கக் கூடாது. காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. மக்களிடம் தகவல் தொடர்பு விரிவடைந்திருக்கிறது. விழிப்புணர்வும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. தடை போடத்தான் செய்வார்கள். வெளிப்படையான நிர்வாகத்தை நோக்கி நகர்கிற காலமிது. எல்லாவற்றையும் போர்வையைப் போர்த்தி மாட்டு வியாபாரம் நடத்திக் கொண்டிருப்பது சாத்தியமில்லை. 

பிற அரசியல் கட்சித்தலைவர்கள், தன்னார்வ அமைப்புகள் இந்த முன்னெடுப்பு குறித்து தம்முடைய எதிர்ப்புகளை பதிவு செய்வார்கள் என நம்புவோம்.

Oct 8, 2018

ரவுடித்தனம் பண்ணுறதுன்னா....

‘மூஞ்சி கருவழிஞ்சு போச்சு’ ‘இளைச்சு போய்ட்ட’ - கடந்த இரண்டு நாட்களாக நிறைய சொந்தக்காரர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள். சந்தோஷம். அஜீத்குமார் மாதிரி வெள்ளையாக இருந்து த்ரிஷாவுக்கு அம்புவிடப் போகிறோமா? கட்டக்கரையே என இருக்கும் விஜய் சேதுபதிக்குத்தான் அந்தப் பெண் அட்டகாசமாகப் பொருந்துகிறார். ஊரே கொண்டாடுகிறது. நமக்கு எதுக்கு சிவப்பும் வெள்ளையுமாக முகம்? போதாக்குறைக்கு சொட்டை வேறு. 

பெங்களூரும் தமிழ்நாடும் ஒன்றா? பெங்களூரில் அலுவலகத்தில் இருக்கும் போது சூடாக ஏதாவது குடிக்கலாம் எனத் தோன்றும். ஏ.சி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தால் மழை பெய்து கொண்டிருக்கும். பல நாட்களில் வெளியில்தான் குளிர் அதிகமாக இருக்கும். ஒன்றுக்கு இரண்டாகக் குடித்துவிட்டு வருவேன். இங்கு அப்படியா இருக்கிறது? அதே பதினோரு மணியானால் நாக்கு நமநமக்கிறது. வெளியே போனால் மூளை உருகி காது வழியாக ஒழுகத் தொடங்கிவிடுகிறது. டீக்கடையைப் பார்த்தால் எண்ணெய்க் கொப்புரையை காய வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் போலவே தெரிகிறார்கள். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் அடுமனைக் கடை திறந்து வைத்திருக்கும் திராவிடச் சகோதரர்களான மலையாளிகளிடம் ‘ஒரு லெமன் ஜூஸ் கொடுங்க சேட்டா’ என்று வாங்கிக் குடித்துவிட்டு வருகிறேன். 

கொஞ்ச நஞ்ச வெயிலா கொளுத்துகிறது? முகம் கருக்கத்தான் செய்யும்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பாகச் சென்னை வந்திருந்தேன். அப்பொழுது ஒரு நண்பர் தமது அலுவலகத்தின் சாவியைக் கொடுத்துவிட்டார். ‘ப்லாக்ல கீது பேரை எழுதிடாதீங்க’ என்று அவர் கேட்டுக் கொண்டதால் ஒரு க்ளூ மட்டும்தான். ‘ச’வில் ஆரம்பித்து ‘ன்’ல் முடியும். அந்த அலுவலகத்தில் யாருமில்லை. பூட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். வாடகையெல்லாம் தர வேண்டியதில்லையாம். வரும் போது பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். இன்னொரு நண்பர் ஃபோனில் அழைத்து கோயம்பேட்டில் ஒரு வீடு இருக்கிறது. ‘வாடைக்குத் தர்ற மாதிரியெல்லாம் இல்லை...நீங்க இருந்துக்குங்க’என்றார். நமக்கென்று சில மனிதர்கள். 

தி.நகரில் அறை. மாலை ஏழு மணிக்கு மேல் ஆகியிருந்தது. நடந்து போய்விடலாம் என்று நான்கு எட்டு வைப்பதற்குள் பனியன் நனைந்து ஈரம் வழிந்து ஜட்டியை நனைக்கிறது. அவ்வளவு  கசகசப்பு. ஆனால் இந்த அண்ணாச்சிமார்கள் பரவாயில்லை. தி.நகர் முழுவது ஏ.சி கடைகளைத் திறந்து வைத்து நன்றாகக் குளிரவிட்டிருக்கிறார்கள். போத்தீஸில் கொஞ்ச நேரம், சரவணாஸில் கொஞ்ச நேரம் என உள்ளே புகுந்து வெளியே வந்து உடலைக் குளிரச் செய்துவிட்டு வந்தேன். இதையேதான் இனி வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் செய்ய வேண்டும். எவ்வளவு சுகமாக இருக்கிறது. வாழ்க்கையில் வேறு எந்த சுகத்தையும்விட இதுதான் மிகச் சிறப்பு.

‘சென்னையில் ஏன் பெண்கள் சுடிதார் மட்டுமே அணிகிறார்கள்?’ என்று பெரிய பி.ஹெச்.டி மாணவனைப் போல எனக்கு நானே கேட்டு வைத்திருந்தேன். அப்படி ஏதாவதொரு ஆடையிருந்தால்- விஜய் டிவியில் வரும் அனந்து போல ஆண்களும் அணிந்து கொள்ளலாம். தவறேயில்லை. 

சென்னையை பெங்களூரின் சீதோஷ்ணத்துடன் ஒப்பிடுவது போல அபத்தம் வேறு எதுவுமிருக்க முடியாது. வெப்பத்தைத் தாண்டி சென்னையிலும் தமிழகத்திலும் சந்தோஷம் தரக்கூடியவை எவ்வளவோ இருக்கின்றன. கோவையிலிருந்து திருப்பூர் செல்லும் பேருந்தில் நடத்துனரின் இருக்கையில் ஒருவன் அமர்ந்திருந்தான். நடத்துனர் பயணச்சீட்டு கொடுத்துவிட்டு வந்து அவனை எழச் சொன்னார். மறுத்தான். நடத்துனருக்குக் கோபம். 

சட்டையைப் பிடித்து எழச் சொன்னார். அவன் தென் தமிழகத்தைச் சார்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும். பேச்சு அப்படித்தான் இருந்தது. யாராக இருந்தால் என்ன? ‘ஏம்ப்பா அவர்தான் எந்திரிக்கச் சொல்லுறாருல்ல..எந்திரிக்க வேண்டியதுதானே’ என்றேன். இந்த தைரியம் பெங்களூரில் இருக்காது. பத்து வருடங்கள் ஆகியிருந்தாலும் அந்நியன் அந்நியன்தானே? கமுக்கமாக இருந்து கொள்வேன்.

‘நீ வேலையைப் பாரு..எங்களுக்குத் தெரியும்’ என்றான் அவன். எனக்கு இன்னமும் சுள்ளென்றாகிவிட்டது. ஆள் கடாமாடு மாதிரிதான் இருந்தான். ஓங்கி அப்பினாலும் அப்பிவிடுவான். அப்பினால் யாராவது துணைக்கு வரக் கூடும். ஆனால் வலியை நாம்தான் பொறுத்தாக வேண்டும். 

இல்லாத தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு ‘டேய் மரியாதையா சொன்னால் தெரியாதா? ...ண்ணா வண்டியை ஸ்டேஷனுக்கு விடுங்கண்ணா’ என்றேன். இந்த நோஞ்சானுக்குள் இவ்வளவு தெனாவெட்டா என்ற ஜெர்க்கில் அவன் நிற்கும் போதே கண்டக்டர் விசிலடித்துவிட்டார். நான்கைந்து பயணிகளும் எனக்கும் நடத்துனருக்கும் துணையாகச் சேர்ந்துவிட்டார்கள். நடத்துனருக்கும் வேகம் அதிகமாகியிருந்தது.

‘எந்திரிக்கிறயா? வண்டியை ஸ்டேஷனுக்கு விடட்டுமா’ என்றார். அவன் எழுந்தான். அவனும் நின்று கொண்டு வந்தால் எனக்குத்தான் ஆபத்து அதிகம். எதையாவது எடுத்து செருகித் தொலைத்துவிடப் போகிறான் என்று உள்ளூர உதறல். நல்லவேளையாக அவன் இன்னொரு முடிவை எடுத்துவிட்டான். ‘அப்படியொரு மசிருன்னா நான் இந்த பஸ்லேயே வர வேண்டியதில்லை’ என்று இறங்கிவிட்டான். அப்பாடா என்றிருந்தது. கவரிமான் பரம்பரையாக இருக்கக் கூடும். அவன் இறங்கிய பிறகு அதுவரை அமைதியாக இருந்தவர்கள் கூட ‘அவனையெல்லாம் போலீஸ்ல விட்டுரணும்’ என்று வெத்து கெத்து காட்டினார்கள்.

வீட்டில் வந்து பெருமையாகச் சொன்னேன். ‘இப்படியெல்லாம் ரவுடித்தனம் பண்ணுறதுன்னா நாம பெங்களூரே போய்டலாம்’ என்று அம்மா சொன்னார். வாழ்க்கையில் முதன் முதலாக ரவுடி ஆகிவிட்ட சந்தோஷம் எனக்கு.

Oct 6, 2018

சத்தியமங்கலத்தில்..

இன்று (அக்டோபர் 06, 2018) மாலை சத்தியமங்கலத்தில் விதைகள் வாசகர் வட்டம் நடத்தும் புத்தகக் கண்காட்சியில் உரையாற்ற அழைத்திருக்கிறார்கள். 

ட்ராட்ஸ்கி மருது வருவதாகச் சொல்லியிருந்தார்கள். ஆனால் வரமாட்டாராம். 

‘எவ்வளவு நேரம் வேணும்ன்னாலும் பேசிக்கலாம்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். கல்லடி விழாத வரைக்கும் பேச வேண்டியதுதான்.

வாய்ப்பிருப்பவர்கள் வருக. 

மழைக்குத்தான் நிறைய வாய்ப்பு. பேருந்து பிடித்தாவது வந்து சேர்ந்துவிடும். 


Oct 3, 2018

பைனரி

கல்லூரியில் பேச அழைத்திருந்தார்கள்.  சென்னை கிண்டியில் உள்ள சிப்பெட்.  (Central Institute of Plastic Engineering & Technology)


முதல் நாள் சரியென்று சொல்லியபிறகு அடுத்த நாள் அழைத்து ‘நீங்க மீட்டிங்குக்கு எவ்வளவு காசு வாங்குவீங்க?’ என்றார்கள். முன்பொரு சமயம் வேறொருவரை அழைத்திருந்தார்களாம். பேச வந்தவர் கிளம்புகிற தருணத்தில் ‘வெளி காலேஜ்ல காசு கொடுப்பாங்களே’ என்றாராம். அதன் பிறகு எப்படியோ ஏற்பாடு செய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள். எவ்வளவு கொடுத்தார்கள் என்று சொல்லவில்லை. இப்படி நேரடியாகக் கேட்டால் பதில் சொல்லத் தெரிவதில்லை.

‘நான் ஒண்ணும் வாங்கினதில்லைங்க’ என்றேன். தேதி உறுதியாக்கப்பட்டு கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று சென்றிருந்தேன். நல்ல மரியாதை. சென்னையில் இருக்கும் இடத்தைக் கேட்டு ஒரு வாடகைக்கார் பிடித்து வந்துவிட்டார்கள்.

‘தம்பி..நீங்க வாடகைக்கார்ல வருவீங்கன்னு தெரிஞ்சிருந்தா மெட்ரோவிலேயே வந்திருப்பேனே’என்றேன். 

‘அதெல்லாம் மரியாதை இல்லை’ என்றார்கள். 

சிப்பெட் ஒரு காலத்தில் கனவுக்கல்லூரி. மைதானத்தில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகள் நிரம்பியிருந்தன. ‘நாம பேசறதைக் கேட்க இவ்வளவு கூட்டமா’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். இப்பொழுதெல்லாம் ஆளுக்கு இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தால் போதும். கூட்டம் தூள் கிளப்பும். எந்தக் கட்சிக்காரர்கள் அழைத்தாலும் வஞ்சனையில்லாமல் வருவார்கள். ஆனால் மனசாட்சி என்று ஒன்றிருக்கிறதல்லவா? நமக்கெல்லாம் காசு கொடுத்து அழைத்து வருவார்கள் என்பது எவ்வளவு அற்பத்தனமான நம்பிக்கை. பிறகுதான் தெரியும் பேசி முடித்த பிறகு மாணவர்களின் கலை நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள் என்று. ‘இருபது நிமிஷம் பேசினா போதும்’ என்று அவர்கள் சொல்லும் போதே சுதாரித்திருக்க வேண்டும். 

ஒரே விஷயத்தைத்தான் அழுத்தம் திருத்தமாகப் பேச வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன்.

பிறந்ததிலிருந்தே எல்லாமே பைனரிதான். 0 அல்லது 1. நடக்கும் அல்லது நடக்காது. சரி அல்லது தவறு. இந்த இரட்டைத்தன்மைதான் நம்மை விரட்டியடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு கணம் யோசித்துப் பாருங்கள் -‘பிறக்கப்போவது ஆணா? பெண்ணா’ என்பதில் தொடங்கி ‘பாஸ் ஆவானா? இல்லையா?’ ‘வேலை கிடைக்குமா? கிடைக்காதா?’ ‘ப்ரோபோஸ் செஞ்சா ஏத்துக்குவாளா? மாட்டாளா?’ ‘கல்யாணம் ஆகுமா? ஆகாதா’ என நீண்டு சாகும் வரைக்கும் இப்படியான பைனரி பதில்கள் நமக்கு சாதகமானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே வெறியெடுத்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். நிற்க நேரமில்லை. ஒவ்வொருவரும் ஆசுவாசமாக மூச்சு விட்டே வெகு காலம் ஆகிவிட்டது.  இந்த ஓட்டம் அவசியம்தான். மறுக்கவில்லை.

அதே சமயம் தலை தெறிக்க ஓடும் போது நம்மை சமநிலைப்படுத்திக் கொள்வதற்காக சில காரியங்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. பைனரி வாழ்க்கையிலிருந்து அவ்வப்பொழுது நம்மை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும். அதற்காக நமக்கு நாமே சில கணங்களாவது பேசிக் கொள்ள வேண்டும். கையில் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் செல்போன் இருந்தால் அது சாத்தியமாவதில்லை. ஒருவன்/ஒருத்தி வாட்ஸாப்பில் அல்லது ஃபேஸ்புக்கில் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வோம் அல்லது ஒரு நிலைத்தகவலுக்கு ஒரு பின்னூட்டமிடுவோம். நிழற்படத்துக்கு ஒரு குறியிடுவோம். Action-Reaction mode. ஒன்றை முடித்துவிட்டு அடுத்த ஒன்றுக்கு ஓடுவோமே தவிர நின்று சிந்திக்க நேரமிருக்குமா என்று தெரியாது.

என்னதான் செய்வது? 

ஒரு வழியிருக்கிறது. நமக்கு நாமே கேள்விகளை எழுப்பச் செய்யும் சில காரியங்களைச் செய்யலாம். வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் ‘தேன்மா’ என்றொரு கதை. அன்றைய தினம் அந்தக் கதையைத்தான் வாசித்திருந்தேன். ஓர் ஆசிரியரும் அவரது மனைவியும் இருபத்தைந்தாண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு வழிப்போக்கனுக்கு குடிக்க நீர் கொடுக்கிறார்கள். அவர் சாகக் கிடக்கும் முதியவர். அந்தப் பெரியவர் பாதியைக் குடித்துவிட்டு கொஞ்சம் நீரை பக்கத்தில் யாரோ சூப்பிப் போட்ட மாங்கொட்டைக்கு ஊற்றுகிறார். பிறகு இறந்தும் போய்விடுகிறார். அந்த மாஞ்செடியை எடுத்து நட்டு வளர்க்கிறார் அந்த ஆசிரியர். அந்தப் பெரியவரின் பெயரைத்தான் ஆசிரியர் தனது மகனுக்கும் வைக்கிறார். மிகச் சிறிய கதை இது. சில நிமிடங்களில் வாசித்துவிடலாம். ஆனால் வாசித்த பிறகு நம்மை நாமே சில கேள்விகளைக் கேட்க வைக்கும். இந்தக் கதையை வாசித்துவிட்டு என்ன புரிந்து கொண்டீர்கள் என்று பின்னூட்டத்தில் சொல்லுங்கள். (இணைப்பு)

பெரும்பாலான கதைகள் இப்படித்தான். ‘இந்தக் கதை என்ன சொல்ல வருகிறது?’ ‘மனிதம் என்பது மனிதர்களுக்கிடையேயானதா?’ என்பது மாதிரியான கேள்விகள். எந்தப் பதிலும் பைனரியில் இருக்காது. எந்தப் பதிலும் ரியாக்‌ஷன் மோடில் இருக்காது. இப்படி நம்மைக் கிளறுகிற எந்தவொரு செயலுமே நம் சம்பாத்தியத்திற்காக ஓடுகிற ஓட்டத்தை சமநிலைப்படுத்துகிற மனநிலையைக் கொடுக்கும். ஒரு பக்கம் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும் வாழ்க்கையில் தினசரி அரை மணி நேரமாவது இந்த ஏகாந்தம் வேண்டும். இந்தச் சமநிலை மிக அவசியம்- உடல்நிலைக்கும் சரி; மனநிலைக்கும் சரி.

‘இலக்கியம் என்ன கொடுக்கும்?’ என்று கேட்டால் ‘சமநிலை’ என்பதையும் பதிலாகச் சொல்லலாம். வாழ்க்கையில் எல்லாமும் இருக்கட்டும். செல்போன், இணையம் என சகலமும் இருக்கட்டும். அதே சமயம் வாசிப்பும் இருக்கட்டும் என்று முடித்தேன்.

பேசி முடித்த பிறகு நிறையப் பேர் வந்து பேசினார்கள். சரியாகப் பேசிவிட்டதாகத்தான் நினைக்கிறேன். அதுதான் திருப்தியாக இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் கலைநிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக மேடையில் இரட்டை அர்த்தம் தொனித்தாலே கிரண்பேடி மாதிரி கல்லூரி நிர்வாகத்தினர் மைக்கை அணைத்துவிடுவார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் அப்பட்டமாகப் பேசினாலும் கூட கை தட்டி ரசிக்கிறார்கள். மாணவனாகவே இருந்திருக்க வேண்டும் அல்லது கல்லூரியில் பேராசிரியராக மாறியிருக்க வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன். நாம் ஒன்று நினைக்க வாழ்க்கை இன்னொன்று நினைக்கும்.

திரும்ப வரும் போது மெட்ரோ நிலையத்தில் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். கோயம்பேடு வரைக்கும் முப்பது ரூபாய்.