Feb 28, 2018

லைட்டைத் திருப்புங்க

'எங்க ஊருக்கு வந்ததை நீ ஏன் சொல்லல' என்று ஆயிரத்து எட்டு பேர்கள் கேட்டார்கள் என்று சொன்னால் நம்பவா போகிறீர்கள்? ஆனால் இரண்டு பேர்கள் கேட்டார்கள் என்று சொன்னால் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். அப்பவும் 'நம்ப மாட்டோம்' என்று சொன்னால் 'சத்தியமா ஒருத்தரு கேட்டாருய்யா..நம்புங்க ப்ளீஸ்' என்று கெஞ்சுவதைத் தவிர எனக்கு வேறு மார்க்கம் இல்லை. 

கடந்த வாரம் பல்லடம் சென்றிருந்தேன். அங்கே செயல்படும் லட்சுமி மில்ஸ் நடுநிலைப்பள்ளியின் ஆண்டுவிழாவில் சிறப்புரையாற்ற அழைத்திருந்தார்கள். இதையும் நம்பவில்லையா? திரும்பத் திரும்ப சத்தியம் செய்ய முடியாது. மெய்யாலுமே நான்தான் சிறப்பு விருந்தினர். ஐம்பதாண்டுகளைத் தாண்டிய பள்ளி. கடந்த ஆண்டில் பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகளுக்கு நூலகம் அமைத்துக் கொடுத்தோம் அல்லவா? அதில் இந்தப் பள்ளியும் ஒன்று. 

'சனிக்கிழமைன்னா கண்டிப்பா வந்துடுவேன்' என்று சொல்லியிருந்தேன். சனிக்கிழமைதான் ஆண்டுவிழா. நுழைந்தவுடன் நூலகப் புத்தகப் பட்டியலை எடுத்துக் காட்டி எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்றார்கள். தினசரி நூலக வகுப்பு இருக்கிறது. 'ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து எட்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் இருக்கும் எந்த மாணவனை அழைத்தும் இந்தப் புத்தகங்கள் குறித்து நீங்கள் பேசச் சொல்லலாம். அவர்கள் பேசுவார்கள்' என்றார்கள். கவிழ்ந்துவிட்டேன். இதுதானே நாம் எதிர் பார்ப்பது?

ஒரு பள்ளியின் ஆண்டுவிழாவை இவ்வளவு சிறப்பாக நடத்த முடியும் என்பதை நேரடியாகப் புரிந்து கொண்ட தருணம் அது. பாராட்ட வேண்டுமே என்பதற்காகச் சொல்லவில்லை. உண்மையிலயே தலைமையாசிரியரும், பிற ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் கடுமையாக உழைத்திருந்தார்கள். நேர்த்தியான திட்டமிடலும் நிகழ்வின் ஒருங்கிணைப்பும் பிரமாதம். அசத்திவிட்டார்கள். 

என்னிடம் சிலர் கேட்டிருக்கிறார்கள்-  'ஒரு கூட்டத்துக்கு எவ்வளவுங்க காசு வாங்குறீங்க?' என்று. என்னைப் பார்த்தல் அப்படியா தெரிகிறது? 'அடப்பாவத்த' என்று நினைத்துக் கொள்வேன். உண்மையைச் சொன்னால் காசு கொடுக்கிற யாரும் என்னைக் கூப்பிடுவதில்லை. ஏதாவது தனியார் கல்லூரிகள் அவ்வப்பொழுது ஏமாந்துவிடுவார்கள். நான்காயிரமோ அல்லது ஐந்தாயிரமோ கிடைக்கும். பணத்தை வாங்கியவுடன் அந்த ஊரிலேயே நல்ல கடையாகப் பார்த்து பிரியாணி விழுங்குவேன். சைவத்துக்கு மாறிய பிறகு அதுவுமில்லை. சைவ பிரியாணி சாப்பிடுவதற்கு பதிலாக பட்டினி கிடைக்கலாம்.

அரசுப் பள்ளிகளிலும் அரசு உதவி பெரும் பள்ளிகளிலும் காசு வாங்குவது போன்ற பாவம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? கொடுத்தாலும் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவது வழக்கம். பேருந்திலேயே போய் விடலாம். சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ஓர் உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு அழைத்திருந்தார்கள். வறண்ட கிராமம் அது. டவுன் பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி- முகம் கழுவக் கூட வழியில்லை. அலைபேசியில் அழைத்து  'சார், உங்க ஸ்கூல் எங்க இருக்கு' என்றேன். அறிவியல் ஆசிரியர் தனது இரு சக்கர வாகனத்தில் வருவதாகச் சொன்னார். அவர் வரும் வரைக்கும் ஏன் நின்றிருக்க வேண்டும் என நடக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். எதிரில் அவர் வருகிறார். ஆசிரியருக்கு என சில உடல்மொழிகள் உண்டு. அவரை நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அவர் நில்லாமல் 'சொய்ங்' எனப் பறந்துவிட்டார். 'இவனைப் பார்த்தா சிறப்பு விருந்தினர் மாதிரி இல்லையே' என நினைத்திருக்க வேண்டும். 

அந்த நொடியிலிருந்து திருந்திவிட்டேன். விழா என்று கிளம்பினால் கசங்காத வேஷ்டி கட்டிக் கொள்ள வேண்டியது. உச்சபட்சமாக சட்டைப்பையில் ஒரு சீப்பு வைத்திருக்கிறேன் என்றால் என் அலர்ட் பற்றி நீங்கள் புரிந்து கொள்ளலாம். இருக்கிறதோ இல்லையோ வாரிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். பல்லடத்துக்கு அரசு தாமஸ், கார்த்திகேயனுடன் சென்றிருந்தேன். வண்டியை விட்டு இறங்கும் போது யாருக்கும் தெரியாமல் தலையில் சீப்பை வைத்து ஒரு இழுப்பு இழுத்துக் கொண்டு நுழைந்தேன்.

மேடையேற்றி அறிமுகப்படுத்தி வைத்துவிட்டு ஒலிவாங்கியைக் கொடுத்தார்கள். நல்ல கூட்டம் சேர்ந்திருந்தது. அநேகமாக எண்ணூறு பேராவது இருக்க வேண்டும். 'லைட்டை அவங்க பக்கம் திருப்புங்க' என்றேன். யாராவது கூட்டத்திலிருந்து கல் எடுத்து அடித்தாலும் கூட கண்ணுக்குத் தெரியும். 'அப்படியெல்லாம் அடிக்க மாட்டாங்க..தைரியமா பேசுங்க' என்றார்கள். 

'அதெல்லாம் நீங்க சொல்லக் கூடாது.. எனக்குத் தெரியாதா..நீங்க லைட்டை திருப்புங்க' என்று கறாராகச் சொல்லிவிட்டேன். அதன் பிறகுதான் கால் நடுக்கம் குறைந்தது.


'நம்பிக்கை ஒளி'  - இதுதான் தலைப்பு. நினைவுத் திறனை மேம்படுத்திக் கொள்ளுதல், கவனக் குவிவுக்கான பயிற்சிகள், தன்னம்பிக்கை எனக் கலந்து பேச்சைத் தயாரித்திருந்தேன். பேசியதை முழுக்கவும் பதிவு செய்தார்கள். அவர்களிடம் வாங்கி யூடியூபில் பதிவேற்றுகிறேன். பார்த்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள். பேசி முடித்த பிறகு நன்றாக இருந்ததாகச் சொன்னார்கள். முகஸ்துதியோ என்னவோ. பொன்னாடை போர்த்தி, விவேகானந்தர் படம் ஒன்றுடன், குங்குமச்சிமிழும், சந்தனக் கிண்ணமும் கொடுத்து அனுப்பினார்கள். நிகழ்ச்சி முடிந்து நேராக மாமனார் வீட்டுக்குத்தான் சென்றேன். பந்தா செய்ய ஏதுவாக இருந்தது. ஒரே அலம்பல்தான். வழக்கத்திற்கு மாறாக மறுநாள் காலையில் இட்லியும் கூடவே வடையும் சுட்டுக் போட்டார்கள் என்றால் உங்களுக்கே புரியும். 

இனி நிறைய மேடைகளில் பேசுவதாக உத்தேசம். 

கல்லூரியில் படிக்கும் போது நிறைய மேடைகளில் பேசியிருக்கிறேன். அதன் பிறகு மேடைகளில் பேசுவதை நிறையக் குறைந்து போனது. இனி ஒரு கை பார்த்துவிட வேண்டியதுதான். வேஷ்டிகளைத் தயாராக வைத்திருக்கிறேன். சீப்பும்தான். ஆங்காங்கே இருக்கும் தாய்மார்களும் பெரியோர்களும் பெருந்திரளாக வந்திருந்து கல்லெடுத்து அடிக்காமல் சிறப்பு செய்யவும்.

அடுத்த கூட்டம் மார்ச் 09. பனையம்பள்ளி பள்ளிக்கூடத்தில். 'லைட்டை அங்க திருப்புங்க பாஸ்'   

யாருக்கெல்லாம்?

'எங்கள் ஊரில் ஓர் ஏரி இருக்கிறது. சுத்தம் செய்யுங்கள்' என்று யாராவது மின்னஞ்சல் அனுப்பிவிடுகிறார்கள். தனிப்பட்டவர்களுக்கான மருத்துவ உதவிகள், கல்வி உதவி என்றால் பிரச்சினை இல்லை. விசாரித்துவிட்டு சரியாக இருப்பின் அவர்களுக்கு உதவி விட முடியும். ஆனால் ஊர் பொதுக் காரியங்கள் என்றால் இப்படி எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று செய்வது சாத்தியமில்லை. 

விவரங்களைக் குறிப்பிட்டு எழுதுவதற்கு மன்னிக்கவும் - இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ஒரு கிராமத்தைக் குறிப்பிட்டு அங்கு பணிகளைச் செய்ய இயலுமா என்று ஒருவர் கேட்டிருக்கிறார். நிச்சயமாக உதவ முடியும். ஆனால் உள்ளூரில் யார் முன்னின்று செயல்களைச் செய்வார்கள் என்று தெரிய வேண்டும்.

'நீங்க வர்றீங்களா?' என்றேன். 

'இல்லைங்க நான் அமெரிக்காவில் இருக்கேன்' என்றார். 

'நீங்க அங்க போங்க ஆளுங்க சேர்ந்துடுவாங்க' என்று பெரு மொத்தமாகச் சொல்கிறார். அவர் மீது தவறில்லை. தமது ஊருக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறார். அதே சமயம் எனது நிலைமையையும் கொஞ்சம் புரிந்து கொண்டால் நன்றாக இருக்கும். வாரத்தில் இரண்டு நாட்களைத்தான் என்னால் ஒதுக்கி பயணிக்க முடியும். இடைப்பட்ட ஐந்து நாட்களுக்கு யார் பணிகளை மேற்பார்வையிடுவார்கள்? 

'வேலையை விட்டுட்டு முழுமையாக இதில் இறங்கிடு' என்று கூட அறிவுரை சொல்லி மின்னஞ்சல்கள் வரும். அது சாத்தியமில்லை. இப்பொழுதுதான் குடும்பம் துளிர்க்கிறது. என்னை நம்பி மூன்று ஜீவன்கள். குடும்பத்திற்கான வருமானம் முக்கியம்.

கடந்த மூன்றாண்டுகளாக நிசப்தம் செயல்படுகிறது. கல்வி மருத்துவ உதவிகளை விடுங்கள். பெரிய சிரமமில்லை. 

பெரிய வேலை என்றால் சென்னை, கடலூர் வெள்ளத்தின் போது செய்ததுதான். கிட்டத்தட்ட நாற்பத்தைந்து லட்ச ரூபாய்க்கும் அதிகமான உதவிகள் அவை. அச்சிறுப்பாக்கத்தில் நல்ல டீம் அமைந்தது. ஜெயராஜ் தனது வேலை வெட்டியெல்லாம் விட்டுவிட்டு களத்தில் நின்றார். அவருடன் கடுமையாக உழைக்கக் கூடிய அணி அமைந்தது. அதே போல கடலூரில் சக்தி சரவணன் ஒரு அட்டகாசமான டீம் ஒன்றை தயார் செய்து வைத்திருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் தமிழகமே எமோஷனலாக இருந்தது. பல்வேறு திசைகளில் இருந்தும் உதவிகள் வந்தன. நிறைய அதிகாரிகள் கை நீட்டினார்கள். இலகுவாகச் செய்ய முடிந்தது. 

எல்லாம் முடிந்த பிறகு 'ஸ்டிக்கர் கவர்ன்மென்ட் எல்லாம் நமக்கு ஜுஜுபி. கடலூரிலேயே செய்துவிட்டோம்..இனி எந்த ஊரிலும் கை வைத்துவிடலாம்' என்ற நம்பிக்கையில்தான் இருந்தேன். குருட்டு நம்பிக்கை. 

ஒரு பொதுக் காரியத்தைச் செய்யும் போது அதில் பல காரணிகள் இருக்கின்றன. கூட்டு உழைப்பு தேவை. வேமாண்டம்பாளையத்தில் குளத்தைத் தூர் வாரினோம். குளம் நிறைய விரவிக் கிடந்த சீமைக் கருவேலத்தை அழிக்க முயன்றோம். அழித்தோம்தான். ஆனால் அதனை வெற்றி என்று பிரகடனப் படுத்திக்க கொள்ள முடியாது. உள்ளூர் ஆட்களின் பங்களிப்பு பெரிய அளவில் இல்லை. ஓர் அணியை உருவாக்க விரும்பினோம். அது சாத்தியப்படவில்லை. போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. குளம் சுத்தமானது. ஆனால் குளத்துக்கு நீர் வரக் கூடிய பாதையைச் சீர்படுத்த முடியவில்லை. மழை பெய்தால் குளம் நிரம்பும் என்று வானத்தை வேடிக்கை பார்க்க வேண்டியதாகிப் போனது. குளம் இன்னமும் காய்ந்துதான் கிடக்கிறது.

அடுத்து மலையப்பாளையம். சிகாகோவில் இருக்கும் நண்பர்கள் திரட்டிக் கொடுத்த பணம் அது. அனுபவங்களை மனதில் வைத்து காரியத்தில் இறங்கினோம். உள்ளூரில் நல்ல அணி உருவானது. ஊர்க்காரர்களின் ஒத்துழைப்பும் இருந்தது. ஆனால் நீதிமன்றம் சொதப்பியது. 'சீமைக் கருவேலத்தை வெட்டலாம்...வெட்டக் கூடாது' என்று மாற்றி மாற்றி தீர்ப்பைச் சொன்னார்கள். பொதுக் காரியங்களை எடுத்தால் தடைபடாமல் செய்து முடித்து விட வேண்டும். இல்லையென்றால் எல்லோருக்கும் அதே உற்சாகம் அப்படியே தொடரும் என்று சொல்ல முடியாது. வடிந்துவிடும். மலையப்பாளையத்தில் அப்படித்தான் ஆனது.

சிகாகோ குழுவினர் கொடுத்த பணம் கிட்ட தட்ட ஒரு லட்சம் இருக்கிறது. சரி  இன்னொரு ஊரில் இறங்குவோம் என  ஊர்க் கூட்டமெல்லாம் நடத்தினோம். ஆனால் அவர்களால் தாலுகா அலுவலகத்தில் அனுமதி வாங்க முடியவில்லை. அங்கே சம்திங் சம்திங் எதிர்பார்க்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. அவர்களுக்கும் ஆர்வம் போய்விட்டது.

இப்படி வெவ்வேறு அனுபவங்களில் இருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக் கொண்டு கோட்டுப் புள்ளாம் பாளையத்தில் தூர் வாரினோம். அது மிகப் பெரிய வெற்றி. குளம் நிரம்பி நீர் வழிகிறது. அந்த குளத்தில் அடர்வனம் அமைப்பதற்கான வேலைகளை ஆரம்பித்திருக்கிறோம். ஆனால் ஹிட்டாச்சி வண்டிக்காரர்களை பிடிக்க முடிவதில்லை. பத்து மணி நேர வேலை என்றால் பம்முகிறார்கள். அவர்களுக்கு பல மணி நேரங்களுக்கான வேலை வேண்டும். அப்பொழுதுதான் வருவார்கள். இன்னமும் என்னவெல்லாம் தடை வரும் என்று தெரியவில்லை. செய்து முடித்தால்தான் தெரியும்.

தனிப்பட்ட உதவிகள் என்றால் அது கல்வி மருத்துவ உதவிகள் மட்டும்தான். அதுவும்  அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெரும் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு மட்டும்தான் உதவி என்பதில் உறுதியாக இருக்கலாம். சில விதிவிலக்குகள் உண்டு. பெற்றவர்கள் இல்லாத குழந்தைகளை யாராவது உறவினர் தனியார் கல்வி நிறுவங்களில் சேர்த்து விட்டிருப்பார்கள் அல்லது கல்லூரியில் சேர்த்த பிறகு பெற்றவர்கள் இருந்திருப்பார்கள். இப்படியான சில மாணவர்களுக்குத்  தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் என்றாலும் கூட உதவியிருக்கிறோம். 

அதே சமயம்  'கருத்தரங்கில் கலந்து கொள்ள வேண்டும், ஆராய்ச்சிக்கு நிதி வேண்டும்' என்று கேட்டால் கொடுப்பதில்லை. கசப்பான அனுபவங்கள் இருக்கின்றன. ஒருவன் ஜெர்மனியில் படிக்கிறான். அநேகமாக படித்து முடித்திருப்பான். விசா  சம்பந்தமாக ஊருக்கு அவசரமாக வந்து போக வேண்டும் என்றான். முப்பதாயிரம் ரூபாய் கொடுத்து இருந்தோம். திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவதாகச் சொன்னவன் ஏமாற்றிவிட்டான். நிசப்தம் தளத்தில் கூட தனியாக ஒரு கட்டுரை எழுதி இருந்தேன். அவனது மனைவியை அழைத்தும் பேசினேன். ஒரு பலனில்லை. யாரோ கொடுத்த பணத்தை எவனோ தின்கிறான். அயோக்கியத்தனம்.

'கடனா கொடுங்க' என்று யாராவது கேட்டால் 'ஆளை விடுங்க சாமி' என்று கெஞ்சக் காரணம் இத்தகைய கசந்த அனுபவங்கள்தான். 'சிவப்பா இருக்கறவன் பொய் சொல்ல மாட்டான்' என்பது போல யாரை நம்புவது என்று தெரிவதில்லை. பி.ஹெச்.டி செய்து கொண்டிருப்பவனே ஏமாற்றுகிறான். 'அப்போ என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா?' என்று தயவு செய்து கேட்காதீர்கள். அது பதில் சொல்ல முடியாத கேள்வி. 

அடுத்தவர்களின் பணத்தை வாங்கி கடன் கொடுப்பது சரியானது இல்லை. அதனால் மறுத்துவிடுகிறேன். அதே போல சிலர் நமக்கு அறிமுகமானவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் பரிந்துரை செய்வார்கள். எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒரு மாணவியைப் பரிந்துரை செய்திருந்தார். 'பொண்ணு ஹாஸ்டல்ல இருக்கா' என்றார். 

'பேசணுமே சார்' என்றேன்.

'லீவ்ல வந்த உடனே பேசச் சொல்லுறேன்' என்றார். பத்தாயிரம் ரூபாய் கட்டினோம். பெண்ணும் பேசவில்லை. ரசீதும் அனுப்பவில்லை. இந்த முறை அழைத்து ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கட்ட வேண்டும் என்றார். அதன் பிறகு அழைப்பை எடுக்கவே இல்லை. எழுத்தாளரை மோசம் என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் எந்த நம்பிக்கையில் அடுத்தடுத்த தடவை உதவ முடியும்? 

நாம் உதவுகிற ஒவ்வொரு மாணவரும் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன். பணத்தை இறைத்துவிடுவதால் நல்ல பெயர் வேண்டுமானால் கிடைக்கலாம். அதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது? இப்படிச் செய்வதால் சமூகத்தில் நாம் நினைப்பது நடக்காது. உதவி பெற்றவர்களில் ஐம்பது சதவீதம் பேராவது இந்தச் சமூகத்துக்கு எதையாவது திருப்பித் தர வேண்டும். எவனோ பணம் கொடுத்தான். நானாகப் படிச்சேன் என்று மறந்துவிட்டுப் போவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?

உதவி கேட்டு வருகிறவர்களிடம் மறுக்கும் போது நிறைய சங்கடங்கள்தான்.  

அவர்களது நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் பேசும் போது 'அவன் போனையே எடுக்கல'  என்று பேசுவார்கள். அந்த நண்பர்கள் நம்மிடம் விசாரிக்கவா போகிறார்கள். அப்படியே எல்லாக் காலத்திலும் நினைத்திருப்பார்கள். நல்ல பெயரைவிடவும் கெட்ட பெயர் வாங்குவதுதான் எளிது. உதவி கேட்பவர்கள், கடன் கேட்பவர்கள் என சகலரும் அறிமுகமானவர்கள்தான். ஏதாவது ஒரு வகையில் தொடர்பு இருக்கும். அவர்களிடம்  'இல்லை' என்று மறுப்பது எளிதில்லை. ஆனால் மறுக்க வேண்டியிருக்கிறது.அவர்கள் தரப்பிலிருந்து பார்க்கும் போது அது மிக முக்கியமான உதவியாக இருக்கலாம். ஆனால் நாம் சந்திக்கிறவர்களோடு ஒப்பிட்டால் அது ஒன்றுமே இல்லாமல் இருக்கக் கூடும். இதையெல்லாம் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடிவதில்லை. புரிந்து கொள்கிறவர்கள் புரிந்து கொள்கிறார்கள். மற்றவர்கள் வசை பாடுகிறார்கள். அது பற்றி எனக்கு பெரிய கவலை எதுவுமில்லை. எனக்கு இந்தச் செயல்பாட்டில் இருந்து இந்தப் பலனும் தேவை இல்லை. ஆன்ம திருப்திக்காகத்தான் இதைச் செய்யத் தொடங்கினேன். இப்படியேதான் தொடர்வேன். நல்ல பெயருக்காக வளைந்து கொடுத்தால் அது மிகப் பெரிய பாவ காரியம். 

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் செயல்பாடுகளுக்கு சாதி, மதம், ஊர், மாவட்டம்  என்ற வரையறைகள் எதுவுமில்லை. தகுதியான பயனாளிகள் என்றால் யாராக இருந்தாலும் உதவலாம். ஓர் நல்ல அணியை அமைக்க இயலுமானால் எந்த மாவட்டத்திலும் களமிறங்கலாம். நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் பாதை இப்படியே தொடரட்டும். 

Feb 26, 2018

கேள்விக்கென்ன பதில்

இரு வாரிசுகள் உள்ள சம்சாரியாகிவிட்டீர்கள். பொது வாழ்க்கைக்கு இனி நேரம் குறையுமா? 

குடும்பத்தையும் வெளி வேலைகளையும் குழப்பிக் கொண்டால் பல சிக்கல்கள் வந்து சேரும். திருமணமாகி பாத்து வருடங்கள் ஆகின்றன. ஓரளவுக்கு அனுபவம் சேர்ந்திருக்கிறது. குடும்பமும் வெளி வேலைகளும் தனித் தனிக் குதிரைகள். இரண்டையும் ஒரே வண்டியில் பூட்டிக் கொள்ள வேண்டும். அதே சமயம் இரண்டும் வெவ்வேறு பக்கமாக இழுக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவித இலாவகம்தான். ஆனால் ஓட்டி விட முடியும். 

கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தில் குளத்தைத் தூர் வாரும் பணி மிகச்சிறப்பாக முடிந்தது. வாழ்த்துக்கள். இந்தப் பணியை முன் மாதிரியாக எடுத்துக் கொள்ள விரும்பி கமல்ஹாசன் நற்பணி மன்றத்தினர் அணுகினால் உங்கள் ஒத்துழைப்பு கிடைக்குமா? - வேல்முருகன்

நல்ல காரியத்தை யார் செய்தால் என்ன? யார் அணுகினாலும் முழுமையாக ஒத்துழைக்கலாம்.
  
நீங்க நல்லவரா? நல்லவர் மாதிரி நடிக்கிறீங்களா? ஹி.. ஹி.

இனிமேல் தொடர்ந்து நிசப்தம் வாசிக்கவும்.  நான் எவ்வளவு பெரிய தில்லாங்கடி என்று புரிந்து கொள்வீர்கள்.

அறக்கட்டளை சார்ந்த விதிகளில் மாற்றம் செய்யும்போது, முன்பே மாற்றம் செய்திருந்தால், அவர் பயனடைந்திருப்பார், இவர் பயனடைந்திருப்பார், என மனதில் தோன்றுமா? சிவக்குமரன் - விழுப்புரம்

சில சமயங்களில் விதிகளைத் தாண்டி  'இவர்களுக்கு நிச்சயம் உதவ வேண்டும்' எனது தோன்றும். அப்பொழுது விதிகளை மீறத் தயங்கியதில்லை. விதிகளைவிடவும் மனிதாபிமானம்தான் முக்கியம் என்பதுதான் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அடிநாதம்- ஆரம்பத்திலிருந்தே. விதிகள் என்பவை அதிகப்படியான கோரிக்கைகளில் இருந்து என்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள உதவுகிறது. அவ்வளவே.

காதலி/மனைவி ஆணின் முன்னேற்றத்திற்கு ஆதாரமா? கல்யாணம் செய்தால் பொறுப்பு வந்திடுதா?

காதலி பற்றித் தெரியாது. ஆனால் திருமணத்திற்குப் பிறகு ஆணுக்கு ஒரு பக்குவம் வந்துவிடுகிறது. 'பொண்டாட்டியவே சமாளிச்சுடுறோம்..இந்த ஊர்க்காரங்களை சமாளிக்க முடியாதா' என்பது மாதிரியான பக்குவம். அது நிச்சயம் முன்னேற்றம்தான்.  

உண்மையைச் சொன்னால், மிகப் பெரிய தடைகளின் போதும் வலிகளின் போதும் மனைவியின் 'அட விடுங்க பார்த்துக்கலாம்' என்கிற சொல் மிகப் பெரிய பலம். மிகப் பெரிய ஆறுதல். 

After seeing the result of Kottupullampalayam lake work, why not try form a team in each district (at least with few in first attempt)and identify water bodies to save and improve ground water levels? As you know funding will not be an issue and local native manpower can be used. Only initiation at project planning level and guidance for implementation is sufficient. If properly taken it will reap results for our future generation. 

Thanks and expecting your reply. 

சொல் அல்ல செயல் என்பார்கள். 

'செய்துவிடலாம்' என்று சொல்வது எளிது. ஆனால் களம் அவ்வளவு எளிதன்று. யாராவது உள்ளூரில் முன் நின்று ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். அதுதான் மிகப் பெரிய சவால். ஒரு காரியத்தைச் செய்வதாகச் சொல்லி முன்னால் சென்றால் 'இவனுக்கு என்ன வந்துச்சு?' என்று நினைக்கிறவர்கள்தான் அதிகம். சந்தேகப்படுவார்கள். 'இல்லை உண்மையாகவே நல்ல நோக்கத்தில்தான் செய்கிறான்' என்று உள்ளூர் வாசி ஒருவர் புரியவைக்கவில்லையென்றால் மிகச் சிரமம். நீங்கள் எந்த ஊர்/ மாவட்டம் என்று தெரியவில்லை. நீங்கள் பிள்ளையார் சுழி போடுவதாக இருந்தால் சொல்லுங்கள். உதவுகிறேன்.

(Sarahah - இல் கேட்கப்பட்ட கேள்விகள்)

நட்சத்திர ஜன்னலில்..

வானம் பார்த்த பூமியில் வெள்ளாட்டுக் குட்டிகளை மேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் பெண்மணியின் மகன் மாநில அளவிலான அறிவியல் கண்காட்சியில் முதலிடம் பெறுகிறான். நாடோடிகள் குடும்பத்தில் இருந்து மேலெழுந்து வரும் ஒருவன் தேசிய அளவிலான வாள் சண்டை போட்டியில் வெற்றி பெற்று தெற்காசிய அளவிலான போட்டிக்குச் செல்கிறான். 

அட்டகாசம். இல்லையா? 

சில காரியங்களைத் தொடங்கும் போதே  'இது சரியாக அமைந்துவிடும்' என்கிற நம்பிக்கை உருவாகிவிடும். பதினாறு மானவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த போது அப்படியானதொரு நம்பிக்கை இருந்தது. பதினாறு பேர்களும் பொறுக்கியெடுத்த முத்துக்கள். முன்பு எழுதி இருக்கிறேன் - நிசப்தம் சார்பில் நிறைய மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவித் தொகையைச் செய்கிறோம். அவற்றில் பதினாறு மாணவர்களுக்கு மட்டும் தனிக் கவனத்தைச் செலுத்துகிறோம். அது ஏன் பதினாறு மாணவர்கள் மட்டும் என்றால் நிறையக் காரணங்களைச் சொல்ல முடியும். எல்லோரையும் இழுத்துப் பிடிக்குமளவுக்கு அனுபவம் நம்மிடமில்லை. குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் செய்தால் போதும். கிடைக்கும் வெற்றியை வைத்து அடுத்தடுத்து எட்டி வைக்கலாம். 

மற்ற மாணவர்களைவிடவும் இந்த பதினாறு மாணவர்களிடம் ஏதோ ஒரு சிறப்பம்சம் இருக்கிறது என்று நம்புகிறோம். திறமையாளர்கள்.  அம்மா அப்பா இல்லாதவர்களாகவோ, கூலி வேலைக்குச் செல்கிற பெற்றோர்களைக் கொண்டவர்களாகவோ, சமூக ரீதியில் ஒடுக்கப்பட்ட குடும்பங்களைச் சார்ந்தவர்களாகவோ இருப்பவர்கள் இவர்கள். தமது திறமைகளையெல்லாம் உள்ளுக்குள் புதைந்து கிடைக்கும் சில உணர்வுகளினால் அடக்கி வைத்திருப்பவர்கள். சற்று தனிப்பட்ட கவனத்தைச் செலுத்தினால், கொஞ்சம் கூர் தீட்டினால் இவர்களால் முக்கியமான வெற்றிகளை அடைய முடியும். இவர்கள் அடையக் கூடிய வெற்றியானது அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சமூகம்/பகுதியில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை உண்டாக்கும். 

பதினாறு பேர்களுக்கும் கீர்த்தி நாராயணன், அபிநயா, சந்திரசேகர் மாதிரியான யு.பி.எஸ்.சி தேர்வில் வெற்றி பெற்றவர்கள் வகுப்பு எடுத்தார்கள். தன்னம்பிக்கை, இலக்கு நிர்ணயித்தல், ஆங்கிலம் என சில முக்கியமான தலைப்புக்கள். ஒவ்வொரு மாணவரைப் பற்றியும் எனக்கு முழுமையான விவரங்கள் தெரியும். ஒவ்வொருவருக்கும் என்ன பலம், என்ன பலவீனம் என்று கணித்து வைத்திருக்கிறோம்.  இவர்களுடன் அடிக்கடி அலைபேசியில் பேசுவதும் உண்டு. இவர்களுக்கென ஒரு வாட்ஸாப் குழுமத்தை உருவாக்கியிருக்கிறோம். அதில் தினசரி ஒரு தலைப்பை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களுக்குள்ளாக விவாதிக்கிறார்கள். இப்படியான பின்னணியில் மெல்ல, அதே சமயம் உறுதியாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 

இந்த நட்சத்திரங்களின் சில முக்கியமான வெற்றிகளைக் குறிப்பிட வேண்டும்.


சார்லி தற்காப்புக் கலையிலும், வாள் சண்டையிலும் கில்லாடி. அவனுடைய முந்தைய தலைமுறைகள் நாடோடிகளாகத் தெரிந்தவர்கள். அவர்களது சமூகத்தில் இந்தத் தலைமுறைதான் படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. சார்லியை கல்லூரியில் சேர்த்திருக்கிறோம். முதலாமாண்டு படிக்கிறான். சமீபத்தில்  மாநில அளவிலான வாள் சண்டை போட்டியில் வெற்றி பெற்று தேசிய அளவிலும் வெற்றி பெற்று அடுத்ததாக தெற்காசிய அளவிலான போட்டிக்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறான். விளையாட்டில் எனக்கு அவ்வளவாக விவரங்கள் தெரியாது. சார்லிக்கு மட்டும் சரியான திறப்புகள் அமையுமானால் அவனால் ஒலிம்பிக் வரைக்கும் செல்ல முடியும். மிகச் சீரிய கவனக் குவிவு கொண்டவன். அவன் பார்க்கிற பார்வையிலேயே அது தெரியும்.

அரவிந்த் இன்னொரு நட்சத்திரம். சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் மீன் வளத்துறை (Fisheries) குறித்தான படிப்பை படித்து கொண்டிருக்கிறான். அவனை முதன் முறையாகச் சந்திக்கும் போதே 'ஏதாச்சும் அறிவியல் ரீதியாகச் செஞ்சுட்டே இருப்பான்' என்றுதான் அறிமுகப் படுத்தினார்கள். படிப்பும் அவன் செய்கிற அறிவியல் செயல்பாடுகளுக்கும் சம்பந்தமே இருக்காது. உ.சகாயம் தலைமையில் இயங்கும் சென்னை அறிவியல் நகரமானது மாநில அளவில் அறிவியல் விழாவை நடத்தியது. மாநிலம் முழுவதிலுமிருந்து கிட்டத்தட்ட நானூறு பங்கேற்பாளர்களில் அரவிந்த் முதலிடம். அதுவும் அவனது படிப்புக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஒன்றைச் செய்திருக்கிறான். மழைக் காலங்களில் வாகனங்களைப் பயன்படுத்தி உபரி நீரைச் சேகரிப்பது குறித்தான ப்ராஜக்ட் அது. 



தான் முதலிடம் பெற்றதை அழைத்துச் சொன்னான். சந்தோசம். 

'அம்மாவிடம் சொல்லி விட்டாயா?' என்றேன். அவனது அம்மா வறக்  காட்டில் ஆடு மேய்த்து கொண்டிருக்கும் எளிய மனுஷி.அவர்களுக்கெல்லாம் இதுதான் வாழ்நாள் சந்தோசம். 

'முதல்ல உங்ககிட்ட சொல்லச் சொன்னாங்க சார்' என்றான். எப்படியெல்லாம் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்? எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அரவிந்த் அடுத்ததாக தேசிய அளவிலான போட்டிக்குச் செல்கிறான்.

சார்லியும், அரவிந்தும் மிகப் பெரிய உந்து சக்திகள். அவர்கள் வென்றது எந்தவிதமான போட்டியாக வேண்டுமானாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அவர்களது குடும்பப் பின்னணியிலிருந்து பார்த்தால் மாநில அளவிலும், தேசிய அளவிலும் வெல்வது மிகப் பெரிய சாதனைகள். எழுதும் போதே சிலிர்க்கிறது.

இவர்கள் பயணிக்க வேண்டிய தொலைவு இன்னமும் வெகு தூரம் இருக்கிறது. ஆனால் இத்தகைய குறிப்பிடத் தகுந்த வெற்றிகளைப் பாராட்டி உற்சாகமூட்ட வேண்டும். அவர்களது நீண்ட கால பயணத்தில் இவை ஒவ்வொன்றும் மைல்கல். அத்தனை பெரும் ஏற்கனவே திறமையாளர்கள். சார்லியின் சாதனையில் அவனது உழைப்பும் அவனது பயிற்சியாளர் குணசேகரனின் அர்ப்பணிப்பும் இருக்கிறது. அரவிந்தின் வெற்றியில் அவனது வெறியெடுத்த உத்வேகம் இருக்கிறது. இவற்றில் எந்த விதமான கிரெடிட்டையும் அடுத்தவர்கள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.  ஆனால் உண்மையில் காற்றில் பறக்கும் சிறகு போல மனம் இலேசாகி இருக்கிறது.

சார்லியும் அரவிந்தும் வென்றிருக்கிறார்கள். தமிழரசனும், அஸாருதீனும், அய்யாவும், அங்குராஜும், ராஜேந்திரனும் தயாராக இருக்கிறார்கள். பதினாறு பேர்களில் அடுத்தடுத்து வெற்றியாளர்கள் வருவார்கள் என உறுதியாக நம்பலாம். ஒவ்வொருவருக்கும் ஓர் இலக்கு. அதை நோக்கி கடுமையாகப் பயணிக்கிறார்கள். அவர்களால் நிச்சயமாக இலக்கை அடைந்து விட முடியும். அவர்களின் வெற்றிதான் அடுத்த வருடம் இன்னமும் பத்து மாணவர்களைக் கூடுதலாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் தைரியத்தை நமக்குக் கொடுக்கும். இவர்களை பார்த்து உழைக்கும் உத்வேகத்தை அடுத்தவர்களுக்கும் கொடுக்கும். 

வாழ்த்துக்கள் அரவிந்த், சார்லி. வேகம் எடுங்கள். உங்களைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடி வரட்டும் இந்த உலகம். 

Feb 22, 2018

மறு பிறவி

கவுசிகாவின் கதையை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என முன்பே முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் நவீன் அனுமதிக்கவில்லை. அவர் கவுசியின் கணவர். கதையின் முதல் பகுதியை அவர்தான் எனக்குச் சொன்னார். 'இதை எழுதிடாதீங்க' என்ற உறுதியையும் வாங்கி இருந்தார். இரண்டாம் பகுதி எனக்கே தெரியும். எனக்கு மட்டுமில்லை. என்னைப் போலவே இன்னும் பலருக்கும் தெரியும். ஆனால் முதல் பகுதியைச் சொல்லாமல் இரண்டாம் பகுதியைச் சொல்வது சரியாக இருக்காது.

கவுசிக்கும் எனக்கும் ஒரே வயதுதான். பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அவள் அறிமுகம். அறிமுகம் என்றால் பேசியது இல்லை. 'அந்தப் பொண்ணு  எவ்வளவு அழகு' என்று சித்தி பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஜன்னல் வழியாக அவளைப் பார்த்ததோடு சரி. சித்தி வீட்டுக்குப் பின்னால் புதிதாகக் குடி வந்திருந்தார்கள். 

'டாக்டருக்கு படிக்கப் போறாளாம்' என்றார் சித்தி. தேர்வில் அவள் என்னைவிடவும் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருந்தாள். ஆனால் மருத்துவப் படிப்பில் சேர்கிற அளவுக்கு இல்லை. பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்தாள். அவளும் நானும் வெவ்வேறு கல்லூரிகள். அதன் பிறகு அவளை  மறந்து போனேன்- நவீனைச் சந்திக்கும் வரையிலும்.  

கவுசியின் முதல் திருமணம்தான் கதையின் முதல் பகுதி. 

எங்கேயோ வெளிநாட்டில் பணியாற்றிய மாப்பிள்ளை ஒருவனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்தார்கள். வீடு வாசல் பார்த்து அக்கம் பக்கம் விசாரித்துச் செய்து வைத்த திருமணம்தான். ஆனால் நிலைக்கவில்லை. பதினைந்து நாட்களில் அங்கேயொரு ஏரியில் குதிக்கப் போனவளை யாரோ ஒரு  நல்ல மனுஷன் தடுத்துக் காப்பாற்றி விமானம் ஏற்றி வைக்க இந்தியா வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள். அங்கே என்ன நடந்தது என்பதைத்தான் நவீன் சொல்லி இருந்தார். ஆயிரம் கனவுகளுடன் திருமணம் முடித்து விமானம் ஏறியவள் பதினைந்து நாட்களில் ஏரியில் விழப் போனாள் என்றால் வீரியத்தை கற்பனை செய்து கொள்ளலாம். இப்போதைக்கு நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். எப்பொழுதாவது நவீன் அனுமதித்தால் அதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். 

'கவுசிக்கு அப்புறம்தான் என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம் வந்துச்சு' என்றார் நவீன். 

'ரெண்டு வருஷம் வரைக்கும் அங்க என்ன நடந்துச்சுன்னு அவ யார்கிட்டயும் சொல்லல'. அவள் இதையெல்லாம் சொல்லுகிற பெண் இல்லை. வலி தமக்குள்ளாகவே இருக்கட்டும் என நினைத்திருக்கக் கூடும்.  'என்கிட்ட எதையும் கேக்காதீங்க' என வீட்டில் சொல்லிவிடடாளாம். வேலை ஒன்றைத் தேடிக் கொண்டு  அதில் காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகாக நவீன் வீட்டிலிருந்து அணுகி இருக்கிறார்கள். 

'அவங்க அம்மா அப்பாவுக்கு சம்மதம்தான். ஆனா அவ சம்மதிக்கலை...இப்படியே இருந்துக்கிறேன்னு சொல்லிட்டா' . நவீன் இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது அவர் பக்குவப்பட்ட மனிதராகத் தெரிந்தார். ஒரு பெண்ணை அவளது உணர்வுகளைச் சிதைக்காமல் எதிர்கொள்ளும் ஆண்கள் அரிது. ஆண்கள் என்ன ஆண்கள்? பெண்களே கூட அப்படி இன்னொரு பெண்ணை அணுகுவதில்லை. 

'நான் உங்க கூட பேசணும்' என்று அவர் அனுமதி கேட்ட போது சலனமில்லாமல் தலையை ஆட்டியிருக்கிறாள். அழுது நீர் வற்றிக் காய்ந்து கிடந்த மண் அவள். 

'உனக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கறதா சொல்லிட்டு நான் வரல...உம்மேல சிம்பதியும் இல்ல...'

'ம்ம்ம்'

'யாருக்குத்தான் பிரச்சினை இல்ல? இதை இவன் தாங்குவான்னு  எங்கேயோ எழுதி இருக்கு...உன்னால தாங்க முடிஞ்சு இருக்குல்ல' 

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

'எங்க அம்மா அப்பாவுக்கும் சம்மதம்தான். நீ யோசிச்சு முடிவு சொல்லு'. 
   
                                                                        ***

நவீன்-கவுசிக்கு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. இப்பொழுது இரண்டாவதாகப் பையன். முதல் குழந்தை பிறந்த அதே மருத்துவமனையில்தான் இரண்டாம் பிரசவத்தையும் பார்த்தார்கள். 'சென்டிமெண்டா இருக்கட்டும்' என கவுசி சொன்னாளாம். மருத்துவமனை அதேதான் என்றாலும் மருத்துவர்கள் மாறிவிட்டார்கள். கோயமுத்தூரில் மருத்துவமனைகள் கார்பொரேட்மயமாகி வெகு காலமாகிவிட்டது. அவைகளுக்கிடையில் இப்பொழுதெல்லாம் கடும் போட்டி. ஒரு பெரு மருத்துவமனையின் நிர்வாகம் கவுசி பிரசவம் பார்த்த மருத்துவமனையை விலைக்கு வாங்கி பெயர்ப்பலகையை மாற்றி மருத்துவர்களையும் மாற்றிவிட்டது.

'நான் நல்லா இருக்கேன். கொஞ்சம் வலி இருக்கு..நீங்க வர்றதுக்குள்ள ஆபரேஷன் பண்ணிடுவாங்கன்னு நினைக்கறேன். குட்டிப்பையனோ, குட்டிப் பொண்ணோ...உங்களுக்காக காத்திருக்கிறோம். சீக்கிரம் வந்து சேருங்க' என்று கவுசி சொன்னவுடன் நவீன் கிளம்பி பேருந்து ஏறியிருக்கிறார். பிரசவத்துக்காக குறிக்கப்பட்டிருந்த நாளை விடவும் ஒரு வாரம் முன்பாகவே வலி வந்துவிட்டது. 

சமீபமாக நவீனுக்கு மைசூரில் பணி. மலைப் பாதையில் பேருந்து மெல்ல இறங்கி கொண்டிருந்தது. 'பையன் பொறந்து இருக்கான் மாப்பிள்ளை' என்று திம்பம் தாண்டுவதற்குள் மாமனார் அழைத்துச் சொன்னார். படபடப்பு தணிந்து குளிர் கற்று நவீனின் முகத்தில் சிலுசிலுத்தது.

கவுசியை அறுவை அரங்கிலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்தார்கள். 

நவீனை அழைத்துப் பேசினாள். 'சத்தி தாண்டிடீங்களா? சரி வாங்க'. அவளது குரலில் களைப்பு இருந்தது. அரை மயக்கத்தில் பேசினாள். 

கவுசியின் அம்மாவுக்குத்தான் என்னவோ வித்தியாசமாகப் பட்டது. 'என்னங்க பொண்ணு வெளுத்து இருக்கா' - அவரது குரலில் பதற்றம். கவுசியின் விரல்கள் கறுத்திருந்தன. அறுவையின் போது ரத்த இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இயல்பாக ஏற்படக் கூடிய இழப்புதான். ஆனால் அது நிற்கவே இல்லை. கவுசியின் முகம் வெளுக்க வெளுக்க மருத்துவமனை பதறத் தொடங்கியது.

அறுவை அரங்குக்குள் விவாதித்தார்கள். 'பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போயிடலாம்' என்று அறுவை சிகிச்சையை மேற்கொண்ட மருத்துவர் சொல்லவும் அவசர ஊர்தி தயாரானது.

'நான் அவர் கூட பேசணும்' என்றாள் கவுசி.

'ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லைங்க....நான் நல்லா இருக்கேன்...ஐசியுவுக்கு கொண்டு போறாங்க..நீங்க வந்துடுங்க'

'இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல வந்துடுவேன் கவுசி..தைரியமா இரு' என்று நவீன் சொன்ன போது இருவருக்குமே கண்கள் கசிந்தது.

'நம்ம பையனைக் காட்டினாங்க...அப்படியே உங்கள மாதிரி இருக்கான்' இதைச் சொன்ன போது அவளது உதடுகள் உலர்ந்திருந்தன.

அவசர ஊர்தி விரைந்தது. 

                                                                    ***

நவீன் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் வீங்கி இருந்தன.

'ஆயிரத்தில் ஒன்னு இப்படி ஏமாறும்ன்னு சொல்லுறாங்க..அந்த ஒன்னு கவுசி'. என்னிடம் ஆறுதல் சொல்ல சொற்கள் எதுவுமில்லை. அவளது முதல் திருமணம் குறித்து முன்பு நவீன் சொன்னதெல்லாம் நினைவில் வந்தன. 

'குழந்தையை இன்னும் ஆஸ்பத்திரியில்தான் வெச்சு இருக்காங்க...' என்றார். பால் கொடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை அங்கே செய்திருந்தார்கள். 

'இதை இவன் தாங்குவான்னு  எங்கேயோ எழுதி இருக்கு. இல்லீங்களா?' என்றார். தன்னைச் சொல்கிறாரா தமது குழந்தையைச் சொல்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

மரண வீட்டின் ஓலம் மனதைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தது. கவுசியின் முதல் குழந்தை எதையும் உணராமல் வெறுமனே அழுது கொண்டிருந்தது.

உலக வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கையை ஏதோ அடித்து நொறுக்கிக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. இந்தக் கதையை உங்களிடம் சொல்வது பற்றி அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. அடுத்த வாரம் உங்களை வந்து பார்க்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

இருள் மெல்லக் கவ்விக் கொண்டிருந்தது. அவள் முகம் தாங்கிய பதாகை ஒன்று காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது.

(உண்மைச் சம்பவத்தின் அடிப்படையில் புனைவாக்கப்பட்டது.)

Feb 21, 2018

நாளை நமதே கமலஹாசன்

கமல் இன்று கட்சி தொடங்குகிறார். 

கருணாநிதியும் ஜெயலலிதாவும் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கும் வரைக்கும் காத்திருந்து இடம் காலியானவுடன் 'யாரெல்லாமோ பதவிக்கு வருகிறார்கள்...நாமும் இறங்கிப் பார்ப்போமே' என நினைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. தவறொன்றுமில்லை. எடபடியாரெல்லாம் ஒரு வருடத்தை நிறைவு செய்வதை பார்த்தால் யோகி பாபுவுக்கு கூட முதலமைச்சர் கனவு வருவது இயல்புதான். நாற்பதாண்டு காலமாக தமிழ்த் திரையுலகின் செல்லப் பிள்ளை. கமலுக்கு ஆசை வரக் கூடாதா? வரலாம். வரலாம்.

ஆசையும், சினிமாக் கவர்ச்சியும் மட்டுமே ஒருவரைத் தலைவராக்கிவிடுவதில்லை. வாக்குகளையும் பெற்றுத் தந்துவிடுவதில்லை. இன்றைய அரசியல் கள நிலவரமே வேறு. போகிற இடமெல்லாம் கூட்டம் சேரும். ஆனால் சேருகிற கூட்டமெல்லாம் வாக்காக மாறிவிடுவதில்லை. ஒவ்வொரு சாமானியனுக்கு அடிப்படையான அரசியல் புரிதல் இருக்கிறது. 'நீட் தேர்வுக்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்?' 'மல்லையா பற்றி என்ன கருத்து' என்று வரிசையாக அடுக்குவார்கள். ஒவ்வொரு விவகாரத்திலும் உங்களது நிலைப்பாடு என்ன என்று கேள்வி கேட்பார்கள். பதில் சொல்லாத தெரிய வேண்டும். அந்த பதில் மனதில் இருந்து வருவதாக இருக்க வேண்டும். பொய் சொன்னால் அடுத்த ஐந்தாம் நிமிடம் சமூக ஊடகங்களில் மீம் போடுவார்கள். 'இவன் சரியான ஆள்' என்று சாமானியனிடம் நிரூபிக்காத வரைக்கும் பண அரசியலை எதிர்த்து துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. 

எடப்பாடியையும் ஜெய்குமாரையும் கலாய்ப்பது பெரிய காரியமில்லை. வாழை மரத்தை அரிவாளால் வெட்டுவது போலத்தான் அது. பெரும் பலசாலிகளாக இருக்கும் மோடியையும் அமித் ஷாவையும் வெளிப்படையாக எதிர்க்கும் தில் இருக்கிறதா என்று கேட்பார்கள். இல்லையென்றால் நீங்கள் யார் பக்கம் என்று அடுத்த கேள்வி வரும். எதிர்ப்பதைக்  கடுமையாகவும், ஆதரிப்பதைத் தெளிவாகவும் காட்ட வேண்டும். அரசியலில் இந்த வலு முக்கியம். இத்தகைய வலுவான நிலைப்பாடுதான் கருணாநிதிக்கும் ஜெயலலிதாவுக்குமான பலமாக இருந்தது. ஸ்டாலின் உள்ளிட்டவர்களின் பலவீனமாகவும் இருக்கிறது. அரசியலைப் பொறுத்தவரைக்கும் சாமானியன் எழுப்புகிற கேள்விக்களுக்கு மழுப்பினால் 'பத்தோடு பதினொன்னு அத்தோடு இதொன்னு' என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுவார்கள். அத்தோடு முடிந்தது. 

கமலிடம் எல்லாவற்றுக்கும் தெளிவு இருக்கும் என நம்புவோம்.

டிவிட்டரில் கருத்து சொன்னால் நான்கு பேர் கண்டபடி பேசுவார்கள். அவ்வளவுதான். விட்டுவிடுவார்கள். அரசியல் களம் பொல்லாதது. தாளித்துவிடுவார்கள். தமது வாக்கு வங்கிக்கு அடி விழும் என்றால் பொடனியிலேயே அடிப்பார்கள். ஒருவனை முழுமையாக நிர்வாணமாக்கி முச்சந்தியில் நிறுத்தவும் தயங்கமாட்டார்கள். கமலை 'பாஜகவின் ஸ்லீப்பர் செல்' என்று சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். முத்தத் தலைவர் என்கிறார்கள். அப்படிதான் சொல்வார்கள். விஜயகாந்த்தைக் குடிகாரன் என்று சொல்லிச் சொல்லியே சோலியை முடித்தார்கள். விஜயகாந்த், கமல் மட்டுமில்லை. வாக்கு வங்கியைப் பதம் பார்க்க யார் புதிதாக வந்தாலும் ஏதாவது காரணங்களை அடுக்குவார்கள். முடித்துவிட எத்தனிப்பார்கள். அதுதானே அரசியல்? எல்லாவற்றையும் சமாளித்துதான் மேலே வர வேண்டும். 

தன்னைத் திறந்த புத்தகமாக வைத்துக் கொண்டிருந்தால் நகர்ப்புற வாக்காளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவார்கள். கிராமங்களில் கமலை அவரது வெளிப்படையான அந்தரங்கத்துடன் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்று தெரியவில்லை. எம்.ஜி.ஆருக்கு வள்ளல் என்ற பட்டம் உதவியதை போல,  ஜெயலலிதாவுக்கு ஒரு செல்வி பட்டம் தேவைப்பட்டது போல, புடவையைக் கிழித்தார்கள் என்ற முழக்கம் எடுபட்டது போல கமல் தமது பிம்பத்தை எப்படி மக்கள் முன்பாக வைக்கப் போகிறார் என்பதும் பெரும் கேள்வி. 

கமலின் கொள்கைகள், அரசியல் நிலைப்பாடுகள், அவரது பிம்பம், உருவாக்கப்படும் வதந்திகள் என ஒவ்வொன்றுமே பெரும் சோதனைதான். இவை தவிர கமல்ஹாசனால் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம் கட்சிக் கிளைகளை உருவாக்க முடியுமா என்பதும், கடுமையான பண பலத்துக்கு முன்னாள் கமலால் தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா என்பதும் மிகப் பெரிய சவால்கள்.ரசிகர் மன்றம் என்ற ரீதியிலும் கூட கமலிடம் வலுவான கட்டமைப்பு இல்லை. இனிமேல்தான் பூத் மட்ட அளவில் வேலை செய்ய ஆட்களைத் தயார் செய்ய வேண்டும். அவர்கள் விலை போகாத ஆட்களாக இருக்க வேண்டும். எவ்வளவு பெரிய காரியம் இது? 

கமல் வெல்வார் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியவில்லை. அதிகபட்சமாக பத்து சதவீத வாக்குகளை சிதறடிக்க முடியும். ஆனால் அது நிச்சயமாக ஆட்சியமைக்கப் போதுமானதாக இருக்காது. கமல் வெல்வது தோற்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். களமிறங்கி இருக்கிறார். அந்த அளவில் நிச்சயமாக அவரைப் பாராட்ட வேண்டும். அரசியலில்தான் அவர் பெயர் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்றில்லை. அவர் ஏற்கனவே பிரபலம்தான். கட்சி தொடங்கித்தான் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்றில்லை. தள்ளாடும் வயது வரைக்கும் அவரால் நடிக்க முடியும். 

பொறுத்துப் பார்ப்போம்.

'மாற்றுகிறேன்' என்றுதான் வர விரும்புகிறார் எனத் தோன்றுகிறது. தம்மை அவர் முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் வரைக்கும் நம் எதிர்மறையான யூகங்களை முன்வைக்க வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன். எத்தனையோ அரசியல் கட்சிகள், எத்தனையோ தலைவர்கள் வந்தபடியே இருக்கிறார்கள். அதில் தொண்ணூறு சதவீதம் பேர் காணாமல் போய்விடுகிறார்கள். வாயிலேயே வடை சுடாமல் களம் இறங்கியிருக்கும் கமலுக்கு வாழ்த்துக்கள். தனித்த தலைமை வாய்த்துவிடாதா என்று தமிழகம் காத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அரசியல் மாற்றம் வர வேண்டும் என்றுதான் மக்கள் விரும்புகிறார்கள். கமல்ஹாசன் தம்முடைய மனசாட்சிப்படியும் நேர்மையாகவும் அத்தகைய தனித்த தலைமையாக உருவெடுக்க மனப்பூரவமான வாழ்த்துக்கள். 

Feb 20, 2018

கைய வெச்சா..

அடர்வானம் அமைக்க 25 சென்ட் இடம் வேண்டும். தூர் வாரிய பிறகு நீர் நிரம்பிக் கிடக்கும் குளத்தின் அருகிலேயே அடர்வனம் அமைப்பது என முடிவு செய்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவரை அணுகிய போது 'அடர்வனம் குறித்தான விவரங்களை அனுப்பி வையுங்கள்' என்று சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். நிசப்தம் தளத்தில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளை அவருக்கு வாட்ஸ்-அப்பில் அனுப்பி வைத்துவிட்டு மறு நாள் அழைத்தேன். மாவட்ட ஆட்சியருக்கு அனுப்பி வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார். கலெக்டரிடம் பேசியதுண்டு. ஆனால் அவ்வளவு நெருக்கமில்லை. வருமான வரித்துறை இணை ஆணையர் முரளிக்கு தகவல் அனுப்பியிருந்தேன். அவருக்கு ஆட்சியரிடம் நல்ல நட்பு உண்டு.

மறுநாள் காலை முரளி அழைத்து 'கலெக்டர் உங்களுக்கு அனுமதி கொடுத்துவிடுவார் அவரிடம் பேசுங்கள்' என்றார். ஆட்சியர் யாரவது ஒருத்தரை நேரில் வரச் சொன்னார். உள்ளூர்வாசிகளிடம் கேட்டேன். 'அதுக்கு என்னங்க...நாங்களே போய்ட்டு வந்துடுறோம்' என்றவர்கள் ஆம்னி வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு ஆறு பேர்கள் சென்றிருக்கிறார்கள். அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் ஆட்சியரின் அனுமதி கிடைத்தது.

இதெல்லாம் கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நடந்தது. சனிக்கிழமையன்று ஊர்க்கூட்டத்தை நடத்தினோம். உள்ளூரில் ஆதரவில்லாமல் துரும்பையும் அசைக்க முடியாது. நல்ல கூட்டம். இத்துறையில் அனுபவஸ்தர்களான களம் அறக்கட்டளை சதீஷ் மற்றும் ஆனந்த் வந்திருந்தார்கள். இயற்கை உழவர் அருணாச்சலத்தையும் அழைத்திருந்தோம். கூட்டத்தில் ஊர்காரர்கள் அதிகம் பேசவில்லை. அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். 

அடுத்தடுத்து என்ன வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும் என பட்டியலிட்டோம்.

இரண்டு அடி ஆழத்துக்கு மண்ணை வழித்து எடுத்துவிட்டு குழியை மீண்டும் நிரப்ப வேண்டும். அதுதான் முக்கியமான வேலை. சொன்னால் நம்ப முடியாது. அடுத்த நாள் காலையிலேயே ஆறு மணிக்கு அழைத்து மண் எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஊர்காரர்களில் சிலர் வெகு வேகமாக இருக்கிறார்கள்- கன ஆர்வமாகவும்.


குளக்கரையின் மேல் மட்டத்தில் இறுகிய ஓடை மண் படிந்திருக்கிறது. சூடு கிளப்பக் கூடிய மண் இது. இந்த மண்ணில் அப்படியே குழி தோண்டி செடிகளை நெருக்கமாக நட்டு வைத்தால் மேலே வளர்வது சிரமம் என்பதால் முதலில் குழி தோண்டி மண்ணை உதிரச் செய்து அதன் பிறகு வாழை மட்டைகளை நிரப்பி அதன் மீது இயற்கை உரம், மண்புழு உரம் போன்றவற்றைக் கலந்து மண்ணை பக்குவப்படுத்தி அதன் பிறகு வனத்தை அமைக்க வேண்டும்.

இனி செய்யப் போகிற எல்லாவற்றையும் இங்கே பதிவு செய்துவிடலாம். எல்லாக் காலத்திலும் இது ஆவணமாக இருக்கும். 

அடர்வனம் என்பது பெரிய வேலை. செலவு பிடிக்கும் வேலையும் கூட. ஆனால் ஊர்க்காரர்கள் உற்சாகமாக இருக்கிறார்கள். இப்படியொரு குழு அமைவதுதான் பெரிய சவால். அமைந்து விட்டால் போதும். நிசப்தம் சார்பில் வேறு சில பணிகளைச் செய்திருக்கிறோம். ஆனால் அத்தனையும் வெற்றி என்று சொல்ல முடியாது. ஆரம்பத்தில் தலையை ஆட்டுவார்கள். அதன் பிறகு விட்டுவிடுவார்கள். திணறிப் போவோம். எல்லாவற்றையும் எழுதுவதில்லை. அந்தந்த ஊர்க்காரர்கள் வாசிக்கும் போது சங்கடமாக நினைப்பார்கள். ஆனால் இதுதான் சவால். 

மாணவர்களைப் படிக்க வைப்பதையும் விட, மருத்துவ உதவிகளைச் செய்வதைக் காட்டிலும் பெரிய சிரமம் பொதுக் காரியங்களைச் செய்வதுதான். உள்ளூர் அரசியல் இருக்கும். 'என்னை விட்டுட்டு அவனை மட்டும் அழைத்தான்' என்பார்கள். புரளிகளைக் கிளப்புவார்கள். வதந்திகள் உலவும். எல்லாவற்றையும் சமாளிப்பதற்குள் தலை வலி வந்துவிடும். அதனால்தான் இத்தகைய காரியங்களை நிறைய இடங்களில் செய்ய முடிவதில்லை. 'எங்கள் ஊரில் இதைச் செய்கிறோம்' என்று யாராவது வந்தால் களமிறங்கத் தயார். ஆனால் கையைப் பிடித்து இழுத்துவிட்டு நான் ஒதுங்கி கொள்ள மாட்டேன்' என்று உறுதி கொடுக்க வேண்டும். ஒருவனாகத் பல்வேறு இடங்களில் நிறைய வேலைகளைச் செய்ய முடிவதில்லை. இயன்றவரைக்கும் 'முன் மாதிரியாக' சில வேலைகளைத் தொடங்குவோம். அதில் கிடைக்கக் கூடிய அனுபவங்களை வைத்து அடுத்து அடுத்த கட்டத்துக்கு நகரலாம். அகலக் கால் வைத்து அடுத்தவர்கள் நம்பித் தரும் பணத்தை வீணடிப்பது நியாயமில்லை. 

இந்த வாரத்தில் குழி தூண்டுகிற வேலையை முடித்துவிட்டால் அடுத்தடுத்த வாரங்களில் மண்ணைப் பதப்படுத்தும் வேலைகளைச் செய்யப் போகிறோம். சொட்டு நீர் பாசனம் அமைக்க வேண்டும். எல்லாம் முடிந்த பிறகு இலந்தை, கொடுக்காப்புளி, அத்தி, அரசன், வேம்பு, புங்கன் உள்ளிட்ட ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட உள்நாட்டு வகைகளைத் தேடிக் கண்டறிந்து நடப் போகிறோம். உள்நாட்டு வகை செடியினங்களைத் தந்து உதவ முடிகிறவர்கள் உதவினால் பெரும் உபாயமாக இருக்கும். நர்சரிகளில் கேட்டால் பெரும் விலை சொல்கிறார்கள். வனத்துறையில் அத்தனை உள்நாட்டு வகை செடியினங்களும் இல்லை. தேட வேண்டி இருக்கிறது.

இன்னும் ஒரு மாதத்தில் செடிகளை நாடும் பணியைத் தொடங்கிவிடும் திட்டமிருக்கிறது.  ஒரே நாளில் மூன்றாயிரம் செடிகளையும் நட்டுவிட வேண்டும். நம்மை விடவும் கணேசமூர்த்தியும், பழனிசாமியும் இன்னபிற ஊர்க்காரர்களும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார்கள். 'எண்ணித் துணிக கருமம்'. துணிந்தாகிவிட்டது. அடர்வனம் அமைத்துவிட்டுத் தான் மறுவேலை. 'போய்ட்டு வரலாமா' என்று யோசிக்கிறவர்கள் மார்ச் இரண்டாம் வாரத்தில் தயாராகிக் கொள்ளவும். வார இறுதியில் அமோகமாகத் தொடங்கிவிடலாம். 

Feb 19, 2018

கொக்கரக் குண்டி

கொக்கரக் குண்டி- இதுதான் அவருக்குப் பட்டப் பெயர் என்று சொன்னால் 'அப்படி கிப்படி இருக்குமோ' என நீங்கள் எசகு பிசகாக நினைத்துக் கொள்ளவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. வாத்தியார் சாபம் பொல்லாதது. அவசரப்பட்டு முடிவுக்கு வந்துவிட வேண்டியதில்லை.  

அவர் வாத்தியார்தான். அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர். அவர் வாத்தியாராக வந்து சேர்ந்த போது ஆதி அந்தமெல்லாம் விசாரித்திருப்பார்கள்.  

'நான் சத்திங்க' என்றுதான் அவர் சொல்லி இருக்கக் கூடும்- சத்தியமங்கலம் என்பதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம். ஊர்க்காரர்கள் விசாரிக்கும் போது இப்படி பெருமொத்தமாகச் சொல்லித் தப்பிப்பது என்பது சாதாரணக் காரியமில்லை. ஊர்ப்பெயரை வைத்து சாதி வரைக்கும்கண்டுபிடிப்பார்கள். அடுத்தவர்களின் ஊரைத் தெரிந்து கொள்ளக் காட்டுகிற ஆர்வத்தின் அடிப்படையும் அதுதான். 

'அவன் மாக்கினாம்கோம்பையாமா...தோலைப் பார்த்தா ஒக்கிலியனாட்டத்தான் தெரியுது..அந்த ஊர்ல அவிய சனம்தான் ஜாஸ்தி' என்கிற மண் அல்லவா நம்முடையது? 

வாத்தியாரிடம் 'சத்தில எங்கீங்க?' என்று கேட்டவர்கள்தான் அதிகமாக இருந்திருக்கக் கூடும். எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் சமாளிக்க முடியும்? 

'சத்திக்கு பக்கம்ங்க..பவானிசாகர்'..

'அட..நல்லதா போச்சுங்க..எங்க சொந்தக்காரர் ஒருத்தரும் பவானிசாகர் தாங்க..எங்க அத்தைக்கு பெரிய மாமனார் பையன் அவுரு'  இப்படித்தான் கொக்கி போடுவார்கள். ஊர்ப் பெயரை மட்டும் சொன்னால் போதாது. வீதிப் பெயர் வரைக்கும் சொல்ல வைத்துவிடுவார்கள். 

'இலங்கை அகதிகள் முகாம் இருக்குங்குல்ல...அதுக்கு பக்கத்துலதான் இருக்காருங்க...பேரு பொன்னுசாமி..உங்களுக்குத் தெரியுமுங்களா?'

இத்தகைய பவுன்சர்களை வாத்தியார் சமாளிக்க முயன்றிருக்கக் கூடும். 

'பவானிசாகருக்கும் பண்ணாரிக்கும் நடுவுலதாங்க'

'ராஜன் நகருங்களா?' 

'இல்லைங்க..கொஞ்சம் பக்கம்'

'அட ஊர் பேரை சொல்லுறதுக்கு என்னங்க இவ்வளவு வெட்கம்'

'வெக்கம்தான்...போடா டேய்' என்று சொல்ல வேண்டியது மட்டும்தான் பாக்கி.

உண்மையிலேயே அந்தப் பகுதியில் 'கொக்கரக் குண்டி' என்று ஊர் இருக்கிறது. எப்படித்தான் ஊருக்கு பெயர் வைத்தார்களோ தெரியவில்லை. பெயர்க் காரணத்தைக் கண்டுபிடித்தே தீர வேண்டும். ராஜன் நகருக்கு சற்று முன்பாக கொக்கரக் குண்டி இருக்கிறது. ராஜன் நகர் - எவ்வளவு அழகாக வைத்திருக்கிறார்கள்? இந்தப்பக்கம் முடுக்கன் துறை. அந்தப் பெயரையும் குறை சொல்ல முடியாது. இந்த ஊருக்கு மட்டும் அப்படியொரு பெயர்.

எவனோ ஒருத்தனிடம் தப்பிக்கவே முடியாமல் தனது ஊர் பெயரை அந்த வாத்தியார் சொல்லி இருக்க வேண்டும். 'கரட்டுப் பாளையத்துக்காரர்' 'புளியம்பட்டிக் காரர்' என்று ஊர்ப் பெயருடன் 'காரர்' சேர்த்து சொல்லும் வழக்கம் இருக்கிறது அல்லவா? அப்படிதான் வாத்தியாருக்கு பெயர் அமைந்து போனது. கொக்கரக் குண்டி என்ற ஊரிலிருந்து கஷ்டப்பட்டு படித்து மேல வந்து வேலை தேடி இருந்தார். என்ன சாதித்து என்ன பலன்? கடைசி வரைக்கும் இந்தப் பெயருடன் தான் சுற்றினார். 

'கொக்கரக் குண்டிக்காரர்' என்பதற்கும் 'கொக்கரக் குண்டிக்கும்' பெரிய வித்தியாசம் இல்லை என்று யாரவது ஐ.க்யூ சிகாமணி கருதியிருக்க வேண்டும். கொக்கரக் குண்டி என்று பெயரை முடிவு செய்து சூடி விடடார்கள்.

பள்ளியில் மானம் போனது. 

சக வாத்தியார்கள் அழைத்தால் தொலைகிறது. ஆசிரியைகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் பொது அப்படித்தான் விளிப்பதாகக் கேள்விப் படும் போதெல்லாம் அவருக்கு எப்படித்தான் இருந்திருக்கும்? வேஷ்டி கட்டுகிற வழக்கத்தையே அந்த மனுஷன் தூக்கி வீசியதற்கான காரணத்தையெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்யவே வேண்டியதில்லை. 

பள்ளிக்கூடத்தில் அவரைப் பார்த்தால் மாணவர்கள் கொஞ்சம் பயப்படுவார்கள். ஆனால் வெளியில் வந்துவிட்டால் சுண்டெலிகள் கூட ஒளிந்து நின்று 'யோவ்..கொக்கரக் குண்டி' என்று கத்தும். வாழ் நாள் முழுமைக்கும் சுமக்க மாட்டாமல் அந்தப் பெயரைச் சுமந்து திரிந்த அந்த ஆசிரியரை இப்பொழுது நினைக்கும் போதும் எசகு பிசகாகத்தான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது. 

ஒரு மனிதனுக்கு ஊர்ப் பெயரும் ஏன் முக்கியம் என்பதற்கு அவர் ஒரு முக்கியமான உதாரணம். அந்த ஊர்க்காரர்கள் யாராவது இதையெல்லாம் படித்தால் கொடும்பாவி எரித்தாலும் இருப்பார்கள். ஆனால் அதுக்காக இப்படியெல்லாம் ஒன்று நடக்கவே இல்லை என்று சொல்ல முடியுமா?

எங்கள் பள்ளியில் அவர் ஆசிரியராக பணியாற்றியதில்லை.. சில காலம் எங்கள் ஊரில் குடியிருந்தார். அப்பொழுதுதான் அவரும் பிரபலம். அவருடைய ஊரும் பிரபலம். கடந்த முறை கூட  பவானிசாகர் பக்கமாகச் சென்ற போது அவர் வீட்டுக்கு செல்லலாமா என மனம் அலை பாய்ந்தது. வெகு காலத்திற்கு முன்பாகவே ஊட்டிக்கு இடம் மாறுதல் வாங்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். அவரது இடம் மாறுதலுக்கு பட்டப் பெயர்  காரணமில்லை என்று நம்புகிறேன். வண்டியை ஒரு கணம் நிறுத்தியும் விட்டேன். ஏனோ அந்த ஊரில் எனக்கு எல்லாமே கொக்கரக் குண்டியாகத் தோன்றி பொது மாத்து வாங்குவது போல ஒரு கணம் தோன்றியது. இன்னொரு முறை அவரைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் எனக் கிளம்பி வந்துவிட்டேன். 

Feb 14, 2018

ஐ.டி துறையின் இன்றைய சூழல்

ஐ.டி துறையின் இன்றைய சூழல் எப்படி இருக்கிறது என்று ஒரு கேள்வி.

தொண்ணூறுகளில் இந்தியாவில் அறிமுகமான தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை கிடு கிடுவென வளரத் தொடங்கிய போது  கம்ப்யூட்டர் தெரிந்தால் பல்லாயிரங்களில் சம்பளம் கிடைக்கிறது என்றதும் 'டிமாண்ட்'க்கு ஏற்ப கல்லூரிகள் பெருகின. ஓரளவுக்கு கணினி பற்றிய அறிவிருந்தால் போதும் என்ற சூழல் உருவானதும் தனியார் கல்லூரிகளின் கல்வித் தரம் பெரும் வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கத் தொடங்கியது. ஐ.டியை பொறுத்த வரையிலும் படிப்புக்கும் அறிவுக்கும் சம்பளத்துக்கு எந்தத் தொடர்புமில்லை என்பது உறுதியானது. அதுதான் மிகப்பெரிய சிக்கல்.

ஊர்ப்பக்கங்களில் விவசாய நிலங்களில் வேலை அதிகமாக இருக்கும் போது எந்த வேலையும் தெரியாத சிண்டு சிலுவானுங்களையும் அழைத்துக் கொள்வார்கள். வேலை இல்லாத போது 'அவனை எதுக்கு கூட்டிட்டு வர்ற' என்று கேட்பதுண்டு. அதே நிலைமைதான் ஐ.டி துறையிலும். தேவை இருந்த போது (அல்லது) தேவை இருப்பதாகக் கருதிய போது அளவுக்கு அதிகமான ஆட்களை எடுத்து பெஞ்சில் அமர வைத்திருந்தார்கள். உலகளாவிய பொருளாதார வீழ்ச்சிகளின் போது (குறிப்பாக அமெரிக்கப் பொருளாதாரம்) அடி வாங்கிய போதெல்லாம்  'ஊளைச் சதை' என தாம் கருதும் ஆட்களை நிறுவனங்கள் வெட்டி எறிந்தன. 2010  ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் இதைத் தொடர்ச்சியாகச் செய்யத் தொடங்கின- வருடம் ஒரு முறையாவது தமக்கு ஒத்து வராத ஆட்களை வெளியேற்றுவது நிகழ்கிறது. மார்க்கெட் மோசமாக இருக்கும் வருடங்களில் இந்த எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும். 

இதை ஐ.டி துறையின் வீழ்ச்சி என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஒருவகையில் இத்துறை பக்குவம் (Matured) அடைந்து கொண்டிருக்கிறது. தேவைக்கு ஏற்ப  மட்டும் ஆட்களை எடுக்கிறார்கள். Saturation என்றும் இதைச் சொல்ல முடியாது. தேக்கம் எதுவுமில்லை. சொல்லப் போனால் இத்துறை தம்மை வெகு வேகமாக புதுப்பித்துக் கொள்கிறது. தேவைகள் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இப்பொழுதும் நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து வேலைக்கு ஆட்களை எடுக்கின்றன. கல்வி நிறுவனங்களில் வளாக நேர்முகத் தேர்வுகளுக்கும் IT நிறுவனங்கள் செல்கின்றன;  அவர்களுக்குத் தேவையான தொழில்நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் என்றால் எவ்வளவு சம்பளம் வேண்டுமானாலும் கொடுக்கத் தயாராகவும் இருக்கின்றன.  எல்லாமும் வழக்கம் போலவேதான் இருக்கின்றன. ஆனால் எண்ணிக்கை குறைந்திருக்கிறது. நிறைய வடிகட்டுகிறார்கள். கழித்துக் கட்டுகிறார்கள்.

ஐ.டி நிறுவனங்கள் ஆட்களை எடுப்பதால் மாணவர்கள் குவிவார்கள் என்ற நினைப்பில் கல்லூரிகளைத் திறந்து லட்சக்கணக்கான போலி பொறியாளர்களை உருவாக்கிய கல்வி நிறுவனங்கள் தம்மை மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொள்ளவேயில்லை. ஐ.டி துறை மாறிக் கொண்டிருக்கும் போது கல்லூரிகளின் பாடங்களில் பெரிய மாறுதல்கள் செய்யப்படவில்லை. தம்மை புதுப்பித்துக் கொண்ட பேராசிரியர்களின் எண்ணிக்கையும் வெகு குறைவு. படித்தவர்களுக்கு வேலை கிடைப்பதில் சிரமம் உண்டானது. அதனால்தான் ஐ.டித்துறையே காலி என்பது போன்ற பிம்பமும் உருவானது. 

ஐ.டி துறைகளில் தேவைக்கு ஏற்ப பணியாளர்களை வேலைக்கு எடுப்பது தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இனி இப்படித்தான் இருக்கும். அதே சமயம் இப்படியே எவ்வளவு நாட்களுக்குத் தொடரும் என்பதையும் அனுமானிக்க வேண்டும் . டெஸ்டிங் மாதிரியான பணிகளை பல நிறுவனங்கள் கீழ் திசை நாடுகளுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றன. வியட்நாம் போன்ற நாடுகள் நமக்கு முக்கியமான போட்டியாளர்கள். அங்கே இந்தியாவை விடவும் சம்பளம் குறைவு என்பது முக்கியமான காரணம். 

மூளைக்கு பெரிய அளவு வேலை இல்லாத பணிகள் நம்மை விட்டு நழுவும் போது புதிய தொழில்நுட்பங்களில் நம்மை உறுதியாக்கிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உண்டாகிறது. இந்திய நிறுவனங்களின் பெருந்தலைகளிடம் பேசினால் அவர்கள் இதைத்தான் சொல்கிறார்கள். 'இந்த வேலையை அவர்களே செய்துவிடுவார்களே' என்று இன்னொருவரைச் சுட்டிக் காட்ட வாய்ப்பையே உருவாக்கக் கூடாது என்பார்கள். 

அப்படியென்றால் ஓடியபடியே இருக்க வேண்டியதுதான். நம்முடைய அனுபவ வருடங்கள் அதிகமாக அதிகமாக நம்மை புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நாம் மட்டுமில்லை- இந்திய மென்பொருள் துறையே கூட புதிய நுட்பங்களை நோக்கி நகரக் கூடும். அப்பொழுதுதான் தாக்குப் பிடிக்கும்.

'Hot Technologies' என சிலவற்றைக் கருதலாம். 

1 ) பிளாக் செயின் டெக்னாலஜி
2 ) பிக் டேட்டா 
3) கிளவுட் கம்ப்யூட்டிங் 
4) ஐ.ஓ.டி (Internet Of Things)
5) ஆட்டோமேஷன்
6) மெஷின் லேர்னிங்

இப்படி புதுப் புது நுட்பங்கள் வந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. இன்னமும் நிறைய வரும். நாம் தற்பொழுது செய்யும் பணிக்கு புதிய நுட்பம் எது ஒத்து வரும் என்று தெரிந்து கொஞ்சம் கற்று வைத்துக் கொண்டால் மாறும் சூழலுக்கு ஏற்ப வளைந்து கொள்ளலாம். இப்போதைக்கு மென்பொருள் துறையில் நிகழும் வேலை இழப்பு என்பது மைக்ரோ அளவுதான். இன்னமும் பல ஆண்டுகளுக்கு நிச்சயமாக நிறைய வேலைகள் இருக்கும். பழைய வேலைகள் காலி ஆகும். புதிய வேலைகள் உருவாகும்.  நாம் வாங்குகிற சம்பளம் அளவுக்கு தகுதி கொண்டவர்களாக இருக்கிறோமா என்பதும், நம்முடைய தற்போதைய நிறுவனத்துக்கு நாம் எவ்வளவு தூரம் பயன்மிக்கவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதுதான் கேள்வி. கிடைக்கும் பதில் சங்கடமானதாக இருந்தால் கமுக்கமாக கற்கத் தொடங்கி விட வேண்டும்.

பிப்ரவரி 14

ஏழாவது அல்லது எட்டாவது படித்துக் கொண்டிருந்தோம். அநேகமாக அதைவிடக் கூட பொடியனாக இருந்திருக்கக் கூடும். அப்பொழுது ஒரு காதல் அரும்பி இருந்தது. எனக்குத்தான். செம லவ். ஒன் சைட். ஆங்! முன் குறிப்பு போட மறந்துவிட்டேன். இந்தச் சம்பவத்தில் தெரியாத்தனமாக யாருடைய பெயரையாவது குறிப்பிட்டிருந்தால் அது மாற்றப்பட்ட பெயர் என்று எடுத்துக் கொள்ளவும். அப்புராணித்தனமாக பெயர்களை அப்படியே எழுதினால் அடுத்த முறை ஊருக்குப் போகும் போது அரிவாளோடு வந்துவிடுவார்கள். 

அந்தப் பெண் எங்களுக்கு ஒரு வகையில் சொந்தக்காரி. ஒரே ட்யூஷனில் படித்தோம். அழகாகவும் இருப்பாள். காதல் வராமல் இருக்குமா? பூத்துவிட்டது.  காதலை யாரிடமும் சொல்லாமல் பொத்தி பொத்திதான் வைத்திருந்தேன். ஒரேயொரு ஆகாவழியிடம் மட்டும் சொன்னேன். 'டேய் சூப்பர் ஜோடிடா' என்று கிளப்பிவிட்ட அவன் வடிவேலுவின்  பேக்கரி விவகாரத்தை அர்ஜுன் ஊருக்குள் சொன்னது போல பள்ளி முழுக்கவும் பற்ற வைத்துவிட்டான். அடுத்த நாளே ஒருத்தன் வந்தான். அவன் வேறு வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தவன். பெரிய இடத்துப் பையன். 

'அவளை லவ் பண்ணுறியாமே'  என்றான். 

ஆமாம் என்றோ இல்லை என்றோ சொல்லாமல் பம்மினேன். 

'அவ என் ஆளு...குறுக்க வராத' என்றான். 

அது ஒரு வகையில் மிரட்டுகிற தொனி. இப்பொழுது இருப்பதைவிடவும் சற்று குண்டாக இருப்பேன் என்றாலும் அம்மாவையும் அப்பாவையும் நினைத்து பயம் வந்துவிட்டது. அதுவும் அம்மாவுக்குத் தெரிந்தால் சோலி சுத்தம். 'முளைச்சு மூணு இலை விடல..' என்று உச்சியை பிடித்து ஆட்டித் தள்ளிவிடுவார். அப்பொழுது எனக்கு உச்சியில் முடி இருந்தது. சத்தியமாகத்தான். நம்புங்கள்.

காதலை என்ன செய்வது என எனக்கு ஏகக் குழப்பம். வெகு சிந்தனைக்குப் பிறகு விட்டுக் கொடுத்து விட்டேன். அதைத் தவிர வழி ஒன்றும் புலப்படவில்லை. கடுமையான யோசனை செய்துவிட்டு அடுத்த நாள் என் வில்லனைப் பார்த்து 'நான் இனிமேல் குறுக்க வரலை...ஆனா வேற ஒரு பொண்ண நான் புடிச்சா அதுல நீ குறுக்க வரக் கூடாது. அது மட்டுமில்ல, வேற யாராச்சும் ரகளை செஞ்சாலும் நீ எனக்கு சப்போர்ட்டா இருக்கணும்...ஓகேன்னா சொல்லு' என்றான்.அவன் சரி எனச் சொல்லிவிட்டான். டீலிங் முடிந்துவிட்டது.

அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் சிரித்துக் கொள்வோம். 'சொல்லிட்டியா' என்று நான் கேட்க மறப்பதில்லை. 'இல்லை' என்று அவனும் தலையாட்டாமல் இருந்ததில்லை. அந்தப் பெண்ணிடம் எப்பொழுதும் போல பேசிக் கொண்டுதான் இருந்தேன். அது அவனுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. 'இப்படியே அவனவன் லவ் பண்ணிட்டு இருப்பான்...நாம மட்டும் சும்மா இருக்கறதா' என்று அடுத்த காதலியை தேடவும் தொடங்கியிருந்தேன்.அதே சமயம் அவள் அவனைக் காதலிக்கிறாளா என்று தெரிந்து கொள்ளவும் வெகு ஆர்வம் உருவாகி இருந்தது. 

ஜனவரி வாக்கில் எங்கள் பள்ளியில் வட்டார அளவிலான போட்டிகளை நடத்தினார்கள். அவளும் வந்திருந்தாள். எங்களுக்கு எல்லாம் ஒரே உற்சாகம். வெறும் பையன்களால் நிரம்பிக் கிடந்த பாலைவனம் எங்கள் பள்ளி. ரோஜாக்களும் மல்லிகைகளும் மணந்தால் மனசுக்குள் மத்தாப்பு பொறி பறக்கத்தானே செய்யும்? அவன் அவளிடம் பேசினானா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பையன்கள் அவன் பெயரை சத்தமிட்டு அழைத்தார்கள். அவள் வெட்கப்பட்டாள். 'அடியே காந்தா உனக்கு அவனைப் பத்தி முன்னாடியே தெரியுமா' என்று கறுவிக் கிடந்தேன். ஆனாலும் வாக்கு கொடுத்தாகிவிட்டது..ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை..அவர்களைச் சேர்த்து வைத்து விட வேண்டும் கங்கணம் கட்டியிருந்தேன்

அப்பொழுதெல்லாம் பிப்ரவரி 14 இவ்வளவு பிரபல்யம் இல்லை. அதுவும் கிராமப்புறத்தில். ஆனால் எங்களை போன்ற இளங்காதலர்களுக்கு பரிச்சயம் உண்டாகி இருந்தது. அன்றைய தினம் ட்யூஷனில் 'ஷாஜஹான்' விஜய் வேலை ஒன்றைச் செய்வதாக நினைத்து ஒரு காரியத்தைச் செய்தேன். அவளது நோட்டு ஒன்றை எடுத்து 'அன்பே...நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன். இன்று உன்னைப் பார்த்தேன். பார்த்த உடனேயே செத்துப் போனேன். நீயும் என்னை காதலிப்பதாக இருந்தால் காதலர் தினத்தன்று ஒற்றை சிவப்பு ரோஜாவை வைத்துக் கொண்டு வரவும்' என்று எழுதி வைத்தேன். பள்ளிக்கு அவள் வந்திருந்த போது அவன் எப்படியாவது நோட்டை லவட்டி எழுதி இருப்பான் என்று அவள் நம்பிவிடுவாள் என்பதால் எனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினை வராது என்ற நினைப்பில் செய்த காரியம் அது.

நல்ல நினைப்பில் செய்த காரியம்தான் என்றாலும் கடைசியில் அது நம்பியார்த் தனமான வேலையாக முடிந்துவிட்டது. அவளது அப்பா அரசுப்பள்ளியில் ஆசிரியர். நோட்டு அவரது கையில் சிக்கிவிட்டது. கதை கந்தல். சும்மா விரட்டி விரட்டி வெளுத்து இருக்கிறார். இவள் ஓடிப் போய் குளியல் அறையில் நுழைந்து பூட்டிக் கொள்ள அவர் இவளை விட தில்லாலங்கடி. ஒரு ஸ்டூல் ஒன்றைப் போட்டு மேல ஏறி நின்று சுவருக்கு அந்தப் பக்கமாக சாட்டையை விட்டு விளாசித் தள்ளிவிட்டார். இரண்டு நாட்களுக்கு அவள் ட்யூஷன் பக்கமே வரவில்லை. மூன்றாவது நாள் வந்த போது கூட முகம் வீங்கியே கிடந்தது என்றால் வீரியத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.  தடுக்கப் போன அவளது அம்மாவுக்கும் பூசை நடந்ததாக பின்னர் கேள்விப்பட்டேன்.

காதல் காலி. 

அதன் பிறகு அவன் என்ன முயற்சிகளை எல்லாமோ செய்து பார்த்தான். ம்ஹும். வேலைக்கே ஆகவில்லை. அரும்புவதற்கு முன்பாகவே ஒரு காதல் செடியில் ஆசிட் அடித்த புண்ணியவான் ஆகிப் போனேன். அவனை மட்டுமில்லை அதன் பிறகு அவள் யாரையுமே காதலித்ததாகத் தெரியவில்லை. இப்பொழுது அவனும் அவளும் எனக்கு நண்பர்கள். இதை படித்தால் 'நம்மைத் தான் சொல்கிறான்' என்று புரிந்து கொள்வார்கள். கண்டபடி சாபம் விடவும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது. அவர்கள் கண்களில் படாமல் இருக்க வன பத்ரகாளியம்மன் அருள் புரியட்டும்.

காதலர் தின வாழ்த்துக்கள்.

Feb 13, 2018

டிசம்பர் மற்றும் ஜனவரி

டிசம்பர் மாதத்திற்கான நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வரவு செலவுக்கு கணக்குகளை வெளியிடவில்லை. அலுவலகத்தில் நிலவிய அழுத்தம் காரணமாக மறந்துவிட்டேன்.

யாரும் கேட்கவுமில்லை.


ஜனவரி மாதத்தின் உதவிகள் அனைத்தும் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கான கட்டணத்துக்காக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. தனித்தனியாக மாணவர்கள் குறித்து எழுத வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். குறிப்பிட்ட யாராவது மாணவர் பற்றி எழுத வேண்டிய அவசியம் இருந்தால் மட்டும் எழுதுகிறேன். இப்பொழுது பரவலாக நிசப்தம் தளத்தை வாசிக்கிறார்கள். யாரேனும் மாணவர்களை விசாரிக்கும் போது அவர்கள் சங்கடப்பட வாய்ப்பிருக்கிறது.

தாய்த் தமிழ் பள்ளியை நிசப்தம் சார்பில் எடுத்துக் கொள்வதாக அறிவிக்கப்பட்டதற்கு உதவுவதற்காக சில நன்கொடையாளர்கள் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்களை வழங்கி இருந்தார்கள். பள்ளி விவகாரம் நீதி மன்றத்தில் இருக்கிறது. பள்ளியின் தற்போதைய நிர்வாகத்தினர் கல்வித்துறையின் உத்தரவுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர்ந்திருக்கிறார்கள். தெளிவான முடிவு கிடைக்க இன்னமும் சில வாரங்கள் ஆகும் போலிருக்கிறது. நிலவரம் குறித்து தனியாக எழுதுகிறேன்.  

ஜனவரி மாதத்துக்கு  16 ஆம் தேதிக்கு பிறகான விவரங்களை மட்டும் வங்கியில் இருந்து அனுப்பியிருக்கிறார்கள். ஏன் என்று தெரியவில்லை. விவரங்கள் கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்பி இருக்கிறேன்.

திரு.ஸ்ரீதரன் அவர்கள் டிசம்பரில் பணம் அனுப்பிய போது அவரது கணக்கிலிருந்து இரண்டு முறை கழிக்கப்பட்டு நிசப்தம் கணக்கில் இரண்டு முறை சேர்க்கப்பட்டுவிட்டது. அதனால் அவரது பெயரில் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலை அனுப்பி வைக்கப் பட்டிருக்கிறது.

ஜனவரி மாத இறுதியில் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வங்கியின் கணக்கில்  முப்பத்தேழு லட்சத்து ஐம்பதோராயிரத்து தொள்ளாயிரத்து பதினாறு ரூபாய் இருக்கிறது.

ஏதேனும் சந்தேகங்கள் அல்லது வினாக்கள் இருப்பின் கேட்கவும்.

Feb 12, 2018

கேள்வியும் பதிலும்

ஒரு மனுசனுக்கழகு சொன்ன வார்த்தைய காப்பாத்தனும். இதான் என் கேள்வி. புரியுதா. புரியும்னு நம்புறேன்.

சத்தியமாக புரியவில்லை.  'வாரம் ஒரு தடவை கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்கிறேன்' என்று சொல்லியிருந்தேன். அந்த வார்த்தையைக் கூட காப்பாற்றவில்லை. செய்யக் கூடாது என்றில்லை. செய்ய முடிவதில்லை. இப்படி எவ்வளவு விவகாரங்களில் கோட்டை விட்டிருக்கிறேனோ தெரியவில்லை. 'இதுதான் நீ சொன்ன வார்த்தை' என்று சுட்டிக் காட்டினால் காப்பாற்றிவிடுகிறேன்.

கவனமில்லாமல் வேகமா வேலை செய்றப்ப எல்லாரும் பாராட்றாங்க, கவனமா, நிதானமா யோசிச்சு செய்யும்போது, ஏன் அமைதியா, டென்ஷனாயிருக்கீங்கன்னு கேட்கறாங்க. கருத்து முரண்பாடு அதிகமாயிடுது. என்ன பண்ண?

உங்கள் பலமே கவனமில்லாமல் வேகமாகச் செய்வதுதான் என்னும் போது ஏன் மெனக் கெடுகிறீர்கள்? அப்படியே இருந்துவிட வேண்டியதுதானே! கருத்து முரண்பாடு வருவதாகத் தெரியும் போது நான் பெரும்பாலும் வாயைக் கட்டிக் கொள்வேன்.

பணமெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே கிடையாது, அத எப்ப வேணாலும் சம்பாதிச்சக்கலாம்ன்னு சொல்றாங்க. அப்படி சம்பாதிக்கறாங்களா?

நேற்று ஊரிலிருந்து நானும் அம்மாவும் வந்து கொண்டிருந்தோம். எங்களுக்குத் தெரிந்த சில பெரும் பணக்காரர்களை அம்மாவுக்குச் சுட்டிக் காட்டிப் பேசினேன். கோடீஸ்வரர்களாகிவிட்டார்கள். ஆறாம் வகுப்பையும் எட்டாம் வகுப்பையும் தாண்டாதவர்கள் அவர்கள். டாஸ்மாக் கடைக்கு அருகில் பார் நடத்துவதற்கு அரசாங்கம் ஏலம் விடும். ஒரேயொரு கடையை எடுத்து நடத்தினால் கூட லட்சக்கணக்கில் வருமானம் நிற்கும். அவருக்கு பனிரெண்டு கடைகள் இருக்கின்றன. கணக்குப் போட்டுக் கொள்ளலாம். தமது பெயரைக் கூட அவரால் முழுமையாகச் சேர்த்து எழுத முடியாது. எழுதத் தெரியாது. பணம் சம்பாதிக்க ஆயிரம் வழிகள் இருக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் எதிக்ஸ் பார்ப்போம். நேர்மையாகச் சம்பாதிப்போம் என்றிருப்போம். சம்பாதித்துவிடலாம். ஆனால் காலம் பிடிக்கும். 

ஒரு வேளை நீங்கள் மதிக்கும் தலைவர் ஒருவரிடமிருந்து அரசியலுக்கு வர சொல்லி அழைப்பு வந்தால் என்ன செய்வீர்கள். முக்கியமான கண்டிஷன் அந்த தலைவர் பெயரை இங்கேயே இப்போதே சொல்ல வேண்டும்.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு கேட்டிருந்தால் மோடியின் பெயரைச் சொல்லியிருப்பேன். இப்பொழுது ராகுல் காந்தியின் பெயரைச் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது. அரசியலுக்கு என்னை வரச் சொல்லிக் கேட்கிற அளவுக்கு நான் என்ன அவ்வளவு பெரிய அதுப்பா? ஆசை இருந்தால் நாமாக போய்ச் சேர்ந்து கொள்ள வேண்டியதுதான்.

[அனானிமஸாக இருக்கட்டும் என்று விரும்பினால் மட்டும் பெயர் குறிப்பிட வேண்டாம். இல்லையெனில் பெயர் குறிப்பிட்டு கேள்வியை அனுப்புங்கள்.நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியடைவேன். பதில் சொல்லாத சில கேள்விகள் இருக்கின்றன. எல்லாவற்றுக்கும் விரைவில் பதில் எழுதிவிடுகிறேன்]

கேள்விகளை உள்ளிட: Sarahah இணைப்பு.

தேர்தலில் நிற்கலாமா

கடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலின் போது நண்பனொருவன் களமிறங்குவதாகச் சொன்னான். அரசியல் மாற்றத்தை உருவாக்குவதற்கான அல்லது உருவாகக் விரும்பிய ஓர் அமைப்பு வேட்பாளர் நேர்காணலை நடத்தியது. அதில் கலந்து கொண்டு தேர்வாகியிருந்தான். அவர்களுக்கும் வேறு வழியில்லை. 234 தொகுதிகளிலும் ஆள் சிக்குவதே பெரிய காரியம்.

‘என்னை வேட்பாளரா அறிவிக்கப் போறாங்க’ என்றான். 

‘சந்தோஷம்டா....எந்தக் கட்சி?’

பெயரைச் சொன்னான். ‘அப்படியொரு கட்சி இருக்கா?’

‘இப்போத்தான் எலெக்‌ஷன் சமயத்துல ஆரம்பிச்சிருக்காங்க...கோபிக்கு நான் தான் கேண்டிடேட்’

கட்சியைத் தொடங்கிய இளைஞர்கள் கார்போரேட் நிறுவனங்களில் வேலை செய்கிறவர்கள். ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் உலகவாசிகள். இருநூற்றைம்பது லைக் வாங்கினால் தேர்தலில் வென்றுவிடலாம் என்று நம்புகிறவர்கள். ‘ஆமாமா..நெறைய லைக், நெறைய ஷேர்..எப்படியும் ஜெயிச்சுடலாம்’ என்பதுதான் அவர்களைப் பொறுத்த வரையிலும்  அரசியலுக்கான அடித்தளம். மூன்று திரைப்படங்கள் வெற்றியடைந்தால் ‘வருங்கால முதல்வர்’ என்று கோஷம் போடுகிற கரகாட்ட கோஷ்டியைப் போல. 

நேற்று ஊரில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. பழைய காங்கிரஸ்காரர் ஒருவருக்கான நினைவேந்தல் கூட்டம். அதிமுக, திமுக, காங்கிரஸ் என சகல கட்சியினரும் மேடையேறினார்கள். ஜெயலலிதா இருந்திருந்தால் அதிமுகவினர் ஒருத்தரும் எட்டிப் பார்த்திருக்கமாட்டார்கள். அவரது மறைவுக்குப் பிறகு தமிழக அரசியலில் இந்த ஒரு நல்ல மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. திமுகவின் முன்னாள் எம்.எல்.ஏவும், அமைச்சரும் பக்கத்து பக்கத்து நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார்கள். நல்ல விஷயம்தானே? அது இருக்கட்டும்.

கூட்டத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். ஒருவர் பேசி முடித்துவிட்டு எழுந்து போனால் பெருங்கூட்டமே எழுந்து பின்னால் ஓடுகிறது. கிட்டத்தட்ட எல்லாக் கட்சி ஆட்களும் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். களத்தில் ஆட்களைச் சேர்த்து வைத்திருக்கிறார்கள். அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒவ்வொரு பூத்திலும் ஆட்கள் உண்டு. தேர்தல் வரும் போது பணத்தை நறுக்கென்று இறக்குகிறார்கள். கடைசி வாக்காளர் வரைக்கும் பணத்தைக் கொண்டு சேர்க்க ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். என்னதான் ஃபேஸ்புக்கிலும் ட்விட்டரிலும் புரட்சி செய்தாலும் அவர்களை அசைக்கவே முடியாது என்பது அரசியல்வாதிகளுக்குத் தெரியும். திடீர் புரட்சியாளர்களுக்குத்தான் இது தெரிவதில்லை.

தேர்தலில் நிற்க விரும்பிய அந்த நண்பனிடம் ‘எவ்வளவு பூத் இருக்குன்னு கணக்கு இருக்கா?’ என்றேன். அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ‘எத்தனை கிராமப் பஞ்சாயத்து, பேரூராட்சி, நகராட்சி தொகுதிக்குள்ள வருதுன்னாலும் கணக்கு எடுத்து வை’ என்றேன். நூற்றுக் கணக்கில் இருந்தது. ‘ஒரு கிராமத்துக்கு ஓர் ஆளாவது நமக்கு வேலை செய்ய வேணும். குறைஞ்சது நூறு பேரு..ஆள் சேர்க்க முடியுமான்னு பாரு..உங்க கட்சி ஆளுங்க இருக்காங்களா?’ என்றேன்.

கனவில் இருந்தவன் உடைந்து போனான். ‘பைக் எடுத்துட்டு ஒவ்வொரு ஊரா போனா ஜெயிக்க முடியாதா?’ என்றான். தொகுதியில் இரண்டரை லட்சம் வாக்காளர்களில் எத்தனை பேர்களை அப்படிச் சந்திக்க முடியும் என்று நினைத்திருந்தான் என்று தெரியவில்லை. நிலவரத்தைப் புரிய வைத்த பிறகு ‘சரி நிக்கல’ என்று ஒதுங்கிக் கொண்டான். 

சமீபத்தில் கன்னடத்தில் ஒரு படம் வெளியானது. ‘ஹம்பிள் பொலிட்டிசியன் நாக்ராஜ்’. பெங்களூரு நகராட்சியின் ஊழல் உறுப்பினர் நாக்ராஜ், தனது தொகுதியின் எம்.எல்.ஏவை கவிழ்த்துவிட்டு தமது கட்சியில் சீட் வாங்கித் தேர்தலில் நிற்பான். அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா திரும்பி பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் அருண் பாட்டீல், உள்ளூர் அரசியலின் காரணமாக பல்வேறு வகைகளில் பாதிக்கப்பட்டு தேர்தலில் நாக்ராஜை எதிர்த்து சுயேட்சையாக நிற்பான். இருவருடைய களப்பணியும் வேறு மாதிரியாக இருக்கும். கடைசியில் தகிடுதத்தங்களைச் செய்து நாக்ராஜ் வென்றுவிடுவான். க்ளைமேக்ஸில் அருண் பாட்டீலிடம் ‘சிட்டிஸனா இருக்கிற வேலையை நீ பாரு..அரசியலை நான் பார்த்துக்கிறேன்’ என்று நாக்ராஜ் சொல்வான். அருணுக்கு முகம் தொங்கிப் போகும். 

நல்லதொரு எண்டர்டெயினர் படம். அமேசான் ப்ரைமில் இருக்கிறது. 

படத்தைப் பார்த்த போது தேர்தல் வரும் போதெல்லாம் புரட்சி மோடுக்குச் செல்கிற இளைஞர்களின் ஞாபகம் வந்தது. அவர்களைக் குறை சொல்லவில்லை. தேர்தலில் மாற்றத்தை உருவாக்குதல் என்பது நல்ல நோக்கம்தான். ஆனால் தேர்தல் களம் என்பது இன்ஸ்டண்ட் காபி இல்லை. எம்.ஜி.ஆரிலிருந்து எல்லோருக்குமே முன் அரசியல் அனுபவம் உண்டு. கள நிலவரத்தைத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். ஃபேஸ்புக்கும் ட்விட்டரும் தேர்தல் களத்தில் பெரிய பொருட்டே இல்லை. தேர்தலுக்கு முந்தய நாள் இரவில் பத்து மணிவாக்கில் மின்சாரம் தடைபடும். அந்த ஒரு மணி நேரப் பட்டுவாடா போதும். தம் கட்டி வைத்திருந்த அத்தனை பிரச்சாரங்களையும் தவிடு பொடியாக்கிவிடும்.

செங்கோட்டையனும், செல்லூர் ராஜூவும் எந்த சமூக வலைத்தளத்தில் கணக்கு வைத்திருக்கிறார்கள்? அவர்களைத்தான் சமூக வலைத்தளங்களில் இஷ்டத்துக்குக் கலாய்க்கிறார்கள். அவரவர் தொகுதியில் அவர்கள் ஜெயிக்கமாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறீர்களா? தேர்தல் களம் என்பது முற்றிலும் வேறானது. அங்கே நிறைய விளையாட்டுக்கள் உண்டு. பணம் விளையாடுகிற இடத்தில் பணமும், சாதி விளையாடுகிற இடத்தில் சாதியும், கட்சி விளையாடுகிற இடத்தில் கட்சியும் விளையாடும். ‘மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவோம்’ என்று பொத்தாம் பொதுவாகப் பேசினால் ‘அவர் எனக்கு இருநூத்தம்பது தந்தாரு..நீ எவ்வளவு தருவ?’ என்று பொடனி அடியாக அடித்துத் துரத்திவிடுவார்கள்.

தேர்தல் வரப் போகிறது. அரசியலில் விளையாடிப் பார்க்க விரும்புகிற இளைஞர்கள் இப்பொழுதிருந்தாவது வேலைகளைத் தொடங்க வேண்டும். தேர்தலுக்கு பதினைந்து நாட்கள் முன்பாக பார்ட்- டைம்மாகப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றிருந்தால் துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. 

டிடிவி தினகரனைப் பார்த்தால் புரிந்து கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு ஊராகச் செல்கிறார். பணம் கைவசம் இருப்பது பெரிய காரியமில்லை. அதைச் சரியான வழியில் செலவழிக்க களத்தில் ஆட்கள் வேண்டும். அந்த அமைப்பைத்தான் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். ‘தேர்தல் வரும் போது பார்த்துக்கலாம்’ என்று வீட்டில் அமர்ந்திருக்கவில்லை. நல்லவரோ கெட்டவரோ- தேர்ந்த அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து அடுத்த தலைமுறையினர் கற்றுக் கொள்ள நிறைய இருக்கின்றன.

வெறுமனே ‘தேர்தலில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவோம்’ என்றெல்லாம் பேசியும் எழுதியுமிருந்தால் தொகுதிக்கு ஆயிரம் பேர் கூட மாற்றி வாக்களிக்கமாட்டார்கள். தேர்தல் அரசியலில் மாற்றங்கள் தேவை என பெரும்பாலான தமிழக இளைஞர்களுக்கு நல்ல எண்ணமுண்டு. ஆனால் அதை எப்படிச் செயல்படுத்துவது என்று புரியாமலே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அலுவலகக் கேண்டீனில் ‘பிஜேபி- காங்கிரஸ்’ என்று யாராவது பேச்சை எடுத்தால் காது கொடுத்துக் கேட்டுப் பார்த்தால் மத்திய பட்ஜெட் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். மோடி-ராகுல் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். ‘அதெல்லாம் மேல்மட்ட அரசியல். உங்க வார்டுக்கு யார் பொறுப்பாளர்’ என்று கேட்டால் தெரிவதில்லை. 

அரசியலில் மாற்றம் என்பது எம்.எல்.ஏ ஆவதும் அமைச்சர் ஆவதுமில்லை. அப்படியொரு நினைப்பில் இளைஞர் பட்டாளம் இருந்தால் எந்தக் காலத்திலும் இந்த அரசியல்வாதிகளை அசைக்கவே முடியாது. இன்றைக்கு இருக்கிற அரசியல்வாதிகளின் அதே குணநலன்களைக் கொண்டவர்கள்தான் அடுத்த ஐம்பதாண்டுகளுக்குப் பிறகும் நம் மண்ணை ஆண்டு கொண்டிருப்பார்கள். அரசியலிலும் களத்திலும் மாற்றத்தை உருவாக்க வேண்டுமானால் கீழ் மட்டத்திலிருந்து சலனத்தை உருவாக்க வேண்டும். நம் தெருவிலிருந்து, நம் வார்டிலிருந்து, நம் பஞ்சாயத்திலிருந்து...

Feb 11, 2018

என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?

குளத்தைத் தூர் வாரினோம். நீர் நிரம்பியது. சந்தோஷம். அடுத்து? குளத்தைச் சுற்றிலும் பத்து புங்கன் மரங்களை நட்டு வைக்கலாம் என்றுதான் யோசனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இத்தகைய காரியங்களைப் பொறுத்த வரையில் களத்தில் கால் வைத்துப் பார்த்தால்தான் ஏதாவது புதியதாகத் தோன்றும். கடந்த ஒன்றிரண்டு நாட்களாக நிறையப் பேர்களிடம் ‘செடி நட்டு வைக்க ஏற்பாடு செஞ்சுடலாம்’ என்று பேசி ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தோம். நான்கைந்து பேர்களாகக் குளத்தைப் பார்க்கச் சென்றிருந்த போது மொத்த திட்டத்தையும் ஓரமாக வைத்துவிடும்படியான மின்னலொன்று அடித்தது.

அடர்வனம். (Dense forest)

மியவாக்கி முறை பற்றி முன்பு சில முறை எழுதியிருக்கிறேன். இணையத்தில் தேடினாலும் கிடைக்கும். குறுகிய இடத்தில் நிறைய மரங்களை வெகு நெருக்கமாக வைக்கும் முறை இது. இருபது செண்ட் இடமிருந்தால் இரண்டாயிரத்து ஐநூறு மரங்களை வளர்த்துவிட முடியும். கொஞ்சம் செலவு பிடிக்கும். எப்படியும் ஒன்றரை லட்ச ரூபாயாவது ஆகும். நாற்று வாங்கி, மண்ணைத் தோண்டி, தோண்டிய மண்ணில் குப்பையைக் கலந்து, சொட்டு நீர் பாசனம் அமைத்து, சுற்றிலும் கம்பிவேலி அமைத்து என நிறைய வேலைகள் இருக்கின்றன.

குளத்தை ஒட்டிய மாதிரியே இடமிருக்கிறது. அந்த இடத்தில் அடர்வனம் அமைப்பதாகத் திட்டம். இத்தகைய காரியங்களில் உள்ளூர்காரர்களின் ஒத்துழைப்பு மிக அவசியம். அவர்களின் கருத்துக்களை உள்வாங்கி நம்முடைய திட்டங்களில் சில மாறுதல்களைச் செய்வது திட்டம் முழுமையாக வெற்றியடைய உதவும். நேற்று கணினியைத் தூக்கிச் சென்று ஊரில் சிலரை அழைத்து விவரித்திருக்கிறோம். அடர்வனம் என்பதன் அடிப்படை, அதனால் உண்டாகக் கூடிய சாதக பாதகங்கள் என எல்லாவற்றையும் ஒரு மணி நேரம் விவரித்துவிட்டு அவர்களுடன் சிறு கலந்துரையாடலும் நடத்தினோம். உள்ளூர்வாசிகளுக்கு வெகு சந்தோஷம். முழுமையான ஒத்துழைப்பைத் தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒத்துழைப்பார்கள். அவர்களின் ஒத்துழைப்பு இல்லையென்றால் குளம் தூர்வாரப்பட்டு, நீர் நிரம்பியது என்பதெல்லாம் நடந்திருக்கவே நடந்திருக்காது. 

முதற்கட்டமாக உள்ளூர்க்காரர்கள் சிலரை அழைத்துப் பேசி ஆரம்பகட்ட திட்டமிடல்களைச் செய்து வைத்திருக்கிறோம். இனி முழுமையான செலவுத் திட்டத்தைத் தயாரிக்க வேண்டியிருக்கிறது. தயாரிப்பைச் செய்து அடுத்த வாரம் மீண்டும் ஊர்க்காரர்கள் அத்தனை பேர்களையும் அழைத்து விவரிக்கவிருக்கிறோம். மியவாக்கி முறையில் மிகச் சிறப்பாக அடர்வனத்தை உருவாக்கியிருக்கும் களம் அறக்கட்டளையினரையும் அழைத்து வர வேண்டியிருக்கிறது. திருப்பூர் மாவட்டத்தில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் அவர்களின் ஆலோசனை மிகுந்த உதவியாக இருக்கும்.



பிப்ரவரி இறுதி அல்லது மார்ச் தொடக்கத்திற்குள் செடிகளை நட்டுவிடுவோம். காலம் தாழ்த்திக் கொண்டிருந்தால் பங்குனி சித்திரையில் வெயில் உச்சிக்கு ஏறும் போது குளத்து நீர் வற்றத் தொடங்கிவிடும். அதற்குள்ளாக செடிகளை உயிர்பிடிக்கச் செய்துவிட வேண்டும். குளத்தை ஒட்டினாற் போலவே அரசாங்கத்தின் ஆழ்குழாய் இருக்கிறது. ஒரு மோட்டாரைப் பொறுத்தினால் அந்த ஆழ்குழாயிலிருந்து நீரை எடுத்துக் கொள்ளலாம். 

பெரிய வேலைதான். ஆனால் செய்ய முடியாததில்லை.

இந்தக் குளத்தையும் அடர்வனத்தையும் முன்மாதிரியானதாக அமைத்துவிட்டால் பின் தொடர்ந்து அக்கம்பக்கத்து ஊர்களிலும் யாரேனும் முன்னெடுக்கக் கூடும். வெளியூர்க்காரர்களுக்கும் இதுவொரு வழிகாட்டியான மாதிரியாக அமைந்துவிடும். 

அருகிலேயே நீர் நிரம்பிய குளம். எழுபத்தைந்து வகையான மரங்களுடன் பறவைகளுக்கான ஒரு குட்டி சரணாலயம் என இந்தக் குளத்தையே இரண்டொரு வருடங்களில் மாற்றிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஓர் ஊரில் நூறு மரங்களை நட்டு அவற்றில் நாற்பது மரங்களைக் காப்பதைவிடவும் மூன்றாயிரம் மரங்களை ஒரே இடத்தில் நட்டு அவற்றில் இரண்டாயிரத்து ஐநூறு மரங்களைக் காப்பது சிரமமில்லை. செய்துவிடலாம்- நண்பர்கள் நிறையப் பேர் தோள் கொடுக்கவிருக்கிறார்கள்.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு வரைக்கும் குளத்தைத் தூர்வாருவோம் என்று நினைக்கவேயில்லை. நிகழ்ந்தது. ஆயிரம் சுமை மண்ணை குளத்திலிருந்து அகற்றுவோம் என்றுதான் முதலில் கருதினோம். பதினைந்தாயிரம் சுமை மண் வெளியேற்றப்பட்டது. குளத்தில் நீர் நிரம்பும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. நிரம்பியது. அடர்வனம் அமைப்போம் என்று கடந்த வாரம் வரைக்கும் நினைக்கவில்லை. இப்பொழுது வேலைகளை ஆரம்பித்துவிட்டோம். முடித்துவிட்டுப் மிச்சத்தைப் பேசுவோம்.


நன்றி.

Feb 9, 2018

நம்ம ஆளு

முன்னாள் அமைச்சர் ஒருவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். அந்தக் காலத்து மனிதர். இப்பொழுது தீவிர அரசியலில் ஈடுபடுவதில்லை. மாலை ஐந்து மணிக்கு வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு ஏழு மணிக்குச் சென்று சேர்ந்தேன். திருமணம் ஒன்றுக்கு கிளம்புவதற்காகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். சட்டையை மடித்துவிட்டபடி அவர் வந்த போது எழுந்து வணக்கம் சொன்னேன். அவருக்கு அபாரமான ஞாபக சக்தி. கடந்த முறை சந்தித்த போது பேசியதையெல்லாம் நினைவுபடுத்தினார். எனக்கு இத்தகைய முன்னாள் முக்கியமான ஆட்களைச் சந்திக்கும் போது அந்தக் காலத்து ரகசியத் தகவல்களைக் கேட்கத் தோன்றும். அப்படி யாரும் அப்படியே சொல்லிவிட மாட்டார்கள். இன்றைக்கு பெருந்தலையாக உள்ளவரைச் சுட்டிக்காட்டி ‘அவரெல்லாம் நீங்க வளர்த்த ஆள்தானே?’ என்றுதான் ஆரம்பித்தால் கொசுவர்த்தி சுருள ஃப்ளாஷ்பேக் ஓடும். இத்தகைய ரகசியங்களை உடனடியாக எழுதப் போவதில்லை ஆனால் அவை எந்தக் காலத்திலும் யாருக்குமே சிக்காத ரகசியங்களாக இருக்கும்.

கல்லூரி ஆரம்பித்த அல்லக்கைகளின் கதையிலிருந்து எம்.ஜி.ஆர் விட்டு விளாசிய எம்.எல்.ஏ வரைக்கும் நிறையக் கிடைக்கும். கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவருக்கு நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. 

‘அண்ணா நீங்க கிளம்புங்க..இன்னொரு நாளைக்கு வர்றேன்’ என்றேன். ‘டிபன் சாப்பிட்டுட்டு போங்க’ என்றார். இரவு உணவுக்கு இன்னொருவர் வீட்டுக்கு வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு வந்திருந்தேன். எழுவதற்கு முன்பாக ‘நீங்க எடப்பாடி பக்கமா? டிடிவி பக்கமா?’ என்றேன். அவர் யோசிக்கவே இல்லை.

‘சுப்பராயனுக்கு அப்புறம் இப்போத்தான் ஒரு கவுண்டர் சி.எம் ஆகியிருக்காரு..எண்பத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு அப்புறம்..இனி எந்தக் காலத்துல இதெல்லாம் சாத்தியம்ன்னு தெரியல...அதனால ஈபிஎஸ் பக்கம்தான்’ என்றார். குபீரென்றானது. ஊரில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் கடந்த ஒரு வாரத்தில் இரண்டு மூன்று பேர்களாவது இதைச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

இதற்கு முன்பாக இதே வசனத்தை உதிர்த்தவர் ஒரு விவசாயி. ‘இந்த ஆட்சியில் விவசாயிக்குன்னு என்னங்க செஞ்சிருக்காங்க? அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டம் கூட கெடப்புலதான் கெடக்குது’ என்றேன். 

‘அவரு ஆட்சியைக் காப்பாத்தறதே பெரும்பாடு...இத்தனை கசகசப்புல இதையெல்லாம் எதிர்பார்க்க முடியுமா?’ என்று இயல்பாகச் சொன்னார். ஒன்றுமே செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. என் சாதிக்காரன் ஆட்சி. இதுதான் அவரது மனநிலை. அவன் நல்லவனோ கெட்டவனோ- கவுண்டன். அவ்வளவுதான். 

படித்தவர்கள், ஓரளவு விஷயம் தெரிந்தவர்கள் என்று நாம் நம்புகிறவர்களே இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்தில் ‘இருநூற்றைம்பது ரூபா வாங்கிட்டு ஓட்டுப் போட்ட உங்களுக்கு ஒபாமாவா முதலமைச்சர் ஆவாரு?’ என்று கலாய்ப்பதெல்லாம் டூ மச். சாதியும் பணமும் விரவிக் கிடக்கும் நம் மண்ணில் இந்த இரண்டுமில்லாமல் மாற்று ஆட்சியைக் கொண்டு வந்துவிடுவோம் என்று பேசுவதெல்லாம் எவ்வளவு தூரம் சாத்தியம் என்றே புரியவில்லை. 

எல்லாச் சாதியிலும் இப்படியான ஆட்கள்தான் இருக்கிறார்கள். விஜயேந்திரன் பார்ப்பனன் என்பதற்காகவே முட்டுக் கொடுக்கும் பிராமணர்கள், குற்றவாளி இசுலாமியன் என்பதற்காகவே ‘அதனால் என்ன’ என்று கேட்கும் இசுலாமியர்கள், ‘சசிகலா எங்காளு’ என்னும் தேவர்கள் என சகல சாதியிலும், சகல மதத்திலும் ‘இது நம்ம ஆளு’ என்கிறவர்கள் நிறைந்து கிடக்கிறார்கள்.

முத்திரைத்தாள் மோசடி வழக்கில் கைதான முகம்மது அலி பற்றி ஒரு பேராசிரியர் சொன்ன விவகாரம் இது. நிகழ்ந்து முப்பத்தைந்து வருடங்கள் ஆகியிருக்கக் கூடும். டி.எஸ்.பி தேர்வினை தமிழ்நாடு அரசுத் தேர்வாணையம் நடத்துகிறது. உத்தேசப் பட்டியலில் பேராசிரியரியரின் பெயர் இடம் பெற்றிருக்கிறது. தேர்வாணையத்தில் இருந்தவர்கள் மூலமாக இந்தத் தகவலைப் பேராசிரியர் தெரிந்து கொள்கிறார். பட்டியலில் முகம்மது அலியின் பெயர் இல்லை. ஆனால் பட்டியல் வெளியாகும் போது முகம்மது அலியின் பெயர் உள்ளே நுழைக்கப்பட்டு பேராசிரியரின் பெயர் கீழே தள்ளப்பட்டிருகிறது. பேராசிரியர் தேர்வாணையக் குழுவில் இருந்த தமது சாதிக்கார உறுப்பினரை அணுகிக் கேட்கிறார். ஆனால் பலனில்லை. ஓர் இசுலாமியப் பெரியவரின் அழுத்தமான பரிந்துரையினால் முகம்மது அலி டி.எஸ்.பி ஆகி, கருணாநிதியைக் கைது செய்து, டி.ஐ.ஜி ஆகி கடைசியில் முத்திரைத்தாள் மோசடி வழக்கில் கைதானது வரைக்கும் வேறு கதை. 

நம் மண்ணில் சாதிப்பாசமும், மதப்பற்றும் நீரு பூத்த நெருப்பாக உள்ளே கனன்று கொண்டேயிருக்கிறது. அவ்வப்பொழுது அப்பட்டமாக எட்டிப் பார்த்தும் விடுகிறது. ‘நம்ம சாதி அதிகாரி’ ‘நம்ம சாதிப் பணக்காரன்’ என்று வாழ்த்துகிற, குலாவுகிற, சாதியால் ஒன்றிணைந்தவர்கள் இருக்கும் நிலத்தில் ‘இது சாதியில்லாத பூமி’ என்று யாராவது முழங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது இதையெல்லாம்தான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். நாய்க்கன் நாய்க்கனுக்கும் நாடார் நாடாருக்கும் கவுண்டன் கவுண்டனுக்குமாக ஆதரவு தெரிவிக்கும் பூமி இது. அவன் எவ்வளவு மோசமானவனாக வேண்டுமானாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே-  என் சாதிக்காரன் என்ற ஓர் அடையாளம் போதாதா என்று நினைக்கிறவர்கள்தான் நிரம்பிக் கிடக்கிறார்கள். 

தேவனுக்கு எதிராக பள்ளன், பள்ளனுக்கு எதிராக பறையன், வேட்டுவனுக்கு எதிராக வெள்ளாளன், நாடாருக்கு எதிராக தேவன் என்று சாதிய ரீதியில் பிளவுற்றுக் கிடக்கும் சமூகம்தானே நாம்? அமைச்சர்கள் தொடங்கி அதிகாரிகள் வரையிலும், சாமானிய மனிதர்களில் தொடங்கி சாதியத் தலைவர்கள் வரையிலும் இப்படித்தான் பிளவுற்றுக் கிடக்கிறார்கள்.

பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் இருந்தபடியே ‘இந்த முறை கொங்கு மண்டலத்தில் அதிமுக அடி வாங்கும்’ என்று மனப்பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தால் பெப்பரப்பே என்றுதான் ஆகும் போலிருக்கிறது. செங்கோட்டையன், தங்கமணி, வேலுமணி, கருப்பணன் என்று ஏகப்பட்ட கவுண்டர்கள் அமைச்சர்களாகக் கோலோச்சுகிறார்கள். ஆளுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு தொகுதிகளுக்கு பொறுப்பேற்று தொகுதிக்கு பத்துக் கோடி என்று செலவு செய்தால் கூட கணிசமான தொகுதிகளை அள்ளியெடுத்துவிடுவார்கள். இதேதான் தென் தமிழகத்திலும் நிகழும். வட தமிழகத்திலும் நிகழும்.

விஜயகாந்த் தொடங்கி ரஜினி, கமல் வரைக்கும் இந்தப் புள்ளியில்தான் அடி வாங்குவார்கள். கட்சி ரீதியிலான கட்டமைப்பு மட்டுமே ஓட்டு வாங்கித் தருவதில்லை. ‘பணத்தால ஜெயிச்சுடுவாங்க’ என்பதைத் தாண்டியும் சாதி என்றொரு அம்சம் இருக்கிறது. இங்கே ஒவ்வொரு கட்சிக்கும் சாதிய ரீதியிலான கட்டமைப்பு மிக அவசியம். கேவலம்தான். ஆனால் இதுதான் நிதர்சனம்.