Nov 29, 2017

அப்ரைசல் முடிஞ்சுதா?

வருடக் கடைசி வந்துவிட்டது. ‘இந்த வருஷம் பூரா நீ என்ன செஞ்ச?’ என்று மனசாட்சியே இல்லாமல் கேட்கிறார்கள். வருடத் தொடக்கத்தில் ‘நீ மலையைத் தாண்டுற; கடல்ல குதிக்குற’ என்றெல்லாம் மேலாளர் எழுதி வைக்க அதற்கெல்லாம் தலையாட்டி வைத்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு வருடமும் இப்படித்தான். கடைசி நேரத்தில் அழைத்து ‘நீ அதைச் செய்யல; இதைச் செய்யல...நீ செஞ்ச லோலாயத்துக்கெல்லாம் சேர்த்து கொடுத்திட்டிருக்கிற சம்பளத்தைக் குறைக்கணும்..எப்படி வசதி’ என்கிறார்கள். ‘அய்யோ சாமீ...நீங்க பெரியவங்க..அப்படியெல்லாம் சொல்லக் கூடாது..சேர்த்துக் கொடுக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை..கொடுத்துட்டு இருக்கிற சம்பளத்துல கை வெச்சுடாதீங்க’ என்று கெஞ்ச வைத்துவிடுகிறார்கள். அப்படிக் கீது எசகுபிசகாக ஆகிவிட்டால் வீட்டில் காக்கா குருவி கூட மதிக்காது.

‘எப்போ பார்த்தாலும் பொழப்பு கெட்ட வேலையவே பண்ணிட்டு இரு...’ என்று பாட்டுப் பாட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். ஃபேஸ்புக், ப்லாக் என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு பொழப்புக் கெட்ட வேலை. நமக்கு பொழப்பே அதுதான் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவா போகிறது?

வீட்டில் இருப்பவர்கள் கலாய்ப்பார்களே என்று பயந்து மேலே இருப்பவர்களிடம் கெஞ்சினால் ‘சரி இந்த வருஷம் கை வைக்கல..ஆனா அடுத்த வருஷம்...’ என்று இக்கு வைத்து மலையைத் தோண்டிக் கடலைப் புரட்டிவிடுவதாகச் சத்தியம் செய்யச் சொல்கிறார்கள். அந்தப் பதற்றத்திலும் நடுக்கத்திலும் இருப்பவனிடம் நீலத் திமிங்கல விளையாட்டை விளையாடச் சொன்னாலும் கூட சரி என்றுதான் சொல்வான். ‘அப்படியே ஆகட்டும் பகவானே’ என்று சத்தியம் அடித்து வைத்திருக்கிறேன். அதோடு சரி. வருடக் கடைசியில் அதையெல்லாம் படித்துப் பார்த்தால் பெரிய உருண்டை ஒன்று தொண்டையை வந்து அடைத்துக் கொள்கிறது. எந்த உருண்டை எங்கேயிருந்து வந்து அடைத்திருக்கிறது என்று புரியாமல் மண்டை காய்கிறது.

என்னதான் தலையே போனாலும் சத்தியம் மட்டும் செய்துவிடுத்துவிடக் கூடாது. மனைவியிடம் செய்கிற சத்தியத்தையே ஒழுங்காகக் கடைபிடிக்க முடிவதில்லை. அதைவிடவா மேலாளரும் நிறுவனமும் கதற வைத்துவிடுவார்கள். அப்புறம் எதற்கு சத்தியம்? அடுத்த வருடமாவது தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த வருடத்திற்கான உற்சவம் ஆரம்பித்துவிட்டது. தினசரி ஒரு கட்டுரை எழுதச் சொன்னாலும் கூட எழுதிவிடலாம். ‘உருப்படியா என்ன செஞ்ச?’ என்று மனசாட்சியே இல்லாமல் கேட்கிறார்கள். எதை எழுதுவது எப்படி எழுதுவது எனப் புரியாமல் கையும் ஓடவில்லை. காலும் ஓடவில்லை. ரொம்ப சங்கடமாக இருக்கிறது. ஆனால் இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் வேலைக்கு ஆகாது. மனசாட்சியைக் கொண்டு போய் அன்புச்செழியனிடம் அடமானம் வைத்துவிட்டு வந்து எழுதிக் கொட்டி கிளறி மூடி வைத்துவிட்டேன். நீங்கள் மட்டும் படித்துப் பார்த்தால் அரண்டு போய்விடுவீர்கள். 

நீங்களே அரண்டு போவீர்கள் என்றால் மேலாளரை நினைத்துப் பாருங்கள். அநேகமாக துக்கத்தில் அவர் தனியறையில் அழுது புரண்டிருக்க வேண்டும். பக்கத்தில் இருந்தவன் செய்த வேலையையெல்லாம் நான் செய்ததாக எழுதி வைத்திருக்கிறேன். அழைத்தார். கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டார் போல. நானும் வாழைப்பழத்தைத் திருடித் தின்ற செந்தில் போல நின்றேன்.

‘அப்ரைசல்தானே செய்யச் சொன்னேன்?’ என்றார். 

‘ஆமாங்கய்யா’ என்றேன். விவேக் ஜெயராமன் பெங்களூரில் ஐடிசி நிறுவனத்தில் இருந்த போது மேலாளருக்கு டீ எல்லாம் எடுத்து வந்து தருவாராம். அவரளவுக்கு பம்ம மாட்டேன் என்றாலும் ஓரளவுக்கு பம்முவேன். நாம்தான் பெரிய ரவுடியாச்சே! அந்தளவுக்கு பம்ம வேண்டிய அவசியமில்லை.

‘நீ என்ன Boasting செஞ்சிருக்க?’ என்றார். இப்படியெல்லாம் புதுப் புது சொற்களைப் பயன்படுத்தினால் ஆத்திர அவசரத்துக்கு எங்கே போய் அகராதியைத் தேடுவது. புரிந்தும் புரியாததும் பார்ப்பது போல அவரைப் பார்த்தேன். ‘அவன் செஞ்ச வேலையெல்லாம் நீ செஞ்சதா எழுதியிருக்க’ என்றார். நாம் ஏதாவது செய்திருந்தால் எழுதலாம். நாவல் எழுதினேன். சினிமாவுக்கு விமர்சனம் எழுதினேன் என்றால் சம்பளம் கொடுப்பார்களா? 

‘அவனுக்கு ஒரு சந்தேகம் இருந்துச்சு..அதை நான்தானே சரி செஞ்சேன்’ என்றேன். அவருக்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது. வடிவேலு கணக்காக ‘ஆஹான்’ என்றார்.

அவர் என்ன கேட்டாலும் பதில் சொன்னேன். அவருக்கே ஒரு வழியாகிவிட்டது. ‘விட்டால் என் வேலையைக் கூட நீயே செஞ்சதா சொல்லுவ போலிருக்கு’ என்றார். மேலாளரின் மேலாளர் மட்டும் அழைத்துக் கேட்கட்டும். தயக்கமே இல்லாமல் அப்படித்தான் சொல்வேன். ‘அவர் என்னங்க செஞ்சாரு? அவரோட எல்லா வேலையையும் நானே இழுத்துப் போட்டு செஞ்சேன்’ என்பேன். இவரிடமே எப்படிச் சொல்ல முடியும். அந்தளவுக்கு லஜ்ஜை இல்லாதவனாக இல்லை.

ஒரு மணிநேரம் சத்சங் நடத்திவிட்டார். ‘உன்னை மலை போல நம்பியிருந்தேன்’ என்று அவர் சொன்ன போது எனக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. ‘யாரை நம்பணும் யாரை நம்பக் கூடாதுன்னு ஒரு தராதரம் வேண்டாமா?’ என்று தொண்டை வரைக்கும் வார்த்தைகள் வந்துவிட்டன. உருண்டை வேறு அடைத்திருந்ததல்லவா? அது கொஞ்சம் வார்த்தைகளைப் பிடித்து வைக்க இந்த நேரத்தில் எதைப் பேசினாலும் வம்பாகப் போய்விடும் என்றும் நானே விழுங்கிக் கொண்டேன். கடந்த வருடத்தில் நிறைய அழிச்சாட்டியங்களைச் செய்திருக்கிறேன்.

‘இன்னன்ன தேதியில் அனுப்பின கேள்விகளுக்கு எல்லாம் ஒழுங்கா பதில் அனுப்பல; கடைசி வரைக்கும் ஃபாலோ செய்யல’ என்றெல்லாம் அடுக்கினார். அனுஷ்கா, நயன்தாரா என்றால் கூட ஃபாலோ செய்யலாம். அட்லீஸ்ட் மனுஷி சில்லார். ம்ஹூம். நாய்ப் பிழைப்பு. ஓலிவரையும் ரோஜரையும் ஃபாலோ செய்ய வேண்டுமாம்.

கடைசி அஸ்திரம். ‘நைட் ஷிஃப்ட் எல்லாம் வந்தேனே’ என்று சொன்னேன். அந்த இடத்தில்தான் கொஞ்சம் மனம் இளகிவிட்டார். அதைத் தவிர பெரிய சாதனை எதுவும் செய்யவில்லை.

‘இதையேதான் டீம்ல இருக்கிற அத்தனை பேரும் சொல்லுவாங்க’ என்றார். மேலாளர்களுக்கு நம்மை மடக்குகிற வழி தெரிகிறது. 

என்னதான் சொல்ல வருகிறார் என்றே புரியாத அளவுக்கு மடச்சாம்பிராணியா என்ன?

மீண்டும் ‘நீ செஞ்சதுக்கு உன் சம்பளத்தைக் குறைக்கணும்’ என்றுதான் வந்து நிற்பார்.  வீட்டில் இருப்பவர்களையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்துவிட்டு ‘அய்யோ சாமீ’ என்று நானும் அதே இடத்துக்கு வந்து நிற்பேன்.  

‘அடுத்த வருடத்தில் என்ன செய்வன்னு சத்தியம் பண்ணு’ என்பார்.

‘பெருமாளே’ என்று தசாவதாரம் அசின் மாதிரி புலம்பிவிட்டு ‘கூகிள் கம்பெனியை வாங்கி அதை நம்ம கம்பெனி கூட இணைச்சு..சுந்தர் பிச்சையை உங்களுக்குக் கீழ வேலை செய்ய வைக்கல...’ என்று தொடைய மேலே தூக்கித் தட்டி முடிக்க டைன்..டடடடடைன் என்று அண்ணாமலை தீம் மியூஸிக் ஒலிக்க வெளியே வருவேன். எத்தனை வருடமாக இதையவே செய்து கொண்டிருக்கிறோம்! இந்த வருடம் செய்ய மாட்டோமா?

Nov 28, 2017

செமையா கோபம் வருது

கடந்த வாரத்தில் ஒரு சம்பவம். மூன்றாம் வகுப்பு மாணவன் சக மாணவனைத் தாக்கிவிட்டான். அடிபட்ட மாணவனுக்கு மண்டை உடைந்துவிட்டது. வழக்கமாக பள்ளிகளில் நடக்கக் கூடிய சச்சரவுதான். ஆனால் பிரச்சினை அதுவன்று. அடித்த மாணவனை யாராலும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அடித்த மாணவனின் பெற்றோரை பள்ளிக்கு அழைத்து வந்து பேசியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சொன்னாலும் அவன் கேட்பதாக இல்லை போலிருக்கிறது. எங்கள் லே-அவுட்டில் குடியிருப்பவரின் குழந்தைதான் அடி வாங்கிய குழந்தை. குழந்தையின் அம்மா சொல்லித்தான் எங்களுக்குத் தெரியும். ‘அந்தப் பையனோட வயசுக்கும் கோபத்துக்கும் சம்பந்தமே இல்லைங்க’என்றார். 

காவல்துறையில் புகார் அளிக்கப் போவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். பேச்சுவார்த்தை நடந்திருக்கிறது. ஆசிரியர் யாராவது அடித்திருந்தால் சட்ட ரீதியிலான நடவடிக்கை எடுக்கலாம். அடித்தவனும் குழந்தைதான். சட்டத்தின் பிடியில் சிக்க வைக்க வேண்டியதில்லை. பள்ளியிலேயே மனநல மருத்துவருக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு அந்தச் சிறுவனுக்கு தகுந்த வழிகாட்டலைச் செய்வதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் ஒத்துக் கொண்டார்கள்.  

ஐந்தாறு நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு செய்தி வந்திருந்தது. டெல்லியில் நான்கரை வயதுச் சிறுவன் தனது வகுப்பில் உடன்படிக்கும் பெண்ணை பாலியல் பலாத்காரம் செய்துவிட்டான். வகுப்பறையில் வைத்தே எல்லை மீறியிருக்கிறான். விரல்களையும் கூரான பென்சிலையும் பயன்படுத்தியிருக்கிறான். அவனுக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும் என்றே புரியவில்லை. அந்தப் பெண் குழந்தைக்கு புண் ஏற்பட்டு வலி உண்டான பிறகு அழத்தொடங்கிய பிறகு அம்மாவுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. அவர்கள் நேரடியாக காவல்துறையில் புகார் அளித்துவிட்டார்கள். தவறிழைத்த குழந்தை மீது வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவனது பெற்றோரை அழைத்துப் பேசியிருப்பார்கள். அவர்கள் இதனை எப்படி எதிர் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். வாழ்க்கையின் உச்சபட்சக் கொடூரம் அவர்களுக்கு. நான்கரை வயது என்றால் அதிகபட்சம் யு.கே.ஜி படித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும்.

பெங்களூரில் ஒரு மனோவியல் மருத்துவர் இருக்கிறார். ஜெயநகரில் ஒரு மருத்துவமனையில் அவரைச் சந்திக்கலாம். வெகு பிரபலம். அவரிடம் பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. குழந்தைகளின் மனோவியல் பற்றித்தான் பேச விரும்பினேன். ‘குழந்தைக்கு உடம்புல ஒரு பிரச்சினைன்னா பெத்தவங்க பதறிடுறாங்க’ என்றார். வாஸ்தவம்தான். ‘ஆனால் மனசுல இருக்கிற பிரச்சினைகளைக் கண்டுக்கிறதே இல்லை’ என்றார். கண்டு கொள்வதே இல்லை என்பதைவிட உளவியல் சம்பந்தப்பட்ட புரிதல்கள் நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு இல்லை என்பதுதான் நிஜம். 

பெரியவர்களின் மனம் சார்ந்த பிரச்சினைகளைக் கூட ‘இவங்களுக்கு ரொம்பக் கோபம் வருது’ என்று பேசிவிட்டுத் தாண்டிவிடுகிறோம். வயதானால் கோபம் வரத்தான் செய்யும் என்கிற அளவுக்குத்தான் நம்முடைய புரிதல் இருக்கிறது. ஏன் கோபப்படுகிறார்கள், எதனால் அவர்களுக்குப் பசிப்பதில்லை, ஏன் உறக்கம் கெடுகிறது என்பதையெல்லாம் அலசத் தொடங்கினால்தான் என்னவோ சிக்கல் இருக்கிறது எனத் தெரிகிறது. நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், துக்கம், தனிமை, உடலியல் பிரச்சினைகள் என்று என்னவோ ஒரு காரணம் ஒளிந்திருக்கும். தெரிந்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டால் மிகச் சாதாரணமாகக் கையாளக் கூடியதாக இருக்கக் கூடும். கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட்டால் அவர்கள் கோபத்தை நம் மீது காட்ட, நாம் அவர்கள் மீது காட்ட என தினசரி பிரச்சினைகள்தான்.

உடல் ரீதியிலான சிக்கல்கள்தான் நம்மைப் பொறுத்தவரைக்கும் சிக்கல்கள். உளவியல் சிக்கல்களுக்கு நாம் வெவ்வேறு பெயர்களை வைத்திருக்கிறோம். கோவக்காரன், அடங்காமாரி, முரடன் என்பது மாதிரியான பெயர்கள். அவற்றைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. உளவியல் சிக்கல்களில் பெரும்பாலானவை தீர்க்கக் கூடியவை. ‘இப்படியான அறிகுறிகள் தெரிகின்றன...உளவியல் காரணமாக இருக்கக் கூடுமோ?’ என்று ஆலோசனை கேட்பதற்கு சரியான நண்பர்கள் இருந்தால் போதும். மோப்பம் பிடித்து சரியான வல்லுநர்களை அணுகித் தீர்த்துவிடலாம். கண்டு கொள்ளாமலே விடுவதுதான் பல பிரச்சினைகள் தீர்க்கவே முடியாதவையாகிவிடுகின்றன. 

பெரியவர்களுக்கே இந்த நிலைமைதான் என்றால் குழந்தைகள் பற்றிக் கேட்க வேண்டுமா? ‘முளைச்சு மூணு இலை விடல அதுக்குள்ள உனக்கென்னடா கோபம்?’ என்று நம் ஈகோவைத்தான் காட்டுவோம். ‘ரெண்டு சாத்து சாத்துனா வழிக்கு வந்துடுவான்’ என்று நினைக்கத் தோன்றும். நம் கோபத்துக்கும் மிரட்டலுக்கும் குழந்தை நிச்சயமாக பயந்துவிடும். ஆனால் அது உள்ளுக்குள் தேங்கிவிடும். அப்படித் தேங்குகிற கோபமும், வன்மமும், பாலியல் இச்சைகளும் சரியான வடிகால் இல்லாமல் அவர்களை மேலும் மேலும் சிக்கலுக்குள்ளாக்குகின்றன.

‘எனக்கு உளவியல் ரீதியில் எந்தப் பிரச்சினையுமே இல்லை’ என்று நாம் நம்புவதே கூட உளவியல் பிரச்சினைதான் என்றார் மருத்துவர். எல்லோரிடமும் ஏதேனும் சிக்கல் இருக்கக் கூடும். 100% முழுமை என்பதெல்லாம் எதிலும் இல்லை. நம் உடலில் இருக்கும் பிரச்சினைகளைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது போல உளவியல் சார்ந்த பிரச்சினைகளையும் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பவர்களுக்கு அடுத்தவர்களின் உதவி தேவைப்படுவதில்லை. தமது கட்டுப்பாட்டை மீறி நோய்மை பெருகும் போது வல்லுநர்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது. 

குழந்தைகளுக்கு தம்முடைய உள்ளம் சார்ந்த பிரச்சினைகளைப் பிரித்து உணரத் தெரிவதில்லை. டிவியை நிறுத்து என்றால் கோபம் வருகிறது. மொபைலில் விளையாடாதே என்றால் கோபம் வருகிறது. கோபம் தவறில்லை. ஆனால் அதைக் கட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்ள அவர்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். அதைப் பழக்க வேண்டும். ‘எம்பையனுக்கு கோபம் ஜாஸ்தி’ என்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பதுதான் விளைவுகளை மோசமாக்குகின்றன. பெற்றவர்கள் அதைச் சொல்லித் தரவில்லையென்றால் இந்தச் சமூகம் சொல்லித் தந்துவிடும். நாம் கோபத்தைக் காட்டினால் தெருவில் போகிறவன் திருப்பி நம்மிடம் காட்டுவான் என்பது குழந்தைகளுக்கு வெகு சீக்கிரம் புரிந்துவிடும். ஆனால் பெரும்பாலான குழந்தைகள் தனிமையில் வளர்கின்றன. அவர்களின் நட்புவட்டம் மிகச் சுருங்கியது. அத்தகைய குழந்தைகளுக்கு பெற்றவர்களும் சொல்லித் தராமல் தெருவும் சொல்லித் தராவிட்டால் அவர்களது உளவியல் சிக்கல்கள் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை அடைகின்றன.

Anger Management in Kids என்பது குழந்தை வளர்ப்பில் மிக முக்கியமான களம். நாம் பெரிதும் கண்டுகொள்ளாத ஏரியா.

பசியில் இருக்கும் போது கோபம் வரும். அதனால் முடிந்தவரைக்கும் பசி வராமல் பார்த்துக் கொள். கோபம் வந்தால் பேச்சைக் குறைத்துவிடு, கோபம் வரும் போது பிடித்த வேலையில் கவனத்தை திசை மாற்று, யாரிடமும் முகத்துக் நேராகக் கோபத்தைக் காட்ட வேண்டாம் என்பதெல்லாம் கூட கோப மேலாண்மையின் சில அம்சங்கள்தான். சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டால் நம்மைவிடவும் குழந்தைகளால் கோபத்தைக் கையாள முடியும். வெள்ளைக்காரர்களில் கோபத்தை முகத்தில் அறைந்தாற் போலக் காட்டுகிறவர்கள் வெகு குறைவு. நாசூக்குத் தன்மை அவர்களிடம் உண்டு. நாம் அப்படியில்லை. ஓங்கி அறைந்துவிடுகிறோம். கைகளால் அல்லது சொற்களால். எல்லாமும் பழக்கம்தானே!

Nov 27, 2017

கொடி

நவம்பர் ஒன்றாம் தேதி வந்தால் போதும் பெங்களூரு அல்லோகலப்படுகிறது. மாநிலம் முழுவதுமேதான். மெட்ராஸ் மாகாணத்திலிருந்து பிரிந்து தனிக்குடித்தனம் நடத்தத் துவங்கியதைக் கொண்டாடுகிறார்கள். ராஜ்யோத்ஸவ தினம் என்று ஒரு மாதத்திற்கு ராஜாங்கம் நடத்துகிறார்கள். பார்த்த பக்கம் எல்லாம் மஞ்சள் சிவப்பு கன்னடக் கொடி பறக்கும். விஷ்ணுவர்தன், சங்கர் நாக் மாதிரியான வெளி மாநிலங்களில் அதிகம் தெரியாத கன்னட நடிகர்களின் பதாகைகள் நிரம்பி வழியும். குவெம்பு, யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி மாதிரியான அறிவுஜீவிகளுக்கும் கனத்த மரியாதை. அது ஏன் சங்கர் நாக் மற்றும் விஷ்ணுவர்தனுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம்? அவர்கள் இருவரும் ஏழைப் பங்காளர்களாக அதிகமாக நடித்தவர்கள். ராஜ்குமாரைக் கூட அதிகம் பொருட்படுத்துவதில்லை. காரணம் கேட்டால் அவர் நிறையப் வரலாற்று ரீதியிலான படங்களில்தான் நடித்தார் என்கிறார்கள். அதைவிடவும் முக்கியமான காரணம்- ராஜ்குமாரைக் கிட்டத்தட்ட தமிழராகத்தான் பார்க்கிறார்கள். 

கன்னட ராஜ்யோத்ஸவ மாதத்தில் கார்போரேட் அலுவலங்களில் கூட கூட்டம் நடத்தி எல்லோரையும் வரவழைத்து ‘கன்னடம் கத்துக்குறதுன்னா சொல்லுங்க...புக் தர்றோம்’ என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறார்கள். அலுவலகங்களிலேயே பணிபுரிகிறவர்களே செய்கிற ஏற்பாடுகள்தான். கன்னடத்தவர்களுக்கு அடிப்படையிலேயே இப்படியான மொழியுணர்வு உண்டென்றால் இன்னொன்றும் உண்டு. 

சில மாதங்களுக்கு முன்பாகக் காவிரி பிரச்சினை வந்ததல்லவா? அப்பொழுது ஒருவர்- நம்மவர்தான்- ஃபேஸ்புக்கில் கன்னடர்களை விமர்சித்து எழுதியிருக்கிறார். அவர் முன்பு பணி செய்த அலுவலகத்தில் இருக்கும் ஆட்களுக்கு இதை ஒருவர் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார்.  தற்பொழுது எங்கே பணியில் இருக்கிறார் என்பது தெரிந்திருந்த அவர்கள் சேர்ந்து திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள். ‘அவன் எங்கே இருக்கான்? எப்போ அலுவலகம் விட்டு வெளியில் வருவான்? எப்பொழுது சாத்தலாம்?’ என்றெல்லாம் திட்டமிட்டதைத் தெரிந்து கொண்ட இன்னொரு தமிழ் ஆள் நிர்வாகத்துக்குத் தெரியப்படுத்த நிர்வாகம் தலையிட்டுத் தடுத்திருக்கிறது. எழுதியவனும் சரி; திட்டமிட்டவர்களும் சரி. படித்தவர்கள்தான். ஒன்றாகப் பணியாற்றியவர்கள். ஆனாலும் கூட அடி போடத் தயாராகிவிட்டார்கள். ஒருவேளை அவன் சிக்கியிருந்தால் சின்னாபின்னமாகியிருக்கக் கூடும். 

பெங்களூரில் கன்னடம், ஆங்கிலம், இந்தி, தமிழ், தெலுங்கு என ஐந்து மொழிகளில் ஏதேனும் ஒன்று தெரிந்தால் கூட போதும். கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலானவர்களுக்கு இம்மொழிகளில் பரிச்சயம் இருக்கும். ஆட்டோக்காரர்களிடமிருந்தும் தள்ளுவண்டிக்காரர்கள் வரை. இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பிழைக்க வந்தவர்களாக இருக்கக் கூடும். அதுவே அரசு அலுவலகங்களில் ஏதேனும் பேச வேண்டுமானால் தப்பும் தவறமாக இருந்தாலும் கூட கன்னடத்தில் பேசினால் கிடைக்கும் மரியாதை தனி. நுட்பமாக கவனித்தால்தான் தெரியும். ஆனால் ‘நம்ம மொழியைப் பேச முயற்சிக்கிறான்’ என்பதற்கான மரியாதை அது.

‘இது ஸ்வீப்பிங் ஸ்டேட்மெண்ட்..எல்லோருமே இப்படித்தான் இருக்கிறார்களா?’ என்று கேட்கலாம். பெரும்பாலானவர்கள் அப்படித்தான். நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும். 

கர்நாடகத்திற்கென தனிக் கொடி வைத்திருக்கிறார்கள். அது அரசினால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது இல்லை. ஆனால் பொதுவான ஒரு கொடி. வினாயகர் சதுர்த்தியில் கூட அந்தக் கொடிதான் பறக்கும். கட்டடங்களில் பறக்கவிட்டிருப்பார்கள். ‘கன்னடத்தவர்களின் கட்டடம்’ என்பதான சமிக்ஞை அது. ஆட்டோக்களிலும் பறக்கும். இருசக்கர வாகனங்களின் எண் பலகையில் கொடியை வரைந்திருப்பார்கள். ஏதேனும் ஒருவகையில் ‘இது என் மாநிலம்..இது என் மொழி’ என்கிற உணர்வு தூண்டப்படுகிறது. 

தமிழர்களுக்கு இப்படியான பொதுவான அடையாளச் சின்னம் என்னவென்று கேட்டால் எதைச் சொல்ல முடியும்? ‘மலையாளிகள், ஆந்திராக்காரர்கள் என யாருக்குமே இல்லை. நமக்கு மட்டும் ஏன் தேவை’ என்று கூட கேட்கலாம்தான். ஓர் இனத்துக்கென இத்தகைய சில அடையாளங்களின் தேவை அவசியமானது இல்லையா?

‘இந்திய தேசிய கீதத்தை திரையரங்குகளில் பாடுவது சரியா தவறா?’ என்றொரு கருத்து விவாதத்தை கடந்த மாதம் அலுவலகத்தில் நடத்தினார்கள். இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை இப்படி ஏதாவதொரு பொதுவான தலைப்பில் விவாதம் நடக்கும். தேசிய கீதம் படப்படுவது சரியா தவறா என்று உறுதியான முடிவு எதுவும் என்னிடமில்லை. எனவே விவாதத்தை வேடிக்கை பார்த்தேன். ஒரு தெலுங்கு நண்பர் பேசும் போது ‘ஒவ்வொரு முறையும் எழுந்து நிற்கும் போதும் எனக்கு புல்லரிக்கிறது’ என்றார். அவர் மிகைப்படுத்திச் சொல்லவில்லை. இளம் வயதிலிருந்தே ‘இது நம்முடையது’ என்கிற உணர்வு ஏற்றப்பட்டிருந்து அது சிதையாமல் காக்கப்பட்டிருக்குமாயின் அதே உணர்வுடன் எழுந்து நிற்கும் போது தேசியத்தின் பக்கமாகச் சாய்வதற்குத்தான் வாய்ப்பு அதிகம். பள்ளிகளில் தேசிய கீதம் பாடப்படுவது, கொடியேற்றப்படுவது என்பதெல்லாம் இதனடிப்படையில்தானே?

கொடி, சின்னம், கீதம் போன்றவை அடையாளச் சின்னங்கள். மொழியையும், தேசத்தையும், மாநிலத்தையும் கண்களால் நேரடியாகப் பார்க்க முடிவதில்லை. அதனால் அவற்றுக்கு ஒரு அடையாளச் சின்னம் தேவைப்படுகிறது- ஒரு மதத்தின் சித்தாந்தத்துக்கு அடையாளமாக கடவுளின் உருவம் இருப்பதைப் போல. அந்த அடையாளச்சின்னத்தை பிரஸ்தாபித்து glorify செய்து கடவுளை நோக்கி நம்முடைய சாய்வு ஏற்படுவதைப் போல நாடு என்பதை நோக்கி நம்மை ஈர்ப்பதற்கான உபாயங்கள் அவை.

திரும்பத் திரும்பக் கன்னடக் கொடியைப் பார்க்கும் போது மிக இயல்பாக அவர்களுக்கு  ‘இது என் மொழி; என் மாநிலம்’ என்கிற உணர்வு ஏற்படத்தானே செய்யும்? சாதி, இடம், இனம் சார்ந்த பிரிவினைகள் அவர்களுக்குள்ளும் உண்டு. லிங்காயத்துக்கள், கெளடாக்கள் என்று நிறையச் சச்சரவுகளும் உண்டு. ஆயினும் மாநிலம், மொழி என்ற அடிப்படையில் இணைய அவர்களுக்கு ஒரு அடையாளம் இருக்கிறது. இணைகிறார்கள். தமிழர்களிடம் ஏன் இல்லை? 

தினகரனின் ஸ்கோர்

பாண்டே தினகரனுடன் நடத்திய நேர்காணலை ஊரில் ஒரு டீக்கடையில் பார்த்தேன். பொழுதைப் போக்குவதற்காக தேநீர் அருந்தச் சென்றிருந்த போது தினகரன் பேட்டி ஒளிபரப்பானது. கடையில் ஏழெட்டுப் பேராவது பார்த்திருப்பார்கள். உண்மையிலேயே தினகரன் அட்டகாசமாகக் கையாண்டார். 

நேர்காணல் முடிந்த பிறகு அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களிடம் பேசியதை ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆர்.கே.நகர் இடைத் தேர்தலின் போதும் அதற்கு முன்பாக சசிகலா பொதுச்செயலாளர் ஆவதற்கான முஸ்தீபுகளைத் தொடங்கிய போதும் அந்தக் குடும்பத்தின் மீது இருந்த வெறுப்பு கணிசமாகத் தணிந்திருக்கிறது. கடந்த ஜனவரி பிப்ரவரி மாதங்களில் அதிமுக சசிகலா வசமாகிறது என்ற போது திரும்பிய பக்கமெல்லாம் அவரது பேனர்கள் தென்பட்டன. பதவியில் இருந்தவர்கள் வைத்திருந்தார்கள். தியாகத் தலைவி என்ற அடைமொழியுடன் அந்த பதாகைகள் மீது இரவோடு இரவாக சாணத்தை எறிந்திருந்தார்கள். ப்ளேடு போட்டுக் கிழித்திருந்தார்கள். பதவியில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் சின்னம்மா என்று சொல்லி ஜால்ரா தட்டியபோது மக்கள் எதிர்மனநிலையுடன் இருந்தார்கள். இன்றைக்கு ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் அந்தக் குடும்பத்தை முற்றாக ஒதுக்கி வைத்திருக்கும் போது தினகரன் ஸ்கோர் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஆனால் இந்த ஸ்கோர் மட்டுமே தினகரன் அரசியலில் தமக்கான ஸ்திரத்தன்மையை அடைவதற்கு போதுமானதாகத் தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு மக்கள் அவரைத் திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். முதல் அடியை வைத்திருக்கிறார். இதை தினகரனுக்கான மக்களின் ஆதரவாகவோ அந்தக் குடும்பத்தின் மீதான வெறுப்பு முற்றிலும் நீங்கிவிட்ட தாகவோவெல்லாம் கணக்கெடுத்துக் கொள்ள முடியாது. 

ஒரு விஷயம் தமிழக அரசியலில் முக்கியமானது. ஒருவர் எவ்வளவுதான் திறமையாளனாகவோ அல்லது நல்லவனாகவோ இருந்தாலும் தேர்தலில் வெல்வது என்பதன் கணக்கே வேறு. ‘அவன் ரோடு போட்டான் சரி; பள்ளிக்கூடம் கட்டினான் சரி- எங்கயோ என்னவோ பண்ணிட்டு போறான்..அதனால எனக்கு என்ன பலன்?’ என்கிற கேள்விதான் நம்மூர் வாக்கு அரசியலின் அடிநாதம். தனிப்பட்ட முறையில் தனக்கான பலன் என்பதைப் பார்த்துவிட்டு வாக்களிக்கும் மக்கள்தான் எண்பது சதவீதத்துக்கும் மேலாக இருக்கிறார்கள். கருணாநிதியும் ஜெயலலிதாவும் இந்தக் கணக்குத் தெரிந்தவர்கள். டிவி, மிக்ஸி, கிரைண்டர் என அள்ளிக் கொடுத்ததன் பின்னணி இதுதான். பசுமை வீடு என்ற திட்டத்தில் சோலார் அமைக்க ஐந்தாயிரம் ரூபாய் வாங்கிக் கொடுத்திருந்தால் போதும். அந்த மனிதருக்கு கவுன்சிலர் தேர்தலில் கடைசி வரைக்கும் வாக்களிப்பார்கள். ‘தனிப்பட்ட பலன்’ என்பதுதான் கடந்த ஐம்பது வருடங்களாகத் தமிழக அரசியலை வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

நல்லவர்களுக்கே இதுதான் நிலைமை. தினகரன் தன்னைத் திறமையாளனாக மட்டும்தான் காட்டியிருக்கிறார். ‘என்ன இருந்தாலும் மன்னார்குடி குடும்பம்தானே?’ என்கிற பிம்பம் ஒட்டிக் கொண்டேதான் இருக்கும். வெறும் திறமையாளன் என்ற பிம்பத்தை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ‘தனிப்பட்ட பலன்’ அரசியலில் வாக்குகளைப் பெறுவது எவ்வளவு அசாத்தியமானது என்பது அவருக்கும்தான் தெரிந்திருக்கும். 

இந்த அடிப்படையை அசைத்துப் பார்க்காமல் விஜயகாந்த் வந்தாலும் சரி; ராகவா லாரன்ஸ் வந்தாலும் சரி. கமல்ஹாசனை ஊடகங்கள் தூக்கிப் பிடித்தாலும் சரி; ஹிப் ஹாப் ஆதிக்கு ஒத்து ஊதினாலும் சரி. பருப்பு வேகாது. எண்பத்தைந்து சதவீதம் போக மீதமுள்ள பதினைந்து சதவீதம் பேர்களில் ‘மாத்தித்தான் ஓட்டுப் போட்டுப் பார்ப்போமே’ என்று எட்டு முதல் பத்து சதவீதம் பேர் வாக்களிப்பார்கள். மதிமுகவும் தேமுதிகவும் தங்களது முதல் தேர்தலில் வாங்கிய சதவீதக் கணக்கை இப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. கமலும் ரஜினியும் சேர்ந்தே கட்சி ஆரம்பித்தால் கூட இதுதான் நிலைமையாக இருக்கும். அதைத் தாண்டி துரும்பையும் அசைக்க முடியாது. தினகரன் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?

எழுபது முதல் எண்பது சதவீத வாக்காளர்களை அதிமுகவும் திமுகவும் வளைத்து வைத்திருக்கின்றன. உதயசூரியனும் இரட்டை இலையும்தான் அவர்களுக்கு.  பாஜக இதைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறது. அதிமுக என்கிற கட்சியை நீர்த்துப் போகச் செய்யாமல் காலூன்ற முடியாது என்கிற கணக்கில்தான் ஒவ்வொரு காரியமாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை 2019 பொதுத் தேர்தலில் மீண்டும் பாஜக ஆட்சிக்கு வருமானால் இன்றைக்கு அதிமுக எதிர்கொள்ளும் சவால்களைவிட பன்மடங்கு சவால்களை திமுக எதிர்கொள்ளக் கூடும். திமுகவும் அதிமுகவும் இல்லாத தமிழகத்தில்தான் இன்னொரு சக்திக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும்.

பாஜகவின் இத்தகைய போக்குதான் தினகரனுக்கு சமூக ஊடகங்களிலும் படித்தவர்கள் மத்தியிலும் இன்றைக்குக் கிடைத்திருக்கும் கவனத்துக்கு மற்றுமொரு காரணம் என்றும் புரிந்து கொள்ளலாம். ‘எதிர்த்து நின்று விளையாடக் கூடிய ஆள்’ என்கிற பிம்பத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். ‘மிஸ்டர் கூல்’ என்பதைத் தாண்டி ‘அந்தாளுக்கு செமத் தெனாவெட்டு’ என்று பேச வைத்திருக்கிறார். தமிழக அரசியலில் தமக்கு போட்டியாக இருக்கக் கூடிய அன்புமணி ராமதாஸ், ஸ்டாலின் ஆகியோரைக் காட்டிலும் தன்னைச் சாதுரியமானவராகக் காட்டிக் கொள்ள தமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் எல்லாம் அவர் வெற்றி பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். 

பாண்டேவுடனான நேர்காணலை ‘லைவ்ல வைங்க’ என்று சொன்னதில் ஆரம்பித்து அவர் பதில் சொல்வதில் இருந்த இறுமாப்பு வரையிலும் இது தெரிந்தது. அர்னாப் கோஸ்வாமி மீது எப்படி எரிச்சல் இருக்கிறதோ அதற்குக் கொஞ்சமும் சளைக்காத எரிச்சல் நிறையப் பேருக்கு பாண்டே மீது இருக்கிறது. அவர் குத்தும் அறையும் வாங்கும் போதெல்லாம் குதூகலிக்கிறார்கள். அதைத் தினகரன் சரியாகச் செய்து முடித்திருக்கிறார்.

சமூக ஊடகங்களிலும் வாட்ஸப்பிலும் கொண்டாடப்படுவதும் தூற்றப்படுவதும் ஒருவிதமான மாயை. இங்கே கொண்டாடப்படுகிறவர்கள் களத்தில் இறங்கினால் டெபாஸிட் கூட வாங்க முடியாது. அதே போலத்தான் தூற்றப்படுவதும்.  செல்லூர் ராஜூவை இவ்வளவு கலாய்க்கிறார்கள். அவரால் வெல்ல முடியாது என்று நினைக்கிறீர்களா? நாளைக்கே தேர்தல் நடந்தாலும் எப்படி மக்களை வளைக்க வேண்டும் என்பது செங்கோட்டையனுக்கும் ஜெயக்குமாருக்கும் செல்லூர் ராஜூவுக்கும் தெரியும். ‘உதயச்சந்திரனை டம்மி ஆக்கிட்டீங்களே’ என்பது சமூக ஊடகங்களில் எடுபடும். ஊருக்குள் அதைப்பற்றி எந்தச் சலனமும் இருக்காது. இதைப் புரிந்து வைத்தவர்கள்தான் சரியான அரசியல்வாதிகள். அவர்கள் தோற்கவே மாட்டார்கள் என்று சொல்லவில்லை. திமுகவைத் தோற்கடிக்க அதிமுகவோ அல்லது அதிமுகவைத் தோற்கடிக்க திமுகவோ தேவை. 

மூன்றாவது ஒரு ஆள் இவர்களைத் தோற்கடிப்பது என்பது சாதாரணக் காரியமில்லை. ஒருவேளை ஆர்.கே.நகர் தேர்தலில் தினகரன் அதிமுகவை விடவும் கூடுதலாக வாக்குகள் பெற்றால் கட்சியை அவரால் சுவீகரிக்க முடியும். தினகரன் கைக்கு கட்சி செல்வது நல்லதுக்கில்லை என்பது மேலிடத்து ஆட்களுக்குத் தெரியும். திமுக வெல்வது என்பது தற்போதைக்கு அவர்களுக்குப் பிரச்சினையாகவே இருக்காது. இரட்டை இலையைவிட தினகரன் அதிக வாக்குகளை வாங்கிவிடக் கூடாது என்பதுதான் முக்கியமான நோக்கமாக இருக்கும். அவருக்கு எதிராக அத்தனை காய்களும் நகர்த்தப்படும். காவல்துறையும் உளவுத்துறையும் அவருக்கு எதிராகக் களமிறங்கும். ஜெயலலிதாவின் மரணம் பற்றிய பேச்சுக்கள் கிளறப்படும். தினகரனால் வாக்காளர்களுக்குப் பணம் கொடுக்க முடியாது. பணமில்லாமல் நம்மூரில் வாக்குகளை வாங்குவது நடக்கக் கூடிய காரியமா என்று தெரியவில்லை. பிற இடைத் தேர்தல்களைப் போல ஆர்.கே.நகர் இடைத்தேர்தல் இருக்காது.

ஊடகங்கள் வேறு; களம் வேறு- என்ன செய்யப் போகிறார் என்று பார்க்கலாம்.

Nov 25, 2017

தர்மயுத்தம்

ஜெயலலிதாவின் உடல்நலம் நசிந்த பிறகு அழுதபடியே பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட முதலமைச்சர் ஓபிஎஸ் கூவத்தூர் கும்மாளத்துக்கு முன்பாக சசிகலா தரப்பு தன்னை மிரட்டியதாகவும் இனி நீதி கேட்டு தர்மயுத்தம் நடத்தப்போவதாகவும் அறிவித்திருந்த தருணத்தை ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்க்கலாம். ஜெவின் மரணத்துக்குப் பிறகு இருண்டு கிடந்த அதிமுகவை மீட்டெடுக்க வந்த வெளிச்ச நாயகனாக அவரை நம்பினார்கள். தமிழகத்தின் பல்வேறு ஊர்களிலிருந்தும் வாகனங்களில் ஆட்கள் திரண்டு சென்னையை நோக்கி வந்து கொண்டேயிருந்தார்கள். அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அரசு குடியிருப்புக்கு நடிகர்  மனோபாலா அழைத்துச் சென்றிருந்தார். ஓபிஎஸ்ஸைப் பார்ப்பதைவிடவும் அங்கே வந்திருந்த மக்களைப் பார்ப்பதில்தான் அத்தனை சுவாரசியமும் இருந்தது. 

அந்தச் சாலை முழுவதும் தற்காலிகக் கடைகள் நிறைய முளைத்திருந்தன. துப்பாக்கி ஏந்திய காவலர்கள் குவிந்திருந்தார்கள். ஏகப்பட்ட கெடுபிடிகள். வீட்டுக்கு வெளியிலேயே பெருங்கூட்டம் தடுக்கப்பட்டது. வடிகட்டி ஆட்களை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஓ.பி.எஸ் தனது வீட்டுக்குள் இருப்பார். முக்கியப்பிரமுகர்கள் வரும் போது அவர்களை வீட்டுக்குள் அனுமதிப்பார்கள். மிக முக்கியப் பிரமுகராக இருந்தால் அவரை ஓபிஎஸ் அழைத்து வந்து வெளியில் குவிந்திருக்கும் பத்திரிக்கையாளர்களிடம் காட்டிப் பேசுவார். ‘பார்த்தீங்களா? ஒவ்வொரு பெருந்தலையா என் பக்கம் வர்றாங்க’ என்பதான பாவனை. பெரும்பாலான செய்திச்சேனல்களில் லைவ் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. தர்மயுத்தத்தில் சினிமா பிரபலங்களும் கட்சிக்காரர்களும் இணைந்தபடியே இருந்தார்கள். ‘தலைவன் உருவாகிக் கொண்டிருப்பதை நேரடியாகப் பார்க்கிறோம்’ என்ற புளகாங்கிதத்தில் அந்தச் சாலையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன்.

அதுவரைக்கும் சாம்ராஜ்யத்தின் நிழல் ராணியாக இருந்த சசிகலாவை யார் எவ்வளவு திட்டினாலும் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய அதிமுகக் கூட்டம் அங்கே சேர்ந்திருந்தது. கெட்டவார்த்தைகள் அவர் மீது மிகச் சரளமாக பிரயோகிக்கப்பட்டன. அவரோடு ஒட்டியிருந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் வசவு வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அங்கு ஓபிஎஸ் மட்டும்தான் நாயகன்.

ஓபிஎஸ்ஸின் வீட்டுக்கு வெளியில் நின்றபடியே ‘அய்யாவை ஒரு தடவை பார்த்துட்டு போய்டணும்’ என்று கேட்ட பழைய எம்.எல்.ஏவைப் பார்த்தேன். அநேகமாக அவர் எம்.எல்.ஏவாக இருந்த போது ஓபிஎஸ் ஒன்றியச் செயலாளராக இருந்திருக்கக் கூடும். ‘நீங்க அய்யாவோட பி.எஸ்.ஓ கிட்ட பேசுங்க...அவங்க வரச் சொன்னால் உள்ளே அனுப்புறேன்’ என்று கான்ஸ்டபிள்கள் மறுத்தார்கள். அங்கேயே அவசர அவசரமாக தாம் பழைய எம்.எல்.ஏ என்று ஒரு காகிதத்தில் எழுதி உள்ளே அனுப்பினார். அனுமதி வந்ததா என்று தெரியாது. 

‘எனக்கு ரவிந்தீரநாத்தைத் தெரியும்’ என்று சொல்லியபடி ஒரு பெண்மணி ஓபிஎஸ்ஸின் மகனை அலைபேசியில் அழைத்தார். ரவிந்திரநாத் அவரது அழைப்பை எடுக்கவேயில்லை. ‘இன்னொரு தடவை பண்ணுங்க’ என்று அந்தப் பெண்மணியிடம் சொல்லிவிட்டு அவரது அலைபேசியைத் திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்து அந்த எண்ணைக் குறித்து வைத்துக் கொண்டேன். ‘என்ன இருந்தாலும் முதலமைச்சரின் மகன் எண் அல்லவா?’. அந்த எண் இன்னமும் என் செல்போனில் இருக்கிறது.

சசிகலா ஒழிக, அம்மா வாழ்க, கழகத்தைக் காக்க வந்த இதய தெய்வம் எங்கள் அண்ணன் என்றெல்லாம் குரல்கள் எழுப்பப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தன. நத்தம் விஸ்வநாதனோ, கே.பி.முனுசாமியோ வெளியே வந்த போதெல்லாம் கூட்டத்தினர் ஆர்ப்பரித்தார்கள். மாஃபா பாண்டியராஜன் ‘இன்னும் எம்.எல்.ஏக்கள் எங்கள் பக்கம் வருவார்கள்’ என்று உசுப்பேற்றினார். சசிகலாவின் தரப்புக்கு சம்மட்டி அடி கொடுக்கப் போகிறவராக பாண்டியராஜனைப் பார்த்தார்கள்.

எவ்வளவு உற்சாகம் அங்கே! எவ்வளவு நம்பிக்கைகள்?

ஏதோவொரு ஊரிலிருந்து கால் ஊனமுற்ற ஐந்து பேர்கள் வந்திருந்தார்கள். அத்தகைய மனிதர்கள்தான் ஸ்கோர் செய்ய முக்கியமானவர்கள் என்பதால் அவர்களை ஓபிஎஸ் செய்தியாளர்களைச் சந்திக்கும் இடம் வரைக்கும் அனுமதித்தார்கள். ‘ஐயா வெளியில் வரும் போது நீங்க அவர்கிட்ட பேசுங்க’ என்று ஓரத்தில் அவர்களை அமர வைத்திருந்தார்கள். டிவி சேனல்கள் அவர்களிடம் பேச்சுக் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் கையில் ஆளாளுக்கு ஒரு விண்ணப்பம் இருந்தது. இத்தனைக்கும் அப்பொழுது ஓபிஎஸ் எந்தப் பதவியிலும் இல்லை. 

நடிகர்கள் கட்சிப்பிரமுகர்கள் என்று அந்த வளாகம் நிரம்பிக் கொண்டேயிருந்தது. கட்சியும் ஆட்சியும் ஓபிஎஸ் வசம்தான் என்ற நம்பிக்கை அத்தனை பேரிடமும் இருந்தது.

ஆறு மாதங்கள் கூட ஆகவில்லை. எல்லாவற்றையும் எடுத்து உடைத்துப் போட்டுவிட்டார். ‘தமக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்?’ என்பதை மட்டுமே கணக்குப் போடுகிற மனிதராக இருப்பவர் எப்படித் தலைவனாக இருக்க முடியும்? மிக மோசமாக பேரம் நடத்தப்பட்டது. ஆட்சியைக் கலைந்துவிடாமல் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கான பேரமாக எடப்பாடி தரப்பில் நடத்தப்பட்டது. தமக்குத் தேவையான பதவிகளை அடைவதற்கான பேரமாக ஓபிஎஸ் தரப்பில் நடத்தப்பட்டது. அவ்வளவுதான். எடப்பாடி தன்னை ஸ்திரமாக்கிக் கொண்டார். ஓபிஎஸ் என்ன சாதித்தார்? குறைந்தபட்சம் தன்னுடன் இருந்தவர்களுக்காவது அவரால் பதவி பெற்றுத் தர முடிந்ததா? இன்றைய அமைச்சர்களின் பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்தால் மாஃபா பாண்டியராஜன் இருபத்தொன்பதாவது இடத்தில் இருக்கிறார். ராஜலட்சுமி என்றொரு பெயர் இளம் அமைச்சருக்குப் பிறகு பாண்டியராஜனின் பெயர் வரிசையில் இருக்கிறது. அதைத் தவிர வேறு யார் அந்த அணியில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கிறார்கள்?

தான் கட்சியின் ஒருங்கிணைப்பாளர், நிதியமைச்சர், துணை முதலமைச்சர். பதவிகளை வாங்கிக் கொண்டார். சரி. மற்றவர்களுக்கு? மைத்ரேயன் புலம்புகிறார் என்றால் புலம்பாமல் என்ன செய்வார்?

தானே எதிர்பாராமல் தனக்குப் பின்னால் சேர்ந்த கூட்டத்தையும் செல்வாக்கையும் வலுவானதாக்கிக் கொள்கிற வல்லமையும் ஆளுமையும் அவரிடமில்லை. தான் தலைவனாக இருக்க வேண்டுமானால் தன்னோடு இருப்பவர்களையெல்லாம் மேலே ஏற்றிவிடுகிறவனாக இருக்க வேண்டும். ‘என்கிட்ட எவ்வளவு தலைகள் இருக்கு பாரு’ என்று காட்டி தனக்குத் தேவையானதை அடைந்து கொண்டவரை யார்தான் மதிப்பார்கள்? ஒட்டியிருந்தவர்கள் கூட ஒதுங்கிக் கொள்வார்கள். அதுதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அரசியல் என்பதை சதுரங்க வேட்டையுடனெல்லாம் ஒப்பிட முடியாது. அங்கு வெள்ளை கறுப்பை வெட்டும். கறுப்பை வெள்ளையை வெட்டும். அரசியலில் யார் யாரை வெட்டுவார்கள் என்றே தெரியாது. எடப்பாடி ஓபிஎஸ்ஸை வெட்டுவாரா, எடப்பாடியை அமித்ஷா வெட்டுவாரா என்றெல்லாம் யாருக்குமே தெரிவதுமில்லை; யாராலும் கணிக்க முடிவதுமில்லை. 

Nov 23, 2017

பெரிய மனுஷன்

நண்பரொருவர் வீடு கட்டுவதற்கான முஸ்தீபுகளில் இறங்கியிருக்கிறார். ஆந்திராக்காரர். பெங்களூரில் இடம்வாங்கிப் போட்டிருந்தார். இனி கட்டிடத்தைக் கட்டிவிடலாம் என்று முடிவு செய்து வேலைகளை ஆரம்பித்துவிட்டார்.

‘அப்ரூவல் வாங்கணும்...கூட வர்றியா?’ என்றார். அவர் என்னை ஒத்தாசைக்குத்தான் அழைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் எனக்குத்தான் NPK. நெனப்புதான் பொழப்புக் கெடுக்கும் வகையறா.   ஊருக்குள் ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா இருந்தால் இப்படியெல்லாம்தான் அழைப்பார்கள் என்று கெத்தாக நினைத்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் இத்தகைய பணிகள் நடக்கும் போது உடன் ஒட்டிக் கொள்வது நல்லதுதான். நமக்கும் ஊர் உலகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று நான்கு விஷயம் தெரியும்.

நேற்று ‘ப்ருஹத் பெங்களூரு மஹாநகர பாலிக்கே’ அலுவகத்துக்குச் சென்றிருந்தோம்.  அடுத்தவர்கள் நம்மை நம்பி அழைத்துச் செல்லும் போது நாமே அமைதியாக இருந்தாலும் நம் வாய் அமைதியாக இருக்காது அல்லவா? எல்லாம் தெரிந்த ஏகாம்பரம் போல எதையாவது பேச எத்தனிக்கும். 

நுழைந்தவுடன் கண்ணில்பட்ட அதிகாரியிடம் ‘சார், பில்டிங் ப்ளான் அப்ரூவல் பேக்கு’ என்றேன். அவர் நிமிர்ந்து ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தள்ளி அமர்ந்திருந்த இன்னொருவரிடம் போகச் சொன்னார். வார்த்தைகள் எல்லாம் இல்லை. சைகைதான். 

‘ஆயித்து சார்’ என்று சொல்லிவிட்டு நண்பரிடம் ‘இங்கேயே நில்லுங்க..முடிச்சுட்டு வர்றேன்’ என்றேன். 

‘இந்த சுண்டைக்காயன் அப்ரூவல் வாங்கிக் கொடுத்துடுவான் போலிருக்கே’ என்ற ஒளிக்கீற்று பரவியிருக்கும். ஆனாலும் ஒரு மார்க்கமாகத்தான் பார்த்தார். 

அனுமதி வழங்கக் கூடிய ஆளிடம் இரண்டொருவர் நின்றிருந்தார்கள். அருகில் சென்றவுடன் ஏறெடுத்துப் பார்த்தார். விவரத்தைச் சொன்னேன். ‘தெரியுதோ தெரியலையோ உள்ளூர்ல கன்னடத்துல பேசுனீங்கன்னா மரியாதை இருக்கும்’ என்று நண்பர்களுக்குள் பேசிக் கொள்வதுண்டு. அரை குறைக் கன்னடத்தில் கிண்டியவுடன் ‘லேட் ஆகும் சார்..உடனே ஆகாது’ என்றார். சுத்தத் தமிழில். அதன் பிறகு என்ன பேசினாலும் அவர் பெரிதாகக் கண்டு கொள்ளவில்லை. முகத்தைப் பார்த்தால் பரிதாபம் வரும்படியான ஒரு கோணத்தில் வைத்துக் கொண்டு நின்றேன். அநேகமாக அவருக்கே பாவமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். போனால் போகட்டும் என இன்னொரு ஆளைக் காட்டினார். அந்த ஆள் ஒரு பெஞ்ச்சில் அமர்ந்திருந்தார்.

அருகில் சென்றவுடன் ‘என்ன சார்?’ என்றார். விவரங்களைக் கேட்டுவிட்டு ‘நேரா போனீங்கன்னா வேலைக்கு ஆகுமா சார்?’ என்றவர் ‘முதல்ல பூசாரிகளைப் பாருங்க’ என்று சிரித்தார். அரைகுறைத் தமிழ்.

‘அங்க ஒரு மேப் இருக்கு...பார்த்துட்டு வாங்க’ என்று கை நீட்டினார். ஒரு பழங்கால மேசை மீது மேப்பை ஒட்டியிருந்தார்கள். அது அரதப்பழசான வரைபடம். தலையும் புரியவில்லை. வாலும் புரியவில்லை. அவரே எழுந்து வந்து ஆவணங்களை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு ‘சைட்டு க்ரீன் பெல்ட்டுல இருக்கும் போல இருக்கே..இந்த இடத்தை வாங்கினதே வேஸ்ட்..எந்தக் காலத்துலேயும் அப்ரூவல் வாங்க முடியாது’ என்றார். எனக்கு விக்கல் வந்தது. நண்பர் காதில் விழுந்தால் அவருக்கு மூச்சே நின்றுவிடும். அவர் தூரத்தில் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் பார்க்கும் போதெல்லாம் சிரித்துத் தலையை ஆட்டினேன்.

நண்பரிடம் ‘விசாரிச்சுட்டு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்கணும்’ எனத் தோன்றியது. பெரிய இவனாட்டம் ‘முடிச்சுட்டு வர்றேன்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். கார்போரேஷன்காரர் ‘இதெல்லாம் ஆகாது’ என்று சொல்லிவிட்டு அவருடைய இடத்துக்கு- பெஞ்ச்சுக்குக் கிளம்பிப் போய்விட்டார்.

இனி என்ன செய்வது? நண்பரிடம் சென்று விவரத்தைச் சொன்னேன். ‘இவனுக்கு எதுக்கு இந்த வேலை..இவனைப் போய் நம்பினேன் பாரு’ என்று நினைத்திருக்கக் கூடும். வெகு இயல்பாக ‘ஆரம்பத்துல அப்படித்தான் சொல்லுவாங்க...வாங்க பார்த்துக்கலாம்’ என அழைத்தார். கிராதகன். அவருக்கு ஏற்கனவே விவரம்  எல்லாம் தெரியும் போலிருக்கிறது.

மீண்டும் பெஞ்ச்க்காரரிடம் சென்றோம். ‘அதான் சொல்லியாச்சே’ என்று சொல்லிவிட்டு கட்டிட மதிப்பைக் கேட்டார். ‘முப்பது லட்சம் சார்’ என்றேன். நண்பர் முறைத்தார். அது பொய். கட்டிட மதிப்பைக் குறைத்துச் சொன்னால் செலவு குறைவாகும் என்கிற நல்ல எண்ணத்தில் சொன்னது. பெஞ்ச்வாசி ப்ளானைக் கேட்டார். நண்பர் கொடுத்தார். வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு தனது காதைத் தொட்டுக் காட்டிச் சிரித்தார். ஏற்கனவே காது குத்தியாகிவிட்டதாம்.

‘ஒரு கோடி ரூபாய் பட்ஜெட்டா?’ என்றார். எனக்கே வாய் பிளந்துவிட்டது. நண்பரைப் பார்த்தேன். அவர் ‘ஆமாம் சார்’ என்றார். நான் முப்பது லட்சம் என்று சொன்ன போதே இதைச் சொல்லியிருக்கலாம் அல்லவா? அப்பொழுது கமுக்கமாக நின்று கொண்டார். என் மானம் போனது.

ஒரு கோடி ரூபாயில் கட்டடம் கட்டுகிற தெலுங்குவாலாவுக்காக அலுவலகத்திலிருந்து வேலையை விட்டு வந்திருக்கிறேன். அந்தக் கேடிப்பயல் என்னிடம் மூச்சுவிடவில்லை.

கார்போரேஷன்காரர் ‘முப்பது லட்சம்ன்னு சொன்னீங்க?’ என்று என்னைப் பார்த்தார்.

‘ப்ரெண்டோட பில்டிங் சார்..எனக்குத் தெரியலை’

‘தெரியலன்னா பேசக் கூடாதுல்ல சார்?’ என்று கேட்டுவிட்டு நண்பரிடம் பேசத் தொடங்கினார். இவன் டம்மி பீஸு என நினைத்திருக்கக் கூடும். அதன் பிறகு என்னைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

பெரிய மனுஷனைக் கூட்டிட்டு வந்து அவமானப்படுத்துகிறோம் என்று தெலுங்கனாவது யோசித்திருக்க வேண்டாமா? ம்ஹூம். பேரத்தை  ஆறு லட்சத்தில் ஆரம்பித்தார்கள். கடைசியில் நான்கே முக்கால் லட்சத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். அந்தத் தொகையில் எல்லாமே அடக்கம். பெஞ்ச்வாசி பொறுப்பெடுத்து வாங்கிக் கொடுத்துவிடுவார். இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாயை முதலில் கொடுக்க வேண்டும். முன்பணம். பிறகு மாநகராட்சிக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பணத்தை டிடி ஆக எடுத்துத் தர வேண்டும். அதுவே இரண்டு அல்லது மூன்று லட்சம் வரும் போலிருக்கிறது. செலவுத் தொகையைக் கடைசியாகக் கொடுத்துவிட்டு அங்கீகாரத்தை வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

‘அப்பாடா...ஒரு வழியா பிரச்சினை முடிஞ்சுதுங்க..தேங்க்ஸ்’ என்றார். எனக்கு எதுக்கு நன்றி சொல்கிறார் என்று குழப்பம் வரத்தானே செய்யும்? கலாய்க்கிறாரோ என்று அமைதியாக இருந்தேன்.

‘என்னங்க லஞ்சம் கொடுத்து அப்ரூவல் வாங்குறீங்க?’ என்றேன். காந்தியாக மாறியது அவரைக் கலவரம் கொள்ளச் செய்தது. ‘அப்புறம் என்னங்க பண்ணுறது? க்ரீன் பெல்ட்டுல சைட் போட்டிருக்காங்க..வாங்கியாச்சு..காசு கொடுக்காம ஆகுமா?’ என்றார். எல்லாவற்றையும் விசாரித்து வைத்துக் கொண்டு தெளிவாக இருந்திருக்கிறார். 

நானாகத்தான் துள்ளியிருக்கிறேன். ‘இதுக்கு எதுக்குங்க என்னைக் கூட்டிட்டு வந்தீங்க?’ என்றேன்.

‘சரி வாங்க...டீ சாப்பிட்டுட்டு போலாம்’.  டீ வாங்கித் தருவதற்காக அழைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது.

பெஞ்ச்சில் அமர்ந்திருந்த ஆள் புரோக்கராம். இத்தகைய வேலைகளை முடித்துக் கொடுக்கிற ஆள். அவரும் டீக்கடைக்குக் கூடவே வந்தார். அங்கேயும் என்னிடம் அவன் பேசவே இல்லை. அப்பொழுதும் அவன் என்னை டம்மி பீஸு என்றுதான் நினைத்திருக்க வேண்டும்.

முகத்தை விறைப்பாக வைத்துக் கொண்டு லைட் காபி ஒன்றை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு கிளம்பி வந்துவிட்டேன். வேறு எப்படித்தான் பந்தா காட்டுவது? ஊருக்குள் பெரிய மனுஷனுக்கான மரியாதையே இல்லாமல் போய்விட்டது.ச்சை!

ஐரோப்பாவில் வேலை..

ஐரோப்பாவில் உள்ள வேலை வாய்ப்புகள் குறித்து எழுதப்பட்ட நேற்றைய பதிவின் தொடர்ச்சி இது. இத்தகைய பதிவுகளின் நோக்கம் நூறு சதவீதம் துல்லியமான தகவல்களைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதைவிடவும் இப்படியெல்லாம் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்ற திறப்புகளைக் காட்டுவதற்காக மட்டும்தான். பாதைகளைக் காட்டினால் தேடுகிறவர்கள் தேடிக் கொள்வார்கள் என்கிற நம்பிக்கையுண்டு.
                                                                       ****

1) எந்தத் தளங்களில் ஐரோப்பாவில் உள்ள வேலைகளைத் தேடலாம் என்பதை தெளிவுபடுத்த முடியுமா?

ஏஜெண்டுகளை நம்புவதை விட தன் கையே தனக்கு உதவி என்று களத்தில் குதித்து விடலாம். பின்வரும் தளங்களில் விசா கொடுத்து வேலைக்கு எடுக்கும் வேலைகள் இருக்கின்றன. இங்கு சென்று பார்த்து எந்தெந்த மாதிரியான தொழில்நுட்பங்களுக்கு வேலை கிடைக்கின்றன எனப்பார்த்து அதற்கேற்ப நம்மை தயார் செய்து கொள்ளலாம்

https://stackoverflow.com/jobs
https://landing.jobs/jobs
https://www.honeypot.io/
https://hired.com
https://angel.co/
https://www.indeed.com/prime

இதுவும் ஒரு துளி தான். இதே போல பல தளங்கள் இருக்கின்றன.

2) எப்படி நம்மை தயார்படுத்திக் கொள்வது?

அ) முதலில் எந்தெந்த தொழில்நுட்பங்களுக்கு தேவை அதிகம் இருக்கிறது என மேலே குறிப்பிட்டுள்ள தளங்களுக்கு சென்று அறிந்து கொள்ளுங்கள். உதாரணமாக  JavaScript, Python, Go Lang, Java போன்ற மொழிகளுக்கு தேவை அதிகம். 

ஆ) மேலே குறிப்பிட்டுள்ள நுட்பங்களில் உங்களுக்கு அனுபவம் இல்லை என்றாலும், மனம் தளர வேண்டியதில்லை. தற்போது நீங்கள் இருக்கும் தொழில்நுட்பத்திற்கு சம்பந்தமான தேவை இருக்கக்கூடிய மொழி ஒன்றை நீங்களாகவே கற்றுக்கொள்ளலாம். டெவெலப்பராக இருக்கும்பட்சத்தில் Github தளத்தில் உங்களுக்கான பயனர் பக்கம் (profile) இருப்பது அவசியம். Github என்பது ஓப்பன் சோர்ஸ் டெவெலப்பர்கள் தாங்கள் உருவாக்கும் செயலிகளை பொது பார்வைக்கும் பயன்பாட்டுக்கும் வைக்கும் ஒரு தளம். Github தளத்தில் நீங்கள் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் ப்ரோகிராமில் சிறு சிறு ப்ராஜெக்டுகள் செய்து அதை பார்வைக்கு வைக்கவும். விசா கொடுக்கக் கூடிய நிறுவனங்கள் நிச்சயமாக இவற்றை எதிர்பார்ப்பார்கள்.

இ) Github தளத்தில் உங்கள் ப்ராஜெக்டுகள் மட்டும் அல்லாமல், மற்ற ஓப்பன் சோர்ஸ் டெவெலப்பர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் ப்ராஜெக்டுகளில் நீங்கள் கலந்து அவர்களுக்கு உதவி செய்யலாம். இதற்கும் நிறுவனங்கள் மத்தியில் மிகுந்த மரியாதை உண்டு.

ஈ) நவீன தொழில்நுட்பங்களைப் பற்றி தெரிந்து வைத்திருத்தல் அவசியம். அதற்கு https://medium.com/ போன்ற தளங்கள் உதவி செய்யும்

உ) தொடர்ச்சியாக நீங்கள் கற்றுக் கொள்வதில் ஆர்வமுடையவராக இருக்க வேண்டும். தோல்விகளை கண்டு துவளக்கூடாது. சுய முன்னேற்ற புத்தகங்கள் போல பேசுகிறேன் என எண்ண வேண்டாம். வேலை தேட ஆரம்பித்து, நிறுவனங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள் என கண்டு பிடித்து அதற்கேற்ப என்னை தயார் செய்து வேலை கிடைக்க எனக்கு கிட்டதட்ட 6 மாதங்கள் ஆயிற்று. (அது வரைக்கும் முழு நேர வேலையில் தான் இருந்தேன். நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் தயார் செய்து கொண்டிருந்தேன்) கிட்டதட்ட 50க்கும் மேற்பட்ட நிறுவனங்கள் நிராகரித்தன. ஆனால் ஒவ்வொரு நிறுவனம் நிராகரிக்கும் போது ஏன் என்று யோசித்து அதற்கேற்ப அடுத்த நிறுவனத்தின் வேலை விண்ணப்பத்தில் மாற்றம் செய்ய வேண்டி இருந்தது.

எ) அதே போல ஒரே ரெஸ்யூமை எல்லா நிறுவனங்களுக்கும் அனுப்பி விட்டு காக்க வேண்டாம். பயனில்லை. ஒவ்வொரு நிறுவனத்திற்கும் அவர்களுடைய வியாபாரம் அல்லது செயலி எதைப் பற்றியது என தெரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப உங்கள் ரெஸ்யூமை மாற்றம் செய்து அனுப்ப வேண்டும். மேலும் பல நிறுவனங்கள் வேலைக்கான விண்ணப்பத்தோடு Cover letter யும் எதிர்பார்ப்பார்கள். இதுவும் ஒவ்வொரு நிறுவனத்திற்கும் ஏற்றது போல Tailor-made ஆக இருக்க வேண்டும். இதெல்லாம் ரொம்ப கடினம் என்று யோசிப்பவர்கள் வேலை தேடும் படலத்தை விட்டு விடலாம். மெய் வருத்த தான் கூலி கிடைக்கும்.

மேலே குறிப்பிட்டுள்ளவை ஒரு Guideline மட்டுமே. நீங்களே களத்தில் இறங்கும் போது நிறைய கற்றுக்கொள்வீர்கள்.

3) IELTS தேர்வு எழுத வேண்டுமா?

பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் இதை எதிர்பார்ப்பதில்லை. நீங்கள் ஆங்கில வழியில் பொறியியல் படித்திருந்து ஆங்கிலம் சரளமாக பேச எழுத தெரிந்திருந்தால் போதும். பொறியியல் இல்லை என்றால் பட்ட மேற்படிப்பு படித்திருந்தால் நல்லது. 

4) UK இல் வேலை கிடைப்பது கடினமா?

Brexit க்குப் பிறகு அங்கு மிகுந்த குழப்பமான சூழல் நிலவுகிறது. ஆனால் Brexit ஆல் இந்தியர்களுக்கு வருங்காலத்தில் ஆதாயம் கிடைக்கும். அது வரை நீங்கள் ஐரோப்பாவின் மற்ற நாடுகளில் முயற்சி செய்யுங்கள். மற்ற ஐரோப்பிய நாடுகளில் வேலை கிடைத்த பிறகு அங்கிருந்து UK செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். எனவே இப்போது தான் வேலை தேட ஆரம்பிக்கிறீர்கள் என்றால் என்னுடைய பரிந்துரை ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து, போர்த்துகலாக இருக்கும்.

5) சாதகங்கள் மட்டுமே சொல்கிறீர்களே, பாதகங்களே இல்லையா?

அமெரிக்காவை விட ஐரோப்பாவில் இந்தியர்களும் தமிழர்களும் குறைவு. எனவே நீங்கள் தனிமையை உணர வாய்ப்புள்ளது.

ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஒவ்வொரு மொழி. அனைவரும் ஆங்கிலம் பேச மாட்டார்கள். மருத்துவமனைக்கோ பல்பொருள் அங்காடிக்கோ சென்றால் நீங்கள் அங்குள்ள மொழியில் தான் பேச வேண்டும். அங்கு உங்களுக்கு ஆங்கிலம் உதவாது.

ஐரோப்பாவில் உங்கள் துணை வேலை செய்ய எந்த தடையும் இல்லை. ஆனால் வீட்டில் ஒருவர் மட்டுமே சம்பாதிப்பவர் என்றால் நிரந்தரக் குடியுரிமை பெறும் வரை பெரிய சேமிப்பு இருக்காது. பெரும்பாலான நாடுகளில் நீங்கள் சம்பாதிப்பதில் 30-40 சதவீதம் வரை நீங்கள் வரி கட்ட வேண்டும்.

நன்றி,
சிவா
vengaishiva@gmail.com

Nov 22, 2017

வாட் மை கருத்து ஈஸ்..

ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரே பாடலைத் திரும்பத் திரும்பப் பாடுவோம். ‘நம்ம சிலபஸ் எல்லாம் வேஸ்ட்டுப்பா..சிபிஎஸ்ஈ மாதிரி வராது’ என்பதுதான் அந்தப் பாட்டு. பல ஆண்டுகளாக தமிழகத்தில் ஒரே பாடத்திட்டம்தான் இருக்கிறது என்பது சரிதான். ஆனால் அப்படியொன்றும் மோசமாகத் தெரியவில்லை. 

கடந்த வாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று நிசப்தம் சார்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இருபத்தைந்து அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு நீட் தேர்வுக்கான பயிற்சி வகுப்பை நடத்தினோம். மாணவர்களுக்கு நீட் வினாக்கள் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிய வேண்டுமல்லவா? கடந்த வருடத்தின் வினாத்தாள் ஒன்றை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு கேள்வியாகக் கேட்ட போது ‘நாங்க படிச்சதேயில்லை’ என்று அவர்கள் சொன்னது வெகு சில கேள்விகளுக்குத்தான். பெரும்பாலான கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர்கள் பதினொன்றாம் வகுப்பிலோ அல்லது பனிரெண்டாம் வகுப்பிலோ எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரே பிரச்சினை- இப்படியெல்லாம் கேள்வி கேட்கப்படக் கூடும் என்று அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. திருகாமல் நேரடியாகக் கேட்டால் பதில் சொல்லிவிடுவார்கள். இன்னொரு பிரச்சினை பதினொன்றாம் வகுப்புப் பாடங்களை அவர்கள் ஒழுங்காகப் படிக்கவில்லை. இந்த இரண்டையும் சரி செய்துவிட்டால் தமிழகத்தில் படிக்கும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் எல்லாவிதத்திலும் வல்லவர்கள்தான்.

இதை வெறுமனே சொல்லவில்லை. ஆசிரியர் அரசு தாமசும் உடனிருந்தார். அவர்தான் இந்தப் பயிற்சிக்கான முழு ஒருங்கிணைப்பையும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். மாணவர்களிடம் பேசுவது, ஆசிரியர்களிடம் பேசுவது, தலைமையாசிரியர்களுக்குத் தகவல் சொல்வது எனத் தொடங்கி வகுப்பு நடக்கும் போது உடன் அமர்ந்திருப்பது வரைக்கும் சகலமும் பார்த்துக் கொள்கிறார். மிகச் சாதாரணமான காரியமில்லை. இவ்வளவு நேரத்தையும் உழைப்பையும் ஒதுக்க வேண்டிய அவசியம் அரசாங்கத்தில் வேலை பார்க்கும் ஆசிரியருக்குத் தேவையில்லை. ஆனால் செய்கிறார். கடந்த வாரம் பயிற்சி வகுப்பு முடிந்தவுடன் ‘பசங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியலை, Blank என்றால்தான் பிரச்சினை...பெரும்பாலான கேள்விகள் அவர்களுக்கு அங்குமிங்குமாகத் தெரிந்திருக்கின்றன என்பதே ஆச்சரியம்தான்.....பிடித்துக் கொள்வார்கள்’ என்றார். இதுதான் நிதர்சனம்.

மாணவர்களும் சரியாக இருக்கிறார்கள். பாடத்திட்டமும் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. கல்வித்துறையில்தான் வேகமில்லை. 



கடந்த வாரம் நக்கீரனிலிருந்து அழைத்து நீட் குறித்துக் கேட்டார்கள். அலைபேசியில் சில கருத்துக்களைச் சொல்லும் போது சில விஷயங்கள் சற்று மாற்றி புரிந்து கொள்ளப்படுவது இயல்பானதுதான். அதைத் தெளிவாக்கிவிட வேண்டும்.

‘கேள்விகளை ட்விஸ்ட் பண்ணிக்கேட்டால் மாணவர்கள் எப்படி பதில் அளிக்க முடியும்?’ என்று நான் கேட்கவில்லை. வினாக்கள் அப்படித்தான் இருக்கின்றன. அப்படித்தான் இருக்கும்.  இன்றைய நம் தேர்வு முறை மனனம் செய்வதை எழுதுவதாக இருக்கிறது. போட்டித் தேர்வுகளில் திருகிக் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் எழுத வேண்டும் என்கிற புரிதலை நம்முடைய மாணவர்களுக்கு உருவாக்க வேண்டும். அதற்கு அவர்களைப் பழக்க வேண்டும். அதுதான் நம் மாணவர்களிடம் உள்ள மிக முக்கியமான சவால். இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்வதற்கு கல்வித்துறையின் சார்பிலிருந்து உருப்படியான எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை.

மாதிரி வினாக்கள் தயாரிக்கப்பட்டு இந்நேரம் மாணவர்கள் கைகளில் வந்து சேர்ந்திருக்க வேண்டும். இன்னமும் தயாராகவில்லை. ஒரு ஆசிரியருக்கு 100 கேள்விகள் கொடுத்து மொழி பெயர்க்கச் செய்தால்தான் மொத்த கேள்விகளையும் தமிழில் மாணவர்கள் படிக்க முடியும் என்பதும் கூட துல்லியமான சொற்றொடர் இல்லை. ‘ஆசிரியருக்கு தலா 100 கேள்விகள் என்று கொடுத்து மொழிபெயர்த்து வாங்கியிருந்தால் கூட இந்நேரம் தமிழில் பல்லாயிரக்கணக்கான நீட் மாதிரி வினாக்கள் இருந்திருக்கும். இவ்வளவு நாட்கள் அரசாங்கம் ஏன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது’ என்கிற தொனியில் கேட்டிருந்தேன். ஐம்பதாயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன; எழுபதாயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன என்கிறார்கள். எங்கேயிருக்கிறது என்று சொல்லட்டும். 

கண் துடைப்பு வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கூட்டங்கூட்டமாக மாணவர்களை வரவழைத்து வீடியோ கான்ப்ரன்ஸிங்கில் பாடம் நடத்துகிறார்கள். தேர்வுச் சமயத்தில் மாணவர்களின் நேரத்தை வீணடிக்காமல்விட்டால் அவர்கள் குறைந்தபட்சம் பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வுக்காகவாவது படிப்பார்கள். அதையும் சேர்த்துக் கெடுத்துவிடாமல் இருந்தால் சரிதான். பயிற்சி மையங்களைத் தாலுகா அளவில் தொடங்கினால் மட்டும் போதாது. உதாரணமாக சத்தியமங்கலம் நகரம் தாலுக்காவின் தலை நகரம்தான். பண்ணாரியைத் தாண்டி தாளவாடி மலையில் படிக்கும் மாணவன் சத்தியமங்கலத்துக்கு வந்து படிப்பது நடக்கிற காரியமா? இப்படி தமிழகத்தில் பல ஊர்கள் இருக்கின்றன. அத்தகைய ஊர் மாணவர்களுக்கு என்ன வழி?

நக்கீரன் இதழுக்கு நன்றி. நக்கீரன் மாதிரியான இதழ்கள் இதைப் பற்றித் தொடர்ந்து குரல் எழுப்புவது அவசியம்.

இன்னொரு விஷயம்-

இனிவரும் காலத்திற்கான வரைவுப் பாடத்திட்டத்தை வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். இணைப்பில் இருக்கிறது. பாடத்திட்டத்தை ஆய்ந்து நம்முடைய கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். ஐந்து நாட்கள் மட்டுமே அவகாசம் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஐந்து நாட்களில் கருத்துச் சொல்வது எவ்வளவு தூரம் சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை. வாய்ப்பிருப்பவர்கள் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். சொல்வதைச் சொல்லி வைப்போம்.

இப்போதைக்கு என் கருத்து- ‘தயவு செஞ்சு பாடத்திட்டத்தைத் தமிழில்  கொடுங்கள் அய்யா. தமிழ் வழிக்கல்வியில் பாடம் நடத்துகிற பள்ளிகள்தானே நம் மாநிலத்தில் அதிகம்? அப்புறம் ஏன் ஆங்கிலத்தில் கொடுத்திருக்கிறீர்கள்?’ 

ஐரோப்பாவில்...

ஐரோப்பிய தேசங்களில் தகவல் தொழில்நுட்ப வேலைவாய்ப்புகளைப் பற்றி குறள்பாட் சிவா எழுதி அனுப்பியது.

1) ஏன் அமெரிக்காவை விட்டுவிட்டு ஐரோப்பாவில் வேலை வாய்ப்புகளைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

அ) பல்வேறு தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் ஐரோப்பாவில் புதிது புதிகாக தொடங்கப்பட்டு வருகின்றன. உண்மையிலேயே அந்நிறுவனங்கள் தமக்குத் தேவையான திறன்மிகு தொழிலாளர்கள்(Skilled workforce) கிடைக்காமல் திண்டாடி வருகிறார்கள். நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

ஆ) தகவல் தொழில்நுட்ப பணிகளுக்கான‌ நுழைவு இசவு (விசா) அமெரிக்காவைக் காட்டிலும் ஐரோப்பாவில் பெறுவது எளிது. டொனால்ட் ட்ரம்ப் வந்த பிறகு செய்யப்பட்டிருக்கும் விசா கெடுபிடிகள் ஐரோப்பிய நாடுகளில் இல்லை.

இ) உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் மருத்துவம், கல்வி ஐரோப்பா முழுதும் இலவசம். ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் கல்லூரியில் கூட கட்டணம் இல்லை. (அமெரிக்காவில் பள்ளி கல்வி இலவசம் ஆயினும் மருத்துவத்திற்கு நாம் செலவழிக்க வேண்டும்)

ஈ) பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளில் 4-5 வருடங்களுக்குள்ளாக நிரந்தரக் குடியுரிமை வாங்க வாய்ப்புள்ளது

உ) பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளில் தொழிலாளர் நலச்சட்டங்கள் தகவல் தொழில்நுட்பப் பணிகளுக்கும் பொருந்தும். பெரும்பாலும் காலை 9 மணியிலிருந்து மாலை 5 மணி வரை தவிர நீங்கள் வேலை பார்க்க வேண்டி இருக்காது. மாலை முழுவதும் உங்களுக்கு தான். சரியான work-life balance என்பதை ஐரோப்பிய நாடுகளில் வாழலாம்.

ஊ) முக்கியமாக ஐரோப்பாவில் துப்பாக்கிகள் எளிதில் வாங்க முடியாது. (இதைச் சொல்வதற்காக அமெரிக்க வாழ் மக்களெல்லாம் சண்டைக்கு வராதீர்கள். எல்லா இடங்களிலும் சாதகங்களும் உண்டு, பாதகங்களும் உண்டு. மேலே குறிப்பிட்ட விஷயங்கள் ஐரோப்பாவிலும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுவதற்காக கூறப்பட்டது)

கொசுறு: இந்தியாவிலிருந்து ஐரோப்பாவுக்கான பயண நேரம் அமெரிக்காவைக் காட்டிலும் குறைவு.

2) ஐரோப்பாவில் எந்தெந்த நாடுகளில் வேலை கிடைக்கும்?

எப்படி நம் நாட்டில் பெங்களூரு, சென்னை, புனே, குர்கான் என சில நகரங்கள் தகவல் தொழில்நுட்ப வேலைகளுக்கு பெயர் பெற்றிருக்கின்றனவோ அதே போல ஐரோப்பாவில் பின்வரும் நகரங்கள் பெயர் பெற்றவை (அதற்காக மற்ற நகரங்களில் வேலை வாய்ப்புகள் இல்லை என்று கூறி விட முடியாது, ஆனால் பின்வரும் நகரங்களில் நீங்கள் முயற்சி செய்தால் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்)

லண்டன் - இங்கிலாந்து
பெர்லின் - ஜெர்மனி
ஆம்ஸ்டர்டேம் - நெதர்லாந்து
லிஸ்பன் - போர்த்துகல்
வியன்னா - ஆஸ்திரியா
டப்ளின் - அயர்லாந்து

3) என்ன தகுதிகள் இருந்தால் வேலை கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது?

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல, இது தகவல் தொழில்நுட்ப பணிகளை மட்டுமே பற்றியது, மற்ற பணிகளில் வேலை தேடுவோருக்கான தகவல் என்னிடம் இல்லை.

தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் குறைந்தது 3-10 ஆண்டுகள் இருந்தால் வேலை கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. அதிக வருடங்கள் அனுபவம் இருந்தால் மிக நல்லது. டெவெலப்பராக (அல்லது டெஸ்டிங்கில் ஆட்டோமேஷன் டெவெலப்பராக) இருக்கும்பட்த்தில் வாய்ப்புகள் மிகப் பிரகாசம். டெஸ்டிங் அல்லது மேனேஜர் போன்ற பணிகளுக்கு விசா பெறுவது மிக கடினம். (இது என் அனுபவத்தில் சொல்வது, டெஸ்டிங் அல்லது மேனேஜர் போன்ற பணிகளுக்கு யாரேனும் விசா பெற்றிருந்தால் அதைப் பற்றி பகிரவும்)

4) சம்பளம், செலவுகள் பற்றி கூற முடியமா?

தற்போது ஐரோப்பாவில் தகவல் தொழில்நுட்ப பணிகளுக்கான சம்பளம் நன்றாக உள்ளது. லண்டன், ஆம்ஸ்டர்டேம் தவிர பிற நகரங்களில் வாழ்க்கை செலவு மிகக் குறைவு தான். ஒரு சிறிய உதாரணம் பார்க்கலாம்

பெர்லினில் 5 ஆண்டுகள் அனுபவம் உள்ள ஒருவருக்கு குறைந்தபட்சம் 5000 யூரோக்கள் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. (கவனிக்க, இது குறைந்தபட்சம் தான்). வரி போக கையில் மாசம் 2800 யூரோக்கள் கிடைக்கும். இதில் வீட்டு வாடகை, மற்ற செலவுகளெல்லாம் போக 1400 யூரோக்கள் சேமிக்க‌ வாய்ப்புள்ளது. 1400 யூரோக்கள் என்பது இந்திய மதிப்பில் கிட்டதட்ட 1 லட்சம் ரூபாய் சேமிப்பு. மீண்டும் ஒரு முறை அழுத்திக் கூறுகிறேன், இது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே, நகரத்திற்கு நகரம் சம்பளம் மாறுபடும், செலவுகளும் மாறுபடும். ஆனால் என்னுடைய கணிப்பபின்படி குறைந்தது 5 ஆண்டுகள் டெவெலப்பராக இருக்கும் ஒருவர் மாதம் 1 லட்சம் ரூபாய் சேமிக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது (லண்டன், ஆம்ஸட்ர்டாம் தவிர்த்து)

5) இவ்வளவு நல்ல வாய்ப்புகள் இருந்தாலும் ஏன் எல்லாரும் இதற்கு முயற்சி செய்வதில்லை?

நிறையப் பேருக்கு ஐரோப்பிய வாய்ப்புகள் பற்றித் தெரிவதில்லை. மேலும் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல டெவெலப்பர்களுக்கும், ஆர்க்கிடெக்ட்டுகளுக்குமே வாய்ப்புகள் அதிகம், அதுவும் குறைந்தது 3 ஆண்டுகளாவது பணி அனுபவம் வேண்டும். அதிலும் தற்போதைய தொழில்நுட்பங்களில் அனுபவம் பெற்றவராக இருக்க வேண்டும். இப்படி பல வடிகட்டிகள் இருப்பதால் எல்லாருக்கும் வேலை கிடைப்பது எளிதல்ல. ஆனால் தெய்வத்தால் ஆகாதெனினும் முயற்சி தன் மெய் வருத்த கூலி தருமல்லவா, அதைப் போல முயன்றால் வேலை கிடைக்கும். அதற்கு எவ்வாறு தயார் ஆவது என்பதைப் பற்றி அடுத்த பதிவில் கூறுகிறேன். 

6) உள்ளூர் மொழிகளைப் பேசிப் பழக வேண்டிய அவசியம் உண்டா?

கட்டாயத் தேவை என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. பிரெஞ்ச், ஸ்பானிஷ், ஜெர்மன் போன்ற மொழிகளில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தெரிந்து வைத்திருந்தால் வேலையைத் தேடுவதற்கும் விசா சுலபமாக வாங்குவதற்கும் மிகுந்த உதவியாக இருக்கும்.

7) இந்தியாவில் வேலை தேடுவதற்கு Naukri, monster, Timesjobs மாதிரியான தளங்கள் இருக்கின்றன. ஐரோப்பாவில் எப்படி வேலை தேடுவது?

ஐரோப்பாவில் வேலை தேடுவதற்கும் நிறைய இணையத்தளங்கள் இருக்கின்றன. Y-axis மாதிரியான தரமான வேலை பெற்றுத் தரும் நிறுவனங்களும் இருக்கின்றன. போலிகளிடம் ஏமாறாமல் தப்பிப்பதும் அவசியம்.

இது ஒரு தொடக்கப்புள்ளிதான். இங்கேயும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதற்காக எழுதியிருக்கிறேன்.  ஆர்வமிருந்து சற்று கூடுதலாக நேரம் ஒதுக்கி இணையத்தில் தேடினால் போதுமானது. ஒரு நாளைக்கு அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினாலே அட்டகாசப்படுத்திவிடலாம். நாம் தேடுவதில்தான் இருக்கிறது.

வேறு கேள்விகள் இருப்பின் என்னுடைய சிற்றறிவுக்கும், சிற்றனுபவத்திற்கும் எட்டிய வரையில் பதிலளிக்கிறேன். 

வாழ்த்துக்கள்.

-- சிவ சுப்பிரமணியம்

Nov 21, 2017

என்கிட்ட ஒரு வழி இருக்கு

சிவா வந்திருந்தார். சிவசுப்பிரமணியன். குறள்பாட்டை உருவாக்கியவர். ஜெர்மனி சென்று கொஞ்ச நாட்கள் பணியிருந்துவிட்டு இப்பொழுது அங்க ருந்து லண்டனுக்கு இடம் மாறிவிட்டார். அவர் முன்பு பெங்களூரில் இருந்த போது சந்தித்திருக்கிறோம். இன்று கப்பன் பூங்காவிலிருந்து அழைத்தார்.

‘மெட்ரோ புடிச்சு ட்ரினிட்டி வந்துடுங்க..’ என்றேன். அங்கேயிருந்து எங்கள் அலுவலகம் பக்கம். வருகிறவர்களுக்கு காபியோ டீயோ வாசுதேவ் அடிகாஸில் வாங்கி அந்தக் கடையை ஒட்டிய சந்தில் இருக்கும் அரசமரத்தடிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவது வாடிக்கை. அந்த அரசமரத்தடி எம்.ஜி.சாலை மாதிரியே இருக்காது. அணில் கத்தும். குருவிகள் பறக்கும். நடக்க முடியாத பணக்கார வீட்டு நாய் ஒன்றைத் தள்ளுவண்டியில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பார்கள். அந்த நாய் வாழ்ந்து முடித்த கிழவனைப் போல சாலையின் நடமாட்டங்களை வேடிக்கை பார்த்தபடியே அமர்ந்திருக்கும்.

இப்பொழுதெல்லாம் வாரம் இரண்டு மூன்று நண்பர்களையாவது சந்தித்துவிடுகிறேன். நேற்று பிரகாஷ் வந்திருந்தார். மத்திய கிழக்கு நாடு ஒன்றில் பணியில் இருந்தவர். நல்ல சம்பளம். சில மாதங்களுக்கு முன்பு பேசிய போது கோவை வந்துவிடப் போவதாகச் சொன்னார். இப்படி நிறையப் பேர்கள் சொல்வார்கள். ஆனால் வரமாட்டார்கள். நேற்று மதியம் அழைத்து ‘நான் இந்தியாவுக்கு வந்துட்டேன்’ என்றார். ஆச்சரியமாக இருந்தது. ‘பெங்களூரில்தான் இருக்கேன்’ என்றார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இரண்டு குழந்தைகள். சொந்தமாக ஒரு வீடு வாங்குமளவுக்கு பணம் வைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. கோயமுத்தூரில் சுமாரான சம்பளத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தால் போதும் என்று வேலையை விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார். வந்தவுடனேயே வேலை கிடைத்துவிடப் போகிறதா? அதுவரைக்கும் இருக்கட்டும் என்று பெங்களூரில் ஒரு வேலையைப் பிடித்திருக்கிறார். குடும்பம் கோவையில்.

நிறையத் திட்டங்கள் வைத்திருக்கிறார். இத்தகைய மனிதர்களுடன் பேசும் போது சுவாரசியமாக இருக்கும். 

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக அலுவலக நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘அமெரிக்காகாரன் விசாவையெல்லாம் முடக்கிட்டான். பழைய நிறுவனத்தில் வேலை செஞ்ச ஆளுங்க சொன்னாங்க...இனி கஷ்டம்ன்னு’ என்று எதிர்மறையாகவே பேசிக் கொண்டிருந்தார். இத்தகைய ஆட்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பிரகாஷ் மாதிரியான ஆட்களிடமும் சிவா மாதிரியானவர்களிடமும் பேச வேண்டும். அப்பொழுதுதான் வித்தியாசம் தெரியும்.

சிவாவின் மனைவி வேறொரு நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கிறார். அவருக்கு லண்டன் செல்வதற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன் அவரை அனுப்பிவிட்டு இவர் தேடி ஜெர்மனியில் வேலையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார். ‘நீ லண்டன்ல இரு...பக்கம்தானே..நான் ஜெர்மனியில் கொஞ்ச நாளைக்கு இருக்கேன்’ என்று இருவருக்குமிடையில் டீலிங் போலிருக்கிறது. ஜெர்மனி சென்றுவிட்டார். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு லண்டனில் வேலையைக் கண்டுபிடித்து இப்பொழுது குடும்பத்துடன் அங்கே இருக்கிறார். 

‘ஐரோப்பாவில் நிறைய வேலை இருக்குங்க..வழி மட்டும் தெரிஞ்சா ஈஸியா போய்டலாம்’ என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

‘நீங்க விவரமா எழுதிக் கொடுங்க’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். 

‘நீங்க வர்றீங்களா?’என்றார். 

வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதெல்லாம் இனி சாத்தியமில்லை. அறக்கட்டளை வேலைகளை ஆரம்பிக்காமல் இருந்திருந்தால் கூட யோசித்திருக்கலாம். இப்பொழுது இங்கேயே தொடர்வதுதான் சரியாக இருக்கும். நம் ஊரிலேயே இருந்தால்தான் இத்தகைய பணிகளைச் செய்ய முடியும். நேரத்தைக் கடுமையாக உறிஞ்சுகிறது. நீட் தேர்வுக்கான பயிற்சிகள், சூப்பர் 16, பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பயிலரங்குகள் என்கிற வேலைகளுக்கு மட்டுமே இந்த வருடத்தில் பாதி கரைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு சனி, ஞாயிறும் தேவைப்படுகிறது. இடையில் மருத்துவ உதவிகள், அதற்கான விசாரணைகள் என்பது இன்னொரு பக்கம். மாதத்தில் நான்கு சனி, ஞாயிறுகள் போதுவதில்லை.

தமிழ்நாட்டுக்குள் சென்றுவிட்டால் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகச் செய்யலாம். தமிழ்நாட்டுக்குள் சென்றாலும் ஏதேனும் வேலையில்தான் ஒட்டியிருக்க வேண்டும். சுயதொழில் செய்வதற்கு நேரம் போதாது. அப்படி ஆரம்பித்தால் கவனம் முழுமையும் அதில்தான் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் யாராவது உருவிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். இப்படியே ஒரு நாளைக்கு எட்டு அல்லது பத்து மணி நேர வேலை, அதற்கேற்ற சம்பளம் என ஓட்டிக் கொண்டிருந்தால் பிற காரியங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கலாம்.

என் கதை இருக்கட்டும். 

எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் வெளியுலகம் தெரியாத எதிர்மறையான ஆட்கள் சுற்றிச் சுற்றி இருக்கிறார்கள். தலைக்கு மேல் வெள்ளம் போவதாகச் சொல்லி வருந்துவதில் அலாதி இன்பம் அவர்களுக்கு. அவர்களையெல்லாம் கண்டுகொள்ளவே கூடாது. ‘இங்க ஒரு வழி இருக்குங்க’ ‘இப்படி ஒரு ரூட் இருக்குங்க’ என்று வழிகாட்டிக் கொண்டேயிருக்கிற ஆட்கள் நான்கைந்து பேர்களை கூட வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அது போதும் எதற்கும் பயமிருக்காது. பாஸிட்டிவிட்டி.

என்னிடம் ஒரு மிகப்பெரிய வழி இருக்கிறது. ‘நீ மட்டும் பெரிய ஆள் ஆகிட்டா சட்டி பானையைக் கழுவிட்டு ஹவுஸ் ஹஸ்பெண்ட் ஆகிக்கிறேன்’ என்று வேணியிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். வேலை, விளக்கெண்ணெய் என்று எந்தக் கச்சடாவும் இல்லாமல் இருந்துவிடலாம். இருக்கன்குடி மாரியம்மன் மனம் வைத்து அவளுக்கு விரைவில் பணி உயர்வைக் கொடுக்க வேண்டும்.

Nov 20, 2017

தீர்வு இல்லாத பிரச்சினைகள்..

பிரபுவை முன்பு எப்பொழுதோ பார்த்த நினைவு இருக்கிறது. ஆனால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. கடந்த வாரம் சந்தித்த போதுதான் சொன்னார்கள். இருதயத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும். இரண்டாவது அறுவை. அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயதுதான் இருக்கும். திருமணமாகிக் குட்டிப்பையன் இருக்கிறான். அவனுக்கு தாலசீமியா. உடலில் ரத்தச் சிவப்பணு உற்பத்தியாகாது. அவ்வப்பொழுது ரத்தத்தை உடலில் ஏற்றி உயிர்காத்து வருகிறார்கள். 

பிரபுவின் அப்பா ‘அப்பனுக்கும் மகனுக்கும் ஒரே சமயத்துல நோவு’ என்றார். பிரபுவின் அம்மாவும் மனைவியும் அழுதார்கள். முதலில் அப்பனைக் காப்பாற்றுவோம் என்று போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வட்டிக்குக் கடன், அரசு உதவி என்று கதவுகளைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எம்.ஜி.ஆர் காலனியைச் சார்ந்த நாடோடிக் குடும்பம் அது. அந்தக் காலனியில் கிட்டத்தட்ட முந்நூறு குடும்பங்கள் உண்டு.

கடந்த இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களாக காலனி மக்களுடன் தொடர்பில் இருக்கிறோம். ஜிம்னாஸ்டிக் உதவி, பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பயிற்சி, அவர்களைக் கல்லூரியில் சேர்ப்பது, கல்லூரியில் படிக்கும் அந்த மாணவர்களுக்கு அடுத்த கட்ட முயற்சிகளுக்கான வழிமுறைகளைக் கற்றுத் தருவது மாதிரியான பணிகள். ஆனால் அவர்களின் சமூகத்தில் இருக்கும் அடிப்படையான ஒரு பிரச்சினையை இவ்வளவு நாட்களாக எப்படியோ கவனிக்கவில்லை.

அந்தக் காலனியில் ஒரே குடும்பத்தில் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மாலைக்கண் நோய். பிரபுவின் குழந்தைக்கு தாலசீமியா. இவை தவிர முழுமையான வெண்மை நிறம் அடைதல் மாதிரியான பிரச்சினைகள் நிறையப் பேருக்கு உண்டு. பத்தாயிரத்தில் ஒருவருக்கும் லட்சத்தில் ஒருவருக்குமாக இருக்கக் கூடிய நோய்கள் ஐநூறு பேர்களில் இரண்டு பேருக்கும் மூன்று பேர்களுக்குமாக இருக்கிறது. 

ஒரு மாணவனுக்கு பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பயிற்சியளித்து அவனுக்குக் கல்லூரியில் கட்டணம் செலுத்தி வாரம் ஒரு முறை அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசச் சொல்லி அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான். அவனது அக்காவுக்கும் அண்ணனுக்கும் மாலைக்கண் நோய் என்பதை அவன் சொன்னதில்லை. சொல்ல வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு உருவாகவே இல்லை. ஒதுங்கி வாழும் எளிய மனிதர்களின் இத்தகைய விவகாரங்கள் தெரியவே வருவதில்லை.

அந்தக் காலனியிலேயே அரசு பொறியியல் கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் பெண் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அட்டகாசமாகப் படிக்கக் கூடியவள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அந்தக் காலனிக்கு அது பெரிய விஷயம். 

‘உங்க காலனியில் பி.ஈ படிச்ச பசங்க இருக்காங்களா?’ என்று கேட்ட போதுதான் தெரிந்தது படித்தாலும் சரி, வேலைக்குப் போனாலும் சரி அந்தக் காலனியில் இருக்கும் ஒரு ஆணைத்தான் திருமணம் செய்து வைப்பார்கள். 

இப்படி ஒவ்வொன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளத் தொடங்கும் போது பிரபுவின் குழந்தைக்கும் தாலசீமியா பிரச்சினை வித்தியாசமாகத் தெரிந்தது. மாணவர்களிடம் முன்பு பேசியதெல்லாம் நினைவில் வந்து உறுத்தியது. எல்லாவற்றுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்கு மிக எளிமையான பிரச்சினை. அந்த முந்நூறு குடும்பங்களில்தான் பெண் கொடுத்து பெண் எடுக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட அத்தனை பேருமே நெருங்கிய சொந்தம். வெளியிலிருந்து எந்தவிதமான உறவும் தொடர்பும் இல்லை. மரபணு பிரச்சினைக்கு அடிநாதம் இது. அதனால்தான் அந்தக் காலனியில் இவ்வளவு மரபணு சார்ந்த பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. 

அந்த மக்களிடம் இதுபற்றி விரிவாகப் பேச வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ஊர்த்தலைவரிடம் ‘உங்க காலனிக்கு ரெண்டு டாக்டர்களைக் கூட்டிட்டு வர்றோம்’ என்று சொல்லிவிட்டுச் சனிக்கிழமையன்று சென்றிருந்தோம். இத்தகைய பிரச்சினைகளை நாம் விளக்குவதைவிடவும் மருத்துவர்கள் விளக்குவதுதான் சரியாக இருக்கும். மருத்துவர் கார்த்திகேயன் குழந்தைகள் நல மருத்துவர். சனிக்கிழமையும் வெளிநோயாளிகளைப் பார்ப்பார். எப்படிக் கேட்பது என்று தயக்கமாகத்தான் இருந்தது. 

‘ஒரு நாள்தான? சொல்லிட்டு வந்துடுறேன்’ என்று வேலையைவிட்டுவிட்டு வந்து விளக்கினார். அந்த மக்கள் படிப்பறிவற்றவர்கள். மிகச் சாமானியர்கள். ‘ஜெனிடிக் பிரச்சினையை அவர்களுக்கு புரியற மாதிரி எப்படி விளக்குவார்?’ என்ற சந்தேகமில்லாமல் இல்லை. ஆனால் மிக எளிமையாக விளக்கினார். மக்கள் புரிந்து கொண்டு தங்களுக்குள் நிறையப் பேசினார்கள். மருத்துவர் சத்தியசுந்தரியும் வந்திருந்தார். அவர் தம் பங்குக்கு விளக்கினார். அரசு தாமஸூம் கார்த்திகேயனும் உடனிருந்தார்கள். 

காலங்காலமாக ஊர் ஊராகச் சென்று கழைக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்த குடும்பங்கள் அவை. இந்தத் தலைமுறையில்தான் ஒரேயிடத்தில் வீடு கட்டிக் குடியிருக்கிறார்கள். ஊரிலிருந்து ஒதுக்குப்புறமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தெருக்களைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறார்கள், கழிப்பறைகள் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஊர் பொதுக்கூட்டம் நடத்தி ஒழுங்கு மீறல்களைத் தடுக்கிறார்கள். ஆனால் இப்படியொரு பிரச்சினை இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு மட்டுமில்லை வேறு யாரும் கூட கவனித்ததில்லை.

மருத்துவர் விளக்கி முடித்த பிறகு ‘இப்படியொரு பிரச்சினை இருக்குன்னுதான் எங்களால சொல்ல முடியும்..ஆனா எப்படி அதை சரி செய்யலாம்ன்னு நீங்கதான் யோசிக்கணும்’ என்றோம். அவர்களுக்குள் பேசினார்கள். இவர்களைப் போன்றதொரு கழைக் கூத்தாடும் இன்னொரு நாடோடி கூட்டம் மகாராஷ்டிராவில் இருக்கிறதாம். ‘அங்க பொண்ணுக் கொடுத்தா அவ்வளவு தூரம் போய் எப்படிப் பார்க்கிறதுன்னு எங்க ஆளுங்க நினைப்பாங்க’ என்றார்கள். அவர்களின் தரப்பிலிருந்து அது நியாயமானதுதான். அதே போலத்தான் மஹாராஷ்டிராவில் இருக்கும் குழுவும் நினைக்கக் கூடும். அவர்களின் இடத்தில் நாம் இருந்து பார்த்தாலும் கூட அப்படித்தான் தோன்றும்.

உண்மையிலேயே இதற்கு என்ன தீர்வு என்று தெரியவில்லை. தனிமனிதர்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சினைகள் என்பது வேறு. ஒரு காலனிக்கே இருக்கும் சமூகம் சார்ந்த இந்தப் பிரச்சினை வேறு. மிகச் சிக்கலானதாகவும் தெரிகிறது. குழப்பமானதாகவும் இருக்கிறது.

Nov 17, 2017

லார்டு லபக்தாஸ்

‘என்னைத் தெரியுதா?’ ஃபோனில் இப்படிக் கேட்டால் என்ன பதிலைச் சொல்வது. 

‘தெரியலைங்களே’ என்று சொல்லிவிட்டால் ‘என்னையவே தெரியலைன்னுட்டல்ல’ என்று கலாய்க்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்.

‘சொல்லுங்க’ என்று பட்டும்படாமல் சொல்லித் தப்பித்துக் கொள்வதுதான் வாடிக்கை.

‘தியானேஸ்வரன் பேசறேன்...ஆவடியிலிருந்து..என்னைத் தெரியுதா?’- மறுபடியும் அதே கேள்வி.

‘சொல்லுங்க சார்’

‘ஒரு பதினஞ்சு ரூபா வேணும்’

அதுக்கு எதுக்குய்யா ஆவடியிலிருந்து பேசற என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘நாளைக்குக் கிடைக்குமா?’ என்றார்.

‘சார் எனக்கு நீங்க யாருன்னு ஞாபகம் வரல..என்ன சொல்லுறீங்கன்னு புரியல’

‘நாம முன்னாடி பேசியிருக்கோமே?’ - ஒருவேளை ஏதாவது அறக்கட்டளை சம்பந்தமாகப் பேசியிருக்கக் கூடும்.

‘சொல்லுங்க சார்’

‘ஒரு கம்பெனியில அன்-அக்கவுண்டட்ல பதினஞ்சு ரூவா வேணும்ன்னு கேட்குறாங்க’

அது சரி. நமக்கென வந்து வாய்க்கிறது பாருங்கள்.

‘சார் கம்பெனிக்கெல்லாம் பணம் தர்றதில்ல’

‘அது அப்புறம் பேசிக்கலாம்...பதினஞ்சு ரூவா இருக்குதுல்ல’ 

‘என்னது அப்புறம் பேசிக்கலாமா?’ - கார்டூனிஸ்ட் பாலாவிடம் ஒரு பெண் ‘நான் உங்க ரசிகை பேசுறேன்’ என்று பேசித்தான் தூண்டில் வீசினாராம். பாலா அலர்ட் ஆகிவிட்டார். அவரைவிடவும் நாம் அலெர்ட் அல்லவா? ஒருவேளை அருண் ஜெட்லி ஆள் அனுப்பியிருப்பாரோ? அந்தளவுக்கு நாம் லாயக்கில்லையே!

குழப்பமாகிவிட்டது. பதினஞ்சு என்றால் ஆயிரமா, லட்சமா? 

‘பதினஞ்சு இருக்குல்ல?’

‘முப்பதுக்கு பக்கமா இருக்கு சார்...மாசமாசம் அக்கவுண்ட் போடுறேனே..நீங்க பார்க்குறதில்லையா?’

‘முப்பதா?’ - இப்பொழுது அந்த ஆள் குழம்பிவிட்டார்.

‘சார் ஒரு கம்பெனி’- மீண்டும் ஆரம்பித்தார்

‘அதான் சார் சொன்னேனே.. கம்பெனிக்குத் தர்றதில்லை.’ - இது நான்.

‘அட இருங்க சார் முடிச்சுக்குறேன்’ கடுப்பாகிவிட்டார் போல. மிரட்டுகிறார். நிச்சயமாக அருண் ஜெட்லி ஆள்தான்.

‘பெரிய பார்ட்டி சார்...நானூறு ரூவா டர்ன் ஓவர்’

‘நானூறு ரூபாயெல்லாம் பெரிய டர்ன் ஓவரா சார்? பிச்சை கீது எடுப்பாரோ?’ என்று தொண்டை வரைக்கும் வந்துவிட்டது. வாயைத் திறந்து கேட்டால் ஆள் வைத்து அடித்துவிடுவார்கள்.

‘நானூறுன்னா சார்?’

‘சி தான்’

‘அடங்கொண்ணிமலையா...நானூறு கோடியா?’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துவிட்டு ‘சொல்லுங்க சொல்லுங்க’ என்றேன். இந்த ரேஞ்சில் நம்மிடம் பேசுவதே பெரிய விஷயம்.

‘அர்ஜெண்ட்டா பதினஞ்சு ரூபா வேணுங்கிறாங்க’

‘இதுவும் சி ஆ சார்?’

‘ஆமா சார்..அன்- அக்கவுண்ட்ல வேணுமாம்...பதினஞ்சு நாள்ல உங்களுக்கு வந்துடும்..இண்டரஸ்ட் எல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்’என்றார்.

‘சார் முடிச்சுட்டீங்களா?’

‘முடிச்சுட்டேன்...இருக்குதா உங்ககிட்ட?’

‘பதினஞ்சு சி ஆ சார்?’

‘யெஸ்’

‘என் நெம்பர் உங்களுக்கு யார் கொடுத்தாங்க?’

‘தெரியல..பைனான்ஸ்ன்னு சேவ் செஞ்சு வெச்சிருக்கேன்’

கந்துவட்டி பார்ட்டி என்று நினைத்துக் கொண்டார் போலிருக்கிறது. என் பைனான்ஸ் நிலைமை அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? 

‘நீங்க வேற சார்... நான் சாதாரண ஆள் சார்’

‘நீங்க என்ன செஞ்சுட்டு இருக்கீங்க?’

‘நான் பெங்களூர்ல இருக்கேன் சார்’

‘ஏதாச்சும் ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?’ - இந்த ஆள் உண்மையாகவே பேசுகிறாரா அல்லது கலாய்க்கிறாரா?

‘சார் என் பேரு என்னன்னு சேவ் செஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க?’

‘மணிகண்டன் ஃபைனான்ஸ்ன்னு’

யாரோ கோர்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.  ‘ப்ளீஸ் டெலீட் செஞ்சுடுங்க சார்’

இது மட்டுமில்லை. இப்படி வாரம் இரண்டு அழைப்புகளாவது வருகின்றன. 

ஹெச்.ஐ.விக்கு மருந்து கிடைக்குமா என்று கூடக் கேட்டிருக்கிறார்கள். நம்பமாட்டீர்கள். 

முந்தாநாள் இரவு 11.49க்கு ஒரு அழைப்பு. அடித்துப் பிடித்து எடுத்தால் ‘கவுன்சிலிங்க்கு வரச் சொல்லியிருந்தீங்களாமா’ என்றார். 

‘எந்தக் கவுன்சிலிங்குக்கு? நீங்க எங்க இருந்து பேசறீங்க?’

‘மதுரையில இருந்து சார்..எப்போ வரட்டும்’ என்றார்.

‘உங்களுக்கு யாருங்க நெம்பர் கொடுத்தது?’

‘ உங்க ஃப்ரெண்ட் மணிகண்டன்தான்..’

‘மணிகண்டனா? நான் தான் மணிகண்டன்.. நீங்க யாருகிட்டங்க பேசணும்’

‘மணிகண்டன்கிட்டத்தான்’

‘அவர் எங்க இருக்காரு?’

‘நீங்கதான சார் அந்த மணிகண்டன்?’

‘சார் இப்படியே பேசுனீங்கன்னா நான் தான் கவுன்சிலிங்குக்குப் போகணும்’ என்று துண்டித்தேன். திரும்பத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். 

வேணி ‘ஏங்க ஃபோனை சுவிட்ச் ஆஃப் செஞ்சுடுறீங்க?’ என்று கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறாள். லார்டு லபக்தாஸாக இருப்பதன் பிரச்சினை அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்.

Nov 16, 2017

அக்டோபர்’2017

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அக்டோபர் 2017 மாதத்திற்கான வங்கி வரவு செலவு விவரம்.


பத்து கிராமப்புற அரசுப்பள்ளிகளுக்கு பள்ளிகளுக்கு தலா ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு நூலகங்கள் அமைக்க  பாரதி புத்தகாலயத்திற்கு ஐம்பத்தைந்தாயிரம் வழங்கப்பட்டது.  (காசோலை எண் 226)

குணசுந்தரி என்ற பெண்ணின் (திருச்சி அண்ணா பல்கலைக்கழகம்) கல்லூரித் தொகை ரூ. 23,123 (காசோலை எண் : 225)

பனிரெண்டாம் வகுப்பு அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு நடத்தப்படும் பயிற்சி வகுப்புகளில் கலந்து கொள்ளும் மாணவர்களுக்கான கோப்பு, எழுதுகோல், நோட்டுப்புத்தகங்கள் என ஒரு செட்- இந்த வருடத்திற்கு என 300 செட் தயார் செய்யப்பட்டது. அதற்கு லட்சுமி ஸ்டோர்ஸ் என்ற கடைக்கு ரூ 21,775 வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

(தொடர்ச்சி...)


காசோலை எண் 232:  தக்கர்பாபா வித்யாலயா விடுதிக்கு குளிர்சாதனப்பெட்டி வாங்கிக் கொடுப்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட தொகை. ‘கடந்த ஆண்டு ராயல்ட்டியாக வந்த தொகையை நிசப்தம் அறக்கட்டளையில் செலுத்திவிடுங்கள். அந்தத் தொகையை இந்தப் பணிக்குக் கொடுத்துவிடுகிறேன்’ எனச் சொல்லியிருந்தேன். யாவரும் பதிப்பகத்திலிருந்து பணம் இன்னமும் வரவில்லை. பத்தாயிரம் ரூபாய் தாயுமானவன் என்ற லண்டன் வாழ் நண்பர் கொடுத்திருக்கிறார். 

காசோலை எண் 230: கெளதம் (ராஜா முத்தையா மருத்துவக் கல்லூரி) என்கிற மருத்துவ மாணவனுக்கான கல்வி உதவித் தொகை.

தொடர்ந்து உதவுகிற, துணையாக நிற்கிற அனைவருக்கும் நன்றி.

குறிப்பு: இப்பொழுது ஆன்லைனில் கணக்கைத் திறப்பதேயில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் கணக்கு விவரத்தை வங்கியிலிருந்து மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அநேகமாக மாதம் தொடங்கி ஐந்தாறு நாட்கள் கழித்து வந்து சேரும். இந்த மாதம் சரியாகக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டேன். யாருமே கேட்கவில்லை. சுமதிதான் நினைவூட்டினார். பணம் கொடுத்தவர்களே கேட்கவில்லையென்றால் எப்படிங்க? ஒரு நியாய தர்மம் வேண்டாமா? இனிமேல் சரியாகக் கேட்கவும்.

ஏதேனும் கேள்விகள் அல்லது சந்தேகங்கள் இருப்பின் தொடர்பு கொள்ளவும்-
vaamanikandan@gmail.com

Nov 15, 2017

இலை உதிர்வதைப் போல..

முப்பத்தேழு வயது அவருக்கு. கும்பகோணத்துக்காரர். திருமணமாகி ஒரு குழந்தை. மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மென்பொருள் துறையில்தான் வேலை. பிடிஎம் லே-அவுட்டில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் குடியிருக்கிறார். எப்பொழுதோ பேருந்துப் பயணத்தில் அறிமுகம். அதன் பிறகு நிறைய முறை சந்தித்திருக்கிறோம். பெங்களூரில் சில கூட்டங்களுக்கும் வந்திருக்கிறார். அலைபேசியில் பேசிக் கொள்வோம். ‘சாகற வரைக்கும் வீட்டுக்கடன் கட்டுவேன்’ என்று ஒரு முறை சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது. கடன் முடிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அவர் செத்துவிட்டார்.

நேற்றிரவு அலுவலகம் முடித்து அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு வந்தாராம். ‘அப்பா பாவம்..உறங்கட்டும்’ என்று அம்மாவும் மகளும் அவரை எழுப்பவேயில்லை. காலையில் குழந்தையைக் கிளப்பி பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு மனைவியும் அலுவலகத்துக்குத் தயாராகிவிட்டு ‘வீட்டைப் பூட்டிக்குங்க வாங்க’ என்று எழுப்பும் போதுதான் வெற்று உடலென்று உணர்ந்திருக்கிறார். ‘சில்லுன்னு ஆகிடுச்சுங்க’ என்று அழுது கொண்டிருந்தார். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நண்பர்கள் சிலரை அழைக்க பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

அந்தப் பெண்ணின் தம்பி இதே ஊரில்தான் இருக்கிறான். அவன் அக்காவையும் அக்கா பெண்ணையும் அழைத்துக் கொண்டு அதே ஆம்புலன்ஸ் வாகனத்தில் செல்கிறான்.

குழந்தை ‘அப்பாவுக்கு என்னாச்சும்மா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே செல்கிறது. 

மிக் இயல்பாக இருந்திருக்கிறார். குடிப்பழக்கம் இல்லை. பீடி சிகரெட் இல்லை. சர்க்கரை இல்லை. ஒரேயொரு இருதய நிறுத்தம். ஆளை முடித்திருக்கிறது. மருத்துவர்களிடம் பேசினோம். ‘ஸ்ட்ரெஸ்தான்’ என்றார். அதேதான். கடந்த மாதம் முழுக்கவவும் அலுவலகத்தில் ஆட்களைத் துரத்தியிருக்கிறார்கள். தன்னையும் வேலையைவிட்டு அனுப்பிவிடக் கூடும் என்று பயந்திருக்கிறார். போனால் வேலைதானே! தைரியமாக இருந்திருக்கலாம். இழுத்துப் போட்டு வேலைகளைச் செய்திருக்கிறார். சோறு தண்ணி இல்லாத உழைப்பு. தினசரி நள்ளிரவு தாண்டிய தூக்கம். எந்நேரமும் அலுவலக நினைப்பு. ஆளையே முடித்துவிட்டது.

அங்கே யாரிடமும் சொற்கள் இல்லை. சமீபத்தில் இத்தகைய சில சாவுகளைக் கேள்விப்பட்டேன். இப்பொழுது நேரடியாகப் பார்த்தாகிவிட்டது.

என்ன சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. வேலை போனால் குடி முழுகிப் போய்விடாது. 

இன்னொரு நண்பரைப் பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். ஒன்றேகால் லட்ச ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். என்னவோ காரணம் சொல்லி அனுப்பிவிட்டார்கள். இப்பொழுது திருப்பூருக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கடை வைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். பெங்களூருவில் வாங்கிக் குடியிருந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் வாடகை வருகிறது. ஒரு திருமணத்தில் சந்தித்த போது‘இது போதும்’ என்றார். ஊருக்குள் அவரைப் பைத்தியகாரன் என்கிறார்கள். என்னிடம் கூட அப்படித்தான் சொன்னார்கள். ‘இப்பொழுதே வேலையை விட்டுவந்துவிட்டான்’ என்று கிண்டலடிக்கிறார்கள். ஊர் எப்பொழுதுதான் வாழ்த்தியிருக்கிறது? இப்படி இருந்தாலும் பேசுவார்கள்; அப்படி இருந்தாலும் பேசுவார்கள். ஊர் வாயை அடைக்க முடியாது. அவர் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறார். அமைதியான சூழல். அளவான வருமானம். சிரமமில்லாத வாழ்க்கை. ஒன்றும் ஆகிவிடவில்லை.

பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் இருப்பவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பதறுகிறார்கள்?

வேலையில் இருக்கும் அரசியல், பணியிடங்களில் கொடுக்கப்படும் அழுத்தம் என எல்லாமும் சேர்ந்து மனிதர்களைப் பாடாய்ப்படுத்துகின்றன. தமக்கே தெரியாமல் அவற்றை தலையில் ஏற்றிக் கொண்டு மெல்ல மெல்ல உயிரை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேலைக்காக உயிரைக் கொடுப்பது மடத்தனம். ஏன் இவ்வளவு அழுத்தங்களை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? பணி செய்யுமிடங்களில் அழுத்தட்டும். ‘போங்கடா டேய்’ என்று மனதுக்குள்ளாவது சொல்கிற மனநிலை அவசியம். அதிகபட்சம் என்ன செய்வார்கள்? வேலையை விட்டு அனுப்புவார்கள். இது ஒன்றுதான் வேலையா? இரண்டு மாதத்தில் இன்னொரு வேலை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அப்படியே இல்லையென்றாலும் திருப்பூர்க்காரரைப் போல வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளலாம். கடை வியாபாரமும், ஆல்டோ காரும், அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தையுமாக வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு எவ்வளவோ வழிகள் இருக்கின்றன.

மருத்துவமனையின் வெளியில் அமர்ந்திருந்தோம். மயான அமைதி விரவிக் கிடந்தது. பிரேத பரிசோதனைக்காக கூடத்துக்குள் உடல்கள் வந்து கொண்டேயிருந்தன. இவரது உடல் வெளியே வர மாலை ஆகிவிட்டது. இடையில் அவருடனான நினைவுகள் வந்து போயின. சில வருடங்களுக்கு முன்பாக சேலம் செல்லும் போது பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். பேச்சுக் கொடுத்து நண்பர்களானோம். ஊரிலிருந்த அம்மா அப்பாவைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தார். ஃபோனில் பேசிக் கூட சில மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. இலை உதிர்வதைப் போல உதிர்ந்துவிட்டார். மரணத்திற்குப் பிறகு அவருடைய அலைபேசியிலிருந்த எண்களுக்கெல்லாம் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பியிருந்தார்கள். அலுவலகத்தில் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிச் சென்றிருந்தேன்.

அவரது மனைவிக்கு என்ன ஆறுதல் சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. உடல் வெளியில் வருவதற்கு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்பாக குழந்தையை அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அது அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டது. உடல் வெளியே வந்தவுடன் அம்மாவும் மகளும் கதறினார்கள். உடலை ஏற்றிய பிறகு அவர்கள் மூவரும் ஏறிக் கொண்டார்கள். அவர் மீது போடப்பட்டிருந்த மாலையிலிருந்து ரோஜா இதழ்கள் விழுந்தன. வண்டி கிளம்பியது. அவரவர் தாம் வந்த திசையில் திரும்பினார்கள்.

அந்தக் குழந்தையைவிடவுமா வேலையும் சம்பளமும் முக்கியம்? அந்தக் குழந்தையும் குடும்பமும் இனித் தாங்கப் போகிற சுமையைவிடவுமா மேலாளர் அழுத்திவிட்டான்? யோசிப்பதேயில்லை.

ஒன்றைத்தான் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது- நம்முடைய உடலும் உயிரும் நமக்கானது. நம் குடும்பம் முக்கியம். பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் முக்கியம். மற்ற அத்தனையும் இதற்குப் பின்னால்தான்.

வேட்கை

‘பையன் வேலைக்கு வேணும்ன்னு சொல்லிட்டு இருந்தீங்களேன்னு கூட்டிட்டு வந்தேன்’ பெரியவர் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ரவி அவருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தான். அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. எதிரில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீதரை சில கணங்கள் பார்ப்பதும் பிறகு நிலத்தைப் பார்ப்பதுவுமாக இருந்தான். பெரியவர் அவனை அழைத்து வரும் போதே ‘அம்மா அப்பா ஒருத்தரும் இல்லைன்னு சொல்லிடு..வேற ஏதாச்சும் கேட்டாங்கன்னா எனக்கு சொந்தக்காரன்னு சொல்லிடு’ என்று அவனிடம் கூறியிருந்தார். 

‘தூரத்துச் சொந்தம்...கோயமுத்தூருக்கு அந்தப் பக்கம் ஒரு ஊரு....அம்மா அப்பாவும் செத்துட்டாங்க..மில்லு வேலைக்கு போய்ட்டு இருந்தான்...அங்க தனியா இருக்கானேன்னு இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்..’ என்று பெரியவர் அத்தனையும் பொய்யாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ரவி எதுவும் பேசவில்லை.

‘இவனைப் பத்தி போன மாசம் உங்ககிட்ட சொல்லியிருந்தேனே’ என்றார். ஸ்ரீதரிடம் ஆயிரம் பேர் ஆயிரம் பேர்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார்கள். அவருக்கு எதுவும் நினைவில் இருக்காது. அப்படியா என்ற படி ரவியை உற்று நோக்கினார். 

‘படிச்சிருக்கியா?’ என்றார்.

தலையை ஆட்டினான். என்ன படிச்சிருக்க என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கக் கூடும் என எதிர்பார்த்தான். அவர் கேட்கவில்லை. அது அவருக்குத் தேவையானதுமில்லை.

‘ஒழுக்கமா இருந்துக்கணும்..சரியா?’ என்ற கேள்விக்கும் பெரியவரே பதில் சொன்னார். 

‘நீங்க அது பத்தியெல்லாம் எதையும் நினைச்சுக்க வேண்டியதில்ல...சொல்லித்தான் கூட்டிட்டு வந்திருக்கேன்..நான் கேரண்டி தர்றேன்’ என்றார். பெரியவரை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் ஸ்ரீதர்  ரவியைப் பார்த்தார். 

‘இருந்துக்குவேங்க’ என்றான்.

மல்லிகா என்று அவர் அழைத்த போது வரவேற்பறை அதிர்ந்தது. பெரிய அறை. வீடியோகான் டிவி இருந்தது. அதற்கு நேர் எதிரில் இரண்டு தந்தங்களை வைத்திருந்தார்கள். தந்தங்களுக்கு முன்பாக டாம்பீகமான மர வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய இருக்கை. அதில் ஸ்ரீதர் அமர்ந்திருந்தார். தந்தங்கள் அவருக்கு முளைத்த கொம்புகளைப் போலத் தெரிந்தன. வெள்ளைச் சட்டை. வெள்ளை பேண்ட். நெற்றியில் குங்குமம் வைத்திருந்தார். மல்லிகா வர சில கணங்கள் பிடித்தன.

தன்னை அழைத்து வந்த பெரியவரை ரவி காவல் நிலையத்துக்கு வெளியில் சந்தித்தான். அங்கேயிருந்த கடைக்கு முன்பாக ரவி அமர்ந்திருந்தான். பெரியவர் இவனைப் பார்த்துவிட்டு பேச்சை ஆரம்பித்தார். காலையிலிருந்து டீக்கு கூட வழியில்லாமல் பசியில் இருந்தான். காவலர்கள் அடித்த்திருந்தார்கள். வெளியில் தெரியாத மொக்கு அடி. பெரியவர் அவனிடம் நிறையக் கேட்டார். எதற்குமே அவன் உண்மையான பதிலைச் சொல்லவில்லை. இவன் பொய் சொல்கிறான் என்பதை அவர் அநேகமாகக் கண்டறிந்திருக்கக் கூடும். ஆனால் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. 

‘வேலைக்குப் போறியா?’ என்று கேட்டார்.

சரி என்றான். அப்போதைக்கு ஏதேனும் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய தேவை அவனுக்கு இருந்தது. 

‘படிப்பெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டியதில்ல. எடுபுடி வேலைதான்..ஆனா பெரிய இடம்...சேர்ந்துக்குறியா?’என்றார். மெளனமாகத் தலையை ஆட்டினான். 

ஸ்ரீதரின் வீடு மிகப்பெரிய மாளிகையாக இருந்தது. ‘அய்யாவைப் பார்க்கணும்’ என்று காவலாளியிடம் சொல்லிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார்கள் இருவரும். கிருஷ்ணகிரி க்ரானைட்டுகளால் வீடு இழைக்கப்பட்டிருந்தது. 

மல்லிகா வரவேற்பறைக்கு வந்தாள். புடவை அணிந்திருந்தாள். மஞ்சள் நிற பாலிஸ்டர். வெகு நேர்த்தியாகப் புடவை கட்டியிருந்தாள். அது அவளது உடம்போடு ஒட்டித் தெரிந்தது. ரவி இப்படியொரு அழகியைப் பார்த்ததில்லை என நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென்று ஊர் மாறியதும் அழகி ஒருத்தியின் அருகாமையும் ரவியின் அடலஸன்ஸை மெல்லக் கண் விழிக்கச் செய்தன. ஸ்ரீதர் தன்னை கவனிப்பதை உணர்ந்தவன் அவரைப் பார்க்காமலேயே தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

‘வேலைக்கு ஆள் வேணும்ன்னு சொன்னியே’ என்று ஸ்ரீதர் அவளிடம் கேட்டார்.

‘பொண்ணா இருந்தா செளகரியமா இருக்கும்’ என்று சொல்லிவிட்டு ‘என்ன வேலை தெரியும்?’ என்றாள் மல்லிகா. அவளது குரலில் இருந்த நளினம் அவனை திணறடித்தது. அவன் யார், எந்த ஊர் என்ற எந்த விவரத்தையும் அவள் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. நம்முடைய வீட்டில் நம்மை மீறி எதைச் செய்துவிட முடியும் என்கிற தைரியத்தைவிடவும் கணவன் அவ்வளவு சீக்கிரம் யாரையும் நம்பிவிட மாட்டான் என்கிற அவளின் நம்பிக்கை பெரிதாக இருந்தது.

ஓசூர் என்பதே வெளியூர்வாசிகளின் ஊர்தான். தொழிற்சாலைகளில் பணிபுரிய ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்புது ஆட்களாக வந்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். வீட்டு வேலைகளிலிருந்து தொழில்கள் வரைக்கும் எல்லா இடங்களிலும் வெவ்வேறு ஊர் மனிதர்கள் கலந்து கிடக்கிறார்கள். அதனால் யாரும் அடுத்தவர்களின் ஊர் பற்றி பெரிதாகக் கவலைப்படுவதில்லை. 

ரவி, ‘மில் வேலை’ என்றான். அவள் சிரித்துவிட்டாள். வேலை என்ற சொல்லையே வேறொரு அர்த்தத்தில்தான் தமது பள்ளியில் பையன்கள் பயன்படுத்துவார்கள் என்பது நினைவில் வந்து போனது.

‘வீட்டு வேலை தெரியுமாப்பா?’ என்ற கேள்விக்கு ரவி ஒரு கணம் முழித்தான். 

‘வீடு பெருக்கிறது, பாத்திரம் கழுவுறது’ அவள் பேசும் போது ரவி பெரியவரைப் பார்த்தான். அவர் குறுக்கே புகுந்து ‘வீட்ல அப்பப்போ செஞ்சதுதாங்க...நீங்க சொல்லிக் கொடுத்தா பழகிக்குவான்’ என்றார். அவளுக்கு அது திருப்தியான பதிலாகத் தெரியவில்லை.

‘வீட்டு வேலைக்கு புள்ளங்க யாராச்சையும் வெச்சுக்கலாங்க..பசங்க சரிப்பட்டு வரமாட்டாங்க’ என்று கணவனிடம் சொன்னாள். ஸ்ரீதர் இத்தகைய விவகாரங்களில் தலையிடுவதில்லை. ரவிக்கு அந்த வீட்டில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்பதில் பெரியவர் உறுதியாக இருந்தார். அவனை உள்ளே நுழைத்துவிட்டால் தமக்குத் தேவையான பெரிய வீட்டுக்காரியங்களைச் சுலபமாகச் செய்துவிட முடியும் என்கிற கணக்கு அவருக்கு. உள்ளூரில் ஸ்ரீதர் பெரிய கை. வட்டிக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ரியல் எஸ்டேட்டும் உண்டு. இரண்டுமே வில்லங்கமானது என்பதால் ஆட்கள் நிறையத் தேவைப்பட்டார்கள். ஆட்கள் சேரச் சேரத் தொழிலை விரிவுபடுத்த முடியும்.

ஸ்ரீதர் பெரியவரைப் பார்த்து ‘உங்க வீட்டுல வேணும்ன்னா ஒரு வாரம் இருக்கட்டும்..வேற ஏதாச்சும் பார்க்கலாம்’ என்றார். பெரியவர் அவரருகே சென்று காதில் குனிந்து ஏதோ கிசுகிசுத்தார். 

‘அப்படியா..சரி நம்ம வீட்டிலேயே டிரைவர் கெஸ்ட் ஹவுஸில் இருக்கட்டும்..’ என்றவர் ரவியிடம் ‘வீட்டுல ஒத்தாசையா இரு...நாலஞ்சு நாள் கழிச்சு ஒரு வேலை சொல்லுறேன்’ என்றார். மல்லிகாவிடம் ‘வயசுப்பொண்ணுங்க இருக்கிற வீடு பெரியவருது... பையன் இங்கேயே இருந்துட்டு போகட்டும்’என்றார். அவள் மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை. ரவிக்கு அதுவொன்றும் பெரிய உற்சாகத்தைத் தரவில்லை. ஆனால் மல்லிகாவைவிட்டுவிட்டு போய்விடக் கூடாது என்ற நினைப்பு அவனுக்குள் வந்திருந்தது.

பெரியவர் மகிழ்ந்தார். ரவியிடம் ‘ஒழுக்கமா இருந்துக்கப்பா..என் பேரைக் காப்பாத்து’ என்றார். அப்பொழுது அவன் மல்லிகாவைப் பார்த்தான். அவளும் அவனை ஒரு கணம் பார்த்ததை உணர்ந்தான். அவள் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது அவனுக்குள் என்னவோ செய்தது. அவள் எதுவும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. 

‘சாப்பிட்டியா?’ என்றாள்.

‘ம்ஹூம்’

‘நீ போய் சாப்பிடு...’ என்று அவனிடம் சொல்லிவிட்டு ஸ்ரீதர் வெளியில் கிளம்பினார். பெரியவரிடம் ‘நீங்களும் சாப்பிட்டு போங்க’ என்றார். 

பெரியவர் சாப்பிட விரும்பவில்லை. ‘இல்லைங்க...பரவாயில்லை..நீங்க வேலை கொடுத்ததுல ரொம்ப சந்தோஷம்...நானும் கிளம்பறேன்’ என்று கிளம்பினார். வீடு வெறுமையானது.

மல்லிகா ரவியை உணவு பரிமாறும் அறைக்குள் வரச் சொன்னாள். அவன் வேறொரு உலகத்துக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தான்.

(நாவல் ஒன்றை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். முடிக்க இன்னும் ஓரிரு மாதங்கள் தேவைப்படும். நாவலின் ஒரு அத்தியாயம் இது)