Jun 30, 2017

எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பது?

பொறியியல் கலந்தாய்வுக்கான தகுதிப்பட்டியல் வெளியாகிவிட்டது.  அடுத்தது கலந்தாய்வுதான். இந்தச் சமயத்தில் குழப்பமாகத்தான் இருக்கும். எந்தக் கல்லூரி, எந்தப் பாடப்பிரிவு என்றெல்லாம் மண்டை காயும். 

கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேர்க்கை முடிவுற்று ‘இனி பொறியியல்தான்’ என்று இருக்கிற இத்தகைய தருணத்தில் தொடர்பு கொள்கிறவர்களுக்குக் பொதுவாகக் காட்டுகிற வழிமுறைகளை எழுதிவிடலாம் என்று தோன்றுகிறது.

1) பொறியியல் படிப்பைப் பொறுத்த வரையில் முதலில் பாடத்தை முடிவு செய்து கொள்ள வேண்டும். மாணவர்களின் ஆர்வத்தின் அடிப்படையில் பாடப் பிரிவுத் தேர்வு இருக்கலாம். ‘எந்தப் பாடத்தை எடுக்கிறதுன்னே தெரியலை’என்று இப்பொழுதும் குழம்பியிருப்பவர்களுக்கு எலெக்ட்ரானிக்ஸ் அண்ட் கம்யூனிகேசன், எலெக்ட்ரிக்கல், கம்யூட்டர் சயின்ஸ், ஐடி, மெக்கானிக்கல் என்பதுதான் என்னுடைய பரிந்துரை வரிசை. அதற்காக பிற பாடப்பிரிவுகள் மோசம் என்று அர்த்தமில்லை- தரமான கல்லூரிகள் எனில் பிறப் பாடப்பிரிவுகளைப் பற்றி யோசிக்கலாம். ஆகாவழிக் கல்லூரியென்றால் பிற பாடப்பிரிவுகளுக்குக் கும்பிடு போட்டுவிடலாம்.

2) பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுத்த பிறகு கல்லூரிகளின் பட்டியலைத் தயாரிப்பது இரண்டாவது முக்கியமான பணி. ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து ஒரு கையேட்டை வழங்கியிருப்பார்கள். அந்தக் கையேட்டில் தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்துக் கல்லூரிகளின் விவரங்களும் இருக்கும். கையேட்டின் உதவியுடன் பட்டியலைத் தயாரிக்க முடியும்.

3) எப்படி கல்லூரிகளின் பட்டியலைத் தயாரிப்பது?
  • அரசுக் கல்லூரிகள், அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளுக்கு எனத் தனித்த பட்டியலைத் தயாரிக்க வேண்டும். சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகம், பிஎஸ்ஜி, எம்ஐடி, அரசுத் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி கோவை என்று கல்லூரிகளின் தரக் குறியீட்டின் அடிப்படையிலேயே இந்தப் பட்டியலைத் தயாரிக்கலாம். 
  • இரண்டாவது பட்டியல் தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளை உள்ளடக்கியது. இப்பட்டியலும் கல்லூரிகளின் தரக் குறியீட்டின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும். 
கல்லூரிகளுக்கான பட்டியல் தயாரிக்கும் போது ‘இது நல்ல கல்லூரியா’ என்கிற சந்தேகம் வரும். உதாரணமாக மதுரையில் இருப்பவர்களுக்கு சத்தியமங்கலத்தில் இருக்கும் பண்ணாரியம்மன் கல்லூரி பற்றித் தெரியாது. கூகிளில் Bannari amman engineering college review என்று தேடுவது மிகச் சுலபமான வழி. இரண்டு மூன்று தளங்களில் கல்லூரி பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்று படித்துப் பார்த்து முடிவுக்கு வரலாம். 

என்ன பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறோம் என்பதை முடிவு செய்து கொண்டு மேற்சொன்னபடி கல்லூரிகளின் பட்டியலையும் தயாரிப்பதோடு வேலை முடிவதில்லை. நமக்கு பட்டியலில் இருக்கும் கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்குமா என்கிற தெளிவும் வேண்டும்.

4) உதாரணமாக 189.5 மதிப்பெண்களை(Cut-off) ஆகக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாணவன் கணிப்பொறி அறிவியல் படிக்க விரும்பினால் அவனுக்கு நிச்சயமாக அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் கிடைக்காது. ஆகையால் தமது பட்டியலில் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் பெயரை வைத்திருப்பது அவசியமற்றது. நீக்கிவிடலாம். 

தமது மதிப்பெண்ணுக்கு எந்தக் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்கும் என்று எப்படித் தெரிந்து கொள்வது? 

5) கடந்த ஆண்டில் இதே மதிப்பெண்ணுக்கு அந்தக் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்திருக்கிறதா என்று தேட வேண்டும். TNEA 2016 Engineering Admission cutoff என்று கூகிளில் தேடினால் நிறையத் தளங்கள் வந்து விழுகின்றன. தமது கட்-ஆஃப், சாதிப்பிரிவு (OC, BC, MBC, SC) ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தேடினால் நமக்கு குறிப்பிட்ட கல்லூரியில் இடம் கிடைக்குமா கிடைக்காதா என்பதை தீர்மானம் செய்துவிடலாம். ஒரே தளத்தை மட்டும் நம்பாமல் ஒன்றிரண்டு தளங்களிலிருந்து விவரங்களை ஒப்பிட்டுக் கொள்ளலாம்.

6) தம்முடைய மதிப்பெண்ணைவிடக் குறைவான மதிப்பெண்ணுக்குக் கடந்த ஆண்டு இடம் கிடைத்திருந்தால் பச்சை நிறத்தில் குறித்து வைக்க வேண்டிய கல்லூரி அது. நிச்சயமாக இம்முறையும் கிடைத்துவிடும். கடந்த ஆண்டில் நம்முடைய மதிப்பெண்ணைவிடவும் கூடுதலாக அரை மதிப்பெண் அல்லது ஒரு மதிப்பெண்ணுக்குக் கிடைத்திருந்தால் (அதாவது 190 மதிப்பெண்ணுக்கு கடந்த ஆண்டு கிடைத்திருக்கிறது - மாணவனின் மதிப்பெண் 189.5 ) நம்முடைய பட்டியலில் இத்தகைய கல்லூரிகளை சிவப்பு நிறத்தில் குறித்து வைத்துக் கொள்ளலாம்- கிடைத்தாலும் கிடைக்கும். இல்லாவிட்டாலும் இல்லை.

5) கல்லூரிகளின்  பச்சை சிவப்புப் பட்டியலைத் தயாரித்த பிறகு நம் வசதிக்கு ஏற்ப பச்சை நிறக் கல்லூரிகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். வசதி என்பதில் குடும்பச் சூழல், நிதிச் சூழல் என பல தரப்பும் உள்ளடக்கம். உதாரணத்திற்குச் சொல்ல வேண்டுமானால் திருநெல்வேலிப் பெண் சென்னையிலும், கோவையிலும் படிக்கத் தயங்கலாம். அப்படியென்றால் தமது பட்டியலில் பச்சை நிறத்தில் குறித்து வைத்திருக்கும் தென் தமிழகத்துக் கல்லூரிகளை முதல் வரிசையில் வைத்துக் கொள்வது வேலையைச் சுலபமாக்கும்.

6) கலந்தாய்வுக்குச் செல்லும் போது இப்பட்டியல் தயாராக இருந்தால் பிரச்சினையே இருக்காது. நம்முடைய மதிப்பெண்ணுக்கு எந்தெந்தக் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்கும் என்று தெளிவாகத் தெரிந்து வைத்திருப்போம். மதுரை தியாகராஜர் கல்லூரியில் கணினி அறிவியல் என்ற எண்ணத்தில் கலந்தாய்வில் அமர்ந்திருக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம் . நம்முடைய வரிசை வரும் போது ஒருவேளை அந்தக் கல்லூரியில் இடம் காலியாகியிருந்தால் நம் பட்டியலில் அடுத்ததாக இருக்கும் சாலைப் பொறியியல் கல்லூரியில் கணினி அறிவியலைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். அதுவுமில்லையென்றால் நம் பட்டியலில் உள்ள அடுத்த கல்லூரி. குழப்பமே இருக்காது.

7) தாம் விரும்புகிற பாடப்பிரிவு கணினி அறிவியல் என்றாலும் இன்னும் ஒன்றிரண்டு பாடப்பிரிவுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அப்பாடப்பிரிவுகளுக்கும் இதே போன்ற பட்டியலைத் தயார் செய்து வைத்துக் கொள்வது நல்லது. கடைசி நேரக் குழப்பங்களைத் தவிர்க்க உதவும்.

சற்று மெனக்கெட்டால் இரண்டு மூன்று நாட்களில் நமக்கான இப்பட்டியலைத் தயாரித்துவிட முடியும். பிறகு ஒன்றிரண்டு பேர்களிடம் கலந்தாலோசித்து சிற்சில மாற்றங்களைச் செய்து இறுதி செய்து கொள்ளலாம்.

மிக எளிமையான காரியம் இது. ஆனால் பெரும் சுமையைக் குறைத்துவிடும்.

ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு பொறியியல் சேர்வதற்குத் தயாராக இருப்பவர்களுக்கான குறிப்புகள் இவை என்பதால் அத்தகைய மாணவர்களிடமோ, கல்வி நிறுவனங்களிடமோ பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். அதற்காக எழுதப்பட்ட பதிவு இது.

தொடர்புக்கு: vaamanikandan@gmail.com

வாழ்த்துக்கள்.

நூலக விழா- இடம்

ஜூலை எட்டாம் தேதி நடைபெறும் நிகழ்வுக்கான இடத்தில் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இக்சா மையத்தை முன்பதிவு செய்திருந்தார்கள். கரிகாலன், நூலகர் கல்யாணி ஆகியோர் முடிவெடுத்து கோட்டூர்புரம் அண்ணா நூற்றாண்டு நூலக அரங்கத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். இரண்டாம் தளத்தில் நிகழ்வு நடக்கும். அரங்கம் அருமையாக இருக்கும் என்றார்கள். அப்படியானால் சரி.

அடுத்த வாரத்தில் இன்னொரு முறை நினைவூட்டுவதற்காக எழுதுவேன் என்றாலும் இடம் மாற்றத்தை அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்வதற்காக இந்தப் பதிவு.

‘நாங்க வரலாமா?’ என்றெல்லாம் தனித்தனியாகக் கேட்க வேண்டியதில்லை. அனைவரும் வரலாம். லட்சம் பேர் லட்சியம். நூற்றைம்பது பேர் நிச்சயம். 

ஜெய் ஜிந்தாபாத்!



குட்டியூண்டு குழப்பத்திற்கு மன்னிக்கவும். இடத்தை மாற்றி மனதில் குறித்துக் கொண்டு பொடியனைப் பொறுத்தருள்க.

Jun 29, 2017

வெள்ளாஞ்சட்டியின் மாமனார்

'படிச்சவன்னு சொல்லித்தானே உனக்குக் கட்டிக் கொடுத்தோம்? அயோக்கியத்தனம் பண்ணுறியா?’ என்றபடி அந்த கழுமுண்டராயன் குத்திய போது வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு மூச்சு ஒரு கணம் நின்று போனது. சிரமப்பட்டு ஒன்றிரண்டு இழுப்புகளை இழுத்துத் தயாராவதற்குள் முகத்திலும் ஓர் இறக்கு இறக்கினார்கள். அடித்தவர்கள் ஆளாளுக்கு தடிமாடு மாதிரி இருந்தார்கள். இவர்களையெல்லாம் பார்த்த மாதிரியே ஞாபகம் இல்லை. யாருடைய முகத்தையும் ஒழுங்காகப் பார்க்கவும் முடியவில்லை. ஒன்றிரண்டு வினாடிகள் உற்றுப் பார்த்தாலும் கூட ‘மொறைக்கிறான் பாருங்கய்யா’ என்று அடித்தார்கள். 

வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு முப்பத்தியிரண்டு வயது. பெயரை வைத்துத் தப்புக் கணக்குப் போட்டுவிடக் கூடாது. மாரத்தஹள்ளியில் அலுவலகம். பி.டெக் முடிப்பதற்கு முன்பாகவே வேலையை வாங்கியிருந்தான். சாமர்த்தியசாலி. அவனது வகுப்பில் இருந்து மட்டும் ஏழு பேர் அவனோடு வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தார்கள். இந்த நெரிசலூருக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட ஏழெட்டு வருடங்களைக் கடப்பதற்குள்ளாக வருடா வருடம் நண்பர்கள் திக்குக்கு ஒருவராகப் பறந்து போயிருந்தார்கள். இவனது சம்பளம் லட்சத்தை நெருங்கியிருந்தது. தனிக்கட்டைக்கு அது பெரிய சம்பளம்தான். திருமணம் செய்து கொள்ளக் கூடாது என்றில்லை. பெண் கிடைக்கவில்லை. பெயருக்கு வேண்டியே கழித்துக்கட்டினார்கள். அவனது வீட்டில் பல வருடங்களாகத் தேடித்தான் நித்யாவைக் கண்டுபிடித்தார்கள்.

இன்றைக்கு வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு நடக்கும் பூசையை மாமனார் சஞ்சலமே இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஆட்களையெல்லாம் மாமனார்தான் கூட்டி வந்திருக்கிறார். வந்திருக்கிறார் என்ன வந்திருக்கிறார்? வந்திருக்கிறான். அவனுக்கு இவ்வளவுதான் மரியாதை. முன்பின் தெரியாத ஆட்களை வைத்து மருமகனையே அடிக்கிறவனுக்கு வேறு என்ன மரியாதை வேண்டும்? கூட்டி வந்ததுமில்லாமல் வெள்ளையும் சுள்ளையுமாக நின்று வேடிக்கை வேறு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. பலாப்பழத்தை முழுதாக விழுங்கி விக்கித்தவன் போலவே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த ஆளும் மீசையும். ச்சை. 

ஆரம்பத்தில் அவர் சைகை காட்டும்போதுதான் குத்தினார்கள். பிறகு நேரம் ஆக ஆக யார் வேண்டுமானாலும் அடிக்க ஆரம்பித்தார்கள். சிலருக்கு கை வலிக்கும் போலிருக்கிறது. ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒன்றிரண்டு பேர் வாங்கிய காசுக்கு மேலாக அடித்தார்கள். இத்தனை பேரிடம் அடி வாங்கியும் தான் அசையாமல் நின்றிருப்பது வெள்ளாஞ்சட்டிக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. தான் ஒன்றும் அவ்வளவு பெரிய கஜபலத்தான் இல்லை என்பது அவனுக்கும் தெரியும். இவ்வளவு அடி விழுந்தும் ரத்தத்தையும் காணவில்லை. ஒருவேளை ஏற்கனவே முடிவு செய்து வைத்து உள்குத்தாகக் குத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது என்று சந்தேகமாகவும் இருந்தது. நல்லவேளையாக, வில்லனிடம் அடி வாங்கும் நாயகன் போல உதடு மட்டும் ஓரமாகக் கிழிந்திருந்தது. அடித்தார்கள் என்பதற்கான சாட்சியமே அந்த உதட்டுக் கிழிசல்தான். சாட்சி இருந்து மட்டும் என்ன பயன்? வெளியில் சொல்லவா முடியும்? 

நித்யாவும் பெங்களூரில்தான் வேலையில் இருக்கிறாள். ப்ளாட்டினச்சிலை. அம்சமாக இருப்பாள். அவளது அலுவலக விதிகளின்படி வெள்ளிக்கிழமைகளில் மட்டும் ஜீன்ஸ் டீஷர்ட் அணிந்து கொள்ளலாம். எதிர்ப்படும் ஒவ்வொரு சோடிக் கண்களும் அவளை திரும்பிப் பார்த்துச் செல்லும். திங்கட்கிழமை மட்டும் என்ன குறைச்சல்? உந்திச்சுழி தெரிந்தும் தெரியாமலும் கட்டிய புடவை காற்றில் அசையும் போதெல்லாம் பல ஆண்களுக்கு இருதயம் தொண்டைக்குழியில் வந்து அடைத்துக் கொள்ளும். அதீதமாகப் புகழ்வதாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். அடுத்தவன் மனைவியைப் பார்த்து வழிவது நல்லதில்லைதான். ஆனால் வேறு எப்படி அவளது அழகை உங்களுக்குப் புரிய வைப்பது என்று தெரியவில்லை. காற்றில் அசைந்தாடும் கற்றைக் கூந்தலும் எம்பிக் குதித்து நடக்கும் அவளது நடையும்..ம்ஹ்ஹ்ம். ஒரு கணம் காத்திருங்கள். பெருமூச்சு விட்டுக் கொள்கிறேன்.

அடி விழுந்து கொண்டிருந்த போதும் வெள்ளாஞ்சட்டி வாயைத் திறக்கவேயில்லை. திறந்தால் கூட்டத்தில் எவனுக்கு வெறியேறும் என்று தெரியவில்லை. திறக்காவிட்டாலும் அவனவனுக்கு வெறியேறிக் கொண்டுதான் இருந்தது. ‘வக்காரோளி..வாயத் திறக்கறானான்னு பாருங்க..’ என்று கத்தியபடியே ஆட்டுகிடா மீசைக்காரன் ஒருவன் வெள்ளாஞ்சட்டியைப் பார்த்தான். வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு அந்த கணத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. நாசூக்காகப் பார்வையைத் திருப்பி வேறொருவனின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவன் அரிவாளோடு நின்றிருந்தான். சும்மா நின்றிருக்கும் காட்டுப்பன்றியை சொறிந்துவிட்டது போல ஆகிவிட்டது. 

‘ம்ம்ம்ன்னு சொல்லுங்க..வாயிலேயே வெட்டுகிறேன்’ என்று பாய்ந்து வந்தான் அவன். அவன் வெட்டினாலும் வெட்டிவிடுவான். ஆள் ஒரு தினுசாக இருந்தான். இவர்களையெல்லாம் மாமனார் எங்கேயிருந்து பிடித்து வந்திருப்பார் என்று பிடிபடவேயில்லை. காசுக்கு வந்தார்களா அல்லது மாமனாருக்காக சேவை செய்ய வந்தார்களா என்றும் குழப்பமாக இருந்தது. சுற்றிலும் இத்தனை பேர் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் வெள்ளாஞ்சட்டி எதையாவது வக்கனையாகப் பேசியிருப்பான். அவன் அப்படியான ஆள்தான். இப்பொழுது பேச வழியில்லாமல் வசவாக சிக்கியிருக்கிறான். 

இப்பொழுது இல்லை- ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாகவிருந்தே சிக்கியிருக்கிறான். ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாகத்தான் நித்யாவின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சு போட்டான். எழுபத்தைந்து பவுன் நகை போட்டு ஒரு கார் கூட வாங்கிக் கொடுத்தார்கள். சாண்ட்ரோ. புதுக்காரும், புது மனைவியுமாக பெங்களூரு வந்த தினத்தில் வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு மனதுக்குள் பாரமாகத்தான் இருந்தது. இனம் புரியாத பாரம். நித்யாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் உடன் வந்திருந்தார்கள். வெள்ளாஞ்சட்டிதான் கார் ஓட்டினான். புதுமணம் விரவிக் கிடந்த காரில் வழிநெடுகவும் யாரும் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை. மாமனார் மட்டும் அவ்வப்போது ‘மெதுவாவே போலாம்..தப்பில்லை’ என்று சொன்னார். வெள்ளாஞ்சட்டி காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் அவன் போக்கில் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். 

இருட்டுவதற்கு முன்பாகவே பெங்களூரை அடைந்துவிட்டார்கள். திருமணத்திற்கு விடுப்பில் செல்வதற்கு முன்பாகவே எலெக்ட்ரானிக் சிட்டியில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் அட்வான்ஸ் கொடுத்து வைத்திருந்தான். ஒற்றை படுக்கையறை, சமையலறை போக பத்துக்கு எட்டில் ஒரு வரவேற்பறை. இரண்டு பேருக்கு இது போதும் என்று நினைத்தான். யாராவது வந்தால் படுக்கக் கூட இடமில்லை என்பதால்தான் அம்மாவையும் அப்பாவையும் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு வந்திருந்தான். அவர்களும் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லை.

அபார்ட்மெண்ட்டுக்குள் நுழைந்து காரை விட்டு இறங்கியவுடன் ‘சீக்கிரம் இந்த வீட்டைக் காலி பண்ணிடுங்க மாப்பிள்ளை’ என்றார் மாமனார். வெள்ளாஞ்சட்டியின் முகத்தைப் பார்த்தபடிதான் சொன்னார். வந்தும் வராததுமாக எதிர்மறையாகப் பேசிய மாமனாரை வெள்ளாஞ்சட்டி குழப்பமாகப் பார்த்தான். ‘தெக்க பார்த்த தலவாசல்...கல்யாணம் பண்ணிட்டு மொத மொதலா இருக்கீங்க...ஆகாது’என்றார்.

‘சரிங்க’ என்று தலையாட்டிக் கொண்டான். மாமனார் ஒரு மார்க்கமான ஆள் என்ற முடிவுக்கு வருவதற்கு அவனுக்கு அதிக நேரம் பிடிக்கவில்லை. நித்யாவுக்கு எல்லாமே பெருமிதமாக இருந்தது- அவனது பெயரைத் தவிர.

அவளது வீட்டில் ஜாதகம் பார்த்து பொருத்தம் இருப்பதாக முடிவான பிறகு அவனுடைய பெயருக்காகத்தான் நிராகரிக்க விரும்பினாள். அவனிடமிருந்துதான் குறுஞ்செய்தி வந்தது. நேரில் சந்திக்க விரும்பியிருந்தான். கத்தரித்து விடுவதற்கான யோசனைகளோடு கிளம்பிச் சென்றவள் நேரில் பார்த்த போது முடிவை மாற்றிக் கொண்டாள். முதன்முறையாக இந்திராநகர் காபிஃடேயில் சந்தித்தார்கள். பேச்சிலும் நடத்தையிலும் ஏதோவொரு கவர்ச்சி அவனிடமிருந்தது. இரண்டாம் முறையாக அவளது வீட்டில் சந்தித்தார்கள். ‘இதெல்லாம் தப்பில்லையா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே எல்லை மீறினார்கள். அதன் பிறகு அவளுக்கு பயமானது. திருமணம் உறுதியானது. 

அம்மாவும் அப்பாவும் காரில் இருக்கிறார்கள் என்பதற்காக அறிமுகமே இல்லாதவனோடு பயணிப்பது போல அமர்ந்திருந்தாள். புது வீடு மூன்றாவது மாடியில் இருந்தது. பைகளை எடுத்துக் கொண்டு படி ஏறித்தான் வந்தார்கள். நான்கு பேருக்குமே மூச்சு வாங்கியது. சாவியை வைத்திருந்த வெள்ளாஞ்சட்டி கடவுளை வேண்டிக் கொண்டு திறந்தான். உள்ளே வந்தும் மாமனார் குறை சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார். காற்றோட்டம் இல்லை, அக்னி மூலையில் சமையலறை இல்லை, மனையடி சாஸ்திரமும் பொருந்திப் போகவில்லை என்று அவர் அளக்க அளக்க எல்லாவற்றுக்கும் வெள்ளாஞ்சட்டி தலையாட்டினான். மாமியார் எதுவுமே பேசவில்லை. மகளிடம் மட்டும் அவ்வப்போது கிசுகிசுத்தார். அவரைவிடவும் மெதுவாகவே நித்யா கிசுகிசுத்தாள். 

‘நீங்க சாப்பாடு செய்யுங்க..நானும் மாப்பிள்ளையும் ஏரியாவைச் சுத்திப் பார்த்துட்டு வர்றோம்’ என்று மனைவியிடம் சொல்லிவிட்டு லுங்கி சட்டையோடு கிளம்பினார். 

வீடு வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. சாமான்கள் என்று எதுவுமேயில்லை. சிறு பணக்கட்டை வெள்ளாஞ்சட்டியிடம் நீட்டி ‘வேணுங்கிற சாமானெல்லாம் வாங்கிப் போடுங்க...எங்களுக்கு ஊர் தெரியாது..இல்லீன்னா நாங்களே போய் வாங்கிட்டு வந்துடுவோம்’ என்றார். ஏற்கனவே கட்டி வைத்திருந்த கட்டு அது. ஆயிரமும் ஐநூறுமாக கட்டில் இருந்தது. எவ்வளவு இருக்கும் என்று மனம் கணக்கு போட்டாலும் தயக்கத்தோடு ‘பரவால்லீங்க மாமா’ என்றான்.

மாமனார் தனது மனைவியைப் பார்த்தார். மாமியார் மருமகனிடம் நேரடியாகப் பேசாமல் நித்யாவை நோக்கி ‘மாப்பிள்ளையை வாங்கிக்கச் சொல்லு’ என்றார். நித்யா எதுவும் சொல்லாமல் நின்றாள். வெள்ளாஞ்சட்டி பணக்கட்டை வாங்கி பூஜையறையில் வைத்தான். மாமியார் பூஜையறையில் தீபம் ஒன்றைப் எரிய விட்டிருந்தார்.

அரைக்கால் சட்டையை அணிந்து கொண்டு மாமனாருடன் நடந்த போது வானம் மங்கிக் கிடந்தது. மழை வரும் என்றும் சொல்ல முடியாது. வராது என்றும் நம்ப முடியவில்லை. 

‘குடை இருந்தா எடுத்துக்குங்க’ என்றார் மாமனார். குடை வீட்டில் இல்லை என்று சொல்லாமல் நடக்கத் தொடங்கியிருந்தான். மாமனார்தான் பேச ஆரம்பித்தார். ‘இப்போ எல்லாம் ஒண்ணும் பருவத்துக்கு நடக்கிறதில்ல..ஆடில காத்து இல்ல, ஐப்பசில மழ இல்ல..வெய்யில் மட்டும் எல்லா மாசமும் கொளுத்துது’ என்றார். வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு எதுவும் பேசத் தோன்றவில்லை. அமைதியாக நடந்தான். 

உயர்ந்த அபார்ட்மெண்ட் கட்டிடத்தைக் காட்டி ‘இது பூராவும் ஒருத்தருதா?’ என்றார். 

‘ஆமாங்க’ என்று முடித்துக் கொண்டான். பேச்சை வளர்க்க விரும்பவில்லை. அவனுக்கு அவருடன் நடப்பது ஏனோ சங்கோஜமாக இருந்தது.

பெங்களூரு வேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. நாகரிக பெண்கள் மாமனாருக்கு வித்தியாசமாகத் தெரிந்தார்கள். ‘நீங்க பெங்களூரை விட்டுட்டு வந்துடுங்க’ என்றார். வெள்ளாஞ்சட்டி இத்தகைய தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை. அமைதியாகச் சிரித்தான். அதைச் சிரிப்பு என்று சொல்ல முடியாது.

‘இந்த ஊரை விட்டுட்டு வர மாட்டீங்கன்னு கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே சொல்லிட்டீங்கள்ல’ என்று அவரே பதிலும் சொல்லிக் கொண்டார். சற்றே ஆசுவாசமாக வெள்ளாஞ்சட்டி சிரித்து வைத்தான்.

‘இங்கேயே இருந்துக்குங்க...நினைச்சா வந்து பார்த்துட்டு போயிடுறோம்..ஆனா ஒண்ணுங்க மாப்பிள்ள....ஏதாச்சும் முன்னபின்ன ஆச்சுன்னா எல்லாரும் மாதிரியும் சும்மா இருக்க மாட்டேன்’ என்ற போது மிரட்டுகிற தொனி தெரிந்தது. எதற்காக இப்படி மிரட்டுகிறார் என்று வெள்ளாஞ்சட்டிக்கு குழப்பமாக இருந்தது. தன்னைப் பற்றி எதுவும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாரா என்ற யோசனை எழாமல் இல்லை. மாமனார் சில வினாடிகள் நிசப்தமானார். பேச்சைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவருக்கே தோன்றியது. ஆனால் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் ‘மிரட்டுறதுக்கு சொல்லல..ஆனா முன்னாடியே நாஞ் சொல்லலன்னு இருக்கக் கூடாது பாருங்க’ என்றார். வெள்ளாஞ்சட்டி பதில் எதுவும் பேசாமல் கேட்டுக் கொண்டான். ஏதோ வயிற்றைப் பிசையத் தொடங்கியிருந்தது. 

இருள் மெல்ல படர்ந்தது. பெங்களூரின் சாரல் விசிறியடித்தது. இரண்டு பேரும் வேகவேகமாக வீட்டுக்குள் ஓடி வந்தார்கள்.

இப்பொழுது ஏன் அடி வாங்குகிறான் என்று யூகித்திருப்பீர்கள் அல்லவா? அதேதான். ஒன்றரை வருடங்களில் அவர் சொன்னபடியே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நன்றாகச் சென்று கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில் சுனாமி முந்நூற்று அறுபது டிகிரியில் சுழன்றது. கடந்த வாரம்தான் சிக்கினான். தன்னோடு பணிபுரியும் நர்மதாவுடனான தொடுப்பை வாட்ஸப் காட்டிக் கொடுத்திருந்தது. அவள் கன்னடக்காரி. வேள்ஸ், வேள்ஸ் என்று அவள் கொஞ்சியிருந்தாள். கொஞ்சலோடு நிற்கவில்லை. அதற்கு மேல் இத்யாதி இத்யாதி. ஒரு வாரம் நித்யா அழுது புலம்பினாள். வடிவதாகவே தெரியவில்லை. அவளால் அவனது சமாதானங்களை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. நேற்றிரவு அம்மாவை அழைத்து ‘குரங்கு மாதிரி வைப்பாட்டி வேணுங்குதும்மா உம்மாப்பிள்ளைக்கு’ என்று ஒற்றை வரியோடு இணைப்பைத் துண்டித்தாள். நர்மதா யார் என்ன என்கிற விவரமெல்லாம் இன்னொரு நாள் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

பதறிய நித்யாவின் அம்மா மீண்டும் அழைத்து ‘உங்கப்பாவே அப்படித்தான்..வட்டல் வெச்ச இடத்துல வாயை வெச்சுடுவாரு....நான் கட்டுல வெச்சுக்கலையா? யோசிச்சு முடிவெடு’ என்று அவளது அம்மா சொன்னாள். 

‘மறுபடியும் யோசிக்கச் சொன்னீங்கன்னா மாடியில இருந்து குதிச்சுடுவேன்’ என்று நித்யா கத்திய போது அத்தனையும் எல்லை மீறிப் போயிருந்தது.

‘இந்தக் காலத்துச் சின்னஞ்சிறுசுக அப்படி இப்படின்னு இருக்கும்..புள்ளதான் அவசரப்படுறா..நீங்க என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சுட்டு மட்டும் வாங்க’ என்று மாமியார் சொல்லியனுப்பியதை மாமனார் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. பெண் மருமகனை விட்டுப் பிரிந்துவிடக் கூடாது என்பது அவளது எண்ணம்.

‘இவன் இல்லைன்னா எம்புள்ள என்ன வீணாவா போய்டும்?’ என்பது இரவு முழுவதும் அவரது எண்ணமாக இருந்தது. ‘அவனைச் சும்மா விடக் கூடாது’ என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.

மறுநாள் காலையில் வந்து இறங்கிவிட்டார்கள். நித்யா எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பிவிட்டாள். மனம் கல்லாகிக் கிடந்தது. சாயந்திரம் அவரோடு ஊருக்கு வந்து இரண்டொரு நாட்கள் ஓய்வெடுப்பதாகச் சொன்னாள். மாமனாரோடு சேர்ந்து மழைக்குத் தப்பி ஓடி வந்த அந்தச் சம்பவம் வெள்ளாஞ்சட்டியின் நினைவில் வந்து போனது. சில கணங்கள்தான் அந்த ஞாபகம். இன்னமும் கவனமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அவனுக்குள்ளாகவே நினைத்துக் கொண்டான். ஆண்களின் பலமும் இதுதான் பலவீனமும் இதுதான். திருந்தலாம் என்று நினைப்பதைவிடவும் தப்பித்திருக்க வேண்டும் என்றுதான் மனம் கணக்குப் போடும். அதற்குள் எவனோ வயிற்றில் குத்து ஒன்றை இறக்கினான். மிகக் கனமான குத்து அது. 

எல்லோருக்கும் தனக்கு மாதிரியேவா மாமனார் மாட்டுவாங்க என்று நினைப்பதற்குள்ளாக விழுந்த குத்து அது. 

வெள்ளாஞ்சட்டி ‘ப்ப்ப்பா’ என்றான். அடி வாங்கத் தொடங்கிய பிறகு அவனிடமிருந்து முதன் முதலாக வந்து விழுந்த வார்த்தை அது. அப்பொழுது நித்யா அலுவலகக் கேண்டீனில் சிக்கன் மீல்ஸ் ஒன்றுக்கு பில் வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். மூன்று முடிச்சுகளும் மெல்ல மெல்ல அவிழ்ந்து கொண்டிருந்தன.

Jun 28, 2017

நீங்க ஏன் செய்யறீங்க?

பெங்களூரில் பிரிகேட் சாலையும், ரெஸிடென்ஸி சாலையும் இணைகிற இடம் மிக முக்கியமானது. திரும்பிய பக்கமெல்லாம் பெண்களாக இருப்பார்கள். அதற்காகச் சொல்லவில்லை- அந்தக் காலத்து ஏரியா. அங்கே ஒரு நினைவு ஸ்தூபியை எழுப்பியிருக்கிறார்கள். 1914-18 ஆம் ஆண்டு முதலாம் உலகப்போரில் இறந்தவர்கள் நினைவாக எழுப்பப்பட்ட ஸ்தூபி அது. அதற்கு மட்டுமா என்று தெரியவில்லை- வேறு சில போர்களைக் குறிப்பிட்டு அப்போர்களில் இங்கிலாந்துக்காரனுக்காக செத்துப் போன வெள்ளையர்கள், இந்தியர்களின் ஞாபகார்த்தமாக கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். யாருக்கேனும் வாய்ப்பிருந்தால் நான்கு சுற்றுச் சுற்றிப் பார்க்கலாம். ஆங்கிலமும் தமிழும் தவிர கன்னடம் உட்பட வேறு எந்த மொழியிலும் இருக்காது. நூறு வருடங்களுக்கு முன்பாக பெங்களூரின் அல்சூர் பகுதி முழுக்கவும் தமிழர்கள்தான்.

இதே ஊரில் சிக்பேட் மாதிரியான பகுதிகள் மைசூர் சமஸ்தானத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. அப்பகுதிகளில் தமிழர்கள் வெகு சொற்பம். ஆனால் அல்சூர் அப்படியில்லை. அல்சூரில் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தமிழர்கள் ராஜ்ஜியம். சிறுகடைகள், மரபார்ந்த தமிழ்க் கோவில்கள் என்று கன்னட தேசம் என்பதற்கான அடையாளமே இருக்காது. கவிஞர் கண்ணதாசனுக்கும் இங்கேயொரு வீடு உண்டு. அந்தக் காலத்தில் சினிப்பிரபலங்களுக்கு இதுதான் சொர்க்கபுரி. அப்பொழுது பெங்களூரின் சீதோஷ்ணம் வேறு குளுகுளுவென்றிருக்கும் அல்லவா? கண்ணதாசனிம்ட பெங்களூரு செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டு கிளம்பி வந்துவிடுவார்களாம். ஒரே கும்மாளம்தான். கசகசவென்று ஆக்கிவிடுகிறார்கள் என்று கண்ணதாசன் அந்த வீட்டையே விற்றுவிட்டதாகச் சொல்வார்கள். அவரது மகன் காந்தி கண்ணதாசனைக் கேட்டால் இன்னமும் விவரமாகச் சொல்லக் கூடும்.

தமிழகத்தின் கிட்டத்தட்ட இன்னொரு பகுதியாக இருந்த இப்பகுதியில் ஒரு காலத்தில் செழித்துக் கிடந்த தமிழ் வழிப்பள்ளிகள் அரசியல் காரணங்களுக்காக மெல்ல மெல்ல மூடப்பட்டுவிட்டதால் இந்தத் தலைமுறை தமிழ் மாணவர்களுக்குத் தமிழ் படிக்க வாய்ப்பெதுவுமில்லை. பேசுவதற்கு மட்டும் தமிழைத் தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள். எழுத்து, வாசிப்பெல்லாம் கன்னடம் அல்லது ஆங்கிலத்தில்தான். இன்னும் நாற்பது அல்லது ஐம்பதாண்டுகளில் இது முழுமையான கன்னட தேசமாக மாற்றப்பட்டுவிடும். 

இது பற்றி இப்பொழுது வாயைத் திறந்தால் வாலில் வற ஓலையைக் கட்டி விரட்டியடிப்பார்கள். ஏனென்றால் அதிகாரம் அவர்களிடத்தில் இருக்கிறது. 

அரசியல் அதிகாரத்தில் சரி தவறு என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. ஆட்சியும் அதிகாரமும் கொண்டவர்கள் தாம் விரும்பிய மதத்தையும், மொழியையும், பண்பாட்டையும் ஊடுருவச் செய்வதுதான் வழமை. அதிகாரமற்ற பெரும்பான்மையினர் ஒடுக்கப்படுவதும், ஆள வாய்ப்பில்லாத சிறுபான்மையினர் அடிபணிவதும் வரலாற்றில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. நிலம் யாருடைய ஆளுமைக்கு வருகிறதோ அவர்கள்தான் சட்டத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.

பொ.வேல்சாமியின் கோவில்-நிலம்-சாதி சமீபத்தில் வெளியான முக்கியமான நூல். உத்திரமேரூர் கல்வெட்டு பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதியிருப்பார். பள்ளியில் படித்த காலத்தில் குடவோலை முறை பற்றி கேள்வி பதில் வரும். ‘நாம அப்பவே ஜனநாயக முறையை ஃபாலோ செஞ்சோம் தெரியுமா?’ என்று சமூகவியல் ஆசிரியர் பந்தாவாகச் சொல்வார். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை என்பதை பொ.வேல்சாமி நிறுவியிருப்பார். குடவோலை முறையில் தலைமைப் பதவிக்குப் போட்டியிடுகிறவன் சொத்து வைத்திருப்பவனாக இருக்க வேண்டும். பிராமணர்களுக்கு மட்டும்தான் சொத்துரிமை இருந்த காலம் அது. அப்புறம் யார் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்திருப்பார்கள்? அதை எப்படி ஜனநாயக முறை என்று சொல்வீர்கள் என்று கேள்வியை எழுப்புகிற கட்டுரை அது.

வரலாறு நெடுகவும் நிலத்தை ஆள்கிறவர்கள் அதிகாரம்மிக்கவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதிகாரம் கொண்டவர்கள் தாம் விரும்புவதைச் செயல்படுத்துகிறார்கள். மற்றவர்கள் வேடிக்கை பார்க்கிறவர்களாக இருப்பார்கள். 

இத்தகைய புத்தகங்கள் குறித்தாவது விரிவான உரையாடல் நடைபெற வேண்டும். எங்கே நடைபெறுகிறது? புத்தகத்தை எழுதியவர் நண்பராக இருந்தால் ‘ஆஹா ஓஹோ’ என்பார்கள். எதிரியாக இருந்தால் கடிப்பார்கள். சம்பந்தமில்லாதவராக இருந்தால் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவார்கள். தமிழ்ச்சூழலில் இலக்கியம் படித்தவர்களைப் போன்ற கச்சடா மனிதர்களைப் பார்க்கவே முடியாது. அசிங்கம் பிடித்த அரசியலைச் செய்கிறவர்கள். எல்லாவற்றிலும் லாபிதான். விருதுகள் மட்டும் என்ன மணக்கின்றன? பெரும்பாலான விருதுகளுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. பணம் தந்தால் வாங்கிச் சட்டைப்பையில் போட்டுக் கொள்ளலாம். தனியார் நிறுவன விருதுகளைச் சொல்லவில்லை. அரசு விருதுகளுமே அப்படித்தான்.

ஆனால் அதிகாரம் சம்பந்தப்பட்ட எதை எதிர்த்துப் பேசியும் எந்தப் பலனுமில்லை. செவிடன் காதில் சங்கு ஊதின கதை. அதிகாரத்தை எதிர்த்து உருட்டுவதால் உருப்படியாக எதையும் நிகழ்த்த முடியாது. விளிம்பு நிலை மக்கள் நாறிக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள்.

நம்மால் முடிந்த வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்யும் போது ‘இதை ஏன் நீ செய்யற? அரசாங்கம் செய்ய வேண்டியதுதானே?’ என்று யாராவது வேஷ்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு வருவார்கள். அதுவும் கூட இயல்பானதுதான். பொழப்புக்கெட்ட மனிதர்கள் எல்லாப் பக்கமும் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். எதையாவது சொல்வார்கள்தான்.

சரி அரசாங்கத்திடம் கோரிக்கை வைக்கலாம். போராடலாம். இந்த துப்புக்கெட்ட அரசாங்கங்கள் கிளுகிளுவென்று செய்து முடித்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பார்கள். இல்லையா? ஒருவேளை அரசாங்கம் செய்யவில்லையென்றால் என்ன செய்யப் போகிறோம்? நீயும் நானுமா தீக்குளிக்கப் போகிறோம்? அதிகபட்சமாக ஃபேஸ்புக்கில் புரட்சி போராட்டம் என்று கத்துவோம். நூறு லைக் வரும். அதற்குப் பிறகு?

அப்பன்மார்கள் சம்பாதித்து வைத்திருக்கிறவன் எதையாவது படித்து முடித்து ஏதாவதொரு வேலையிலும் சேர்ந்துவிடுவான். அப்படியானவர்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் பேசலாம். அப்பனுக்கும் மனநிலை சரியில்லை. அம்மாவுக்கும் மனநிலை சரியில்லை. மதுரை விவசாயக் கல்லூரியில் இந்த வருடம் சேரவிருக்கிறான். வருடம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் செலவாகும். ‘அரசாங்கம் செய்யட்டும்’ என்று விட்டுவிடலாமா? அரசாங்கம் செய்யவில்லையென்றால் என்ன செய்யப் போகிறோம்? நாம் அடுத்த ஸ்டேட்டஸ் எழுதலாம். அந்தப் பையன் தெருவில் நிற்பான்.

அதிகாரத்தை எதிர்த்துச் செயல்படுவது என்பது Fantasy.அவனவன் தலைக்கு வரும் வரைக்கும் குரல் எழுப்புவார்கள். உசுப்புவார்கள். அதிகாரத்தின் கொடிய கரங்கள் தம்மை நோக்கி வருகிறது என்று தெரிந்தால் மூச்சு வராது. எளிய உதாரணம்- இன்றைக்கு திருமுருகன் காந்தி பற்றி எத்தனை பேர் பேசுகிறார்கள்? அவர் நல்லவர் கெட்டவர் என்ற விவாவத்திற்கு வரவில்லை. அவருக்கு ஆதரவாகப் பேசியவர்கள் எத்தனை பேர் அவரை நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று கணக்கெடுத்துப் பார்க்கலாம். முக்கால்வாசிப்பேர் பிக்பாஸ் பற்றி மாங்குமாங்கென்று ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதெல்லாம்தான் நிதர்சனம்.

அதிகாரத்தின் போக்கோடுதான் செயல்பட வேண்டும். ரஜினி சொல்வது போல ‘ஸிஸ்டம் சரியில்லை’ என்றால் ‘ஸிஸ்டத்திற்குள் இருக்கும் நாமும்தான் சரியில்லை’ என்று அர்த்தம். ஒட்டு மொத்த அமைப்பை மாற்ற வேண்டுமானால் எத்தனை தலைமுறை ஆகுமென்று யாருக்கும் தெரியாது. அதுவரைக்கும்? அய்யாவும், அசாரூதினும் தெருவில் நிற்க வேண்டுமா? சிஸ்டத்தை நீங்கள் மாற்றுங்கள். அதுவரைக்கும் எங்களால் முடிந்த வரைக்கும் விளிம்பு நிலை மாந்தர்களை எங்களைப் போன்ற சாமானியர்கள் பார்க்கட்டும்.

அழைப்பு

எந்தவொரு வேலையையும் வெகுவாகத் திட்டமிட்டுச் செயல்படுவதைவிடவும் அப்பணியை மேம்போக்கான திட்டமிடலுடன் ஆத்மார்த்தமாகச் செய்தால் போதும். ஆற்றொழுக்காக அதுவாக நடைபெறும். பள்ளிக்கூடங்களுக்கான நூலகம் அமைக்கும் பணியில் புத்தகங்களை நேரடியாகப் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பி வைத்துவிடுவதாகத்தான் யோசனை இருந்தது. ஆனால் அது அவ்வளவு சிறப்பானதாகத் தெரியவில்லை. திருமணப்பத்திரிக்கையை தபாலில் அனுப்பி வைப்பது போல அது.

சற்று மெனக்கெட்டு ஒரு வார இறுதியில் பனிரெண்டு பள்ளிகளையும் அழைத்து வைத்து அவர்களுக்கு நம்முடைய நோக்கங்களைச் சொல்லி அவர்களின் எதிர்காலத் திட்டங்களைப் புரிந்து கொள்ளும்படியான கலந்துரையாடலாக நடத்தினால் நன்றாக இருக்கும் எனத் தோன்றியது. இப்படியொரு நிகழ்ச்சியை நடத்தினால் ஒரு சிறப்பு அழைப்பாளரும் இருக்க வேண்டுமல்லவா? 

தமிழ்நாடு அரசின் பள்ளிக் கல்வித்துறைச் செயலர் திரு. உதயச்சந்திரனிடம் ‘நீங்கள் வருவதாக இருந்தால் நிகழ்ச்சியாக நடத்துகிறோம்’ என்றேன். அதற்கு முன்பாக அவரிடம் பேசியதில்லை. ஆனால் பள்ளிகள், புத்தகங்கள் சார்ந்த இத்தகையதொரு நிகழ்வுக்கு அவர்தான் பொருத்தமானவர் என்று உறுதியாக நம்பினேன். அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு.  உடனடியாகச் சரி என்றார்.

நன்கொடையாளர்கள் பணத்தை அனுப்பி வைத்துவிட்டார்கள். பாரதி புத்தகாலயத்தார் புத்தகங்களைச் சேகரிக்கும் பணியை ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

ஜீவகரிகாலனை அழைத்துச் சொன்ன போது ‘சூப்பருங்க’ என்றவர் கண்ணதாசன் உள்ளிட்ட நண்பர்களுடன் சேர்ந்து நிகழ்வுக்கான ஏற்பாடுகளைத் தொடங்கிவிட்டார். 


கல்வித்துறைச் செயலரிடம் தேதியை வாங்கி எழும்பூர் இக்சா மையத்தை முன்பதிவு செய்தாகிவிட்டது. ஜூலை மாதம் 8 ஆம் தேதி மாலை ஐந்து மணிக்கு நிகழ்ச்சி தொடங்கும். எளிமையான நிகழ்வாக இருக்கும். பள்ளிக்கல்விச் செயலர் அதிக நேரம் பேச வேண்டும் என்பதுதான் எதிர்பார்ப்பு. அதுதான் தேவையும் கூட. 

நிசப்தம் சார்பில் எந்தவொரு நிகழ்வையும் நடத்துவதில்லை. அது அவசியமற்ற செலவு என்று நினைப்பதுதான் காரணம். ஆனால் இந்நிகழ்வை அவசியமானது எனக் கருதலாம். தமிழகத்தில் செயல்படக் கூடிய சிறப்பான பள்ளிகளில் சிலவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களிடம் அத்துறையின் செயலர் நேரடியாகப் பேசுவது என்பது முக்கியமானதுதானே? இந்தப் பள்ளிகளுடன் தொடர்ந்து தொடர்பிலிருந்து அவை முன்மாதிரியான பள்ளிகளாகச் செயல்படுவதற்கு நம்மால் ஆன காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் நோக்கம். தமிழகத்தின் உட்புறப் பகுதிகளில் இருக்கக் கூடிய பள்ளிகள் இவை. ஒரு பள்ளியின் சிறப்பான செயல்பாடு அந்தப் பகுதியில் மேலும் சிற்சில பள்ளிகளிலாவது தாக்கத்தை உண்டாக்கும் என நம்பலாம்.


சனிக்கிழமை மாலையில்தான் நிகழ்வு. சென்னையிலும் சுற்றுப்புறத்திலும் இருக்கக் கூடியவர்கள் கட்டாயம் கலந்து கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். வெளியூர்களிலிருந்து வந்தால் இரட்டைச் சந்தோஷம். நிசப்தத்தின் செயல்பாடுகளில் ஆர்வமும் நம்பிக்கையும் கொண்ட ஒவ்வொருவரையும் எதிர்பார்க்கிறேன். ஒவ்வொருவரின் வருகையும் உற்சாகமளிக்கக் கூடியது. தொடர்ந்து செயல்படுவதற்கான ஊக்கத்தையும் உத்வேகத்தையும் அளிக்கும். இத்தகைய ஆதரவைத்தான் அனைவரிடமிருந்தும் எதிர்பார்க்கிறேன்.

Jun 27, 2017

ஒரு நாளில் முடியாத காரியம்

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக சீனாவில் டாலியன் என்ற ஊருக்குச் சென்றிருந்த போது ஒரு பேராசிரியரிடம் பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. தமது கல்வி நிறுவனத்துக்கும் அழைத்துச் சென்றார். அங்கே இருக்கும் கல்வி முறை குறித்துப் புரிந்து கொள்ள விரும்புவதாகச் சொல்லியிருந்தேன். அவருக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் அவர் விளக்கினார். எனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் நான் சந்தேகங்களைக் கேட்டேன். எங்களது மொழிப்புலமையில் விக்டோரியா மகாராணி தோற்றார். 

சீனாக்காரன் கேடி. பாடங்களின் அடிப்படையைக் கற்பித்தலிலும், மொழியின் பிடிப்பையும் விட்டுக் கொடுப்பதேயில்லை. பாடங்களின் அடிப்படைக்கு நாம் எங்கே கவனம் செலுத்துகிறோம்? சதுரம், செவ்வகத்தின் பரப்பளவை (Area) கண்டறிய அதன் இருபக்கங்களைப் பெருக்குவோம். அதுவே வட்டத்தின் பரப்பைக் கண்டறிய πr2 என்ற சூத்திரம் ஏன் பயன்படுகிறது? π ஏன் உள்ளே நுழைகிறது? கோளத்தின்(Sphere) வளைபரப்புக்கு ஏன் 4πr2 என்ற சூத்திரத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்?

கூகிளில் தேடாமல் எத்தனை பேரால் பதில் சொல்ல முடியும்? சத்தியமாக என்னால் முடியாது. ஆனால் வெகு பந்தாவாக எம்.டெக்கில் 91% மதிப்பெண்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. 

கணிதம் மட்டுமில்லை- கிட்டத்தட்ட அத்தனை பாடங்களிலுமே கோட்டைவிட்டுவிடுகிறோம். அதுவும் உலகமயமாக்கல் வந்த பிறகு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு கீழ்மட்ட வேலைகளைச் (lower end jobs) செய்து கொடுக்கும் சாமானியர்களைத்தான் நம் நாட்டுக் கல்வி முறை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது. வெளிப்படையாகச் சொன்னால் நம்மவர்களிடமிருந்து ஆங்கிலத்தை உருவி எடுத்துவிட்டால் நாம் ஒன்றுமே இல்லாத பொக்கட்டைளாகத்தான் இருப்போம்.

சமீபத்தில் வெளியான வளர்ந்த நாடுகளின் கற்பித்தல் முறை குறித்தான ஆய்வுக்கட்டுரையொன்றில் பிற எந்த நாட்டின் கற்பித்தல் முறையைவிடவும் சீனாவின் கற்பித்தல் முறைதான் சிறப்பானதாக இருக்கிறது என்று அறிவித்திருந்தார்கள். அவர்களின் கற்பித்தல் முறை இன்னமும் அதே பாரம்பரியமான ‘chalk the walk' என்பதாகத்தான் இருக்கிறது. ஆசிரியர் நடந்தபடியே தனது பாடத்தை கரும்பலகையில் எழுதி மாணவர்களுக்குப் புரிய வைப்பது. 

நம் ஊரிலும் அப்படியான கற்பித்தல் முறைதானே இருந்தது? இப்பொழுதுதான் வெகுவாக விலகிப் போயிருக்கிறோம். 


நேற்று பத்து கிராமப்புற ஆசிரியர்களுடன் கலந்துரையாடுகிற வாய்ப்பை ஆசிரியர் அரசு தாமஸ் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார். வெவ்வேறு பள்ளிகளைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும். முதல் நாற்பது நிமிடங்கள் கற்பித்தலில் இருக்கக் கூடிய சவால்கள், சில குறிப்பிட்ட கற்பித்த உத்திகள் குறித்து தயாரிப்புகளைச் செய்திருந்தேன். பவர் பாய்ண்ட். 

தயாரிப்பிலிருந்து சில விஷயங்களைக் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமானால்- எல்லாவற்றையும் மனனம் செய்வதில் உள்ள சிக்கல். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் மூளை தன்னால் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் சுணங்கிப் போகிறது. வித்தை அடிப்படையிலான கற்பித்தல் (Trick based), கதை சொல்லல் அடிப்படையிலான கற்பித்தல் (Story based) பரிசோதனை அடிப்படையிலான கற்பித்தல் (Experiment based) என்ற மூன்று முறைகளில் மாணவர்களின் நினைவில் பாடத்தை நிறுத்த வேண்டும்.  கடைசியாகத்தான் மனனம் செய்தல். ஆனால் நம் ஊரில் அப்படியே ரிவர்ஸ் கியரில் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். உருட்டி மனனம் செய்வதுதான் தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம். அதன் பிறகுதான் மற்ற கற்பித்தல் முறைகள் எல்லாம்.

வெறுமனே மனனம் செய்ய வைப்பதில் இருக்கும் குறைகளை ஆசிரியர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் Activity Based Learning (ABL) என்ற முறையைச் செயல்படுத்த அதிகாரிகள் மட்டத்திலிருந்து வரும் அழுத்தங்களையும், ஆசிரியர்கள் தமக்குப் பிடித்த முறையில் பாடம் நடத்த இயலாத சூழலையும் விரிவாகப் பேசினார்கள். அவர்கள் சொல்வதும் சரிதான். கல்வித்துறையிலிருந்து ஆசிரியர்களிடம் நிறையப் புள்ளிவிவரங்களைக் கேட்கிறார்கள். ஆவணங்களைத் தயாரிக்கச் சொல்கிறார்கள். ‘நாங்க சொல்லுறதைச் செஞ்சு வேலையைக் காப்பாத்திக்குங்க’ என்பதுதான் அதிகாரிகளின் மிரட்டலாக இருக்கிறது. பாடம் கற்பித்தலைவிடவும் தமது வேலையைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதில்தான் ஆசிரியர்கள் குறியாக இருக்கிறார்கள்.

பட்டப்படிப்பு வரைக்கும் படித்து முடிக்கும் ஒருவர் சராசரியாக ஐம்பது ஆசிரியர்களிடமாவது பாடம் கற்றவராக இருப்பார். இப்பொழுது யோசித்துப் பார்த்தால் எத்தனை ஆசிரியர்கள் நம் நினைவில் வருகிறார்கள்? பத்து ஆசிரியர்கள்? அதிகபட்சமாக இருபது? அதற்கு மேல் இருக்காது. நினைவில் வரக் கூடிய ஆசிரியர்கள் இரண்டு வகையறாதான். மிகக் கொடூரமாக நம்மை தாளித்து எடுத்தவர்கள் ஒரு வகையறா, மிகச் சிறப்பாகப் பாடம் நடத்திய இரண்டாவது வகையறா, நாம் மறந்து போன ஆசிரியர்கள் அத்தனை பேருமே கடனே என்று தம் வேலையைச் செய்தவர்கள். 

‘நாங்கள் இரண்டாவது வகையறாவாகத்தான் இருக்க விரும்புகிறோம்..ஆனால் சாத்தியப்படுவதில்லை’ என்பதுதான் ஆசிரியர்களின் குற்றச்சாட்டாக இருந்தது. 

இரண்டாம் வகையறாவாக இருக்க வேண்டுமானால் ஆசிரியர்கள் அசலானவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் தமக்கென்று சுயமான கற்பித்தல் முறைகளைக் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆசிரியர்களுக்கு நடத்தப்படுகிற SSA, CRC என்ற பயிலரங்குகளின் வழியாக எல்லோரும் ஒரே மாதிரி கற்பிப்பதைத்தான் வலியுறுத்துகிறார்கள். ஒரே கதை. அஜீத், விஜய், சூர்யா என்று நடிகர்களை மட்டும் மாற்றுவது மாதிரி. மாணவர்களுக்கும் சலித்துவிடும். ஆசிரியர்களுக்கும் சலித்துவிடும். ஆசிரியர்களை அசலானவர்களாகவும், தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்களாகவும் மாற்றுவதற்கான பயிற்சிகளையும் சூழலையும்தான் அரசாங்கம் ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டும். சக ஆசிரியர்களைப் பிரதியெடுக்கிற வேலையை இத்தகைய பயிலரங்குகள் உண்டாக்குகின்றனவோ என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது.

பிரதியெடுப்பதாக இருந்தால் ஆசிரியர்கள் எதற்கு? ரோபோக்களே செய்துவிடுமே!

ஆசிரியர்களுக்கான சவால்களைக் கண்டறிவதும், மாணவர்களின் அடிப்படையை (Foundation) வலுவூட்டவதற்கான செயல்களாக நாம் செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் என்ன, அரசாங்கத்திடமிருந்து எவ்விதமான உதவிகள் தேவைப்படுகின்றன என்பனவற்றையெல்லாம் அறிவியல் மற்றும் அனுபவப்பூர்வமாகவும், ஒப்பீடு செய்தும் புரிந்து கொள்வதும்தான் நோக்கம். அதற்காகத்தான் நேற்றைய சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. 

இதெல்லாம் ஒரு நாளில் முடிந்துவிடக் கூடிய காரியமா என்ன? கடல். ஒரு கைப்பள்ளத்து நீரை மட்டும் அள்ளியெடுத்திருக்கிறேன்.

Jun 25, 2017

உனக்கு பேசத் தெரியாது

சிக்க வீர ராஜேந்திரன் நாவலில் நுணுக்கமான அம்சம் என்றால் உரையாடல்தான். பேசுகிற ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு நாசூக்குத் தன்மை இருக்கும். யாருமே அடுத்தவர்களிடம் நேரடியாக விஷயத்துக்குச் செல்லாமல் சுற்றி வளைத்து பிறகுதான் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்வார்கள். காலாகாலத்துக்கும் மனிதர்கள் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். 

பொருத்தமான உதாரணத்துக்கு எங்கள் உறவினர் ஒருவர் இருக்கிறார். வட்டிக்கு விட்டுச் சம்பாதிக்கிறவர். இப்படித்தான் பேசுவார். கேட்கக் குளுகுளுவென்றிருக்கும். ‘இந்த மனுஷன் எவ்வளவு நாசூக்கு?’ என்று யோசித்ததுண்டு. அவரது சாமர்த்தியத்தை எங்கள் அம்மா அவ்வப்போது புகழ்வார். ஆமோதித்துவிட்டு ‘அவனை மாதிரிதான் பேசணும்’என்பார். எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு கடைசியில் ‘உனக்கெல்லாம் பேசவே தெரியாது’ என்று முடிப்பது அவரது வழக்கம். நேற்றும் அப்படித்தான் முடித்தார். பொதுவாக இத்தகைய விவாதங்களில் அமைதியாக இருந்து கொள்வதுதான் உசிதம். என்னதான் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டார்கள்.  

முகத்துக்கு நேராக நாசூக்குத்தன்மையைக் காட்டுவது என்பது ஒரு வகையான டபாய்த்தல். நாமே நம்மை 'ஸ்மார்ட்’ என்று நினைத்துக் கொள்வது மாதிரிதான். அந்தக் கந்துவட்டிக்காரர் பேச்சுக் குளுகுளுன்னு இருக்கும் ஆனால் ஆள் கேடி என்று அம்மாவே சொல்லியிருக்கிறார். அப்படியொரு பெயரை வாங்கித் தருகிற பேச்சுத்தான் நமக்கு அவசியமா?

எனது பழைய அலுவலகத்தில் ஐம்பது பேர்கள்தான் பணியாளர்கள். இத்தகைய சிறு நிறுவனங்களில்தான் கீழ் மட்ட அரசியல் அதிகம். ‘இவனை அமுக்கினா நாம மேலே போய்டலாம்’ என்கிற சூத்திரம். முக்கால்வாசிப் பேர் முகத்துக்கு நேராக நைச்சியமாகப் பேசுவார்கள். யதார்த்தமாகவெல்லாம் நம்பிவிட முடியாது. ஒரு மேலாளர் அப்படித்தான். இந்தப் பக்கம் சிரித்துவிட்டுப் போய் அந்தப்பக்கமாக ‘அவனுக்கு ரேட்டிங்க்ல 2 கொடு போதும்’ என்று சொல்லிவிட்டார். ‘கொடுக்கிறதை கொடுங்க சாமி’ என்று சொல்லியிருந்தேன். பாவம் என்று நினைத்தவர்கள் மூன்றாகக் கொடுத்திருந்தார்கள். அதற்கு முந்தைய வருடம் அட்டகாசமாக ஐந்து கொடுத்திருந்தார்கள். எனக்கு இது குறித்து எந்தக் கவலையுமில்லை. 

அவர் ஏன் என் மீது எரிச்சல்பட வேண்டும் என்று யோசித்திருக்கிறேன். அலுவலகவாசிகள் மதிய உணவுக்குக் கூட்டமாகச் செல்வார்கள். நான் மட்டும் இருக்கையிலேயேதான் உண்பேன். டீ, காபி, இளநீர், சாலை உலாவல் என்று எதற்கும் கூட்டுச் சேர்ப்பதில்லை. ஆரம்பத்தில் கலந்து கொண்டது. பெரும்பாலும் குசலம்தான் பேசுகிறார்கள். இந்தக் கருமத்தில் தலையைச் சிக்க வைக்க வேண்டுமா என்று நினைத்துக் கொள்வேன். அதுதான் வினையாகப் போய்விடுகிறது. ஊரோடு ஒட்டி ஒழுகுதல் என்பது நழுவி வழுக்குவதைத்தான். இங்கே உள்ளுக்குள் இருக்கும் வன்மங்களையெல்லாம் மறைத்துக் கொண்டு சிரிப்பதைத்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். 

உலகம் அப்படித்தான் நம்மையும் எதிர்பார்க்கிறது.

ஒருவன் என்னதான் சிரித்துப் பேசினாலும் நமக்கு உள்ளுக்குள் தெரியுமல்லவா? ‘நம்மகிட்டத்தான் சிரிக்கிறான்..ஆனால் சரியான திருடன்’ என்று கணிக்க எத்தனை நாட்கள் ஆகும்? முதல் முறை நம்பலாம். இரண்டாவது முறை கூட நம்பிவிடுவோம். மூன்றாவது முறை நமக்குத் தெரிந்துவிடாதா என்ன? ஒருவன் இருக்கும் வரைக்கும் சிரித்துவிட்டு அவன் நகர்ந்த பிறகு ‘சரியான நடிகன்’ என்று  சொல்வதைக் காட்டிலும் ‘அந்தாளு வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டுன்னு பேசிடுவான்..ஆனா நல்ல மனுஷன்’ என்பது எவ்வளவோ தேவலாம். 

பிறகு ஏன் நடிக்க வேண்டும்?

ஒரு வினாடி கண்களை மூடி யோசித்துப் பார்த்தால் நம் நினைவில் வந்து போகும் பெரும்பாலான முகங்களை இந்த இரு பிரிவுகளுக்குள் அடக்கிவிட முடியும். இரண்டில் எந்தப் பிரிவில் இருக்க வேண்டும் என்பதை நாம்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். மனதில் நினைப்பதைக் அப்பட்டமாகப் பேசுவதால் பகைமை கூடிவிடும் என்பார்கள். அப்படியே கூடினாலும் பிரச்சினையில்லை. கூடிக் கூடிக் கழுத்தறுக்கும் துரோகிகளைவிடவும் எதிரிகள் எவ்வளவோ தேவலாம். சமாளித்துவிடலாம். இல்லையா?

ஆனால் எல்லாவற்றிலும் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டு என்றே இருக்கவும் முடிவதில்லை. அது அவசியமுமில்லை. எங்கே வாயைக் கட்ட முடியுமோ அங்கே வாயைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். அம்மாவிடம் விவாதித்தால் ‘அது அப்படியில்ல....முகத்துக்கு நேரா தாட்சயண்மமில்லாம பேசறதுன்னு இல்ல...எதிர்ல இருக்கிறவனைக் குழப்பி விட்டுடுறது..இவன் என்ன பேச வர்றான்னே தெரியாம பேசறது..தேவையில்லாம எதிரியோட எண்ணிக்கையை அதிகமாக்கிக்காம விடறதுதான்’ என்கிறார். 

நாளைய தினம் பதினைந்து ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு ‘வொர்க்‌ஷாப்’ நடத்துகிறோம். தயாரிப்புகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.சிசிஏ, சிஆர்சி என்று அவர்களுக்குத் தொடர்ச்சியாக பயிற்சியரங்குகளை அரசாங்கம் நடத்துகிறது. இத்தகைய அரங்குகளில் இல்லாதவைதான் நம்முடை நிகழ்வில் இருக்க வேண்டும் என சில மனோவியல் சார்ந்த கட்டுரைகளையும் உடல்மொழி, பேச்சு குறித்தான குறிப்புகளையும் தனியாக எடுத்து வைக்கும் போது இதுதான் முடிவாகத் தெரிகிறது-

சக மனிதர்களுடன் பழகுவதைப் பொறுத்தவரையிலும் ‘நமக்கு எல்லாம் தெரியும்’ என்பது சாத்தியமேயில்லை. நம்முடைய உடல்மொழி, பேச்சு என்பதில் காலாகாலத்துக்கும் நாம் கற்றுக் கொள்ளவும் மாற்றிக்கொள்ளவும் ஏதோ இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ‘அவ்வளவுதான்’ என்பது எந்தக் காலத்திலும் இருக்காது. அப்படி முடிவு செய்கிற கணத்தில் நாம் தேங்கிப் போகிறோம் என்று அர்த்தம்.

Jun 23, 2017

குழந்தைகளுக்காக..

பெங்களூரில் ஒரு தமிழ்க் குழுமம் இருக்கிறது. மாரத்தஹள்ளியிலிருந்து வைட் ஃபீல்ட் செல்லும் வழியில் இருக்கும் அபார்ட்மெண்ட்வாசிகள். அவ்வப்பொழுது குழந்தைகளுக்காக ஒரு நிகழ்ச்சியும் நடத்துவார்கள். அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகள் நாற்பது ஐம்பது பேர் கலந்து கொள்வார்கள். பெற்றோர்களும் அமர்ந்திருப்பார்கள். பெரிய திட்டமிடல் எதுவுமில்லாத குடும்ப நிகழ்ச்சி மாதிரி அது. எந்தக் குழந்தையும் தயாரிப்பு எதுவும் செய்து வர வேண்டியதில்லை. ஆடச் சொல்லுவார்கள்; பாடச் சொல்லுவார்கள். குழந்தைகளையே கதை சொல்லச் சொல்வார்கள். ‘ஒரு காக்கா இருந்துச்சா’ என்று மழலை மொழியில் தத்தக்காபித்தக்கா என்று சொல்வதைக் கேட்க மகிழ்வாக இருக்கும். பெரியவர்களும் குழந்தைகளுக்குக் கதையைச் சொல்வார்கள். 

ஒரு வகையில் குழந்தைகளுக்கான Ice breaking இது.

ஒரு முறை குடும்பத்தோடு கலந்து கொண்டேன். ‘மறுபடியும் எப்போ போலாம்?’ என்று கேட்கக் கூடிய சுவாரசியமான நிகழ்ச்சி. இந்த மாதம் (ஜூன் 24) சனிக்கிழமை மாலை மூன்று மணிக்கு ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஐந்து அல்லது ஆறு மணிக்கு முடிந்துவிடும். அழைப்பிதழை அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள். பொதுவெளியில் சொல்லிவிட்டால் வாய்ப்பிருப்பவர்கள் கலந்து கொள்வார்கள். அல்லவா?

பெங்களூரில் வசிப்பவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம். இதுவொரு உத்வேகமூட்டக்கூடிய நிகழ்ச்சியும் கூட. ‘நம்ம ஏரியாவிலும் இப்படிச் செய்யலாமே’ என்று தோன்ற வைத்துவிடுவார்கள். நடத்துகிறோமோ இல்லையோ குழந்தைகளுக்கு நல்ல வாய்ப்பு. பள்ளி, வீடு என்று தாண்டி சமூகத்தோடு இணைவதற்கான சாளரம். இத்தகைய நிகழ்வுகள் பல பகுதிகளிலும் நடந்தால் நன்றாக இருக்கும். சுருங்கிச் சுருங்கி ஒவ்வொரு மனிதனுமே தனி உலகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். செல்ஃபோன், கம்யூட்டர் இத்யாதிகள் மனிதர்களைத் தம்மோடு பிணைத்துக் கட்டியிருக்கின்றன. எதிரில் வரக் கூடிய மனிதனைக் கூட சில வினாடிகள் உற்று நோக்குவதற்கான மனநிலையில்லாதவர்களாகிக் கொண்டிருக்கிறோம். 

சக மனிதர்களுடன் கலந்து உறவாடும் இப்படியான நிகழ்வுகள் வழியாகத்தான் எலெக்ட்ரானிக் வஸ்துகளைத் தாண்டியும் வாழ்க்கை சுவாரசியமிக்கது என்பதைக் குழந்தைகளுக்கும் உணர்த்த முடியும். நாமும் புரிந்து கொள்ள முடியும். முதலில் நாம் புரிந்து கொள்வோம். பிறகு குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தரலாம்.

மாரத்தஹள்ளிவாசிகளுக்கு ஒரு கோரிக்கை. இந்நிகழ்வை அவ்வப்பொழுது நடத்தாமல் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ச்சியை நடத்தினால் நன்றாக இருக்கும். ஒரே அடுக்ககத்தில் நடத்தாமல் இதே ஊரில் வெவ்வேறு குழுக்களுடன் இணைந்து ஆங்காங்கே ஒவ்வொரு மாதக் கூட்டத்தை நடத்தினால் இதன் வலையமைவும் பெரிதாக இருக்கும் பங்கேற்பும் விரிவடையும். ஆலோசிக்கவும்.

நிகழ்ச்சிகளைத் தாண்டி பஞ்சுமிட்டாய் என்கிற குழந்தைகளுக்கான இதழையும் வெளியிடுவார்கள். நாளை வெளி வரக் கூடிய இதழ்- நான்காவது இதழ். முந்தைய மூன்று இதழ்களையும் இணைப்பில் வாசிக்கலாம்.  


அச்சு எடுத்து தமிழ் வாசிக்கத் தெரியும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கலாம். சில அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கங்களுக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். அவர்கள் நடத்தும் தமிழ்ப் பள்ளிகளில் வாசித்துக் காட்டுவதற்கான நல்லதொரு சஞ்சிகை இது.

விவரம்:

நாள் : ஜூன் 24 (சனிக்கிழமை)
நேரம் : மதியம் 3 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை
இடம் : Ashish JK Apartment , Thubarahalli extended road,Thubarahalli,Bengaluru 560066
(Marthahalli to Whitefield road)

தொடர்புக்கு:

பிரபு - 9731736363
ராஜேஸ் - 9740507242
ஜெயக்குமார் - 9008111762
ப்ரவின் - 9886705436

Jun 22, 2017

பள்ளிக்கூடம் தெரியுமா?

ஜூலை 8 அல்லது 9 ஆம் தேதிக்குத் தயாராகிக் கொள்ளுங்கள்.

தொண்ணூறாயிரம் ரூபாயை பாரதி புத்தகாலயத்துக்கு அனுப்பி வைக்கவிருக்கிறார்கள். இந்தத் தொகையை வைத்து பனிரெண்டு பள்ளிகளுக்கு புத்தகங்களை வழங்க முடியும். ஏற்கனவே தயாரித்து வைத்திருக்கும் பள்ளிகளின் பட்டியலில் இன்னமும் சில பள்ளிகளைச் சேர்க்க வேண்டும். இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பாக இன்றைய தேதிக்குத் தமிழகத்தில் ஒரு முக்கியமானவரைத் தொடர்பு கொள்ள முடிந்தது. பள்ளிகளுக்குப் புத்தகங்களை வழங்குவதற்கு அவர் சரியான மனிதர்.

‘நீங்க வருவதாக இருந்தால் எளிய நிகழ்ச்சி ஒன்றை நடத்தலாம்’ என்றேன். மனதிலும் அதுதான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. திருமண அழைப்பிதழை தபாலில் அனுப்புவது போல வெறுமனே புத்தகங்களை அனுப்பி வைக்காமல் பள்ளிகளின் சார்பில் யாராவது ஒருவரை அழைத்து அவர்களிடம் கலந்துரையாடுவதன் வழியாக பள்ளிகளிடமிருந்து நாமும் நிறையக் கற்றுக் கொள்ள முடியும். நமது நோக்கத்தையும் அவர்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்ல முடியும். கல்வி, புத்தகங்கள், பள்ளி சார்ந்து அவரைத் தவிர வேறு யாரும் மனதில் தோன்றவில்லை. அவரும் யோசிக்கவில்லை. உடனடியாகச் சரி என்று சொல்லிவிட்டார். 

அநேகமாக யாரென்று யூகித்திருப்பீர்கள். அவரேதான்!

ஜூலை 8 அல்லது 9 ஆம் தேதி சென்னயில் நிகழ்வு. ஏதேனும் ஒரு சிற்றரங்கில் செலவில்லாமல் நடத்துவதாக யோசனை. ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு முறையாக அறிவிக்கிறேன். ‘அய்யோ முன்னாடியே சொல்லியிருந்தா ஊருக்கு போயிருக்க மாட்டேனே’ என்று சாக்குப்போக்கு சொல்கிறவர்களுக்காக இருபது நாட்களுக்கு முன்பாகவே சொல்லியாகிவிட்டது. தயாராக இருங்கள். 

அதற்கு முன்பாக ஒரு வேலை இருக்கிறது- 

முதல் பத்தியில் சொன்னது போல சில பள்ளிகளை நம் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டிய பணி. தரமான பள்ளிகள் என்று கருதும்பட்சத்தில் பள்ளித் தலைமையாசிரியரைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லுங்கள். இதில் ஒரு மோசமான அனுபவம் இருக்கிறது. ‘இந்த ஸ்கூல்லதான் நான் படிச்சேன்..அருமையான ஸ்கூல்’ என்று பரிந்துரைப்பார்கள். அவர் படித்த காலத்தில் நல்ல பள்ளியாக இருந்திருக்கக் கூடும். நம்பிக்கையோடு தொடர்பு கொள்ளும் போது மனசாட்சியே இல்லாமல் ‘சார் நான் குடும்பஸ்தன்...எனக்கு இந்த மாதிரி எக்ஸ்ட்ரா வேலை செய்ய நேரமில்லை’ என்று முகத்தில் அடித்தாற் போலச் சொல்லக் கூடிய ஆசிரியர்களை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. 

‘நாங்க மட்டும் கல்யாணமாகாம கோயில் மாடு மாதிரி சுத்திட்டு இருக்கோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தேன். 

ஆர்வமேயில்லாத மனிதர்கள் ஆசிரியர்களாக இருக்கும் பள்ளிகளுக்கு எதைச் செய்தாலும் வீண்தான். ஆற்றில் கரைத்துவிட்ட பெருங்காயம் மாதிரி. காசுக்கும் கேடு; நம் உழைப்புக்கும் கேடு.

அதனால்தான் பரிந்துரைப்பவர்களிடம் ‘தலைமையாசிரியரைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்பது. முதல் பேச்சிலேயே ஓரளவுக்குத் தெரிந்துவிடும். அதன் பிறகு தேவையான விவரங்களை கேட்டு வாங்கிக் கொள்ளலாம். ஆர்வமிக்க ஆசிரியர்களுக்கு உதவுவதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும். அவர்கள்தான் உதவிகளை மாணவர்களுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பார்கள். மாணவர்களை மனிதர்களாக வார்த்தெடுப்பார்கள்.

நிறையப் பள்ளிகள் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் பணம் இருக்கிறது என்பதற்காக நமக்குத் தெரிந்த பள்ளிகள், யாரோ பரிந்துரைக்கும் பள்ளிகளையெல்லாம் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டியதில்லை. நூலகத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளக் கூடிய ஆசிரியர்களாக இருக்க வேண்டும். அப்ப்டியான பள்ளி என்று கருதும்பட்சத்தில் பள்ளியில் தகவலைத் தெரிவித்துவிடுங்கள். பள்ளியிலிருந்து மின்னஞ்சல் வந்த பிறகு தொடர்பு கொண்டு பேசுகிறேன்.

அரசு உதவி பெறும் பள்ளி, ஆரம்ப அல்லது நடுநிலைப்பள்ளி, கிராமப்புற பள்ளியெனில் சிறப்பு.

நாம் செய்கிற செயல் சரியானவர்களைச் சென்றடைய வேண்டும். ஒவ்வொரு முறையுமே சரியான பயனாளிகளைக் கண்டடைவதுதான் பெரும் சவாலாக இருக்கிறது. இப்பொழுதும் அப்படித்தான். தீவிரமாகப் பரிசீலித்து தயவு தாட்சண்யமே இல்லாமல் கழித்துக் கட்டிய பிறகு மிச்சமிருக்கும் பள்ளிகளை இறுதி செய்து கொள்ளலாம். 

நன்றி.

Jun 21, 2017

ஏன் உதவுவதில்லை?

அய்யா என் மகனின்  கல்வி உதவிக்காக உங்கள் நிசப்தம்.காம் இணைப்பிற்கு சென்றேன். அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் (Government or Govt.aided) கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கக் கூடிய மாணவர்கள் மட்டுமே பரிசீலிக்கப்படுகிறார்கள். தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கும் மாணவர்களின் கோரிக்கைகள் பரிசீலிக்கப்படுவதில்லை. இந்த வரிகள் மிகவும் வேதனையாக உள்ளது. அரசு பள்ளியில் பயிலும் அரசு உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு அரசே உதவி செய்யும் போது உங்கள் உதவி தனியார் பள்ளி மற்றும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு ஏன் இருக்க கூடாது இந்த குழந்தைகளின் பெற்றோர் படும் அவஸ்தையை (கந்து வட்டியாவது வாங்கி குழந்தைகளை படிக்க வைக்கிறார்கள்) கொஞ்சம் குறைக்கலாம் அல்லவா. இது ஒரு கோரிக்கையாக எடுத்து கொள்வீர்களா?
 .
அன்புடன் 
***  
இதே கேள்வியை வெவ்வேறு தொனிகளில் கேட்டிருக்கிறார்கள். தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு ஏன் உதவுவதில்லை என்று முன்பே எழுதிய ஞாபகம் இருக்கிறது.
  • அதிக மதிப்பெண்களை வாங்கிய மாணவர்களுக்குத்தான் பெரும்பாலும் அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனங்களில் இடம் கிடைக்கிறது. அரசுக் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் நன்றாகப் படித்தவர்கள்/படிக்கிறவர்கள் என்று பெரும்போக்காக முடிவு செய்துவிடலாம். நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமான நோக்கம்.

  • மதிப்பெண்கள் குறைவாக பெற்ற மாணவர்கள் வேறு பாடப்பிரிவை எடுத்துப் படிப்பதுதான் சரி என்று நினைக்கிறேன். உதாரணமாக மதிப்பெண்களையும் குறைவாகப் பெற்று அதே சமயம் தாம் பொறியியல்தான் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்து தனியார் கல்லூரிகளுக்குத் துணிகிறவர்கள் ‘எப்படியாவது பணத்தைப் புரட்டிவிட முடியும்’ என்று நம்புகிறவர்களாக இருப்பார்கள். அப்படியொரு நம்பிக்கையில்லையென்றால் செலவானாலும் பரவாயில்லை என்று தனியார் கல்வி நிறுவனத்தில் சேர்ப்பதற்கான வாய்ப்பு வெகு குறைவு. அறக்கட்டளையின் இரண்டாவது நோக்கம் எந்தவிதத்திலும் பணத்தைப் புரட்ட முடியாத மனிதர்களைக் கை தூக்கி விடுவதாகத்தான் இருக்க வேண்டுமே தவிர ‘எப்படியாவது புரட்டிவிட முடியும்’ என்ற நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு நாமும் கை நீட்டிச் சுமையைக் குறைப்பதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. 
  • அரசுக் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கிற மாணவர்களுக்கு அரசாங்கம் உதவுகிறதுதான்- மறுக்கவில்லை. அப்படி உதவும் பட்சத்திலும் கூட நிதித் தேவைகளுக்காகத் திண்டாடும் பல நூறு மாணவர்களைக் காட்ட முடியும். விளிம்பு நிலை மனிதர்கள். அவர்களுக்குத்தான் நாம் உதவ வேண்டும்.
  • தனியார் கல்வி நிறுவனத்தில் பயிலும் ஒரு மாணவனுக்குக் கட்டக் கூடிய தொகையைக் கொண்டு குறைந்தபட்சம் இரண்டு அரசுக் கல்லூரி மாணவர்களுக்குக் கட்டிவிட முடியும்.
  • தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கும் உதவத் தொடங்கினால் வரக் கூடிய கோரிக்கைகளின் எண்ணிக்கை மாளாததாகிவிடும். இப்படியான குறைந்தபட்ச வடிகட்டல் இல்லாமல் சமாளிப்பது வெகு சிரமம்.
  • விதிகள் இருப்பினும் சில விதிவிலக்குகள் உண்டு. மிகக் கடுமையான வடிகட்டல்களுக்குப் பிறகு மனிதாபிமான அடிப்படையில் ஒன்றிரண்டு மாணவர்களுக்கு உதவியிருக்கிறோம். (பெற்றோரில் இருவருமே இல்லாதவர்கள், இவன் படித்தால் ஒரு தலைமுறையே தப்பிக்கும் என்பது மாதிரியான சில உதாரணங்கள்) அவர்களின் சூழலை வெளியில் எழுதி வெளிச்சமாக்க வேண்டியதில்லை என்று இலைமறை காய்மறையாக மட்டுமே எழுதுவதுண்டு. 
இங்கு யாருக்குத்தான் கஷ்டமில்லை? 

ஒரு கோடி ரூபாய் வைத்திருப்பவருக்குக் கூட இன்னும் பத்து லட்ச ரூபாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் தோன்றும். எல்லாக் காலத்திலும் எல்லோருக்கும் பணத்தின் தேவை இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் அத்தனை பேருக்கும் உதவுவது சாத்தியமில்லை. அதனால்தான் விதிமுறைகள் எல்லாம். எல்லாவற்றையும் தாண்டி இதுவரை கிடைத்திருக்கும் அனுபவங்களைக் கொண்டு மனிதாபிமான அடிப்படையில்தான் முடிவெடுக்கிறோம். எல்லாமே சரியான முடிவுகள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு புதிய முடிவெடுப்பின் போதும் செய்த தவறைத் திரும்பச் செய்துவிடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறேன்/றோம்.

அழகும் நெகிழ்வும்

சென்னைக்கு போரூர் சிக்னல் மாதிரி பெங்களூரில் நிறைய உண்டு. சென்னைவாசிகள்தான் உலகத்திலேயே கடும் துன்பத்திற்கு ஆளானவர்களைப் போல ‘அய்யோ ட்ராபிக்’ என்று புலம்புகிறார்கள். நாங்கள் ஏதாவது புலம்புகிறோமா? மாமனார் மாமியாரை எல்லாம் பழி வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் டவுன் பஸ்ஸில் ஏற்றி காலை ஒன்பது மணிக்கு சில்க் போர்ட் சிக்னலில் விட்டுவிட வேண்டும். அதன் பிறகு நம் வம்புக்கே வர மாட்டார்கள். அதே போல இன்னொரு சிக்னல் இருக்கிறது. சோனி வேர்ல்ட். பெயரைக் கேட்டாலே எனக்கு பற்றியெரியும். தெரியாத்தனமாகக் கூட சிக்கிக் கொள்ள மாட்டேன். ஆனால் என்னுடைய கிரகம்- அல்லது - நயன்தாராவின் நல்ல நேரம் - அவ்வழியாகச் சென்றுவிட்டேன்.

ஏதோவொரு படப்பிடிப்பு. சாயந்திரம் ஐந்தரை மணிக்கு ஆளாளுக்கு செல்போனை வைத்து படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏதோ விபத்து போலிருக்கிறது என்றுதான் நினைத்தேன். நம் ஊரில்தான் யாராவது அடிபட்டுக் கிடந்தால் அவரவருக்குள்ளிருக்கும் பிசி ஸ்ரீராம்கள் எட்டிப்பார்த்துவிடுவார்கள் அல்லவா? ஆனால் நயன்தாரா. தாரா என்றால் வழிவது. நயன் என்றால் அழகு. அதனால் வண்டியை ஓரங்கட்டி நாமும் வழிந்துவிட்டு வரலாம் என்று நிறுத்தினேன். ஒரு வெண்சட்டை மாமா வந்தார். 

‘வண்டியை நிறுத்தாத’ என்றார். ஏற்கனவே அழகு வழிந்து சிக்னல் முழுக்கவும் நிரம்பிக் கிடக்கிறது. ‘இவன் வேற..’ என்று அவர் நினைத்திருக்கக் கூடும்.

‘சார்...தாரா சார்...நயன்தாரா’ - தாரா என்று சொல்லும் போது ஒலியைக் குறைத்துவிட்டு வெறும் காற்று மட்டும் வாயிலிருந்து வெளியேறியது.

‘ட்ராபிக் ஆகும்’ என்றார். கடுப்பாகிவிட்டது. போராளி வடிவத்தில் இருந்திருந்தால் ‘தெரியுதுல்ல...அப்புறம் எதுக்குங்க இந்நேரத்துல ஷூட்டிங்குக்கு பர்மிஷன் கொடுத்தீங்க’ என்று கேட்டிருப்பேன். துரத்திவிட்டுவிடுவாரோ என்கிற பயத்தில் பம்மிவிட்டேன். அவரும் தொலையட்டும் என்று என்னை விட்டுவிட்டார்.

நயன் சாலையைக் கடக்கும் காட்சி. அதைப் படமெடுக்கத்தான் குழுமியிருந்தார்கள். என் கையில் கேமிராவும் இல்லை செல்போனும் இல்லை. இரண்டாவது முறையாகக் கண்களில் படமெடுத்துக் கொண்டேன். இதற்கு முன்பாக ‘உன் விழியும் என் வாளும் சந்தித்தால்’ மாதிரி ஆனந்த விகடன் விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சியில் ஒன்றரை வினாடிகள் சந்தித்துக் கொண்டோம். இன்றைக்கு ஒன்றேகால் வினாடிகள்தான். அடுத்த முறை அழகைக் கூட்டினால் ஒன்றே முக்கால் வினாடிகள் சந்தித்துக் கொள்ளக் கூடும். இரண்டு மூன்று அழகுக் கூடங்களைப் பார்த்து வைத்திருக்கிறேன்.

பொறுமையாக வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுத்தான் வந்திருப்பேன். வீட்டிற்கு நாகேஸ்வரன் வந்திருந்தார். அவருக்கு அறுபத்தைந்து வயது இருக்கும். லங்கா-இந்தியன் ஆயில் கார்போரேஷன் நிறுவனத்தின் முதல் எம்.டி அவர்தான். ஓய்வு பெறும் போது ஐ.ஓ.சியின் போர்ட் உறுப்பினர்களில் ஒருவர். பெருந்தலை. அவரும் அவரது மனைவியும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டார்கள். அலைபேசியில் அழைத்தார். ‘நயனைப் பார்த்துட்டு இருக்கேன்’ என்று சொல்லவா முடியும்? ‘இதோ சார்...பத்து நிமிஷம்’ என்று கிளம்பியிருந்தேன். வீட்டிற்குச் செல்லும் வரை நயன் பற்றிய நினைப்புதான். தெய்வீக நினைப்பு.

வீட்டில் அம்மாவும் மகியும் இருந்தார்கள். வீட்டில் இருப்பவர்களைப் பார்ப்பதற்காகத்தான் தேடி வந்திருந்தார். என்னைப் பார்ப்பதற்காக யாரேனும் வீட்டுக்கு வருவதாக இருந்தால் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டுச் செல்வதுதான் வழக்கமும் கூட. கிடைக்கும் இடைவெளியில் ‘அவரு நல்லவரு..வல்லவரு’ என்றெல்லாம் எதையாவது சொல்லி வைத்துவிடுவார்கள். இப்படி யாராவது வந்து புகழ்ந்தால்தானே நமக்கெல்லாம் வீட்டில் மரியாதை கிடைக்கும்? ‘பொழப்புக் கெட்ட பைத்தியகாரன் மாதிரி சுத்தறான்’ என்று என்னை இளக்காரமாக நினைக்கும் தம்பிக்கும் சுர்ரென்று இருக்கும். 

நான் வீடு போய்ச் சேரும் வரைக்கும் நிறையச் சொல்லியிருப்பார் போலிருக்கிறது. வாயடைத்துக் கிடக்கிறார்கள்.

நாகேஸ்வரனுக்கு அட்டாக்ஸியா. மூளையில் செரிபலம் பகுதியில் உண்டாகக் கூடிய பாதிப்பு இது. அவரால் உதவியில்லாமல் நடக்க முடியாது. பேசும் போது சொற்கள் குழறும். மிக நுணுக்கமாகக் கவனித்தால் மட்டுமே வார்த்தைகள் புரியும். அப்பேர்ப்பட்ட சிரமத்திலும் சென்னையிலிருந்து வந்து மாலை நேரத்தில் வீடு தேடி வந்ததுதான் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அவ்வளவு ஆச்சரியம். நான் எழுதுவதையெல்லாம் வீட்டில் இருப்பவர்கள் யாரும் படிப்பதில்லை. புத்தகமாக வந்தால் அம்மா படிப்பார். அவ்வளவுதான். இப்படியொருவர் இவ்வளவு சிரமங்களோடு வந்து ‘பார்த்து பேசிட்டு போகணும்’ என்று அமர்ந்திருந்தால் அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாகத்தானே இருக்கும்?

வீட்டில் ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரிடமும் என்னைப் பற்றிச் சொன்னார். எப்பொழுதோ எழுதிய கட்டுரைகளின் சில வரிகளை நினைவில் வைத்துச் சொன்னது அம்மாவுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

‘நீங்க இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்திருக்க வேண்டியதில்லை சார்’ என்றேன்.

அவரது அப்பாவுக்கும் அட்டாக்ஸியா இருந்திருக்கிறது. மூத்த அண்ணன் ஒருவருக்கும் இருந்திருக்கிறது. மரபு சார்ந்த நோய். உலகம் முழுவதிலும் சேர்த்தால் ஒரு லட்சம் பேருக்குக் கூட இந்நோய் இல்லை. மருத்துவத்துறையில் ஒரு அரசியல் இருக்கிறது. எந்த நோய் அதிகமானவர்களைத் தாக்குகிறதோ அந்த நோய்க்குத்தான் ஆராய்ச்சிகள் அதிகமாக நடக்கும். மருந்தும் தயாரிப்பார்கள். சொற்பமான மனிதர்களைப் பாதிக்கக் கூடிய நோய்களை விட்டுவிடுவார்கள். அட்டாக்ஸியாவை அப்படித்தான் விட்டுவிட்டார்கள்.

‘மூத்த அண்ணன் படுத்த படுக்கை ஆகித்தான் இறந்தாரு...என்னோட உடம்புக்கும் வலு குறைஞ்சுட்டே வருது....எப்போ என்ன ஆகும்ன்னு தெரியாது..நடமாட முடியறப்போ உங்களை மாதிரியான ஆளுங்களை பார்த்துடணும் மணிகண்டன்’ என்றார். ஒரு மனிதனை அடித்து நொறுக்குவதற்கு இதைத் தவிர வேறு என்ன சொற்கள் வேண்டும்? எனக்கு என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. ‘உங்களைப் பார்க்க வந்துட்டு நானே பேசிட்டு இருக்கேன்...நீங்க பேசுங்க...நாங்க கேட்கிறோம்’ என்றார். உண்மையிலேயே நெகிழ்வான சமயங்களில் என்னால் பேச முடியாது. வார்த்தைகளைத் தொலைத்துவிடுவேன். 

அப்படித்தான் நேற்றும்.

வெகு நேரம் பேசிவிட்டு தடுமாறி மெல்லப் படியிறங்கி மிகுந்த சிரமத்திற்கிடையில் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினார். வண்டி வரைக்கும் உடன் வந்தேன். காரில் ஏறி அமர்ந்து புன்னகைத்தபடியே கைகாட்டினார். வாழ்க்கையில் எதையோ அடைந்துவிட்ட சந்தோஷம் எனக்கு. வாழ்நாள் முழுக்கவும் சேர்த்து இப்படி நான்கு மனிதர்களைச் சேர்த்தால் போதும் எனத் தோன்றியது. நாம் செய்கிற செயல்களுக்கு அங்கீகாரமே தேடாமல் இருப்பதுதான் நல்லது. ஆனால் எதிர்பாராமல் கிடைக்கக் கூடிய இத்தகைய அங்கீகாரங்களும் மனிதர்களின் வாழ்த்துக்களும் புரட்டிப் போட்டுவிடுகின்றன என்பதுதான் நிதர்சனம். 

Jun 20, 2017

படித்தால் மட்டும் போதுமா?

பத்து மற்றும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடிவுகள் வரும் போது ‘படிப்பு ஒரு பொருட்டே இல்லை’ என்று நிறையப் பேர் சொல்வார்கள். படிப்பு ஒரு பொருட்டே இல்லை என்பது வாஸ்தவம்தான். வேறு தொழில் வழியாக முன்னேறிவிடலாம் என்றால் அது சரி. ஆனால் படிப்புதான் நமக்கான மூலதனம் எனில் தெளிவாகப் படித்துவிட வேண்டும்.

‘ஏன் நல்ல காலேஜ்லதான் படிக்கணும்ன்னு திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுற? சுமாரான காலேஜ்ல படிக்கிறவன் சம்பாதிக்க மாட்டானா?’ என்று கேட்பவர்கள் உண்டு. சம்பாதிக்கலாம். திறமையானவனாக இருந்தால் தம் கட்டிவிடலாம். ஆனால் வெகு காலம் பிடிக்கும். ஆரம்பச் சம்பளம் இருபதாயிரம் ரூபாய் என்பதற்கும் அறுபதாயிரம் ரூபாய் என்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறதல்லவா? 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஒருவர் அறிமுகமானார். வட இந்தியர். பெரும் நிறுவனமொன்றில் தென்னிந்திய அளவிலான திட்டமிடலைப் பார்த்துக் கொள்கிறார். நிறுவனத்தின் கிளை பெங்களூரில் இருக்கிறது. நிறுவனமே வீடு ஒதுக்கி கார் ஒன்றையும் வழங்கியிருக்கிறது. அந்த வீட்டுக்கான வாடகையை நிறுவனம் கொடுத்துவிடுகிறதாம். எப்படியிருந்தாலும் மாதம் எழுபதாயிரம் ரூபாயாவது கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். அப்பேர்ப்பட்ட வீடு அது. அவர்கள் நிறுவனத்தில் CSR- Corporate Social Responsibility சம்பந்தமாக பேசுவதற்காகக் அழைத்திருந்தார். முதல் நாள் அலைபேசியில் பேசினோம். நேரமிருந்தால் ‘வீட்டுக்கு வாங்க’ என்றார். அலுவலகம் முடித்துச் செல்லும் போது வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். நாற்பது வயதில் ஒருவரை எதிர்பார்த்துச் சென்றேன். ஆனால் அவர் திருமணமாகாத பையன். அநேகமாக வயது முப்பதுக்குள்தான் இருக்கும். தனியாகத்தான் வசிக்கிறார்.

ஐஐடியில் பி.டெக் முடித்துவிட்டு ஐஐஎம்மில் எம்.பி.ஏ முடித்திருக்கிறார். அவருடைய சம்பாத்தியத்தையும் பொறுப்பையும் அடைய வேண்டுமானால் வெகு மூர்க்கமாக உழைத்தாலும் கூட இன்னமும் இருபது வருடங்கள் எனக்கு ஆகக் கூடும். அப்படியே உழைத்தாலும் அடைந்துவிடலாம் உறுதியாகவெல்லாம் சொல்ல முடியாது. எனக்கும் படிப்புதான் மூலதனம். அவருக்கும் அதுதான் மூலதனம். இருவருக்குமான வித்தியாசம் எங்கேயிருக்கிறது?

Foundation.

IIT JEE, AIIMS மாதிரியான தேர்வுகளுக்கு பயிற்சியளிக்கும் நிறுவனத்திற்குச் சென்று வந்தேன். அப்படியென்ன அவர்கள் சொல்லித் தருகிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்வதுதான் நோக்கமாக இருந்தது. ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களை அமர வைத்து அவனுக்கு கணிதம் மற்றும் அறிவியலுக்கான அடிப்படையைச் சொல்லித் தருகிறார்கள். எதையுமே மனனம் செய்யச் சொல்வதில்லை. ஒரு வட்டத்தின் பரப்பைக் கண்டறிய πr2 என்பது சூத்திரம் என்று தெரியும். எப்படி அந்தச் சூத்திரத்தை அடைந்தார்கள் என்று இன்று வரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அதைத்தான் அந்தப் பயிற்சி நிறுவனத்தில் சொல்லித் தருகிறார்கள். 

மாணவர்களின் மண்டைக்குள் கொட்டுவதற்கும், அவர்களுக்கு புரிய வைப்பதற்குமான வேறுபாடுகள் நிறைய இருக்கின்றன. மகியிடம் ‘இந்தியாவில் எத்தனை மாநிலங்கள் இருக்கின்றன, அவற்றின் தலைநகரங்கள் என்ன’ என்றெல்லாம் கேட்பதுண்டு. சிலவற்றைச் சொல்வான். சிலவற்றை மறந்திருப்பான். அவன் மறந்த போது மீண்டும் நினைவூட்டுவேன். இதுதான் dumping. கொட்டி நிரப்புதல். அது அவசியமேயில்லை என்று புரிந்தது. ஒடிசாவின் தலைநகரம் புவனேஸ்வர் என்பதை அவன் இப்பொழுது தெரிந்து என்ன செய்யப் போகிறான்? 

‘GK போட்டிகளில் கலந்து கொள்ள வேண்டியதில்லையா?’ ‘Spell Bee போட்டிகளில் கொடி நட்ட வேண்டியதில்லையா?’ என்பார்கள். ஆணியே பிடுங்க வேண்டியதில்லை. இதெல்லாம் மெல்லத்தான் உறைக்கிறது. 

குழந்தைகளுக்குத் தெரிய வேண்டியதெல்லாம் அடிப்படைதான். கணிதம், அறிவியல், சமூகம் என எதுவாக இருப்பினும் அடியிலிருந்து மேலேறிச் செல்ல வேண்டும். செங்கல் அடுக்குவது போல. பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தை அப்படியே ஒப்பிக்கிறது என்பதற்காக நம் குழந்தையின் மண்டையில் குப்பைகளை நிரப்பத் தேவையில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு கொள்ளளவு இருக்கிறது. எவ்வளவு விஷயங்களைத்தான் அது மண்டையில் நிறுத்திக் கொள்ளும்? ஒரு கட்டத்தில் நினைவில் நிறுத்துதல் என்பதே குழந்தைக்குச் சலித்துப் போகிறது. அதன் கவனமும் சிதறத் தொடங்குகிறது.

‘நீங்க வேணும்ன்னா ஒரு க்ளாஸ் கவனிங்க’ என்றார்கள். பின்பக்கமாக அமர்ந்து கொண்டேன்.

கெப்ளர் என்று வெண்பலகையில் எழுதி ஆரம்பித்தார் ஆசிரியர். கெப்ளர் பற்றித் தெரியுமல்லவா? ஜெர்மானியர். அவரைப் பற்றிய வகுப்பு அது. அவரது வாழ்க்கைப் பின்புலம், இரவு நேரங்களில் அவர் வானில் உள்ள நட்சத்திரங்களை எண்ணியது, அவர் கண்டறிந்த தொலைநோக்கி என்பது பற்றியெல்லாம் சொல்லிவிட்டு மேலே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் கெப்ளர் விண்வெளி ஆய்வுக்களத்தைப்(Spacecraft) பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கினார். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் வேறு ஏதேனும் கோள்களில் உயிர்கள் வசிக்கின்றனவா என்பதைக் கண்டறிய நாஸா அமைப்பானது 2009 ஆம் ஆண்டில் அனுப்பிய விண்வெளி ஆய்வுக்களத்தின் பெயர் கெப்ளர். சமீபத்தில் அதன் முடிவை அறிவித்திருக்கிறார்கள். இப்படி ஒரு விஞ்ஞானியைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்து கணிதவியல், வானியல் என்று வளைத்து சமீபத்தில் நாஸாவின் அறிவிப்பில் வந்து நிற்கிறார். எதுவுமே மனனம் செய்ய வேண்டியதில்லை. கதைதான். இதைத்தான் ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குச் சொல்லித் தருகிறார்கள். அவர்களின் மொழியில் இதுதான் foundation course.

எங்கே வித்தியாசம் என்று புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

ஐஐடியும் ஐஐஎம்மும்தான் கல்லூரிகள் என்பதற்காகவோ அங்கேதான் படிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவோ இதைச் சொல்லவில்லை. கல்லூரி, படிப்பு என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சமாகவே இருக்கட்டும். குழந்தைகளுக்கான வெளியை நாம் எப்படி உருவாக்குகிறோம் என்பதற்காக இதைக் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கிறது. நகர்ப்புற மாணவர்களுடன் போட்டித் தேர்வுகளில் ஏன் ஒரு கட்டத்தில் போட்டியிட முடியாமல் சலித்துப் போகிறோம் என்பதற்கும் இதுதான் அடிப்படை. திணிப்பதற்கும் புரிந்து கொள்ளுதலுக்குமிடையிலான வித்தியாசம். எங்கே பலவீனப்பட்டு நிற்கிறோமோ அங்கேயிருந்துதான் நாம் வேகமெடுக்க வேண்டும். நாம் புரிதலில்தான் பலவீனப்பட்டு நிற்கிறோம். 

(விரிவாக உரையாடலாம்)

Jun 19, 2017

விற்பனையாளரை முடிவு செய்தாகிவிட்டதா?

பள்ளிகளில் நூலகம் அமைத்துத் தரவிருக்கிறோம் என்பது தெரிந்த விஷயம்தான். யாரிடம் புத்தகங்களை வாங்குவது என்பதுதான் குழப்பமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு புத்தக விற்பனையாளரும் ஒரு விலையைச் சொல்லியிருந்தார்கள். எல்லோருமே நண்பர்கள்தான். அறிமுகமானவர்கள். எளிமையான காரியம் என்றும் சொல்ல முடியாது. பல பதிப்பாளர்களிடமிருந்தும் புத்தகங்களைத் தேடிப் பிடிக்க வேண்டும். ‘பட்டியலில் ஒன்றிரண்டு மாற்றங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் நிறைய மாற்றங்களைச் சொல்லக் கூடாது’ என்கிற நிபந்தனையுமிருந்தது.

விற்பனையாளர்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் அதிகபட்சமாக பாரதி புத்தகாலயம் 25% தள்ளுபடி தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்களிடமே புத்தகங்களை வாங்கிக் கொள்ளலாம். மற்ற விற்பனையாளர்கள் தவறாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. தொடர்ந்து செயல்படுவோம்.

கோல்செஸ்டர் குழுமத்தினர் ஐம்பதாயிரம் ரூபாயையும், திரு. ஜெய்பிரகாஷ் பத்தாயிரம் ரூபாயையும் பாரதி புத்தகாலயத்திற்கு நேரடியாக அனுப்பி வைப்பார்கள். அறுபதாயிரம் ரூபாயை ஏற்கனவே முடிவு செய்து வைத்தது போல பின்வரும் ஆறு பள்ளிகளுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
  • வி.க.க.நடுநிலைப்பள்ளி, சிவகங்கை மாவட்டம்
  • பக்தவச்சலம் சஷ்டியப்தபூர்த்தி உயர்நிலைப் பள்ளி, காஞ்சிபுரம்
  • ஜெயலட்சுமி மானிய துவக்கப்பள்ளி, அரியலூர்
  • டாக்டர். T.திருஞானம் துவக்கப்பள்ளி, கீழ் சந்தைப்பேட்டை
  • தாய்த்தமிழ் மழலையர் மற்றும் தொடக்கப்பள்ளி, மேட்டூர்
  • தாய்த்தமிழ் நடுநிலைப் பள்ளி, திண்டிவனம்.
புத்தகப்பட்டியல் இணைப்பில் இருக்கிறது.

இருபத்தைந்து சதவீதம் தள்ளுபடி என்பதால் ஒரு பள்ளிக்கு இரண்டாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் மிச்சமாகும். ஆக, 2500*6 = 15,000. இந்தத் தொகை ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.

இந்தத் திட்டத்தில் கலந்து கொண்டு திரு அகமது குலாமும், திரு முருகேசனும் ஆளுக்கு பத்தாயிரம் ரூபாயை அனுப்பி வைத்து அவரவர் ஊர் பள்ளிக்கு இரண்டு செட் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொள்ளவிருக்கிறார்கள். அந்த இரு பள்ளிகளும் கூட அரசுப் பள்ளிகள்தான். அவர்களது தொகையிலிருந்து 2500*2=5,000 ரூபாய் மிச்சம் ஆகும். மொத்தம் இருபதாயிரம் ரூபாய். இன்னுமொரு ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாயைச் சேர்த்தால் இன்னமும் கூடுதலாக மூன்று பள்ளிகளுக்கு நூலகம் அமைத்துக் கொடுத்துவிட முடியும். 

ஆறு பள்ளிகள் நாம் தேர்ந்தெடுத்தவை. இரு பள்ளிகள் அகமதுவும் முருகேசனும் தேர்ந்தெடுத்தவை. மிச்சமாகிற பணத்தில் இன்னமும் மூன்று பள்ளிகளைச் சேர்க்கிறோம். ஆக மொத்தம் இம்முறை தமிழகத்தில் பதினோரு பள்ளிகளுக்கு நூலகம் அமைட்

இன்னமும் மூன்று பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். ஏற்கனவே வந்த கோரிக்கைகளிலிருந்து பள்ளிகளை பரிசீலித்து முடிவு செய்துவிடலாம் என்றிருக்கிறேன்.

நூலகங்கள் அமைத்துக் கொடுக்கும் பள்ளிகளில் சில கோரிக்கைகளை முன் வைக்கும் திட்டமிருக்கிறது.
  • குறைந்தபட்சம் வாரம் ஒரு மணி நேரமாவது ‘நூலகம்’ என்று பாடப்பிரிவேளையை உருவாக்கி மாணவர்களை வாசிக்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் முதல் கோரிக்கை.
  • மூன்றாம் வகுப்பு வரைக்குமான மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் புத்தகங்களை வாசித்துக் காட்டட்டும்.
  • நான்காம் வகுப்பிற்கு மேலான மாணவர்கள் தாமாகவே புத்தகங்களை வாசிக்க ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.
  • புத்தகம் கிழிந்துவிடும் என்பதற்காக புத்தக விநியோகத்தை சுருக்க வேண்டியதில்லை. வாசித்துக் கிழிபடுமானால் தொடர்ந்து புத்தகங்களை வழங்குவதற்கு தயாராக இருக்கிறோம்.
  • நூலகத்தைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் முதல் மூன்று மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வருட இறுதியில் ஊக்குவிக்கும்படியான பரிசு வழங்கும் நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும். 
இப்பள்ளிகளைப் பின் தொடர்ந்து பலன்களைப் பார்த்து அதனடிப்படையில் எதிர்காலத்தில் சில முடிவுகளையும் திருத்தங்களையும் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

கிராமப்புற பள்ளிகளைப் பொறுத்த வரையில் ஒரு வகுப்பில் நாற்பது மாணவர்கள் இருப்பின் அத்தனை பேரும் வாசிக்கும் பழக்கத்தைப் பெற்றுவிடுவார்கள் என்றெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. அதிகபட்சமாக பத்து மாணவர்கள் பாடப்புத்தகத்தைத் தாண்டி பிற புத்தகங்களை வாசிக்கிற பழக்கத்தைப் பெற்றாலே பெரிய வெற்றிதான். அதைத்தான் அடைய விரும்புகிறோம். வாசிப்பின் வழியாக மாணவர்களின் உலகம் விரிவடையும். வெளியுலகத்தைப் புரிந்து கொள்வார்கள். அவர்களின் தேடல் பரவலாகும். இதுதான் இலக்கு. அதை நோக்கித்தான் இந்தப் பயணமும் இருக்கிறது.

உயிர் இருக்கா?

சனி ஞாயிறுகளில் சென்னையில் வேலையிருந்தது. இயக்குநர் சசியுடனான கதை விவாதம்தான் அந்த வேலை. அவ்வப்பொழுது கலந்து கொள்வதுண்டு. காலை ஒன்பது மணிக்கு ஆரம்பித்தால் மாலை ஆறு அல்லது ஏழு மணி வரை நடைபெறும். அவருடைய உதவியாளர்களுடன் நானும் அமர்ந்திருப்பேன். விவாதத்தின் போது அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள நிறையச் சிக்கும். போகிற போக்கில் சினிமாவின் சுவாரசியமான நுணுக்கங்களைப் பேசுவார். அலட்டிக் கொள்ளாத எளிமையான மனிதர்.

எனது உள்ளீடுகள் தேவைப்படும் சமயங்களில் ‘இந்த வாரம் வர முடியுமா?’ என்று  அழைப்பார். வர முடியாமல் என்ன? கிளம்பிச் சென்றுவிடுவது வழக்கம். நுங்கம்பாக்கத்தில் உள்ள இயக்குநர் பாக்யராஜ் வீட்டில் விவாதம் நடைபெற்றது. அது நான்கு மாடிகளைக் கொண்ட அடுக்கககம். ஒரு தளத்தில் இயக்குநர் சசிக்கும், இயக்குநர் ராஜேஷூக்கும் அலுவலகங்கள். பாக்யராஜ் எங்கள் ஊர்க்காரர். பாக்யா அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருந்தார். வெளியே வந்தால் ‘ஊர்ப்பக்கம் வர்றீங்களாண்ணா?’ என்று கேட்க வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். ஆள் வெளியில் தலைகாட்டவில்லை. 

நேற்று மதிய உணவை முடித்துவிட்டு லேக் ஏரியாவைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அது யோசிப்பதற்கான தருணம். காலையில் பேசியதை கலந்து கட்டி இனி மதியம் என்ன பேச வேண்டும் என்று ஒரு திட்டமிடலைச் செய்து கொள்வது வழக்கம். பாக்யராஜ் வீட்டிலிருந்து நான்கு வீடுகள் தள்ளி ஒரு இலவச மருத்துவப் பரிசோதனைக்காக ஷாமியானா போட்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். இசுலாமிய மருத்துவர். வெளியில் இரண்டு மூன்று செவிலியர்கள் இருந்தார்கள். 

இலவசம்தானே? ‘சர்க்கரையளவு பரிசோதனை செய்யணும்’ என்றேன்.

‘உடம்புக்கு என்ன பிரச்சினை?’ என்று கேட்டார்கள். 

‘பிரச்சினையெல்லாம் இல்லைங்க...சும்மா பார்த்துக்கலாம்ன்னு’ என்ற போது விண்ணப்பம் ஒன்றை நீட்டினார்கள். முகவரி விவரங்களை நிரப்ப வேண்டும். பெங்களூரு என்று எழுதினால் ‘உள்ளூர்க்காரங்களுக்கு மட்டும்தான்’ என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்று வேளச்சேரியில் குத்துமதிப்பாக ஒரு முகவரியை எழுதிக் கொடுத்தேன். எடை உயரத்தையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு உள்ளே அனுப்பி வைத்தார்கள்.

மருத்துவரும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார். அதே பதிலைத்தான் சொன்னேன்.

‘ஹரீஷ்...’ என்று யாரையோ அழைத்தார். யாரும் வரவில்லை. இன்னொரு முறையும் அழைத்தார். மூன்றாவது முறைக்குப் பிறகு இளைஞர் ஒருவர் வந்து மருத்துவருக்குப் பின்பாக நின்றார். முப்பதைத் தாண்டாத இளைஞன். மீசையில்லை. வெள்ளை கோட். கையில் ஒரு மொபைல் இருந்தது. மருத்துவரின் பின்புறமாக நின்றவர் என்னை முறைத்தார். ஏன் முறைக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. முன்பு எங்கேயாவது சந்தித்திருக்கிறோமா என்று யோசனை ஓடியது. நானும் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். முப்பது வினாடிகளுக்கு மேலாகவும் அசையாமல் விழிகளை மூடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தலையை குனிந்து இரு வினாடிகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் அண்ணாந்து பார்த்தேன். அவரது பார்வை அப்படியே தொடர்ந்தது. தமக்குப் பின்பாக அவர் நின்று கொண்டிருப்பதை மருத்துவர் உணரவில்லை. ஹரீஷ் என்று திரும்பவும் அழைத்தார். அப்பொழுதும் அவர் அசையாதது எனக்கு பயமூட்டியது. இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று மருத்துவரைப் பார்த்தேன். எனது முகம் மாறியதை அவர் கவனித்திருக்கக் கூடும். திரும்பிப் பார்த்தார். ஹரீஷ் என்னையே முறைத்துக் கொண்டிருந்தார். எனது பயம் அதிகமானது. அவர் என்னைத் தாக்கக் கூடும் என்று பயந்தேன். அவர் அடிக்க முயற்சித்தால் அங்கே எப்படித் தப்பிப்பது என்று மனம் கணக்குப் போட்டது. 

மருத்துவருக்கும் சந்தேகம். தமது இருக்கையில் இருந்து எழுந்து ‘ஹரீஷ்’ என்றார். அப்பொழுதும் ஹரீஷ் முறைத்த போது நிச்சயமாக ஏதோ விபரீதம் நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்துவிட்டது. மருத்துவரின் பின்பாக ஒதுங்கிக் கொண்டேன். மருத்துவர் அவரது பெயரைச் சொல்லியபடியே அருகில் சென்று அவரது நெஞ்சு மீது கை வைத்து அசைத்தார். பார்வை நிலைகுத்தியபடியே அந்த இளைஞர் பின்பக்கமாகச் சாய்ந்தார். வெறும் தரை. பின்னந்தலை நிலத்தில் படீர் என்று அடித்தது. அதிர்ந்து போனேன். விழுந்தவரின் கை கால்கள் இழுத்துக் கொண்டன. 

தொப்பலாக நனைகிற அளவுக்கு வியர்த்துப் போனேன். சம்பந்தமே இல்லாத ஒருவன் என்னைப் பார்த்து ஏன் சாய வேண்டும் என்கிற பதற்றம் அது. என்ன செய்வது என்றும் தெரியவில்லை. அங்கேயிருந்த செவிலியர்களை அழைத்தேன். அவர்கள் ஓடி வந்து பார்த்த போது கண்கள் மேலே சொருகி சுயநினைவு இழந்து கிடந்தான். ‘Seizure attack மாதிரி தெரியுது’ என்று சொல்லியபடியே மருத்துவர் ஓடினார். மூச்சு விட உதவும் ஓர் உபகரணத்தைத் தூக்கி வந்து முகத்தில் பொருத்தினார். அப்பொழுதும் அசைவில்லை. அதற்குள்ளாக செவிலியரில் ஒருவர் என்னை வெளியில் அமரச் சொன்னார். எனக்கு அங்கேயிருக்கிற திராணியில்லை.

வெளியில் வந்த போது பயத்தில் குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. அது அவனுடைய கடைசித் தருணமாக இருந்துவிடக் கூடாது என்றுதான் மனம் பதறியது. ஒருவன் சாகும் போது என்னை ஏன் முறைக்க வேண்டும்? அங்கேயே ஒரு மரத்தைப் பிடித்து நின்றிருந்தேன். மதிய உணவு முழுவதும் வாந்தியாக வெளியேறியது. சில கணங்களுக்குப் பிறகு கிளம்பிச் சென்று முகத்தைக் கழுவிக் கொண்டு விவாத அறைக்குச் சென்றேன். இயக்குநரிடம் விவரித்துவிட்டு பேயறைந்ததைப் போல அமர்ந்திருந்தேன். அதன் பிறகு எனக்கு கதை பற்றி யோசிக்கிற மனமே இல்லை. ஹரீஷ்தான் நினைவுகளில் சுழன்றாடினான். அவன் ஏன் அப்படி முறைத்தான் என்று திரும்பத் திரும்ப யோசித்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.

கதை விவாதம் முடிந்த பிறகு அங்கே சென்று விசாரிக்க வேண்டும் என நினைத்தேன். ஒருவேளை எதிர்மறையாக எதுவும் சொல்லிவிட்டால் மனதைப் பிசைந்து கொண்டேயிருக்கும். அங்கே செல்கிற தைரியமில்லை. கிளம்பி வந்துவிட்டேன். பேருந்தில் உறக்கமேயில்லை. மனம் பிசைந்து கொண்டேயிருந்தது.

வாழ்வின் எந்தக் கணம் நம்முடைய வாழ்நாள் முழுமைக்குமான அனுபவத்தையும் பயத்தையும் கொடுக்கும் என்று தெரிவதேயில்லை. மிக இயல்பாகக் கடந்திருக்க வேண்டிய தினம் அது. இனி அந்த முகமும் கணமும் அப்படியே நினைவுகளில் உறைந்து கிடக்கும். ஞாபகப் புதையலிலிருந்து எப்பொழுது வெளியே வந்து பயமூட்டும் என்று தெரியாது. மீசை மழிக்கப்பட்ட அந்த மென்மையான முகம் அவ்வளவு குரூரத்தை தமக்குள் புதைத்து வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நடுங்க வைத்துவிட்டான். மனித உயிரைப் போன்று பற்றுக் கோல் இல்லாதது எதுவுமேயில்லை. இல்லையா? நொறுங்கிய கண்ணாடிகளை அடுக்கி வைத்திருப்பது போலத்தான் அது- எந்தக் கணமும் சுக்கு நூறாகிவிடக் கூடும். அந்த நிரந்தரமின்மையோடுதான் ஒவ்வொரு காரியங்களையும் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். ஏதோ பல்லாயிரம் ஆண்டு வாழ்ந்து கழிப்பது போல...

Jun 18, 2017

தப்பித்தல்

ஒருவன் குழியில் விழப் போகிறான் என்று தெரிகிறது. கை நீட்டுகிறோம். ஆனால் குழியைத் தோண்டி வைத்துக் கொண்டு உள்ளே இருப்பவன் அவனை படுவேகமாக இழுக்கிறான். ‘சரி இனி நம்மால் ஆகக் கூடியது எதுவுமில்லை’ என்று நினைக்கும் போது பலவான் ஒருவன் வந்து விழுந்து கொண்டிருப்பவனை இழுத்து மேலே வீசினால் எப்படியிருக்கும்? அப்படியிருக்கிறது.

அய்யாவு என்கிற மாணவன் பற்றி எழுதியிருந்தேன். கிராமப்புறப் பள்ளியில் படித்த மாணவன். இந்த வருடம் ப்ளஸ் டூவில் 1130 மதிப்பெண்கள். பொறியியல் கட்-ஆஃப் மதிப்பெண்கள் 190. அரசுக் கல்லூரிகளில் இவன் விரும்புகிற பாடப்பிரிவு கிடைப்பது கடினம்தான். அப்பா மரம் ஏறும் தொழிலாளி. ‘பேங்க் லோன் வாங்கிப் படிச்சுக்கலாம்’ என்று சொல்லி வைத்திருந்தேன். ஆனால் ஒரு அறக்கட்டளையினர் வந்து மொழுக்கியிருந்தார்கள். ‘தம்பி பைசா செலவு இல்ல..நாங்க படிக்க வைக்கிறோம்’ என்று நெக்குருகியிருக்கிறார்கள். அந்த அமைப்பினருக்கு கோவையில் கே.பி.ஆர் என்றொரு கல்லூரியில் தொடர்பு. கட்-ஆஃப் 125 இருந்தால் கூட கவுன்சிலிங் வழியாக அந்தக் கல்லூரியில் சேர்ந்துவிடலாம். ஆனால் காசுதானே பேசும்? இவர்களும் சரி என்று சொல்லுகிற வறுமைச் சூழல்.

அய்யாவுக்கு கிடைத்த தலைமையாசிரியைப் போல எல்லோருக்கும் கிடைக்கமாட்டார்கள். முட்டி மோதிக் கொண்டிருந்தவர் கடந்த வாரம் அழைத்திருந்தார். ‘விஐடியில் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு தனி ஒதுக்கீடு இருக்கும் போலிருக்கு’ என்றார். அப்படியொரு விஷயம் இருப்பது எனக்குத் தெரியாது. மாவட்ட ஆட்சியர் வழியாக விண்ணப்பித்தால் தனியாகக் கலந்தாய்வு நடத்துகிறார்கள். தமிழகம் முழுவதையும் ஐந்து பிரிவுகளாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான இடங்களை கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு வேலூர் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக் கழகம் ஒதுக்குகிறது. ஒதுக்குவதோடு மட்டுமில்லை- நான்கு வருடங்களுக்கும் பைசா செலவில்லை.

அய்யாவுவை கலந்தாய்வுக்கு அழைத்திருந்தார்கள். யாராவது உடன் சென்றால் சரியாக இருக்கும். ஈரோட்டிலிருந்து கிளம்பி திரு.கமல் சென்றிருந்தார். அவர் அய்யாவுவைப் பார்த்தது கூட இல்லை. தனியார் நிறுவனமொன்றில் மனிதவளத் துறையில் இருக்கிறார். அய்யாவுவின் விவரங்களைச் சொல்லி ‘சார் கொஞ்சம் பார்த்துக்க முடியுமா?’ என்று கேட்டதோடு சரி. பிழைப்பைக் கெடுத்துக் கொண்டு சென்று ஒரு நாள் உடனிருந்து பி.டெக் ஐடியில் சேர்த்துவிட்டார். கமலுக்கு எவ்வளவு நன்றி சொன்னாலும் தகும். முகம் தெரியாத பையனுக்காக யார் மெனக்கெட்டுத் திரிவார்கள்?

இந்தியாவில் மிகச் சிறந்த தனியார் பொறியியல் கல்வி நிறுவனங்களின் பட்டியலை எடுத்தால் விஐடி இருக்கும். அங்கே செலவில்லாமல் படித்து வரப் போகிறான். சற்று கண்காணித்தால் போதும். கலக்கிவிடுவான்.

மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அய்யாவு தப்பிவிட்டான்.

அவனுக்கு வலை விரித்துக் காத்திருந்த அந்த என்.ஜி.ஓவுக்கு விரிவான மின்னஞ்சல் ஒன்றை அனுப்ப வேண்டும் என நினைக்கிறேன் . ‘ஏன் இப்படியான கீழ்த்தரமான வேலையைச் செய்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்க வேண்டும். தெரிந்து செய்கிறார்களா அல்லது தெரியாத்தனமாகச் செய்கிறார்களா என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் பதில் அனுப்பினாலும் சரி அனுப்பாவிட்டாலும் சரி-  முழு விவரங்களையும் பதிவு செய்கிறேன்.

அய்யாவு தப்பிவிட்டான் என்பதைவிடவும் தமிழகம் முழுவதும் ஏகப்பட்ட மாணவர்கள் சிக்கியிருப்பார்கள். ஏன் இப்படியானவர்களைத் தேடி வலை விரிக்கிறார்கள் என்று யோசித்தால் அடிநாதமாக கல்வியின் அரசியல் இருக்கிறது. இத்தகைய தனியார் கல்லூரிகளில் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்களை இழுத்துக் கொண்டு போய்விட சில புரோக்கர் அமைப்புகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் மாணவர்களைத் தேடிப் பிடித்து ‘நீங்களா போனீங்கன்னா லட்சக்கணக்குல செலவாகும்..நாங்க சேர்த்துவிடுறோம்..செலவே இல்லை’ என்கிறார்கள். இந்த மாணவர்கள் தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்றால் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் ரேங்க்ப்பட்டியலில் தமது கல்லூரி இடம் பெறும். இத்தகைய அரசியலுக்கு கிராமப்புற மாணவர்கள் பலி கொடுக்கப்படுகிறார்கள்.

நிரம்பாத இடங்கள், சாக்குப்பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு பிள்ளை பிடிக்கும் கல்லூரிகள், அவர்களுக்காக வேலைகளைச் செய்து தரும் என்.ஜி.ஓக்கள் என்று சகல திசைகளிலும் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாகிறார்கள் மாணவர்கள். மோசமாகப் படித்த மாணவர்களுக்குப் பிரச்சினையில்லை. நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்களின் பட்டியலைக் கேட்டு கிராமப்புற பள்ளிகளுக்குச் செல்கிறார்கள். முகவரிகளை வாங்கிக் கொண்டு நேரடியாகச் சென்று அந்த மாணவனையும் குடும்பத்தையும் அமுக்குகிறார்கள். தப்பிக்கும் மாணவர்கள் வெகு சொற்பம்.

கல்வித்துறையில் எவ்வளவோ நல்ல காரியங்களைச் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்- இதைச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும். பனிரெண்டாம் வகுப்பிலேயே கல்லூரிகள், பாடப்பிரிவுகள், சேர்க்கை முறை, கட்டணம் உள்ளிட்டவை குறித்தான விரிவான புரிதலை மாணவர்களுக்கு உருவாக்கிவிட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் இத்தகைய மாணவர்கள் எதிர்காலத்தில் தப்பிப்பார்கள்.

Jun 16, 2017

ஒரு நன்றிக் கடிதம்

பள்ளிகளில் தொடுதிரை வகுப்பு (Touch based smart class) அமைத்துக் கொடுத்தது பற்றி இன்று மட்டும் இரண்டு மின்னஞ்சல்கள் வந்திருக்கின்றன. ஒன்று நாம் அமைத்துக் கொடுத்த தொடுதிரை வகுப்பறையை முன்மாதிரியாக எடுத்துக் கொண்டு உள்ளூரில் ஐநூறு ஆயிரமுமாக வசூல் செய்து அரசுப் பள்ளியொன்றில் அமைத்திருக்கிறார்கள். இத்தகைய உத்வேகத்தைப் தொடர்ந்து உண்டாக்கிக் கொண்டேயிருப்போம்.

இன்னொரு கடிதம் இலக்குமி ஆலை நடுநிலைப்பள்ளியின் சேர்க்கை குறித்தானது. கடந்த ஆண்டு 281 மாணவர்கள் எண்ணிக்கை இவ்வாண்டில் 314 ஆகியிருப்பதாகவும் இதற்கு தொடுதிரை முக்கியமான காரணம் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். 

மகிழ்ச்சி. 

அரசு/அரசு உதவி பெறும் தொடக்கப்பள்ளிகளைப் பொறுத்தவரைக்கும் அவர்களின் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று மாணவர் சேர்க்கை. வருடந்தோறும் குறைந்து கொண்டே வருவதாகச் சொல்கிறவர்களின் எண்ணிக்கைதான் அதிகம். அதிகரித்திருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

தொடுதிரை வகுப்பின் மூலமாக நாம் எதிர்பார்க்கும் பலன்கள் இதைத் தாண்டியும்  இன்னமும் நிறைய இருக்கின்றன. மாணவர்களின் திறன் மேம்பாடு குறித்து வருட இறுதியில் நேரடியாகக் கள ஆய்வு செய்துவிட்டு எழுதுகிறேன். இப்போதைக்கு பள்ளியின் இம்மகிழ்வைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். எப்பொழுதும் சொல்வது போல நான் காரணியாக மட்டுமே செயல்படுகிறேன். எனது செயல்பாடுகளைத் தாங்கிப் பிடிப்பவர்கள் பல்லாயிரம் பேர். பெருமை அனைத்தும் உறுதுணையாக இருப்பவர்களுக்குத்தான். அத்தனை பேருக்கும் இந்நன்றி மடல் உரித்தாகுக.

                                                                          ***



அனைவருக்கும் வணக்கம்.

நமது பல்லடம் இலக்குமி ஆலை (அரசு நிதியுதவி) நடுநிலைப்பள்ளியில் தொடுதிரை வகுப்பு ஆரம்பித்து சிறப்பாக நடைபெற்றுவருகிறது.

ஒரு விசயம் உங்களுக்கு தெரியபடுத்த விரும்புகிறேன். 

கடந்த ஆண்டு பள்ளியின் மொத்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 281 மட்டுமே, இந்த ஆண்டு மாணவர்கள் எண்ணிக்கை இதுவரை 314. இன்னமும் சேர்கை தொடர்ந்து கொண்டுள்ளது என்பது மிகவும் பெருமையாக உள்ளது.

இதற்கு முக்கிய காரணம் தொடுதிரை தான் என்பதில் ஐயமில்லை.

நண்பர்களே,

இந்த வாய்ப்பை நண்பர் பசுமை கோபி கார்த்திகேயன் மற்றும் அய்யா அரசு தாமசு மூலமாக வழங்கிய பெருமைக்குரிய வா.மணிகண்டன் அவர்களுக்கும், நிசப்தம் அறக்கட்டளைக்கும் அதற்கு உறுதுணையாக இருக்கும் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் நமது பள்ளியின் ஆசிரியர்கள் சார்பாகவும் நமது நண்பர்கள் குழு சார்பாகவும் நன்றியை தெரிவித்துகொள்கிறோம்.

அன்புடன்,
ரமேஷ்

இனி ஐடி அவ்வளவுதானா?

‘ஐடி எப்படி இருக்கு?’ 'நிறையப் பேரை வீட்டுக்கு அனுப்பறாங்களாமே’ ‘இனி ஐடி அவ்வளவுதானா?’ மாதிரியான கேள்விகள் சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அடி இல்லாமல் இல்லை. ஆட்டோமேஷன், ஆர்டிஃபிஷியல் இண்டலிஜென்ஸ் முதலானவை உள்ளே புகுந்து ஆட்களின் தேவைகளை வெகுவாகக் குறைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. உதாரணமாக டெஸ்டிங் மட்டுமே இதுவரைக்கும் பல லட்சம் மென்பொருள் பணியாளர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை அளித்துக் கொண்டிருந்தது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஹைதராபாத், சென்னை, பெங்களூரு போன்ற நகரங்களில் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ‘இங்கு நல்ல முறையில் டெஸ்டிங் கற்பிக்கப்படும்’ என்று பலகையை மாட்டி வைத்திருந்தார்கள். ஒன்றிரண்டு மாதங்களில் படித்து முடித்துவிட்டு ஆட்கள் கழுத்துப் பட்டையை மாட்டத் தொடங்கினார்கள்.

உலகளாவிய பொருளாதார அழுத்தங்கள் அனைத்துத் துறைகளிலும் கை வைக்க ஆரம்பிக்க ‘ஆட்களைக் குறைச்சு வருமானத்தை அதிகரிக்க வேண்டிய கட்டாயம்’ ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் பெருந்தலைகளுக்கும் உண்டானது. எங்கேயெல்லாம் கை வைக்க முடியும் என்று மண்டையைச் சொரிய ஆரம்பித்தார்கள். இத்தகைய நிறுவனங்களுக்கு ஐடி சார்ந்த வேலைகளைச் செய்து கொடுக்கும் இந்திய நிறுவனங்கள் ‘உங்களுக்கான Billing தொகையைக் குறைக்கிறோம்’ என்று வெண்ணெய் தடவ ஆரம்பித்தார்கள். அது எப்படிக் குறைக்க முடியும்? மேற்சொன்ன டெஸ்டிங் துறையையே உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.  ‘ஆட்டோமேஷன் டெஸ்டிங்’ கம்பு சுழற்றத் தொடங்கியது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் கணினியே டெஸ்டிங்கைச் செய்துவிடும். குறைவான ஆட்களைக் கொண்டு ‘ஆடோமேஷன் டெஸ்டிங்’ஐ தீவிரமாகச் செயல்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள். முன்பு ‘டெஸ்டிங்க்கு மட்டும் 0.5 மில்லியன் டாலர் ஆகும்’ என்று கணக்குச் சொல்லியிருந்தால் இப்பொழுது 0.1 மில்லியன் டாலர் என்று காட்டினால் போதும். விப்ரோதான் இதைத் தொடங்கி வைத்தது என நினைக்கிறேன். பிறகு இன்ஃபோஸிஸ், டிசிஎஸ் மாதிரியான நிறுவனங்களும் குட்டைக்குள் குதித்தார்கள். அப்படியானால் அப்பணிகளைச் செய்து கொண்ட ஊழியர்கள்? வெட்டுதான்.

2016 ஆம் ஆண்டு மட்டும் 8000-9000 ஆட்களை இன்ஃபோஸிஸ் விடுவித்தது. விடுவித்தது என்றால் வேறு துறைகளில் பணிக்கு மாற்றியதாக அவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் அதை நாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. வெளியில் அனுப்பியிருப்பார்கள். விப்ரோவும் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை விடுவித்தது. வருங்காலத்தில் இத்தகைய ஆட்டோமேஷன் மெல்ல மெல்ல வேறு பணிகளையும் செய்யத் தொடங்கும். முன்பு இணையதள வடிவமைப்பு என்றால் வரி வரியாக code எழுதி வடிவமைப்பார்கள். இன்றைக்கு அப்படியில்லை. ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்ட சட்டகங்கள்(டெம்ப்ளேட்கள்) இருக்கின்றன தேவையானதை எடுத்து அலங்காரம் செய்து வேலையைச் சுலபமாக்கிவிடுகிறார்கள்.

‘Lower end job' என்ற பதத்தை இத்துறையில் பயன்படுத்துவதுண்டு. யார் வேண்டுமானாலும் செய்துவிடக் கூடிய எளிய வேலைகளுக்கு அப்படியொரு பேர். அத்தகைய வேலைக்கான பணியாளர்களைத்தான் இந்தியக் கல்வி நிறுவனங்கள் தயாரித்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தன- குறிப்பாக பொறியியல் கல்லூரிகள். இந்தகைய ப்ராய்லர் கோழிகளை இந்திய மென்பொருள் நிறுவனங்கள்  பணியில் அமர்த்தி எந்த வேலையை வேண்டுமானாலும் கொடுப்பார்கள். படித்த படிப்புக்கும் செய்கிற வேலைக்கும் சம்பந்தமே இருக்காது. இதை இவர்கள்தான் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை. பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த ஆட்கள் கூட செய்துவிட முடியும். இப்பொழுது அதில்தான் கை வைக்கிறார்கள். ‘இதை மெஷினே செஞ்சுடும்..உனக்கு எதுக்கு வெட்டியா சம்பளம்?’ என்று கேட்கிறார்கள்.

பொறியியல் அல்லது எம்.சி.ஏ படித்து முடித்தால் வேலை இல்லை என்று கதறுவதையும் இந்தப் பின்ணனியில்தான் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. நம் மாணவர்கள் Lower end பணிகளைச் செய்யத்தான் லாயக்கு. சற்றே திறன் தேவைப்படக் கூடிய வேலைகளைச் செய்கிற அளவில் நமக்கு படிப்புமில்லை. பயிற்சியுமில்லை. 

மென்பொருள் துறையில் இத்தகைய வெட்டுகளும், செதுக்கல்களும் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கும். ஆட்களைக் குறைத்து வருமானத்தை பெருக்குவதில் நிறுவனங்கள் வெறியெடுத்துத் திரிகின்றன. அவர்களுக்கு மனிதாபிமானம் என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. ‘ஸாரி...மேல இருந்து ப்ரஷர்’ என்று மேலாளர் சொல்வார். மேலேயிருக்கிறவருக்கு அவருக்கு மேலே இருப்பவரிடமிருந்து அழுத்தம். உச்சாணியில் இருப்பவனுக்கு சக நிறுவனத்திடமிருந்து அழுத்தம். ‘அவன் காட்டுற லாபத்தை நான் காட்டலைன்னா ஷேர் விலை பாதாளத்துக்கு பாஞ்சுடும்’ என்பார். இப்படியான உலகளாவிய அழுத்தம்தான் எங்கும் வியாபித்துக் கிடக்கிறது.

அழுத்தங்களிலிருந்து நம்மைக் காத்துக் கொள்ள நாம்தான் மண்டை காய வேண்டும். நேற்று எங்கள் நிறுவனத்தின் துணைத்தலைவர் வந்திருந்தார். பேசிக் கொண்டிருந்தவர் ‘Blockchain’ தொழில்நுட்பத்தில் கால் வைக்க வேண்டும் என்று பேசினார். கடந்த சில மாதங்களாக ஆட்களைத் தேடிப் பார்த்திருக்கிறார்கள். எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சம்பளம் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தும் சரியான ஆட்கள் சந்தையில் கிடைக்கவில்லை என்றார். அப்படியொரு ஆள் இருந்தால் கேட்கிற சம்பளத்தைக் கொடுப்பார்கள். இதுதான் நிதர்சனம். நாம் செய்கிற வேலைகளைச் செய்தபடியே வெளியுலகத்தின் மீது ஒரு கண் இருக்க வேண்டும். நமக்கு Blockchain பற்றி அக்குவேறு ஆணி வேறாகத் தெரிய வேண்டும் என்று கூட இல்லை. ஐந்து நிமிடங்கள் பேசுகிற அளவுக்குத் தெரிந்தால் கூட போதும். அப்படியான ஆட்களே வெகு குறைவு என்பதுதான் சிக்கல். 

இன்றைக்கு ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்புக்கு ஏற்ப இந்திய நிறுவனங்களில் செயல்படும் மென்பொருட்களை மாற்றியமைக்க ஆட்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். ‘உங்களுக்கு இந்தியா localization தெரிஞ்சவங்க யாராச்சும் இருக்காங்களா? நிறையப் பேர் தேவையா இருக்கு’ என்றார்கள். இதை சில மாதங்களுக்கு முன்பாக நண்பரொருவர் கணித்துச் சொன்னார். அப்பொழுதே எழுத வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். யாராவது தயாரிப்புகளைச் செய்திருந்தால் மந்தமான வேலை வாய்ப்புச் சூழலிம் கூட வேலையை வாங்கியிருக்க முடியும். எதற்குக் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் நம்மைச் சுற்றி நடைபெறும் அரசியல், பொருளாதார மாற்றங்களை வைத்து நம்மை தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. 

ஐடி துறை காலியாகிவிடாது. அதற்கு மிகப்பெரிய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. இன்னமும் பல நூறு கோடி மக்களை இணையம் சென்றடையவில்லை. அவர்கள் இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் போதும் ஆன்லைன் வணிகத்தில் இறங்கும் போதும் இத்துறை பன்மடங்கு வளர்ச்சியை அடையும். அதற்கான மென்பொருட்கள் வடிவமைப்பு, அவர்களுடைய தகவல்கள், தேவையான தகவல் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பு, அவற்றுக்கான பாதுகாப்பு என்று ஏகப்பட்ட வேலைகள் இருக்கின்றன. அதையெல்லாம் செய்யக் கூடிய திறமை நம்மிடம் இருக்கிறதா என்பதுதான் கேள்வி. இத்துறையில் பாம்பு சட்டையை உரிப்பது போல உரித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது- சுணக்கமேயில்லாமல். அதைச் செய்யவில்லையென்றால் யாரைக் குறை சொல்லியும் பலனில்லை.