May 31, 2017

எங்க தங்கியிருக்கீங்க?

ஒரு வாரம் பிரேசில்வாலாக்களுடன் பணியாற்ற வேண்டியிருப்பதால் அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு வீட்டில் கொண்டு வந்து விடுவதற்காக ஒரு மகிழ்வுந்தை ஏற்பாடு செய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள். வண்டி ஏறினால் தூங்கிவிடலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் ஓட்டுநருக்குத் தமிழ் தெரியும். இந்த ஊரில் பெரும்பாலான ஓட்டுநர்கள் தமிழர்களாக இருப்பார்கள் அல்லது தமிழ் தெரிந்து வைத்திருப்பார். இவர் முதல் வகையறா. விஜயகுமார். இருபத்தைந்து வயதுக்குள்தான் இருக்கும். வேலூரில் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து நிச்சயதார்த்தம் முடிந்துவிட்டது. வாயைத் திறந்தால் மூடுவதேயில்லை.

பனிரெண்டரை மணிக்கு முன்பாகவே அலுவலகத்துக்கு அருகில் வந்து நின்று கொள்கிறார். அவ்வளவு சீக்கிரமாக வந்து என்ன செய்வார் என்று கேட்டால் ‘இப்போத்தான் சார் என் ஆளுக்கு 4ஜி ஃபோன் வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன்..வீடியோ காலிங்’ என்கிறார்.

‘என்னய்யா சொல்லுற?’ என்று கேட்டால் ‘காருக்குள்ள கசமுசா’ என்று கூச்சமே இல்லாமல் சொன்னார். முன்வரிசை இருக்கை வேண்டாம் என்று பின் வரிசையில் அமர்ந்து கொண்டேன்.

விஜயகுமாருக்கு சொந்த ஊர் மாண்டியா பக்கம். அம்மா அப்பாவெல்லாம் அங்குதான் இருக்கிறார்கள். கடந்த முறை நைட் ஷிஃப்ட்டில் வேலை செய்த போது இரண்டொரு நாட்கள் அவர்தான் அழைத்துச் சென்றார். டிப்ளமோ படித்துவிட்டு ஏழெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக பெங்களூரு வந்திருக்கிறார். ஏதோ நிறுவனத்தில் பணியாற்றி பிறகு வங்கிக்கடனில் டோயட்டோ எடியோஸ் கார் ஒன்றை வாங்கி ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். சொந்த வண்டி. அது அவருக்குப் பெருமிதமும் கூட.

ஓலா, ஊபர் வருவதற்கு முன்பாக நிறைய வருமானம் வருமாம். இப்பொழுது குறைந்துவிட்டது என்றார்.

‘அவனுக நிறைய கமிஷன் அடிச்சுடுறானுக சார்..அறுபது எழுபது ரூபாய் கூட வாடகைன்னு வருது..ஓட்டுற கூலியே கட்டாது...அதுவும் இந்திக்காரனுக இருக்கானுக பாருங்க...ஒலாவுல புக் பண்ணி மொத்த சாமானத்தையும் டிக்கியில் ஏத்தி வீட்டையே ஷிஃப்ட் பண்ணுறானுக சார்..வண்டியே நாசக்கேடு ஆகிடுது’ என்றார். இந்திக்காரனை ஒருவர் திட்டினால் நமக்கு ஜிவ்வென்றாகிவிடுகிறது. ‘நீ நம் இனமய்யா’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘பெங்களூரில் எங்க தங்கியிருக்கீங்க?’ என்றேன். 

தெரிந்து கொண்டே கேட்கிறேனோ அல்லது நக்கலுக்குக் கேட்கிறேனா என்ற குழப்பத்தில் திரும்பி முகத்தைப் பார்த்தார். நள்ளிரவில் சாலையில் ஒரு வாகனமும் இல்லை. வண்டி வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

‘கார்லதான்’ என்றார். அவரையே பார்க்கத் தோன்றியது.

‘இந்த ஊர்ல எந்த கார் டிரைவர் சார் ரூம் எடுத்துத் தங்கியிருக்கான்? சம்பாதிக்கிறது பூராவும் வீட்டு வாடகைக்கே சரியா போய்டும்’ என்றார். அது சரிதான். எப்படியிருந்தாலும் ஒற்றை அறை கொண்ட வீடு என்றாலும் கூட ஏழெட்டாயிரம் ரூபாய் வேண்டும். 

வண்டி சில்க் போர்ட் தாண்டியிருந்தது. தள்ளுவண்டிக்கடையில் தேநீர் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். ‘குடிச்சுட்டு போய்டலாமா?’ என்றார். எனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. குடிக்கும் போது வண்டியின் டிக்கியைத் திறந்து காட்டினார். ஒரு வாளி. குளிப்பதற்கு ஒரு டப்பா. ஒரு துணிப்பை. அவ்வளவுதான் குடித்தனம். என்னை இறக்கிவிட்டுவிட்டு லே-அவுட்டிலேயே வண்டியை நிறுத்தி இருக்கையை படுகிடையாக்கி படுத்துக் கொள்வாராம். அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு கண்ணில் வெளிச்சம் பட்டவுடன் எங்கேயாவது வண்டியை ஓரங்கட்டி காலைக்கடன்களை முடித்தால் சவாரி ஆரம்பமாகும். பகல் வேளைகளில் இடையிடையே நேரமிருந்தால் மரத்தடியில் படுத்துக் கொள்வதுதான் வழக்கம்.

‘இந்த ஊர்ல இப்படி எத்தனை பேர் இருப்பாங்க?’ - அவருக்கு என்னுடைய இந்தக் கேள்வி குழப்பத்தை உண்டாக்கியிருக்கக் கூடும். விஜயகுமார் விவரமான ஆள்தான். நித்யானந்தாவின் பிடதி ஆசிரமம் பற்றிப் பேசினாலும் பேசுவார். சித்தராமைய்யாவின் கார் மீது காகம் அமர்ந்த பிறகு அவர் தனது காரை மாற்றியது பற்றிப் பேசினாலும் பேசுவார். எந்நேரமும் இணையத்துடன் கூடிய அலைபேசி. தினசரி செய்தித்தாள் வாங்கி வாசிக்கிறார். எஃப்.எம் ரேடியோவில் எப்பொழுதும் யாராவது பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். தகவல்களால் நிறைந்தது அவர் உலகம். போதாக்குறைக்கு வண்டியில் ஏறுகிற ஒருவரையும் விட்டு வைப்பதில்லை.

‘உங்க கம்பெனியில் என்ன வேலை?’ ‘தலைமை அலுவலகம் எங்கேயிருக்கிறது?’ ‘டென்வரில் சிக்கனா? பீஃப் பிரியாணியா?’ என்பது வரைக்கும் இடைவிடாமல் பேசுகிறார். 

‘பெங்களூரில் எத்தனை வண்டிகள்ன்னு தெரியல...ஆனா போற வழியில் கவனிங்க’ என்றார். பொம்மனஹள்ளியில் ஏழெட்டு மகிழ்வுந்துகள் நின்றிருந்தன. கூட்லு கேட்டில் ஐந்தாறு. லே-அவுட்டுக்குள் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் மஞ்சள் நிற போர்ட் அணிந்த வாடகைக்கார்கள். இவ்வளவு நாட்களாக இதைக் கவனித்ததேயில்லை. எப்பொழுதும் பகல்கள் நம்மை விரட்டிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. நம்முடைய வேலையில் மட்டும் கவனத்தை வைத்துக் கொண்டு ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறோம். நகரத்தின் இரவு நேர முகம்தான் விசித்திரமானது. இரவுகள் அடுத்தவர்களை கவனிப்பதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தருகின்றன.

இங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான மனிதர்களுக்கு சாலைகள்தான் புகலிடம். கட்டிட வேலை செய்கிறவர்கள், பிச்சைக்காரர்கள், ப்ளாட்பாரவாசிகள், கார் டிரைவர்கள்- எல்லாமே பிழைப்புக்குத்தானே?

‘என்னால காலை நீட்டாம தூங்கவே முடியாது’ என்று சொன்னவர்களைத் தெரியும். கார் டிரைவர்கள் ஒரு மணி நேரமாவது காலை நீட்டித் தூங்குவார்களா என்று தெரியவில்லை.

‘கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் என்ன ப்ளான்?’ விஜய்யின் முகத்தைப் பார்க்காமலேயே கேட்டேன். ‘கொஞ்ச நாளைக்கு பாப்பா வீட்டிலேயே இருக்கட்டும் சார்...ரெண்டு வருஷத்துல ஊருக்கு போய்டலாம்ன்னு இருக்கேன்’.அவரிடம் எதுவோ சொல்ல வாய் வரைக்கும் வார்த்தைகள் வந்துவிட்டன. 

நகரம் ஒரு பிசாசு. உள்ளே இழுத்த பிறகு அதனிடமிருந்து தப்பிச் செல்கிறவர்கள் வெகு சிலர்தான். ‘இன்னும் ஒரு வருஷம், இன்னும் ரெண்டு வருஷம்’ என நம் காலத்தைத் தின்று செரிப்பதில் நகரத்துக்கு இணை நகரம்தான். 

‘இங்க ஒரு வீட்டைப் பாருங்க...கூட்டிட்டு வந்துடுங்க’ என்று சொல்ல வேண்டும். ஆனால் இன்னொரு முறை வரும் போது சொல்லிக் கொள்ளலாம் என அமைதியாகிவிட்டேன்.  

வீட்டை அடைந்தோம். மொட்டை மாடியில் ஒரு அறை இருக்கிறது. ‘வேணும்ன்னா அங்க தூங்கிக்குங்க’ என்றேன். மறுத்துவிட்டார். வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தேன். மரத்தடியில் கண்ணாடிகளை ஏற்றிவிட்டு படுத்திருந்தார். எப்பொழுதும் போல இரவு அமைதியாக இருந்தது.

May 30, 2017

இந்த நாடும் நாட்டு மக்களும்...

முன்பொருமுறை இந்திய தேசியம் குறித்து எழுதிய போது கோ.வெ.குமணனுக்கு உவப்பில்லை. அவர் தமிழுணர்வாளர். ‘இதைப் படி’ என்று சொல்லி ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்திருந்தார். வழக்குரைஞர் கு.ச.ஆனந்தன் எழுதிய ‘இந்தியாவில் தேசிய இனங்களும் தமிழ்த் தேசியமும்’ என்ற அப்புத்தகம் இப்பொழுது அச்சில் இல்லை. பொதுவாக அரசியல், வரலாற்றுப் புத்தகங்களை வாசிக்கும் போது நம்முடைய முன்முடிவுகளையும் உணர்வுகளையும் சற்றே ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு வாசிக்க வேண்டும் என நினைப்பேன். அப்படி வாசிக்கும் போதுதான் நமக்குள் கேள்விகள் உருவாகும். கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடுவோம். அதுதான் முடிவுகளையும் தீர்வுகளையும் நோக்கி அழைத்துச் செல்லும். 

மெட்ராஸ் ராஜதானியில் 1909 ஆம் ஆண்டு புருஷோத்தம நாயுடு, சுப்பிரமணியம் என்ற இரண்டு வழக்குரைஞர்கள் ‘பார்ப்பனரல்லாத சங்கத்தை’ உருவாக்கினார்கள். அதன் பிறகு 1912 ஆம் ஆண்டில் அரசு ஊழியர்களில் சிலர் சேர்ந்து சென்னை ஐக்கிய சங்கம் (Madras United League) என்ற அமைப்பை உருவாக்குகிறார்கள். அந்தக் காலத்தில் அரசுப் பணிகள் முழுவதையும் பார்ப்பனர்கள் ஆக்கிரமித்திருந்தார்கள் அல்லவா? அவர்களிடம் போராடுவதற்காகத் தொடங்கப்பட்ட இச்சங்கத்திற்கு டாக்டர்.சி.நடேசன் உதவிகளைச் செய்து செயலராகவும் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். 1913 ஆம் ஆண்டில் இதன் பெயரை திராவிடச் சங்கம் என்று மாற்றினார்கள். 

அடுத்த இரண்டாண்டுகளில் (1915) அன்னிபெசண்ட் அம்மையார் ஹோம் ரூல் இயக்கத்தைத் தொடங்கினார். பிட்டி தியாகராயர், டி.எம்.நாயர் முதலானவர்கள் ‘இந்த இயக்கம் பார்ப்பனலர்ல்லாதவர்களுக்கு அநீதி விளைவிக்கும் அமைப்பு’ என்று சொல்லி அடுத்தாண்டில் (1916) தென்னிந்திய மக்கள் சங்கத்தைத் தொடங்கினார்கள். இச்சங்கத்தின் சார்பில் 1917 ஆம் ஆண்டில் தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் என்ற அரசியல் அமைப்பை ஆரம்பித்தார்கள். இதுதான் நீதிகட்சி (Justice Party) என்று அழைக்கப்பட்டது.

(டி.வரதராஜூலு நாயுடு தொகுத்த ‘நீதிக்கட்சி இயக்கம் 1917’ என்ற புத்தகத்தில் அதன் தொடக்க ஆண்டுச் செயல்பாட்டைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.)

தமிழகத்தின் இன்றைய அரசியல் பார்ப்பனர்களுக்கு எதிராகத்தான் தொடங்கியது. நீதிக்கட்சிக்குப் பிறகு தொடங்கப்பட்ட சென்னை மாகாண சங்கம் (ஈ.வே.ரா துணைத் தலைவர்), திராவிடர் கழகம், திமுக என்று நீள்கிற வரலாற்றின் துளி சாராம்சத்தையாவது நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அந்தந்தக் காலகட்டத்தில் அந்தந்தச் சங்கங்களுக்கான தேவை என்ன? ஏன் தொடங்கினார்கள்? எப்படிச் செயலாற்றினார்கள்? அந்தச் சங்கங்கள் எப்படி உருமாறின என்பதையெல்லாம் விளங்கிக் கொள்வதுதான் நமக்கான இன்றைய தேவை என்ன என்பதையும் அதற்கான தீர்வுகள் என்ன என்பதையும் நோக்கி நம்மை நகர்த்தும்.

அரசியல் வரலாறுகள், முன்னெடுத்த அமைப்புகள் உள்ளிட்டவற்றைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளும் போதும் அன்றைய காலகட்டத்தில் உலக அரசியல் என்னவாக இருந்தது, தேசிய அரசியல் எப்படி இயங்கியது, இன்றைக்கு சூழல் எப்படி மாறியிருக்கிறது என்பதையெல்லாம் கூட உணர்ந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. தாராளமயமாக்கலும், உலகமயமாக்கலும் வேரூன்றிக் கிடக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் இராணுவ பலமில்லாத ஒரு நாடு சக்திவாய்ந்த நாடுகளுக்கு எடுபிடியாக உருக்கொள்ள எல்லாவிதமான சாத்தியங்களும் இருக்கின்றன. நம்மிடையே புரையேறிக் கிடக்கும் ஊழலையும், அரசியல் புரிதல் இல்லாத பெரும்பான்மை சாமானிய மக்களையும் வைத்துக் கொண்டு ஒரு தேசத்தைக் கட்டமைப்பது என்பது சாதாரணக் காரியமில்லை. 

கு.ச.ஆனந்தனின் ‘இந்தியாவில் தேசிய இனங்களும் தமிழ்த் தேசியமும்’ புத்தகமானது எடுத்தவுடனேயே, ‘மொழிவழித் தேசிய விழிப்புணர்ச்சி’ வளர்ந்து பரவத் தொடங்கிய போது அதை முறியடிக்க ‘இந்தியத் தேசியம்’ மற்றும் ‘மதவழிப்பட்ட வெறித்தன்மை’(Religious Fanaticism) தொடர்ந்து வளரலாயிற்று என்று ஆரம்பமானாலும் தமிழ்த் தேசிய வரலாறு, அமைப்புகள், தலைவர்கள் என பல தரப்பையும் விரிவாக விவரித்துவிட்டு புத்தகம் இவ்வாறு முடிகிறது-

தமிழ் தேசிய இனம் விடுதலை பெறுவதற்கு உரிய தீர்வுகளை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம்.
1. சுய நிர்ணய உரிமை  (Right of self determination)
2. முழுத் தன்னாட்சி
3. தனித் தமிழ்நாடு

(அண்ணாவின் காலத்தில் தீவிரமாக இருந்த திராவிட நாடு என்ற வாதம் தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் தமிழ்த் தேசியம் என்பதாகத்தான் இருந்தது. அப்பொழுது நிறைய இயக்கங்களும் இந்தக் கோரிக்கையை முன்வைத்துச் செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தன. ஈழப்போர் உக்கிரமடைந்த பிறகு  தமிழ்த் தேசியம் என்பதை ஒரு சிலக் குழுக்கள் பிடித்துக் கொள்ள, திராவிட அரசியல் கட்சிகள் திராவிட நாடு என்ற கொள்கையைப் பற்றிக் கொண்டன. கு.ச.ஆனந்தன் அந்தக் காலத்துத் திமுகக்காரர். இந்தப் புத்தகத்திற்கு திரு.க.அன்பழகன் நீண்ட கருத்துரையை எழுதியிருக்கிறார். அத்தகைய புத்தகத்திலும் கூட முன்வைக்கப்படும் தீர்வுகளில் திராவிடநாடு என்பது இல்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்)

சுய நிர்ணய உரிமை என்பது தமிழ் தேசிய மக்களின் பிறப்புரிமை. ஆனால் அதில் ஒரு கூறான ‘பிரிந்து போகும் உரிமை’ என்பது சோவியத் உருசியா உருக்குலந்த பின்னர், புதிய சமதர்ம நாடுகள் ஒவ்வொன்றாக வீழ்ந்த பின்னர் இன்று கேள்விக்குறியாக உள்ளது; மறு ஆய்வுக்கும் ஆட்படுகிறது.

தனி நாட்டுக் கோரிக்கையில் பல்வேறு அக, புறச் சிக்கல்களைச் சந்திக்க வேண்டு வரும். வட கிழக்கு மாநிலங்களில் தனிநாடு கோரிக்கை, காசுமீர, பஞ்சாப் பிரிவினை வேட்கை, தமிழ் ஈழத்தின் கடுமையான போர், இவையனைத்தும் தெளிவான பட்டறிவைத் தருகின்றன. இவை இறுதியில் தன்னுரிமையைக் கூட ஏற்கும் நிலையில் உள்ளன. பன்னாட்டு முதலாளியத்தின் நச்சுக் கொடுக்குகள் சின்னஞ்சிறு நாடுகளைப் பொருளியல் துறையில் கொட்டிச் சுரண்டி அடிமை கொள்ளும் வாய்ப்பை மறுக்க இயலாது.

இந்நிலையில் தனிநாட்டைத் தவிர்க்கலாம்; தானே முடிவெடுக்கும் உரிமையைக் கோரலாம்; இந்தியா புதியதோர் அரசமைப்பின் மூலமாக மெய்யான ‘குடியரசுக் கூட்டுடமைக் கூட்டாட்சியாக’ (Federal) அமையும் வாய்ப்பேற்பட்டால் ‘முழுத் தன்னாட்சியை’ முதல் நிலையில் பெறலாம். 

எதிர்க்குரல் எழுப்பும் போது கூட இத்தகைய சாத்தியமுள்ள தீர்வுகளைத்தான் முன்வைக்க வேண்டும். கு.ச.ஆனந்தன் மாதிரியானவர்கள் முன்வைக்கும் தீர்வுகள் குறித்தான ஆழமான விவாதங்கள் நம்முடைய புரிதல்களை விரிவாக்கி எதிர்கால செயல்பாடுகளுக்கான வழிவகையைக் காட்டக் கூடும். இத்தகைய தீர்வுகளுக்கு ஏன் வருகிறார்கள் என்பது பற்றி உரையாடல்களை நடத்தலாம். முன்முடிவுகளற்ற, சார்பில்லாத, அறிவுப்பூர்வமான வாதப் பிரதிவாதங்கள் வெகுஜனப்பரப்பிலும் தெளிவை உண்டாக்கும்.

முரட்டுக் கூச்சலாக அரற்றுவதால் கண்டபலன் என்ன? அடுத்தவர்கள் ஃபேஸ்புக்கிலும் ட்விட்டரிலும் எழுதுகிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் கூச்சலிடுவதால் என்ன நிகழ்ந்துவிடப் போகிறது?

ஒருவேளை இன்றைக்கே நாட்டைப் பிரித்தாலும் கூட மணற்கொள்ளையர்களும், நாட்டை அடமானம் வைக்கும் அயோக்கியர்களும்தான் ஆட்சிக்கு வருவார்கள். நல்லவர்களையா ஆட்சியில் அமர்த்தப் போகிறோம்? முதலில் மாற்றத்தை நம் மக்களிடம் உருவாக்குவோம். நமக்காகக் வலுவான குரல் எழுப்பவர்களுக்கு இடமளிப்போம். ஆட்சித் தலைமை தானாக உருமாறும். அப்படியில்லாமல் மேம்போக்காக ஒரேயொரு நாள் மட்டும் #Dravidanaadu என்று எழுதிவிட்டு மறுநாள் இன்னொரு விவகாரத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கி ‘ஆட்சியாளர்களைத் தெறிக்க விட்டுட்டோம்ல’ என்று பீற்றிக் கொள்வதால் பைசா பிரயோஜனம் கூட இருக்காது. இவையெல்லாம் அதிகார மட்டத்தில் இருப்பவர்களுக்கு எறும்பு கடிப்பதைப் போல கூட இல்லை- ஊர்வது போலத்தான். அசைக்கக் கூட முடியாது என்பது அவர்களுக்கும் தெரியும்.

‘தேசியம்’ பற்றிப் பேசத் தொடங்கினாலே ‘உன் மேல சந்தேகம் இருக்குதுடா’ என்று வருகிறவர்களை வாழ்த்துகிறேன். என்னிடம் மறைமுக நோக்கங்கள் (Hidden agenda) எதுவுமில்லை. என் நிலைப்பாட்டுக்கான காரணங்களை தொடர்ந்து எழுதியபடியேதான் இருக்கிறேன். இனியும் புத்தகங்களை வாசித்தும், தரவுகளைச் சேகரித்தும் முன் வைக்கிறேன். விவாதிப்பதற்கும் முடிவில் தேவைக்கேற்ப என்னை மாற்றிக் கொள்வதற்கும் மனத்தடைகள் ஏதுமில்லை. ஆனால் முரட்டுத்தனமாகவும், உணர்ச்சிவசப்பட்டும், யாரோ சிலர் சொல்வதை நம்பி வால் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுடனுன் பேச எனக்கு ஒன்றுமில்லை.

இந்த நாடும் நாட்டு மக்களும் வாழ்வாங்கு வாழ்க!

திராவிட நாடு

திராவிட நாடு ட்விட்டரில் ‘ட்ரெண்டிங்’ ஆகிறது என்று சிலர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இதில் ஆச்சரியப்பட என்ன இருக்கிறது? கேரளாக்காரன் மாட்டுக்கறிக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்ப தனக்குத் துணைக்கு ஆள் சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அதைப் பார்த்துத்தான் ‘ஆஹா அண்ணா கண்ட கனவு இதுவல்லவா’ என்று கும்மாளமிடுகிறார்கள். மலையாளியின் சோற்றுத்தட்டில் கை வைக்கும் போது அவனுக்குத் தமிழன் துணைக்குத் தேவையாக இருக்கிறான். முல்லைப்பெரியாறு விவகாரத்திலும், மருந்துக் கழிவுகளைக் கொண்டு வந்து தமிழகத்திற்குள் கொட்டும் போதும் அவனது கண்களுக்கு ஏன் திராவிடநாடு தெரியவில்லை?

‘திராவிட நாடு தனிநாடு’ என்பது வெற்று உணர்ச்சிக் கூச்சல். இணையத்தில் நடைபெறும் ஒரு நாள் கூத்து என்பதைத் தாண்டி ஒன்றுமில்லை. சமூக ஊடகங்களில் பேசப்படுகிறவையெல்லாம் இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் மாற்றத்தை உண்டாக்குமென்றால் எவ்வளவோ நடந்திருக்கும். வெர்ச்சுவல் உலகம் இது. இங்கே சிங்கங்களாகவும், புலிகளாகவும் தம்மைக் கற்பிதம் செய்படிய் கும்மியடித்துவிட்டு வெளியில் மூச்சுக் கூட விடாதவர்கள்தான் பெரும்பான்மை. கீபோர்ட் நடனங்களைப் பார்த்துவிட்டு ‘ஆஹா..நமக்கான தனிநாடு’ என்று குதூகலிப்பது அவல நகைச்சுவை.

திராவிடநாடு என்கிற கொடிக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறவர்கள் ‘இந்தியா என்பதே ஒரு கற்பிதம்’ என்கிறார்கள். அப்படியென்றால் திராவிட நாடு என்பது எந்தக் காலத்தில் இருந்தது? தெலுங்கனையும், தமிழனையும், மலையாளத்தானையும், கன்னடத்தவனையும் வலுக்கட்டாயமாகப் பிணைத்து வைக்கும் சாத்தியமில்லாத கற்பிதம்தான் திராவிட நாடு என்பதும். இன்றைக்கு இந்தியாவிலிருந்து திராவிடநாட்டைப் பிரித்தால் மட்டும் தமிழனின் உரிமையை கன்னடத்தவனும் மலையாளத்தானும் விட்டுக் கொடுத்துவிடுவார்களா என்ன? அல்லது நாம்தான் அவர்களுக்குக் விட்டுக் கொடுத்துவிடுவோமா? தமிழ்நாட்டையும் கேரளாவையும் கர்நாடகாவையும் தனித்தனியாகப் பிரித்தால் அதன் பிறகு கொங்கு நாட்டைத் தனியாகவும் வட தமிழ்நாட்டைத் தனியாகவும் பிரிக்கச் சொல்ல மாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்? எவ்வளவுதான் துண்டாடினாலும் சச்சரவுகள் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். பக்கத்து வீட்டுக்காரன் குப்பையை ஒதுக்கினாலே அரிவாளைத் தூக்குகிறவர்கள்தானே நாம்? ஒவ்வொரு வீட்டையும் தனி நாடாக அறிவித்தாலும் கூட பிரச்சினைகள் தீராது.

கேரளாவும் தமிழகமும் சேர்ந்து திராவிடநாடு என்று பேசும் போது ஏன் கன்னடர்கள் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லை என்றும் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு மாட்டுக்கறி என்பது பெரிய பிரச்சினையில்லை. ஆக, மாட்டுக்கறிதான் நம்மையும் மலையாளிகளையும் பிணைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இல்லையா? ஒன்றுபடல் என்பது கொள்கையின் அடிப்படையில் இருத்தல் வேண்டும். நீண்டகால நோக்கில், அதன் சாதக பாதகங்களை அலசி அதன் பின்னர் எடுக்கப்பட்ட முடிவாக இருக்க வேண்டும். ஒன்றரை ப்ளேட் பீப் பிரியாணிக்காகத் தனிநாடு கேட்பதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்?

திராவிடநாடு என்பதெல்லாம் விவாதித்து, அலசி ஆராய்ந்து ‘அண்ணா காலத்திலேயே வரையறுக்கப்பட்ட கொள்கைதான்’ என்று யாரேனும் சொன்னால் கடந்த ஐம்பதாண்டு காலத்தில் தமிழ்நாட்டைத் தாண்டி திராவிட உணர்வுகளையும் கொள்கைளையும் விரிவுபடுத்த முடியவில்லை என்று அவர்கள் விளக்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டைத்தவிர பிற மாநிலங்களில் சக திராவிடர்கள் ஏன் இதைப் பொருட்படுத்தவேயில்லை? உணர்ச்சி மிகு திராவிடக் கொள்கைகள் ஏன் தமிழகத்திலேயே முடங்கிப் போயின?

தற்காலிக அரசியல் லாப நோக்கங்களுக்காக திராவிட நாடு என்கிற பழைய புத்தகத்தை அப்படியே எடுக்க வேண்டியதில்லை. குறைந்தபட்சம் தூசி தட்டியாவது பிரித்துப் பார்க்கலாம். நம்முடைய காலத்தில் திராவிட நாடு என்பதற்கான அவசியம் என்ன என்பதை தெளிவாக முன்வைத்து விவாதத்தை உருவாக்குங்கள். அதன் பிறகுதான் துலக்கமாகும்- நம்முடைய பிரச்சினை ஆட்சியாளர்களா? இந்த நாடா? என்பது. மோடியின் ஆட்சியும் அமித்ஷாவின் கட்சியும் பிடிக்கவில்லையென்றால் மோடிக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பலாம். அமித்ஷாவுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்யலாம். அதைவிட்டுவிட்டு நாட்டைக் கூறு போடச் சொல்வது கூர் கெட்டத்தனமாகத் தெரியவில்லையா? அல்லது மக்களைக் கூர் கெட்டவர்களாக நினைத்து இதைக் கிளப்பிவிடுகிறார்களா?

ஒருவேளை ஆட்சியாளர்கள் பிரச்சினையில்லையென்றும் நாடுதான் பிரச்சினையென்றால், தமக்கான பிரச்சினைகளுக்காக தென்னிந்தியா என்பது ஒரே பிராந்தியமாக இணைந்து எந்தக் காலத்தில் குரல் எழுப்பியது. மஹாராஷ்டிராவைச் சேர்க்காமலேயே தென்னிந்தியர்களுக்கு என நூற்றியிருபது எம்.பிக்கள் இருக்கிறார்கள். எப்பொழுதாவது ஒரு பொதுவான பிரச்சினையை முன்வைத்து நான்கு மாநிலங்களும் இணைந்து போராடிய வரலாறு இருக்கிறதா? தமது உரிமைகள் பாதிக்கப்படுவதாகப் ஒற்றைக்குரலில் பேசியிருக்கிறார்களா? சுதந்திரம் வாங்கிய எழுபதாண்டு காலத்தில் வட இந்தியாவுக்கு எதிரான ஒரு பொதுப்பிரச்சினை கூட தென்னிந்தியர்களுக்கு இல்லை? ஏன் இணைந்து செயல்பட முடியவில்லை? இந்த லட்சணத்தில் திராவிட நாடு என்ற தனிநாடு வாங்கி இணைந்து செயல்படப் போகிறார்களா? திராவிட நாடு என்பது கற்பிதமில்லை என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? நம்முடைய பிரச்சினை நாடு இல்லை- ஆட்சியாளர்கள்.

இந்தியாவில் பிரச்சினைகள் இல்லை என்று அர்த்தமில்லை. நிறைய இருக்கின்றன. தென்னிந்தியர்களுக்கு எதிராக அரசியல், பொருளாதாரத் தாக்குதல்கள் நடைபெறும் போது அதற்கு எதிராக மொத்தமாக இணைந்து குரல் எழுப்பி போராடுவதுதான் சரியான அணுகுமுறை. மம்தா மாதிரியானவர்கள் துணைக்கு வருவார்கள். அதைவிடுத்து நாட்டைப் பிரி என்று கேட்பது அபத்தம். அப்படிப் பிரித்தால் மட்டும் காவிரி பொங்கி வரும், முல்லைப்பெரியாறு பிரச்சினை தீரும் என்றால் சொல்லுங்கள். கேட்டுத்தான் பார்க்கலாம்.

May 29, 2017

நீ என்ன மதம்?

பேராசிரியர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘ஆரம்பத்தில் கொங்குநாடு முழுவதுமே சமணம்தான்..பிறகுதான் சைவமும், வைணவமும் பரவின’ என்றார். அப்பொழுதிலிருந்தே ஒரு குறுகுறுப்பு. தேடிக் கொண்டிருந்தேன். பேராசிரியரின் கூற்றை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியாது. காலம் முழுக்கவுமே சமண மதம் என்பது அறிவுஜீவிகளின் மதமாகவே இருந்தது என்றும் அது வெகுஜனப் பரப்பை அடையவே இல்லை என்றும் குறிப்புகள் இருக்கின்றன. இப்படி முழுமையற்ற வரலாற்றுத் தகவல்களை வால்பிடித்துக் கொண்டே போனால் அது ஒரு நாவலாக விரிவதுண்டு.

கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பாக இன்றைய பீஹாரின் பாட்னாவை (அன்றைய பாடலிபுத்திரம்) தலைநகராகக் கொண்டு நந்தப் பேரரசு நடக்கிறது. அரசன் தன நந்தன் என்பவன் அரண்மனையில் நிகழ்ச்சியொன்றை நடத்துகிறான். நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள யதார்த்தமாக நுழைகிற சாணக்கியரை அரசன் அவமானப்படுத்தி வெளியேற்றிவிடுகிறான். சாணக்கியரின் உருவ அமைப்பு படு அசிங்கமாக இருக்குமாம். இந்தச் சம்பவத்தால் சாணக்கியர் கடுப்பாகிறார். அரசனுக்கும் சாணக்கியருக்குமான கோதாவில் சாணக்கியரைக் கைது செய்ய உத்தரவிடுகிறான் அரசன். அரசனின் மகனே சாணக்கியருக்கு உதவுகிறான். தப்பி ஒரு காட்டுக்குள் ஓடிவிடுகிறார் சாணக்கியர்.

வனவாசம் மேற்கொள்ளும் போது காட்டுக்குள் சந்திரகுப்த மெளரியரைப் பார்க்கிறார். அப்பொழுது சந்திரகுப்தனுக்கு இளம்வயது. வேட்டையாடித் திரியும் அவன் சாமர்த்தியசாலியாகத் தெரிகிறான். அவனை வைத்து நந்தப் பேரரசைக் காலி செய்ய வேண்டும் என சாணக்கியர் விரும்புகிறார். தனது மொத்த வித்தையையும் சந்திரகுப்தனிடம் இறக்கி வைக்கிறார். என்ன இருந்தாலும் சாணக்கியர் அல்லவா? சந்திரகுப்தன் சிறு படையை வைத்துக் கொண்டு நந்தப் பேரரசைக் கைப்பற்றுகிறான். அப்படித்தான் மகதப் பேரரசு உருவாகிறது. வரலாற்றில் ‘அகண்ட பாரதம்’ என்பதை கனவு கண்டு அதற்கான விதையை விதைத்த முதல் பேரரசன் சந்திரகுப்தன். அவரது மகனும் சரி, பேரன் அசோகரும் சரி - மென்மேலும் மகதப் பேரரசை விரிவடையச் செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். 

(சந்திர குப்த மெளரியரின் மகத நாடு)

ஒரு கட்டத்தில் சந்திரகுப்தனுக்கு நாடு, குடும்பம், போர் மீதெல்லாம் அசூயை உண்டாகிறது. எல்லாவற்றையும் துறந்து சமணத்தைத் தழுவுகிறான். பிற்காலத்தில் அவரது பேரனான அசோகர் பெளத்தத்தைத் தழுவுகிறார். மகத்ப் பேரரசின் படையின் அளவு குறைக்கப்படுகிறது. அதன் பிறகு வந்த வாரிசுகள் வலுவற்றவர்களாகிறார்கள். பிராமணத் தளபதியொருவன் மகதப் பேரரசை வீழ்த்தி சுங்கப் பேரரசை உருவாக்குகிறான். 

அது வேறு ட்ராக்.

         (பாகுபலி)

சமணத்தைத் தழுவிய சந்திரகுப்தரும் பத்திரபாகு என்கிற சமணமுனிவரும் சேர்ந்து தென்னிந்தியாவின் சிரவணபெளகுளாவுக்கு வருகிறார்கள். அங்கேயிருக்கும் பிரமாண்டமான கோமதீஸ்வரர்தான் பாகுபலி. இப்பொழுது பாகுபலியை இணையத்தில் தேடினால் பிரபாஸூம் அனுஷ்காவும்தான் தலையை நீட்டுகிறார்கள். அவர்கள் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். சந்திரகுப்தரின் வாழ்க்கை வரலாறு வெகு சுவாரசியமானது. வேடனாகத் திரிந்து நாட்டை வென்று அரசனாக முடி சூட்டி எல்லாவற்றையும் வெறுத்து துறவியாகி இறுதியில் தமக்கு சம்பந்தமே இல்லாத ஊருக்கு வந்து வடக்கிருந்து உயிர் துறக்கிறார். அவர் வடக்கிருந்து உயிர் துறந்த மலை இன்றைக்கும் சந்திரகிரி என்ற பெயரிலேயே இருக்கிறது. அவரது வரலாற்றைத் தனியாகச் சொல்ல வேண்டும். 

சந்திரகுப்தரும் பத்திரபாகு முனிவரும் வட இந்தியாவிலிருந்து வந்த போது அவர்களுடன் ஆயிரக்கணக்கான சமணத்துறவிகளும் வந்து சேர்ந்தார்கள். சிரவணபெளகுளாவிலிருந்து சத்தியமங்கலம் சற்றே பக்கம்தான். தலைமலை வழியாக சத்திக்கு வந்துவிட முடியும். தலைமலைதான் கொங்கு நாட்டின் வடக்கு எல்லை. சந்திரகுப்தரும் பத்திரபாகுவும் கொங்கு நாட்டுக்குள் வரவில்லை. ஆனால் பத்திரபாகு தமது சீடரான விசாகன் என்பவரை அனுப்பி வைத்தார்.

(கொங்கு நாடு)

விசாகன் கொங்கு நாட்டுக்குள் நுழைகிறார். அவர் நுழைவதற்கு முன்பாகவே கொங்குநாட்டில் சமணம் பரவியிருந்ததற்கான சில தரவுகள் இருப்பதாக புலவர் செ.இராசு ‘கொங்குநாடும் சமணமும்’ என்கிற நூலில் எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் விசாகன் உள்ளே நுழைந்த பிறகு இதன் தாக்கம் அதிகம்.

சமண முனிகள் ஊரின் ஒதுப்புறமாகத்தான் தங்குவார்கள். குகைகளில் கற்படுக்கை செதுக்கி அதில்தான் உறங்குவார்கள். திகம்பரர்கள் என்றால் - ஆடைக்கு விடுதலை. நிர்வாணத்தை அணிந்தவர்கள். சுவேதம்பரர் என்றால் வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவர்கள். அந்தந்த ஊர் மக்களின் மொழியைத் தெரிந்து அதிலேயே மத உபாசகம் செய்வது சமணர்களின் பெரும்பலம். கொங்குநாட்டில் விண்ணப்பள்ளி, பரன்சேர்பள்ளி (பரஞ்சேர்வழி), செங்கப்பள்ளி என்று ‘பள்ளி’ என முடிகிற ஊர்களை சமணர்கள் வாழ்ந்த இடங்களாகச் சுட்டிக் காட்டலாம். விஜயமங்கலம், சீனாபுரம் (ஜைனர்புரம் என்பது மருவி), அப்பிச்சிமார்மடம், திங்களூர், திருமூர்த்தி மலை உள்ளிட்ட ஊர்களில் இருக்கும் கோவில்கள் சமணத்தைச் சார்ந்தவை. இப்படி சமணம் செழிப்பதற்காகக் கொங்குநாட்டை ஆண்ட பல மன்னர்களும் உதயிருக்கிறார்கள்.

இதெல்லாம் ஒரு காலம். 

திருஞானசம்பந்தரும், திருநாவுக்கரசரும், சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரும் களமிறங்கிய கிபி ஆறு/ஏழாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு சைவம் செழித்தோங்குகிறது.  சமணம் மெல்லத் தேய்கிறது.

‘உடுக்கை இன்றியே நின்று ஊர் நகவே திரிவர்’ என்று நிர்வாணமாகச் சுற்றுவதையும் (உடுக்கை- உடை) ‘ஊத்தை வாய் அறிவில் சிந்தை’ என்று பல் துலக்காமல் இருப்பதையும் இன்னபிற சமணர்களின் பழக்கங்களையும் நேரடியாகத் தாக்குகிற தேவாரப் பதிக வரிகள் வரிகள் உண்டு.  

சைவம் தம்மைத் தாக்கத் தொடங்கும் வரைக்கும் சமணர்களுக்குத் தீர்த்தங்கரர்கள் மட்டும்தான் எல்லாமும். அவர்கள் மட்டுமே பிரதானம். மொத்தம் இருபத்து நான்கு தீர்த்தங்கரர்கள். அதில் கடைசி தீர்த்தங்கரர்தான் மகாவீரர். (பொதுவாக தீர்த்தங்கரரின் சிலைக்கு மேலாக முக்குடை இருக்கும். அதை வைத்து அது சமணச் சிலையா என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். )

(முக்குடையுடன் தீர்த்தங்கரர்)

ஒரு கட்டத்தில் சைவத்தில் அம்மன் வழிபாடு மக்களை ஈர்க்க அதற்கு மாற்றாக தம்முடைய வழிபாடுகளையும் சமணர்கள் சற்று மாற்றியமைத்தார்கள். இயக்கன் இயக்கி என்று தீர்த்தங்கரர்களுக்கு பக்கவாட்டில் ஒரு ஆணையும் பெண்ணையும் படைத்தார்கள். இப்படியெல்லாம் நெகிழ்த்தினாலும் கூட சைவத்திற்கு முன்பாக தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் சமணம் கொங்கு நாட்டிலிருந்து வீழ்ந்து போனது. 

சைவம்-சமணப் போரில் சமணர்கள் கழுவிலேற்றப்பட்ட சம்பவங்கள் எல்லாம் உண்டு. சமணர்களைக் கருணையேயில்லாமல் கொன்றிருக்கிறார்கள். 

கொங்கு நாடு முழுவதும் சமணம் பரவியிருந்தது என்று சி.எம்.இராமச்சந்திரஞ் செட்டியாரின் நூலிலும் இருக்கிறது. ஆனால் எவ்வளவு தூரம் மக்கள் அதை முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள் என்றுதான் தெரியவில்லை. ‘தன்னாசியாட்ட சுத்தாதடா’ என்று இன்றும் பேச்சு வழக்கில் உண்டு. பெரும்பாலானவர்கள் அறிந்திருக்கும் திகம்பரர், சுவேதம்பரர் தவிர்த்து சமணத்தில் மூன்றாவது பிரிவும் உண்டு- தானகவாசி. ‘தானகவாசியாகச் சுத்தாதே’ என்பதுதான் அப்படி மருவி இருக்க வேண்டும். சமணராகச் சுற்றுவதை எதிர்க்கும் வெகுஜன மனநிலைதான் இதில் தெரிகிறது. குடும்பத்தை விட்டு துறவறம் மேற்கொள்வது, குளிக்காமல் இருப்பது, பற்களைத் துலக்காமல் இருப்பது என்பதையெல்லாம் மக்கள் ஏற்று வாழ்ந்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக்  குறைவு. அதனாலேயே சமணம் என்பது வெகுஜன மக்களின் மதமாக இருந்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்பதை முற்றாக மறுக்க முடிவதில்லைதான்.

ஆயினும், அரசியலும் மதமும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றுதான். தீவிரமானவர்களால் மட்டுமே தாக்குப்பிடிக்க முடியும். ‘பேனைக் கொல்லக் கூடாது என்பதற்காக மயிரை மழித்துக் கொள்கிறவர்கள்’ வரலாறுகளில் இருந்த இடம் தெரியாமல் அழிக்கப்பட்டுவிடுகிறார்கள் என்பதையும் நாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். 

May 28, 2017

ஒரே தட்டு

சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் உதவி கேட்டிருந்தார். மின்னஞ்சலில் தகவல்களை அனுப்பிவிட்டு அலைபேசியிலும் பேசியிருந்தார். எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. கடனாகக் கொடுக்கச் சொல்லித்தான் கேட்டார். ‘அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவுவது கஷ்டம்... சமாளிக்க முடியலைன்னா சொல்லுங்க.. சொந்தப்பணத்திலிருந்து கடனாகத் தருகிறேன்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். அதை வெளிப்படையாக எழுதி ‘பயனாளிகள் எல்லோரையும் ஒரே மாதிரிதான் பார்க்க வேண்டும்’ என்கிற ரீதியில் எழுதியிருந்தார். 

இதற்கு பதில் எழுதி சர்ச்சையை உண்டாக்க வேண்டியதில்லை என்றாலும் ஒன்றைத் தெளிவு படுத்திக் கொண்டேயிருக்க வேண்டிய அவசியமும் அடிக்கடி உருவாகிறது.

ஏழைகளுக்கும் வறியவர்களுக்கும் மட்டும்தான் உதவ வேண்டுமா? பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எல்லோரையும் ஒரே தட்டில்தான் வைக்க முடியாதா? என்று கேட்டால் ‘முடியாது’ என்பதுதான் பதில். இதில் மிக உறுதியாக இருக்கிறோம். சாமானிய மனிதர்களுக்கு உதவுவதற்காகத்தான் அறக்கட்டளை நடக்கிறது. உதவி கேட்கிறவர்கள் அத்தனை பேரையும் சமமாக வைத்துப் பார்க்க முடியாது. உதவி கோருகிறவர்கள் யார், அவர் என்ன வேலையில் இருக்கிறார்கள், அவர்களுடைய குடும்பத்தினர்களின் வருமானம் என்ன, என்ன மாதிரியான வாழ்க்கை முறை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் கணக்கிட வேண்டியிருக்கிறது. 

இங்கு யாருக்குத்தான் பணத்துக்கான தேவை இல்லை? எவ்வளவு பெரிய பணக்காரனாக இருந்தாலும் ஏதாவதொரு காரணத்துக்காகப் பணத்தின் தேவை இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. லட்சாதிபதியாக இருப்பார். அவருடைய குழந்தையை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருப்பார்கள். சேமிப்பு முழுமையாகக் கரைந்திருக்கும். அவருக்கும் பணத் தேவை இருக்கும். இத்தகையவர்கள் உதவி கேட்டால் ‘அவரால் வேறு இடங்களில் புரட்டிவிட முடியுமா?’ என்று பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அவரால் வேறு வழிகளில் பணத்தைத் திரட்டிவிடும் பட்சத்தில் நாசூக்காக விலகிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அறக்கட்டளையின் பணம் என்பது எந்தவிதத்திலும் பணம் புரட்ட  முடியாதவர்களுக்கானது. அவர்களுக்குக் கொடுப்பதுதான் நியாயம். நண்பர், தெரிந்தவர், கஷ்டத்தில் இருக்கிறார் என்பதற்கெல்லாம் கொடுக்க ஆரம்பிப்பது எங்கேயோ ஒரு மூலையில் இருக்கும் இல்லாதவனுக்குச் செய்யக் கூடிய துரோகம்.

ஆயிரம் ரூபாயை வெளியிடங்களில் கேட்டு வாங்க முடியாத நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களை அரசு மருத்துவமனைகளின் முன்னால் காட்ட முடியும். விண்ணப்பிக்க வேண்டும் என்பது கூடத் தெரியாத மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள். ‘அப்பன் காசு இல்லைன்னு சொல்லிடுச்சு’ என்று படிப்பைக் கைவிடும் மாணவர்களைச் சந்திக்கிறேன். நெகிழ்ச்சியான செண்டிமெண்டல் கதைகள்தான் என்றாலும் அத்தகையவர்களுக்கு உதவுவதுதான் அறக்கட்டளையின் அடிநாதம். எப்படியாவது பணம் புரட்டி விடக் கூடிய சமூக அந்தஸ்துள்ளவர்களுக்கு கடன் கொடுத்து சுமையைக் குறைப்பது என்பதெல்லாம் அவசியமில்லாத செயல்.

கல்வி அல்லது மருத்துவம் என்ற ரீதியில்தான் அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவுகிறோம். மருத்துவம் என்றாலும் கூட உயிர்காக்கும் அறுவை சிகிச்சைகளுக்கு. எலும்பு முறிவு மாதிரியான சிகிச்சைகளுக்கு உதவுவதில்லை. இவையெல்லாமும் கூட தொடர்ச்சியான அனுபவங்களின் வழியாக உணர்ந்து கொண்டதுதான். 

முகம் தெரியாதவர்கள் உதவி கேட்கும் போது பிரச்சினையே இல்லை. மறுத்துவிட முடியும். நண்பர்கள் உதவி கேட்கும் போது இல்லையென்று மறுக்க முடிவதில்லை. ‘எனது சம்பளத்திலிருந்து கடனாகத் தருகிறேன்’ என்று சொல்வதுண்டு. அதுவும் கூட தர்மசங்கடம்தான். அப்படி தனிப்பட்ட பணத்திலிருந்து சிலருக்கு உதவியிருக்கிறேன். தொகையையும் பெயரையும் குறிப்பிட வேண்டியதில்லை. ஆனால் கணிசமான தொகை திரும்ப வராமல் இருக்கிறது. கூட்டுக்குடும்பத்தில் வாழ்கிற என்னை மாதிரியானவர்களுக்கு இது சிக்கல். வீட்டு வரவு செலவு மொத்தத்தையும் தம்பிதான் பார்த்துக் கொள்கிறான். அவனிடம்தான் வாங்கித் தர வேண்டும். பணம் கேட்கும் போது வீட்டில் யாரும் சண்டைக்கு வருவதில்லை என்றாலும் ‘இதுவரைக்கும் இவ்வளவு கொடுத்தாச்சு’ என்று சொல்லிக் காட்டுகிறார்கள். 

இதையெல்லாம் விலாவாரியாக எழுதிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நண்பர்கள்- குறிப்பாக எழுத்தாளர்கள், பத்திரிக்கையாளர்கள் உதவி கேட்கும் போது இதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். என்னுடைய சம்பளத்திலிருந்து எடுத்துக் கொடுப்பதாக இருந்தால் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. நண்பர் என்பதற்காகக் கொடுத்துவிடலாம். இது பொதுப்பணம். ஐநூறு ரூபாய் கூட கொடுக்கிற நன்கொடையாளர்கள் இருக்கிறார்கள். ‘இவன்கிட்ட கொடுத்தா சரியான ஆளுக்குப் போகும்’ என்று நம்புகிறார்கள். ‘அவர் நல்லாத்தானே இருக்காரு? அவருக்கு எதுக்கு பணம் கொடுத்தாரு?’ என்று ஒருவரும் நினைத்துவிடக் கூடாது என்று நினைக்கிறேன். அதனால்தான் ஆயிரம் தயக்கங்களும், சங்கடங்களும், காலதாமதங்களும். முடிவு எடுப்பதற்காக அவ்வளவு குழப்பிக் கொள்வேன்.

பணம் இல்லாத கஷ்டம் வேறு; பணத்தைப் புரட்டவே முடியாத கஷ்டம் வேறு. பணத்தைப் புரட்டவே முடியாதவர்களுக்கு உதவுவதற்காகத்தான் நிசப்தம் அறக்கட்டளை.  ‘உதவ முடியாது’ என்று நாசூக்காகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ மறுக்கும் போது அதைப் பொதுவெளியில் எழுதுவதைத் தவிருங்கள். ‘உங்களுக்கு ஏன் உதவி செய்யவில்லை’ என்று எழுதுவதற்கும் எங்களாலும் சில காரணங்களைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். அது சரியான அணுகுமுறை இல்லை. 

கணக்கு வழக்குகளில், அதன் வெளிப்படைத்தன்மையில் ஏதேனும் மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டுமானால் செய்யலாம். மற்றபடி, யாருக்கு உதவ வேண்டும், பயனாளிகளை எப்படித் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதில் நானும் நிசப்தம் தன்னார்வலர்களும் தெளிவாக இருக்கிறோம். நன்கொடையாளர்களும் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அது அப்படியே தொடரட்டும். 

நன்றி.

May 27, 2017

மாட்டுப்புத்தி

சைவ உணவுக்காரனாக நான் மாறி பல மாதங்களாகிவிட்டன. இது நானாக விரும்பிய மாற்றம். ஒருவேளை யாரேனும் யாரேனும் அந்தச் சமயத்தில் கட்டாயப்படுத்தியிருந்தால் ‘மூடிட்டு போ’ என்று சொல்லியிருப்பேன். ஒருவரின் உணவுப்பழக்கம் என்பது அவரது தனிமனித சுதந்திரம். அதை அவரவர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டுமே தவிர  ‘இதை நீ உண்ணலாம். இதை நீ உண்ணக் கூடாது’ என்று சொல்கிற உரிமையை அடுத்தவன் எடுத்துக் கொள்ள அனுமதிக்க வேண்டியதில்லை. 

இன்றைக்கு மத்திய அரசாங்கம் தேசத்தின் உணவுப்பழக்கத்தில் கை வைக்கிறது. வெறும் மூன்றாண்டுகளாக ஆட்சியில் இருக்கும் ஒரு கட்சி மூன்றாயிரம் வருடங்களுக்கும் மேலாகத் தொடர்கிற உணவுப்பழக்கத்தை அதிரடியாக மாற்ற முயல்வது என்பது பச்சையான சர்வாதிகாரம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக தம்மை அசைக்க ஆளே இல்லை என்ற நினைப்பில் ஆடு மாடுகளைக் கோவில்களில் பலியிடக் கூடாது என்று ஜெயலலிதா அறிவித்தார். தமிழக மக்கள் அடுத்த தேர்தலில் பொடனி அடியாக அடித்தார்கள். ஆட்சியாளர்களின் தவறான முடிவுகளால் பொருளாதார ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டால் கூட மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடும். ஆனால் தமது பண்பாட்டு விழுமியங்களின் மீது கை வைத்தால் அதை எந்தச் சமூகமும் பொறுத்துக் கொள்ளாது. ஒரு சமூகம் காலங்காலமாக பின்பற்றி வரக் கூடிய ஒரு பழக்கத்தை தமது உத்தரவின் வழியாக ஓரிரவில் மாற்றிவிடலாம் என்று ஆட்சியாளர் நினைப்பார் என்றால் அதைவிடவும் முட்டாள்தனம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. துரதிர்ஷ்டவசமாக நம்மை ஆளுகிற பாஜக அரசாங்கம் அப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இதுவொன்றும் காட்டுமிராண்டிகளின் தேசமில்லை. ஏதோ திடுதிப்பென்று உருவாகிய சமூகமும் இல்லை. ஐந்தாயிரமாண்டுகளாக மெல்ல மெல்ல உருமாறி உணவு, பண்பாடு, வாழ்க்கை முறை, கல்வி என நெகிழ்ந்து பக்குவப்பட்ட சமூகமாக மாறியிருக்கிறது. எது சரி, எது தவறு என்று முடிவெடுக்கிற திறம் இந்த தேசத்து மக்களிடம் இருக்கிறது. அவர்களிடம் தமது காவி வேட்டியைத் தூக்கிக்காட்டி ‘நீங்க எல்லாம் காட்டுமிராண்டிகள்..நாங்க சொல்லுறதைச் செய்யுங்க’ என்று உரக்கப் பேசினால் மக்கள் எரிச்சல் அடையத்தான் செய்வார்கள். 

‘மான்கறிக்குத் தடை இருக்கே...யானைக்கறியைச் சாப்பிடுவீங்களா?’ என்றெல்லாம் கிளம்பி வருகிறார்கள். ஓர் உயிரினம் எண்ணிக்கையில் குறைகிறது என்கிற போது சூழலியல் நோக்கில் அதைக் கொல்லத் தடை விதிப்பது என்பது வேறு. மாட்டுக்கு பூணூல் பூட்டி புனிதப்படுத்தி அதைக் கொல்லக் கூடாது என்பது வேறு. பாஜக அரசாங்கம் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது இரண்டாவதை.

மாடுகளைப் புனிதப்படுத்த விரும்பினால் அதை மக்களின் மனதளவில் உருவாக்க வேண்டியதுதானே? பாஜகவும் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸூம் பிரச்சாரம் செய்து மக்களை மாற்றாலாமே? அது சாத்தியமில்லை என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். காலங்காலமாக பின்பற்றுகிற உணவுப்பழக்கத்தை மாற்றச் சொன்னால் தமது வாலில் வற ஓலையைக் கட்டி விரட்டியடிப்பார்கள் என்று அவர்கள் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால் மக்கள் வழங்கிய அதிகாரத்தை அவர்களுக்கு எதிராகவே பிரயோகப்படுத்துகிறார்கள். 

மூக்கணாங்கயிறு கட்டக் கூடாது, மாடுகளை வெறும் தரையில் படுக்க வைக்கக் கூடாது என்றெல்லாம் உத்தரவிட்டிருக்கிறார்கள். எப்படி சாத்தியம் என்று புரியவில்லை. அப்படியே சாணம் போடுவதற்காக மாடுகளுக்குத் தனித்தனி கக்கூஸ்களைக் கட்டித் தர வேண்டும். காளையும் பசுவும் இணை சேர்வதற்காக தனிப் படுக்கையறை கட்டித் தர வேண்டும் என்ற இன்னபிற உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துவிடுவார்களோ என்று பயமாக இருக்கிறது.

‘மாட்டுக்கறி தின்னக் கூடாது’ என்று நேரடியாகச் சொல்லவில்லையே என்று மத்திய அரசாங்கத்தின் வக்கீல்கள் வருவார்கள். நேரடியாகச் சொல்லவில்லைதான். ஆனால் இத்தகைய உத்தரவுகளின் நோக்கம் அப்படிச் சொல்வதுதான். இனி சந்தைக்கடையிலும் ஊர் காலனிகளிலும் கசாப்புக்கடை நடத்த முடியாது. மாறனும் சரசாளும் மாட்டுக்கறிக்காகக் டவுன் இறைச்சிக் கடைக்குப் போகப் போவதில்லை. அவர்களுக்கு சுலபத்தில் சிக்காத வஸ்தாக மாட்டுக்கறியை மாற்றுகிறது இந்த அரசாங்கம்.

மாட்டுப்பண்ணைகள், இறைச்சிக் கூடங்கள், விற்பனையாளர்கள் உள்ளிட்ட மாமிச வியாபாரத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதிலும் நோய்வாய்ப்பட்ட கால்நடைகள் உணவுக்காக வருவதைத் தடுப்பதிலும் தவறில்லை. அவற்றையெல்லாம் படிப்படியாகச் செய்ய வேண்டும். திடுதிப்பென்று மொத்தச் சமூகத்தின் உணவுப்பழக்கம் மீது மறைமுகமாகத் தடையை விதிப்பது மதவாதம் இல்லாமல் வேறு என்ன? இன்றைக்குச் சந்தைக்கடையிலும் காலனியிலும் கொல்லுகிற மாடுகளை விட இறைச்சி ஏற்றுமதியாளர்கள் கொல்கிற மாடுகளின் எண்ணிக்கை அதிகம். உலகின் மாட்டுக்கறிக்கான தேவையில் கிட்டத்தட்ட இருபது சதவீதத்தை நம் நாடுதான் ஏற்றுமதி செய்கிறது. மாடுகளைக் கொன்று வெட்டி பதப்படுத்தி பெட்டியில் நிரப்பி அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அதைத் தடுத்தால் தேசத்தின் வருமானம் போய்விடும் என்று விட்டுவிட்டு சாமானியனின் உணவுப்பழக்கத்தில் கை வைப்பது என்ன நியாயம்?

மாடுகளைக் கறிக்காக விற்கக் கூடாது என்று சட்டம் இயற்றுவது உழவனையும் நேரடியாகப் பாதிக்கும். கிடாரிக் கன்று என்றால் உழவன் வளர்க்கிறான். காளை மாட்டுக் கன்று என்றால் வைத்துக் கொண்டு இனி என்ன செய்வான்? வயதான மாடுகளை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வான்? மழையில்லாக் காலத்தில் தன்னுடைய செலவுக்கே கஷ்டப்படுகிற விவசாயிக்கு கூடுதல் சுமை இல்லையா?. ‘உங்களுக்கு வேணும்ன்னா வெச்சுக்குவீங்க..வேண்டாம்ன்னா கொல்லுவீங்களா?’ என்று கேட்கலாம்தான். இப்படி எல்லாவற்றிலும் செண்டிமெண்ட் பார்ப்பதாக இருந்தால் ஆடு, கோழியிலிருந்து மீன் வரைக்கும் எதையும் சாப்பிடக் கூடாது. நிலத்திற்கு அடியில் விளையும் வெங்காயம் கிழங்குகளைத் கூடத் தின்னக் கூடாது.  வருடாவருடம் கறவை வற்றும் போது சினை ஊசி மூலமாக வயிற்றில் கரு உண்டாக்கி கன்றுகளுக்குக் கூட விடாமல் பாலைக் கறந்து குடிப்பது கூட அயோக்கியத்தனம்தான். வெண்ணெய், தயிர் என்று எல்லாமே விலங்குகள் மீதாக நாம் செய்கிற சித்ரவதைகள்தான். கொம்புக்கு வர்ணம் பூசுவது தவறென்றால் மாடுகளின் பாதம் தேயாமல் இருக்கவும், கூரான பொருகள்  ஏறாமல் இருக்கவும் லாடம் கட்டுவது அதைவிடத் தவறுதான். அதையும் தடை செய்வார்களா? நம் தேசத்து விவசாயியை விடவும் ‘எங்களுக்குத்தான் மாடுகளின் மீது அக்கறை’ என்று யாராவது கூவினால் அவர்களைப் பார்த்து எப்படி வேண்டுமானாலும் சிரிக்கலாம். 

மாட்டுக்கறிக்கு மட்டுமில்லை- அசைவத்திற்கு எதிரான மனநிலை கொண்டவன் நான். அதில் இருக்கும் சாதக பாதகங்களை சக மனிதர்களிடம் பேசலாமே தவிர ‘சாப்பிடாத’ என்று சொல்கிற உரிமை மனைவி பிள்ளையிடத்தும் கூட இல்லை. அதேதான் அரசாங்கத்திற்கும். 

‘முன்னேற்றம், வளர்ச்சி’ என்றெல்லாம் சொல்லி ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டு மாட்டுச் சாணத்தில் வறட்டி செய்து விற்றுக் கொண்டிருக்காதீர்கள். இந்த தேசத்தில் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. குறைந்து வரும் வேலை வாய்ப்பு, சமூகப் பொருளாதார முன்னேற்றம், சீனாவின் ஆதிக்கம், அமெரிக்க அதிபரின் மறைமுக இந்திய எதிர்ப்புணர்வு, கிராமப்புற மேம்பாடு, நீர்வள மேலாண்மை என்று வரிசையாகப் பட்டியலிட முடியும். இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ரம்ஜான் மாதம் தொடங்குகிற தினத்தில் மாட்டுக்கறி மீதான கட்டுப்பாடுகளை இறுக்குவது, மனிதர்களுக்கும் மாடுகளுக்கும் மதச்சாயம் பூசுவது என்று எல்லாவற்றிலும் குதர்க்கமாகச் செயல்படுவது பன்முகக் கலாச்சாரம் கொண்ட இந்திய தேசியத்துக்கு எதிரானது. முரண்பாடானது. 

தேன் கூட்டைக் கலைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறீர்கள். ஆட்சியதிகாரம் என்பது ஐந்தாண்டுகள்தான். மக்களின் அதிகாரம் நிரந்தரமானது.

May 26, 2017

பாட்டையா

கோரமங்களா சிக்னலில் நிற்கும் போது பாட்டையாவிடமிருந்து அழைப்பு. ‘ஞாயிற்றுக்கிழமை திருப்பத்தூர் போறியாடா?’ என்றார். அங்கு பார்த்திப ராஜா நடத்தும் நாடகத் திருவிழா நடக்கிறது. என்னால் முடியாது. அடுத்த வாரம் முழுவதும் பிரேசில்காரர்களிடம் மாரடிக்க வேண்டும். மாலை ஐந்து மணிக்கு அலுவல்கள் தொடங்கும். நள்ளிரவு தாண்டியும் தாளிப்பார்கள். 

பாட்டையா கோரமங்களாவில் அவரது இளைய மகள் வீட்டில் வசிக்கிறார். பாட்டையா பற்றி அநேகமாக அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். தெரியாதவர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய மனிதர். எண்பதைத் தாண்டிய குசும்பர். வாய் நிறையக் நக்கலும் கையில் பைப்புமாக காட்சியளிக்கிற தகவல் சுரங்கம்.


பதினேழு வயதில் நாகர்கோவில் பார்வதிபுரத்தில் எஸ்.எஸ்.எல்.சி முடித்துவிட்டு டெல்லி சென்றவர். பதினெட்டாவது வயதில் அங்கேயொரு திரைச்சங்கம் தொடங்கி, நாடகங்கள் நடத்தி என்று திருமணத்திற்கு முன்பாகவே டெல்லி வட்டாரத்தில் அவர் அடைந்தது வெகு உயரம். டெல்லி வட்டாரத்திலும் தமிழகத்திலும் அவருக்குத் தெரியாத அந்தக் கால ஆளுமைகளே இல்லை என்று சொல்லலாம். எவ்வளவு பெரிய மனிதர் என்றாலும் அவரைப் பற்றி அரை மணி நேரமாவது பேசுகிற அளவுக்கு பாட்டையாவிடம் அறிமுகமிருக்கும்- அரசியல்வாதி, சினிமாக்காரர்கள், தொழிலதிபர்கள், கலைஞர்கள் என்று இவ்வளவு மனிதர்களுடன் பழகியவர் நம்மிடம் சரிக்குச் சமமாக அமர்ந்து பேசுகிறார் என்பதே கெளரவம்தானே?

கடந்த வாரத்தில் அலைபேசியில் பேசும் போது ‘பாட்டையா...நீங்க எப்போ ஃப்ரீயா இருப்பீங்க?’ என்றேன்.

‘ஒரு நாளைக்கு இருபத்தைஞ்சு மணி நேரமும் ஃப்ரீதான்..நீ எப்போடா வர்ற?’என்றார். 

கோரமங்களா சிக்னலில் இருந்து எட்டிப் பிடித்த மாதிரிதான். திருப்பத்தூர் சம்பந்தமாக அவர் பேசியவுடன் வண்டியை அவரது வீட்டிற்குத் திருப்பிவிட்டேன். இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவர்தான் பேசினார். நான் அவ்வப்போது கேள்விகளை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஏழாவது மாடி பால்கனியில் அவருக்கென்று ஓரிடம். இரண்டு மூன்று நாற்காலிகள். பக்கத்திலேயே புகையிலை சமாச்சாரங்களை வைத்துக் கொண்டு பக்கத்து மாடிகளில் தெரிகிற பெண்களை சைட் அடித்துக் கொண்டிருந்தார். 

‘ஜெயகாந்தன் வீட்டு மாடி மாதிரி’ என்றேன்.

‘அவர் ரூம்ல நெடியடிக்கும்டா..இங்க அடிக்காது’ என்றார்.

வெங்கட் சாமிநாதனில் ஆரம்பித்து சிவாஜி கணேசன் வழியாக ரஜினி வரைக்கும் பேசினார். ஒவ்வொன்றுமே சுவாரசியம்தான்.

பாட்டையாவுக்கு சமீபத்தில் தண்டுவடத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் என்றால் நவம்பர் ஒன்பதாம் தேதி. டீமானிட்டைசேஷன் அறிவிக்கப்பட்ட அடுத்த நாள். நாடே பரபரப்பாகியிருந்த சமயம். மயக்க மருந்து கொடுத்துப் படுக்க வைத்திருக்கிறார்கள். மயக்கம் வந்துவிட்டதா என்று தெரிந்து கொள்ள மருத்துவர் சில கேள்விகளைக் கேட்டிருக்கிறார். அத்தனை கேள்விகளுக்கும் நக்கலான பதில்கள்தான். ‘உங்க பேரைச் சொல்லவே இல்லையே’ என்று மருத்துவர் கேட்ட போது ‘ஐ ஆம் நரேந்திர மோடி’ என்றிருக்கிறார். ஒருவேளை மயக்க மருந்துதான் குதர்க்கமாக வேலை செய்துவிட்டதோ என்ற பதற்றத்தில் ‘என்ன சொன்னீங்க’ என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டிருக்கிறார் மருத்துவர். முகத்தில் பொருத்தப்பட்டிருந்த சுவாசக் கருவியை நீக்கிவிட்டு தெளிவாக ‘ஐ ஆம் நரேந்திர மோடி..பிரைம் மினிஸ்டர் ஆப் இந்தியா’ என்றாராம். அத்தனை நக்கல் பார்ட்டி நம் பாட்டையா.

அறுவை சிகிச்சை முடிந்து படுக்க வைத்திருந்த போது ‘ஓ நீங்கதானா அது’ என்று நிறையப் பேர் வந்து பார்த்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். எனக்கு சிரிப்பு நிற்கவேயில்லை. எண்பது வயதில் இவ்வளவு குசும்பு என்றால் முப்பதுகளில் எப்படி இருந்திருப்பார்? அடுத்த முறை சந்திக்கும் போது அவருடைய கேர்ள் ப்ரெண்ட்ஸ் பற்றியெல்லாம் விசாரித்துவிட்டு வந்து எழுதுகிறேன்.

ஒருநாள் மகியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘இந்த பிரபஞ்சத்தில் எவ்வளவு கேலக்ஸி இருக்கு தெரியுமா?’என்றான். கூகிளில் தேடிப் பார்த்து ‘நூறு பில்லியன்’ என்றேன். ‘எங்கப்பனுக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்ல போலிருக்கு’ என்று அவன் நம்பியிருக்கக் கூடும். அவ்வப்பொழுது அவனை ஏமாற்றிவிடுவேன். பேசிவிட்டு யோசித்துப் பார்த்தால் நூறு பில்லியன் கேலக்ஸிகளில் ஒற்றைப் புள்ளி நம்முடைய பால்வெளி (Milkyway).அதில் இத்தினியூண்டுதான் சூரிய குடும்பம். இத்தினியூண்டு சூரிய குடும்பத்தில் சோட்டா பையன் பூமி. அதில் இந்தியா, பெங்களூரு, ஏஈசிஎஸ் லேஅவுட் என்று பார்த்தால் தூசி மரியாதை கூட நமக்கு இல்லை. அதற்குள்ளாக எத்தனை பந்தா? எத்தனை அழிச்சாட்டியம்? எத்தனை லோலாயம்? 

பாரதி மணி மாதிரியான பெரியவர்களிடம் பேசும் போது ‘நாமெல்லாம் எந்த மூலைக்கு?’ என்கிற எண்ணம் இன்னமும் துலக்கம் பெறுகிறது. தூசியிலும் தூசி. அத்தனை அனுபவங்களைச் சேகரித்து வைத்திருக்கிறார்.  நேரம் மட்டும் இருந்தால் போதும். எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம். அவ்வளவு சுவாரஸியங்கள்.

அந்தக் காலத்தில் அவருக்கிருந்த தொடர்புகளுக்கும் நட்பு வட்டாரத்திற்கும் எவ்வளவோ சொத்து சேர்த்திருக்க முடியும். ‘அதைப்பத்தியெல்லாம் எனக்கு எந்த யோசனையுமில்லடா..வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கேன்’  என்கிறார்.

எண்பதைத் தாண்டிய வயதில் ‘I am ready for departure' என்கிற மனிதர் ‘வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கேன்’ என்று பைப்பில் புகையை இழுத்தபடியே திருப்தியாகச் சொல்வதுதான் அடுத்த தலைமுறைக்கான பாடம். இன்னும் எத்தனை கோடி பேர் வந்தாலும் இந்த பிரபஞ்சம் அவர்களையெல்லாம் இழுத்து தம்மில் புதைத்தும் எரித்தும் கொண்டேயிருக்கும். பதினைந்து பில்லியன் ஆண்டுகளாக பிரபஞ்சம் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறது. நாம் அதிகபட்சமாக நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வோமா? அதை முழுமையாக வாழ்ந்துவிட வேண்டும். நரை விழுந்த பருவத்தில் யோசித்துப் பார்க்கும் போது ‘வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழ்ந்திருக்கிறேன்’ என்கிற திருப்தி நமக்கு வேண்டும்- பாட்டையா மாதிரி.

குமுட்டி அடுப்பைப் போல இடைவிடாமல் பற்ற வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பைப் பற்றிக் கேட்டேன். ஒரு காலத்தில் நிறைய சிகரெட் அடிப்பாராம். ‘அதுல ஒரு பிரச்சினை இருக்குது..ஓசி கொடுக்கணும் இல்லன்னா கடன் கொடுக்கணும்..இதுல அப்படியில்ல எச்சின்னு யாரும் கடன் கேட்க மாட்டாங்க’ என்றவர் ‘ஓராள் மட்டும் இதைக் கடன் வாங்கி உறிஞ்சியிருக்கிறார்’ என்றார். யாராக இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

‘தலைவா...காலா’ என்றார்.  

எனக்கு பாரதி மணியும்தான் காலாவாகவும் தலைவாவாகவும் தெரிகிறார்.

பாட்டையாவின் புத்தகம் புள்ளிகள் கோடுகள் கோலங்கள். கிட்டத்தட்ட அவருடைய சுவாரஸியமான சுயசரிதை. 

May 25, 2017

வாத்தியார்

ஆறாம் வகுப்பில் வெங்கடாசலம் வாத்தியார் அறிவியல் பாடம் நடத்தினார். எப்பொழுதும் வெற்றிலைக் குதப்பலோடுதான் இருப்பார். ஜோசியகார வாத்தியார் என்ற பெயரும் அவருக்குண்டு. எங்கள் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் திருமணத்திற்காக அவர்தான் பொருத்தம் பார்த்ததாகச் சொல்வார்கள். சற்று முரட்டு ஆசாமி. ஆளும் அவரது காலா நிறமும் வெற்றிலையும் சற்று பயப்படச் செய்யும். சட்டென்று கைநீட்டி விடுவார்.  

ஒரு குச்சியும் மர நாற்காலி மீது அமர்வதற்காக விரிப்பதற்கான ஒரு சிறு துண்டும் இல்லாமல் வகுப்பறைக்கு வரவே மாட்டார். மணியடித்தவுடன் வகுப்புத் தலைவன் ஓடிச் சென்று ஆசிரியர்கள் அறையிலிருந்து இந்த வஸ்துகளை எடுத்து வந்துவிட வேண்டும். ஆரம்பத்தில் அப்பாவுக்கு நண்பர்தானே என்று சற்று இளப்பமாக இருந்துவிட்டேன். ஆனால் எதற்கெடுத்தாலும் என்னைத்தான் இழுத்து வைத்து கும்முவார். ஏதாவது கேள்வி கேட்டுவிட்டு ‘டேய்..வாசு பையா....பதில் சொல்லுடா’ என்பார். பதில் தெரியாமல் எழுந்து நின்றால் அந்தக் குச்சிக்கு வேலை வைத்துவிடுவார். பக்கத்தில் இருக்கும் அப்துல் அஜீஸ் காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்டமாதிரி தலையைக் குனிந்து கெக்கபிக்கே என்று சிரிப்பான். 

‘இந்த ஜோசியகாரன் மண்டையை உடைக்க வேண்டும்’ என்று பற்களை வெறுவிக் கொண்டே அழுவேன். வீட்டிலும் சொல்ல முடியாது. அங்கேயும் கும்மு விழும். அப்பாவுக்கு நண்பர் நமக்கு எதிரி- ‘இது என்னடா டீலிங்’ என்றபடி குழம்பியே கிடக்க வேண்டியதுதான். அநேகமாக ‘பையனை கவனிச்சுக்க’ என்று அப்பா சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதை வேறு மாதிரியாகப் புரிந்து கொண்ட வெத்தலபாக்கு என்னை அந்த வாங்கு வாங்கியிருக்கிறது.

இரண்டாம் வகுப்பு படித்த போதே செண்பகப்புதூரில் பீடியை உறிஞ்சிவிட்டு வைக்கோல் போருக்குத் தீ வைத்த அனுபவம் உண்டு என்பதால் பிஞ்சிலேயே பழுத்தவனாகியிருந்தேன் என்றாலும் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்துதான் ப்ராடுத்தனங்களையெல்லாம் விரிவாகச் செய்யத் தொடங்கியிருந்தேன். மாலையில் மைதானத்தில் விளையாடிவிட்டு பள்ளியில் சிறப்பு வகுப்பு என்று பொய் சொல்வது, ஏடுகளில் எழுதாமல் டபாய்ப்பது, பையன்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு வாய்க்காலுக்கும் வேட்டைக்கும் செல்வது என்பதையெல்லாம் பழகிய பருவம் அது. தறுதலையாகப் போயிருக்க வேண்டும். 

தொடர்ச்சியாக உறிஞ்சுவதில்லையென்றாலும் ஆடிக்கொரு தடவையாவது கசப்பு ருசியை இழுத்துவிடுவதுண்டு. ஆறாம் வகுப்பு வந்த பிறகு வேறு சில சில்லுண்டிகளை இணைத்துக் கொண்டு கணேஷ் பீடிக்கட்டை எடுத்து வந்து வாய்க்கால் மேட்டில் அமர்ந்திருந்தோம். நான்கைந்து பையன்கள். காலையிலேயே பள்ளிக்கு வராமல் நேராக அங்கே சென்றுவிட்டோம். வெள்ளியங்கிரி உண்டிவில் எடுத்து வந்திருந்தான். அவனிடம் பாகுபலி தோற்றுவிட வேண்டும். அழகி என்பதால் தேவசேனாவுக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கலாம். வெள்ளியங்கிரி சிட்டுக்குருவி அடிப்பான். அந்தக் காலத்தில் நிறையச் சிட்டுக்குருவிகள் உண்டல்லவா? வயல் வெளிக்கு போனால் போதும். சகட்டு மேனிக்குக் கிடைக்கும். நோ பாவம். நோ புண்ணியம். முட்டைகளுடனான குருவிக் கூடு கிடைத்தால் சாணத்திற்குள் முட்டைகளை உருட்டி தீக்குள் போட்டுவிடுவோம். வெந்த பிறகு தனிச்சுவையுண்டு.

குருவிகளை அடித்து அறுத்து ப்ளேடு கொண்டு கீறி சுத்தம் செய்து- வீட்டிலிருந்து உப்பு, மிளகாய்த்தூள் என்று ஆளுக்கு ஒரு பொருளை எடுத்துச் சென்றிருப்போம்- கறி மீது தடவி காய வைத்துவிட்டு வாய்க்காலுக்குள் இறங்கி குளியல் போட்டுவிட்டு வந்தால் கறியில் காரம் இறங்கியிருக்கும். அதை அப்படியே எடுத்து அனலில் வாட்டினால் நெடியடிக்கும். நாக்கு ஊற, காரம் உச்சியில் ஏறும். தின்று முடிப்போம். அன்றைக்கு எடுத்துச் சென்றிருந்த கணேஷ் பீடியை உறிஞ்சிய போது வெகு கசப்பு. எச்சிலைத் துப்பிக் கொண்டேயிருந்தேன். 

‘உறிஞ்சுடா..உறிஞ்சுடா’ என்றார்கள். உறிஞ்சித் தள்ளிவிட்டேன்.

மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகாக பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தோம். மணியடித்த பிறகு முதல் பிரிவேளையே ஜோசியகார வாத்தியாருக்குத்தான். வந்தவுடன் என்னைப் பார்த்தார். நீரில் விளையாடிய பிறகு என்னதான் தலையைத் துவட்டினாலும் கசகசத்துத் தெரியும். ஒருவேளை நோட்டம் பிடித்துவிட்டாரோ என்று உள்ளூர நடுங்கத் தொடங்கினேன். அவர் இயல்பாகத்தான் இருந்தார். பாடத்தை நடத்திவிட்டு ‘வாசு பையா..வந்து இதை போர்டுல வரை’ என்றார். பக்கத்தில் வர வைக்கிறார் என்ற கொக்கி தெரியாமல் வெகு வேகமாகச் சென்றேன். புகை நாற்றம் மூக்கில் ஏறியிருக்கும் அல்லவா? கீழே குனிந்தபடியிருந்தவர் புருவங்களுக்கும் கண்ணாடிக்கும் நடுவிலாக விழிகளை நிறுத்தி என்னைப் பார்த்தார். ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை. சொன்ன படத்தை வரைந்து முடித்தேன். அவர் எதுவும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்பது பெரிய ஆசுவாசமாக இருந்தது.

மணியடித்தவுடன் எப்பொழுதும் போலச் சென்றுவிட்டார். அதன் பிறகு சிலம்புச் செல்வி டீச்சரின் பாடவேளை. டீச்சர் வந்தவுடன் ‘உன்னை வெங்கடாசல வாத்தியார் கூப்பிடுறாரு’ என்றார். எனக்கு பயம் கவ்வத் தொடங்கியது. ஆசிரியர்களின் அறைக்குப் பக்கத்திலேயே ஓர் அறை இருக்கும். அங்கே அமர்ந்திருந்தார். ‘வாசு பையா...வா’ என்றார். சிரித்தபடியேதான் இருந்தார். அருகில் சென்றேன்.

‘பீடி குடிச்சியா?’ என்றார்.

‘இல்லைங்க சார்’ என்று சொல்வதற்குள்ளாக சப் என்றொரு அறை விழுந்தது.

‘காலைல எங்கடா போன?’ என்ற கேள்விக்குப் பிறகு என்னால் எதையும் மறைக்க முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன்.

அவரது குரல் மாறியது. ‘இதை உங்கம்மாகிட்டயும் அப்பன்கிட்டயும் சொன்னன்னா நாண்டுக்குவாங்க’ என்றார். திக்கென்றிருந்தது. அவர் பேசப் பேச உடைந்து போனேன். எவ்வளவு பெரிய குற்றத்தைச் செய்திருக்கிறோம் என்கிற மாதிரியான மனநிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டார். உலகிலேயே மிகப்பெரிய குற்றவாளி என்பதான பிரம்மையில் நின்றிருந்தேன்.

‘இங்க பாரு..தப்பு எல்லா மனுஷனும் செய்யறதுதான்..செஞ்சுட்ட..பரவால்ல விடு’ என்றார். என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று தெரியவில்லை. 

‘ஊட்ல சொல்லி வெச்சுடுறேன்...அவங்களே பார்த்துக்கட்டும்’ என்றார். கெஞ்சினேன். அழ வைத்தார். உதடுகள் வறண்டு போயின.

என்னுடைய கடும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ‘சரி..நான் சொல்லல...ஆனா பீடி குடிக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணுறியா’ என்றார். ‘சத்தியம் தோத்துச்சுன்னா உனக்கு படிப்பு வராது’. அந்த வயதில் இவையெல்லாம் பசுமரத்து ஆணிகள் மாதிரி. மனப்பூர்வமாகச் செய்து கொடுத்தேன். அதன் பிறகு கல்லூரியில் படித்த போது மங்களுரூ-ஊட்டி மலைப்பாதையில் பாபுச் சக்ரவர்த்தியிடம் வாங்கி ஓர் இழுப்பு இழுத்தேன். அந்த செமஸ்டரில் அரியர் விழுந்தது. அதோடு சரி. அதன் பிறகு பதினைந்தாண்டுகளாகிவிட்டது.

எனக்கு மட்டுமில்லை- என்னோடு புகையை உறிஞ்சிய மற்றவர்களுக்கும் இதுதான் ட்ரீட்மெண்ட். விவகாரம் எங்கள் நான்கைந்து பேர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். வகுப்பில் உள்ள பிற மாணவர்களுக்கும் கூடத் தெரியாது. 

சமீபத்தில் சந்தித்த வேறொரு ஆசிரியர் ‘அவனுக எப்படி போனா என்னங்க..’ என்கிற ரீதியில் பேசினார். அவருக்கு இந்தச் சம்பவத்தைத்தான் உதாரணமாகச் சொன்னேன். புகைப்பது சரி தவறு என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். ஆசிரியர் நினைத்தால் எப்பேர்ப்பட்டவனையும் வழிக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு. ‘அதெல்லாம் அந்தக்காலம் சார்’ என்றார். பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஜோசியகார வாத்தியாரைப் பார்த்த போதும் ‘வாசு பையா..நல்லா இருக்கியா?’ என்றார். நிறையப் பேசினோம். ஆனால் பீடி பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. அவருக்கு ஞாபகம் இருக்குமா என்றும் தெரியவில்லை. 

May 24, 2017

உத்வேகம்

மாதேஸ்வரன் பற்றியும் அவரது சகோதரி பற்றியும் நிறையப் பேர் விசாரிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. காலையிலிருந்து ‘யாருங்க அந்த கறிக்கடைப் பையன்’ என்று பலரும் கேட்டுவிட்டார்கள். ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாகத்தான் அவர்கள் இருவரையும் தெரியும். ‘அக்காவின் படிப்புக்கு உதவி தேவை’ என்று அணுகினார்கள். அக்கா ஆசிரியர் படிப்புக்கு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். B.Ed. பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே அம்மாவும் அப்பாவும் இறந்துவிட்டார்கள். இவர்கள் இருவருக்கும் துணையாக வயதான பாட்டி ஒருவர் உடன் வசிக்கிறார். பாட்டியால் வெளியில் சென்று வர முடியாது. 

மாதேஸ்வரனும் கல்லூரி மாணவர்தான். என்.சி.சியிலும் உறுப்பினர். 

சாலையோரமாக மேட்டில் கறிக்கடை போட்டிருக்கிறார்கள். கடையெல்லாம் இல்லை. நான்கு குச்சிகளை நட்டு கூரையாக தென்னம் ஓலையை வேய்ந்திருப்பார்கள். ஞாயிறன்று மட்டும்தான் கடை. சனிக்கிழமைச் சந்தையில் ஒரு வெள்ளாட்டை வாங்கி வந்து அதிகாலையிலேயே அக்காவும் தம்பியும் தொங்கவிட்டுவிடுவார்கள். தினசரி கடை இருந்தால் தொடர்ச்சியான வாடிக்கையாளர்கள் இருப்பார்கள். ஒரு நாள் மட்டும்தான் கடை என்பதால் வாடிக்கையாளர் பரப்பு குறைவு. சற்று மெல்லத்தான் விற்றுத் தீரும். மதியவாக்கில் கறி தீர்ந்த பிறகு கடையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டுச் சென்றால் ஒரு வாரம் கழித்துத்தான் அடுத்த ஆடு. ஒரு ஆடு விற்பனையானால் வாரம் நானூறிலிருந்து ஐநூறு வரைக்கும் இலாபம் நிற்பதாகச் சொன்னார்கள். அந்தத் தொகை ஒரு வாரத்திற்கான குடும்பச் செலவுக்கான தொகை. 

சமையலுக்கும் போக்குவரத்துக்கு இந்த வருமானம்தான். இடையில் வேறு எந்தச் செலவு என்றாலும் ஒற்றை ஆட்டுக் காசுதான். விடுமுறை என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. அடுத்த நாள் பல்கலைக்கழகத் தேர்வு என்றாலும் கூட வருமானத்திற்காகக் கடை நடத்தியே தீர வேண்டும். நடத்துகிறார்கள்.

கடைதான் உலகம். அக்கா தம்பி இருவருக்குமே வெளியுலகம் தெரியாது. இருவருமே அதிகம் பேச மாட்டார்கள். கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்வார்கள். தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரிப்பார்கள். அவ்வளவுதான்.

‘உனக்கு என்ன தம்பி லட்சியம்?’ என்ற போது ‘டிஎன்பிஎஸ்சி எக்ஸாம் எழுதணும் சார்’ என்றான். 

கீர்த்தி நாராயணிடம் பேசினேன். மாதேஸ்வரனுக்கு அவர்தான் வழிகாட்டி. Mentor.கீர்த்தி ஐ.ஆர்.எஸ் அதிகாரி. கேரளாவில் பணியில் இருக்கிறார். மாதேஸின் அக்காவுக்கு வேறொருவர் வழிகாட்டியாக இருந்தார். அவர் அமெரிக்கவாசி. தொடர முடியவில்லை என்று தகவல் அனுப்பியிருந்தார். இனி வேறொருவரை அக்காவுக்கு வழிகாட்டியாக இணைத்து வைக்க வேண்டும். 

இந்த வாரமும் சந்தித்துப் பேசினோம். 

என்.சி.சி முகாமிலிருந்து ஒரு நாள் விடுப்பு கேட்டு வந்திருந்தான். இருவருமாக கறிக்கடையை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அதே தலையைக் குனிந்த புன்னகை. அதிகமாக பேசிக் கொள்ளவில்லை. வியாபார நேரத்தில் கரடி புகுந்த மாதிரியாகிவிடும். ‘எப்போ ஃபீஸ் கட்டணும்’ என்று மட்டும் கேட்டுக் கொண்டேன்.


அக்கா தம்பி பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைக்கவேயில்லை. ஆனால் விசாரித்தவர்கள் இவர்களைப் போன்ற இளைஞர்கள் அடுத்தவர்களுக்கு உத்வேகம் என்றார்கள். நிச்சயமாக உத்வேகம்தான். சுயமாக வளர்ந்து பொறுப்புணர்வோடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறார்கள். ஆச்சரியமாக இருக்கும் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு வேலைக்குச் சென்றிருக்கலாம். கேட்பாரற்றுத் திரிந்திருக்கலாம். ஆனால் படித்தாக வேண்டும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ்க்கை தமக்களித்த எல்லா துக்கங்களையும் கீழே போட்டு மிதித்தபடியே வாழ்க்கையைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைக்கும் இவர்களை மாதிரியானவர்கள் எல்லோருக்குமே உத்வேகம்தான்.

இன்னமும் அவர்கள் வெகு தூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. செல்வார்கள். இப்பொழுதே எல்லாவற்றையும் எழுத வேண்டியதில்லை. வெல்லட்டும். அதன் பிறகு கொண்டாடுவோம்.

ஊர் சுத்தி

‘இவன் வீட்டுல தங்குறதேயில்ல’ என்று அம்மா திட்டுவதும் கூட இதே காரணத்திற்காகத்தான். என்னையுமறியாமலேயே நிறைய வேலைகள் வந்து சேர்ந்து கொள்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத பணிகள். விடுமுறை தினங்கள் இப்படித்தான் கழிகின்றன. வார இறுதியில்  ஜீவகரிகாலன் கலைக்கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் மகுடீஸ்வரனைச் சந்திக்க வந்திருந்தார். அவரை அருகில் வைத்துக் கொண்டு அவரிடம் பேசாமல் பிற வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று சங்கடமாக இருந்தது. அரசு தாமசும் அவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கரிகாலன் கவனித்திருக்கிறார். அவருக்கு நன்றி.

அவர் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியதை அப்படியே இங்கும் பதிவு செய்துவிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன். கடுமையான உழைப்பாளி என்று பிரஸ்தாபித்துக் கொள்வதற்காக இல்லையென்றாலும் மின்னஞ்சல்களுக்கு பதில் எழுதாமல் தவறவிடுவதற்கும் அலைபேசி அழைப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கும் கூட இதுதான் காரணம். நேரம் நிறையத் தேவைப்படுகிறது. முடிந்தவரையிலும் வளைத்து வளைத்து கபடி ஆடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். இருந்தாலும்....

(குறிப்பு: நிழற்படத்தில் அமீர்கானும் அஜீத்தும் கலந்த கலவையாகத் தெரிவதால் அதையும் பிரசுரித்துவிடுகிறேன்) .


மூன்றாம் நதி இரண்டாம் பதிப்பிற்கு செல்கிறது.

லிண்ட்சே லோஹன் நான்காம் பதிப்பு, மசால் தோசை இரண்டாம் பதிப்பு ஆகியன விரைவில் வெளிவரும். இன்னும் சில புத்தகங்கள் இந்த ஆண்டிலேயே வரும். 

எல்லாவற்றையும் விட நண்பனாக இருப்பதற்கு பெருமைப்பட எத்தனையோ விசயங்கள் இருக்கின்றன. நான் வந்திருந்த சில மணி நேரங்களில் வெவ்வேறு நபர்கள் அவரை சந்திக்க வந்திருந்தார்கள். ஒருவரோடு பள்ளிக் கல்விச் செயல்பாடு குறித்து, மற்றவரோடு சில மருத்துவ உதவிகள் குறித்து, இன்னுமொரு கட்சிக்காரரோடு சூழல் குறித்த அவரது முயற்சிகளைத் தொடர்ந்தபடி சென்றுக் கொண்டிருந்தது அவர் பேச்சு.

இதற்கிடையில் மூன்று மாணவர்களைச் சந்தித்தேன், ஒருவன் தன் தாய் தந்தையை இழந்தவன், ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் ஆட்டுக்கறி விற்று தனக்கும் தன் சகோதரிக்குமான பொருளைச் சம்பாதித்துக் கொள்கிறான். அவர்கள் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அரவணைப்பில் இருப்பவர்கள்.

இரண்டாவது, 1123 மதிப்பெண்கள் பெற்று அரசுப் பள்ளியில் முதலாம் மதிப்பெண் பெற்றவன். என்ன படிக்க வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாத நிலையில் இருந்தான், அவனுக்குப் பொறியியல் கல்வி அதன் எதிர்காலம் குறித்து அவனுக்கு விளக்கிவிட்டு அவனை அனுப்பிவைத்தார். அவனும் அவனைப் போன்ற அவ்வட்டாரத்தில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றிருந்த மாணவர்களை அவர்கள் ஏற்கனவே தெரிந்து வைத்திருக்கின்றார்கள். அவர்களை ஊக்குவித்ததில் நிசப்தம் மற்றும் அதன் ஆர்வலர்களின் பங்கும் இருக்கிறது.

இடையில் ஒரு கல்லூரியின் செயலாளரைச் சந்தித்து அருகே உள்ள ஒரு குடியிருப்பில் உள்ள மாணவர்களுக்காக அவர்கள் கல்லூரியில் சேர்வதற்கான வாய்ப்பைக் கேட்டறிந்தார் (அவர்கள் யாவரும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட கழைக் கூத்தாடிகள் எனும் தொழில் செய்தவர்கள்), சென்ற முறை அவர்களை தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கச் செய்து, பள்ளியில் படிக்கும்போதே அவர்களைக் கல்லூரியில் ஸ்போர்ட்ஸ் Quotaவில் சேர்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருப்பதால் அதில் நல்ல பலன் கிடைத்திருக்கிறது. அவர்களின் விளையாட்டிற்கான செலவுகளைத் தொடர்ந்து நிசப்தம் அறக்கட்டளை ஏற்பதாகச் சொன்னார்.

அடுத்ததாக சந்தித்த மாணவன் மிகவும் உற்சாகமாகக் காணப்பட்டான். Fisheries படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஏற்கனவே உதவி பெறும் மாணவன். இந்த வருடம் அவனே சில மாணவர்களை ஊக்குவிப்பதாகச் சொன்னான், சிலர் அதில் பலனடைந்ததாகவும். ஓய்வு நாட்களின் தானும் நிசப்தத்தின் வேலையை செய்வதாகவும் சொன்னான். அந்த ஓய்வு நாட்களில் சிவில் சர்வீஸ்க்கு தயார் செய்வியா என்று கேட்டார் வா.ம.

‘ம்ம் சரி’ என்றான் யோசிக்காமலேயே.

‘யோசிக்காம எதையும் சொல்லாத யோசிச்சு சொல்லு உன்னால முடியுமான்னு’ என்று வா.ம சொல்லும் போது எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. ஏன் அவன் தான் இஷ்டம்னு சொல்றானே, ஏன் டைம் கொடுக்குறிங்கன்னு அவரிடம் கேட்டதற்கு.

‘அப்படி யோசித்து, உழைப்பதாக மனப்பூர்வமாகச் சொன்னால்தான் ஒரு ஐ.ஏ.எஸ் பதவியிலோ வேறு ஏதும் க்ரூப் 1 அலுவலர்கள் யாரையாவது அவனுக்கு mentor ஆக இருக்கச் சொல்லிக் கேட்கவேண்டும். அவர்களுக்கும் நேரம் என்பது எவ்வளவு முக்கியம்’ என்றார்.

ஒரு மாநிலத்தின் நலன், பிராந்தியத்தின் நலன் என்று பேசுவதோடு நின்றால் போதுமா அந்த நலனைச் செய்பவர்கள் அதிகாரம் கொண்டவர்களாகத் தானே இருக்க வேண்டும். அவர்கள் நம் மண்ணிற்கு வேண்டும் தானே என்று மணிகண்டன் என்னிடம் சொல்லும் போது அவர் கண்ணில் ஒரு பரந்த வெற்று நிலம் தெரிந்தது.. அதில் மணியின் கனவு நிச்சயம் கட்டமைக்கப்படும் நிஜமாக.

இத்தனையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஒரு அரை நாளில் நான் கண்ட காட்சிகள், அதுவும் என் பொருட்டு மூன்றாம் நதிக்காக கல்லூரிப் பேராசிரியரைச் சந்திப்பதற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்த நேரத்தில் நிகழ்ந்தவை. இவற்றோடு தன் அம்மாவின் மனநிலை குறித்தும், தன் ஓய்வற்ற உடல்நிலை குறித்தும் கூட நண்பனாக சிலவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது, இவரை Alienஆக நினைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று சத்தியம் செய்து கொண்டேன்.

வார இறுதியில் மட்டும் இத்தனை வேலைகளை ஒருவன் தொடர்ச்சியாக சில வருடங்கள் செய்த சிறு சிறு முன்னெடுப்புகள் எல்லாம் எத்தனை ஆரோக்கிய விளைச்சல்களாக இருக்கின்றது எனப்பார்க்கும் போது, அப்படியே கண்ணம்மாவிடம் சொன்னேன்.

‘நீயுந்தான் இருக்கியே சோம்பேறி’ என்றாள். பாக்கெட்டிலிருந்த மாத்திரைகள் இனி எப்போதும் தேவைப்படப்போவதில்லை.

நிசப்தம் என்பதும் ஒரு புரட்சியாகத் தான் இருக்கிறது.

என்றும் மாறா ப்ரியங்கள் மணி....

May 23, 2017

சங்கிலி

சுமாரான வசதி அவருக்கு. மகன் எல்.கே.ஜி செல்கிறான். தனியார் பள்ளிகளைப் பொறுத்தவரைக்கும் குறிப்பிட்ட சதவீத படிப்பை ‘கட்டாயக் கல்வி’ சட்டத்தின் படி இலவசமாக அளிக்க வேண்டும். மாவட்ட கல்வி அதிகாரியின் அலுவலகத்தில் விண்ணப்பம் கொடுத்தால் அதை அவர்கள் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பி வைப்பார்கள். பள்ளிகள் தமக்கான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும்.

மகனுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு பரிந்துரை கோரியிருந்தார். ‘குலுக்கல் முறையில்தான் தேர்ந்தெடுப்போம்... இலவசமாகக் கிடைத்துவிட்டால் பிரச்சினையில்லை... இல்லைன்னா பணம் கட்டணும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். நாற்பதாயிரம் ரூபாய் பள்ளிக் கட்டணம். ‘இலவசமா கிடைச்சா படிக்க வைங்க..இல்லைன்னா வருஷம் நாப்பது செலவு பண்ணாதீங்க’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். அப்படிச் சொல்வதற்கான தைரியம் வந்திருக்கிறது.

இப்பொழுதெல்லாம் பல அரசுப் பள்ளிகளை தாராளமாக சுட்டிக் காட்டலாம். சுற்றுவட்டாரத்தில் அரசு பள்ளிகளில் பட்டையைக் கிளப்பியிருக்கிறார்கள். வேமாண்டம்பாளையம் நூறு சதவீதம், கள்ளிப்பட்டி தொண்ணூற்றொன்பது சதவீதம் என்று எந்தப் பள்ளியில் கேட்டாலும் தேர்ச்சி சதவீதத்தில் அமர்க்களப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். வெறுமனே தேர்ச்சி சதவீதம் மட்டுமில்லை- ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டிய மாணவர்கள் சர்வ சாதாரணமாக இருக்கிறார்கள்.

தனியார் பள்ளிகள்தான் ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டுவார்கள் என்றெல்லாம் இல்லை. அரசுப்பள்ளிகளில் கிராமப்புற மாணவர்களே அடித்து நொறுக்குகிறார்கள். இதில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். பத்தாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்ற பெரும்பாலான அரசுப் பள்ளி மாணவர்களைத் தனியார் பள்ளிகள் கொத்திச் சென்றுவிடுகின்றன. பதினோராம் வகுப்பிலிருந்தே அவர்கள் பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பாடத்தைத்தான் படிக்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகள் அழைத்துச் சென்ற மாணவர்கள் தவிர மிச்சம் மீதி இருக்கிற மாணவர்களை வைத்துத்தான் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் படம் காட்டுகிறார்கள். தேர்வு முடிவுகளுக்குப் பிறகு சில தலைமையாசிரியர்களைச் சந்தித்துப் பேசும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அவ்வளவு உற்சாகமாக இருக்கிறார்கள். 

எம்.ஜி.ஆர் காலனி குறித்து அவ்வப்பொழுது எழுதியிருக்கிறேன். அந்தக் குடியிருப்பில் பதினேழு மாணவர்கள் தேர்வு எழுதினார்கள். ஒரு மாணவர் மட்டும் தோல்வி. மீதமிருக்கும் பதினாறு பேரும் தேர்ச்சியடைந்திருக்கிறார்கள். கடந்த வருடம் முழுவதும் அவர்களை அவ்வப்போது சந்தித்துப் பேசி உற்சாமூட்டிக் கொண்டிருந்தோம். கோபிப்பாளையம் திரேசாள் பள்ளியில் இரவில் தங்கிப் படித்துக் கொள்ள அனுமதியளித்திருந்தார்கள். தலைமையாசிரியர் அரசு தாமஸ் அவ்வப்பொழுது கவனித்துக் கொள்வார். மாணவர்கள் புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு பள்ளிக்கு வந்துவிடுவார்கள். கார்த்திகேயன் ஏற்பாட்டில் நள்ளிரவில் மாணவர்களுக்குத் தேநீர் வந்துவிடும். அந்த ஒரு மாணவனும் தேர்ச்சியடைந்திருந்தால் இன்னமும் சந்தோஷமாக இருந்திருக்கும். பதினாறு பேரில் ஷாலினிக்கு கண் பார்வை இல்லை. அவள் சொல்லச் சொல்ல இன்னொருவர் தேர்வு எழுதினார். ஷாலினி எந்நூற்றைம்பது மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருக்கிறாள். சிறு உதவியைத்தான் நாம் செய்திருக்கிறோம். ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும்தான் அனைத்து பாராட்டுக்களும் சேரும்.

இன்னொரு சந்தோஷமும் இருக்கிறது- பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு நடப்பதற்கு எழுபத்தைந்து நாட்களுக்கு முன்பாக கிராமப்புற அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்தினோம். கொச்சியிலிருந்து ராதாகிருஷ்ணன், சென்னையிலிருந்து ஷான் கருப்பசாமி ஆகியோர் வந்திருந்தார்கள். ஏழு பள்ளிகளிலிருந்து எழுபத்தைந்து மாணவர்கள் வந்திருந்தார்கள். படிக்கக் கூடிய, படிக்காத என கலவையான மாணவர்கள். அவர்களில் நிறையப் பேர் ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டியிருக்கிறார்கள். அய்யாவு 1123, அசாருதீன் 1130 என்று சிலரைச் சந்தித்தேன். அதே போல ஆயிரத்தைத் தாண்டியவர்களும் கணிசமாகத் தேறுவார்கள். இவர்களின் வெற்றிக்குப் பின்னால் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். மாணவர்களின் கடும் உழைப்பு இருக்கிறது. அடுத்தடுத்த வருடங்களில் இத்தகைய கருத்தரங்குகளில் என்ன மாதிரியான மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக மாணவர்களிடம் பேச வேண்டியிருந்து. 

‘வருடத்தின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு தடவை வந்து பேசுங்க’ என்று சொன்னார்கள். இனி பதினொன்றாம் வகுப்பிலிருந்து பொதுத்தேர்வுகள் என்று அரசு அறிவித்திருக்கிறது. பதினோராம் வகுப்பிலிருந்தே மாணவர்களுக்கான பயிற்சியரங்குகளைத் தொடங்கும் எண்ணமிருக்கிறது. தயாரிப்புகளை ஆரம்பித்திருக்கிறோம். கடந்த முறை செய்த பணிகள் யாவுமே சோதனை முயற்சிகள்தான். வெற்றிகள் கிட்டியிருக்கின்றன. இந்த வருடம் அகலக்கால் வைக்காமல் அதை சற்றே விரிவுபடுத்தலாம். 

கடந்த வருடம் நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவி பெற்ற அரவிந்த்குமார், அங்குராஜ் மாதிரியானவர்கள் களமிறங்கியிருக்கிறார்கள். சென்ற வருடம் புள்ளப்பூச்சி மாதிரி இருந்த இவர்கள் இன்றைக்கு வெகு தெம்பாக இருக்கிறார்கள். நேரில் பார்த்த ஜீவகரிகாலன் மிரண்டுவிட்டார். ‘என்னங்க இவ்வளவு ஸ்பிரிட்டோட இருக்காங்க?’ என்றார். ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது. உருமாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரவிந்த்குமார், மாதேஸ்வரன், அங்குராஜ், ராஜேந்திரன் மாதிரியான வேகம் மிக்கவர்களைப் பார்க்கும் போது உற்சாகமாக இருக்கிறது. மாதேஸ்வரன் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். பெற்றோர் கிடையாது. அவனும் அக்காவும்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று கறிக்கடை நடத்துகிறார்கள். வாரம் ஒரு ஆடு அறுத்து விற்பனை செய்கிறார்கள். அதில் வரும் இலாபம் அந்த வாரத்துக்கான குடும்பச் செலவு. இருவருமே படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

மாணவர்களிலேயே கூட கட்டணம் வாங்கிய பிறகு திரும்பிக் கூடப் பார்க்காதவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களை விட்டுவிடலாம். இத்தகைய உற்சாகமான இளைஞர்கள்தான் இவ்வருடம் கல்லூரி சேரவிருக்கிறவர்களைத் தயார்படுத்தப் போகிறார்கள். இதுவொரு சங்கிலித் தொடர். நீண்டகாலத்திற்கான பயணத்திட்டம் இது. இந்த வருடம் படித்து முடித்து வெளிவருகிற புள்ளப்பூச்சிகள் அடுத்த வருடத்தில் சிங்கக்குட்டிகளாகத் திரிவார்கள்.

அரசுப் பள்ளிகள் எந்தவிதத்திலும் குறைவானவை இல்லை. தனியார் பள்ளிகளில் வெறுமனே பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு ஐந்தாயிரத்துக்கும் ஆறாயிரத்துக்கும் மனனம் செய்ய வைக்கிறவர்கள்தான் ஆசிரியர்களாக இருக்கிறார்கள். அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் படிப்பிலும் அனுபவத்திலும் தனியார் பள்ளி ஆசிரியர்களை விட பன்மடங்கு வலுவானவர்கள். ‘அரசுப்பள்ளிகள் என்றால் இளப்பம்’ என்கிற மனநிலையை உடைத்தால் போதும். அரசுப்பள்ளிகள் வெகு உயரத்திற்குச் சென்றுவிடும்.

அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய தலைமையாசிரியர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுவது என்பது உற்சாமூட்டக் கூடியது. எடுத்த உடனேயே அத்தகைய ஆசிரியர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. மெல்ல மெல்லத்தான் நடக்கும். ஆனால் நடந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்கூடாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

May 22, 2017

ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?

மாணவனின் அப்பா மரம் ஏறுகிறார். அந்த வறக்காட்டில் பனைமரங்கள்தான் அதிகம். பனையேறி பிழைக்கும் குடும்பம் அது. மாணவன் இந்த வருடம் பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வை எழுதியிருக்கிறான். 1123 மதிப்பெண்கள். அரசுப் பள்ளி, தமிழ் வழிக்கல்வி. அவன்தான் பள்ளியில் முதலிடம். நேற்று அவனைச் சந்தித்துப் பேசினோம். அப்பாவியாக இருக்கிறான். பேசவே தயங்குகிறான். முன்பு நடத்திய கல்வி சார்ந்த பயிற்சிப் பட்டறைகளில் பார்த்திருக்கிறேன். 

‘இதுவரை எந்தக் கல்லூரிக்கும் விண்ணப்பிக்கவில்லை’ என்றான். கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் பெரும்பாலானவை விண்ணப்பம் கொடுப்பதையே நிறுத்திவிட்டன. பல கல்லூரிகளில் சேர்க்கை முடிவுறும் கட்டத்திற்கு வந்துவிட்டது. 

‘ஏன் தம்பி?’ என்று கேட்டால் அவனது அப்பாவை பார்த்தான். கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு அறக்கட்டளையினர் அணுகியிருக்கிறார்கள். 

‘உங்க பையன் முதல் மார்க்..அதனால நாங்களே மொத்தச் செலவையும் ஏற்றுக் கொள்கிறோம்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

‘அதற்கும் அப்ளிகேஷன் போடாததற்கும் என்ன சம்பந்தம்?’ என்று குழப்பமாக இருந்தது. அண்ணா பல்கலைக்கழகம் நடத்தும் பொறியியல் கலந்தாய்வுக்குச் சென்று கல்லூரியைத் தேர்வு செய்து சேர்ந்து கொள்ள வேண்டியதுதானே? அதன் பிறகு அவர்கள் கல்லூரிக்கட்டணத்தைச் செலுத்தலாம் அல்லவா?

அங்குதான் இக்கு வைத்திருக்கிறார்கள். 

‘காலேஜை அவங்களேதான் முடிவு செய்வாங்களாம்’ என்றார் மாணவனின் தந்தை. அரசு தாமஸூம், ஜீவகரிகாலனும் உடனிருந்தார்கள். உள்ளுக்குள் ஏதோ விவகாரம் இருக்கிறது என்று தோன்றியது. ‘கல்லூரிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார்களா?’ என்று கேட்ட போது கோயமுத்தூர் பகுதியில் இரண்டு பெயர் தெரியாத பொறியியல் கல்லூரிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார்கள். அவனுடைய மதிப்பெண்ணுக்கு இந்தக் கல்லூரிகள் எந்தவிதத்திலும் தகுதியற்றவை. ஏன் அங்கே கொண்டு போய்த் தள்ள வேண்டும்?

அறக்கட்டளை என்ற பெயரில் ஆள் பிடிக்கிற வேலை இது. தனியார் கல்லூரிகள் வீசுகிற எச்சில் பிஸ்கெட்டுக்காக அறக்கட்டளை, பவுண்டேஷன் என்ற பெயரில் கிளம்பியிருக்கிறார்கள். மாணவனது கட்-ஆஃப் சற்று குறைவுதான். 190.5. மிகச் சிறந்த கல்லூரிகள் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பில்லை என்றாலும் வேறு சில நல்ல கல்லூரிகளில் அவனால் சேர முடியும். ஆனால் அதற்குள்ளாக வளைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

1123 மதிப்பெண்களை வாங்கிய மாணவனை 600,700 மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவர்கள் படிக்கும் கல்லூரிகளில் சேர்த்தால் எப்படி மேலே வருவான்? அரசுப் பள்ளிகளில் முதல் ஏழெட்டு மதிப்பெண்களைப் பெற்ற மாணவர்களின் பட்டியலைத் தயாரித்து ஒவ்வொரு ஊராக இப்படித் திரிகிறார்கள். அவர்களது நெட்வொர்க் முன்பாக நாமெல்லாம் தூசி. எத்தனை மாணவர்களை நேரில் சந்தித்து நம்மால் பேச முடியும்?

இத்தகைய கிராமப்புற மாணவர்களது பிரச்சினையே பணம்தான். யாராவது வந்து ‘நீங்க ஃபீஸ் கட்ட வேண்டியதில்லை’ என்று சொன்னால் ஏமாந்துவிடுகிறார்கள். கல்லூரிகள் நேரடியாகச் சென்று மூளைச் சலவை செய்வது ஒரு புறம்; இப்படி அறக்கட்டளை என்ற பெயரில் ஆள் வைத்து வளைப்பது ஒரு புறம். இத்தகைய மாணவர்களிடம் ‘வங்கியில் கடன் வாங்கிக் கொள்ளலாம்’ என்றெல்லாம் நாம் சொன்னாலும் எடுபடுவதேயில்லை. ‘அது எங்களுக்குத் தெரியாதா?’ என்கிற மனநிலையில்தான் அதைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்.

‘அந்த அறக்கட்டளையினரின் எண் கொடுங்கள்’ என்று வாங்கி அழைத்துப் பேசினால் ஒரு பெண்மணி எடுத்தார். திமிராகவே பேசுகிறார். ‘எல்லா டீடெயிலும் சொல்லியாச்சுல்ல’ என்றாள். ‘ள்’ விகுதி போதும். ‘பையன்கிட்ட சொல்லியிருக்கீங்க..அவனுக்குத் தெரியலை..இன்னொரு தடவை சொல்லுங்க’ என்ற போதும் தெளிவான பதில் இல்லை. 

இன்று காலையில் மீண்டும் அழைத்து ‘மேடம்..கவுன்சிலிங்குக்கு போகக் கூடாதா’ என்ற போதும் சரியான பதில் இல்லை. அவர்களின் இணையதளத்தைத் துழாவினால் விருது வாங்கியிருப்பதாகவும், ஏகப்பட்ட மாணவர்களைப் படிக்க வைப்பதாகவும் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அப்புறம் ஏன் தானாவதி கல்லூரிகளில் சேர்த்துவிடுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ‘அந்தப் பையன்கிட்ட கூப்பிட்டு சொல்லிட்டேன்’ என்றார். என்ன சொன்னார் என்று தெரியவில்லை. பையனின் எண்ணில் அழைத்த போது ‘அப்பன் கூட வேலைக்கு போயிருக்கானுங்க..பொழுதோட பேசச் சொல்லுறேன்’ என்று அவனது அம்மாதான் பேசினார்.

‘அவர்கள் உங்களை ஏமாற்றுகிறார்கள்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லலாம்தான். ஒருவேளை நாம் சொல்கிற காரணத்தினால் வேறு கல்லூரிகளில் சேர்த்து ‘சுமை அதிகமாகிடுச்சுங்க’ என்று நம்மை நோக்கி விரலை நீட்டிவிடுவார்களோ என்று தயக்கமாகவும் இருக்கிறது.

நல்ல மதிப்பெண் வாங்கிய ஒரு அப்பாவி மாணவனை தனியார் கல்லூரிகளின் பெருமுதலாளிகளுக்கு அழைத்துக் கொடுப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட விபச்சாரம்தான். பாலியல் புரோக்கர்களைப் போலவே இவர்களும் பகட்டாக இருக்கிறார்கள். பிரத்யேக இணையதளம், ஏழைக் குழந்தைகளின் படங்கள், நெஞ்சை நக்கும் வாக்கியங்கள், சினிமாக்காரர்களின் சான்றிதழ்கள் என்று ஏதேதோ செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் பகட்டுக்கும் நடிப்புக்கும் முன்னால் நாம் கையூன்றி கர்ணம் அடிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

பணம் சம்பாதிக்க ஆயிரம் வழிகள் இருக்கின்றன. அப்பாவி மாணவர்களைக் குழிகளில் தள்ளித்தான் சம்பாதிக்க வேண்டுமென்றால் அதைப் போன்ற பாவம் வேறென்ன இருக்கிறது? அரசுப்பள்ளிகளில் கிராமப்புற மாணவர்கள் மதிப்பெண்கள் வாங்குவது சாதாரணக்காரியமில்லை. அப்படி படித்து மேலே வரும் மாணவர்களின் தலையில் ஷூகாலை வைத்து மிதித்து சேற்றுக்குள் அமுக்குவதைப் போல இதைச் செய்கிறார்கள்.

தலைமையாசிரியர்களும் ஆசிரியர்களும் நினைத்தால் புதைகுழிகளிலிருந்து மாணவர்களைக் காப்பாற்ற முடியும். ஆனால் எத்தனை ஆசிரியர்கள் நினைக்கிறார்கள் என்பதுதான் பெரும் கேள்விக்குறி.

May 20, 2017

ஊரோடிகள்..

‘இந்த ஊர்லேயே இருக்கக் கூடாது’ என்று உள்ளூர்வாசிகள் சிலர் பேசுவதுண்டு. அவர்களுக்கு சொந்த ஊரின் மதிப்பு தெரிவதில்லை. பஞ்சம் பிழைக்க வெளியூர் சென்றவர்களுக்குத்தான் மண் வாசனையின் சுகம் தெரிகிறது. பெங்களூரிலிருந்து கிளம்பும் போது பெரிதாக எதுவும் தெரியாது. அடிக்கடி பயணிப்பதனால் அப்படியான மனநிலை. ஆனால் நள்ளிரவு தாண்டிய பொழுதுகளில் கருங்கல்பாளையத்தைக் கடந்து ஈரோட்டுக்குள் நுழைகையில் ஆழ்மனம் விழித்துக் கொள்ளும். வாகனப்புகையில்லாத அந்த நேரத்தில் மூக்கில் ஏறும் மஞ்சள் நொடியிலிருந்து ஊர் நினைவுகள் உள்ளடுக்குகளிலிருந்து வெளியேறத் தொடங்குகின்றன. எத்தனை காலம் கடந்தாலும் இந்த உணர்வு மட்டும்தான் அப்படியேதான் இருக்கும் போலிருக்கிறது. 

இன்று ஆண்டாள் பேருந்தில் பைரவா படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பெரும்பாலான தமிழ்ப் படங்களை இப்படி ஓசியில் பார்ப்பதுதான் வழக்கம். தமிழகத்தின் இரவு நேரத் தனியார் பேருந்துகள் தமிழ்ராக்கர்ஸை மிஞ்சுகிறார்கள். எனக்குள்ளிருந்து அவ்வப்பொழுது எட்டிப்பார்க்கும் அடிமனசு விஜய் ரசிகன் இன்றும் எட்டிப் பார்த்தான். ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம் கோபி பேருந்து நிலையத்திற்குள் வந்துவிட்டது. அடுத்த அரை மணி நேரம் கழித்துத்தான் பேருந்தை எடுப்பார்கள். அப்படியே அமர்ந்து அரை மணி நேரம் கூடுதலாகப் பார்த்துவிட்டுத்தான் பேருந்தை விட்டு இறங்கினேன். கீழே நின்று கூட்டத்தை உள்ளே ஏற்றிக் கொண்டிருந்த நடத்துநர் ‘யார்றா இவன்..கானங்காத்தால.. திருவாளாத்தானாட்ட இருக்குது’ என்று ஒரு மார்க்கமாகப் பார்த்தார். அதையெல்லாம் கண்டுகொண்டால் படம் பார்க்க முடியுமா? படத்தைக் கூட பார்த்துவிடலாம். இந்த கீர்த்தி சுரேஷைத்தான்...

ஊரில் இன்று திமுகவின் நீட் எதிர்ப்பு, இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புக்கான கருத்தரங்கம் நடக்கிறது. பேருந்து நிலையத்திற்கு முன்பாக பெரிய பதாகை ஒன்றை வைத்திருந்தார்கள். நன்கு அறிமுகமானவர்களின் பெயர்களும் இருந்தன. தலைமை கழக பேச்சாளர் மனுஷ்ய புத்திரனும் பேசுகிறாராம். கவிஞர், எழுத்தாளர் என்றால் போய் பார்த்திருக்கலாம். கட்சி பேச்சாளருக்கும் நமக்கும் சம்பந்தமில்லை என்பதால் பார்க்க வேண்டியதில்லை எனத் தோன்றியது. உள்ளூர் கட்சிக்காரர் ஒருவர் மானுஷ்ய புத்திரன் என்று குறிப்பிட்டு நோட்டீஸ் அடித்திருக்கிறார். நல்லவேளையாக பெயருக்கு முன்னால் ‘அ’ சேர்க்காமல் விட்டிருக்கிறார்கள்.

நடையக் கட்டினேன். 

பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வீட்டுக்கு நான்கு கிலோமீட்டர் தூரம். அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு வந்திறங்கினாலும் கூட நடைதான். பெங்களூரில் இரவு நேரத்தில் அரைக் கிலோமீட்டர் நடப்பதென்றாலும் பயமாக இருக்கும். ஆனால் ஊரில் பயந்ததேயில்லை. சினிமா பாடல்களைச் சத்தம் போட்டு பாடிக் கொண்டே நடப்பேன். இலக்கிய நண்பர் சீனிமோகனின் மனைவி மகளிர் காவல்நிலையத்தில் ஆய்வாளராக இருக்கிறார். ஒரு நாள் ரோந்துப் பணியில் இருந்தார். எனக்கு அவரை அறிமுகமில்லை. பாடிக் கொண்டே நடந்து கொண்டிருந்த போது எதிரில் இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்தார். வாக்கி டாக்கி கராமுராவென்றிருந்தது.

வண்டியை நிறுத்தி ‘எங்க இருந்து வர்றீங்க?’ என்றார். சொன்னேன். சில கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு ‘எதுக்கு இவ்வளவு சத்தமா பாடுறீங்க?’ என்றார். ‘பேய் வராமல் இருக்க’ என்றேன். அவருக்கு இன்னமும் ஞாபகமிருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. சிரித்துக் கொண்டே போய்விட்டார். உண்மையில் தனிமையில் நம் குரல்வளத்தினால் கடுப்படைய யாருமேயில்லாத சமயங்களில் பாடுவதில் தனிச்சுகம். ‘வர்லாம் வர்லாம் வா...பைரவா’ என்று கத்திப் பாடியபடியே நடந்தால் எதிரில் வருகிற யாரையாவது பிடித்து ஊமைக்குத்தாக விட வேண்டும் என்றாகிவிடுகிறது. 

கரட்டடிபாளையத்தில் கூட்டுறவு பால் சங்கம் பிரசித்தம். ஆறு மணியிலிருந்து பால் வாங்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். எதிரில் நமக்குத் தெரிந்தவர்கள் யாராவது பால் செம்புடன் வந்து கொண்டேயிருப்பார்கள். பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் நெடுஞ்சாலையில் நம் முகம் பார்த்துத் தலையை ஆட்டுவதற்கும் கையை அசைப்பதற்கும் யாருமே இருப்பதில்லை. பெருநகரங்களைப் பொறுத்தவரையிலும் முக்கால்வாசி மனிதர்கள் யாருமற்ற அநாதைகள்தான். சாலைகளில் தனித்து விடப்பட்டிருப்போம். சொந்த ஊர்களில் அப்படியில்லை. அதிகாலையின் குளிர்மையையும் தாண்டி மகிழ்ச்சி தரக் கூடியவை உரசிச் செல்லும் அந்தப் புன்னகைகளும் ஸ்நேகமான உடல்மொழிகளும்.

உள்ளூரிலேயே இருப்பவர்களுக்கு இதன் அருமையெல்லாம் தெரிய வாய்ப்பே இல்லை. ஆயிரம் சச்சரவுகளும் சண்டைகளும் வன்மங்களும் பகைமைகளும் இருப்பினும் நம் ஊரில்தான் நமக்கான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். கிளைகள் எங்கே பரவியிருந்தாலும் வேரோடிக் கிடக்கும் நம் மண்ணில்தான் நம்மைப் பார்த்தவுடன் பேசுவதற்கும் சிரிப்பதற்கும் நெருங்கி வருவதற்குமான மனிதர்கள் நடமாடுகிறார்கள். பிழைக்கக் குடியேறிய நகரங்களில் நமக்கென்று யார் இருக்கிறார்கள்? கை நிறையச் சம்பாதித்தாலும் அவரவர் பாதை அவரவருக்கு. உலோகத்தனமான வாழ்க்கை அது.

அலுவலக நண்பர் ஒருவர் நேற்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது சொன்னார். அதிகாலை மூன்றரை மணிக்கு அலைபேசி அழைத்திருக்கிறது. தூக்கக் கலக்கத்தில் எடுத்திருக்கிறார். ‘பக்கத்து வீட்டில் சத்தம் கேட்குதுங்க’ என்று ஒருவர் அழைத்துச் சொல்லியிருக்கிறார். ‘என்கிட்ட அவர் நெம்பர் இல்லைங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு உறங்கிவிட்டாராம். எந்தவிதமான குற்றவுணர்ச்சியும் இல்லாமல் இதைச் சொன்னார். அதோடு நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. ‘தூக்கம் கெட்டுச்சு’ என்ற வரியையும் சேர்த்துக் கொண்டார். இதுதான் நிதர்சனம். நமக்கு அந்நியமான மண்ணில் ‘யாருக்கு என்ன நடந்தால் என்ன’ என்கிற சலனமற்ற தன்மை நம்மோடு வந்து ஒட்டிக் கொள்கிறது.

லட்சக்கணக்கில் சம்பாதித்தாலும் சம்பாத்தியத்திற்காக வந்து சேர்ந்திருக்கும் நகரங்கள் என்பவை இரும்புக் காடுகள். இல்லையா?

பால்யத்தைக் கழிந்த இந்த ஊர் எனக்கு இரண்டு நாட்கள் அளிக்கக் கூடிய உற்சாகத்தை வேறு எந்த ஊரும் தருவதில்லை. 

ஊரில் மழை பெய்திருக்கிறது. பெருமழை இல்லையென்றாலும் மண்ணை நனைக்கும் மழை. ஆசிரியர் அரசு தாமஸ் ஊருக்குள் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வந்து ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியிருந்தார்.

‘வேமாண்டம்பாளையத்தில் நல்ல மழை... ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியிருந்தேன்..பார்த்தீங்களா?’ என்றார். தேடிப் பார்த்தேன்.

அவர் எழுதியிருந்தது-

நம்பியூர் - வேமாண்டாம்பாளைத்தைத் தாண்டியபோது சாலையின் இரு புறத்திலும் மழை நீர்...

தேநீர் கடையில் நிறுத்திப் பேசிய போது "ராத்திரி சரித்திரத்தில இல்லாத மழை" என்றார் 40 வயது இளம் விவசாயி...

இன்னொருவர், "2 உழவு மழை இருக்குங்க" என்றார்.

"பரவாயில்லயே இந்தக் கோடையில்" என்று நாம் கேட்க ஒரு பெரியவர், "எல்லாம் இந்த வேலிச் செடிகளை புடுங்கி வீசுனதாலதாங்க" என்றதோடு, “ஒரு பெங்களுர் தம்பி, கோபி நகைக்கடைக்காரர், நம்ம ஊரு டாக்டரம்மா இவங்க செஞ்ச புண்ணியம் தானுங்க " என்று சொல்ல பக்கத்திலிருந்தவர், "கோபிபாளையத்து மில்லுக்காரரும் தானுங்க" என்று என்னிடமே சொன்னதைக் கேட்க பெரு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது” .

ஊரை நோக்கி எவ்வளவுதான் நகர்ந்தாலும் அவர்களுக்கு நான் பெங்களூர் தம்பியாகவேதான் இருக்கிறேன். வேர்கள் எப்பொழுதுமே மண்ணுக்குள் புதைந்துதான் கிடக்கும். அது மரத்துக்கு மட்டும்தான் தெரியும். வெளியே பரவி நிற்கும் கிளைகள்தான் ஊரார்களின் கண்களுக்குத் தெரியும். எனது வேர் எங்கே என்பது எனக்கு மட்டும்தான் தெரிகிறது. எனக்கு மட்டுமா? என்னைப் போலவேதான் பல லட்சக்கணக்கானவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஊரோடிகள். அவரவருக்கு மட்டும்தான் தெரியும் அவரவர் மண்ணில் புதைந்து கிடக்கும் தத்தம் வேர்களை.

May 18, 2017

ரஜினி

2004 ஆம் ஆண்டில் சென்னை வேளச்சேரியில் ஒரு வருடம் இருந்தேன். அப்பொழுது விஜயகாந்த் அரசியலுக்கு வருவது போல பேச்சு அடிபட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சமயத்தில் பள்ளிக்கரணையில் படப்பிடிப்பு ஒன்று நடந்து கொண்டிருந்தது. எங்கள் ஊரில் படப்பிடிப்பில் வேடிக்கை பார்ப்பது பெரிய விஷயமே இல்லை. அந்தக் காலத்தில் மானாவாரியாக படப்பிடிப்பு நடைபெறும் என்பதால் பெரிதாகக் கெடுபிடி காட்டமாட்டார்கள். ஆனால் சென்னையில் அப்படியில்லை. அழிச்சாட்டியம் செய்தார்கள். எப்படியோ அருகாமையில் சென்றுவிட்டேன். ‘நீங்க அரசியலுக்கு வரப் போறதா பேச்சு இருக்கு..உங்ககிட்ட பேசணும்’ என்றேன். கட்டைக்குரலில் ‘அப்படியா..நாளைக்கும் இங்கதான் ஷுட்டிங் இருக்கும்...பேப்பர்ல எழுதிக் கொடுங்க’ என்றார். விடிய விடிய ஏழெட்டு பக்கங்களுக்கு எழுதிக் கொண்டு போய் கொடுத்தேன். அதில் நேரடியாக சில விஷயங்களை எழுதியிருந்தேன். ‘தொண்ணூறுகளில் ரஜினிக்கு இருந்த மக்கள் செல்வாக்கோடு ஒப்பிடும் போது உங்களுக்கு அதில் பாதி கூட இல்லை என்பதுதான் உண்மை’ என்கிற மாதிரி நேரடியாக சில விமர்சனங்கள். அவர் பக்குவமான மனிதர். ஜீப்பிலேயே அமர்ந்து படித்துவிட்டு எனது அலைபேசி எண்ணை தாளின் பின்பக்கமாக குறித்துக் கொண்டார். 

பனிரெண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் எனது தோற்றத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் சிரிப்பு வருகிறது. பொடியன். பொருட்படுத்தியிருக்கவே வேண்டியதில்லை. இரண்டொரு நாள் கழித்து ‘நாங்க கேப்டன் ஆபிஸ்ல இருந்து பேசறோம்..நன்றி சொல்லச் சொன்னார்’ என்றார்கள்.  நடிகர் சங்கத்தில் அவர் செய்த செயல்பாடுகள், அரசியலில் நுழைந்த சமயத்தில் அவர் பேசிய பேச்சுக்களையெல்லாம் கவனிக்கும் போது தெளிவாகப் பேசியதை கவனிக்கலாம். 

விஜயகாந்த் பற்றி எழுதுவது நோக்கமில்லை.  ரஜினியை ஒப்பிடும் போது விஜயகாந்த எவ்வளவோ தேவலாம். ஏதோவொரு படத்தில் கூட விஜயகாந்த் ‘அரசியலுக்கு வர்றதுன்னா வந்துடுவேன்...வருவேன் வரமாட்டேன்னு படம் காட்டிட்டு இருக்க மாட்டேன்’ என்று வசனம் பேசுவார். அதே போல வந்துவிட்டார். விசாரித்தவரையிலும் அவருக்கு நரம்பியல் சம்பந்தப்பட்ட உடல் உபாதை இருக்கிறது. அது அவரது பேச்சைக் குழப்பி சிந்தனையை அடிக்கடி திசை மாற்றுகிறது. இதை வாகாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு குடிகாரன் என்று பேச்சு எழும்பியது. அவர் அப்பொழுதே ‘இதுதான் எனக்கு பிரச்சினை’ என்று சொல்லியிருந்தால் ஒருவேளை மக்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கக் கூடும். ஆனால் அவர் மறைத்தார். பெயரைக் கெடுத்து விஜயகாந்த்தின் அரசியல் அத்தியாயம் முடிக்கப்பட்டுவிட்டது.

ஜெயலலிதாவின் மரணம், கருணாநிதியின் உடல்நிலை உள்ளிட்டவற்றால் தமிழகத்தில் உண்டாகியிருக்கும் அரசியல் வெற்றிடத்தை ரஜினியை வைத்துக் கொண்டு நிரப்பிவிடலாம் என்று கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை ரஜினி அரசியலுக்கு வருவதென்றால் தனியாக வருவதற்கெல்லாம் லாயக்கில்லாத ஆள். அவ்வளவு தைரியமிருந்தால் எப்பொழுதோ வந்திருப்பார். இவ்வளவு காலமாக ஜெயலலிதாவும் கருணாநிதியும் ராமதாஸூம் அவரை வைக்க வேண்டிய இடத்தில் வைத்திருந்தார்கள். இப்பொழுது அவருக்கு அரசியல் ஆசை உண்டாகியிருக்குமானால் அவரது பின்னால் வலுவாக யாரோ நிற்கிறார்கள் என்று அர்த்தம். யாரோ என்ன யாரோ- பாஜக. இதைப் புரிந்து கொண்ட காங்கிரஸ் நக்மாவை தூதாக அனுப்பியது. அது பெரிதாக எடுபடவில்லை போலிருக்கிறது. ரசிகர் சந்திப்பு, ஆண்டவன், அரசியல் என்று மீண்டும் டபாய்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். 

ஜனாதிபதி தேர்தல் வரைக்கும் ஆண்டவனே நினைத்தாலும் தமிழக அரசு கவிழாது. அதன் பிறகு எத்தனை நாட்களுக்குத் தாக்குப்பிடிக்கும் என்பது தமிழகத்தில் இருக்கும் யாருக்கும் தெரியாது. இடைப்பட்ட காலத்தில் தம்மை வலுவாக்கிக் கொள்ளவும் தமது பலத்தைச் சோதித்துக் கொள்ளவும் சாம பேத தான தண்டத்தையெல்லாம் பாஜக கமுக்கமாக உருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் கால் பதிக்க பாஜகவுக்கு ஒரு கவர்ச்சியான முகம் தேவை. அதற்காக நகர்த்தப்படுகிற காயாக ரஜினி இருக்க வேண்டும். ரஜினியை வைத்துக் கொண்டு ஆட்சியைப் பிடிக்க வேண்டியதில்லை. கணிசமான வாக்குகளை வாங்கினால் போதும். சில எம்.எல்.ஏ சீட்டுக்களை வென்றால் போதும். தம் கட்டிக் கொள்வார்கள்.

‘ஒருத்தனுக்கு நிற்கவே வக்கில்லையாம்’ என்று ரஜினி பேசிய அதே வசனம் அவருக்கும் பொருந்தும். ரசிகர்களுடன் கூட நின்று படம் எடுத்துக் கொள்கிற உடல் தெம்பு கூட அவரிடமில்லை. தேர்தல், பிரச்சாரம் என்பதெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை. ‘நீங்க முகத்தை மட்டும் காட்டுங்க..மத்ததெல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கிறோம்’ என்று சொல்லித்தான் அவரை இழுத்து வர முடியும்.

ரஜினிக்கு தமிழகத்தின் பிரச்சினைகள் பற்றி என்ன தெரியும்? தமிழனின் முக்கியமான பிரச்சினைகளில் அவரது நிலைப்பாடுகள் என்ன? என்றெல்லாம் கேட்கிறார்கள். அவருக்கே தெரியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதைக் காரணமாக வைத்துக் கொண்டு ‘நீ அரசியலுக்கு வரக் கூடாது’ என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. இன்றைக்கு வாக்கு வாங்குகிற அரசியல்வாதிகளில் யார் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் அரசியல் நடத்துகிறார்கள்? முக்கால்வாசி ஆட்கள் சொத்து சம்பாதிக்க அரசியல் நடத்துகிறார்கள். மீதமிருக்கிறவர்கள் இருக்கிற சொத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள அரசியல் நடத்துகிறார்கள். அதனால் ‘உனக்கு கொள்கை இருக்கா’ என்று ரஜினியை மட்டும் பார்த்துக் கேட்பது அபத்தம். நம் மக்களுக்கு கொள்கையிருந்தால் ஏன் உள்ளே வருகிறவனைப் பார்த்து இந்தக் கேள்வி கேட்க வேண்டியிருக்கிறது?

தமிழகத்தின் சாபக்கேடே அதுதானே? பணமும் கவர்ச்சியும்தான் இங்கே வாக்குகளை ஈர்க்கின்றன. ரஜினி மட்டும் என்ன இனாவானாவா? அரசியலுக்கு வந்தால் வந்துவிட்டுப் போகட்டும்.

ஒருவேளை படத்துக்கு படம் அரைப்பது போல இப்பொழுதும் மிளகாய் அரைக்கிறாரோ என்றும் தோன்றாமல் இல்லை. எரிச்சல்தான் மிஞ்சுகிறது.. எரிச்சல் பட்டு என்ன ஆகப் போகிறது? ரஜினிக்கும் அது தெரியும். மேடையிலேயே பேசுகிறார். ‘சினிமா வியாபாரத்துக்காக அரசியல் பேசறேன்னு சொல்லுறாங்க’ என்று. தெரிந்தே செய்கிற ஆளை என்ன செய்ய முடியும்? பாட்ஷா படம் வந்து இருபத்தைந்து வருடங்கள் ஆகப் போகிறது. அவர் மேடையில் பேசியதை நம்பி சாரி சாரியாக வாகனங்களில் கிளம்பிச் சென்ற ரசிகர்கள் அவருக்கு வியாபார எண்ணெய்யை ஊற்றி பிரகாசத்தைக் காட்டினார்கள். சரியாக நூல் பிடித்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு படத்திலும் அல்லது பட வெளியீட்டுக்கு முன்பாகவும் திரியை மட்டுமே தீண்டி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். 

தமிழகத்தின் அரசியலும் சினிமாவும் மிகச் சிறந்த வேடிக்கைக் களம். முட்டாள்களும் பைத்தியகாரர்களும் அயோக்கியர்களும் நம்மை எல்லாவிதத்திலும் ஏமாற்றுவார்கள். ‘எங்கள் மக்கள் தெளிவானவர்கள்’ என்று அவர்களே சொல்லி உசுப்பேற்றியும்விடுவார்கள். தெளிவானவர்கள் என்று நம்மை நாமே நம்பிக் கொண்டு நாமும் அந்த வேடிக்கையை வாயைப் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். வேடிக்கை காட்டியவன் நம் முதுகு மீது காலை வைத்து மேலே ஏறிச் சென்ற பிறகு அடுத்தவன் காட்டும் வேடிக்கையைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவோம்.

கீர்த்தி சுரேஷ் வாழ்க. நயன்தாரா டபுள் வாழ்க.