Feb 28, 2017

அப்படி என்னய்யா இருக்குது?

சில பல வருடங்களுக்கு முன்பாக ஹெரால்ட் பிண்ட்டர் என்றொருவருக்கு பரிசு கொடுத்தார்கள். என்ன பரிசு என்று மறந்துவிட்டது. தேடிப் பார்த்துக் கொள்ளவும். ஆனால் அந்த பிண்ட்டரை பற்றி கட்டுரை எழுதியது வேண்டுமானால் நினைவில் இருக்கிறது. அவர் விருது பெற்றதை எழுதி ‘மானே தேனே பொன்மானே’ வகையறா கட்டுரை. 

அப்பொழுதெல்லாம் எனக்குள் அதிதீவிர சாத்தான் ஒன்று குடியிருந்தது. ஆண்பாலா பெண்பாலா என்று தெரியாத ஒரு சாத்தான் அது. இந்த உலகத்துக்கு முன்பாக நம் மண்டையைக் கழற்றிக் காட்டி நம் அறிவைக் காட்டிவிட என்று அது சதா உந்தித் தள்ளிக் கொண்டேயிருக்கும். விட்டேனா பார் என்று நானும் தயாராகவே இருப்பேன். அப்படித்தான் ஹெரால்ட் பிண்ட்டர் என்று கேள்விப்பட்டவுடன் இணையத்தில் தேடி எனக்கு புரிகிற வரிகளையெல்லாம் தமிழில் மொழிபெயர்த்து சரியான பதத்தில் கிளறி எடுத்து பிரசுரமும் செய்துவிட்டேன். சில பேர் பாராட்டவும் செய்தார்கள். ஏதோவொரு அச்சு இதழிலும் பிரசுரமானது. 

‘அட்ரா சக்கை!’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். பிண்ட்டரின் எழுத்துக்களை அக்குவேறு ஆணிவேறாக படித்து பரவசம் அடைந்த பரமாத்மாவின் தொனியில் எழுதியிருந்த அந்தக் கட்டுரை சிக்கினால் படித்துப் பார்த்து உய்யவும். நல்லவேளையாக அப்பொழுதெல்லாம் யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை. தலை தப்பியது பிண்ட்டர் புண்ணியம்.

அதன் பிறகாவது அமைதியாக இருந்திருக்கலாம். ஹிக்கின் பாதம்ஸ் மாதிரியான ஓர் ஆங்கில புத்தகக் கடைக்குள் நுழைந்து அந்த படுபாதகரின் புத்தகத்தையும் வாங்கிவிட்டேன். இரவில் படித்தாலும் புரியவில்லை. விடிந்தும் விடியாமலும் படித்தாலும் புரியவில்லை. வரியில் ஒரு சொல் புரியவில்லை என்றால் அகராதியில் அர்த்தம் தேடலாம். வரியே புரியவில்லையென்றால் என்னதான் செய்வது? இந்த ஆளுக்கு எதுக்குய்யா பரிசு கொடுத்தார்கள் என்று மண்டை காய்ந்ததுதான் மிச்சம். அதன் பிறகுதான் விருதுக்கும் நமக்கும் காத தூரம் போலிருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். விருது வாங்கிய புத்தகங்கள் என்றால் ‘ப்ளீஸ் go back' என்று சொல்லிவிடுவது வாடிக்கை. தமிழில் பிரச்சினையில்லை- முக்கால்வாசி விருதுகளை ‘அட நம்மாளுய்யா’ என்கிற வகைப்பாட்டில்தானே கொடுக்கிறார்கள்?

விருது வாங்குகிற புத்தகங்கள்தான் புரியாது என்றால் விருது வாங்குகிற திரைப்படங்களும் கூட சவ்வுதான் போலிருக்கிறது. நேற்றிரவு Moonlight படத்தைப் பார்த்தேன். சிறந்த படத்துக்கான ஆஸ்கர் விருது வழங்கப்பட்டது என்று தெரிந்தவுடனே பார்க்க வேண்டும் என முடிவு செய்து கொண்ட படம் அது. இரவு பதினொன்றரை மணி வரைக்கும் அலுவல் ரீதீயிலான தொலைபேசி உரையாடல் நிகழ்ந்தது. அதன் பிறகுதான் நேரம் கிடைத்தது.


படம் முழுக்கவே கறுப்பின மக்கள்தான். படத்தின் களம் அமெரிக்காதான் என்றாலும் ஊறுகாய் அளவுக்குக் கூட வெள்ளையர்கள் இல்லை.

ஷெரோன் குட்டிச் சிறுவன். அவனை சில கறுப்பினச் சிறுவர்கள் துரத்தி வந்து கல்லால் அடிக்கிறார்கள். ஷெரோன் ஒரு வீட்டுக்குள் ஒளிந்து கொள்கிறான். பம்மியபடி பதுங்கியிருக்கும் அவனை ஒரு போதை வஸ்து விற்கிற மனிதன் மீட்டுச் செல்கிறான். அவனது மனைவி தெரசா சிறுவனுக்கு உணவளிக்கிறாள். இருவரும் மாற்றி மாற்றி கேள்வி கேட்கிறார்கள். சிறுவன் வாயையே திறப்பதில்லை. வெட்கப்படுகிற சிறுவன் அவன். அன்றைய இரவில் அவர்கள் வீட்டிலேயே உறங்கிக் கொள்கிறான். அடுத்த நாள் காலையில் சிறுவனை அழைத்துச் சென்று வீட்டில் விடுகிறான் அந்தப் பெரியவன். ஷெரோனின் அம்மா முகத்தில் கடுப்பைக் காட்டுகிறாள். சிறுவனை அந்தக் காலனியில் எல்லோரும் லிட்டில் என்றழைக்கிறார்கள். எல்லோருக்குமே அவன் சவலைப் பிள்ளைதான். சீண்டுகிறார்கள். கெவின் மட்டும் அவனுடன் நட்போடு பழகுகிறான். ‘அடுத்தவன் கலாய்க்க வாய்ப்புத் தராதே’ என்று உசுப்பேற்றுகிறான். லிட்டிலின் அம்மாவுக்கும் போதைப் பழக்கம் உண்டு. அவளை லிட்டில் வெறுக்கிறான்.

இது படத்தின் முதல் பகுதி.

படத்தின் இரண்டாவது பகுதியில் லிட்டில் டீன் ஏஜ் வயதுதை அடைகிறான். அப்பொழுதும் அவன் சவலைதான். ‘அவனுக்கு லேடீஸ் ப்ராப்ளம் சார்’ என்று வகுப்பறையில் கலாய்க்கிறார்கள். கெவினை வைத்தே கல்லூரியின் டான் ஒருவன் ஷெரோனை அடிக்க வைக்கிறான். மரண அடி அது. ஷெரோன் சற்று உடல் வலு பெற்று மீண்டும் பள்ளிக்கு வந்து அந்த டானை அடித்து வீசிவிட்டு சிறைக்குச் செல்கிறான். இந்தப் பருவத்திலும் கெவின் - ஷெரோன் நட்பு தொடர்கிறது. இருவரும் முத்தமிட்டுக் கொள்கிறார்கள். கெவின் ஷெரோனுக்கு மைதுனம் செய்துவிடுகிறான். ஷெரோனுக்கு கெட்ட கனவுகள் வருகின்றன.

இது படத்தின் இரண்டாம் பகுதி. 

மூன்றாவது பகுதியில் ஷெரோன் சிறையிலிருந்து வெளிப்படுகிறான். அட்லாண்டா பகுதியில் போதைப் பொருள் விற்கிறான். கெவினின் அழைப்பின் பேரில் ஊருக்கு வருகிறான். போதைப்பழக்க மீட்பு விடுதியில் இருக்கும் தனது அம்மாவைச் சந்தித்து இருவரும் நெகிழ்கிறார்கள். பிறகு கெவினைச் சந்திக்கிறான். இருவரும் கெவின் வீட்டுக்குச் சென்று அணைத்துக் கொள்கிறார்கள். 

அவ்வளவுதான். படம் முடிந்தது.

கதையை இவ்வளவு தட்டையாகச் சொல்லியிருந்தாலும் நுட்பமான காட்சிகளும், நுணுக்கமான நடிப்பும் படம் முழுவதுமே உண்டு. ஆனால் திரைக்கதை என்று பார்த்தால் வெகு தட்டை. இசை, ஒளிப்பதிவு என எல்லாமே நன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் ‘சிறந்த படம்’ என்று ஆஸ்கர் விருது வாங்குகிற அளவுக்கு என்ன இருக்கிறது என்று புரியவே இல்லை. நம் ஊரில்தான் பெண்கள் எழுதினால் பெண்ணியம் என்று கணக்கெடுத்துக் கொள்வார்கள். தலித் ஒருவர் எழுதினால் தலித்தியம் என்று முடிவு கட்டிவிடுவார்கள். அப்படி ஏதாவது அக்கப்போராக இருக்குமோ என்று கூட நினைத்தேன். ‘சரக்கு விற்பதில் என்னய்யா கறுப்பின சுதந்திரமும் வலியும்?’ என்று ஏதோ மண்டைக்குள் கத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது.

இதில் ஏதேனும் அரசியல் இருந்து அதற்காக விருது வழங்கியிருக்கிறார்களா என்றால் அப்படியும் தெரியவில்லை. படம் ஒன்றரை மணிக்கு முடிந்தது. மூன்று மணி வரைக்கும் விமர்சனங்களைப் படித்தேன். எதுவுமே சமாதானம் அடைகிற அளவுக்கான விமர்சனமாக இல்லை. படமோ, எழுத்தோ- ஈர்க்க வேண்டும். விமர்சனத்தைப் படித்து அதற்கும் படைப்பைக் கொண்டு போய் வலுக்கட்டாயமாக பொருத்தக் கூடாது. 

உலகமே பாராட்டி விருதளிக்கும் ஒரு படத்தை இவ்வளவு எளிமையாக ‘தட்டை’ என்று சொல்லக் கூடாது என உள்மனம் உறுத்தாமல் இல்லை.  ஆனால் பிண்ட்டர் கட்டுரை எழுதிய கணக்காக உடான்ஸ் பாண்டியாகிவிடக் கூடாது என்றும்தான் தோன்றுகிறது. என்ன செய்ய?

நேற்றிரவிலிருந்து ஒரே கேள்விதான்- உண்மையிலேயே மொக்கைப் படம்தானா? அல்லது என் ரசனைதான் நான்கு சண்டை, ஒரு கசமுசா என்று எதிர்பார்த்து மொன்னையாகிக் கிடக்கிறதா என்று புரியவில்லை. 

வாய்ப்பிருப்பவர்கள் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்.

கருந்தேள் ராஜேஷ் மாதிரியான சினிமாக்காரர்கள்  யாராவது சுருக்கமாக ஒரு வியாஸம் எழுதினால் பேருவகை அடைந்து ஐயம் தெளிவுறலாம்.

மருத்துவம்

தடுப்பூசி விவகாரத்திற்கான விவாதம் நடந்து கொண்டிருந்த போது பாரம்பரிய மருந்துகள், சித்த மருத்துவம் உள்ளிட்டவற்றை சிலர் கடுமையாகத் திட்டி எழுதியிருந்ததை வாசிக்க முடிந்தது. பஞ்சகவ்யம், அர்க் உள்ளிட்டவைதான் செமத்தியாக அடி வாங்கின .‘கோமியத்தைக் குடித்தால் கேன்சர் சரியாகுமா மடையனுகளா?’என்று எழுதியிருந்தார்கள். கேன்சர் சரியாகுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பஞ்சகவ்யத்தையும் அர்க்கையும் நாம் போகிற போக்கில் உதாசீனப்படுத்த வேண்டியதில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

அவர்கள் சொன்னார்கள்; இவர்கள் சொன்னார்கள் என்றெல்லாம் அடுத்தவர்களைக் கைகாட்டவில்லை. நேரடியான அனுபவமிருக்கிறது. ஏழெட்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக அப்பாவுக்கு உடல்நிலை வெகு மோசமாகியிருந்தது. கோவை மெடிக்கல் சென்டர் மருத்துவமனையில் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதித்திருந்தோம். பரிசோதனைகளையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு அங்கேயிருந்த மருத்துவர் சுதாகர் வேறு சில மருத்துவர்களிடமும் ஆலோசனை செய்துவிட்டு எங்களை அவரது அறைக்குள் அழைத்தார். தம்பி, நான், மாமா ஆகியோர் மட்டும் இருந்தோம். 

‘இனி எதுவும் செய்வதற்கில்லை. வேறு எந்தச் சிகிச்சையளித்தாலும் பலனிருக்காது. வீட்டுக்கு ‘எடுத்துட்டு’ போய்டுங்க’ என்றார். எவ்வளவுதான் சிரமம் என்றாலும் வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று வேடிக்கை பார்க்க எப்படி மனம் வரும்? கோபியில் உள்ள அபி மருத்துவமனையில் அனுமதித்திருந்தோம். ‘கிட்டத்தட்ட கோமா’ என்று மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள்.

மாமனாரின் தம்பி அடிக்கடி மன்னார்குடிக்கு வணிகக் காரணங்களுக்காக சென்று வருகிறவர். மன்னார்குடிக்கு பக்கத்தில் லட்சுமாங்குடியில் ஒரு கோசாலை இருக்கிறது. அங்கேயிருந்து பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும் வாங்கி வந்திருந்தார். ‘இதைக் கொடுங்க மாப்பிள்ளை’ என்று கொடுத்தார். சத்தியமாக எனக்கு ஒரு சதவீதம் கூட நம்பிக்கையில்லை. முதல் இரண்டு நாட்களுக்கு அது மட்டும்தான் கொடுத்தோம். நீராகாரம் கூட வாங்கிக் கொள்கிற நிலையில் இல்லாதவர் இரண்டு அல்லது மூன்றாம் நாளில் மெல்ல வாயைத் திறந்து விழுங்கினார். பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும் கடுமையான வாசனையைக் கொண்டவை. குடிப்பது அவ்வளவு எளிதில்லை. வாயில் ஊற்றும் போதெல்லாம் முகத்தைச் சுளித்தார். கடைசி தருணத்தில் அவரைக் கொடுமைப்படுத்த வேண்டியதில்லை எனத் தோன்றியது. மாமனாரிடம் என்னுடைய கவலையைச் சொன்ன போது ‘இன்னும் ஒரு நாள் கொடுங்க...வேண்டாம்ன்னா நிறுத்திடலாம்’ என்றார். ஆனால் அன்றைய இரவே அப்பாவுக்கு மெல்ல மெல்ல நினைவு திரும்பியது. ஹார்லிக்ஸை ஸ்பூனில் ஊற்றினார்கள். குடித்தார். அதன் பிறகுதான் பிற வைத்தியங்கள் ஆரம்பமாகின. அடுத்த ஆறு அல்லது ஏழு மாதங்களுக்கு நடமாடினார். உணவு உண்டார். தானாகவே மருத்துவமனைக்குச் செல்கிற அளவுக்குத் தேறியிருந்தார்.

ஈரல் பரிசோதனை அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் சராசரி அளவுகளைத்தான் காட்டியது. ஆறு மாதமாக தொடர்ந்து எடுத்த பரிசோதனை முடிவுகள் இன்னமும் இருக்கின்றன. இயல்பாகத்தான் இருந்தார். ஆனால் வேறொரு பிரச்சினை உருவாகியிருந்தது. வயிறில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. (ascites). ஊசி வைத்து நீரை உறிஞ்சி எடுக்கும் போது இரத்த அழுத்தம் குறைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். அப்படித்தான் அப்பாவை இழந்துவிட்டோம் என நினைக்கிறேன். மருத்துவர்களிடம் பேசினால் வேறு ஏதாவது சொல்லக் கூடும். ஆனால் ‘கிட்டத்தட்ட கோமா’ என்ற நிலையிலிருந்தவருக்கான தொடக்கத்தை பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும்தான் கொடுத்தன என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால் இடைப்பட்ட இரண்டு அல்லது மூன்று தினங்களில் அதைத்தான் தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டேயிருந்தோம். அதை மட்டும்தான்.

நோயைக் குணப்படுத்துகிற தன்மையும் வலுவும் இல்லாததாக பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உதாசீனப்படுத்த வேண்டியதில்லை என்றுதான் நண்பர்களிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். பொதுவெளியில் இதை எழுதினால் யாராவது நக்கலடித்துக் குறுக்குக் கேள்விகள் கேட்டால் அவர்களுக்கு பதில் சொல்கிற அளவுக்கு என்னிடம் மருத்துவ அறிவு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நேரடி அனுபவம் இதுதான். பஞ்சகவ்யத்துக்கும் அர்க்குக்கும் வக்காலத்து வாங்குவதால் எனக்கு பைசா பிரயோஜனம் இல்லை. ஆனால் அனுபவப்பூர்வமாக பார்த்த விஷயத்தை பகிர்ந்து கொள்வதில் தவறேதுமில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

ஏதோ நல்ல விளைவு இருக்கிறது என்று தெரிகிறது. ஏன் விளைவு ஏற்படுகிறது? நிரூபணம் செய்யப்பட்டிருக்கிறதா? என்கிற விவரமெல்லாம் யாருக்கும் தெரிவதில்லை. ‘தினமும் இவ்வளவு குடுங்க’ என்ற கணக்கெல்லாம் எதுவுமில்லை. நாமாகக் கொடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். 

இத்தகைய பிரச்சினை தமிழ் பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளுகளுக்கும் உண்டு. சரியான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாததுதான் சித்த மருத்துவ முறை திணறிக் கொண்டிருக்கக் காரணம் என்று முழுமையாக நம்பலாம். உதாரணமாக இருதயத்துக்கான அலோபதி மருத்துவரிடம் நம்முடைய நுரையீரல் பிரச்சினையைச் சொன்னால் அவர் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் ‘நீங்க Pulmonologist ஐ பாருங்க’ என்று அனுப்பி வைத்துவிடுவார். அலோபதி மருத்துவர்களின் இந்தக் குணம் வெகுவாக மெச்சத் தகுந்தது. தம்மால் இயலாததை இயலாது என்று வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்வார்கள். இந்தக் குணத்தை முக்கால்வாசி சித்த மருத்துவர்களிடம் நான் பார்த்ததில்லை. எல்லாவற்றையும் தாங்களே சரி செய்ய வேண்டும் என்று முயற்சிப்பார்கள். ஒரு நோய்க்கு பல மருந்துகள் இருக்கக் கூடும். ஆனால் ஒரு மருந்து வேலை செய்யவில்லையென்றால் அதை ஒத்துக் கொள்கிற attitude இருக்காது. இப்படி மறைப்பதால்தான் சித்த மருத்துவமே புரட்டு என்கிற மனநிலையை பொதுவெளியில் உருவாக்குகிறார்கள். 

முறையான கல்வி இல்லாமல் அனுபவப்பூர்வமாக மருந்து கொடுக்கிறவர்களை பெருமொத்தமாக நிராகரித்துவிட முடியாது. அனுபவப்பூர்வமாக மருந்து கொடுக்கிறவர்களில் தேர்ந்த நிபுணர்களும் உண்டு. அதே சமயம் எந்த வரைமுறையுமில்லாமல் எல்லோரையும் விட்டுவிடுவதும் சரியில்லை. மருந்து என்ற பெயரில் ஸ்டீராய்டைக் கொடுக்கிறவர்களும் கலந்து கிடக்கிறார்கள். சித்த, பாரம்பரிய மருந்துகளைப் பொறுத்தவரையிலும் நிறைய ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியிருக்கிறது. மருத்துவக் குறிப்புகளை முறைப்படுத்துதல், மருந்து தயாரிப்பதை ஒழுங்குபடுத்துதல், அனுபவ ரீதியிலான மருத்துவர்கள் குறித்தான முழுவிவரங்களையும் சேகரித்தல் என்று நிறையக் காரியங்கள் இருக்கின்றன. தமிழக அரசு நினைத்தால் முடியும். நீண்டகால நோக்குடன் கூடிய ஒருவர் சுகாதாரத் துறைக்கு அமைச்சராகும் போதோ அல்லது மாற்று மருத்துவத் துறை ஒழுங்குபடுத்துதலுக்கு என்றே தனியாக ஒரு துறை உருவாக்கப்பட்டு அமைச்சர் நியமிக்கப்படும்போதோ இதெல்லாம் நடக்கலாம்.

வெறுமையாக பீற்றிக் கொண்டிருந்தால் மட்டுமே தமிழரின் பாரம்பரியமெல்லாம் உன்னத நிலையை அடைந்துவிடாது. காரியத்தில் இறங்க வேண்டும்.

சித்த மருத்துவத்தை ஒப்பிடும் போது ஆயுர்வேதம் மிகத் தெளிவான இடத்தை அடைந்திருக்கிறது. பெங்களூரு போன்ற பெருநகரங்களில் அலோபதி மருத்துவமனையைப் போலவே ஆயுர்வேத பல்நோக்கு மருத்துவமனைகள் (Multispeciality) இருக்கின்றன. BAMS படித்த ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் அலோபதி மருத்துவர்களுக்கு இணையாக ஓர் அமர்வுக்கு ஐநூறு ரூபாய் கூட வாங்குகிறார்கள். அவர்களின் மருத்துவ முறை முழுமையாக பாடமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சிறந்த ஆயுர்வேத கல்லூரிகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆயுர்வேதம் படித்துவிட்டு வருகிறவர்கள் அவர்களே மருந்து தயாரித்து மண்டை காய்வதில்லை. பெரும்பாலான மருந்துகளை நிறுவனங்கள்தான் தயாரிக்கின்றன. தரக்கட்டுப்பாடு, பரிசோதனை ஆகிய வேலைகளை மருந்து நிறுவனங்களே பார்த்துக் கொள்கின்றன. மருத்துவர்கள் அலோபதி மருத்துவர்களைப் போலவே மருந்துச் சீட்டை மட்டும் எழுதித் தருகிறார்கள்.

சித்த மருத்துவத்திலும் இத்தகைய வழிமுறைகள் பின்பற்றப்படும் போது மருத்துவம் உன்னதமான நிலையை அடையக் கூடும். அரைவேக்காட்டு சித்த மருத்துவர்கள் சொல்வதைப் போல வானத்துக்குக் கீழாக இருக்கும் எல்லாவிதமான நோய்களுக்கும் சித்த மருத்துவத்தில் மருந்து இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ஒழுங்குபடுத்தும் போது பல நோய்களுக்கும் மருந்து இருப்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ளக் கூடும். ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்- மருத்துவ முறையில் பிரச்சினைகள் இல்லை- மலிந்து கிடக்கும் போலிகளினாலும், மருத்துவ அணுகுமுறையில் நிலவும் பக்குவமின்மையினாலும்தான் பிரச்சினைகள் உண்டாக்கப்படுகின்றன.

Feb 27, 2017

எப்படி பணம் கிடைக்கிறது?

இப்பொழுதெல்லாம் அடிக்கடி ஒரு கேள்வியை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. ‘ட்ரஸ்ட் எப்படி ஆரம்பிப்பது?’ என்னை ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜாவாக உணரச் செய்யும் கேள்வி இது. பந்தாவாக பேச ஆரம்பித்துவிடுவேன். மாதம் ஒருவராவது இது குறித்து விசாரிக்கிறார்கள். 

‘ஆடிட்டரை பாருங்க..அவர்கிட்ட அறக்கட்டளையின் நோக்கங்களைக் கொடுத்துடுங்க..ஆவணம் தயாரானவுடன் சார்பதிவாளர் அலுவலகத்தில் பதிவு செய்தால் போதும்’ என்கிற ரீதியில் ஆரம்பித்து PAN எண்ணை வாங்குதல் வங்கிக் கணக்குத் தொடங்குவதற்கான முஸ்தீபுகள் பற்றியெல்லாம் அளந்துவிடுவது வாடிக்கை. இதென்ன பெரிய வானியல் ரகசியமா? யாரும் தெரிந்து கொள்ளக் கூடாது என்பதற்கு. அறக்கட்டளையின் பதிவு ஆவணம் உட்பட அத்தனையும் நிசப்தம் தளத்திலேயே இருக்கிறது. தேடியெடுக்க முடியாதவர்கள் அழைத்துப் பேசுகிறார்கள். சொல்லிவிட வேண்டியதுதானே?

கடந்த சில மாதங்களாகவே சென்னையிலிருந்து ஒரு அமைப்பினர் அழைத்துக் கொண்டேயிருந்தார்கள். ‘ஃபோனிலேயே கேளுங்க...சொல்லிவிடுகிறேன்’ என்று சொன்னால் கேட்பதேயில்லை. நேரில் வர வேண்டும் என்றார்கள். பெங்களூரு என்றாலும் பரவாயில்லை; சென்னை என்றாலும் பரவாயில்லை; கோபி என்றாலும் பரவாயில்லை என்றார்கள். ஒரு மணி நேரம் என்றாலும் ஃபோனிலேயே பேசுவதற்குத் தயாராக இருந்தாலும் நேரில் வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னால் உறுத்தத்தானே செய்யும்? சென்னை வரும் போது அலுவலகத்துக்கு வர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்கள். அதுவும் அறக்கட்டளையின் தலைவர் பேச மாட்டார். அவருக்கு ஒரு பி.ஏ. அவர்தான் அழைப்பார். 

‘உங்களை சார் பார்க்கணும்ன்னு சொல்லுறாரு’ என்பார். பி.ஏ வைத்துக் கொண்டு பேசுகிற ஆட்களைப் பார்த்தாலே அலர்ஜியாக இருக்கும். தேவையென்றால் நேரடியாகப் பேச வேண்டியதுதானே? அவர்கள் பெரிய ஆள் என்று காட்டிக் கொள்கிறார்களாம். ஒரு நாள் நானேதான் ஃபோனை எடுத்தேன். 

‘நான் ஐயாவோட பி.ஏ பேசறேன்’ என்றார். செமக் கடுப்பு. ‘நான் மணி அய்யாவோட பி.ஏ பேசறேன்..அய்யா ஒரு மீட்டிங்ல இருக்காரு’ என்று சொல்லித் துண்டித்துவிட்டேன்.

அதன் பிறகு வெகு நாட்களுக்கு அழைக்கவே இல்லை. பல மாதங்களுக்குப் பிறகு நேற்று பிடித்துவிட்டார்கள். பெங்களூரு வந்தவர்கள் வீட்டிற்கே வந்துவிட்டார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக சனி,ஞாயிறுகளில் வெளியூர் செல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்துவிட்டேன். அதற்கு வேறொரு கதை இருக்கிறது. தனியாகச் சொல்கிறேன். வழமையான சில விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு அறக்கட்டளை பற்றி விசாரித்தார்கள்.

எல்லாவற்றையும் சொன்ன பிறகு தாங்கள் ஏற்கனவே அறக்கட்டளையைப் பதிவு செய்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். வங்கிக் கணக்கும் தொடங்கிவிட்டார்கள். கையில் ஒரு பெரிய கோப்பு ஒன்றை வைத்திருந்தார்கள். கண்ணசைத்ததும் பி.ஏ எடுத்து நீட்டினார். நோட்டுப் புத்தகங்கள் வழங்கியது, இலவச வேஷ்டி சேலை வழங்கியது என பெரிய கோப்பு இது. ‘போன வருஷம் மட்டும் நாற்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு செஞ்சிருக்கோம்’ என்றார்கள். அந்த கோப்பு, நிழற்படங்கள் எல்லாம் கணக்குப் போட்டால் ஐந்தாறாயிரம் தேறிவிடும். 

அறக்கட்டளையும் பதிவு செய்துவிட்டார்கள், வேலையையும் ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் வேறு என்ன விவரங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று சற்று குழப்பமாகவே இருந்தது. ஒருவேளை நம்முடன் இணைந்து பணி புரிய விரும்புகிறார்களாக இருக்குமோ என்று யோசிக்கும் போதே தொண்டையைக் கணைத்துக் கொண்டு ‘உங்க ட்ரஸ்ட்டுக்கு நிறையப் பணம் வர்றதா சொன்னாங்க..’ என்றார்.

‘யார் சொன்னாங்க?’ என்றேன். அவர்கள் நிசப்தம் படிப்பதில்லை என்பது அவர்கள் பேச்சிலேயே தெரிந்தது. 

‘ஒரு ஃப்ரெண்ட் சொன்னாருங்க’ என்றார். பெயரைச் சொல்லவில்லை. மற்ற எந்த விவரமும் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவரிடமிருந்தே அலைபேசி எண்ணையும் வாங்கியிருக்கிறார்கள்.

‘அதான் உங்களை நேர்ல பார்த்து பணம் எப்படி வசூல் பண்ணுறதுன்னு கேட்கலாம்ன்னு வந்தோம்’ என்றார். 

‘எனக்கே தெரியாதுங்க’ என்று பதில் சொன்னால் நம்பவா போகிறார்கள்? நமக்கென்றே இப்படியெல்லாம் சத்திய சோதனை வந்து சேர்கிறது என நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘தினமும் நெட்ல எழுதறேங்க...அதைப் படிக்கறவங்க கொடுக்கிறாங்க’என்றேன். 

தினமும் எழுதினால் பணம் கொடுப்பார்களா என்ற கேள்வி அவரது கண்களில் தெரிந்தது. தினமும் கோவில் வாசலில் அமர்ந்தால் பணம் கிடைக்கும் என்றுதான் அவர் இதுவரை கேள்விப்பட்டிருக்கக் கூடும்.

‘இண்டர்நெட் பத்தியெல்லாம் எனக்குத் தெரியாதுங்க..வேற எப்படி வசூல் பண்ணுறீங்க?’என்று இன்னொரு கேள்வி வந்து விழுந்தது. விடமாட்டார் போலத் தெரிந்தது. கத்தியை எடுத்துட்டு போய் கழுத்துல வைத்துவிடுங்கள் என்று சொல்லித்தான் தப்பிக்க வேண்டும் போலத் தெரிந்தது.

உண்மையிலேயே இந்தக் கேள்விக்கு என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. திடீரென்று யாரும் பணம் கொடுத்துவிட மாட்டார்கள். தொடர்ச்சியான செயல்பாட்டின் வழியாகவே நம்பிக்கையை உண்டாக்க முடியும். நம்பிக்கையை உண்டாக்குவதற்கு முடிந்தவரை முகமூடி அணியாமல் இருக்க வேண்டும். அரசியல், சமூகம், மதம் என எல்லாவற்றிலும் நாம் நினைப்பதை அப்படியே வெளிப்படையாகக் கொட்டிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். இப்படி ஓட்டைவாயாக இருப்பதனால் முத்திரைகள் விழாமல் தவிர்க்க வாய்ப்பில்லை. திமுக அனுதாபி, பாஜக ஆதரவாளன், ஜெயலலிதா விசுவாசி, காங்கிரஸூக்கு வேலை செய்வதவன் என்று எனக்கு எல்லா கட்சி சார்ந்தும் முத்திரை உண்டு. ஆளாளுக்கு ஒவ்வொரு விதமாக புரிந்து கொள்வார்கள். அதைப் பற்றி அலட்டிக் கொள்வதேயில்லை. நம்மை திடீரென்று பார்க்கிறவர்கள் அந்தச் சமயத்தில் நாம் சொன்ன கருத்துப்படி ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்வார்கள். ஆனால் தொடர்ந்து நம்மைப் பின் தொடர்கிறவர்களுக்கு நம்மைப் பற்றித் தெரியும். ஆனால் நம்மைத் தொடர்ந்து பின் தொடரச் செய்ய நம்மிடம் ஏதாவதொரு சுவாரஸியம் இருக்க வேண்டும். 

வாசித்து, படம் பார்த்து, மனிதர்களை உற்று நோக்கி என ஹோம்வொர்க் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கும். தலையில் கொம்பு முளைக்கும் போதெல்லாம் தயவு தாட்சண்யமில்லாமல் முறித்துக் கொள்ள வேண்டும். பொதுவெளியில் முத்திரைகளைத் தாண்டி நம்மைப் பற்றி உருவாகிற நம்பகத் தன்மைதான் முக்கியமானது. அப்படியானதொரு நம்பகம் கொண்டவர்கள்தான் நிதியளிக்கிறார்கள்.

விலாவாரியாகச் சொன்னேன். ‘எப்படி ப்லாக் ஆரம்பிப்பது?’ என்றார். இப்போதைக்கு விடமாட்டார்கள் போலத் தெரிந்தது. அதற்கு ஒரு அரை மணி நேரம். ஏழரை மணி ஆகியிருந்தது. கிளம்புகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்கள். 

ஏதோவொரு அரசியல் கட்சியில் இருக்கிறார். உள்ளூர் மக்களுக்கு அதையும் இதையும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். பணம் வசூலிக்க விரும்புகிறார். பெரிய கும்பிடு ஒன்றைப் போட்டு அனுப்பி வைத்தேன்.

இத்தகைய மனிதர்களிடம் சொல்வதற்கு ஒன்றேயொன்றுதான் இருக்கிறது. நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் Passion ஒளிந்து கிடக்கும். இதுதான் என்னுடைய Passion என்று நம்மால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. எழுதுவது, ஓவியம் வரைவது, நிழற்படங்கள் என்று எதையாவது நாம் வெளியில் சொல்லிக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் அதுதான்  உண்மையானதா என்று நமக்கே தெரியாது. மனதுக்கு பிடித்த காரியத்துக்கு தினசரி அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினால் போதும். அது என்ன செயலாக வேண்டுமானால் இருக்கலாம். ஆனால் அரை மணி நேரமாவது ஒதுக்கியே தீர வேண்டும். அப்படியான அர்ப்பணிப்புடன் செய்து கொண்டிருந்தால் அது நம்மை இழுத்துச் சென்றுவிடும். அதுதான் நம் பாதை என்று உறுதியாக நம்பலாம். 

வேறொரு இலக்கை லட்சியமாக வைத்துக் கொண்டு அதை அடைவதற்கு இதைச் செய்வோம் என்று கணக்குப் போட்டு காய் நகர்த்தினால் இலக்கும் தப்பிவிடும் நிகழ்காலமும் சொதப்பிவிடும். அடுத்தவர்கள் அவரவர் பாதையில் செல்லட்டும். அடுத்தவர்களைப் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை. நமக்கு எது சரிப்பட்டு வருமோ அதைச் செய்தால் போதும். நம்முடைய செயலுக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ற இடத்திற்கு நம்முடைய Passion கொண்டு போய் நிறுத்திவிடும். அவ்வளவுதான்.

Feb 26, 2017

நெடுவாசல்

தஞ்சை பகுதியில் மீத்தேன் திட்டம் என்று பெரிய கருவிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். மக்கள் எதிர்த்து முடக்கிய பிறகு புதுக்கோட்டை பகுதியில் ஹைட்ரோகார்பன் திட்டம் என்று கருவிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். பொறியியல் படிப்பின் போது படித்த வேதியியல் மறந்துவிட்டது. இணையத்தில் துழாவி, வேதியியல் படித்த நண்பர்களை விசாரித்தால் ஹைட்ரோகார்பன் மீத்தேன் எல்லாம் ஒன்றுக்குள் ஒன்றுதான். பெயரே சொல்வது போல ஹைட்ரஜனும் கார்பனும் சேர்வது ஹைட்ரோ கார்பன். அது ஒரு கார்பன் அணுவும் நான்கு ஹைட்ரஜன் அணுவும் சேர்ந்த மீத்தேனாகவும் (CH4) இருக்கலாம் அல்லது ஈத்தேனாகவோ புரேப்பேனாகவோ கூட இருக்கலாம். கார்பன் மற்றும் ஹைட்ரஜன் அணுக்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப பெயரும் பயன்பாடும் மாறுகிறது.

அப்படியென்றால் மீத்தேன் திட்டம் என்ற பெயரை மட்டும் ஹைட்ரோகார்பன் திட்டம் என்று சற்றே மாற்றிவிட்டு கடப்பாரையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. அப்பொழுது தஞ்சாவூர் இப்பொழுது புதுக்கோட்டை நெடுவாசல்.

ஹைட்ரோகார்பனை எடுத்து எரிபொருளாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ‘நாடு வளர்கிறது. தேவை பெருகுகிறது. இதைக் கூட எடுத்துக்க அனுமதிக்கவில்லையென்றால் எப்படி?’ என்று சில அரசியல்வாதிகள் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். ஹைட்ரோகார்பனை எடுப்பது என்பது புத்தம் புதிய திட்டமில்லை. உலகின் பல இடங்களில் நிலத்துக்கடியிலோ அல்லது கடலுக்கடியிலோ துளையிட்டு பல நிறுவனங்கள் தோண்டி எடுக்கின்றன. நடுக்கடலுக்குள் ஆழ்துளையிட்டு தோண்டியெடுக்கும் போது நமக்கு தெரியவா போகிறது? எங்கேயோ நடக்கிறது என்று அமைதியாக இருந்து கொள்வோம். ஆனால் மக்கள் வாழ்கிற பகுதிகளிலும் விவசாய நிலத்திலும் கருவிகளைக் கொண்டு வந்து உள்ளே இறக்கும் போது மக்கள அலறத்தான் செய்வார்கள்.

பா.ஜ.கவின் இல.கணேசன் ‘ஒரு நாடு நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு மாநிலம் தியாகம் செய்ய வேண்டாமா? ஒரு மாநிலம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு மாவட்டம் தியாகம் செய்ய வேண்டாமா? ஒரு மாவட்டம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு கிராமம் தியாக செய்ய வேண்டாமா? ஒரு கிராமம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு தனிமனிதன் தியாகம் செய்ய வேண்டாமா?’ என்று பேசிய வீடியோ இணைப்பைப் பார்க்க நேர்ந்தது. தியாகம் என்பது தாமாக முன்வந்து செய்வது. அரசாங்கத்தின் அதிகாரக் கரங்கள் வலுக்கட்டாயமாகத் துரத்தியடித்து அதற்கு தியாகம் செய்கிறார்கள் என்று பெயரையும் சூட்டுவார்கள் போலிருக்கிறது.


அரசியல்வாதிகள் மனசாட்சியில்லாமல் ஒரு திட்டத்தை ஆதரித்துப் பேசும் போது திட்டத்தின் பின்னணியில் இருக்கும் அரசியலையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நெடுவாசல் கிராமத்தில் ஹைட்ரோகார்பனை எடுக்கும் உரிமத்தை பெங்களூரைச் சார்ந்த ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனத்துக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். 

இந்நிறுவனம் குறித்து கூகிளில் தேடிப் பார்க்கலாம். 

ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனமானது கர்நாடகா மாநிலத்தைச் சார்ந்த முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஜி.மல்லிகார்ஜூனப்பாவுடையது. மத்திய கர்நாடகாவில் மிகப்பெரிய தொழிலதிபர் இவர். ஆரம்பத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் உறுப்பினராக இருந்து பிறகு பாஜகவின் சார்பில் மக்களவை உறுப்பினர் ஆனார். மல்லிகார்ஜுனப்பாவின் மகன் ஜி.எம்.சித்தேஸ்வரா 2016 ஆம் ஆண்டு வரைக்கும் மோடியின் மத்திய அமைச்சரவையில் கனரக தொழில்துறை இணையமைச்சராக இருந்தார். இவரது சகோதரர்கள்தான் ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இல.கணேசன் நெடுவாசல்காரர்களைப் பார்த்து ‘தியாகம் செய்’ என்று சொல்வதை இதனோடு இணைத்துத்தான் புரிந்து கொள்ளச் சொல்கிறது மனம். தம் கட்சிக்காரரின் நிறுவனத்திற்காக தியாகம் செய்யச் சொல்கிறார் போலிருக்கிறது என்று யோசிக்கத்தானே தோன்றும்? 

இந்த வருடம் பிப்ரவரி 15 அன்று பொருளாதார விவகாரத்திற்கான கேபினட் குழு பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையில் நடைபெற்றது. அந்தக் கூட்டத்தில்தான் 44 இடங்களில் ஹைட்ரோகார்பன்களைத் தோண்டியெடுக்கும் ஒப்பந்தங்களுக்கான அனுமதியை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றில் 28 இடங்கள் நிலத்திலும் 16 இடங்கள் கடலுக்குள்ளும் இருக்கின்றன. இந்த ஒப்பந்தங்களை வென்றவர்களுள் நெடுவாசலைத் தோண்டுவதற்கான அனுமதியைப் பெற்ற மேற்சொன்ன ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனமும் ஒன்று.

பொதுவாகவே மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைச் சிதைத்துக் கொண்டுவரப்படும் இத்தகைய திட்டங்களில் தனியார் நிறுவனங்கள்தான் கொழிக்கிறார்கள். ஒப்பந்தத்தை வென்றவர்களில் பத்து நிறுவனங்கள் அரசு சார் நிறுவனங்கள். பத்தொன்பது நிறுவனங்கள் தனியார் நிறுவனங்கள். இது தவிர ஒரு வெளிநாட்டு நிறுவனமும் பட்டியலில் இருக்கிறது. இப்படி நாற்பத்து நான்கு இடங்களில் தோண்டுகிறார்கள் அல்லவா? இதில் மொத்த வருமானம் 46,400 கோடி ரூபாய் இருக்கும் என்று கணக்குப் போட்டிருக்கிறார்கள். இதில் வெறும் 14,300 கோடி ரூபாய் அரசுக்கு வருமானம். மிச்சமெல்லாம் தோண்டியெடுக்கிற நிறுவனங்களின் பைக்குத்தான் செல்லும். அரசாங்கம் கணக்குப் போட்டதே 46,400 கோடி ரூபாய் என்றால் உண்மையான வருமானம் எவ்வளவு இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? சரி அரசாங்கம் கணக்கிடுற தொகையையே வைத்துக் கொண்டாலும் கூட அதில் பெரும்பங்கு தனியார் நிறுவனங்களுக்குத்தானே செல்கிறது?

அரசாங்கம் வருமானம் சம்பாதித்தால் கூட ‘சரி நாட்டு மக்களுக்கு பணம் போய்ச் சேரட்டும்’ என்று நெடுவாசல் மக்களிடம் தியாகம் செய்யச் சொல்லலாம். கர்நாடகக்காரரின் நிறுவனம் பிழைக்க, பாஜகக்காரன் சம்பாதிக்க ‘நெடுவாசல்காரன் தியாகம் பண்ணினா தப்பில்லை’ என்று இல.கணேசன் பேசுவதை எப்படிச் சரியென்று சொல்ல முடியும்?

வளர்ச்சித்திட்டங்களுக்கு நான் எப்பொழுதும் எதிரியில்லை. வளர்ச்சி என்பது inclusive ஆக இருக்க வேண்டும் என்கிற கட்சி நான். எல்லோரும் நன்றாக இருப்போம் என்பதுதான் தாரக மந்திரமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர மும்பைவாலாக்களும் உத்தரப்பிரதேசத்துக்காரனும் நன்றாக இருக்க தமிழகத்தின் ஒரு கிராமமோ அல்லது மாவட்டமோ தியாகம் செய்வதில் தவறில்லை என்று பேசுவதாக இருக்கக் கூடாது.

விவசாய நிலங்களை அழிப்பது, மரங்களை வெட்டுவது, மண்ணை மலடாக்குவது, குடிநீரை காலியாக்குவது போன்ற விளைவுகளை உண்டாக்குமானால் அது எத்தகைய திட்டமானாலும் நாம் நம்முடைய எதிர்ப்புணர்வை பதிவு செய்யத்தான் வேண்டும். தனியார் நிறுவனம் வருமானம் சம்பாதிப்பதற்காக ஒரு கிராமத்தை தொங்கவிட்டால் கிராம மக்களுக்காக குரல் எழுப்புவதில் என்ன தவறு?

வேலை வாய்ப்பை உருவாக்குகிறோம், தொழில்வளத்தைப் பெருக்குகிறோம் என்று காலங்காலமாகப் பேசிப் பேசியே வாழ்வதற்குத் தகுதியற்ற நிலமாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். அது எவ்வளவு பெரிய வளர்ச்சியாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. சற்றே பொறுத்திருக்கட்டும்மய்யா! விவசாயிகளின் நிலத்தைப் பறித்துத்தான் வளர்ச்சியைக் காட்ட வேண்டுமென்றால் அப்படியொரு வளர்ச்சி தேவையில்லை என்று உரக்கச் சொல்லலாம். தனியார் நிறுவனங்கள் லாபம் கொழிக்க எளிய கிராம மக்களின் வயிற்றில்தான் அடிக்க வேண்டுமா என்பதை இல.கணேசன் மாதிரியானவர்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

‘இவனுக்கெல்லாம் பொருளாதார விவகாரம் பற்றி என்ன தெரியும்?’ என்று கேட்கிறவர்கள் இணைப்பில் இருக்கும் விவரங்களை முழுமையாக ஒரு முறை வாசிக்கலாம். அரசாங்கமே வெளியிட்ட விவரங்கள்தான் இவை.

இந்தியாவின் எரிபொருள் தேவைகளைச் சமாளிக்க வெளிநாடுகளை எதிர்பார்ப்பதைக் குறைத்துக் கொள்ளலாம் என்று பிரதமர் சொல்வது நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் அதற்காக எத்தனை கிராமங்களைக் காவு கொடுக்கப் போகிறோம்? எரிபொருளுக்காக பல கிராமங்கள், சாலை மேம்பாட்டுக்காக பல கிராமங்கள், தொழிற்சாலைகளுக்காக இன்னும் பல கிராமங்கள் என்று ஏதாவதொரு காரணத்தைச் சொல்லிச் சொல்லி கிராமங்களை அழித்து விவசாயிகளுக்கு நஷ்ட ஈடு என்ற பெயரில் ஒரு தொகையைக் கொடுத்து அவர்களை விரட்டியடித்துவிட்டு எதைச் சாதிக்கப் போகிறோம்? 

தனியார் நிறுவனங்கள் கொள்ளை இலாபம் கொழிப்பதற்கு அப்பாவி கிராமத்து மக்களை பலி கொடுப்பது பாவமில்லையா? இந்தியாவின் முதுகெலும்பே கிராமங்கள்தான் என்பதையெல்லாம் வெறும் ஏடுகளில் மட்டும்தான் வாசித்துக் கொண்டேயிருக்கப் போகிறோமா? நாக்கில் நரம்பில்லாமல் பேசுவதற்கு முன்பாக இல.கணேசன் மாதிரியான பெரிய மனிதர்கள் எளிய மக்களை ஒரேயொரு வினாடி நினைத்துப் பார்க்கட்டும். 

Feb 25, 2017

புதிய பூமி

1900 வருடம் உலக மக்கட்தொகை வெறும் 160 கோடிதான். அடுத்த நூற்று பதினாறு வருடங்களில் 750 கோடிகள் ஆகியிருக்கிறது. பெருகுகிற வேகத்தை மட்டும் கவனித்தாலே நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள் ஒரு வெறுமை வந்துவிடும். கூட்டம் பெருகப் பெருக வளங்கள் அத்தனையும் குறைந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. மரங்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது. நீர்வளம் சுண்டுகிறது. காற்று மாசடைகிறது. இப்படியே இன்னுமொரு ஐம்பது அல்லது அறுபதாண்டுகளில் ஆயிரம் கோடிகளைத் தொட்டுவிடும் போது அடுத்து என்ன செய்வார்கள் என்று யூகிக்கவே முடிவதில்லை. 

மருத்துவத்துறையில் நோய்களுக்குத் தடுப்பூசிகளைக் கண்டுகொண்டேயிருந்தால் இன்னொரு பக்கம் புதுப்புது வைரஸ்கள் பரவிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. வெப்பநிலை அதிகமாகி துருவங்களில் பனி உருகி கடல்மட்டம் உயர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. பட்டியலே போடலாம். கூடிய சீக்கிரமே வாழவே தகுதியில்லாத நிலைமைக்கு பூமி தள்ளப்பட்டுவிடக் கூடும். அநேகமாக நம் தலைமுறை தப்பித்துவிடும். நமது பிள்ளைகளின் இறுதிக் காலமே நரகமாகிவிடக் கூடும். பேரன் பேத்திகளின் காலமெல்லாம் கஷ்டம்தான். ‘இவன் கதை விடுறாண்டா’ என்றெல்லாம் நினைக்க வேண்டியதில்லை. மீண்டுமொருமுறை நூறாண்டுகளுக்கு முன்பும் இன்றைக்குமான மக்கட்தொகை வித்தியாசத்தை மட்டும் கணக்கிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

செவ்வாயில் நீர் இருக்கிறதா? அண்டத்தில் வேறு எங்காவது வாழ்வதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கின்றனவா என்பதையெல்லாம் தேடிக் கொண்டேயிருக்கக் காரணம் இதுவாகத்தான் இருக்கும். ஒருவேளை அப்படியொரு கிரகத்தைக் கண்டறிந்துவிட்டால் உலகத்தில் இருக்கும் ஆயிரம் கோடி பேரையுமா அழைத்துச் செல்லப் போகிறார்கள்? வல்லவர்கள், அதிகாரமிக்கவர்கள் பணம் படைத்தவர்கள் சென்றுவிடக் கூடும். மிச்சம் மீதி இருப்பவர்கள் இங்கேயே நைந்து சாக வேண்டியதுதான்.

Exoplanets - நம்முடைய சூரிய குடும்பத்திற்கு அப்பால் இருக்கக் கூடிய கோள்களை எக்ஸோப்ளானட் என்கிறார்கள்- அப்படியான கோள்கள் ஏழு இருப்பதைக் கண்டறிந்திருப்பதாக நாஸா அறிவித்த போது மேலே சொன்னதுதான் தோன்றியது. கிட்டத்தட்ட பூமியை ஒத்த உருவத்தில், பாறைகளால் ஆன இந்தக் கோள்களில் நீர் இருக்கிறதா? பாக்டீரியா இருக்கின்றனவா என்றெல்லாம் இனி மேல்தான் தோண்டித் துருவப் போகிறார்கள். ஆனால் இங்கேயிருந்து செல்ல வேண்டுமானால் நமக்கு நாற்பதாண்டு காலம் தேவைப்படும். எந்த வேகத்தில் சென்றால் நாற்பதாண்டு காலம் என்பதில்தான் பிரச்சினையே- ஒளியின் வேகத்தில் செல்ல வேண்டுமாம். அதாவது வினாடிக்கு மூன்று லட்சம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில். அந்த வேகத்தில் சென்றாலே நாற்பதாண்டுகள் வேண்டும். இப்போதைக்கு நம்மவர்களிடம் இருக்கும் அதிகபட்ச வேகம் மணிக்கு நாற்பதாயிரம் கிலோமீட்டர்தான். இந்த வேகத்தில் சென்றால் கிரகங்களை சென்றடையவே பல நூறாண்டுகள் ஆகக் கூடும்.

கிழிஞ்சது ஜம்பாடி லுங்கி!

ஒருவேளை அப்படியொரு கிரகத்தைக் கண்டறிந்து சோதனைகளை எல்லாம் செய்து பார்த்து மனித வாழ்வு அங்கே சாத்தியம் என்ற முடிவுக்கு வந்தால் ஒரு பெரிய வண்டியை தயார் செய்து உலகம் முழுக்கவுமிருந்து சில ஆயிரம் மனிதர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பி வைப்பார்கள். ஆனால் போய்ச் சேரும் போதே கிழவனாகி செத்து போய்விட மாட்டார்களா?


சமீபத்தில் ஒரு படம் வந்திருக்கிறது. Passengers. முதல் பாதி நன்றாக இருக்கும். இரண்டாம் பாதி ஹாலிவுட் படங்களுக்கேயுரிய உட்டாலக்கடி கப்ஸாக்கள். ஐந்தாயிரம் பேர்களைச் சுமந்து கொண்டு விண்வெளிக்கப்பல் பறந்து கொண்டிருக்கிறது. நூற்றியிருபது ஆண்டுப்பயணம் அது. அதனால் அத்தனை பேர்களையும் செயலற்ற (Hypernate) நிலைக்குக் கொண்டு போய் படுக்க வைத்திருப்பார்கள். அந்த கிரகத்தை அடைவதற்கு நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பாகத்தான் விழிப்பே வரும். அப்படித்தான் திட்டமிட்டிருப்பார்கள். ஆனால் இடையில் ஒருவனுக்கு விழிப்பு வந்துவிடும். பயணத்தின் இடையில் முப்பதாண்டு காலம் கழித்து எழுந்துவிடுவான். விண்வெளிக் கப்பல் முழுவதுமே ஆட்டோமேடிக் என்பதால் இவன் கேட்கிற எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைக்கும். ஆனால் ஒரு மனிதன் கூட அருகாமையில் இல்லை. இன்னமும் தொண்ணூறு ஆண்டுகாலம் இப்படியே பயணிக்க வேண்டும் என்பது அவனை அலறச் செய்துவிடும். அதனால் ஒரு பெண்ணை எழுப்பிவிட்டுவிடுவான். அவளுடன் காதல் வரும். கசமுசா நடக்கும். அவளுக்கு ஒரு கட்டத்தில் உண்மை தெரிந்து சண்டை பிடிக்கும் தருணத்தில் இன்னொரு மனிதன் எழுந்து வருவான்.

விண்வெளிக்கப்பலில் நிறையக் கோளாறுகள் இருப்பதை இடையில் எழுந்த ஆள் கண்டுபிடித்துத் தந்துவிட்டு அவன் இறந்து போய்விட அதன் பிறகு அனைத்துமே ஹாலிவுட் மசாலா. லாஜிக் ஓட்டைகள், நம்ப முடியாத புருடாக்கள் என்று கடுப்புதான். ஆனால் நமக்கான புதிய விஷயத்தைக் காட்டுகிற எந்த படைப்பையுமே ஏதாவதொருவிதத்தில் நாம் பொருட்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. இந்தப் படம் அப்படியான புதிய விஷயங்களைக் காட்டுவதனாலேயே சிபாரிசும் செய்யலாம்.

நாஸா புதிய கிரகங்களைக் கண்டுபிடித்தாக அறிவித்தவுடன் கூகிள் தனது டூடிளாக இந்தச் செய்தியைத்தான் வைத்திருந்தது. இது அவ்வளவு முக்கியமான செய்தியா என்று துழாவிக் கொண்டிருந்தேன். இன்னமும் நிறைய ஆராய்ச்சிகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இன்னும் பல வருடங்கள் ஆகக் கூடும். சிறுவனாக இருந்த போது செவ்வாயில் மனிதர்கள் வாழ முடியும் என்றார்கள். இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகும் அதற்கான சாத்தியங்கள் உறுதியாகச் சொல்லப்படவில்லை. இனி இருபது வருடங்கள் கழித்து இப்பொழுது கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் TRAPPIST-1 பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். இன்னொரு கிரகத்தைக் கண்டுபிடித்து மனிதர்கள் வாழ்வதற்கான சாத்தியங்களைத் தோண்டித் துருவி அங்கே மனிதர்கள் சென்று வாழலாம் என்பதெல்லாம் வானமேறி வைகுந்தம் போவது மாதிரிதான்.

இருக்கிற பூமியை பாதுகாக்கிற வழியைப் பார்ப்பதுதான் கூரை ஏறி கோழியைப் பிடிக்கிற கதை. கோள்களைக் கண்டறிந்தோம், நட்சத்திரங்களை எண்ணிப்பார்த்தோம் என்றெல்லாம் செய்தி வரும் போது முதலில் நம்மூரில் இருக்கிற மரங்களைக் காப்பாற்ற வழியைப் பாருங்கள் என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. விண்வெளி ஆராய்ச்சியை சிறுமைப்படுத்துவதான அர்த்தத்தில் இதைச் சொல்லவில்லை. அத்தகையை செய்திகளைவிடவும் முக்கியமானது நாம் இழந்து கொண்டிருக்கிற பூமியைப் பற்றிய செய்திகள் என்பது. அதைத்தான் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

Feb 22, 2017

இரு பெண்கள்

கொச்சியில் வசிக்கும் ராதாகிருஷ்ணன் பல வருடங்கள் அமெரிக்காவில் இருந்தவர். இந்தியா வந்த பிறகு ஈ-பே நிறுவனத்தில் பணியாற்றினார். சில காரணங்களுக்காக அந்நிறுவனத்தைவிட்டு வெளியேறியவர் இப்பொழுது கொச்சியில் ஒரு சிறு நிறுவனத்தின் தூண்களில் ஒருவராக இருக்கிறார். அந்த நிறுவனம் சேர்தலா என்னுமிடத்தில் இருக்கிறது.

அவ்வப்பொழுது அலைபேசியில் பேசிக் கொள்வோம். சில வாரங்களுக்கு முன்பாக அழைத்த போது ஒரு கல்லூரியின் வளாக நேர்முக தேர்வில் இருந்தார். யாராவது கேம்பஸ் இண்டர்வியூ நடத்துவதாகவோ, தமது நிறுவனத்தில் ஆட்களுக்கான தேவை இருப்பதாகவோ சொல்லும் போது மூக்கு வியர்த்துக் கொள்ளும். யாரையாவது உள்ளே தள்ளிவிடும் வாய்ப்பு அது. ‘வேலைக்கு ஆள் எடுக்கறீங்களா?’ என்றேன். அது வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்வு இல்லை.

சேர்தலாவில் நிறுவனம் நடத்துவதால் கேரள அரசாங்கம் சில சலுகைகளை வழங்குகிறது. சலுகைகளைப் பெற்றுக் கொண்டவர்கள் அதற்கு பிரதியுபகாரமாக அரசுக் கல்லூரி மாணவர்கள் இருபது பேர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சியளிக்கிறார்கள். Data analytics பயிற்சி. ஒரு மாத கால இலவசப் பயிற்சி இது. கல்லூரி முடித்து வெளியே வரும் போது வேலை தேடுவதற்கு இந்தப் பயிற்சி உதவக் கூடும். ஒருவேளை அவர்கள் நிறுவனத்தில் வேலை வாய்ப்பு உருவானால் இருபது பேரில் சிறப்பாகச் செயல்படுகிற ஒன்றிரண்டு பேர்களை அவர்களே வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வார்கள்.

‘இருபது பேர்ல ரெண்டு பேருக்கு தமிழ்நாட்டிலிருந்து வாய்ப்பு தர முடியுமா?’ என்றேன். எனக்கு அப்பொழுது எந்த மாணவரை அனுப்ப வேண்டும் என்று தெரியாது. வாய்ப்பு கிடைப்பதுதான் அரிது. வாய்ப்பைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் ஆட்களுக்கா பஞ்சம்? 

‘It should not be problem. எதுக்கும் நான் மேலாண்மையில் பேசிவிட்டுச் சொல்கிறேன்’ என்றார். அவர்கள் சரி என்று சொல்லிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. உடனடியாக அரசு உதவி பெறும் கல்லூரியொன்றில் பேசினேன். துறைத்தலைவர் தொடர்புக்கு வந்தார். அவரிடம் விவரங்களைச் சொன்னேன்.

‘சார்...வேலை கிடைக்கும்ன்னு சொல்ல முடியாது..ஆனா மாணவர்களுக்கு இது நல்ல வாய்ப்பு..வெளியுலகம் தெரியும்’ என்றேன். அந்தக் கல்லூரியில் முப்பத்தைந்து மாணவர்கள் எம்.சி.ஏ படிக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் விவசாயிகள் அல்லது விவசாயக் கூலிகளின் பிள்ளைகள். 

‘கொச்சின் சென்று வருகிற செலவு, அங்கே தங்குவதற்கான விடுதிச் செலவு என எல்லாவற்றையும் நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து கொடுத்துவிடலாம். நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய அதே சமயம் வசதியில்லாத மாணவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுங்கள்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். சேர்தலா, எர்ணாகுளத்திலிருந்து முக்கால் மணி நேர பேருந்து பயண தூரத்தில் இருக்கிறது. அதனால் சேர்தலாவிலேயே ஒரு விடுதி இருந்தால்தான் மாணவர்கள் தங்குவதற்கு வசதியாக இருக்கும். அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் ராதாகிருஷ்ணனே பார்த்துக் கொண்டார்.

அன்று மாலையே துறைத்தலைவர் அழைத்து இரு மாணவிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார். மகேஸ்வரி, ரேணுகாதேவி. இரண்டு மாணவிகளையும் தனித்தனியாக அழைத்துப் பேசினேன். இருவருக்குமே தந்தை இல்லை. அம்மாக்கள் விவசாயக் கூலிகள். நல்ல மதிப்பெண் சதவீதம் வைத்திருக்கிறார்கள்.

விவரங்களைச் சொல்லி ‘கொச்சி போறீங்களா?’என்றேன். சம்மதம் சொன்னார்கள். ராதாகிருஷ்ணனிடம் இரண்டு பெண்களின் அலைபேசி எண்களையும் கொடுத்திருந்தேன். அவர் ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டார். இரண்டு பெண்களும் ஒரு மாதம் தங்கி உணவருந்த எட்டாயிரம் ரூபாய். சென்று வர ஆயிரம் ரூபாய். மொத்தம் ஒன்பதாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலை நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

வேலை தருகிறார்களோ இல்லையோ- கிராமப்புறத்திலிருந்து தமிழ் வழிக்கல்வியில் படித்து மேலே வந்திருக்கும் இத்தகைய விவசாயக் கூலிகளின் குழந்தைகளுக்கு இப்படியெல்லாம் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்று காட்டுவதே கூட சிறந்த உதவியாக இருக்கும். அதுவும் வேலை வாய்ப்பு மிகுந்த ஏரியா இது. இத்தகைய படிப்புகளில் முப்பது நாட்கள் பயிற்சி என்றால் பல்லாயிரக்கணக்கில் கறந்துவிடுவார்கள். இலவசமாகச் செய்து கொடுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும். நிறுவனத்தின் பெயரை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடலாமா என்று தெரியவில்லை. அதனால் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை.

ரேணுகாதேவியும் மகேஸ்வரியும் நான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள். பத்து நாட்களுக்கான பயிற்சி முடிந்திருக்கிறது. மிகவும் திருப்தியாக உணர்கிறார்கள்.

இந்தச் செய்தியை பொதுவெளியில் எழுத ஒரே காரணம்தான் - வேலை வாய்ப்புகள், பயிற்சிகள் குறித்தான வாய்ப்புகள் இருப்பின் தகவல் தெரிவித்தால் எங்கோ ஒரு கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் சரியான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்துவிடுகிறேன். இப்படிச் சொல்லும் போது கொஞ்சம் பயமாகவும் இருக்கிறது- Forward மின்னஞ்சல்கள், கண்ணில்படும் விளம்பரங்களையெல்லாம் அனுப்பி வைத்துவிடுவார்கள். அப்படி எதையும் அனுப்ப வேண்டாம். தனிப்பட்ட முறையில் நிறுவனத்தில்/வாய்ப்பில் தங்களால் தாக்கத்தை (influence) ஏற்படுத்த முடியுமெனில் அனுப்பி வைக்கவும்.

இதெல்லாம் நம்மைப் பொறுத்தவரைக்கும் ஐந்து நிமிட வேலை, ஒன்றிரண்டு அலைபேசி அழைப்புகளோடு முடிந்துவிடுகிற காரியங்கள்தான். ஆனால் யாரோ ஒரு மாணவனுக்கு அது எதிர்காலமாக இருக்கக் கூடும். நமக்கு மிகச் சாதாரணமான விஷயங்கள் எல்லாம் இங்கு பலருக்கும் அசாதாரணமான பிரம்மாண்டம் என்பதை மட்டும் மனதில் நிறுத்திக் கொண்டால் போதும். எவ்வளவு சிறிய வாய்ப்பையும் நாம் உதாசீனப்படுத்த மாட்டோம்.

Feb 21, 2017

தடுப்பூசியும் குழப்பங்களும்

சில வாரங்களுக்கு முன்பாக உறவினர் ஒருவர் அழைத்து ‘எம்.ஆர். தடுப்பூசியைக் குழந்தைகளுக்கு போடுவதில் தவறொன்றும் இல்லை அல்லவா?’ என்றார். அப்பொழுது இது குறித்து ஒன்றும் தெரியவில்லை. இது நாமாகவே பதில் சொல்லுகிற விஷயமும் இல்லை. சில மருத்துவர்களை அழைத்துக் கேட்ட போது ‘அதெல்லாம் பிரச்சினையில்லை...போடச் சொல்லுங்க’ என்றார்கள். அதையே அந்தப் பெற்றோரிடமும் சொன்னேன். ஆனால் பதில் சொல்லும் போது மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் ‘மருத்துவர்களிடம் கேட்டேன்..அவர்கள் போடச் சொல்கிறார்கள்’ என்று பாரத்தை மருத்துவர்கள் மீது இறக்கி வைத்து பதில் சொன்னேன். அதற்கடுத்த சில நாட்களில் மேலும் ஒன்றிரண்டு பெற்றோரிடமும் இதே ரீதியிலான உரையாடல் தொடர்ந்தது. கவனமாக பதில் சொன்னாலும் சற்றே பதறாமல் இல்லை. அடுத்தவர்களின் குழந்தைகளுக்கு என்றால் மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்; நம் குழந்தைக்கு கேட்கும் போது என்ன முடிவை எடுப்பது?

குழப்பம்தான்.

நேற்று தமிழக அரசு ஒரு புள்ளிவிவரத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் மட்டும் ஒரு கோடியே எண்பது லட்சம் குழந்தைகளுக்கு இந்தத் தடுப்பூசி போடுகிற இலக்கு இருக்கிறது. கடந்த இருபது நாட்களில் அறுபது லட்சம் குழந்தைகளுக்கு போட்டிருக்கிறார்கள். இன்னமும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு குழந்தைகள் பாக்கி. எப்படியும் ஐம்பது லட்சம் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போடாமல் தவிர்த்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றுகிறது. ஓசூரிலிருந்து தினமும் அலுவலகம் வந்து போகிற நண்பர் ‘எதுக்குங்க ரிஸ்க்?’ என்றார். அவரது குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போடவில்லை. கணவனும் மனைவியும் படித்தவர்கள். நல்ல வசதி. ஆனால் இப்படியொரு முடிவை எடுக்கிறார்.

தட்டம்மை- ரூபெல்லா (எம்.ஆர்) தடுப்பூசி விவகாரத்தில் உண்டாகியிருக்கும் இந்த குழப்பங்களுக்கு படித்தவர்களும், நடுத்தர வர்க்கத்தினரும்தான் காரணம் என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். ஆமாம். அவர்கள்தான் காரணம். எல்லாவற்றையுமே அரையும் குறையுமாக தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம். நம்மைச் சுற்றி சதி பின்னப்பட்டிருப்பதாக நம்பிக் கொள்கிறோம். சரியோ தவறோ- நாமாகவே ஒரு முடிவுக்கு வருகிறோம். யார் எதைச் சொன்னாலும் ‘அப்படியும் இருக்குமோ?’ என்று குழம்பி அடுத்தவர்களையும் குழப்புகிறோம். 

முழுமையாக விவரம் தெரிந்தவர்களும் தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள். எதுவுமே கேள்விப்படாதவர்களும் தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள். வாட்ஸப், ஃபேஸ்புக் என்று வைத்துக் கொண்டு அல்லோலப்படும் அரைகுறைகளின்பாடுதான் பெரும் திண்டாட்டமாக இருக்கிறது. உண்மையிலேயே தெளிவடைய முடியவில்லை. இதுவரையிலும் தடுப்பூசிகளுக்கு இவ்வளவு பெரிய குழப்பம் எப்பொழுதாவது வந்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. போலியோவுக்கு ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம், பள்ளிக்கூடங்கள் என்று ஒரே நாளில் சகல இடங்களிலும் முகாம்களை அமைத்து ஊற்றிவிடுகிறார்கள். வழியில் போகிற வருகிற குழந்தைகளையெல்லாம் அழைத்து ஊற்றும் போது யாரும் எதிர்ப்பு சொல்வதில்லை. இந்த எம்.ஆர் தடுப்பூசியின் குழப்பத்திற்கு காரணமே பள்ளிகளிலிருந்து கொடுத்து அனுப்பிய ஒப்புதல் விண்ணப்பம்தான் என்று நினைக்கிறேன். 

‘உங்கள் குழந்தைக்கு தடுப்பூசி போடவிருக்கிறோம். எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. நாளைக்கு ஏதாச்சும்ன்னா நீங்கதான் பொறுப்பு’ என்று சொல்லாமல் சொன்னால் திக்கென்று இருக்குமா இருக்காதா? இப்படி பொறுப்பைத் துறந்து ‘எல்லாத்தையும் நீங்களே பார்த்துக்குங்க’ என்றால் அரையும் குறையுமாக இருக்கும் நடுத்தரவர்க்கத்தினர் குழம்பத்தான் செய்வார்கள். நோயைத் தடுக்கிறோம் என்ற பெயரில் ஏதாவது வம்பு வந்து சேர்ந்துவிடக் கூடாது என்று யோசிப்பதை எப்படித் தவறு என்று சொல்ல முடியும்? நமக்கு என்றால் கூட ஆனது ஆகட்டும் என்று நினைக்கலாம். குழந்தையை எப்படி விட்டுக் கொடுக்க முடியும்?

‘அமெரிக்கா நம்மையெல்லாம் வைத்து டெஸ்ட் செய்யுதாமா’ என்று எங்கிருந்தோ கிளம்புகிற செய்திகளையெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லைதான். ஒருவேளை- அதில் உண்மை இருந்து தொலைந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று பதறாமல் இருக்க முடிவதில்லையே. நம் ஊரில் அரசாங்கமும் அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் ‘இதையெல்லாம் செய்யமாட்டார்கள்’ என்று வரையறை ஏதாவது இருக்கிறதா? காசு கிடைக்குமென்றால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயங்காதவர்கள் என்றுதானே இவர்களைப் பற்றி பிம்பப்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம். அமெரிக்க மருந்துக் கம்பெனி கோடிகளைக் கொட்டிக் கொடுத்திருப்பான். இவர்கள் தலையை ஆட்டியிருப்பார்கள் என்றுதான் மனம் நம்பச் சொல்கிறது. இவர்களின் பரிசோதனைக்கு நம் குழந்தை பலியாகிவிடக் கூடாது என்று சாமானிய மனிதனின் மனநிலையில் இருந்து யோசிப்பதில் என்ன தவறு?

எல்லாவற்றிலும் நடுத்தர வர்க்கத்தையும் எளிய மனிதர்களையும் குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. 

என்னால் மருத்துவர்களிடம் பேச முடிகிறது. ஒரு மருத்துவரினால் தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லையென்றால் இன்னொரு மருத்துவரிடம் கேட்டுக் கொள்ள முடிகிறது. இந்த நாட்டில் ஒவ்வொரு தகப்பனுக்கும் இது சாத்தியம் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? கூலிக்குச் செல்கிறவனிடம் ஒரு விண்ணப்பத்தைக் கொடுத்து ‘வேணும்ன்னா போட்டுக்க..நாளைக்கு எங்களைக் கேட்கக் கூடாது’ என்று சொன்னால் அவன் ‘இந்த சங்காத்தமே வேண்டாம்’ என்று சொல்வதை எப்படி தவறென்று சொல்ல முடியும்?

அப்படித்தான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தடுப்பூசிக்கு நான் எதிரியில்லை. ஒரு எளிய தகப்பனாக இருந்து இந்த விவகாரத்தைப் பார்க்கும் போது பயமாகத்தான் இருக்கிறது. இப்படியொரு பயம் ஏன் உண்டாகியிருக்கிறது என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். பெற்றோரிடமிருந்து எதற்காக இப்படியொரு ஒப்புதல் விண்ணப்பத்தை அரசாங்கம் கேட்டது என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். பெற்றோரிடம் எழுத்துப்பூர்வ அனுமதியெல்லாம் கேட்காமல் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போட்டிருந்தால் யாரும் எதுவும் கேட்டிருக்கப் போவதில்லை. இத்தனை விவாதங்கள் உண்டாகி நினைத்தவர்கள் எல்லாம் மருத்துவர்கள் ஆகியிருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. அரசாங்கமே அதற்கான இடத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. 

‘அரசாங்கத்துக்கே சந்தேகம் இருக்கிறதோ?’ என்ற குழப்பத்தை ஏன் விளைவித்தார்கள் என்று அரசுதான் விளக்க வேண்டும்.

ஒரு சாரார் சொல்வதைப் போல அரசாங்கமும் கார்போரேட் நிறுவனங்களும் செய்கிற ‘சதி’க்கு எம் பிள்ளைகளை சோதனை எலிகளாகவும் கொடுக்க விரும்பவில்லை. இன்னொரு சாரார் சொல்வதைப் போல ‘தடுப்பூசி போடவில்லையென்றால் அது உன் குழந்தைக்கு நீ செய்கிற துரோகம்’ என்ற பழிச்சொல்லையும் தாங்க விரும்பவில்லை. ஒரு எளியவனாகக் கேட்பதெல்லாம் அரசாங்கத்திடமிருந்து மிகச் சாதாரண விளக்கத்தை மட்டும்தான்.

மாங்கா

ஜப்பான் ஒரு முறை சென்றிருக்கிறேன். அவர்களைக் காமிக்ஸ் பிரியர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். தொடரூர்திகளில், ஓய்விடங்களில் என பார்க்கும் இடங்களிலெல்லாம் காமிக்ஸூம் கையுமாக வயது வித்தியாசமில்லாமல் இருப்பதை கவனிக்கலாம். அது வெறும் காமிக்ஸ் இல்லை. ‘அதுக்கு பேரு மாங்கா’ என்று சமீபத்தில்தான் தெரியும். கருப்பு வெள்ளை ஓவியங்கள். ஜப்பானில் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளில் புரளுகிற தொழில் அது. மொத்த மதிப்பு முப்பது நாற்பதாயிரம் கோடி ரூபாய்களைத் தாண்டும் என்று சில இணையக் கட்டுரைகளில் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

காமிக்ஸ் என்றால் வெறுமனே த்ரில் அல்லது ரொமான்ஸ் என்றில்லாமல் கிட்டத்தட்ட எல்லாவிதமான வகைமைகளையும் உள்ளடக்கியது மாங்கா. ஃபோர்னோகிராபி வரைக்கும் உண்டு. மாங்கா ஓவியங்கள் பெரும்பாலும் தொடராக வெளிவருகின்றன. பிரசுரத்திற்குப் பிறகு கிடைக்கிற வாசக வரவேற்பைப் பொறுத்து அனிமேஷன் படங்களாகவும் வெளிவருகின்றன. இப்படி எழுத்தாளர், ஓவியர்கள், அனிமேஷன் தயாரிப்பாளர்கள் என்று ஏகப்பட்ட பேருக்கு இதுவொரு தொழிலாகவே இருக்கிறது.

தமிழில் நிலைமை அப்படியா இருக்கிறது? அதிகபட்சமாக ஆயிரம் ரூபாய் எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும். அதைவிட சற்றே அதிகமாக பதிப்பாளருக்குக் கிடைக்கும்- அதுவும் ஓரளவு கவனம் பெற்ற புத்தகமாக இருந்தால்.

மாங்கா பற்றித் தெரிந்து கொண்ட பிறகு வாசிப்பதில் எத்தனை வகைகள் இருக்கின்றன என்பதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வெறுமனே எழுத்துருவோடு நின்று கொள்ள வேண்டியதில்லை. படைப்பாளனுக்கும் வாசகனுக்குமான உறவு எந்த வடிவில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஓவியங்கள், அனிமேஷன் என்று படைப்பானது எப்படியொரு உருவில் வேண்டுமானாலும் வாசகனை அடையலாம். ஆனால் விதவிதமான வடிவங்கள் குறித்து தொடர்ந்து பரீட்சார்த்த முயற்சிகள் நடந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். வடிவங்கள் உருமாறி, இன்னொரு வடிவம் பெற்று வேறொரு உருவத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கும் போது ‘இப்போவெல்லாம் யார் சார் படிக்கிறாங்க?’ என்கிற புலம்பலுக்கு அவசியமே இருக்காது.

தமிழில் அத்தகைய முயற்சிகள் வெகு குறைவு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எழுத்துரு, படங்கள் தவிர வேறு பெரிய முயற்சிகள் எதுவுமில்லை. வாசிப்பவனுக்கு வித்தியாசமான அனுபவங்களும் இல்லை. முன்பெல்லாம் பேருந்துகளில் ஏறி ஏதாவதொரு சஞ்சிகையை வாங்கிப் புரட்டுபவர்கள் இருந்தார்கள். இன்றைக்கு பேருந்து நிலைய புத்தகக் கடைகளில் விசாரித்துப் பார்த்தால் வியாபாரத்தில் பெரிய அடி விழுந்திருப்பதைச் சொல்வார்கள். செல்ஃபோன்கள் யாருடைய நேரத்தையும் தின்று தீர்ப்பதற்கான வஸ்துவாக மாறியிருக்கிறது. அதிலும் வாசிப்பதைவிடவும் விரல் நுனியால் உருட்டி ஓட்டுகிறவர்கள்தான் அதிகம்.

நம் ஊரில் காமிக்ஸ் என்றால் என்றால் அது சிறுவர்களுக்கானது என்பதோடு நின்றுவிட்டது. அதன் சாத்தியங்கள் இன்னமும் விரிவடையலாம்.

மாங்கா வடிவில் வரும் படைப்புகளை மொழிமாற்றம் செய்வதும் எளிது. திணற வேண்டியதில்லை.

கணபதி சுப்ரமணியம் தமிழில் மாங்கா முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார். ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றியவர். தற்பொழுது சென்னையில் வசிக்கிறார். ஜீவகரிகாலனின் ‘அது ஒரு கனவு’ சிறுகதையை மாங்கா ஓவியங்களாக்கி அதை ஒரு புத்தக வடிவில் கொண்டு வருகிறார்களாம். இந்தச் செயல்பாட்டுக்கு வாசகர்களின் தரப்பில் கிடைக்கவிருக்கிற வரவேற்பைப் பொறுத்து வேறு சில கதைகளையும் இப்படி உருவாக்குகிற திட்டமிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

அது ஒரு கனவு’ சிறுகதையின் முதல் பகுதியை வாசித்துவிட்டு மாங்காவையும் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லலாம். கருத்துகளையும் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். கணபதி சுப்ரமணியத்திற்கு இணைப்பைக் கொடுத்துவிடுகிறேன். 


ஜிரொ டனிகூசி என்கிற மாங்கா ஓவியரைப் பற்றிய சிறுகுறிப்பை சமீபத்தில் ஒத்திசைவு எழுதியிருக்கிறார். 

Feb 20, 2017

பரப்பன அக்ரஹாரா- பார்ட் 2

பரப்பன அக்ரஹாராவுக்கு நேற்று மாலை சென்றிருந்தேன். தமிழ்நாட்டு பதிவு எண் கொண்ட வண்டியாக இருந்தால் உள்ளேயே விடமாட்டார்கள். என்னிடம் இருப்பது கர்நாடகா வண்டி. நிறுத்த மாட்டார்கள். அப்படியே நிறுத்தினாலும் தத்தகப்பித்தக்கா கன்னடத்தை வைத்து ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி உள்ளே நுழைந்துவிடுவேன். என்ன காரணம் என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. கம்பெனி சீக்ரெட். கடந்த முறை ஜெயலலிதா உள்ளே இருந்த போது கூட்டம் நிரம்பிக் கிடந்தது. தள்ளுவண்டிக் கடையெல்லாம் புதிது புதிதாக முளைத்திருந்தன. எம்.எல்.ஏ, எம்.பிக்களும் தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் கடலைக்காயும் நெல்லிக்காயும் வாங்கிக் கொறித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

நேற்று ஈயாடவில்லை. 

‘உண்மையிலேயே உள்ளேதான் இருக்கிறார்களா?’ என்று சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. சிறை வளாகத்துக்குள் குன்ஹா தீர்ப்பளித்த செசன்ஸ் நீதிமன்றம், பரப்பன அக்ரஹாரா காவல் நிலையம் ஆகியவற்றையெல்லாம் தாண்டி ஐநூறு மீட்டர் சென்று இடது பக்கமாகத் திரும்பினால் காவலர் குடியிருப்பு உண்டு. அதுவரைக்கும் சென்று பார்த்தாலும் கூட ஒரு கரைவேட்டியும் கண்ணில்படவில்லை. ஆச்சரியமாக இருந்தது. வீட்டிற்கு வந்து சொன்னேன். ‘ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று பார்வையாளர்களை அனுமதிப்பார்களா?’ என்று கேட்டார்கள். தர்க்க ரீதியான கேள்வி. ஆனால் கடந்த முறை ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் கூட்டமிருந்தது. மற்ற நாட்களிலாவது வேலைக்குச் செல்ல வேண்டுமே என்கிற எண்ணம் எனக்கு இருக்கும். சனி, ஞாயிறுகளில் அப்படியில்லை. காலை உணவை முடித்துவிட்டு வளாகத்திற்குள் சென்றால் மாலை வரை அங்கேயேதான் குடியிருப்பேன். 

வீட்டிலிருந்து அழைத்து ‘சாப்பிட வரலையா?’ என்பார்கள். சிறை வளாகத்திற்குள்ளேயே கட்சிக்காரர்களுக்கு உணவு வழங்குவார்கள். ‘ஜெயில்லையே சாப்பிட்டுட்டேன்’ என்று சொல்லி அதிர்ச்சியெல்லாம் கொடுத்திருக்கிறேன். மாலை ஆறு மணிக்கு காவலர்கள் விசிலடித்து எல்லோரையும் துரத்திவிடுவார்கள். அத்தனை வெள்ளையும்சுள்ளையும் வெளியேறிய பிறகு கடைசியாக வெளியேறுவதுதான் என்னுடைய வழக்கமாக இருந்தது. 

நேற்று அப்படியில்லை. சென்ற வேகத்தில் திரும்பிவிடலாம். யாருமில்லாத டீக்கடையில் நமக்கு என்ன வேலை? உடனடியாக வீடு திரும்ப மனமே இல்லை. ஆனால் வேறு வழியில்லை. 

இன்று காலையிலும் சென்றிருந்தேன். பத்தரை மணி இருக்கும். நேற்றைய தினமாவது காவலர் குடியிருப்பு குழந்தைகள் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்று மயான அமைதி. சற்றே ஓங்கிக் கத்தினால் சிறைக்குள் இருப்பவர்களுக்கு காது கேட்டுவிடும். ‘நிஜமாவே சின்னம்மா உள்ள இருக்காங்களா?’ என்று கேட்கலாம் என்றுதான் தோன்றியது. எதுக்கு வெட்டி வம்பு என்று அமைதியாக இருந்து கொண்டேன். ஊடகவாசிகளும் யாருமில்லை. தடுப்பரண்களைப் போட்டு பத்து காவலர்கள் நிழலில் அமர்ந்து கதையடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

அநேகமாக இன்னமும் சில தினங்களில் அவரை தமிழகச் சிறைச்சாலைக்கு மாற்றிவிடுவார்களாம். அப்படித்தான் பேசிக் கொள்கிறார்கள். அப்படி தமிழகச் சிறைச்சாலைக்கு மாற்றப்பட்டு ஒருவேளை ஆட்சிக்கலைப்பு என்று ஏதாவது எசகுபிசகாக நடந்து திமுக ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டால் வம்பாகப் போய்விடக் கூடும். ‘இங்க வந்து சிக்கினதுக்கு பதிலா கர்நாடகாவிலேயே இருந்திருக்கலாம்’ என்று நினைக்க வைத்துவிடுவார்கள்.  ஆனால் இப்போதைக்கு ஆட்சியைக் கலைப்பார்களா என்று தெரியவில்லை- ஓபிஎஸ்ஸின் பின்னணியில் பாஜக இருந்தது என்று நாம் நம்புவதற்கு நிறைய சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. அவருக்கு அவகாசமும் கொடுத்துப் பார்த்தார்கள். அவரால் இன்னமும் பத்து அல்லது இருபது எம்.எல்.ஏக்களை இழுக்க முடிந்திருந்தால் திமுகவின் ஆதரவுடன் அடுத்த சில மாதங்களுக்கு ஆட்சியை நீட்டி அவரை நாயகனாக்கி அதிமுகவை அவர் வசம் கொண்டு போயிருக்கக் கூடும். அவரால் முடியவில்லை. கைவிட்டுவிட்டதாகத்தான் தோன்றுகிறது. இப்போதைக்கு ஆட்சியைக் கலைத்து தேர்தல் நடந்தால் முடிவு என்னவாக இருக்கும்? திமுகவுக்குத்தான் சாதகமாக இருக்கும் என்று அவர்களுக்கும் தெரியாதா என்ன? திமுக ஆட்சியமைத்தால் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாஜகவுக்கு தமிழகத்தில் எந்த பலனும் இருக்காது என்பதால் இந்த ஆட்சியே தொடரட்டும் என்றுதான் டெல்லிவாலாக்கள் விரும்புவார்கள். இனி சாம, பேத, தான தண்ட அடிப்படையில் பேரங்கள் நடக்கக் கூடும். 

ஜெயலலிதா சிறையில் இருந்த போது அலைமோதிய கட்சிக்காரர்கள் ஏன் பரப்பன அக்ரஹாராவை எட்டிக் கூட பார்க்கவில்லை என்று புரியவில்லை. வந்து போய்க் கொண்டிருந்தால்தானே என்னை மாதிரியான சில்லுண்டிகளுக்கு பொழுது போகும்?

சசிகலா சரணடைய வந்த போது வாகனங்கள் தாக்கப்பட்டது கூட காரணமாக இருக்கலாம் அல்லது இனி அங்கே சென்று காத்திருப்பது பலனில்லை என்று நினைத்திருக்கக் கூடும். கடந்த முறை சிறை வளாகத்திற்குள் தமிழக உளவுத்துறை காவலர்கள் சுற்றிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். யார் வந்து போகிறார்கள் என்று தீவிரமாகக் கண்காணித்தார்கள். ‘நாம் வந்திருப்பது அம்மாவுக்குத் தெரிய வேண்டும்’ என்பதற்காகவே பலரும் பெங்களூரில் அறை எடுத்துத் தங்கியிருந்தார்கள்.

அந்தச் சமயத்தில் ‘பக்கத்துல வீடு வாடகைக்கு கிடைக்குமா?’ என்று கூட சிலர் கேட்டது நினைவில் இருக்கிறது. அப்படி வெறித்தனமாக விசுவாசத்தைக் காட்டியவருக்கு சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வாய்ப்பளித்தார்கள். 

சசிகலாவுக்கு நான்காண்டுகள் சிறைத்தண்டனை. விடுமுறை, நன்னடத்தை என்று பல காரணங்களால் தண்டனைக்காலம் குறைக்கப்பட்டுவிடக் கூடும் என்றுதான் சொல்கிறார்கள். மூன்றாண்டுகள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். மூன்றாண்டு காலம் என்பது அரசியலில் பெரிய இடைவெளி இல்லை. அவர் வெளியே வரும்போது ஆட்சி அவர்களின் வசமிருக்குமானால் மிகப்பெரிய வரவேற்பைக் கொடுப்பார்கள். அவர் சிங்கம்தான் என்பதை மக்கள் நம்பியே தீர வேண்டும் அல்லது நம்புவது போல நடிக்க வேண்டும். இன்றைக்கு சிதறியவர்களில் பலரும் வந்து ஒட்டிக் கொள்ளக் கூடும். ஸ்டாலின் Vs சசிகலா என்ற அரசியல் களம்தான் நமக்கு முன்பாக விரிந்திருக்கும்.

ஸ்டாலின் என்ன நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளப் போகிறார்? பாஜக எப்படி காய் நகர்த்தப் போகிறது என்பதைப் பொறுத்துத்தான் களம் மாறக் கூடும். ஆனால் சசிகலா தரப்பும் லேசுப்பட்டவர்கள் இல்லை என்று நமக்குக் காட்டியிருக்கிறார்கள். பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

போன வேகத்தில் வெளியே வந்தவுடன் பாதுகாப்புக்கு நின்றிருந்த காவலர் ‘ஏனாயித்து?’ என்றார். 

‘இன்ஸ்பெக்டர் மத்தியானம் பரக்கே ஹேலித்ரு’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன். 

உள்ளே நுழையும் போது பரப்பன அக்ரஹாரா இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்க்கச் சொல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருந்தேன். இன்ஸ்பெக்ட்ரையும் காணோம்; கரைவேட்டியையும் காணோம்.

Feb 19, 2017

அம்மாவும் மகனும்

கடந்த வாரம் டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் ஒரு நிகழ்ச்சி. எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் பதின் நாவல் குறித்தான உரையாடல் நிகழ்ந்தது. பால நந்தகுமார், தீபலட்சுமி, ஷான் கருப்பசாமி உள்ளிட்டவர்கள் பேசினார்கள். இன்னமும் சிலரும் பேசினார்கள். ஆனால் இவர்கள் மூவரும் பேசியதைத்தான் கேட்க முடிந்தது. 

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் கோயம்பேட்டிலிருந்து பெங்களூருக்கு பேருந்து பிடிப்பது பெரும்பாடாக இருக்கிறது. முந்நூற்று அறுபது ரூபாய் டிக்கெட். ஆனால் பெரும்பாலான பேருந்துகள் நிரம்பிவிடுகின்றன. ‘நானூறு கொடுங்க சார்...ஆனா பின்னாடி சீட்தான்’ என்று சில நடத்துநர்கள் கேட்பார்கள். நாற்பது ரூபாய் அவர்களுக்கு. ‘லஞ்சமெல்லாம் கொடுக்க மாட்டேன்’ என்று வீராப்பு பேசினால் பல பேருந்துகள் கழித்துதான் ஏதாவது சிக்குகிறது. அதனால் என்ன வேலை இருந்தாலும் எட்டு மணிக்கு பேருந்து நிலையத்திற்கு ஓடி வந்துவிடுகிறேன்.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் எழுத்து மீது எப்பொழுதும் ஆர்வம் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நெடுங்குருதி, இடக்கை, சஞ்சாரம் போன்றவை கட்டிப் போடுகின்ற எழுத்துக்கள். அவரது புத்தகம் குறித்தான கூட்டம் எனத் தெரிந்தவுடனயே எப்படியும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். பதின் நாவலை இன்னமும் வாசிக்கவில்லை. பதின்பருவத்தில் நடைபெறுகின்ற சம்பவங்களின் கோர்வைதான் இந்த நாவல் என்று உரையாடலில் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. 

மலைச்சொல் இலக்கிய அமைப்பை நடத்துகிற ஊட்டிக்காரரான பாலநந்தகுமார் அருமையாகப் பேசினார். நாவலைப் பற்றிய ஒரு குறுக்குவெட்டுப்பார்வையையும் தமது பால்ய அனுபவங்களையும் கோர்த்து சுவாரசியமாக பேசிக் கொண்டே போனார். அவர் எப்பொழுதுமே அப்படித்தான். பேசிக் கொண்டேயிருப்பார். முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவை பரப்பன அக்ரஹாரா சிறையில் அடைத்திருந்த போது பால நந்தகுமார் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். ஒன்றரை மணி நேரம் பேசிக் கொண்டேயிருந்தார். அவர் மட்டும்தான் பேசினார். நான் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். 

நேற்று பரப்பன அக்ரஹாராவிற்குச் சென்றிருந்தேன். கரைவேட்டிகள் நிறைந்திருப்பார்கள் என்றுதான் எதிர்பார்ப்பிருந்தது. ம்ஹூம். காக்கா குருவியைக் கூட காணவில்லை. சரி அதைத் தனியாகப் பேசிக் கொள்ளலாம்.

பாலநந்தகுமார் சிலாகித்த நாவலின் சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ‘ஒரு பையனுக்கு முதல் பெண் ஸ்பரிசம் என்றால் அது அம்மாவிடம் இருந்துதான்’ என்றார். அது தவறான அர்த்தத்தில் இல்லை. புரியாத புதிர்தானே பதின்பருவம் என்பது?  காமமும் உடல் கிளர்ச்சியும்  விழித்துக் கொள்கிற வயது அது. ஏதோ பரபரப்பும் குழப்பமும் மனம் பூராவும் வியாபித்துக் கிடக்கும். உடல் பற்றிய அவனது கேள்விகள் அலை மோதிச் சிதறுகிற தருணம் அது. அப்பாவிடமும் இருக்கும் வாசனைதான் அவன் உணர்கிற முதல் ஆணின் வாசனை என்றால் அம்மாவின் வாசனைதான் அவன் உணர்கிற முதல் பெண்ணின் வாசனை. அம்மாவுக்கும் பதின்பருவ மகனுக்குமான பந்தம் விசித்திரமானது. அதை அழகாகச் சுட்டிக்காட்டினார்.

பதின் நாவலில் ஓரிடம் வருகிறது- அம்மாவின் அருகாமையில் படுத்துக் கொண்டிருக்கும் மகனின் பரிதவிப்பும் அதை லாவகமாகத் தடுக்கும் அம்மாவும்தான் அந்தக் காட்சி. சில வருடங்களுக்கு முன்பாக மிகுபோதையிலிருந்த கவிஞர் ஒருவர் இத்தகைய மனநிலை பற்றி பேசினார். நான் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் இதையெல்லாம் தமிழ் இலக்கியத்தில் யாராவது எழுதியிருக்கிறார்களா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நாவலின் ஒரேயொரு காட்சிதான் இது என்றாலும் பதின் கூட்டத்தில் பாலா பேசி முடித்த பிறகும் இந்தக் கேள்விதான் மனதுக்குள் குடைந்து கொண்டேயிருந்தது. அதற்கு சமீபத்தில் பார்த்த திரைப்படமும் ஒரு காரணமாக இருக்கக் கூடும். Labor day. அடிக்கடி திரைப்படங்களைப் பற்றியும் புத்தகங்களைப் பற்றியும் எழுதுவதில் ஒரு மிகப்பெரிய சாதகம் இருக்கிறது. ‘இவனுக்கு இதுல இண்டரஸ்ட் போலிருக்கு’ என சிறந்த படங்களையும் புத்தகங்களையும் யாராவது அடையாளம் காட்டிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். சங்கர் என்பவர் இந்தப் படத்தை பரிந்துரைத்திருந்தார். 

அம்மாவும் மகனும் தனியாக இருக்கிறார்கள். பையனுக்கு பதின்பருவம். அவனது வாலிபம் விழிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. அம்மா, தனது மகனுக்கு உடல், ஸ்பரிசம் பற்றியெல்லாம் வெளிப்படையாகச் சொல்லித் தருகிறாள். அவளைத் தனிமை வாட்டுகிறது என்பதை மகன் புரிந்து வைத்திருக்கிறான். அவளை டேட்டிங் கூட அழைத்துச் செல்கிறான். அவள் அவனுக்கு நடனம் கற்றுத் தருகிறாள். ஆனால் தனது போதாமையை அவன் உணர்ந்து கொள்கிறான்.

ஒரு நாள் அம்மாவும் மகனும் கடைக்குச் செல்லும் போது ஒரு முரட்டு ஆடவன் அவர்களுடைய வீட்டுக்கு வருவதாகச் சொல்கிறான். தனது மனைவியைக் கொன்றதற்காக சிறைத்தண்டனை அனுபவித்து வருகிறவன் அவன். சிறையிலிருந்து தப்பித்திருக்கிறான். அவனை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல தயங்குகிறார்கள். ஆனால் அவன் மிரட்டுகிறான். ஒத்துக் கொள்கிறார்கள். அங்கே அவளுக்கும் அவனுக்குமான காதல் பூக்கிறது. அவனும் அவளும் படுக்கையறையில் முயங்கும் போது முனகுவதைக் மகன் கேட்கிறான். அவன் மனம் அலை மோதுகிறது. முதலில் அம்மா சற்றே தயங்குகிறாள். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் அந்நியோன்யமாகிறார்கள்.  ‘செக்ஸ் கண்ணை மறைச்சுடும்..உன்னை விட்டுட்டு போய்டுவாங்க’ என்று மகனை அவனது வகுப்புத் தோழி பயமூட்டுகிறாள். அவன் கசிகிறான்.

இப்படியானதொரு எமோஷனல் படமொன்றை சமீபத்தில் பார்த்ததாக நினைவில்லை. அம்மாவுக்கும் மகனுக்குமான பந்தம், அம்மாவின் தனிமை, அவளுக்கு வேறொருவனுடன் உண்டாகும் காதலும் ஸ்பரிஸமும், அதை எதிர்கொள்ளும் மகன், மகனை எதிர்கொள்ளும் அம்மா என்று எல்லாவிதத்திலும் சென்ஸிடிவான ஆனால் அதே சமயம் அவ்வளவு நேர்த்தியாகவும் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். கேட் வின்ஸ்லெட்தான் நாயகி. பட்டையைக் கிளப்புகிறார்.எவ்வளவு அழகு?


பதின் நாவல் பற்றிய உரையாடலும் Labor day படத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பும் அடுத்தடுத்த சில நாட்களில் அமைந்தன. ஏதோவொரு வகையில் இரண்டுக்கும் சம்பந்தமிருப்பதாகத் தோன்றியது. 

நம்மால் சொல்ல முடியாததை அல்லது சொல்லத் தயங்குகிற ஒன்றை நாசூக்காகவும் அழகாகவும் பதியச் செய்கிற ஒரு படைப்பு வாசகனையும் பார்வையாளனையும் வென்றுவிடுகிறது. லேபர் டே வென்றுவிடுகிறது. பதின் நாவலை வாசித்துவிட்டு எழுதுகிறேன்.

லேபர் டே படம் பற்றிய உரையாடல்கள் இணையத்தில் இருக்கின்றன. வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

உரையாடலின் காணொளிகள் இணைப்பில் இருக்கின்றன.

Feb 17, 2017

இன்றைய சுதேசி

ஜீவகரிகாலனின்  ‘அது ஒரு கனவு மட்டுமே’ சிறுகதை கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று பிரசுரம் செய்யப்பட்டது. அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அந்தக் கதையை சில பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பியதாகவும் அவை பிரசுரமாகவில்லை என்றும் சொன்னார். கதை எனக்கு பிடித்தமானதாக இருந்தது. பரீட்சார்த்தமான முயற்சி அது. ‘நிசப்தத்தில் பிரசுரிக்கட்டுமா?’ என்றேன். பல எழுத்தாளர்களுக்கும் தமது படைப்புகள் இணையத்தில் வெளியாவதைவிடவும் அச்சு ஊடகத்தில் வருவதுதான் பிடித்தமானதாக இருக்கும். அதனால் தயக்கத்துடனேயே கேட்டேன். அவர் சரி என்று சொல்லிவிட்டார்.

இன்று வரை அந்தக் கதைக்கு மின்னஞ்சல்கள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் கரிகாலனுக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தேன். எழுதுகிறவர்களுக்கு அதுதானே பெரிய அங்கீகாரம்?

கதையைப் பிரசுரிக்கும் போது கேள்விகள், மாற்றுக் கருத்துக்கள், மறுப்புகள் என வர வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பிருந்தது. அவற்றுக்கு எழுத்தாளரையே பதில் எழுதச் சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலும் பாராட்டுகள்தான். இல்லையெனில் அவற்றையெல்லாம் பிரசுரம் செய்து கரிகாலனை பழிவாங்கியிருக்கலாம்.

ஜீவகரிகாலன் அறிமுகமான சமயத்தில் சுதேசி இயக்கத்தில் தன்னைப் பிணைத்துக் கொண்டவராக இருந்தார். அந்நியத் துணிகளை பகிஷ்கரிப்போம் என்று முழங்குகிற ஆளாக இருந்தார். இன்றைக்கு அதிலிருந்து பெருமளவில் விலகி தமிழ் தேசியம் பேசுகிறவராக உருமாறியிருக்கிறார். எழுத்து, வாசிப்பு என்று இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் பல்வேறுவிதமான கருத்துக்களை உள்வாங்குவதும் அதன் வழியாக தம்மை மாற்றிக் கொள்வது இயல்பானதுதான். மனதளவில் மாறியிருந்தாலும் புற உலகில் தம்மை இறுக்கமானவராகக் காட்டிக் கொண்டு ‘நான் புடிச்ச முயலுக்கு மூன்று கால்’ என்று வளையாமல் நிற்கும் போதுதான் எழுத்தாளனின் எழுத்து நீர்த்துப் போகிறது. 

கதைகள் குறித்தான கருத்துகளுக்கு கரிகாலன் ஒரு மின்னஞ்சலை அனுப்பியிருக்கிறார். சுதேசி இயக்கம் குறித்தான விமர்சனத்தையும் முன் வைத்திருக்கிறார். 

இனி தொடர்ச்சியாக பிறரது எழுத்துக்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்தவற்றை நிசப்தத்தில் பதிவு செய்யலாம் என்கிற யோசனையும் இருக்கிறது.

                                                          ***
‘அது ஒரு கனவு மட்டுமே’ கதை குறித்து வெளியாகியிருக்கும் கருத்துகளும் நீங்கள் அனுப்பி வைத்திருந்த மின்னஞ்சல்களும் மகிழ்வாக உணரச் செய்கின்றன.

இந்தக் கதையை நான் DEMONITISATION நடப்பதற்கும் முன்பாகவே எழுதியிருந்தேன். இதைப் பெருமைக்காக சொல்லவில்லை. தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகான காலத்தில் பார்த்தால், இத்தனை தொடர்ச்சியான குழப்பங்கள் கடந்த நவம்பருக்கு முன்பு வரைக்குமான காலகட்டத்தில் இருந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. பண மதிப்பிழப்பு அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு அரங்கேறிய இந்த குழப்பங்களுக்குள் என்னை நானே புகுத்திக்கொண்டது நிஜம். 

நான் சிறுகதைகள் எழுதியது கடைசியாக 2014. அதற்கடுத்ததாக எழுதிய கதை செப்டம்பர் 2016ல்- இந்தக் கதை. இதை ஏன் இங்கே சொல்ல வேண்டும்?

அடிப்படையில் எழுத்து, வாசிப்பு என நான் உந்தப்பட காரணமாக இருந்தது ஒரு வலதுசாரி இயக்கத்தின் அங்கமான சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கத்தின் கொள்கைகள்தான். அவற்றின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு அவர்களுடன் இணைந்து கொண்டேன். அப்போது சில்லறை வர்த்தகத்தில் அந்நிய செலவாணிக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தொடர்ந்து இயற்கை விவசாயம், தொழிற்சாலை கழிவுகளுக்கான எதிர்ப்பு, குடிநீர் உரிமை, புதிய தொழில்முனைவோர்கள் ஊக்குவிப்பு என்று சென்று கொண்டிருந்தது. 

பத்ரி ஷேசாத்ரி, ஜோ டீ க்ரூஸ், நம்மாழ்வார், ஜெயமோகன் என ஏற்கனவே அறியப்பட்ட பிரபலங்களோடு நானும் அவர்கள் நடத்திய இதழில் கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்பு என இயங்கி வந்துள்ளேன். ஒரு கட்டத்தில் எனது சுதேசியக் கட்டுரைகளுக்கு வரவேற்புக் கிட்டவே, எனது வாழ்வியல் முறையும் அவ்வாறே இருந்தது, எனது நுகர்வுத்தன்மையே மாறியிருந்தது. அப்படி எழுதிய முக்கியமான கட்டுரைகளில் கவர் ஸ்டோரியாக வெளிவந்த ஆதார் கார்டு கட்டுரையும் இந்த கதைக்கு காரணமாக இருப்பதை நீங்கள் இப்போது உணரலாம்.

ஒரு கட்டத்தில் ஈழப்படுகொலை குறித்த தமிழர்களின் உணர்வுற்கு அவ்வியக்கம் எந்தவித மதிப்பும் தராமல் போகவே விலகிக்கொண்டேன். ஆனால் இன்றளவும் நான் மதிக்கும் மிக நல்ல மனிதர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். பலர் என்மீது கோபத்துடன் இருக்கிறார்கள். சிலர் எனக்காகப் பரிதாபப்படுகிறார்கள்.

மேலே குறிப்பிட்ட 2014ம் வருடத்தில் நான் கதைகள் எழுதுவதை நிறுத்தியது ஒரு தற்செயலான முடிவு. அதாவது என் புத்தகம் வெளிவரும் என்று ஆவலுடன் காத்திருந்த காலக்கட்டம். ஆனால் வெளிவந்தது 2016 ஆகஸ்ட்டில். அதற்குள் அகவெளியில் எனக்கு புதிய நட்புகள் கிடைத்து மறைந்தன. புதிய குருபீடம் ஏற்றுத் துரத்தியது. புதியவையாக இருந்தவை யாவுமே பழையதானது.

புற உலகில் – தற்செயலாக நான் கதைகள் எழுதுவதையும், பெரும்பாலும் மற்ற கட்டுரைகள் எழுதுவதைக் கூட பெருமளவு குறைத்துக் கொண்ட காலம் 2014 தான். மே மாதத்தின் இறுதியில் மத்திய அரசு மாறியது, அதை மாற்றமென நம்பியே நானும் வாக்களித்தேன். இதற்கு முன் பேசிய கொள்கைகள் implement செய்யப்படும் என்று நம்பினேன். அதற்கு முற்றிலும் 180 டிகிரி எதிர்புறம் நின்று ஆளும் மத்திய அரசு கார்ப்பரேட்டுகளுடனும், பன்னாட்டு வணிகர்களுடனும் கைகோர்த்து நின்று செயல்பட ஆரம்பித்தது.

ஆதர்ஷமாக நான் நம்பிக்கொண்டிருந்த திரு.குருமூர்த்தி போன்றோர்கள் முதன்முதலாக மேற்குலக பொருளாதாரத்தின் சார்பாளராக மாறினார். அவருக்கும் எம்.எஸ்.ஸ்வாமிநாதனுக்கும் பெரிய வித்தியாசமற்றுப் போனது. ஒற்றை தேசிய அடையாளம் என்கிற குறியீடு கூட தமிழகம் மீது பாரபட்சம் காட்டிடவே செய்தது. சுதேசியம் என்ற பெயரில் நடைபெறுவது எல்லாமே மாயை என்று புரிந்துகொண்டேன். அதற்கு மாற்றாக வைக்கின்ற மற்ற சித்தாந்தங்களும் அந்த சித்தாந்தவாதிகளால் பிழைப்பிற்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. 

நான் ஒன்றும் முதலீட்டியத்திற்கு எதிரியல்ல என்றாலும், சூழலைக் கெடுக்கும், உள்ளூர் சந்தையை நசுக்கும், நுகர்வுத்தன்மையை போஷிக்கும், சிறு வியாபாரிகள் மற்றும் தொழிலதிபர்களை நசுக்கும் பெரு நிறுவனங்களுடன் உடன்போக்கிருந்தால் அதை எதிர்க்கவே செய்வேன். ஆனால் தனிமனிதனாக என்ன செய்ய முடியும், ஒரு கலைவடிவம் அதற்கான வடிகாலாய் இருக்கிறது. ஆனால் என் கதைகளை பிரசுரிப்பது என்பது வேறு ஒரு பிரச்சினையாகப் போய்விட்டது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பே அந்த கதை வெளிவந்திருந்தால் நல்லா இருக்கும் என்று என் நண்பர்கள் சொல்லும்போது, தங்களிடம் இது பற்றித் தெரிவித்தேன். பிறகு நடந்தவை யாவும் சுபமே. 

2016ல் கதைகள் எழுதும்போது முழுமையாய் என்னுள் அரசியல் இருக்கின்றது, அழகியலுக்கான, ஆன்மீகத்திற்கான எனது சொந்த கருத்துகள் மாறிவிட்டன.

இந்தக் கதையில் வரும் கனவுப் பிரச்சினை எனது நெருங்கிய நண்பனுக்கு இருந்தது. செல்போன் உருவாக்கிய நட்புகளின் நெருக்கம் ஒரு கட்டத்தில் மிக மிக நெருக்கமாகும்போது பயத்தையும் உருவாக்கிறது. சமூகம், தொழிற்நுட்பம், உறவு, சித்தாந்தம், அழகியல் என்கிற எல்லாவற்றிலும் எழுகின்ற தனித்தனி பயங்கள் தான் இந்தக் கதையே.

கருத்திட்ட அனைவருக்கும் நண்பர்களுக்கும் நன்றி.

அன்புடன்,
ஜீவகரிகாலன்.

ஏன் வீண் வேலை?

அமைச்சருக்கு விண்ணப்பம் ஒன்றை எழுதியவுடன் ‘இதெல்லாம் நடக்குமா?’ 'இதெல்லாம் வெட்டிவேலை’ ‘இவர் எத்தனை நாட்களுக்கு அமைச்சர்?’ ‘இணையத்தில் படிப்பாரா?’ என்று நிறையக் கேள்விகள். இப்படியான வினாக்கள் எனக்கும் இருந்தன. விண்ணப்பம் எழுதி அவர்கள் பரிசீலித்து கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றுவதற்கான சாத்தியக் கூறு என்பது வெறு 5% தான். தெரிந்தேதான் அனுப்புகிறேன். 

பொதுநலனுக்கான கோரிக்கை மனுவை பொதுவெளியில் வெளியிடுவது என்பது அமைச்சரின் கண்களில்பட வேண்டும் என்கிற ஒரே நோக்கத்திற்காக மட்டுமேயில்லை. இப்படி வெளியிடும்பட்சத்தில் என்ன கோரிக்கைகள் அவை? அந்தக் கோரிக்கைகளுக்கான அவசியம் என்ன? அவை சரியான கோரிக்கைகளா என்கிற உரையாடல்கள் தொடங்கக் கூடும்.

நம் சமூகத்தின் பொதுவான பிரச்சினைகளைத் தெரிந்து கொள்வதும் அது குறித்து விவாதிக்கிற உரையாடல்களும் அவசியமில்லையா? மணல் பிரச்சினை, வறட்சி, சுற்றுச் சூழல் சார்ந்த சிக்கல்கள், விவசாயிகளுக்கான தேவைகள், கல்வியில் நடைபெற வேண்டிய மாறுதல்கள், சுகாதாரத் துறையில் செய்ய வேண்டிய செயல்பாடுகள் என்று நமக்கு ஆயிரம் குறைகள் உண்டு. ‘இதுதான் தேவை’ என்று எப்பொழுது பேசப் போகிறோம்?

நம்முடைய தேவைகள் என்னவென்று துல்லியமாகச் சொல்கிற திறன்தான் அதிகாரவர்க்கத்தைக் கேள்வி கேட்பதற்கான முதல் தகுதி. அதை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லையா? நம்மில் எத்தனை பேருக்கு நம்முடைய தேவைகளை அடுத்தவர்களுக்கு புரியும்படியாகச் சொல்லத் தெரியும்? வீட்டில் உள்ளவர்களிடமும் அலுவலகத்தில் உள்ளவர்களிடமுமே கூட நாசூக்காகவும் தெளிவாகவும் புரிய வைக்கத் தெரியாமல் திணறுகிறவர்கள்தான் அதிகம். அப்படியிருக்கையில் அமைச்சர்களிடமும் அதிகாரிகளிடமும் எப்படிச் சொல்லப் போகிறோம்? நமக்கு நாமே சுய பரிசோதனை செய்து பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

வெறுமனே மீம்ஸ்களை உருவாக்குவதும், அதிகாரவர்க்கத்தில் இருப்பவர்களைக் கலாய்ப்பது மட்டும்தான் சமூக ஊடகத்தின் வழியாக நம்முடைய செயல்பாடாக இருக்க வேண்டுமா என்ன? எல்லாவற்றையும் வெறுமனே சிரித்துத் தாண்டிச் செல்வதைத்தான் மொன்னைச் சமூகம் என்கிறார்கள். நடக்காது, வாய்ப்பில்லை, சாத்தியமில்லை, வீண் வேலை என்று எதற்கெடுத்தாலும் எதிர்மறையாகப் பேசுவதைத்தான் இன்றைய நவீன சமூகத்தின் பெரும் பலவீனமாகச் சொல்கிறார்கள்.

பொதுவாகவே நாம் விமர்சனம் செய்கிற மனிதர்களிடமிருந்து நாம் எதை எதிர்பார்க்கிறோம்? நமது எதிர்பார்ப்புகள் குறித்து அவர்களிடம் எப்பொழுதாவது ஏதாவதொரு வகையில் குரல் எழுப்பியிருக்கிறோமா? அதை அவர்கள் கவனத்தில் கொண்டார்களா அல்லது உதாசீனப்படுத்தினார்களா என்று ஏகப்பட்ட வினாக்கள் இருக்கின்றன. 

ஓர் இளைஞன் கேட்டால்  மேலே இருப்பவர்கள் பதில் சொல்லாமல் விடக் கூடும். பத்து இளைஞர்கள் கேட்டால் கண்டுகொள்ளாமல் விடக் கூடும். நூறு இளைஞர்கள் அதே கோரிக்கையை முன்வைத்தால்? ஆயிரம் பேர் திரண்டு விண்ணப்பங்களை அனுப்பினால்? ஒன்றையாவது அவர்கள் திரும்பிப் பார்த்துத்தானே ஆக வேண்டும்? பத்துக்காவது பதில் சொல்லித்தானே தீர வேண்டும்? அதைச் செய்வோம்.

கலாய்ப்பது, நக்கலடிப்பது என்பதையெல்லாம் நாம் முற்றாகத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் வாதிடவில்லை. அவையும் இருக்கட்டும். அதேசமயம் நம்முடைய செயல்பாட்டில் பத்து சதவீதமாவது constructive ஆக இருக்க வேண்டும். நமக்கான தேவைகள் என்பது குறித்தான தெளிவு இருக்க வேண்டும். அதைக் கேட்க வேண்டிய இடத்தில் கேட்க வேண்டிய முறையில் கேட்கத் தெரிய வேண்டும். அதுதான் குறைந்தபட்ச அரசியல் விழிப்புணர்வு என்பது. இல்லையா?

வெறுமனே நகைத்து கலாய்த்துவிட்டுவிட்டால் உருப்படியாக என்ன நடக்கும்? அவர்கள் சீந்தவே மாட்டார்கள். சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினால் தமது அதிகாரத்தைக் காட்டவே முயற்சிப்பார்கள். இங்கே எல்லாவற்றையும் போராட்டத்தின் வழியாகவே செய்ய வேண்டியதில்லை. முரட்டுத்தனத்தைக் காட்ட வேண்டியதில்லை. முகத்தை உர்ரென்றே வைத்துக் கொண்டு திரிய வேண்டியதில்லை. அழுத்தம் திருத்தமாக பேசத் தெரிந்தால் போதும். அதை சிரித்துக் கொண்டேயும் கேட்கலாம். பணிந்தபடியும் கோரலாம். அவர்கள் செய்து தருகிறார்களா என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். அதிகாரத்தில் இருக்கிறவர்கள் கொடுக்கும் இடத்தில் இருக்கிறார்கள். நாம் கேட்கும் இடத்தில் இருக்கிறோம். கேட்டுத்தான் பார்ப்போமே? நடந்தால் நடக்கட்டும். நடக்காவிட்டாலும் கேட்டு வைப்பதில் என்ன தவறு? 

இன்றைக்கு ஒருவர் அமைச்சராக இருப்பார். நாளை இன்னொருவர் அமைச்சராகக் கூடும். ஆகிவிட்டுப் போகட்டும். நம்முடைய கோரிக்கைகள் அப்படியேதானே இருக்கின்றன? நமக்கு எது தேவை என்கிற தெளிவு உருவாகிவிட்டால் அதுவே போதுமானது. நமது கோரிக்கையை அடையமுடியாவிட்டால் அதுவே நம்முடைய லட்சியமாகக் கூட மாறக் கூடும். நம் வாழ்க்கை எதை நோக்கி பயணிக்க வேண்டும் என்பதையும் கூட அதுவே தீர்மானிக்கலாம். அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.

பள்ளிக்கல்வித்துறை அமைச்சரிடம் எதைக் கேட்க வேண்டும், சுற்றுச் சூழல்துறை அமைச்சரிடம் எதைக் கேட்க வேண்டும் என்று எனக்கு நானே தெளிவுற விரும்புகிறேன். விரும்புவதைக் கேட்டுப் பார்க்கிறேன். நாளை செங்கோட்டையனுக்கு பதிலாக இன்னொருவரும், கருப்பணனுக்கு பதிலாக வேறொருவரும் கூட அமைச்சராகிவிடலாம். ஆனால் அவர்களிடமும் இதையே புதிதாக வருகிறவர்களிடமும் முன்வைக்கலாம்.

நோக்கங்களை அடைவதற்கான உரையாடல்களை பொதுவெளியில் உருவாக்குவதிலும் மாற்று வழிகளை ஆராய்வதிலும் மனம் செல்லட்டுமே!

வெற்றி தோல்வி என்பதையெல்லாம் பிறகு பார்த்துக் கொள்வோம். என்னைப் போலவே இன்னமும் சிலர் இதையே செய்யக் கூடும். யாரோ ஒருவர் வந்து ‘இதை நீ இப்படிச் செய்தால் இன்னமும் சிறந்த பலன் கிடைக்கும்’ என்று சொல்லி புதிய அணுகுமுறையைக் கற்பிக்கக் கூடும். அதற்காகவே  என்ன செய்கிறேன் என்பதை வெளிப்படையாகப் பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். எங்கோ இருந்து யாரோ ஒருவர் நம்மை பின் தொடரக் கூடுமல்லவா? யாரோ ஒருவர் புதுவழியைக் காட்டக் கூடும் அல்லவா? எதிர்பார்ப்பது அவ்வளவுதான். நம்மைச் தெளிவு புரிதலும் உருவாகியும் அழிந்தும் உருமாறியபடியேயும் இருக்கட்டும். மற்றபடி, தொடர்ந்து இயங்குவோம். அவ்வளவுதான்.

Feb 16, 2017

மாண்புமிகு அமைச்சர் அவர்களுக்கு

மாண்புமிகு அமைச்சர் அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

எங்களது தொகுதியைச் சார்ந்தவர் முக்கியமான  பள்ளிக்கல்வி, இளைஞர் மற்றும் விளையாட்டு நலன் துறைக்கு அமைச்சராக பதவியேற்பது குறித்து உள்ளபடியே மனம் மகிழ்கிறேன். வாழ்த்துகள்.

தங்களின் நீண்ட அரசியல் அனுபவத்தின் காரணமாக இனிவரும் காலத்தில் இத்துறையில் தேவையான சீரமைப்புகளைத் தங்களால் துரிதமாகச் செயல்படுத்த இயலும் என மனப்பூர்வமாக நம்புகிறேன்.

முன்னாள் முதல்வர் செல்வி.ஜெ.ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் தங்களின் துறையின் அமைச்சராக இருந்தவரோடு தொடர்ந்து தொடர்பில் இருந்தேன். அவரிடம் சில கோரிக்கைகளையும் முன் வைத்திருந்தேன். அதே கோரிக்கைகளையே தங்களிடமும் முன்வைக்க விரும்புகிறேன்.

கோரிக்கை 1 - பள்ளிக்கல்வித்துறை.

மருத்துவப் படிப்பில் சேர்வதற்காக நடத்தப்படுகிற நீட் தேர்வு குறித்தும் அதற்கான பயிற்சிகள், பயிற்சி வகுப்புகள் குறித்தும் மாணவர்களிடையேயும், ஆசிரியர்களிடையேயும் நிறையக் குழப்பங்களும் கேள்விகளும் இருக்கின்றன. நீட் தேர்வு கட்டாயம் நடத்தப்பட வேண்டும் என நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்திருக்கிறது. மத்திய அரசு தலையிட்டால் மட்டுமே தமிழக மாணவர்களுக்கு உதவியைச் செய்ய முடியும். 

அவசரகாலத்தில் செயல்படுத்த வேண்டிய பரிந்துரைகளாக பின்வருபனவற்றைச் சொல்லலாம்-
  1. குறைந்தபட்சம் மூன்றாண்டு காலத்திற்கு நீட் தேர்வு தமிழகத்தில் இருக்கக் கூடாது என்ற உறுதியைப் பெற்றுத் தர வேண்டும்.
  2. தேசிய அளவிலான தேர்வுகளை எதிர்கொள்வதற்கு ஏற்ப பாடத்திட்டங்களை வகுப்பதையும் மாணவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் தயார்படுத்துதலையும் இடைப்பட்ட மூன்றாண்டு காலத்தில் செயல்படுத்துவதற்கான உறுதியை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
  3. நீட் மாதிரியான தேசிய அளவிலான தேர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் போது கிராமப்புற மற்றும் அரசுப்பள்ளி மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளக் கூடிய பிரச்சினைகளையும் அவற்றை களைவதற்கான நடவடிக்கைகளையும் குறித்தும் விரிவாக ஆராய்ந்து ஆலோசனைகளை வழங்க உடனடியாக ஒரு குழுவை அமைக்கப்பட வேண்டும்.
  4. ஒருவேளை நீட் கட்டாயம் நடத்தப்படுமானால் பள்ளிகளின் பங்களிப்பு, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பயிற்சி, பயிற்சி மையங்களின் தர நிர்ணயம், கட்டணத்தொகை ஒழுங்குபடுத்துதல் போன்றவற்றை உடனடியாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.
கோரிக்கை 2 - விளையாட்டு.

விளையாட்டைப் பொறுத்த வரைக்கும் தமிழகம் இன்றைக்கு இருப்பதைவிடவும் பன்மடங்கு திறமையை வெளிக்காட்டுவதற்கான ஆற்றலைக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அவற்றை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பும் சூழலும் இங்கே இல்லை என்பதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். தாங்கள் ஆய்வு நடத்தி நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டால் பல குறைகளை நிவர்த்தி செய்ய முடியும்.
  1. தமிழகத்தின் பள்ளிகளில் விளையாட்டுக்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் நேரமும் நிதியும் மிகக் குறைவானதாக இருக்கிறது.
  2. பெரும்பாலான அரசு பள்ளிகளின் தலைமையாசிரியர்களும், கல்வி அதிகாரிகளும் விளையாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. எனவே, கல்வியியல் அதிகாரிகளுக்கும், DSO எனப்படும் மாவட்ட விளையாட்டு அதிகாரிகளுக்கும் இடையிலான ஒத்துழைப்பையும் ஒருங்கிணைப்பையும் அரசு உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
  3. மாவட்ட விளையாட்டு அதிகாரிகளுக்கு இலக்குகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டு, இலக்குகளை நோக்கிய பயணம் குறித்தான உரையாடலை மாதம் ஒருமுறையாவது அமைச்சர் நடத்தி முன்னேற்றங்களைக் கண்டுணர வேண்டும். இத்தகைய உரையாடல்களுக்கு காணொளிக் காட்சி வசதியை (video conferencing) பயன்படுத்தலாம்.
  4. இளம் வயது விளையாட்டு வீரர்களைக் கண்டறிதல், அவர்களுக்கான பயிற்சி ஆகியவற்றில் நாம் இன்னமும் மிகப்பெரிய இடைவெளிகளைக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதனை தங்களின் மேலான கவனத்துக்கு கொண்டு வர விரும்புகிறேன். இதில் சரியான பரிந்துரைகளைச் செய்யும் திறன் வாய்ந்த குழுவை அமைப்பது அவசியமாக இருக்கிறது.
கல்வி மற்றும் விளையாட்டு சார்ந்து நிறையைக் கோரிக்கைகள் இருக்கின்றன என்ற போதிலும் இவையிரண்டையும் மிக முக்கியமான கோரிக்கைகளாகக் கருதுகிறேன். இவை தவிர்த்து தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் அடிப்படையில் உள்ளூர் சம்பந்தமான கோரிக்கை ஒன்றும் இருக்கிறது.

கோரிக்கை 3: உள்ளூர்.

கோபிச்செட்டிபாளையம் தொகுதி கரட்டுப்பாளையம் என்ற சிற்றூரில் தோராயமாக முந்நூறு கழைக்கூத்தாடிகள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். குழந்தைகள் ஜிம்னாஸ்டிக்கில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். ஆனால் பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை ஜிம்னாஸ்டிக் விளையாட்டுக்கு அனுமதிப்பதில்லை. பெற்றோர்களைச் சம்மதிக்க வைப்பதற்காகவும், அந்தக் குழந்தைகளை ஜிம்னாஸ்டிக்கில் சிறப்பாகச் செயல்படச் செய்வதற்காகவும் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் சார்பில் வெவ்வேறு உதவிகளைச் செய்து வருகிறோம். பயிற்சி பெறும் ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் ‘க்ரூப் இன்சூரன்ஸ்’ எடுத்துக் கொடுப்பதிலிருந்து, வெளி மாநிலப் போட்டிகளுக்குச் சென்று வருவதற்காக ஸ்பான்சர்ஷிப் வழங்குவது வரையிலும் பல பணிகள் நடைபெறுகின்றன. அவர்களை ஒலிம்பிக் வரை கொண்டு செல்வது என்பது அடிப்படையான லட்சியமாக இருக்கிறது. அரசாங்கமும் கரட்டுப்பாளையத்தில் ஒரு பயிற்சியாளரை நியமித்து பயிற்சி வழங்குகிறது. ஆயினும் மேற்கொண்டு ஒன்றிரண்டு உதவிகளைச் செய்து கொடுத்தால் மேலும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
  1. மாணவர்கள் பயிற்சி பெறுவதற்கான சில கருவிகள் இல்லாமல் இருக்கின்றன.
  2. உள்ளூரில் தரமான உள்ளரங்கம் இல்லை.
  3. தற்போது மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் சொற்பமான ஒரு நாள் படியை சற்றே அதிகப்படுத்தித் தர இயன்றால் பயனுடையதாக இருக்கும்.
இன்னும் சற்றே முயற்சித்தால் தமிழகத்திலிருந்தும் ஒலிம்பிக் வெற்றியாளர்களை உருவாக்கிவிட முடியும். நம்பிக்கை இருக்கிறது. முன்னாள் ஒன்றியப் பெருந்தலைவர் திரு.கந்தசாமி அவர்களின் வழியாக தங்களைச் சந்தித்து கரட்டுப்பாளையம் குறித்தான கோரிக்கை குறித்து விரிவாகப் பேசுகிறேன்.

செயல்படக் கூடிய அதிகாரிகளையும் சிறப்பான ஆலோசனைகளைச் சொல்லக் கூடிய அறிவுஜீவிகளையும் தமிழகம் கொண்டிருக்கிறது என்பதில் மறுப்புக் கருத்து ஏதுமில்லை. ஆனால் மேற்சொன்ன ஆலோசனைகளை தங்களின் மேலான பார்வைக்கு கொண்டு வர வேண்டும் என விரும்புகிறேன். இவற்றை சாமானிய மனிதனின் குரலாக ஏற்றுக் கொண்டு ஆவன செய்யும்படி அன்புடன் வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

இந்த வேண்டுகோளின் நகல்கள் தமிழக முதல்வருக்கும், மாநில தலைமைச் செயலாளருக்கும் தூதஞ்சலில் அனுப்பி வைக்கப்படுகிறது.

தமிழகம் கல்வியிலும், விளையாட்டிலும் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறெந்த தனிப்பட்ட பலன்களையும் இந்த விண்ணப்பத்தில் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ முன்வைக்கவில்லை. அரசியல் ரீதியான முரண்பாடுகள் அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு தங்களிடம் இந்த கோரிக்கைகளை பணிந்து முன்வைக்கிறேன்.

நன்றி.

தங்கள் உண்மையுள்ள,
வா.மணிகண்டன்.

(பள்ளிக்கல்வி, விளையாட்டு மற்றும் இளைஞர் நலன் துறை அமைச்சராக பதவியேற்கும் மாண்புமிகு.கே.ஏ.செங்கோட்டையன் அவர்களுக்கு இந்தக் கோரிக்கை மனுவை அனுப்பி வைக்கிறேன்)

பெரிய மனிதர்கள்

கடலூர் சென்னையில் கடந்த ஆண்டு வெள்ளம் வந்த போது தன்னார்வக்குழுக்கள் நிறைய களமிறங்கின. வாழை அமைப்பும் ஒன்று. வாழை பற்றி நிறையப் பேருக்குத் தெரிந்திருக்கும். தமிழகத்தில் மிக நேர்மையாகச் செயலாற்றக் கூடிய தன்னார்வக் குழுக்களில் முதன்மையானது. பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அந்தப் பள்ளிகளில் தகுதியான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் ஒரு வழிகாட்டியை நியமிக்கிறார்கள். வழிகாட்டிதான் மாணவனின் வளர்ச்சிக்குப் பொறுப்பு. பல ஆண்டுகளாக சத்தமில்லாமல் இதைச் செய்து வருகிறார்கள். குவாரிகளில் கல் உடைக்கிறவர்களின் பிள்ளைகள், பிழைப்புக்காக வெகுதூரம் சென்றவர்களின் குழந்தைகள் என தேர்ந்தெடுத்து படிப்பைத் தொடரச் செய்து பலரையும் சரியான இடத்துக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பதில் வாழையின் பங்கு மிக முக்கியமானது.

நம் ஊரில் ஊடகங்களுக்கும் அதிகாரமட்டத்தில் கோலோச்சுகிறவர்களுக்கும் வாழை மாதிரியான அமைப்புகளைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. ஜிகினா வேலை செய்கிறவர்களைத்தான் மேடையேற்றி புகழ்வார்கள். வசூலித்த பணத்தை சப்தமில்லாமல் சுருட்டிக் கொள்கிறவர்கள்தான் இங்கே தன்னார்வலர்களாக கொடி பறக்கவிடுவார்கள். ஆனால் வாழை அதையெல்லாம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. தமது சாதனைகளை அவர்கள் சாதனைகள் என்று கூடக் கருதுவதில்லை. ‘நம்ம சமூகத்திற்கு செய்ய வேண்டியது நம் கடமையில்லையா?’ என்று கேட்டுவிட்டுக் கடந்து போய்விடுகிற தங்கங்கள். புகழ்ச்சிக்காக இந்தச் சொற்களைச் சொல்லவில்லை. அவர்களை வெகு அருகிலிருந்து கவனித்திருக்கிறேன். மனப்பூர்வமாகப் பாராட்டலாம்.

நிசப்தம் சார்பில் தற்சமயம் ஆரம்பித்திருக்கும் ‘Mentoring' என்ற செயல்பாடு கூட வாழை அமைப்பின் செயல்பாட்டினை பார்த்து உண்டான உந்துதல்தான். ஒன்றிரண்டு முறை அவர்களோடு முகாமுக்குச் சென்றிருக்கிறேன். அவர்கள் அளவுக்கு இயலாவிட்டாலும் நம்மால் இயன்ற அளவுக்கு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகச் செயல்பட வேண்டும் என அப்பொழுது தோன்றிய எண்ணம் இப்பொழுதுதான் மெல்ல செயல்வடிவத்துக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறது.

வாழை அமைப்பினர் வெள்ளத்தின் போது பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவுவதற்காக வசூல் செய்தார்கள். அவர்கள் எதிர்பார்த்ததைவிடவும் பெருந்தொகை கிடைத்திருக்கிறது. பெயர் சொல்ல வேண்டியதில்லை- இப்படி வசூலான தொகையில் சொற்பத்தைச் செலவு செய்துவிட்டு மிச்சத்தையெல்லாம் வழித்து வாயில் போட்டுக் கொண்டு மூச்சு கூட விடாத தன்னார்வக் குழுக்கள்தான் இங்கே அதிகம். வாழை அப்படியில்லை. ஏற்கனவே சொன்னது போல வாழை அப்படியில்லை. ‘இதை ஏதாச்சும் உருப்படியா செய்வோம்’ என்று யோசித்ததன் விளைவாக நாஞ்சலூர் என்ற கிராமப் பள்ளியை அடையாளம் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள்.


மேற்கூரையும் சுவரும் பழுதாகி இடிந்து விழுந்துவிடக் கூடிய சூழலில் இருந்த ஆதி திராவிடர் அரசுப் பள்ளி அது. பழைய கட்டடத்தை இடித்து அகற்றிவிட்டு புதிய கட்டிடமாகவே கட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். திட்ட மதிப்பீடு பதினான்கு லட்சம். வசூலில் மீதமாகியிருந்த எட்டு லட்ச ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டார்கள். திரு.பத்மநாபன் என்கிற நல்லவர் இரண்டு லட்சத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். அப்படியும் நான்கு லட்சம் தேவைப்படுகிறது அல்லவா? அதற்கும் அவர்களே ஒரு தன்னார்வலரைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள். திரு.பாபு பத்மநாபன். அவரே மொத்தமாக நான்கு லட்சத்தைக் கொடுத்துவிடுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.




இந்தச் செயல்பாட்டில் வாழை அமைப்பினரைத்தான் முழுமையாகப் பாராட்ட வேண்டும். இவ்வளவு நேர்த்தியான திட்டமிடலும் செயல்படுத்துதலும் வியக்க வைக்கிறது. வாழை மாதிரி இன்னும் நூறு அமைப்புகள் தமிழகத்தில் உருவாக வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு உந்துசக்தியாக இருக்க வேண்டும். இத்தகைய தன்னலமில்லாத இளைஞர்கள் திரண்டு அடுத்த தலைமுறையைக் கைபிடித்து மேலே தூக்கிவிட வேண்டும். இனி வருங்காலத்தில் உருவாகிவிடும் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

திங்கட்கிழமையன்று (14.02.2016) அரசியல் நிலவரத்தின் காரணமாக தமிழகமே திமிலோகப்பட்டுக் கொண்டிருக்க சப்தமேயில்லாம பாபு நிசப்தம் அறக்கட்டளைக்கு நான்கு லட்ச ரூபாயை அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். ‘பணம் வந்துடுச்சா’ என்று கூட கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. ஒரு பக்கம் பணம் குறித்தான அற்பமான காரணங்களுக்காக மனிதர்கள் எலியும் பூனையுமாக மாறி பற்களை இளித்து பழிப்புக் காட்டிக் கொண்டிருக்க இன்னொரு பக்கம் எப்படியெல்லாம் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்? 

உண்மையிலேயே வியப்பாக இருக்கிறது.

இத்தனைக்கும் நாஞ்சலூருக்கும் இவர்களுக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. பணம் இருக்கிறது; சரியான இடம் வேண்டும்- இது மட்டும்தான் எண்ணமாக இருந்திருக்கிறது. தேடிப் பிடிக்கிறார்கள். அரசிடம் முறையாக அனுமதி வாங்குகிறார்கள். அரசு அனுமதி தந்துவிட சரியான ஒப்பந்ததாரரைக் கண்டறிந்து அவரிடம் ஒரு ஒப்பந்தம் எழுதி முறைப்படி கையொப்பம் பெற்றுவிட்டு வேலையைத் தொடங்குகிறார்கள். நான்கு லட்சம் வேண்டும் என்றவுடன் நன்கொடையாளரைத் தேடுகிறார்கள். ‘நல்ல காரியத்துக்குத்தானே? தந்துவிடுகிறேன்’ என்று அள்ளிக் கொடுப்பதற்கு ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். 


நான்கு லட்ச ரூபாய்க்கான காசோலை இன்று வாழை அமைப்பினருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டுவிடும். கனவேகத்தில் பள்ளி வேலை நடைபெறுகிறது. விரைவாக முடித்து ஒப்படைத்துவிடுவார்கள். வாழைக்கு வாழ்த்துக்கள். வாழைக்கு உறுதுணையாக நிற்கும் பத்மனாபன், பாபு பத்மனாபன் உள்ளிட்ட நன்கொடையாளர்களுக்கு பாராட்டுகளும் நன்றியும். உங்களைப் போன்றவர்களுக்காகவாவது தமிழகத்தில் மழை பெய்து வறட்சி நீங்கட்டும்!