Oct 27, 2016

Last Tango in Paris

சோலார் மூவிஸ் தளம் இப்பொழுது உருப்படியாக இல்லை. சில மாதங்களுக்கு முன்பு வரையிலும் கூட வகை தொகையில்லாமல் படங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தளம். இப்பொழுது என்னவோ ஆகிவிட்டது. இவன் ஒருத்தன்தான் தானாவதியா? தொலையட்டும் என்றிருந்த போது இன்னொரு தளம் அறிமுகமாகியிருக்கிறது. FM Movies. உலக சினிமாக்களை மொத்தமாகக் குத்தகைக்கு எடுத்து வைத்திருக்கிறார்களா அல்லது கொள்ளையடித்து வைத்திருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் தெளிவான பிரதிகள்.


Last Tango in Paris படத்தை அதில்தான் பார்த்தேன். 1972 ஆம் ஆண்டிலேயே வந்த படம். மர்லன் பிராண்டோ நடித்த படம். பிராண்டோ நடித்திருந்தால் என்ன பிரசாந்த் நடித்திருந்தால் என்ன? எரோடிக் படம் என்றார்கள். எல்லோரும் தூங்கட்டும் என்று காத்திருந்து பார்த்து முடித்துவிட்டேன். இன்றைய காலத்துக்கு அப்படியொன்றுமில்லை என்றாலும் நாற்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக இந்தப் படத்தை என்ன போடு போட்டிருப்பார்கள் என்று யோசித்தால் கெதக் என்றுதான் இருக்கிறது. 

நிறைய நாடுகளில் தடை செய்திருக்கிறார்கள். வெகு காலம் கழிந்து ஞானோதயம் வந்த பிறகு பல நாடுகளில் தடையை நீக்கியிருக்கிறார்கள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக பிரான்ஸ் சென்றிருந்த போது ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தேன். வெறும் சந்திப்பு மட்டும்தான். அவருக்கு நாற்பது வயதிருக்கும். ஸ்டிபானியே என்று பெயர். அவரது நண்பரும் நானும் ஒரே நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தோம். மாலை வேளைகளில் தனியாக இருக்கிறேன் என்பதால் என்னையும் நடன விடுதிக்கு அழைத்திருந்தார். இருவரும் நடனமாடுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தேன். அப்படி ஏதாவது கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாக கிடைக்காதா என்று உண்மையிலேயே ஏங்கிக் கிடந்தேன். ம்ஹூம். வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஸ்டிபானியேவுக்கு திருமணமாகி உறவு முறிந்திருந்தது. தனியாக வசித்துக் கொண்டிருந்தார். நண்பருக்கு முப்பத்தைந்து வயது இருக்கும். திருமண உறவு என்று எதுவுமில்லை. அவர்கள் இருவரும் காதலிக்கிறார்களா? திருமணம் செய்து கொள்வார்களா? வெறும் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக எதற்காக நடன விடுதிக்கு வருகிறார்கள் என்று அவர்களைப் பற்றி மட்டுமே யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்களது உறவு விசித்திரமானதாக இருந்தது. ‘இந்தியா போன்ற நாட்டிலிருந்து வருபவனுக்கு இது விசித்திரம்தான்’ என்றேன். நண்பர் அதைப் பற்றி பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் ஸ்டிபானியேவுக்கு ஏதோ தோன்றியிருக்க வேண்டும். நிறையப் பேசினார். நம்மைச் சுற்றிலும் ஏதாவது தடைகள் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். மனம் விரும்புவதைச் சுதந்திரமாகச் செய்ய வேண்டும் என்பது அவளது வாதமாக இருந்தது. எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்டேன். அந்த இரவில் விவாதிக்கும் மனநிலை எதுவுமில்லை. 

ஸ்டிபானியே சொல்வதைப் போல மனம் விரும்புவதைச் செய்வது என்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமில்லை. சமூகம் எதை விரும்புகிறதோ, வீட்டில் உள்ளவர்கள் எதை விரும்புவார்களோ அதைச் செய்வதுதான் நமது கடமையாக இருக்கிறது. அதுதான் நம்மையும் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களையும் அமைதியாக வைத்திருக்கிறது. இப்படியொரு பொதுவான மனநிலையில் ஓங்கி சுத்தியல் எடுத்துத் தட்டினால் அதிரத்தானே செய்யும்? அதைத்தான் Last Tango in Paris படத்தில் செய்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு வீடு காலியாக இருக்கிறது. அதைப் பார்ப்பதற்காக இளம்பெண் வருகிறாள். மரியா ஸ்நெய்டர். அதே வீட்டைப் பார்க்க ஒரு கிழவனும் வந்திருக்கிறான். மர்லன் பிராண்டோ. இருவருக்குமிடையில் உறவு மலர்கிறது. மலர்கிறது என்ற சொல் பூச்சுச் சொல். மலரவுமில்லை துளிர்க்கவுமில்லை. முதன் முறை அது கிட்டத்தட்ட வன்புணர்வுதான். ஆனால் அவள் மறுப்பேதும் சொல்வதில்லை. பிறகு இருவருமே அதை விரும்புகிறர்கள். காமம் உடைந்து பெருகிறது. ‘நீ யாருன்னு எனக்குத் தெரிய வேண்டாம்..நான் யாருன்னு உனக்குத் தெரிய வேண்டாம்..இப்படியே இருப்போம்’ என்கிறார்கள். இருவருக்குமே தனது பங்காளியின் பெயர் கூடத் தெரியாது. ஒரு கட்டத்தில் அவனது வாழ்க்கை பற்றித் தெரிந்து கொள்ள அவள் விரும்புகிறாள். ஆனால் அவன் அது குறித்துப் பேச மறுத்துவிடுகிறான். சொல்லாமல் பிரிந்து சென்றுவிடும் மர்லன் படத்தின் இறுதியில் அவளைத் தேடி வந்து டாங்கோ நடன விடுதிக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். காதலிப்பதாகச் சொல்கிறான். அவனிடமிருந்து விலகி தனது வீட்டுக்குச் செல்லும் அவள் என்ன முடிவை எடுக்கிறாள் என்பதுதான் முடிவு.

உண்மையிலேயே அட்டகாசமான படம். இந்தப் படத்துக்காக மர்லன் பிராண்டாவுக்கும் இயக்குநருக்கும் ஆஸ்கார் விருது கொடுத்திருக்கிறார்கள். மரியா ஸ்நெய்டருக்கு ஏன் கொடுக்கவில்லை என்று தெரியவில்லை. அந்தப் படத்தில் அவர் அறிமுகமான போது வயது பத்தொன்பது. கிட்டத்தட்ட படம் நெடுகவும் அரை நிர்வாணமாகவோ அல்லது முழு நிர்வாணமாகவோ வருகிறார். ஆனால் மர்லன் பிராண்டோ ஒரு காட்சியில் கூட தனது உடலைக் காட்டுவதில்லை. ‘அவருக்கு தன் உடல் குறித்தான வெட்கம் இருந்தது’ என்று வெகு காலத்திற்குப் பிறகு மரியா ஒரு நேர்காணலில் மர்லன் பிராண்டோ குறித்துச் சொல்லியிருக்கிறார். டெய்லி மெயிலில் வெளியாகியிருக்கும் மரியாவின் நேர்காணல் மிக முக்கியமானது. படத்தை பார்ப்பவர்கள் நேர்காணலையும் வாசித்தால் நிறையக் கேள்விகளுக்கு பதில் கிடைக்கும். எனக்கு ஒரு மிக முக்கியமான கேள்வி இருந்தது. படத்தைப் பார்த்துவிட்டு, நேர்காணலை வாசித்துவிட்டு உங்களுக்கும் அதே கேள்விக்கான பதில் கிடைத்ததா என்று சொல்லுங்கள். 

மரியாவின் குழந்தைத்தனமான முகமும் சுருட்டை முடியும் அவரது சேஷ்டைகளும் கவித்துவமானவை. படம் முடிந்த பிறகும் அவைதான் திரும்பத் திரும்ப மனதுக்குள் அலையடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

மர்லன் பிராண்டோவுக்கும் மரியாவுக்குமான உறவு மட்டுமே படத்தின் கதையில்லை. மரியாவுக்கு ஏற்கனவே ஒரு காதலன் இருக்கிறான். தங்களது ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் படம் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவன் அவன். அவனது செயல்பாடு அவளுக்குப் பிடிப்பதில்லை. ஆனால் சகித்துக் கொள்கிறாள். இன்னொரு பக்கம் மர்லன் பிராண்டோவின் மனைவிக்கு வேறொருவனுடன் உறவு இருந்து அவள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். இப்படி இருவருக்குமே வேறு கதைகள் இருந்தாலும் இருவரும் ஒன்றாக இருக்கும் போது எதையும் பேசிக் கொள்வதில்லை. விளையாடுகிறார்கள். கொஞ்சுகிறார்கள். கூடுகிறார்கள். 

பேசத் தகுந்த படத்தை பார்க்கும் போதும் மெச்சத் தகுந்த புத்தகத்தை வாசிக்கும் போதும் அதை நான்கு பேருக்காவது அறிமுகப்படுத்திவிட வேண்டும். அதே படத்தைப் பற்றியும் புத்தகத்தைப் பற்றியும் வேறு நூறு பேர் கூட விரிவாக எழுதியிருக்கட்டும். நாமும் எழுதுவதிலும் பேசுவதிலும் தவறேதுமில்லை. படைப்புகளை முன்வைத்துப் பேசிக் கொண்டேயிருப்பதில் ஒரு அலாதியான சுகம் இருக்கிறது.

சலனத்தை உண்டாக்கிய படங்களைப் பற்றிய கட்டுரைகளையும் குறிப்புகளையும் துழாவி வாசிப்பதே கூட சுவாரஸியம்தான். இந்தப் படம் குறித்தான பெரும்பாலான குறிப்புகள் அத்தகைய சுவாரஸியத்தைக் கொடுத்தன. மர்லன் பிராண்டோவின் நடிப்பை வெகுவாக சிலாகிக்கும் கட்டுரைகளை வாசிக்க நேர்ந்தது. அந்த மனிதனைச் சிலாகிப்பதில் எந்தத் தவறுமில்லை. கடைசியில் கண் கலங்கும் ஒற்றைக் காட்சிக்காகவே ரசிகர் மன்றம் ஏதாவது இருந்தால் இணைந்து கொள்ளலாம். இறந்து கிடக்கும் தனது மனைவியுடன் பேசும் காட்சிக்காக அகில இந்திய மர்லன் பிராண்டோ ரசிகர் மன்றத்தின் தலைவனாகவே கூட மாறலாம். 

நட்சத்திர மரங்கள்

நரிக்குறவர்கள் துப்பாக்கியை எடுத்து வருவார்கள். நீண்ட இரட்டைக் குழல் துப்பாக்கி. தமது மூட்டையை விரித்து வைத்து அதிலிருக்கும் வெடிமருந்துகளை எடுத்து உள்ளே திணித்து அதன் மீது காகிதத்தைச் சுருட்டி வைத்து அழுத்தி அதன் மீது சிறிய இரும்புக் குண்டை வைத்து எல்லாவற்றையும் சேர்த்து ஒரு நீண்ட மெல்லிய கம்பியை வைத்து இடிப்பார்கள். அவர்கள் இதைச் செய்து முடிக்க பத்து நிமிடங்களுக்கு மேலாகும். சிதறி ஓடியிருந்த கொக்குகள் திரும்பவும் வந்து வேம்பு மரத்தில் அமர்ந்திருக்கும். சுடுவதில் நிபுணன் துப்பாக்கியை வாங்கி சுற்றி நிற்கும் குழந்தைகளை அமைதியாக இருக்கச் சொல்லிவிட்டு மேலே குறி வைத்துச் சுடுவான். ஒரு வெடிச் சப்தத்திற்கு பிறகு கொக்கு ஒன்று துள்ளி விழும். குழந்தைகள் ஓவென்று கத்தி ஆர்பரிப்பார்கள். விழுந்த கொக்கை எடுத்து தனது தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் பிற கொக்குகளோடு சேர்த்துக் கோர்த்துக் கொள்வான் இன்னொருவன். சப்தம் கேட்ட பிற கொக்குகள் சிதறி பறந்திருக்கும். ஆசுவாசமாக மீண்டும் துப்பாக்கியை நிரப்புவார்கள். வெடிக்கும். துள்ளி விழும்.

சுட்டுவிட்டுக் கிளம்பும்போது ஏழெட்டுக் கொக்குகளாவது ஒரு மரத்திலிருந்து அடித்திருப்பார்கள். அப்படியிருந்தும் பல நூறு கொக்குகள் அந்த மரங்களில் இருந்து கொண்டேயிருந்தன. அந்த வேம்பு வயல்வெளிகளில் எல்லாம் இல்லை. எங்கள் வீதியிலேயேதான் இருந்தது. ஒரே தெருவில் மூன்று பெரும் வேம்புகள். பல்லாண்டுகளாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மூன்று மரங்களையும் வெட்டினார்கள். கொக்குகள் வருகின்றன. குப்பை விழுகிறது என்று சல்லித்தனமான காரணங்களைச் சொன்னார்கள். பஞ்சாயத்திலிருந்து ஆட்கள் வந்து பச்சை மரங்களை அடியோடு வெட்டிச் சென்ற இரண்டொரு நாள் கழித்து வேர்களின் மீது மண்ணெண்ணை ஊற்றி கொளுத்தினார்கள். அதோடு சரி. தெருவே காந்தல் அடிக்கத் தொடங்கியது. கோடை தகித்தது. எங்கள் ஊரில் இதையெல்லாம் மறந்து வெகு வருடங்களாகிவிட்டன.

இப்பொழுது மரங்களும் இல்லை. கொக்குகளும் இல்லை.

கடந்த முறை ஊருக்குச் சென்றிருந்த போது ஒரு திருமண மண்டபத்தில் வைத்து பசுமைகோபி அமைப்பினர் மரக்கன்றுகளை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் வீதியில் ஒரு மரத்தையாவது வளர்த்துவிட வேண்டும் என்று ஆசையாக இருந்தது. ஒவ்வொரு மரத்தை நிராகரிக்கவும் உள்ளூர்வாசிகளிடம் ஒரு காரணமிருக்கிறது. தூங்கு மூஞ்சி மரத்தை வீட்டுக்கு முன்பாக வைக்கக் கூடாது. புங்கன் மரத்தில் பேய் இருக்கும். வேம்பு சுவரைத் தகர்க்கும். புளியன் வீட்டுக்கு முன்பாக இருந்தால் பிசாசு வீட்டுக்குள் வரும். மகாகனியை கோவிலில்தான் வைக்க வேண்டும். இப்படி கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் மரங்களுக்கும் ஏதாவதொரு காரணம் வைத்திருக்கிறார்கள். 

சலித்துப் போனது.

ஏதாவது பூச்செடி வைக்கலாம் என்றார்கள். அளவான உயரம். குப்பை விழாது. வீட்டுக்கு முன்பாக மணமாக இருக்கும். இப்படி மொக்கைத்தனமான ஆசைகள். மரமென்று வைத்தால் நான்கைந்து பறவைகளாவது வாழ்வதற்கேற்ற மரமாக இருக்க வேண்டும். இருக்கிற மரங்களையெல்லாம் வெட்டி வெட்டி வாழ்ந்த பறவைகளையெல்லாம் ஊரைவிட்டு விரட்டியடித்துவிட்டு ‘வீதி சுத்தமாக இருக்கிறது’ என்று சந்தோஷப்படும் கேவலமான ஜென்மமாக மனிதன் மாறி பல காலம் ஆகிவிட்டது.

‘செடியெல்லாம் வேண்டாம். மரமாக வைக்கலாம்’ என்பதில் உறுதியாக இருந்த பிறகு பூவரசு மரத்துக்கு அனுமதி தந்தார்கள். ஓரளவு குட்டையாகத்தான் இருக்கும். நல்ல நிழல் கிடைக்கும். குருவிகள் நிறையத் தங்கும். எடுத்து வந்து குழி தோண்டி செடி நட்டு வலையமைத்து நீரூற்றிய போது சந்தோஷமாக இருந்தது. கடந்த வாரத்தில் ஏழெட்டு புது இலைகள் துளிர்த்திருந்தன. ஆறு மாதத்தில் வளர்ந்துவிடக் கூடும். வீட்டில் நான் இல்லாத போது யாரோ ஒரு பிரகஸ்பதி வந்து ‘பூவரச மரம் வீட்டுக்கு முன்னாடி ஆகாது’என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

‘ஆகாதுன்னு சொன்னதுக்கு அப்புறம் மனசுக்குள்ள உறுத்திட்டே இருக்கும்...புடுங்கி வீசிடலாமா?’ என்று அம்மா கேட்டார். என்ன பதிலைச் சொல்வது? செண்டிமெண்டல் அட்டாக். வீட்டுக்கு முன்பாக வைக்கக் கூடிய மரமென்று எது என்ற குழப்பமே தீராத போது வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் என்று சொன்னால் யார் கேட்பார்கள். எந்த மரத்தைச் சொன்னாலும் ‘அது ஆகாதுங்க’ என்று சொல்வதற்கு ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். குழப்பமாக இருந்தது.

‘இதனால்தான் இந்த மரத்தை வைக்கிறோம்’ என்று உறுதிபடச் சொல்வதற்கு ஒரு காரணம் அவசியமாக இருக்கிறது. 

சமீபத்தில் ஒரு ஜோதிடரிடம் பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. வாஸ்து பார்ப்பார். ‘வீட்டுக்கு முன்னாடி வைக்கிற மாதிரி ஒரு மரமா சொல்லுங்க..யாரும் எதுவும் சொல்லக் கூடாது’ என்றேன். அவரிடம் உபாயம் இருந்தது. யாரோ சில புண்ணியவான்கள் பிறந்த நட்சத்திரத்துக்கும் ராசிக்கும் ஏற்ப மரங்களை ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். இடமும் வாய்ப்புமிருந்தால் நட்சத்திரம், ராசி இரண்டுக்குமேற்ற மரங்களை வளர்க்கலாம். ஒருவேளை சாத்தியமில்லையென்றால் நட்சத்திரத்துக்கேற்ற மரங்களை வளர்க்கச் சொன்னார். அது கிடைக்கவில்லையென்றால் ராசி மரத்தையாவது வளர்க்கச் சொன்னார்.

இதையே மக்களிடமும் எடுத்துச் சென்றால் வீட்டுக்கு ஒரு மரம் தப்பித்துவிடும்.

‘வீட்டுத் தலைவரின் ராசிக்கு ஏற்ற மரத்தை வீட்டுக்கு முன்பாக வைத்து தினமும் பார்த்து வந்தாலே பல பிரச்சினைகளிலிருந்தும் விடுபடலாம்’ என்றார் ஜோதிடர். மூடநம்பிக்கையோ அவநம்பிக்கையோ தெரியாது. ஆனால் நல்ல காரியம் நடைபெறுவதற்கு தோதான நம்பிக்கை. இதையே அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லலாம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அவரவர் குடும்பத் தலைவரின் ராசி/நட்சத்திரத்துக்கேற்ற மரங்களைக் கொடுத்துவிடலாம். அவர்கள் வளர்த்துவிடுவார்கள்.

‘பசுமைகோபி’ கார்த்திகேயனிடமும், தாமஸிடமும் பேசியிருக்கிறேன். விதைகளைச் சேகரித்து தாமே முளைக்க வைத்துத் தருவதாகச் சொன்னார்கள். 

நாஞ்சில்நாடன் ‘சங்க இலக்கியத்தில் மட்டும் 207 தாவரங்கள் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன’ என்கிறார். இன்றைக்கு நமக்கு எத்தனை மரங்களை அடையாளம் தெரியும்? கீழே சுமார் முப்பத்தைந்து மரங்களின் பெயர்கள் இருக்கின்றன. இதில் நமக்கு எத்தனை மரங்களைத் தெரியும் என்று நமக்கு நாமே கேட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அத்தனையும் நம் நாட்டின் பாரம்பரியமான மரங்கள்தான். இந்த மண்ணில் வளர்ந்து செழித்த மரங்கள்தான். ஒவ்வொன்றாகத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

செடிகளை வளர்த்து வீடுகளுக்குக் கொடுத்து அவர்களிடம் எடுத்துச் சொல்வது கூட பெரிய காரியமில்லை. செய்துவிடலாம். பிரச்சினை என்னவென்றால் இந்தச் செடிகளை வளர்க்க விதை போட வேண்டுமா, பதியன் போட வேண்டுமா என்று கூடத் தெரியாது. இனிமேல்தான் விவரங்களைத் தேட வேண்டும். விதைகளைச் சேகரிப்பது, பதியன் போடுவதாக இருப்பின் பதியன்களைச் சேகரிப்பது போன்ற வேலைகளை ஆரம்பிக்கவிருக்கிறோம். விதைகள் கிடைக்குமிடம், இதில் அனுபவமுள்ளவர்களின் தொடர்பு எண் ஆகியவை இருப்பின் கொடுத்து உதவினால் பெரிய உபகாரமாக இருக்கும். இதைச் செய்து முடித்த பிறகு எல்லாவற்றையும் விரிவாக எழுதுகிறேன். நிச்சயமாக ஆர்வமுள்ளவர்கள் பலருக்கும் பயன்படும்.

நட்சத்திரங்களுக்கேற்ற மரங்கள்:

அஸ்வினி -எட்டி 
பரணி- நெல்லி
கிருத்திகை -அத்தி 
ரோகிணி - நாவல்
மிருக சீரீடம் - கருங்காலி
திருவாதிரை -செங்கருங்காலி
புனர்பூசம் -மூங்கில்
பூசம் - அரசு
ஆயில்யம் -புன்னை
மகம் - ஆலமரம்
பூரம் - பலா
உத்திரம் -அலரி
அஸ்தம் -வேலமரம் 
சித்திரை- வில்வம்
சுவாதி - மருதம்
விசாகம் - விளா
அனுசம் - மகிழம்
கேட்டை - புராய்மரம்
மூலம் - மாமரம்
பூராடம் - வஞ்சி 
உத்திராடம் - பலாமரம்
திருவோணம் - எருக்கமரம்
அவிட்டம் -வன்னி
சதயம் - கடம்பு
பூரட்டாதி - தேமா
உத்திரட்டாதி -வேம்பு
ரேவதி - இலுப்பை

ராசிக்கேற்ற மரங்கள்:

மேஷம்-செஞ்சந்தனம்
ரிஷபம்-ஏழிலைப்பாலை
மிதுனம்-பலா
கடகம்-பொரசு
சிம்மம்-பாதரி
கன்னி-மா
துலாம்-மிகிழம்
விருச்சிகம்-கருங்காலி
தனுசு-அரசு
மகரம்-எட்டி
கும்பம்-வன்னி
மீனம்-ஆல்

Oct 26, 2016

வாங்க ஒரு பிஸினஸ் செய்யலாம்

கடந்த வருடம் கோவாவிலிருந்து வரும் போது ஆர்வக் கோளாறு ஒன்றை தொடரூர்தியில் சந்தித்தோம். பெட்டியில் இருந்த ஒவ்வொரு பெங்களூர்வாசியிடமும் அலைபேசி எண்ணை வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. ‘இவன் எதுக்கு இத்தனை நெம்பரைச் சேர்த்து வைக்கிறான்’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அடுத்த தூண்டில் எனக்குத்தான். அருகில் வந்து அமர்ந்து ‘அப்புறம்..கோவா எப்படி இருந்துச்சு’என்றார். இதெல்லாம் எண்ணை வாங்குவதற்கான தொடக்கம். அவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கு ஆர்வமில்லாமல் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். 

‘உங்க நெம்பர் தாங்க..பெங்களூர் வந்து பேசறேன்’என்று கேட்டதனால் கொடுத்திருந்தேன். எண்ணை வாங்கிய அடுத்த கணம் இன்னொரு இருக்கைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

information is wealth என்கிற வகையறா. சரியாக ஒரு வருடம் கழித்து கடந்த வாரம் அழைத்திருந்தார். தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு 'கேன் ஐ ஸ்பீக் டூ மணிகண்டன்’ என்று  ஆங்கிலத்திலேயே பேசினார். பேசுகிறவர் தமிழர் என்று தெரிந்தால் ‘சொல்லுங்க’ என்று தமிழுக்கு மாறிவிடுவதுதான் உத்தமம். இந்த ஆளிடமும் ‘சொல்லுங்க’ என்றவுடன் தமிழுக்கு மாறிவிட்டார். தொடரூர்தியில் சந்தித்ததை நினைவூட்டிவிட்டு நண்பர்கள் சிலர் சேர்ந்து பெங்களூரில் ஒரு தொழில் தொடங்குவதாகவும் அதே மாதிரி விருப்பமுள்ள மனிதர் என்பதால் என்னிடம் பேசுவதாகவும் சொன்னார். தொழில் தொடங்குவதாக நிசப்தத்தில் கூட எழுதிய ஞாபகமில்லை. ஏதாவது தில்லாலங்கடி வேலையாக இருக்குமோ என்று யோசித்துவிட்டு ‘என்ன பிஸினஸ்? எவ்வளவு முதலீடு’ என்றெல்லாம் கேட்டவுடன் இவையெல்லாம் முக்கியமான விஷயங்கள் என்பதால் நேரில் சந்தித்துச் சொல்வதாகச் சொன்னார். 

ஒருவேளை அம்பானி குழுமத்தை விலை பேசுவார்களாக இருக்கும் எனத் தோன்றியது. வியாழக்கிழமையன்று மகிழ்வுந்தில் வந்து வாசுதேவ் அடிகாஸூக்கு முன்பாக நிறுத்திவிட்டு அழைத்தார். அதிலேயேதான் அமர்ந்து பேசினோம். 

‘எதுக்காக பிஸினஸ் ஆரம்பிக்கணும்ன்னு நினைக்கறீங்க?’ - இதுதான் அவருடைய முதல் கேள்வி.

அப்படியெல்லாம் நானே கூட இதுவரைக்கும் யோசித்ததில்லை. ‘இல்லைங்க...அப்படியெல்லாம் எனக்கு ஒரு ஐடியாவும் இல்ல’

‘பிஸினஸ்ஸூன்னு சொன்னவுடனே டீட்டெயில் கேட்டீங்களே’ - யாராவது வாலண்டியராக வண்டியில் ஏறினால் கேட்கத்தான் செய்வேன். நான்கு பேருக்கு பொதுவான விவகாரம் என்று தெரிந்தால் தோன்றினால் தோண்டித் துருவி எழுதினால்தான் மனசு ஆறும்.

அவருக்கு பதிலாக எதுவும் சொல்லவில்லை. சுதாரித்துக் கொண்டவர் வண்டியின் பின் இருக்கையில் கிடந்த ஒரு அட்டையை எடுத்து நீட்டினார்.

‘நிறையப் பணம் வேண்டும். கார் வேண்டும். வீடு வேண்டும். மெடிக்கல் இன்சூரன்ஸ் வேண்டும்’ என்று பத்து பதினொரு வரிகள் இருந்தன. ஒருவனை ஏமாற்றுவதென்றால் அவனது ஆசையைத் தூண்ட வேண்டும் என்பார்கள் அல்லவா? அப்படி.

‘இதில் உங்களுக்கு என்னவெல்லாம் தேவை’ என்றார். சொல்லவில்லையென்றால் விடமாட்டார். இரண்டு மூன்றைச் சொன்னேன். அதை தனது குறிப்பேட்டில் குறித்து வைத்துக் கொண்டார்.

‘இப்போ இதையெல்லாம் அடையணும்ன்னா என்ன செய்யலாம்ன்னு நினைக்கறீங்க?’ என்றார்.

அவர் விரும்புகிற பதில் என்னவென்று எனக்கும் தெரிந்துவிட்டது. அதையே சொன்னேன். ‘பிஸினஸ் செய்யணும்’. 

‘வெரிகுட்..ரொம்பச் சரியாச் சொன்னீங்க’ என்றவர் அதோடு விடுவதாகத் தெரியவில்லை.

‘பிஸினஸ்ன்னா என்ன?’

‘பிஸினஸில் வெற்றியடைய என்னவெல்லாம் தேவை?’ என்று இரண்டு மூன்று கேள்விகளைக் கேட்டார். என்னடா இது வம்பாகப் போய்விட்டது என்று எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்.

அவருடைய நோக்கமெல்லாம் ‘நாமும் ஒரு பிஸினஸ் தொடங்க வேண்டும்’ என்கிற எண்ணத்தை உருவாக்குவதுதான். அப்படி உருவாகிவிட்டதாக நடித்தால் மட்டும்தான் தப்பிக்க முடியும் எனத் தோன்றியது. நடிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். அதன் பிறகு அவர் புளகாங்கிதம் அடையும் ‘பிஸினஸ்’ பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.

‘உற்பத்தியாளரையும் வாடிக்கையாளரையும் நேரடியாக இணைக்கிற பிஸினஸ் இது’ என்றார். Manufacturer to Consumer மாடல்.

‘எப்படிங்க?’ என்றேன்.

‘நீங்களே கூட வாடிக்கையாளரா மாறலாம்’ என்றார். வந்துவிட்டார். பாய்ண்ட்டுக்கு வந்துவிட்டார். அவர்கள் பொருட்களை உற்பத்தி செய்து கொண்டு வந்து தலையில் கட்டுவார்கள். அதை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும். நமக்குக் கீழாக நான்கைந்து மடையர்களைப் பிடித்துக் கொடுத்தால் லாபம் சம்பாதிக்கலாமாம். 

‘ஆம்வேக்காரங்க இதையேதான பண்ணுறாங்க’ என்று கேட்டால் வெவ்வாய்க்கிழமை நடைபெறும் ஒரு கூட்டத்துக்கு வரச் சொன்னார். சாப்பாடு எல்லாம் போடுவார்களாம். நண்பர்களையும் அழைத்து வரச் சொன்னார்.

ஆர்வக் கோளாறு விப்ரோ நிறுவனத்தில் பிரின்ஸிபல் கன்சல்டண்ட்டாக இருக்கிறார். எப்படியும் லட்சத்தில்தான் சம்பளம் வரும். ஆனால் ஆசை. லட்சம் கோடியென சம்பாதித்துவிட முடியும் என்று நம்புகிறார். எம்.எல்.எம் என்று சொன்னால் மக்கள் முகத்தைச் சுழிப்பார்கள் என்பதால் பிஸினஸ் என்ற சொல்லை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப பயன்படுத்துகிறார். தாம் செய்கிற பிஸினஸின் நிறுவனர் ஐஐடியில் படித்தவர் என்கிறார். வெள்ளையாக இருக்கிறவன் பொய் சொல்ல மாட்டான் என்பது மாதிரிதான். ஐஐடியில் படித்தால் அவன் வெற்றி பெற்றுவிடுவான் என்று நாம் நம்ப வேண்டும். ஐஐடியில் பி.டெக் முடித்துவிட்டு ஐஐஎம்மில் எம்.பி.ஏ படித்துவிட்டு எனக்கு பக்கத்திலேயே அமர்ந்து இருக்கையைத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தவனைத் தெரியும்.

படிப்புக்கும் தோற்றத்துக்கும் வெற்றிக்கும் பணத்துக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. இவையெல்லாம் போலித்தனமான இணைப்புகள். ஒன்றை அடைய இன்னொன்று உதவலாமே தவிர ஒன்றிருந்தால்தான் இன்னொன்றை அடைய முடியும் என்பதெல்லாம் உட்டாலக்கடி. ஆனால் பொதுப்புத்தியில் பதிந்து கிடக்கும் இந்த இணைப்பைப் பயன்படுத்தித்தான் கொக்கியை வீசுகிறார்கள். கொக்கியில் சிக்கிக் கொண்டதாக பாவனை காட்டித்தான் இத்தகைய மனிதர்களிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாகத் தன்னால் சக மனிதர்களிடம் தைரியமாகப் பேசவே முடியாது என்றும் இன்று என்னை மாதிரியானவர்களிடம் பேசி பிஸினஸ் ஆர்வத்தை வளர்க்கும் வரை வளர்ந்திருப்பதாகச் சொன்னார். ‘உங்களுக்கு இன்னமும் ட்ரெயினிங் போதாதுங்க’ என்று சொல்வதற்கு வாய் வரைக்கும் வார்த்தைகள் வந்துவிட்டன. எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒரு சிடியைக் கொடுத்துப் பார்க்கச் சொல்லியிருக்கிறார். பார்ப்பது பிரச்சினையில்லை. மேலதிக விவரங்கள் தேவையென்றால் சிடியைக் கொடுத்தவரைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்று பின்பக்கத்தில் கொட்டை எழுத்தில் அச்சடித்திருக்கிறார்கள்.

வேணியிடம் சொன்னேன். ‘எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு..ட்ரெயின்ல ஒரு டிஜிட் மாத்தித்தான் நெம்பர் கொடுத்தீங்க’ என்றாள். அப்படியான சேட்டையைச் செய்யக் கூடிய ஆள்தான் நான். ஆனால் சரியான எண்ணை ஆ.கோ எப்படிப் பிடித்தார் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை நிசப்தம் வாசிப்பவராக இருந்தால் இதையும் வாசிக்கட்டும். 

நேற்று இரண்டு மூன்று முறை அழைத்தார். எடுக்கவேயில்லை. மீறி எடுத்தால் நடுராத்திரியில் சுடுகாட்டுக்குப் போகலாம் என்று அழைப்பார். அது என்னால் முடியாது.

Oct 25, 2016

எங்கே லஞ்சம் இல்லை?

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக ஒருவர் அழைத்திருந்தார். வாத்தியார் வேலைக்கு பணம் கொடுப்பது பற்றி பேசிவிட்டு ‘கவர்ண்மெண்ட் சிஸ்டமே இப்படித்தான்’ என்றார். அவர் தனியார் துறையில் வேலையில் இருக்கிறார். மிகப்பெரிய இந்திய மென்பொருள் நிறுவனம் அது. பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களை வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். சத்தமேயில்லாமல் ஆட்களை வெளியேற்றவும் செய்கிறார்கள். தமது நிறுவனம் செய்யக் கூடிய தகிடுதத்தங்களைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

‘உங்க கம்பெனிக்காரங்க கேம்பஸ் இண்டர்வியூவுக்கு எவ்வளவு காசு வாங்கறாங்க?’ என்றேன். அவரைக் கலாய்க்கக் கேட்பதாக நினைத்துக் கொண்டவர் சிரித்தார். கலாய்க்கவெல்லாம் கேட்கவில்லை. அதுதான் நடக்கிறது. தங்கள் கல்லூரியில் வளாகத் தேர்வு நடைபெற வேண்டும் என்பதற்காக தனியார் கல்லூரிகள் லட்சக்கணக்கில் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை ஆட்களுக்கு அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். அன்பளிப்பு, லஞ்சம் என்று என்ன பெயர் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளலாம். ‘இந்த வருடம் இவ்வளவு பேர்களை நீங்கள் வேலைக்கு எடுக்க வேண்டும். அதற்கு இவ்வளவு தொகை கொடுத்துவிடுகிறோம்’ என்றுதான் டீல்கள் நடைபெறுகின்றன.

பச்சையான அயோக்கியத்தனம்.

ஒரு அரசு உதவி பெறும் கல்லூரியின் முதல்வர் ‘ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் பேசி வளாகத் தேர்வுக்கு வருவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய முடியுமா?’ என்றார். அதுவொரு கிராமப்புறக் கல்லூரி. முயற்சிக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு தெரிந்த நண்பர்களின் வழியாக ஒரு பெரு நிறுவனத்தின் மனிதவளத்துறையின் துணைத் தலைவரின் (வைஸ் பிரஸிடெண்ட்) நேரடி உதவியாளர் மூலமாக காய் நகர்த்திய போது ‘கிராமப்புற கல்லூரி மாணவர்களுக்கு நம் நிறுவனங்களில் வேலை செய்கிற அளவுக்குத் திறமை இருப்பதில்லை. அவர்களுக்கு பயிற்சி கொடுப்பதும் சிரமம்’ என்று நாசூக்காகச் சொல்லி மறுத்துவிட்டார்கள். அவர்கள் சொல்லச் சொல்ல உண்மைதான் என்றுதான் நமக்குத் தோன்றும். நாமும் பேசும் போதும் எழுதும் போதும் அரசு சரியில்லை, கல்லூரி நிர்வாகம் சரியில்லை என்று பொங்கல் வைத்து பொங்கப்பானையை எடுத்துக் குப்புறக் கவிழ்த்துக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் அது உண்மையில்லை. 

தனியார் கல்லூரிகளுக்குச் வளாக நேர்முகத் தேர்வுக்குச் செல்கிற நிறுவனங்கள் ஒவ்வோர் கல்லூரியிலும் பல நூறு பேர்களை அள்ளியெடுக்கிறார்கள். ஒரே கல்லூரியில் முந்நூறு, நானூறு பேர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பதெல்லாம் சர்வ சாதாரணம். அதில் பாதிக்கும் மேலான மாணவர்கள் சராசரி அல்லது சராசரிக்கும் குறைவான மாணவர்கள் என்று துண்டைப் போட்டு சத்தியம் செய்ய முடியும். extra ordinary மாணவர்கள்தான் வேண்டும் என்றெல்லாம் அவர்களுக்கு அவசியமில்லை. சாதாரணமான மாணவர்கள் போதும். இன்றைக்கு ஐடி துறையின் வேலையை சராசரி மாணவர்களாலேயே செய்துவிட முடியும். ஆனால் ஆட்டு மந்தைகள் போல வதவதவென்று ஆட்களுக்கான தேவையிருக்கிறது. இப்படி ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது எந்தக் கல்லூரி கொட்டிக் கொடுக்கிறதோ அந்தக் கல்லூரிக்கு மனிதவள ஆட்கள் செல்கிறார்கள். பெருநிறுவனங்களின் மனிதவளத்துறையில் தொடர்புடைய பலருக்கும் இது தெரிந்த விவகாரம்தான். இலைமறை காய்மறையாக மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கல்லூரிக்காரர்களும் ‘எங்கள் கல்லூரியில் 100% மாணவர்களும் வேலை வாய்ப்பு பெற்றுவிட்டார்கள்’ என்று வெளியில் தட்டி வைக்கிறார்கள். செய்தித்தாள்களில் விளம்பரம் கொடுக்கிறார்கள். அடுத்த வருடத்திற்கான வலையை வாகாக விரித்து வைக்கிறார்கள். இந்த விவகாரம் புரியாமல் அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளின் முதல்வர்களும் பேராசிரியர்களும் ‘இந்த வருஷம் ப்ளேஸ்மெண்ட்டே சரியில்ல சார்’ என்று பினாத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது வளாக நேர்முகத் தேர்வு என்பது பெரும்பாலும் கறுப்புச் சந்தை. என்ன நடக்கிறது என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஒருவேளை லஞ்சமும் அன்பளிப்பும் வாங்கியதை நிறுவனங்கள் கண்டுபிடித்தால்- தனியார் நிறுவனங்களைப் பற்றித்தான் தெரியுமே- சம்பந்தப்பட்ட ஊழியர்களை மட்டும் கமுக்கமாக வேலையை விட்டு அனுப்பி வைத்துவிடுவார்கள். தங்கள் நிறுவனத்தின் பெயர் எந்தவிதத்திலும் கெட்டுவிடக் கூடாது என்பதுதான் அவர்களின் ஒரே நோக்கம்.

அனைத்துக் கல்லூரிகளிலும் அனைத்து நிறுவனங்களிலும் நடக்கிறது என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் இப்படியெல்லாம் நடப்பதில்லை என்று யாராலும் மறுக்க முடியாது.

ஆட்களை வேலைக்கு எடுப்பதில் மட்டுமில்லை. பிற நிறுவனங்களில் வேலை செய்வதற்காக ஆட்களை வேலைக்கு அனுப்பி வைப்பதிலும் கூட வருமானம் கொழிக்கிறார்கள். உதாரணமாக XYZ என்ற நிறுவனத்துக்கு வேலை செய்வதற்காக ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள் பத்துப் பேர் தேவைப்படுகிறார்கள். ஒரு ஆளுக்கு ஒரு மணி நேரத்துக்கு 75 டாலர்கள் தருகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். என்னிடம் ஐம்பது பணியாளர்கள் இருக்கிறார்கள். பத்துப் பேர்களை அனுப்பி வைத்தால் ஒரு மணி நேரத்துக்கு 750 டாலர்கள் கிடைக்கும். அதில் சொற்பப் பணத்தை பணியாளர்களுக்கு சம்பளமாகக் கொடுத்துவிட்டு மீதத்தை நான் சட்டைப்பையில் போட்டுக் கொள்ளலாம். அதற்காக XYZ நிறுவனத்தில் பெரிய பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு ஆளை ‘கவர்’ செய்ய வேண்டியிருக்கும். ஏதாவதொரு வகையில் வளைத்துவிட்டால் பத்து ஆட்களுக்கான ஒப்பந்தத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிடுவார்கள். இப்படி பெரிய ஆட்களை வளைத்து ஏற்கனவே அந்த நிறுவனத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் ஒப்பந்தப் பணியாளர்களை விரட்டியடித்துவிட்டு தமது ஆட்களை நியமிப்பது, புதிதாக உருவாகும் ஒப்பந்தப் பணியாளர்களுக்கான தேவைகளை தமது ஆட்களை வைத்துப் பூர்த்தி செய்வது போன்ற வேலைகளையெல்லாம் கனகச்சிதமாகச் செய்து முடிக்கும் ஜெகஜ்ஜாலக் கில்லாடி நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. வெளியில் பேசும் போது ‘பிஸினஸ் எதிக்ஸ்’ என்று காது கிழியப் பேசுவார்கள். அறமும் இல்லை; முறமும் இல்லை. இலாபம்- அது மட்டும்தான் நோக்கம்.

மென்பொருள் துறையிலும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் மட்டும்தான் அறமின்மையும் லஞ்சமும் இருக்கிறது என்று நினைத்தால் அதுவும் தவறுதான். சொந்தக்காரர் ஒருவர் சுல்சர் தறிகள் வைத்திருக்கிறார். சுல்சர் தறிகளுக்கான முதலீடுகள் அதிகம். அதே சமயம் தறியின் உற்பத்தியும் அதிகம். உற்பத்தி அதிகமானால் அதற்கேற்ப ஆர்டர் கிடைக்க வேண்டுமல்லவா? துணி அதிகமாகத் தேவைப்படும் தலையணை, மெத்தை நிறுவனங்களில் ஆரம்பித்து துணிக்கடைகள் வரை நிறையப் பேர்களிடம் பேசுகிறார். தனது தறியில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட மாதிரித் துணிகளைக் கொடுத்து விலைக்கான கொட்டேஷனையும் கொடுத்து வந்த பிறகு அவர்கள் பரிசீலித்துவிட்டு ஒப்பந்தம் போடுவதற்காக அழைப்பார்கள். ஒரு மீட்டர் துணிக்கு அவர்கள் நாற்பது ரூபாய் தருகிறார்கள் என்றால் அதில் ஒரு ரூபாயை அதே நிறுவனத்தின் ‘பர்ச்சேஸ்’ துறையில் இருக்கும் ஆட்களுக்குக் கொடுத்துவிட வேண்டும். அது கமிஷன் தொகை. இல்லையென்றால் தரம் சரியில்லை, நேரத்திற்கு வந்து சேர்வதில்லை என்று ஏதாவதொரு வகையில் கழித்துக் கட்டி அடுத்த ஆளைத் தேடத் தொடங்கிவிடுவார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான மீட்டர் துணியை வாங்குகிற நிறுவனத்தில் ஒரு மீட்டருக்கு ஒரு ரூபாய் என்றாலும் கூட கணக்குப் போட்டுக் கொள்ளலாம். சம்பளத்தை விட பன்மடங்கு மிஞ்சும். துணியை மட்டுமா வாங்குகிறார்கள்? ஆணியிலிருந்து தண்ணீர் வரைக்கும் அவர்கள் வழியாகத்தான் உள்ளே வரும். எவ்வளவு சம்பாதிப்பார்கள்?

அரசுத்துறைகளில் மட்டும்தான் லஞ்சம் இருக்கிறது என்று நினைத்தால் அது நம்முடைய அறியாமை. அரசுத் துறையில் நடைபெறுவது மிக எளிதாக வெளியில் தெரிந்துவிடுகிறது. பிற துறைகளில் வெளியில் தெரிவதில்லை. அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். நமக்குத் தெரியவில்லையென்றால் அனைத்தும் சரியாக இருப்பதாக அர்த்தமில்லை. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரைக்கும் வாய்ப்பிருக்கும் இடங்களிலெல்லாம் லஞ்சமிருக்கிறது. எங்கெல்லாம் அடிக்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் அடிக்கிறார்கள். அரசுத்துறை, தனியார்துறை, என்.ஜி.ஓ என்றெல்லாம் பாகுபடுத்திப் பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்க வேண்டியதில்லை. corruption is not only in our systems; its in our mindset என்று சத்தம் போட்டுச் சொல்லலாம். இதை அது அழிக்க அதை இது அழிக்கிறது. தனிமனிதன் திருந்தாமல் இங்கே எதுவுமே சாத்தியமில்லை. அதைத்தான் நாம் திரும்பத் திரும்ப பேச வேண்டியிருக்கிறது.

Oct 24, 2016

தனிவழி

நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக கோயமுத்தூரில் வாழ்ந்த மனிதர்களிடம் பேச்சுவாக்கில் ‘அப்பவெல்லாம் கோயமுத்தூரு....’ என்று சாவி கொடுத்துவிட வேண்டும். ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இந்த ஊர் அந்த ஊர் என்றில்லை- எந்தவொரு ஊரில் வாழ்ந்தவர்களுக்கும் அப்படிச் சொல்வதற்கு ஆயிரம் கதைகள் இருக்கும். கலர் கலரான ப்ளாக் அண்ட் ஒயிட் நினைவுகள். 

மனிதர்கள் எவ்வளவுதான் சொன்னாலும் அந்தக் காலத்தில் நிலம் எப்படி இருந்தது, மக்கள் எப்படியிருந்தார்கள், அவர்களது வாழ்க்கை முறை எப்படியிருந்தது என்பதையெல்லாம் புரிந்து கொள்ள புத்தகங்கள் துல்லியமாகக் காட்சிப்படுத்துகின்றன. புத்தகங்களின் வழியாகத்தான் நமக்கு பல நூறு வரலாறுகளின் கதவுகள் திறக்கக் கூடும். 

அத்தகைய புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டும் என்று அவ்வப்போது மனம் விரும்பும். கோபி கலைக்கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர் மகுடீஸ்வரனைச் சந்தித்த போது தன்னிடமிருந்த ஆர்.ஷண்முகசுந்தரத்தின் தனிவழி என்ற நாவலை எடுத்துக் கொடுத்தார். எழுபது பக்கங்களிலான குறு நாவல் அது.

ஆர்.ஷண்முகசுந்தரம் கொங்கு வட்டார வழக்கை இலக்கியத்தில் கொண்டு வந்த முன்னோடி. அவரது நாகம்மாள் நாவலை சிலாகிக்கிறார்கள். ஆனால் தனிவழி பற்றிய குறிப்பு எதுவும் கண்ணில்படவில்லை. ஒருவேளை அந்தக் காலத்தில் ஏதாவது இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கக் கூடும். அறுபதுகளின் பிற்பகுதியில் எழுதப்பட்ட நாவல் என்றாலும் கூட கதையின் காலகட்டம் என்பது இந்தியா சுதந்திரமடைந்து இரண்டு அல்லது மூன்றாண்டுகள் கழித்துத் தொடங்குகிறது. 

அந்தக் காலகட்டத்தில் கோயமுத்தூர் ஜில்லாவில் பணப்புழக்கம் தூள் கிளப்புகிறது. நாயக்கமார்கள் மில்களைக் கட்டுகிறார்கள். கவுண்டர்களும் கூட முட்டி மோதிப் பார்க்கிறார்கள். இந்தப் பின்னணியில்தான் நாச்சப்பனும், கிட்டப்பனும், கருப்பணனும், மாரக்காவும், குஞ்சாளும் பாத்திரங்களாக வடிவம் பெறுகிறார்கள்.

நாச்சப்பன் வண்டியோட்டுகிறவர். அவருடைய மகன் கிட்டப்பன். ஒவ்வொரு நாளும் அப்பாவை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கிடக்கும் பாலகன். அந்த மனிதருக்கு எதிர்பாராமல் நிகழக் கூடிய விபத்தொன்றின் காரணமாக அப்பொழுது - 1950 வாக்கில்- கோவை சிங்காநல்லூருக்கு நகர்வதும் அங்கே மில்லில் சேர்ந்து வளரும் கிட்டப்பன், அவனை வேலைக்குச் சேர்த்துவிடும் கருப்பணன், அவர்களுடன் இணையும் புதுக்குடும்பம் என்று நகர்கிற நாவலின் இறுதியில் அப்பன் ஒன்றை நினைத்துக் கொண்டிருக்க மகன் ஒரு முடிவை எடுக்கிறான். அதுதான் தனிவழி.

ஸ்பின்னிங்மில்களும் தொழிற்சாலைகளும் புரட்டிப் போடுவதற்கு முன்பாக அப்பாவியாக தலை நிறைய எண்ணெய் பூசி முகம் முழுக்கவும் பவுடர் அடித்து அப்பாவியாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த கோவையின் ஒரு ஸ்நாப் ஷாட் இந்த நாவல். இப்பொழுது அச்சில் கிடைக்கிறதா என்றுதான் தெரியவில்லை.

ஐம்பதுகளில் சிங்காநல்லூரிலும் ஒண்டிப்புதூரிலும் விவசாயம் உண்டு. கிணறுகளில் குளித்து ஈர ஆடையோடு நடந்து வரும் மனிதர்கள் உண்டு. சிங்காநல்லூர் பக்கம் தீபாவளி பொங்கலைவிடவும் கூத்தாண்டவருக்கான திருவிழா பெரும் கொண்டாட்டமாக இருந்திருக்கிறது. நாவலின் அரைப்பக்கம்தான் இக்குறிப்பு இருக்கிறது என்றாலும் எதையோ கிளறிவிட்டுவிட்டது. 

இப்படி ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஒரு விழா அல்லது பண்பாட்டு நிகழ்வு தனிச்சிறப்பு வாய்ந்ததாக இருந்த காலம் ஒன்று உண்டு. கன்னிமார் சாமிக்கான படையல், கருப்பராயனுக்கான கிடா வெட்டு, அய்யனாருக்கான விழா, சின்னண்ணன் பெரியண்ணன் சாமி பூசை என்று எவ்வளவோ இருந்திருக்கின்றன. நாம்தான் எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக இழந்துவிட்டு இன்றைக்கு சீனா பட்டாசா, சிவகாசி பட்டாசா என்கிற பட்டிமன்றத்தில் வந்து நிற்கிறோம். தீபாவளியை விட்டால் நமக்கு இன்றைக்கு எந்த நோம்பியும் இல்லை. ஆடி பெருக்கு தூரியாட்டமும் இல்லை ஒவ்வாதி நோம்பிக்கு வேப்பம்பூ விழுங்குவதுமில்லை. இன்னமும் சில ஆண்டுகள் கழித்தால் விநாயகர் சதுர்த்தியும் நவராத்திரியும் தீபாவளியும் மட்டும்தான் எஞ்சி நிற்குமே தவிர பிற எல்லாவற்றையும் ஒழித்திருப்போம் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.

புலம்புவதற்காகச் சொல்லவில்லை. இத்தகைய சற்றே பழைய நூல்களை வாசிக்கும் போதுதான் நெஞ்சுக்குள் சுருக்கென்று தைக்கிறது. இரண்டு அல்லது மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன்பாகக் கூட நம்மவர்களின் வாழ்க்கை முறை வேறாக இருந்திருக்கிறது. பண்பாடு வேறாக இருந்திருக்கிறது. கொண்டாட்டங்கள் வேறு வடிவங்களில் இருந்திருக்கின்றன. ஏன் எல்லாவற்றையும் கலைத்துப் போட்டு பெரு மொத்தமாக ஒற்றைச் சாயத்தைப் பூசிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றுதான் புரியவில்லை. 

நாவல் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. செங்கப்பள்ளி, ஊத்துக்குளி, சிங்காநல்லூர், ஒண்டிப்புதூர் என்று நாவல் முழுக்கவும் தெரிந்த ஊர்கள்தான். அங்கேதான் மாட்டு வண்டி ஓடுகிறது. மாரியம்மன் கோவில் திண்ணைகளில் அமர்ந்து பேசுகிறார்கள். அப்பொழுதுதான் காணாமல் போன அல்லது காணாமல் ஆகிக் கொண்டிருக்கிற பல சொற்கள் எட்டிப் பார்க்கின்றன. அதற்காகவே இரண்டு மூன்று முறை வாசித்தாலும் தகும். 

நாவலின் வடிவம், சில வாக்கியப் அமைவுகள், வர்ணிப்புகள் போன்றவற்றையெல்லாம் முன் வைத்து கறாராக விவாதித்தால் நவீன நாவல் வடிவத்திலிருந்து சற்று அந்நியப்பட்டுத்தான் நிற்கும். ஆயினும், வாசிக்க வேண்டிய நாவல் என்ற பட்டியல் இருந்தால் நிச்சயமாகச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளலாம். எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனுக்கு எழுதப்பட்ட அஞ்சலிக் குறிப்பில் ஜெயகாந்தனோடு ஒப்பிட்டால் ஆர்.ஷண்முகசுந்தரம் போன்றவர்கள் வெளியுலகப் பார்வையற்றவர்கள் என்று யாரோ எழுதியிருந்தார்கள். அந்த வாக்கியம் மனதுக்குள் வெகுநாளாக பதிந்து கிடந்தது. ஆனால் அப்படியெல்லாம் இல்லை. அவரது எழுத்துக்களை வாசிக்கும் போது இதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஜெயகாந்தனின் உலகம் வேறு; ஆர்.ஷண்முகசுந்தரத்தின் உலகம் வேறு. அவரையும் இவரையும் ஒப்பிட்டுக் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

ஆர்.ஷண்முகசுந்தரம் பற்றி எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் பேசிய போதெல்லாம் அவ்வளவாக கவனித்ததில்லை. மிக எளிதாகக் கடந்திருக்கிறேன். இப்பொழுதுதான் ஆர்.எஸ்ஸின் அவரது எழுத்துக்களை வாசிக்க மனம் விரும்புகிறது. அவரைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும் எத்தனிக்கிறது. மெல்ல மெல்ல வறுமை வாட்டி கடைசியில் சிரமப்பட்டு இறந்து போன எழுத்தாளர்களின் வரலாற்றில் ஆர்.ஷண்முகசுந்தரத்துக்கும் இடமுண்டு. கோபியில் கூட சில காலம் பள்ளிப்படிப்பைப் படித்திருக்கிறார். எந்தப் பள்ளி என்றுதான் தெரியவில்லை.

இந்தியாவின் முதல் நிதியமைச்சராக இருந்து பிறகு ராஜினாமா செய்துவிட்ட ஆர்.கே.சண்முகத்தின் கோவை ரேஸ்கோர் சாலை வீட்டில் இருந்த நூலகம் மிகப்பெரியது என்பார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நூலகத்தில் ஆர்.எஸ் நிறைய வாசித்திருக்கிறார். ஆர்.கே.சண்முகம் செட்டியார் பற்றியே அறிந்து கொள்வதற்கே நிறைய இருக்கின்றன. தனது முதல் அமைச்சரவையில் அறிவார்ந்த பெருமக்கள் வீற்றிருக்க வேண்டும் என நேரு விரும்பிய போது நிதி இலாகாவுக்கு சண்முகம் செட்டியாரின் பெயரை காந்தியடிகள் அழுத்தம் திருத்தமாக பரிந்துரைக்கிறார். ஆர்.கே.எஸ் காங்கிரஸ் கட்சியில் இல்லையென்றாலும் கூட அமைச்சரவையில் இடம்பெறுகிறார். ஆனால் தமது இலாகாவில் ஓர் அதிகாரி செய்த பிழைக்காக- என்ன பிழையென்று தெரியவில்லை- ராஜினாமா செய்துவிட்டார். நேர்மையான மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலம் அது.

அத்தகைய ஆர்.கே.எஸ்ஸூம், ஷண்முகசுந்தரமும் நண்பர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். நிறைய விவாதித்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் இரண்டு பேரின் வரலாற்றைக் கொஞ்சமாவது அசைத்துப் பார்க்க வேண்டும் என மனம் விரும்புகிறது. 

எவ்வளவு சீக்கிரமாக இந்த உலகம் மனிதர்களை மறந்துவிடுகிறது என்பதை யோசிக்கும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பழைய மனிதர்கள் மீது காலம் மண்ணை அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. அடியில் கிடப்பவர்களை மறந்துவிட்ட இந்தத் தலைமுறையினர் தன்னை எந்தக் காலத்திலும் மறைக்க முடியாத சூரியனாகக் கருதிக் கொண்டு குதியாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மீது அள்ளி வீசவும் காலத்திடம் ஒரு சட்டி மண் இருக்கிறதுதானே?

உணவு

நாம் எதிர்பார்க்காத காரியங்களை எல்லாம் சப்தமேயில்லாமல் யாராவது எங்கேயாவது ஒரு மூலையில் செய்து கொண்டுதான் இருப்பார்கள். இருக்கிறார்கள். நேற்று ஊரில் ஒரு நிகழ்ச்சி. தமிழிசை செளந்தர்ராஜன் வந்திருந்தார். ஏன் வந்திருந்தார்? என்ன பேசினார்? அங்கே எனக்கு என்ன வேலை என்பதெல்லாம் தனிக் கட்டுரைக்கான சரக்கு. மாற்று மருத்துவம் பற்றி எழுதும் போது குறிப்பிடுகிற பேராசிரியர் வெற்றிவேல்தான் கூட்டத்துக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தார். சமீபத்தில்தான் ஆசிரியர் தினக் கூட்டமொன்றைக் கைக்காசு போட்டு நடத்தியிருந்தார். ஒரே மாதத்தில் இந்தக் கூட்டம். அவருடைய அப்பா அய்யாமுத்து அந்தக் காலத்தில் வெகு பிரசித்தம். காசு சம்பாதிக்க தெரியாத வாத்தியார். கடைசி காலத்தில் அவருடைய மாணவர்களே இடம் வாங்கி வீடு கட்டிக் கொடுத்தார்கள் என்றால் எப்பேர்ப்பட்ட வாத்தியார் என்ற முடிவுக்கு வந்து விடலாம்.

அப்பாவுக்கு தப்பாத பிள்ளை இவர். பிழைக்கத் தெரியாத மனுஷன். அரசுக் கல்லூரியில் பேராசிரியர். எப்படி கொழிக்கலாம். ம்ஹூம். சொந்தமாக வீடு கிடையாது. ஒரு கார் கூட கிடையாது. ஐம்பது கிலோமீட்டர் என்றாலும் ஆக்டிவா வண்டியில்தான் சென்று வருகிறார். பல கிலோமீட்டர் தள்ளி ‘மேட்டுப்பாளையத்தில் இருக்கேன்’ என்பார். விசாரித்தால் யாருக்காவது மருந்து கொடுப்பதற்காகச் சென்றிருப்பார். ‘சார்..பெட்ரோல் அடிச்சு மருந்தையும் காசு போட்டு வாங்கிக் கொண்டு போய் கொடுக்கணுமா?’ என்று கேட்டால் பேச்சை மாற்றிவிடுவார். அப்படியான மனிதர். நேற்றைய கூட்டத்துக்கும் எழுபத்தைந்தாயிரம் ரூபாயாவது கழண்டிருக்கும்.

வெற்றிவேல் பற்றி எழுதுவதற்காக இந்தக் கட்டுரை இல்லை. No food waste குழு பற்றிச் சொல்ல வேண்டும்.

நேற்றைய கூட்டம் முடிகிற தருணத்தில் எப்படியும் நூற்றைம்பது பேருக்கான உணவு வீணாகிவிடும் என்று தெரிந்தது. பேராசிரியர் அருகில் வந்து அமர்ந்து ‘என்ன பண்ணலாம்’ என்றார். உடனடியாக எனக்கும் தெரியவில்லை. ஆசிரியர் தாமஸ் யாரையோ அழைத்துப் பேசினார். அவர்கள் ஏற்கனவே தமக்குத் தேவையான உணவைத் தயாரித்துவிட்டார்கள். பத்மநாபன்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தார். பத்மநாபன் கோபாலன். பொறியியல் படித்தவர். இப்பொழுது No food waste என்ற அமைப்பைத் தொடங்கி முழுமையாக இறங்கிவிட்டார். இவரையும் இவரது அமைப்பையும் தேசிய அளவில் அங்கீகரிக்கவும் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். யாராவது உணவு மீதமாகிறது என்ற தகவலைத் தெரிவித்தால் வண்டியை எடுத்து வந்து அள்ளியெடுத்துச் சென்று தேவைப்படுகிற அநாதை விடுதிகள், முதியோர் இல்லங்கள், குடிசைப் பகுதிகளில் கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியாவில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட அறுபதாயிரம் கோடி ரூபாய்க்கான உணவு வீணடிக்கப்படுகிறது. உலக அளவில் கணக்கிட்டால் பல பில்லியன் டாலர்கள். இந்தியாவில் மட்டும் ஒவ்வொரு இரவும் உணவு இல்லாமல் பசியாமல் உறங்குகிறவர்கள் இருபது கோடி பேர். சராசரியாக வருடத்திற்கு ஒரு கோடி பேராவது பசியால் சாகிறார்கள். பசியால் என்றால் மாதக்கணக்கில் பட்டினி கிடந்து சாகிறவர்கள் என்று அர்த்தமில்லை. அடிக்கடி பசியோடு கிடப்பதால் வரக் கூடிய நோய் முதலானவற்றில் சாகிறவர்களின் எண்ணிக்கை இது. வீடுகளிலும், திருமண மண்டபங்களிலும், ரெஸ்டாரண்ட்களிலும், பார்ட்டி அரங்குகளிலும் கொட்டி வீணடிக்கப்படுகிற உணவு ஒரு பக்கம். பசியாலும் அது சார்ந்த நோய்களினாலும் கொத்துக் கொத்தாகச் சாகிறவர்கள் ஒரு பக்கம்.  இந்த இரண்டு எதிர்துருவங்களையும் இணைப்பதற்கான புள்ளியை யாராவது வைக்க வேண்டுமல்லவா? அதை No food waste அமைப்பினர் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 

நாம் வீணடிக்கிற ஒவ்வொரு பருக்கையும் வேறு யாருக்கோ உரியது. ஆனால் எந்தக் குற்றவுணர்ச்சியுமில்லாமல் உணவை வீணடிக்கிற மனிதர்களாகத்தான் பெரும்பாலானவர்கள் இருக்கிறோம். வாழ்நாள் முழுவதும் நம் ஒவ்வொருவரின் தட்டுகளிலிருந்து வீணடிக்கிற உணவு மட்டுமே ஏதோவொரு குழந்தையின் ஐந்து வருட உணவுத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்கிறது என்று ஒரு நண்பர் சொன்ன போது குப்பென்று வியர்த்தது.

பத்மநாபன் மற்றும் அவரது நண்பர்களால் கோவையில் தொடங்கப்பட்ட No food waste அமைப்பு இப்பொழுது வெவ்வேறு ஊர்களில் துளிர்விடுகிறது. ஈரோடு சேப்டரையும் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். குழுவில் வேலை செய்கிறவர்கள் அத்தனை பேரும் தன்னார்வலர்கள்தான். மாணவர்கள், ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் வேலையில் இருப்பவர்கள், சொந்தத் தொழில் தொடங்குகிறவர்கள் என்று பல தரப்பினரும் இணைந்திருக்கிறார்கள். அத்தனை பேரும் இளைஞர்கள். மொபைல் ஆப், இண்டர்நெட் என்று பக்காவாகச் செய்கிறார்கள். இணையத்தில் தேடிய போது அவர்களின் எண் இருந்தது. 

அழைத்த போது ‘கோபி எங்க இருக்குங்க?’ என்றார். 

‘என்னடா இது கோபிக்கு வந்த சோதனை’ என்று நினைத்துக் கொண்டு ‘கோபிக்கு பக்கத்துலதாங்க ஈரோடு இருக்கு’ என்றேன். அவர் கடுப்பாகியிருக்கக் கூடும். ஈரோட்டுக்காரர்களின் எண்ணைக் கொடுத்தார். 

‘நாப்பது நிமிஷத்துல வந்துடுறோம்’ என்றார்கள். 

அவர்களிடம் சொந்தமாக வண்டியில்லை. ஓசி வண்டிதான். தன்னார்வலர்களில் ஒருவர் கேட்டரிங் தொழிலைச் செய்கிறாராம். அவரிடம் வண்டியை இரவல் வாங்கிக் கொண்டு பாத்திரங்களை ஏற்றிக் கொண்டு முக்கால் மணி நேரத்துக்கெல்லாம் மூன்று இளைஞர்கள் வந்து சேர்ந்துவிட்டார்கள். உணவு சூடாக இருந்தது. வாங்கி வண்டியில் ஏற்றியவர்கள் ‘எங்க தேவைன்னு டேட்டாபேஸ்ல இருக்கு..கொடுத்துடுவோம்’ என்றார்கள். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குள் உணவை தேவையான இடத்தில் இறக்கி விநியோகம் செய்திருக்கிறார்கள்.


ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியம் என்றாலே திருப்தியாக உண்டுவிட்டு படுத்துத் தூங்காமல் மெனக்கெட்டு நாற்பது கிலோமீட்டர் தாண்டி வந்து உணவை எடுத்துச் சென்று முகம் தெரியாத விளிம்பு நிலை மனிதர்களுக்கு விநியோகிக்கும் இத்தகைய இளைஞர்கள் இருப்பதால்தான் இன்னமும் கொஞ்சமாவது மனிதாபிமானம் தப்பிப் பிழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என தாராளமாகச் சொல்லலாம். கொஞ்சமும் கூச்சப்படாமல் கையெடுத்துக் கும்பிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

இவர்களைப் பாராட்டுவதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். இப்படியொரு அமைப்பு இருப்பதும் நமக்குத் தெரிந்த நிகழ்வுகளில் வீணடிக்கப்படும் உணவை நம்மால் தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்பதையும் உரக்கச் சொல்வதற்காகவது இவர்களைப் பற்றி எழுத வேண்டியிருக்கிறது. 

இந்த எண்ணைக் குறித்து வைத்துக் கொள்ளலாம். யாருக்கெல்லாம் கொடுக்கலாம் என்று தோன்றுகிறதோ அவர்களுக்கெல்லாம் கொடுத்துவிடலாம். எந்த ஊரிலாவது உணவு மீதமாகிறது என்று தெரிந்தால் No food waste அமைப்பினரிடம் செய்தியைச் சொல்லிவிட்டால் போதும். அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். அதிகபட்சமான உழைப்பைக் கொடுத்து அந்த உணவை தேவையான மனிதர்களிடம் சேர்ப்பித்துவிடுகிறார்கள். 

No food waste : 90877 90877

Oct 21, 2016

அறக்கட்டளை - சில எண்ணங்கள்

அன்புள்ள மணிகண்டன்,

உங்கள் அறக்கட்டளை தொடர்பாக சில எண்ணங்கள் தோன்றியது. சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். அறக்கட்டளையை ஒரு NGO போல் ஆக்காமல் ஆனால் அவை செய்யும் சிலவற்றை நீங்கள் செய்யலாம் என்று தோன்றியது.

இரண்டு அல்லது அதிகபட்சம் மூன்று சமூக சேவை படித்தவர்கள் (Social work) படித்தவர்களை முழு நேர அல்லது பகுதி நேர பணியாளர்களாக நியமிக்கலாம். படித்து முடிக்கும் இளைஞர்களை கல்லூரியில் நேர்காணல் வைத்து தேர்வு செய்யலாம். ஒரு சிறிய அறையை அலுவலகம் ஆக்கலாம். உங்களுக்கு வரும் விண்ணப்பங்கள் (இதற்காக ஒரு இணையதளம் உருவாக்கலாம்) - அதில் தேவைப்படுவோர் அல்லது தேவைப்படுவோருக்காக பரிந்துரைப்போர் - விவரங்களை முழுவதுமாக கொடுக்கலாம், இணையதளத்தை பயன்படுத்த முடியாதவர்கள் இந்த பணியாளர்களிடம் தெரிவித்தால் இவர்கள் அதை இணையதளத்தில் ஏற்றலாம். இதில் முகவரி, புகைப்படங்கள் போன்றவை எல்லோரும் பார்க்கும் வகையில் இல்லாமல் செய்யலாம், மற்ற விவரங்கள் பொதுவில் இருக்கலாம்.

அனைத்து விண்ணப்பங்களும்,அமைப்பு சார்ந்த உதவிகளும் இணையதளத்தில் எல்லோர் பார்வைக்கும் இருக்கும்படி செய்யலாம். இதில் பணியாளர்கள் ஒவ்வொரு விண்ணப்பத்தையும் பரிசீலித்து தேவையானவற்றை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டுவரலாம். பிறகு அதே பணியாளர்கள் அல்லது நீங்கள் அல்லது அருகில் இருப்போர் உண்மை நிலவரத்தை பரிசீலித்து இணையதளத்தில் அந்த விண்ணப்பத்தில் பதிவேற்றலாம். உதவி செய்யலாம் என்கிற நிலையில் அதை தொடரலாம்.

நீங்கள் இவை எல்லாவற்றையும் இப்போது மின்னஞ்சல் வழி செய்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.அதை சற்று அமைப்பு ரீதியில் மாற்றலாம் என்று எனக்கு தோன்றியது.

தனிமனிதர்களால் தொடங்கப்படும் பெருஞ்செயல்கள் காலப்போக்கில் அமைப்பாக்கம் பெறுவது தவிர்க்க இயலாதது. நிரந்தர அல்லது பகுதி நேர பணியாளர்கள், அலுவலக வேலை செய்பவர்கள், அறை வாடகை, கணினி இவற்றுக்கு பணம் தேவை. அதை அறக்கட்டளை பணத்திலிருந்து தான் எடுக்க முடியும்.அது சரியா, அறமா என்றால் அது ஒரு தேர்வு மட்டுமே. 

உண்மையான ஆர்வத்துடன் இருக்கும் சமூக சேவை மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் யாரும் ஒரு வருடம் மேல் இருக்க மாட்டார்கள். மாறிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

நதியின் ஓட்டத்தை படித்துறையிலிருந்து பார்க்கலாம், படகில் சென்றும் பார்க்கலாம். அனுபவம் வித்யாசப்படும். எனக்கு சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது.

நன்றி
சர்வோத்தமன்.


அன்புள்ள சர்வோத்தமன்,

இதே மாதிரியான கருத்தை திரு.பத்ரி சேஷாத்ரியும் சொல்லியிருந்தார். இன்னும் சில நண்பர்களும் நேர் பேச்சின் போது சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

அலுவலகம் அமைத்து ஒருவரை உதவியாளராக வைத்துக் கொண்டு காரியங்களை நெறிப்படுத்துவது என்பது ஒரு வகையில் சரியானதுதான். ஆனால் இப்பொழுது அவசியமா என்று தெரியவில்லை. கடந்த ஆண்டில் நன்கொடையாகப் பெறப்பட்ட அறுபத்தொன்பது லட்சம் என்பது பெரிய தொகைதான். குருவி தலையில் பனம்பழத்தை வைத்த மாதிரிதான். ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் இவ்வளவு பெருந்தொகை வந்து சேரும் என்று நம்ப வேண்டியதில்லை. கடந்த ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் வெள்ளம் ஏற்பட்டதன் காரணமாக பல லட்ச ரூபாய் அறக்கட்டளைக்கு வந்து சேர்திருக்கிறது. நிசப்தம் பற்றியும் என்னைப் பற்றியும் தெரியாதவர்களும் கூட பணம் அனுப்பியிருந்தார்கள். அதில் ஏகப்பட்ட பேர் பணம் அனுப்புவதற்கு முன்பாகவும் சரி, அனுப்பிய பிறகும் சரி- ஒரு முறை கூட நிசப்தம் தளத்தை வாசித்திருக்கமாட்டார்கள் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். எதற்காகச் சொல்கிறேன் என்றால் இவ்வளவு பெரும் தொகை இனி வருடா வருடம் வந்து சேரும் என்று எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை என்பதற்காக.

கடந்த ஆண்டுக்கான வருமான வரித்தாக்கலை கவனித்தால் நன்கொடையாக அறுபத்தொன்பது லட்ச ரூபாய் வந்திருந்தது. அதில் முப்பத்தாறு லட்ச ரூபாய் வெள்ள நிவாரணத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்டது. பெரும் பகுதி அதற்குத்தான். மருத்துவ உதவியாக ஏழு லட்ச ரூபாய்களும், கல்வி உதவியாக மூன்று லட்ச ரூபாய்களும்தான் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. வருடத்திற்கு பத்து லட்ச ரூபாய்க்கான வேலை என்பது என்னால் செய்யக் கூடியதுதான். ஒருவேளை தொகை அதிகமானால் திணறக் கூடும். 

அறக்கட்டளையின் வட்டம் மிகச் சிறியது. வாசிக்கிறவர்கள் கொடுக்கிறார்கள். வாசிக்கிறவர்கள் மட்டுமே கொடுக்கிறார்கள் என்பது இன்னமும் சரியாக இருக்கும். என்னுடைய அனுமானத்தின் படி வருடத்திற்கு பத்து முதல் பதினைந்து லட்ச ரூபாய் என்பதுதான் சராசரியான நன்கொடை வரவாக இருக்கக் கூடும். இது பெரிய தொகை இல்லை. இப்போதைக்கு ஒவ்வொரு வார இறுதியையும் அறக்கட்டளை வேலைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன். சில தன்னார்வலர்கள் உதவுகிறார்கள். சமாளித்துவிட முடியும்.

அலுவலகம், பணியாளர்கள் என்ற அமைப்பு என்பது தேவையில்லை எனத் தயங்குவதற்கு நிறையக் காரணங்கள் இருக்கின்றன. இன்றைய தினம் வரைக்கும் பயனாளிகளை நெருங்கிப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அவர்களோடு பேசு முடிகிறது. சரியான மனிதர்களுக்கு உதவுகிறோம் என்கிற திருப்தி கிடைக்கிறது. ஒருவேளை ஆள் ஒருவரை நியமித்தால் ‘நீங்க ஃபர்ஸ்ட் ரவுண்ட் சரி பார்த்துடுங்க’ என்று சொல்லத் தோன்றக் கூடும். பிறகு ‘நீங்களே நேரில் பார்த்துட்டு வந்துடுங்க’ என்றும் நான் அவரைப் பணிக்கக் கூடும். இன்றைக்கு ‘ச்சே..ச்சே..நான் அப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டேன்’ என்று சொல்லலாம்தான். ஆனால் மனித மனம் எப்படி மாறும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? 

எந்தவிதத்திலும் அறக்கட்டளையின் செயல்பாடுகளிலிருந்து சற்று தூரமாக நகர்ந்துவிடக் கூடாது என்றுதான் தயக்கமாக இருக்கிறது. தோரணை வந்துவிடக் கூடாது. 

அவசரப்படாமல் ஓரிரு வருடங்கள் பார்க்கலாம். பத்து லட்சம், பதினைந்து லட்சம் என்கிற அளவில் அறக்கட்டளை செயல்படுமானால் இப்படியே தொடர்ந்துவிடலாம். சிரமம் எதுவுமில்லை. மேலே சொன்னது போல தொகையின் அளவு அதிகமாகி சமாளிக்கத் திணறுகிற போது வேண்டுமானால் மேற்சொன்ன யோசனையை பரிசீலிக்கலாம். 

தங்களின் ஆலோசனைக்கு மனப்பூர்வமான நன்றி. இத்தகைய ஆலோசனைகளும் கருத்துகளும் அவ்வப்போது தேவையானவையாக இருக்கின்றன. கவனிக்கிறார்கள் என்பதைவிடவும் நம் மீது அக்கறை கொண்டவர்களும் இருக்கிறார்கள் என்பது ஒரு வகையிலான உந்துசக்தியாக இருக்கிறது.

நன்றி.

அன்புடன்,
மணிகண்டன்

போனால் போகட்டும்

‘மொசப்புடிக்கிற நாயை மூஞ்சிய பார்த்தாலே தெரியும்’ ‘பொழைக்கிற புள்ளைய பேல உட்டுப் பார்த்தா தெரியாதா?’ என்பதெல்லாம் கொங்குநாட்டுச் சொலவடைகள். ஒருவனைப் பார்த்தாலே எடை போட்டுவிட முடியும் என்பதற்காகச் சொல்வார்கள். இப்பொழுதுதான் கார்போரேட் கலாச்சாரம் ஆயிற்றே? யாரைப் பார்த்தும் எடை போட முடிவதில்லை. அதுவும் பெங்களூர் மாதிரியான ஊரில் பட்டியில் அடைத்த செம்மறி ஆடுகள் மாதிரி ஒரே மாதிரிதான். முக்கால்வாசிப் பேர் லூயி பிலிப் சட்டையும் பேண்ட்டுமாகத்தான் திரிகிறார்கள். வழ வழவென்று மழித்துக் கொள்கிறார்கள். சற்றே தூக்கலாக பர்ஸை வைத்துக் கொள்கிறார்கள். இவை தவிர கழுத்தில் ஒரு ஐடி கார்டையும் போட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

நான் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? ஒரு பயல் கண்டுபிடிக்க முடியாது. பார்ப்பதற்கு நவநாகரிகமானவன் மாதிரியே தெரிவேன். அப்படித்தான் நேற்று ஒருவன் ஏமாந்துவிட்டான். 

வாசுதேவ் அடிகாஸில் ஒரு காபி குடித்துவிட்டு பர்ஸை பேண்ட் பைக்குள் வைத்திருந்தேன். வக்காரோலி, எனக்கே தெரியாமல் உருவி எடுத்திருக்கிறான். சட்டையும் பேண்ட்டும்தான் பளபளவென்று அணிந்திருப்பேனே தவிர பர்ஸ் ஒரு புராதன சின்னம். 2006 ஆம் ஆண்டில் ஹைதராபாத் மெஹதிப்பட்டணத்தில் வாங்கியது. எண்பது ரூபாய் போட்டிருந்த அந்த பர்ஸை சாலையோரக் கடைக்கார பாயிடம் ஓரியாட்டம் நடத்தி எழுபது ரூபாய்க்கு வாங்கியிருந்தேன். பதினோரு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது- எப்படி இருக்கும் என்று நீங்களே ஒரு கணம் யோசித்துப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். எங்கள் அம்மாவுக்கு பர்ஸை பார்க்கும் போதெல்லாம் காதில் புகை வரும். ‘உம் பர்ஸை பார்த்தா சோறு எறங்குமாடா?’ என்பார். பிச்சைக்காரன்வாசி என்ற அவரது வழக்கமான வசனம் வந்து விழுவதற்குள் அறைக்குள் சென்றிருப்பேன். பிய்ந்து பிசிறடித்து அதுவொரு அநேக விசித்திர வஸ்து. அவர் பேசினால் பேசிவிட்டுப் போகட்டும். 

பர்ஸ் என்றால் பணம் வைப்பதற்கு மட்டுமே என்று அர்த்தமில்லை. இருக்கன்குடி மாரியம்மனுக்கு மாலையாகப் அணிவித்திருந்த வேப்பிலைகள் நான்கு, சில்க்கூர் பாலாஜி கோவிலில் கொடுத்த கயிறு ஒன்று, கோபி தர்க்காவில் வாங்கிய மந்திரித்த கயிறு ஒன்று, மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவில் திருநீறு பொட்டலம் என்று வகை தொகையில்லாமல் திணித்து வைக்கப்பட்டிருந்த பேழை அது. எதற்காகவாவது பயப்படும் போது எடுத்து கண்களில் ஒத்திக் கொள்வேன். மனிதர்களை நம்புவதைவிடவும் கடவுளை நம்புகிற விஷயங்கள் என்று நிறைய இருக்கின்றன. மருத்துவத்துக்காக அனுப்புகிற ஒவ்வொரு காசோலையிலும் கொஞ்சம் திருநீறு தூவி அனுப்புகிற அரைச் சாமியாராக மாறி கொஞ்ச நாட்களாகிவிட்டது. அதைவிடுங்கள்.

என்னுடைய விநோத பர்ஸில் அம்மா அப்பா மனைவி மற்றும் மகனின் நிழற்படங்களும் உண்டு. ஓட்டுநர் உரிமம் மற்றும் ஆதார் அட்டையின் பிரதி ஒவ்வொன்றிருக்கும். இவை தவிர வேறு எதுவுமே இருக்காது. அதனால்தான் பர்ஸ் காணாமல் போய்விட்டது என்றவுடன் என்னைவிடவும் அடுத்தவர்கள் அதிகமாகப் பதறினார்கள். அவர்களுக்கு பர்ஸ் என்றால் வேறொரு பிம்பம். ‘கார்டை எல்லாம் ப்ளாக் பண்ணுங்க’ என்றார்கள். என்னிடம் கிரெடிட் கார்டும் இல்லை டெபிட் கார்டும் இல்லை. ஐசிஐசிஐ டெபிட் ஒன்று என் பெயரில் இருக்கிறது. அதையும் மனைவியிடம் கொடுத்து வைத்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் நூறு ரூபாயை எனது விநோத பர்ஸில் வைத்துவிடுவாள். அடிகாஸில் காபி பதினெட்டு ரூபாய். வறுத்த கடலைக்காரரிடம் ஒரு பொட்டலம் வாங்கினால் ஐந்து ரூபாய். எப்பொழுதாவது பேல் பூரி ஒன்று அமுக்குவேன். இவ்வளவுதான் ஒரு நாளைக்கான எனது செலவு. தின்றது போக மிச்சத்தை பர்ஸில் போட்டு வைத்துவிட்டால் அடுத்த நாள் சில்லரையை வழித்து எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வேறொரு நூறு ரூபாய்த் தாளை வைத்திருப்பாள். வண்டிக்கு பெட்ரோல் நிரப்ப வேண்டிய தினத்தில் மட்டும் இருநூறு ரூபாய் வாங்கிக் கொள்வேன். பணத்துக்கும் எனக்குமான உறவு இதுதான் என்று சொன்னால் முக்கால்வாசிப் பேர் நம்புவதேயில்லை. கதைவிடுகிறான் என்று கூடச் சொல்லக் கூடும்.

உண்மையிலேயே சம்பளப் பணத்தை தம்பியிடமும் வங்கி அட்டையை மனைவியிடமும் கொடுத்துவிட்டு இதைப் பற்றி எந்த அலட்டலும் இல்லாதிருப்பது அவ்வளவு சுதந்திரமானது. அனுபவித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஆரம்பத்தில் ‘ச்சே நமக்குன்னு ஆயிரம் ரூபாய் கூட இல்லையா’ எனத் தோன்றியதுண்டு. இப்பொழுது பழகிவிட்டது.

பேழை தொலைந்ததை அழைத்துச் சொன்ன போது வேணிதான் நம்பவேயில்லை. அதையெல்லாம் யாரும் திருடியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது அவளது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. ‘இல்லை இல்லை என் பர்ஸையும் அடிக்கிறதுக்கு ஆள் இருக்கு’ என்று பெருமையடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது ஆழ்மன ஆசை. ஃபோனில் சொன்ன போது ‘எதற்கும் சாயந்திரம் வீட்டில் தேடிப் பார்க்கலாம்’ என்றாள். நேற்று மாலை தேடாத இடமில்லை. சந்து பொந்து விடாமல் தேடிப் பார்த்துவிட்டோம். ‘அதை எவன் திருடினான்? மடச் சாம்பிராணி’ என்றுதான் திரும்பத் திரும்ப வீட்டிலிருந்தவர்கள் கேட்டார்கள். 

நேற்று காபி வாங்குகிற இடத்தில் வரிசையில் நின்றிருந்த போது ஒருவன் உரசினான். முகத்தைச் சரியாகப் பார்க்கவில்லை. அவன் உரசியதை உணர்ந்தாலும் திருடிவிட்டான் என்று தோன்றவேயில்லை. யாரிடமோ ஃபோனில் சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அலுவலகத்திற்கு வந்து பார்த்த போதுதான் என்னவோ குறைகிறதே என்று தோன்றியது. அவன் திருடினானா இல்லை ‘இந்தக் கஞ்சப்பயல் ஐநூறு ரூபாயாவது வைக்கிறானா?’ என்று வயிறெரிந்து ஒருவேளை அதுவாகவே எட்டிக் குதித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டதா என்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் என்னிடமிருந்து தப்பித்துவிட்டது என்பது மட்டும் நேற்றிரவு உறுதியாகிவிட்டது.

போனால் போகட்டும். 

திருடர்களைத் திருத்துவதற்கு என்னை மாதிரியான ஆட்களால்தான் முடியும். நோட்டம் பார்த்து, கேமிராவுக்குத் தப்பி என்று பல தகிடுதத்தங்களைச் செய்துதான் அவன் அடித்திருக்க வேண்டும். பணம் இல்லாவிட்டாலும் கூட ஏதாவது கார்டு இருக்கும் என்று அவன் நம்பியிருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் நிறைய உண்டு. எடுத்துப் பார்த்த போது எழுபது ரூபாய் பணம் இருந்திருக்கும். முதலில் தென்பட்ட சாமி கயிறுகளை எடுத்து கீழே வீசியிருப்பான். வேப்பிலைகளை எடுத்து நுகர்ந்து பார்த்திருப்பான். இந்துவாக இருந்தால் திருநீறு பூசியிருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. அந்தக் கணத்தில் மீனாட்சி அவனை ரட்சித்திருக்கக் கூடும். பிறகு பர்ஸின் ஒவ்வொரு பகுதிகளாக அவன் கைவிட்டுப் பார்த்திருக்கக் கூடும். இந்தப் பகுதியில் கைவிட்டால் ஓட்டை வழியாக அடுத்த பகுதிக்கு விரல்கள் வந்த போது அவன் நொந்திருக்கக் கூடும். பர்ஸின் எந்தவொரு பகுதியிலிருந்தும் ஓட்டைகள் வழியாக வேறு எந்தப் பகுதிக்கும் சென்றுவிட முடிகிறது என்பதை அவனது விரல்கள் உணர்ந்த தருணத்தில் திருட்டு மீது அதிகபட்ச காழ்ப்புணர்வு எழும்பியிருக்கக் கூடும்.

எனக்கு இதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்த போது சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. உள்ளூரக் கொண்டாட்டமாகவும் இருந்தது. ஒருவகையில் ஸேடிஸ மனநிலைதான்.

சிரித்துவிட்டு யோசித்த போது ஒரேயொரு கவலைதான் எனக்கு. எப்படியும் கெட்ட வார்த்தையில் திட்டியிருப்பான். அது பிரச்சினையில்லை. சாபம் விட்டிருப்பான். அதை நினைத்தால்தான் பயமாக இருக்கிறது. இன்று காலையில் தலைக்குக் குளித்து திருநீறு வைத்து ஆஞ்சநேயரிடம் வேண்டிவிட்டு வந்திருக்கிறேன். ஆயிரத்தெட்டு தடவை ஜெய் ஆஞ்சநேயா என்றால் சாபம் பீடிக்காதாம். எப்படியும் ஆயிரத்தெட்டு பேருக்குக் குறைவில்லாமல் இந்தக் கட்டுரையை வாசிப்பார்கள். ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் ஒரு ‘ஜெய் ஆஞ்சநேயா’வைக் கடன் வாங்கிக் கொள்கிறேன். தப்பித்துவிடலாம்.

Oct 19, 2016

முளைக்கும் காமம்

பக்கத்து வீட்டுப்பையன் ஒரு புகார் வாசித்திருக்கிறான். ‘ஆண்ட்டி...மகி அவன்கிட்ட இருக்கிற புக்ல ஃபோட்டோவை காட்டினான்..நான் பாக்கல...ஆனா இந்தப் பையன் ரெண்டு மூணு தடவை பார்த்துட்டான்’ என்று அவன் தனது தம்பியைச் சுட்டிக்காட்டிச் சொல்லியிருக்கிறான். நான் வாங்கித் தந்த புத்தகம்தான். குட்டி என்சைக்ளோபீடியா. நடுவில் ஒரு பக்கத்தில் ஆண் பெண் இனப்பெருக்க உறுப்புகள் பற்றிய பாடம் உண்டு. அதில் ஆணும் பெண்ணும் நிர்வாணமாக இருக்கும்படியான படத்தை வரைந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதைப் பார்த்து உணர்ச்சிவசப்பட்டவன் அவனையொத்த வயதுடையவர்களிடமெல்லாம் காட்டியிருக்கிறான். வேணிக்கு கடுங்கோபம். இந்த வயதிலேயே பையனுக்கு இதெல்லாம் அவசியமில்லாத வேலை என்றாள். 

பையன்களை அழைத்துப் படத்தைக் காட்டியிருக்கிறான் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட போது சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. இது இயற்கை. கோபப்பட என்ன இருக்கிறது? பதினெட்டு வயதுதான் பாலியல் உணர்வுகளுக்குத் தோதான வயது என்றெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. உடல் ரீதியாகவும் சரி; மன ரீதியாகவும் சரி- இரண்டு அல்லது மூன்று வயதிலிருந்தே குழந்தைகளின் பாலியல் உணர்வுகள் மெல்ல வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன. ஆண் பெண் வேறுபாடுகளைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்; யாருமில்லாத சமயங்களில் தமது நிர்வாணத்தை ரசிக்கிறார்கள். தமது உறுப்புகளைத் தொட்டுப் பார்ப்பதன் வழியாக வெளியில் சொல்லத் தெரியாத உணர்ச்சிவசப்படுதலை உணர்கிறார்கள். இவை அத்தனையும் இயற்கை. தடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தந்த வயதில் அந்தந்த வளர்ச்சியை இயல்பாகவே அடைந்துவிட வேண்டும்.

ஆறு வயதுக் குழந்தை ஆண் அல்லது பெண்ணின் நிர்வாணப்படங்களைப் பார்க்கும் போது அதில் ஏதோ குறுகுறுப்பை உணர்கிறது என்றால் குழந்தையின் தவறு என்று எதுவுமில்லை. அதில் ஏதோ வித்தியாசமாக இருப்பதை அது புரிந்து கொள்ளத் தொடங்குகிறது என்றுதான் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். குழந்தைகள் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்குவதைச் சரியான வகையில் புரிய வைப்பதுதான் நம்முடைய வேலையே தவிர தடுப்பது இல்லை. 

நாம் படித்திருக்கிறோம். நிறையப் பேசுகிறோம். ஆனாலும் குழந்தைகளோடு படம் பார்க்கும் போது டிவி சேனலை நாசூக்காக மாற்றுகிறவர்களாகத்தான் இருக்கிறோம். தியேட்டராக இருந்தால் குழந்தையின் கவனத்தை திசை மாற்றுகிறவர்களாகத்தான் இருக்கிறோம். பாலியல் சம்பந்தமாக பேசுவதும், விவாதிப்பதும், வெளிப்படையாக புரிந்து கொள்வதும் தடை செய்யப்பட்ட செயல்பாடுகள் என்று நம் ஜீனிலேயே பதிந்து கிடக்கும் போலிருக்கிறது.

குழந்தைகளுக்கு பாலியல் சம்பந்தமாகச் சொல்லித் தரச் சொன்னால் ‘இதை எப்படிங்க சொல்லித் தர்றது?’ என்று நெளிகிறவர்கள்தான் அதிகம். பாலியல் என்றாலே உடலுறவு மட்டும்தான் என்றில்லை.  உறுப்புகள், அதன் வளர்ச்சி, ஆண் பெண் வேறுபாடுகள் என்று நிறைய இருக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் அம்மாவும் அப்பாவும் குழந்தைகளிடம் பேசுவதில் தவறேதுமில்லை. ஆசிரியர்களும் பேசலாம். குழந்தைகளிடம் இயற்கையாகவே கூச்சமிருக்கும். இதையெல்லாம் பெற்றவர்களிடமும் ஆசிரியர்களிடமும் இயல்பாகப் பேச மாட்டார்கள். ஆனால் மெல்ல மெல்ல கூச்சத்தை உடைப்பது பெரிய காரியமில்லை. இப்படி கூச்சத்தை உடைத்து குழந்தைகளிடம் விரிவாகப் பேசுவது அவசியமா என்று யாராவது கேட்கக் கூடும்.அவசியம்தான். 

சினிமாவில் ஆரம்பித்து புத்தகங்கள் வரை நம்மைச் சுற்றிலும் பாலியல் தூண்டல்கள் மிகுந்து கிடக்கின்றன. எல்லாவற்றிலும் குழந்தையின் மனதைக் கிளறி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரையும் குறையுமாகத் தெரிந்து வைத்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு இவையெல்லாம் மிக மோசமான மனநிலை கொந்தளிப்புகளை உருவாக்கக் கூடியவை. இந்தச் சூழலில் காமம் பற்றி குழந்தைகளுக்குத் தெளிவு கிடைக்க வேண்டுமெனில் பேசுவதில் தவறேயில்லை. 

முந்தைய தலைமுறையினர் ஒவ்வொருவரும் நமக்கு பாலியல் சம்பந்தமான விஷயங்கள் எப்பொழுது புரியத் தொடங்கின என்பதை யோசித்துப் பார்த்தால் நம்மில் தொண்ணூற்றொன்பது சதவீதம் பேருக்கு பாலியல் புரிதல்கள் முறைப்படியாகச் சொல்லித் தரப்படவே இல்லை என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். பெரும்பாலானவை சக வயது நண்பர்களிடமிருந்து கிசுகிசுப்பாகக் கற்றுக் கொண்டவைதான். இன்றைக்கும் கூட இந்த சூழலில் பெரிய வித்தியாசமில்லை. விவரம் தெரியாத பருவத்தில் மீசை முளைத்து மார்பகம் வளரத் தொடங்கும் போது அரைகுறையான புரிதல்களுடன்தான் ஆண் பெண்ணையும் பெண் ஆணையும் பார்க்கத் தொடங்குகிறார்கள். 

ஏழு வயதில் எனக்குத் தெரியாத கெட்ட வார்த்தையே இல்லை. குழாயடியில் நானும் சரவணனும் சட்டையைப் பிடித்துக் கொள்வோம். அடித்துக் கொண்டதில்லை. ஆனால் சலித்துப் போகுமளவுக்கு பச்சை மஞ்சள் சிவப்பாகப் பேசிக் கொள்வோம். ஒருவேளை இந்தச் சொற்களைப் பேசுவதற்காகவே நாங்கள் இருவரும் சண்டைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தோம் என்று தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு முறை சட்டையைப் பிடிக்கும் போது புதுப்புது சொற்களோடு தொடங்கி பழைய சொற்களில் வந்து முடிப்பது வாடிக்கையாகிருந்தது. அது ஒருவகையிலான எக்ஸைட்மெண்ட். சிறைச்சாலை என்ற படம் வெளியான சமயம் பள்ளி நண்பனொருவன் ‘தபுவை பார்த்தியாடா? அவளுக்குத் தேங்காய் மூடியைக் கமுத்தி வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சுல்ல?’ என்றான். அது ஒரு பாடல் காட்சி. நீரோடையில் படுத்திருக்கும் போது அப்படித்தான் தெரியும். ஆனால் அது வரைக்கும் அதை அப்படியான கோணத்தில் பார்க்க வேண்டும் என்று தெரியவே தெரியாது. அதன் பிறகு அத்தனை பெண்களையும் அப்படித்தான் பார்க்கத் தோன்றியது. பாலியல் புரிதல்கள் அத்தனையும் இப்படியான mouth to mouth புரிதல்கள்தான்.

இன்றைக்கும் பெண்ணொருத்தி உயரத்தை அடையும் போது ‘அவ எப்படி மேலே போறான்னு தெரியாதா?’ என்று மட்டமாகக் கருதும் புத்தியிலிருந்து முழுமையாக வெளி வர முடியாததற்கு இத்தகைய அரைகுரையான புரிதல்கள்தான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். அடுத்த தலைமுறையாவது சக மனுஷன், சக மனுஷி என்று கருதுகிற பக்குவத்தை அடைய வேண்டுமானால் உடலியல் குறித்தும் பாலியல் குறித்தும் தெளிவாகப் புரிய வைக்க வேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கிறது.

குழந்தை இதைப் பேசக் கூடாது; பார்க்கக் கூடாது என்றெல்லாம் தடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. வீட்டில் தடுத்துவிடலாம்தான். வெளியில் என்ன செய்ய முடியும்? கடந்த மாதத்தில் ‘அப்பா ஒருத்தன் வெறும் ஜட்டியோட படுத்திருக்கான்..அந்த ஃபோட்டோவை மாட்டி வெச்சிருக்காங்கப்பா’ என்றான். குழப்பமாக இருந்தது. அடுத்த நாள் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் போது பார்த்தால் அவன் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் ஜாக்கி ஜட்டிக்காரன் விளம்பரப் பலகையை வைத்திருக்கிறான். அப்பட்டமான படம் அது. தொப்புள் தெரியும்படியான விளம்பரப் பதாகைகள் இப்பொழுது மிகச் சாதாரணம். இவற்றையெல்லாம் தடுக்கவா முடியும்?

புரிய வைப்பது மட்டும்தான் ஒரே உபாயம். 

நம்முடைய குழந்தை பாலியல் படங்களைப் பார்க்க கூடாது, காமம் பற்றிப் பேசக் கூடாது, கெட்டவார்த்தையைக் கேட்கக் கூடாது என்றெல்லாம் நினைத்து அவனை/அவளை புனிதப்பசுவாகக் கருதிக் கொண்டிருந்தால் மடத்தனத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று அர்த்தம். இந்த உலகம் மாபெரும் திறந்தவெளி. நாம் எதையெல்லாம் குழந்தை செய்யக் கூடாது என்று நினைக்கிறோமோ அதையெல்லாம் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். ஒரே பிரச்சினை- நம்மிடம் தெரியாமல் மறைத்துவிடுவார்கள். அவ்வளவுதான். ஆறாம் வகுப்புக் குழந்தைக்கு மொபைல் ஃபோன் சாதாரணமாகக் கிடைக்கிறது. youtube இல் படம் பார்க்கத் தெரிகிற அந்தக் குழந்தைக்கு youporn இல் படம் பார்க்க எவ்வளவு நேரமாகும்? 

பாலியலும் காமமும் கொலைக் குற்றமில்லை. அது ஒவ்வோர் உயிரின் இயல்பு. அதைப் பற்றிய தெளிவு இருக்கிறதா என்பது பற்றித்தான் கவலைப்பட வேண்டுமே தவிர அதைத் தெரிந்து கொண்டார்கள் என்பதற்காகவோ அது குறித்துப் பேசுகிறார்கள் என்பதற்காகவோ கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. ஆமென்!

Oct 18, 2016

2015-16

நேற்று ஆடிட்டரைச் சந்திக்கச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பெரும் நிறுவனங்களுக்கு கணக்கு வழக்குகளை முடித்துத் தரும் ஆடிட்டர் அவர். வரவேற்பறையில் காத்திருக்க வேண்டும். அவருக்கும் நேரம் இருக்கும் போது அனுமதிப்பார்கள். சில வினாடிகளில் எழுந்து வந்துவிடுவேன். அவரைப் போன்ற பெருந்தலைகளின் நேரத்தை எடுத்துக் கொள்வது முறையில்லை என்று தோன்றும். அவ்வளவு பிஸியான மனிதர். நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் கணக்கு வழக்குகளையும் அவர்கள்தான் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். வருமான வரித்துறையின் ஆணையர் ஒருவர் நிசப்தம் வாசிக்கிறார். அவர் ஆடிட்டரை அழைத்து நிசப்தம் அறக்கட்டளை குறித்துச் சொன்ன பிறகு ‘கணக்கையெல்லாம் கொண்டு வாங்க’ என்று சொல்லி கடந்த இரண்டு வருடங்களாக அவர்கள்தான் சமர்ப்பிக்கிறார்கள். 

இதுவரைக்கும் பணம் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.  இந்த வருடம் ஏதேனும் தொகையை வாங்கிக் கொள்ளச் சொன்ன போது ‘நீங்களாகவே  குறைந்தபட்சத் தொகையாக ஏதாவது கொடுங்கள்’ என்றார். இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு காசோலை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஆடிட்டரே நேரடியாகக் கணக்கு வழக்குகளைப் பார்ப்பதில்லை. சி.ஏ தேர்வு எழுதுகிற இடைவெளியில் பயிற்சி மாணவர்களாக நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரை அழைத்து செய்ய வேண்டிய வேலைகளைச் சொல்லிவிடுவார். அவர்கள்தான் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருப்பார்கள். அவர்கள் கேட்கிற விவரங்களைக் கொடுக்க வேண்டும். அத்தனை வேலையும் முடிந்த பிறகு இறுதியாக ஆடிட்டரிடம் அழைத்துச் செல்வார்கள். தேவையான இடங்களில் கையொப்பம் வாங்குவார். எல்லாவற்றையும் கோப்பில் அடுக்கி கையளிப்பார்கள். 

நேற்று அதற்காக அழைத்திருந்தார்கள். கையொப்பமிட்ட பிறகு ஆடிட்டர் ‘எப்படி இவ்வளவு பேர் பணம் தர்றாங்க?’என்றார். 

‘எனக்கும் சரியான பதில் தெரியாது சார். ட்ரஸ்ட் பத்தி எல்லாத்தையுமே ப்லாக்ல எழுதிடுறேன்..பணம் அனுப்பறாங்க’என்றேன். ஆடிட்டருக்கு தமிழ் பேசத் தெரியும். எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. 

‘நம்பிக்கை வரணும்ல..’ என்றார். இவனை எப்படி நம்புகிறார்கள் என்பது அவருடைய சந்தேகம். 

‘ஒவ்வொரு மாசமும் ஒண்ணாம் தேதியிலிருந்து கடைசி நாள் வரைக்கும் எவ்வளவு நன்கொடை வந்திருக்கு அதில் எவ்வளவு தொகையைக் கொடுத்திருக்கோம்ன்னு பேங்க் ஸ்டேட்மெண்ட்டை ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுத்து போட்டுடுவேன்...ஒவ்வொரு பைசாவுக்கும் பப்ளிக்கா கணக்கு இருக்கு’ என்றதற்கு ‘இது என்ன பைத்தியகாரத்தனமா இருக்கு?’ என்றார்.

அவர் அப்படிக் கேட்ட போது சற்று அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. 

‘உங்களுக்கு பணம் கொடுக்கிறவங்களுக்கு மட்டும் கணக்குக் கொடுங்க...எல்லோருக்கும் உங்ககிட்ட எவ்வளவு பணம் இருக்குன்னு தெரிஞ்சுதுன்னா ப்ரஷர் வரும்ல?’ என்றார். அவர் கேட்பதும் சரிதான். அழுத்தம் இல்லாமல் இல்லை. அழுத்தம் என்றால் மிரட்டல் என்று அர்த்தமில்லை. அன்பாகக் கேட்பதும் கூட அழுத்தம்தான். நம்மிடம் நன்கு பழகியவர்கள் யாரையாவது ஒருவரை பரிந்துரை செய்யும் போது தட்டிக் கழிப்பது பெரும் சிரமம். No என்று சொல்வது பெரும் கலை. இப்பொழுதுதான் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இதிலிருந்து தப்பிப்பதற்காகவே  சமூகத்தில் முக்கியமான இடத்தில் இருக்கும் பெரும்பாலானவர்களிடம் அவசியமில்லாமல் பேசுவதில்லை. எழுத்தாளர்கள், பத்திரிக்கையாளர்கள், சினிமாக்காரர்கள், காவல்துறையினர் என்று பல தரப்பிலிருந்தும் உறவை மெல்ல மெல்லத் துண்டித்திருக்கிறேன். யோசித்துப் பார்த்தால் இதை வேண்டுமென்று செய்யவில்லை. ஆனால் தன்னியல்பாக நிகழ்ந்திருக்கிறது. ‘தெரிஞ்ச ஒருத்தர் இருக்காரு..’ என்று பரிந்துரைகள் வருவதுண்டு. பரிந்துரை செய்கிறவர்களுக்கு அது முக்கியமான உதவியாக இருக்கலாம். நாம் விசாரித்துப் பார்த்தால் அதைவிடவும் தகுதியான நபர்கள் இருப்பதாகத் தெரியும். இல்லையென்று சொன்னாலும் சங்கடம். கொடுப்பதற்கும் தயக்கம். சிலர் புரிந்து கொள்வார்கள். பலர் புரிந்து கொள்வதில்லை. இதைத்தான் ஆடிட்டரிடமும் சொன்னேன்.

‘காண்டாக்ட்ஸ் முக்கியம்...உங்க வளர்ச்சி பாதிக்காதா?’ என்று கேட்டார். 

வளர்ச்சி என்று எதை எடுத்துக் கொள்வது என்று தெரியவில்லை. நிறைய விஐபிக்களுடன் தொடர்பில் இருப்பதும், ஊடகங்களில் தலை காட்டுவதும், அச்சுப் பத்திரிக்கைகளில் எழுதுவதும் வெகு விரைவாக பரவலான கவனம் பெறச் செய்யக் கூடும். ஆனால் அது அவசியமில்லை என்று தோன்றுகிறது. எறும்பு ஊர்கிற வேகம் போதுமானது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்ததைக் காட்டிலும் இன்றைக்கு எவ்வளவு மாறியிருக்கிறேன் என்பதை என்னால் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. விளம்பரமும், கவனமும் போதுமான அளவில் இருந்தால் போதும் என்பதைப் புரிந்து கொள்கிற பக்குவம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும் அதே சமயம் அதீத வெளிச்சத்தையும் கவனத்தையும் தவிர்த்துவிட்டு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அனுபவங்கள் சேரச் சேர, பக்குவம் கூடக் கூட அதற்கேற்ற வளர்ச்சி தானாக வந்து சேரும். வளர்ச்சிக்கும் வீக்கத்துக்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசமிருக்கிறது. வளர்ச்சி மெல்ல மெல்ல வளர்வது. வீக்கம் என்பது தடாலென உச்சத்திற்குச் செல்வது. வீக்கமடைவது மிகச் சுலபம். ஆனால் வெடித்தால் அதோடு சரி. திரும்பவும் மேலே வரவே முடியாது. 

ஆடிட்டரிடம் இதைச் சொன்ன போது அதற்கும் அவரிடம் பதில் இருந்தது. 

‘ஒரு க்ளர்க் வேலைக்கான தகுதி இருக்கிறவன் க்ளர்க்காவே இருக்கலாம்..ஆனால் மேனேஜர் ஆகக் கூடிய தகுதியிருக்கிறவன் க்ளர்க்கா இருக்கக் கூடாது’ என்றார். இப்படி யாராவது உசுப்பேற்றத்தான் செய்வார்கள். தெளிவாகவே இருக்கிறேன். படிப்படியான பதவி உயர்வின் வழியாகவே மேலாளர் ஆனால் போதும். அப்பன் சம்பாதித்து வைத்த சொத்தாக இருந்தால் எடுத்த உடனே சி.ஈ.ஓ ஆகிவிடலாம். கையூன்றிக் கர்ணம் அடித்து நாமாகவே உயர்கிற வாழ்க்கையில் மெல்ல மெல்ல மேடு ஏறினால் போதும் என்று சிரித்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன்.

2015-16க்கான நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் கணக்கு வழக்கு விவரங்களை வருமான வரித்துறையில் சமர்ப்பித்தாகிவிட்டது. அறுபத்தொன்பது லட்ச ரூபாய், பல நூறு நன்கொடையாளர்கள். பணம் கொடுத்தவர்களின் விவரங்களைச் சேகரிப்பதே சிரமமான காரியமாகத்தான் இருந்தது. இரவு பகலாக மண்டை காய்ந்தது. அலுவலகம் முடிந்து வந்தவுடன் பட்டியலைத் திறந்து வைத்துக் கொள்வேன். பல நாட்களில் அதிகாலை இரண்டு மணி வரைக்கும் கூட இதையே உருப்போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ‘உடம்பைக் கெடுத்துக்காதீங்க’ என்ற அறிவுரைகளையெல்லாம் தாண்டி வர வேண்டியிருந்தது. சொல்லத்தான் செய்வார்கள். ஆனால் ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்; அதை முழுமையாகவும் உருப்படியாகவும் செய்வோம்.

ஆடிட்டர் அலுவலகத்திலிருந்து கோப்பைக் வாங்கிய போது பெருஞ்சுமையை இறக்கி வைத்தது போல இருந்தது. இனி வரும் ஆண்டுகளில் இவ்வளவு சிரமப்பட வேண்டியிருக்காது. ஓரளவுக்கு நேக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. அவ்வப்போது நன்கொடையாளர்களின் விவரங்களை வாங்கி வைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஆடிட்டர் நல்ல மனிதர். அவர் நல்ல நோக்கத்தில்தான் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் யார் வேண்டுமானாலும் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லிக் கொள்ளட்டும். ஒவ்வொரு மாதமும் கணக்கு வழக்கை வெளியிடுவது என்ற வெளிப்படைத் தன்மையில் எந்த மாறுதலும் இருக்காது. வருட இறுதியில் ஒட்டு மொத்தக் கணக்கையும் பைசா பாக்கியில்லாமல் வருமான வரித்துறையில் ஒப்படைப்பதிலும் எந்தக் காலத்திலும் மாறுதல் இருக்காது. இந்த வெளிப்படைத்தன்மைதான் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் பெரும்பலம். அதை அசைத்துப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

ஒத்துழைக்கும், ஆதரவளிக்கும் அத்தனை பேருக்கும் நன்றி.

கணக்கு வழக்கில் நூறு ரூபாய் அளவில் சந்தேகமிருந்தாலும் சந்தேகமிருப்பின் தயங்காமல் கேட்கவும்.
vaamanikandan@gmail.com







Oct 17, 2016

வேலை விற்பனைக்கு

தமிழகத்தில் சிறந்த கல்லூரிகளின் பட்டியல் ஒன்றைத் தயாரித்தால் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகள் அதிகமான எண்ணிக்கையில் இடம் பெறும் என்று அனுமானிக்கலாம்.  இந்தக் கல்லூரிகளில் பணியாளர்களுக்கான சம்பளத்தை அரசாங்கம் கொடுத்துவிடுகிறது. ஆசிரியர்களின் நியமனம்,  கல்லூரி நிர்வாகம் முதலானவற்றை கல்லூரி நிர்வாகம்(Management) பார்த்துக் கொள்ளும். இத்தகைய அணுகுமுறையில் குறைபாடுகள் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. ‘சாதிக்காரர்களுக்குத்தான் வேலை தருகிறார்கள்; மற்றவர்களால் உள்ளே நுழைய முடியாத இரும்புக் கோட்டையாக இருக்கிறது’ என்றெல்லாம் குற்றச்சாட்டுகள் வந்து கொண்டேயிருக்கும்.

ஆனபோதிலும் பல்வேறு காரணிகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும் போது பெரும்பாலான அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளின் நிர்வாகமும் தரமும் சிறப்பானதாகவே இருக்கும். கிட்டத்தட்ட அத்தனை கல்லூரிகளிலும் சுயநிதி பிரிவு, அரசு உதவி பெறும் பிரிவு என்று இருபிரிவுகளை வைத்திருக்கிறார்கள். சுயநிதி பிரிவுக்கான பேராசிரியர்களை தாமாகவே நியமித்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நிர்வாகத்திலிருந்து ஏழாயிரமோ, எட்டாயிரமோ மாத ஊதியமாக வழங்கப்படும். தங்கள் கல்லூரியின் அரசு உதவி பெறும் பிரிவுகளில் காலியிடங்கள் உருவாகும் போது அந்த இடங்களுக்கு சுயநிதி பிரிவுகளில் சிறப்பாகச் செயல்படும் பேராசியர்களை நியமிப்பார்கள். ‘அரசு உதவி பெறும் பிரிவுக்குச் சென்றுவிட வேண்டும்’ என்ற நோக்கம் சுயநிதிப் பிரிவு பேராசிரியர்களை கடுமையாக உழைக்கச் செய்யும். அதே சமயம் மேலாண்மையின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால் அரசு உதவி பெறும் பிரிவு பேராசிரியர்களும் சிறப்பாகச் செயல்படுவார்கள்.

இப்படியாக நிர்வாக மேலாண்மையானது கல்லூரியை  தனது முழுக்கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும். இன்றைய தினத்தில் கல்லூரி பேராசிரியர்கள் நியமன முறையானது எல்லாவற்றையும் அடித்து உடைத்து துவம்சம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு கல்லூரியில் பேராசிரியர் பணிக்கான காலியிடம் உருவாகும் போது தேவையான பேராசிரியர்களின் எண்ணிக்கையை அரசாங்கத்திடம் கல்லூரிகள் ஒப்படைத்துவிட வேண்டும். உதாரணமாக இயற்பியல் துறைக்கு ஒன்று, கணிதத் துறைக்கு இரண்டு, பொருளாதாரப் பிரிவுக்கு ஒன்று என காலியிடங்கள் இருக்கிறது எனில் இந்த எண்ணிக்கைக்கான விண்ணப்பங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன என்று அரசாங்கத்தால் விளம்பரங்கள் வெளியிடப்படும். யார் வேண்டுமானாலும் விண்ணப்பிக்கலாம். ஆனால் நியமனம் முழுவதையும் அரசியல்வாதிகள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். பேராசிரியர்களின் நியமனத்தில் கல்லூரி நிர்வாகத்தினர் வேடிக்கை மட்டுமே பார்க்கலாம். இப்பொழுதுதான் ப்யூன் வேலையிலிருந்து பேராசிரியர் வேலை வரைக்கும் விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறது அல்லவா? பேராசிரியர் பணிக்கு இருபத்தைந்து லட்சம் வரைக்கும் விலை பேசப்படுவதாகச் சொல்கிறார்கள்.

சில அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளின் நிர்வாகத்தினரிடம் பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. புலம்புகிறார்கள். நிறையக் கல்லூரிகளில் குறைந்தது பத்து பேராசிரியர்களுக்கான பணியிடங்களாவது காலியாகக் கிடக்கின்றன. அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைக்கவே தயங்குகிறார்கள். தகுதியே இல்லாதவர்கள் உள்ளே நுழைந்துவிடுவார்கள் என்று பயப்படுகிறார்கள். பல்லாண்டுகளாகக் கட்டிக் காத்து வந்த கல்லூரியின் தரம் அசைத்துப் பார்க்கப்படும் என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள். அவர்கள் நம்புவதும் சரிதான். இல்லையென்றெல்லாம் மறுக்க முடியாது.

‘ஒண்ணுமே தெரியாத மண்ணு மாதிரி இருப்பான்...லட்சக்கணக்குல பணத்தைக் கொடுத்துட்டு வந்து போஸ்டிங் ஆர்டரைக் காட்டுவான்....’ என்கிறார்கள். 

சுயநிதிப் பிரிவுகளில் தற்காலிகப் பேராசிரியர்களாகப் பணி புரிகிறவர்களுக்கு இருபது லட்சங்களைப் புரட்டுவது என்பது சாத்தியமே இல்லாத காரியமாக இருக்கும். இருபது லட்சங்களைப் புரட்ட முடியுமெனில் அவர்கள் ஏன் ஏழாயிரத்துக்கும் எட்டாயிரத்துக்கும் எதற்கு வேலை செய்யப் போகிறார்கள்? வேடிக்கை மட்டும்தான் பார்ப்பார்கள். வெளியாட்கள் பணத்தைக் கொடுத்து கல்லூரிகளுக்குள் பேராசிரியர்களாக நுழையும் போது இனி எந்தக் காலத்திலும் தம்மால் உதவி பெறும் பிரிவுகளில் நுழைய முடியாது என்பது அவர்களை மனதளவில் தளர்வடையச் செய்யும். வந்தோமோ போனோமா என்கிற வேலையில் செய்வார்கள்.

பணம் கொடுத்து வேலையை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே வருகிறவன் என்ன மனநிலையில் வருவான்? பணம் கொடுத்து வேலை வாங்கியிருக்கிறோம்; இவன் யார் கேள்வி கேட்பதற்கு என்றுதான் யோசிப்பான். அரசுக் கல்லூரிகளுக்கும் உதவி பெறும் கல்லூரிகளுக்குமிடையேயான மிகப்பெரிய வித்தியாசமே இந்த மனநிலைதான். மேலாண்மை மற்றும் நிர்வாகத்தினர் குறித்தான ஒருவிதமான பயம் கலந்த மரியாதை அரசு உதவி பெறும் கல்லூரியின் பேராசிரியர்களிடமும் பணியாளர்களிடமும் இருக்கும். அரசாங்கக் கல்லூரிகளில் நானே ராஜா; நானே மந்திரிதான். இனி அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளிலும் இப்படியான மனநிலைதான் உருவாகும். 

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். ஐடி துறையில் பணியாற்றுகிறார். எம்.எஸ்.ஸி முடித்துவிட்டு ஐடிக்குள் வந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. நேரம் கிடைத்த போது எம்.பிஃல் முடித்துவிட்டார். இனி இந்த வேலை போதும் என்றும் பேராசிரியர் ஆவதற்கான முஸ்தீபுகளில் ஈடுபடப் போவதாகச் சொன்னார். அவர் சொன்ன டெக்னிக் மேற்சொன்னதுதான். இருபத்தைந்து லட்ச ரூபாயை முதலீடு செய்து இடம், வீடு என்று வாங்கிப் போடுவதைக் காட்டிலும் யாராவது ஒரு அரசியல்வாதியைப் பிடித்து அவரிடம் கொடுத்து பேராசிரியர் வேலை வாங்கவிருப்பதாகச் சொன்னார். ‘அவ்வளவு ஈஸியா?’ என்றெல்லாம் யோசிக்கவே வேண்டியதில்லை. பணம் மட்டும் கையில் இருந்தால் எல்லாமே எளிதுதான்.

பேராசிரியர் வேலை என்பது அவருடைய கனவு என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது.  பேராசிரியர்களுக்கு லட்சக்கணக்கில் சம்பளம் வழங்கப்படுகிறது. அந்த லட்சக்கணக்கான ரூபாயைப் பெறுவதற்காக இருபத்தைந்து லட்சத்தை முதலீடு செய்ய ஆட்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். பாடம் சொல்லித் தருவதற்கான ஆர்வம், பேராசிரியர் ஆவதான கனவு என்பதெல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை. 

நிலைமை படு மோசமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. வெளியில் தெரிகிறதோ இல்லையோ- இதுதான் நிலவரம். 

அரசுப் பள்ளிகளும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளும் வெகு வேகமாகச் சீரழிக்கப்பட்டு வருகின்றன. எந்தவொரு பள்ளியில் வேண்டுமானாலும் விசாரித்துப் பார்க்கலாம். மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதலபாதாளத்தில் விழுந்து கிடக்கிறது. எவ்வளவுதான் சிரமம் என்றாலும் தனியார் பள்ளிகளைத்தான் பெற்றோர்கள் விரும்புகிறார்கள். ஆசிரியர்களை மட்டும் குறை சொல்ல வேண்டியதில்லை. சில களைகள் இருக்கலாம் என்றாலும் எழுபது சதவீத ஆசிரியர்கள் மனப்பூர்வமாகத்தான் வேலை செய்கிறார்கள். ஆசிரியர்களின் கைகள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அவர்களது சுதந்திரம் முழுமையாகக் கத்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தனியார் பள்ளிகளுக்கு ரத்தினக் கம்பளங்களை விரித்து வைத்திருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு எந்த ஊரில் பார்த்தாலும் தனியார் பள்ளிகள்தான் கொடி கட்டுகின்றன. கல்வித்துறை அதிகாரிகளிலிருந்து அதிகார மட்டம் வரைக்கும் கட்டுக் கட்டாக கப்பம் கட்டுகிறார்கள். அதனால் தனியார் பள்ளிகள்தான் ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன. அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள் முழுமையாகச் சிதைக்கப்பட இன்னமும் அதிக காலம் தேவைப்படாது.

அதைவிட மோசமான நிலையை நோக்கித்தான் அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகள் சென்று கொண்டிருக்கின்றன என்பதுதான் துக்கம். எவ்வளவுதான் திறமை மிக்கவராக இருந்தாலும் பேராசிரியர்  வேலையை வாங்கப் பணம் கொடுக்க வேண்டு. திறமையே இல்லையென்றாலும் பணம் கட்டினால் வாங்கிவிடலாம். இது எவ்வளவு அபாயகரமான சூழல்? பேராசிரியர்களுக்கென ஒரு மரியாதை இருந்தது. இந்த பேராசிரியர் இந்தப் பாடத்தை நடத்தினால் எந்தக் காலத்திலும் மறக்காது என்கிற பேச்சு இருந்தது. பேராசிரியர்களும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு இருந்தார்கள். இனி காமாக்களும் சோமாக்களும்தான் பேராசிரியர்கள். லட்சங்களைக் கொட்டி வந்த எச்சிகள்தான் பாடம் நடத்துவார்கள். இவர்களிடம்தான் மாணவர்கள் பாடம் படிக்க வேண்டும். 

எந்தவொரு நாட்டில் ஒவ்வோர் பத்தாண்டிலும் கல்வித்தரம் உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறதோ அந்த நாடுதான் பல்துறை வளர்ச்சியடையும். எந்த நாட்டில் ஒவ்வோர் பத்தாண்டிலும் கல்வியும் அதன் தரமும் கீழே சரிகிறதோ அந்த நாடும் மக்களும் நாகரிகத்திலும், அறிவிலும் வீழ்ந்து கொண்டேயிருப்பார்கள். இதுதான் நடக்கும். தமிழகம் அப்படி சரிந்து வீழ்ந்தும் கொண்டிருக்கிறது. நேரடியாகக் கண்களுக்கு புலனாகவில்லை என்றாலும் இதுதான் நிதர்சனம்.

Oct 14, 2016

கூத்தாடி

யாராவது சினிமாக்காரர்களை கூத்தாடிகள் என்று சொன்னால் சுள்ளென்றிருக்கும். ரஜினி, கமல், விஜய், அஜீத்தையெல்லாம் கூத்தாடிகள் என்று சொல்வதற்கு அர்த்தமேயில்லை. கழைக் கூத்தாடிகளுக்கு  சொந்த ஊரென்று எதுவுமில்லை. தங்குவதற்கென்று வீடு இல்லை. நிரந்தரமான மொழியும் இல்லை. படிக்கவெல்லாம்...ம்ஹூம்..வாய்ப்பே இல்லை. 

ஊர் ஊராகத் திரிகிற நாடோடிகள் அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும் கூத்தாடுவது, ஊசிமணி விற்பது, சொற்ப வருமானத்தில் ஆங்காங்கே நாட்களைக் கடத்துவது பிறகு இன்னொரு ஊருக்குச் செல்வது என்று அவலமான வாழ்க்கை. பிறப்பு இறப்பு சான்றிதழ் கிடையாது, ரேசன் கிடையாது, வாக்காளர் பட்டியலில் பெயர் கிடையாது. இப்படி எதுவுமே கிடையாது.

கழைக்கூத்தாடிகள், நரிக்குறவர்கள், லம்பாடிகள் குறித்தெல்லாம் நமக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஆனால் பெரிதாக அலட்டிக் கொண்டிருக்க மாட்டோம். சமீபத்தில்தான் ஒரு காலனிக்குச் செல்லும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. 

இப்பொழுது கொஞ்சமே கொஞ்சம் பரவாயில்லை. இன்னமும் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் நாடு முழுவதும் இப்படி அலைந்து திரிந்தாலும் அவலமான வாழ்க்கை முறையிலிருந்து சில குடும்பங்கள் தப்பியிருக்கின்றன. அரசாங்கம் அவர்களுக்கென இடம் ஒதுக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. அங்கே வீடுகள் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஒரே காலனியிலேயே சில குடும்பங்கள் இன்னமும் கூத்தாடினாலும் மற்றவர்கள் வேறு வேலைகளைச் செய்கிறார்கள். பெரும்பாலும் கட்டிடங்களுக்கு கான்கீரிட் போடுகிற வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். அவர்களின் வேகத்துக்கு மற்றவர்களால் ஈடு கொடுக்க முடியாது என்று சொன்னார்கள்.

அது உண்மைதான். காலங்காலமாக கூத்தாடி, கயிற்றில் நடந்து, இடுப்பை வளைத்து, பம்பரமாகச் சுழன்று- வேகமும் சுறுசுறுப்பும் ஜீனிலேயே கலந்திருக்கிறது.

கடந்த வாரம் கரட்டுப்பாளையம் என்ற பஞ்சாயத்தில் எம்.ஜி.ஆர் காலனிக்கு அழைத்திருந்தார்கள். இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலாகச் சென்றிருந்தோம். ஆயுத பூஜை கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தவர்கள் கூட்டமாக வந்து சுற்றிலும் அமர்ந்து கொண்டார்கள். எங்களுக்கு நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் கீழேயே அமர்ந்து கொள்வதாகச் சொன்னார்கள். நிறையப் பேசினோம். வாழ்க்கை முறை, தேவைகள் என நிறையச் சொன்னார்கள். தீராத கதைகள் அவை.

காலனிக்குச் செல்ல காரணமிருக்கிறது. 

இப்பொழுது காலனியிலிருந்து நிறையக் குழந்தைகள் படிக்கச் செல்கிறார்கள். அத்தனை பேரும் கரட்டுப்பாளையம் மற்றும் காசிபாளையம் பள்ளிகளில்தான் படிக்கிறார்கள். இருவர் மட்டும் கல்லூரிக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள். படிக்கிறார்களோ இல்லையோ இந்தக் குழந்தைகள் ஜிம்னாஸ்ட்டிக்கில் பட்டையைக் கிளப்புகிறார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக, காலனியைச் சேர்ந்த பெரும்பாலான பெற்றோர் தமது குழந்தைகள் ஜிம்னாஸ்டிக் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. கூட்டத்தில் கேட்ட போது கை கால் முறிந்துவிடக் கூடும் என்று பயப்படுவதாகச் சொன்னார்கள். அது மேம்போக்கான காரணமாகத் தெரிந்தது. அவர்களிடம் பேசிய போது அது உண்மையான காரணமாகத் தெரியவில்லை. காலங்காலமாக ஜிம்னாஸ்டிக் செய்து வந்தவர்கள் அவர்கள். கை கால் முறிந்துவிடும் என்று பயப்பட வாய்ப்பேயில்லை. இதுவரை தாம் செய்து வந்த இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு நமது குழந்தைகளாவது வேறு வேலைகளுக்குச் செல்லட்டும் என்கிற பரிதாபமான ஆசையின் காரணமாகத் தடுக்கிறார்கள் என்று புரிந்தது.

கழைக் கூத்தாடிகளின் குழந்தைகள் ஜிம்னாஸ்ட்டிக்கில் கொடி கட்டுகிறார்கள் என்பதற்காகவே தமிழக அளவில் அமைக்கப்பட்டுள்ள ஏழு ஜிம்னாஸ்டிக் பயிற்சி மையங்களில் ஒன்றைக் கரட்டுப்பாளையத்திலும் அமைத்திருக்கிறார்கள். பயிற்சி மையம் என்றால் நகரங்களில் இருக்கக் கூடிய பயிற்சி மையங்கள் மாதிரியானவை இல்லை. சில விரிப்புகளை வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அதைத் திறந்த வெளியில் போட்டு பயிற்சி செய்கிறார்கள். பயிற்றுவிப்பதற்காக பெண் கோச் ஒருவரையும் நியமித்திருக்கிறார்கள். அவருக்கு அரசாங்கம் சம்பளம் கொடுத்துவிடுகிறது. வருடம் இருபது குழந்தைகளை பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என அவருக்கு இலக்கு நிர்ணயிக்கப்படிருக்கிறது. ‘இப்போவெல்லாம் குழந்தைகள் வர்றதே இல்ல சார்’ என்பது அவரது குற்றச்சாட்டாக இருந்தது.

இந்த மாதம் டெல்லியில் நடைபெறவிருக்கும் அகில இந்திய போட்டிக்கு ஐந்து மாணவர்கள் பேர் தேர்வாகியிருக்கிறார்கள். அதற்கான பயணச் செலவுகளுக்கு பணம் தேவை என்று நண்பர் கார்த்திகேயனை அணுகியிருக்கிறார்கள். அவர் ஆசிரியர் அரசு.தாமஸ் வழியாக பேசவும், மூன்று பேரும் நேரிலேயே சென்றுவிடலாம் என்று முடிவு செய்தோம். பணம் புரட்ட முடியவில்லையென்றால் பயணத்தை ரத்து செய்துவிட முடிவு செய்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.


ஒரு மாணவருக்கு ஆறாயிரம் வீதம் ஐந்து பேருக்கு முப்பதாயிரம் ரூபாய் நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. போக்குவரத்து, உணவு, ஷூ உள்ளிட்ட தேவைகளை இது பூர்த்தி செய்யும். ஊர் பொதுமக்கள் முன்னிலையிலேயேதான் இந்தக் காசோலையை வழஙக் வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்பொழுதுதான் அவர்களுக்கு நம் மீது நம்பிக்கை வரும்.

 (காலனியின் தலைவரிடம் காசோலையை கோச் வழங்குகிறார்)

கூட்டத்தில் சிலர் வேகமாக பேசினார்கள். கடந்த ஆண்டு ஒரு குழந்தைக்கு பயிற்சியின் போது கால் முறிந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். அரசாங்கம் பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்திருக்கிறது. மீதத்தை பெற்றோர் கடன் வாங்கி செலவு செய்ததாகச் சொன்னார்கள். எல்லோருக்கும் அடிபடுவதில்லை என்றாலும் இருபதில் ஒருவருக்கு அடிபடுவதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது. இப்படியான கூடுதல் செலவு, வலி, சிரமம் என பெற்றோர்கள் தயங்கினார்கள். காலனி மக்களின் முன்னிலையில் ஒரு  உறுதி மொழி கொடுத்திருக்கிறேன். நிசப்தம் அறக்கட்டளையை நடத்தும் வரைக்கும் ஜிம்னாஸ்டிக் பயிற்சியில் அடிபடும் எந்தக் கழைக் கூத்தாடி குழந்தைக்குமான மருத்துவச் செலவை நாம் ஏற்றுக் கொள்வது என்பது முதல் உறுதி மொழி. 

இத்தகைய உறுதிமொழி பெற்றோர்களிடம் ஒரு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும் என்று நம்பிக்கையிருக்கிறது. தமது குழந்தைகளைத் துணிந்து பயிற்சிக்கு அனுப்பக் கூடும்.

இரண்டாவது உறுதி மொழி- இருபது குழந்தைகளில் மிகச் சிறப்பான இரண்டு குழந்தைகளுக்கு நிசப்தம் அறக்கட்டளை வழியாக முழுமையான ஸ்பான்ஸர்ஷிப் எடுத்துக் கொள்ளலாம். தேசிய, தெற்காசிய, ஒலிம்பிக் போட்டிகளுக்குச் செல்லும் வகையில் அவர்களைத் தயார்படுத்துவது கோச்சின் பொறுப்பு. அவர் ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஒருவேளை அரசு பயிற்சியாளரால் முடியாதபட்சத்தில் அல்லது வேறு சில நுட்பங்களை மாணவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் தேவையிருப்பின் ஜிம்னாஸ்டிக்கில் வேறு சிறந்த பயிற்சியாளர்களிடம் பேசி இந்த இரு குழந்தைகளை அவரிடம் பயிற்சிக்கும் அனுப்பி வைத்தும் உதவலாம்.

நம்பிக்கை இருக்கிறது. 

இரண்டு பேர்கள் மட்டுமே என்பதால் பெரிய அளவில் செலவு பிடிக்காது. இப்படிச் செய்யும் போது பிற குழந்தைகளுக்கும் ஆர்வம் உண்டாகக் கூடும். அப்படியான ஆர்வத்தில் ஒழுங்காகப் பயிற்சி பெறுவார்கள். அப்படி ஒரேயொரு குழந்தை மேலே வந்துவிட்டாலும் அது மிகப்பெரிய சாதனை அல்லவா? இதுவரை வீடே இல்லாத இனமாக இருந்த கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குழந்தை மிக முக்கியமான விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்குச் செல்லுகிற ஊக்கத்தை உருவாக்க முடிவதைத் தவிர நம்மால் விளையாட்டுக்கும் அந்தக் குழுவுக்கும் வேறு என்ன பங்களிப்பைச் செய்துவிட முடியும்?

டெல்லி விளையாட்டுப் போட்டிகள் முடிந்து வந்த பிறகு இரண்டு சிறந்த குழந்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தரச் சொல்லியிருக்கிறேன். என்ன உதவிகள் எல்லாம் தேவைப்படுகின்றன என்று ஒவ்வொன்றையும் செய்து தரலாம்.



இன்னொரு அம்சமும் அந்தக் காலனியில் கவர்ந்தது. 

ஆலம் விதை என்று குட்டியாக ஒரு நூலகம் அமைத்திருக்கிறார்கள். ஆயுள் காப்பீட்டுக்கழக முகவர்கள் கட்டிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். வெகு சில புத்தகங்களை மட்டும் வைத்திருக்கிறார்கள். தினசரி குழுவாக அமர்ந்து படிக்கிறார்கள். மூத்த மாணவர்கள் இளைய மாணவர்களுக்கு தனிப்பயிற்சி நடத்துகிறார்கள். மனதுக்கு அவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்தது. அவர்களின் நூலகத்துக்கு புத்தகங்களை வாங்கித் தரும் திட்டமிருக்கிறது. யதேச்சையாக பிரபு ராஜேந்திரனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கான புத்தகங்களை வாங்கித் தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அகிலா அலெக்ஸாண்டர் பத்தாயிரம் ரூபாயை அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். அந்தத் தொகையை நூல்கள் வாங்கித் தந்துவிடலாம்.

(ஆலம் விதை நூலகம்)

இத்தகைய பணிகளைச் செய்யும் போதுதான் நீண்ட கால நோக்கில் சரியான பாதையில் செல்வதான ஒரு சந்தோஷமும் திருப்தியும் உண்டாகிறது. ஒரு மாணவனையாவது ஒலிம்பிக் அனுப்பிவிடுவது என்பது பெரிய லட்சியம்தான். ஆனால் அடையவே முடியாத லட்சியம் இல்லை. செய்து காட்டுவோம்!