Sep 30, 2016

திண்ணை

ஓர் அலைபேசி அழைப்பு. அழைத்தவரின் ஊரும் பேரும் வேண்டாம். ஒரு கதையைச் சொல்லிவிட்டு அறக்கட்டளையிலிருந்து பணம் தரச் சொன்னார். அவர் சொன்னது அவசரமான காரியமாகத் தெரியவில்லை. செப்டம்பர் 31க்கு மேலாக அழைக்கச் சொல்லியிருந்தேன். வருடாந்திரக் கணக்கு முடிப்பு வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஆடிட்டர் அலுவலகத்தில் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் கணக்குகளைப் பார்த்துக் கொள்கிற பெண் அடுத்த வாரத்திலிருந்து விடுமுறையில் செல்கிறார். சி.ஏ. தேர்வுகளை முடித்துவிட்டுத்தான் வருவார். புண்ணியத்துக்கு வந்த மாட்டை பல்லைப் பிடித்துப் பார்க்க முடியாது. அவர்களே பைசா வாங்கிக் கொள்ளாமல் கணக்கு வழக்குகளை முடித்துக் கொடுக்கிறார்கள். அவசரப்படுத்துவதெல்லாம் இல்லை. அவர்கள்தான் மாதக் கடைசி வரைக்கும் காசோலை எதுவும் தர வேண்டாம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். 2016 மார்ச் 31 வரைக்குமான கணக்குதான் என்றாலும் ஏன் இப்படிச் சொன்னார்கள் என்று தெரியவில்லை. 

இந்த விவரங்களையெல்லாம் அலைபேசியில் அழைத்தவருக்குச் சொல்லியிருந்தேன். அவர் கேட்பதாக இல்லை. இதுவரை பதினைந்து முறையாவது அழைத்திருப்பார். அது பிரச்சினையில்லை. இரவு ஒரு மணிக்கும் மூன்று மணிக்குமெல்லாம் அழைத்தால் என்ன செய்வது? இரண்டொரு முறை மனைவிதான் எடுத்தாள். என்னை எழுப்பிக் கொடுத்துவிடுகிறாள். அலைபேசியை அணைத்து வைப்பது, சைலண்ட் மோடில் போட்டு வைப்பது என்றெல்லாம் யோசிப்பதேயில்லை. அவசர அழைப்புகள் வரக் கூடும். உறவினர்கள் அத்தனை பேருக்கும் ஒரே எண்ணைத்தான் கொடுத்து வைத்திருக்கிறேன். நேற்று கன கோபத்தில் பேசிவிட்டேன். வேண்டுமென்றே செய்கிறார் போலிருக்கிறது.

‘நீங்க வெறும் தாஸா? லார்டு லபக்குதாஸா?’ மாதிரி இருக்கிறது. 

9663303156 தான் என்னுடைய எண். இனிமேல் இந்த எண்ணை மாலை நேரத்தில் மட்டும் உபயோகத்தில் இருக்குமாறு வைத்துக் கொண்டு மற்ற நேரங்களில் அணைத்துவிடலாம் என்றிருக்கிறேன். உறவினர்களுக்கும் நண்பர்களுக்குமென வேறொரு எண்ணை வாங்கிக் கொள்கிறேன். சலிப்படைகிற தொனி தெரிந்தாலும் வேறு வழி தெரியவில்லை. 

அது போகட்டும்.

எல்லாவிதமான அலைபேசி அழைப்புகளும் இப்படியானவை இல்லை. இன்னொருவர் அழைத்திருந்தார். சென்னையில் மூன்றாம் நதி புத்தகத்தை வாங்கினாராம். வயதானவர். வாசித்துவிட்டுத்தான் அழைத்திருந்தார். இப்படியான பாராட்டு அழைப்புகள் வரும்போது வீட்டில் இருந்தால் தயங்காமல் ஸ்பீக்கரில் போட்டுவிடுவேன். அப்பொழுதானே ஒரு ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா வீட்டில் இருப்பது அவர்களுக்கும் தெரியும்? நாவலைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தவர் திடீரென ‘உங்களை ஏன் வெளியில் ஒருத்தருக்கும் தெரியறதில்லை?’என்றார். பொடனியிலேயே அடிப்பது இதுதான். ‘நீங்க நல்லவரா? கெட்டவரா?’ என்று நம்மிடமே கேட்பது மாதிரி. பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. ‘இதழ்களில் எழுதுங்க; கூட்டங்கள் நடத்துங்க’ என்றெல்லாம் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார். அலைபேசியின் ஸ்பீக்கரை அணைத்துவிட்டு ‘சரிங்க சரிங்க’ என்று கேட்டுக் கொண்டேன். ரஜினிகாந்த்துக்கு அப்புறம் தமிழகத்தில் என்னைத்தான் அதிகம் பேருக்குத் தெரியும் என்று நினைத்திருந்தேன். அழைத்தவர் பாண்டிச்சேரிக்காரர். அதனால் அவருக்குத் தெரியவில்லை போலிருக்கிறது. இனி அடிக்கடி பாண்டிச்சேரி சென்று வர வேண்டும்.

மூன்றாம் நதி பற்றியும் சினிமா பற்றியும் சொல்வதற்கு இருக்கிறது.

மூன்றாம் நதி பற்றிய செய்தி மிக அபாயகரமானது. இதய பலவீனமுள்ளவர்கள், பதினெட்டு வயது நிரம்பாதவர்கள் இந்தப் பத்தியை மட்டும் படிக்க வேண்டாம். மூன்றாம் நதியை ஒரு தன்னாட்சிக் கல்லூரியில் பாடமாக வைக்கிறார்கள். அடுத்த வருடத்திலிருந்து இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களுக்கு பாடமாக வைக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்களாம். கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர் அழைத்துச் சொன்ன போது கிட்டத்தட்ட ஊர் முழுக்க தண்டோரா அடித்துவிட்டேன். ஆனால் நம் உயரம் நமக்குத் தெரியுமல்லவா? ‘இதை ஏன் வெச்சிருக்கீங்க?’ என்றேன். சுந்தர ராமசாமி, ஜெயமோகன், அசோகமித்திரனின் புத்தகங்களை எல்லாம் முயற்சித்துப் பார்த்தார்களாம். ‘நோட்ஸ் வேணும்ன்னு கேட்கிறாங்க’என்றார். ஐநூறு ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு நோட்ஸ் தயாரிப்பதும் சாதாரணக் காரியமில்லை. மூன்றாம் நதி நூறு பக்கம்தான். நேரடியாகக் கதையைச் சொல்கிறது. எளிமையாக இருக்கிறது என்பதால் முயற்சித்துப் பார்க்கிறார்கள். மற்றபடி ‘அற்புதமான நாவல் என்றெல்லாம் அர்த்தமில்லை’ என்று அவர் வெளிப்படையாகச் சொல்லாவிட்டாலும் அப்படித்தான் புரிந்து கொண்டேன். 

ஜீவகரிகாலனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். வருடம் ஆயிரம் பிரதிகள் வீதம் மூன்றாயிரம் பிரதிகளுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். பிப்ரவரி மாதம்தான் கல்லூரியிலிருந்து உத்தரவைக் கையில் கொடுப்பார்களாம்.‘உத்தரவு வந்த பிறகு விவரங்களை எல்லாம் வெளியில் சொல்லுங்க..அதுவரைக்கும் அடக்கியே வாசிங்க’ என்றார். அவருக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை. 

இவர்கள் இப்படியே அவநம்பிக்கையுடன் இருக்கட்டும். நம் வேலையை நாம் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம். ஹிட் அடித்த ஒரு படத்தின் இரண்டாம் பாகத்தின் கதை, திரைக்கதை, வசனத்தை கடந்த வாரத்தில் அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள். பெரிய நட்சத்திரங்கள் நடிக்கும் படம். என்ன வேலை எனக்கு என்று தெரியவில்லை. வாசித்துவிட்டு கருத்துக்களைச் சொல்ல வேண்டும். திருத்தங்களை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். கதை, திரைக்கதை, வசனம் எல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். ‘எனக்கு ஒரு டூயட் மட்டும் கொடுத்திடுங்க’ என்று கேட்கப் போகிறேன். அவ்வளவுதான் சம்பளம். காஜல் அகர்வால் இல்லையென்றால் நயன்தாரா லட்சியம். ஸ்கிரிப்ட் கையில் கிடைத்ததிலிருந்து கண்ணாடி முன்பாக நின்று இடுப்பை வெடுக் வெடுக்கென்று ஆட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒருவேளை தமன்னாவுடன் ஆடச் சொன்னால் பயிற்சியில்லாமல் ஆட முடியாதல்லவா? அதனால்தான். 

நிசப்தம்தான் படிக்கட்டு. பாண்டிச்சேரிக்காரர் சொன்னது போல இதழ்களில் எழுத வேண்டியதில்லை. கூட்டங்கள் நடத்த வேண்டியதில்லை. பரபரப்பாகவும் கூட எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை. இந்தத் திண்ணை போதும். நமக்கு வர வேண்டியது நமக்கு வரும். அதனால்தான் நல்லதோ, கெட்டதோ- எல்லாவற்றையும் இங்கே சொல்லிவிடுகிறேன். இப்பொழுதும் சொல்லியாகிவிட்டது.

என்ன அவசரம்? மெல்ல நகர்ந்தால் போதும்.

கடந்த வாரத்தில் சில திரைப்படங்களைப் பார்த்தேன். 2014 ஆம் ஆண்டு வெளியான Black Butler என்ற ஜப்பானியத் திரைப்படம் அருமை. அடிப்படையிலேயே ஜப்பானியர்கள் ஃபாண்டஸி பிரியர்கள். அங்கேயிருந்த சில நாட்களில் அவர்களை அப்படித்தான் புரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். இதுவும் ஒருவகையிலான ஃபாண்டஸி வகைப்படம். சுவாரசியமான ஃபாண்டஸி. வார இறுதியில் நேரம் கிடைத்தால் பார்ப்பதற்கான பரிந்துரை இது. யூடியூப்பில் சப்-டைட்டிலுடன் இருக்கிறது. பார்த்துவிட்டு பேசலாம்.


Sep 28, 2016

ஜெயமோகனும் போலீஸ் கேசும்

ஊட்டியில் நித்யா கவிதை அரங்கை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தொடர்ந்து நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். 2008 ஆம் ஆண்டு ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட அரங்கில் கலந்து கொள்ளும் அழைப்பு எனக்கு வந்தது. ஆச்சரியமான அழைப்பு அது. தமிழிலிருந்து சில கவிஞர்களின் கவிதைகளை மலையாளத்திலும், சில மலையாளக் கவிஞர்களின் கவிதைகளை தமிழிலும் மொழிபெயர்த்து குறிப்பிட்ட கவிஞர்களையும் அழைத்து இரண்டு மூன்று நாட்கள் நடைபெறும் விவாதம் அது. போக்குவரத்து செலவு மட்டும் கவிஞர்களுடையது. ஊட்டியில் ஆசிரமத்திலேயே தங்கிக் கொள்ளலாம். உணவு ஏற்பாடும் அவர்களுடையது. எனது கவிதைகளையும் தேர்ந்தெடுப்பதாகவும் நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள முடியுமா என்று கேட்டு ஜெமோ மின்னஞ்சல் அனுப்பிய போது மிகப்பெரிய அங்கீகாரமாகத் தெரிந்தது. குதி போட்டுக் கலந்து கொண்டேன். 

கவிதை எழுத ஆரம்பித்து மூன்று வருடங்கள் கூட முழுமையாகப் பூர்த்தியடைந்திருக்கவில்லை. அந்த அரங்கு எனக்கு பள்ளிக்கூடம் மாதிரி. ஒரு புத்தம் புதிய நோட்டும் பேனாவும் எடுத்துக் கொண்டு ஹைதராபாத்திலிருந்து கிளம்பியிருந்தேன். நாஞ்சில்நாடனும், ஜெயமோகனும், தேவதச்சனும், சுகுமாரனும், மோகனரங்கனும், யுவனும் எதைச் சொன்னாலும் குறித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தேன். கவிதையின் விதவிதமான பக்கங்களையெல்லாம் திறந்து திறந்து காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அத்தனை பேரும் குருநாதர்கள். அரங்கில் நடக்கும் விவாதம் ஒரு புறம் என்றால் மாலையிலும் காலையிலும் நடைப்பயிற்சியின் போதான உரையாடல்கள் வெவ்வேறு புரிதல்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. மலைகளின் அரசியின் குளிரில் ஆங்காங்கே அமர்ந்து எந்தவிதமான முன்முடிவும் இல்லாமல் எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் பேசுவார்கள். போதையில்லாமல், உளறல் இல்லாமல், உள்ளரசியல் இல்லாமல் அத்தனை ஆளுமைகள் ஒரு சேரத் தங்கியிருந்து பேசுவதை அருகாமையில் இருந்து கேட்டு ரசிக்கும் அனுபவம் வேறு எங்கும் வாய்க்கவேயில்லை. 

எனக்கு என்னவோ வகுப்பறையில் இருந்த அனுபவம்தான். மற்றவர்கள் எழுவதற்கும் முன்பாகவே அதிகாலையில் எழுந்து குளித்துத் தயாராகி ஆசிரமத்தில் கொடுத்த கம்பளியை மடித்து அடுக்கி வைத்துவிடுவேன். அது ஜெயமோகனுக்கு பிடித்திருந்தது. என்னிடம் வாஞ்சையோடு பேசுவார். ஆனால் ஆர்வக் கோளாறாகவும் இருந்தேன். கவிதையரங்கில் அதிகமாகப் பேசவில்லை என்றாலும் நடைப்பயிற்சியின் போது, உணவு உண்ணும் போதெல்லாம் யாராவது கவிதை குறித்து ஏதாவது பேசினால் எனக்குத் தெரிந்த ஒன்றிரண்டு பெண் கவிஞர்களின் பெயராகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். நல்ல கடலை வியாபாரம் நடந்து கொண்டிருந்தன் விளைவு அது. இப்படி பெண் கவிஞர்களின் பெயர்களைச் சொல்வதை ஜெமோ கவனித்துவிட்டு ‘அவங்க கவிதைகளைச் சொல்லுங்க’ என்றார். சில கவிதைகளை அச்சுப்பிரதியாக வைத்திருந்தேன். ஒன்றிரண்டை வாசித்துக் காட்டிய போது ‘அவையெல்லாம் ஏன் கவிதை இல்லை’ என்று பேசினார். ஒரு மாதிரி வெட்கமாகப் போய்விட்டது. ஆனால் அதை அவர் குத்திக்காட்டவெல்லாம் இல்லை.

‘இந்த வயசு அப்படித்தான்’ என்று சிரித்தவர் ‘பொண்ணுங்க கூட பேசறது தப்பில்லை..ஆனால் தன்னை எழுத்தாளர் என்று சொல்லிக் கொண்டு நம்மோடு பேசும் போது கவனமாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் மீதான பிரியத்தில் ஒன்றுமேயில்லாத குப்பையைக் கூட அற்புதமான எழுத்துன்னு மனசு சொல்லும். மனசு சொல்வதை நீங்கள் வெளியில் சொன்னால் உங்க மேல இருக்கிற மரியாதை போய்டும்...பார்த்துக்குங்க’ என்றார். அவர் சொன்னது அப்பட்டமான உண்மை. நல்ல எழுத்தை பாராட்டுவது வேறு. எதுவுமே இல்லாத எழுத்தைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடுவது வேறு. அன்றைய தினம் வரையிலும் அப்படியானதொரு மனநிலையில்தான் இருந்தேன்- எனக்குத் தெரிந்த பெண்கள் எல்லோரும் நல்ல கவிஞர்கள். 

ஜெமோ ஒருவகையில் கண்டிப்பான தலைமையாசிரியர். பெண் எழுத்தாளர், கவிஞர் என்பதற்காகவெல்லாம் தூக்கி வைத்துக் கொள்ளமாட்டார். அந்த வகையில் எனக்கு அவரை மிகப் பிடிக்கும். ஃபேஸ்புக்கிலும் மதிப்புரைகளிலும் சம்பந்தமேயில்லாமல் ‘இதுவரை நான் வாசித்த நாவல்களிலேயே இதுதான் பெஸ்ட்’ என்றெல்லாம் தான் கடலை போடும் பெண்களின் புத்தகங்களைக் தூக்கி வைத்துப் புளுகும் எழுத்தாளர்களிடையே ‘இது கேவலமான எழுத்து’ என்று உரக்கச் சொல்வதற்கு தனி தைரியம் வேண்டும். ஜெயமோகனிடம் அந்த தைரியம் இருக்கிறது. முரட்டுத் தனமான நேர்மை.

முதிர் எழுத்தாளர்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிய தொகுப்புகளையும் நாவல்களையும் வாசித்து நொந்து போயிருக்கிறேன். இதை ஏன் பாராட்டினார்கள் என்று புரியாமல் குழம்பியிருக்கிறேன். வழிவதோடு நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அதற்காக ‘அருமை, ஆசம், தூள்டக்கர்’ என்றெல்லாம் பாராட்ட வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர்களின் தர்மசங்கடத்தையும் புரிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டும். அப்படி பாராட்டவிட்டால் இந்த முதிர்கண்ணன்களிடம் யார் வழிவார்கள்?

‘அப்படி யாரெல்லாம் புளுகுகிறார்கள்? பெயரைச் சொல்’ என்று தயவு செய்து கேட்டுவிட வேண்டாம். நீங்கள் விமர்சனங்களைப் பின் தொடர்வதில்லை என்று அர்த்தம். பெரும்பட்டியல் அது. பெயரைச் சொன்னால் ஏகப்பட்ட பேரை பகைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். சமீபகால விமர்சனங்களைத் தேடிப் பார்த்து யார் வேண்டுமானாலும் முடிவுக்கு வரலாம்.

பெண் எழுத்தாளர்கள் அத்தனை பேரும் இப்படித்தான் என்று பொத்தாம் பொதுவாகச் சொல்லவில்லை. ஆனால் கசகசத்துக் கிடக்கிறது. நிறையக் குப்பைகள் முன் வைக்கப்படுகின்றன. விமர்சனக் கூட்டங்கள் என்ற பெயரில் சொறிந்துவிடுகிறார்கள். மதிப்புரைகளும் அப்படித்தான். சலிப்பாக இருக்கிறது. பெரும் ஆளுமைகள் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தவர்களின் பிம்பங்கள் கூட அப்படியே சரிகின்றன. இப்படியான சூழலில் ‘குப்பை’ என்று ஒரு மனிதர் உரக்கச் சொல்லும் போது அலறத்தான் செய்யும். காவல் நிலையத்தில் புகார் அளிக்கத்தான் தோன்றும். தன்னைச் சுற்றித் திரிகிறவர்கள் அத்தனை பேரும் தன்னை உச்சாணியில் வைக்கும் போது ஜெமோ மாதிரியான ஆட்கள் தூக்கி சாணத்தில் வீசும் போது கடுப்பாகத்தான் செய்யும். ஜெயமோகன் மீதான எரிச்சலும் பொறாமையும் கொண்டவர்கள் கொதிக்கிற கொள்ளியில் எண்ணையை ஊற்றத்தான் செய்வார்கள்.


ஜெயமோகன் இதற்கெல்லாம் அசரக் கூடிய ஆள் இல்லை. அடங்கியும் விடமாட்டார். விமர்சனம் எழுதும் போது எழுத்தாளரின் நிழற்படத்தை பயன்படுத்தாமல் எழுதியிருக்கலாம். இப்பொழுது அதுதான் வம்பாகப் போய்விட்டது. போலீஸை கூப்பிடுவேன், ஃபோட்டோ போட்டதற்காக சிறையில் தள்ளுவேன் என்றெல்லாம் நகைப்பு வரவழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிங்கப்பூர் போலீஸ்காரனுக்கு இதெல்லாம் புரியுமா என்று தெரியவில்லை. உள்ளே தூக்கி வைக்காமல் இருக்கக் கடவது. அப்படியே தூக்கிச் சென்றாலும் தமிழ்நாட்டு போலீஸ் மாதிரி அடிக்கமாட்டார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அந்தவிதத்தில் ஆசுவாசம்தான். கர்நாடக போலீஸாக இருந்தால் கூட KA வண்டிகளை எரித்து எதிர்ப்பைக் காட்டலாம். இங்கே சிங்கப்பூர் வண்டிகளுக்கு எங்கே போவது? சிங்கப்பூர் நண்பர்கள் யாராவது ஜெமோவைப் பார்த்தால் கமுக்கமாக இந்தியா வந்து சேரச் சொல்லுங்கள். நாகர்கோவில் வந்து மற்றவர்களையெல்லாம் கவனித்துக் கொள்ளலாம்.

Sep 27, 2016

நோய் நாடி

சமீபமாக மாற்று மருத்துவம் குறித்தான தகவல்களைக் கோரி நிறையப் பேர் அழைக்கிறார்கள். மின்னஞ்சல்கள் வருகின்றன. எனக்கு பெரிய அளவில் தெரியாது. பேராசியரின் எண்ணைக் கொடுத்துவிடுகிறேன்.

ஆனால் தனிப்பட்ட முறையில் என்னிடம் பேசும் போது ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாகச் சொல்லிவிடுவதுண்டு. ‘நோய் நாடி நோய் முதல் நாடி’ அதன் பிறகுதான் அது தணிக்கும் மருந்தை நாட வேண்டும். நோய் என்னவென்று கண்டறிவதற்கும் அதன் அடிநாதத்தைப் பற்றுவதற்கும் அலோபதி மருத்துவத்தைவிட்டால் வேறு வழியில்லை. அவர்கள் சொல்லுகிற பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டு ‘இதுதான் பிரச்சினை’ என்று கண்டுபிடித்துவிடுவது முக்கியமான வேலை. அதன் பிறகு மருத்துவம் முறை பற்றி யோசிக்கலாம்.

சமீபத்தில் ஒரு குடும்பத்தினர் அழைத்திருந்தார்கள். பத்து வயதுக் குழந்தைக்கு மூளையில் பிரச்சினை. அதை விரிவாக எழுத முடியாது. கேள்விப்பட்ட எனக்கு இரண்டு நாட்களாகத் தூக்கமில்லை. கண்டபடி கனவு வருகிறது. இரண்டு மூன்று முறை உறக்கத்திலிருந்து விழித்து எழுந்ததெல்லாம் நடந்தது. அதனால் விரிவாக எழுதுகிற மனநிலை இல்லை. பிரச்சினை என்னவென்றால் குழந்தை உண்ணும் சாப்பாட்டு அளவு குறைகிறது என்று ஒவ்வொரு மருத்துவராக அலைந்திருக்கிறார்கள். கடைசியில் யாரோ ஒரு ஜூனியர் மருத்துவர் சொன்னாரென்று தலையில் ஸ்கேன் செய்த போது பிரச்சினையைக் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். பிரச்சினை என்று மட்டும்தான் சொல்கிறார்கள்.  என்ன ஏது என்கிற விவரங்கள் எதுவும் தெரியவில்லை. ‘மருந்து வேண்டும்’ என்றார்கள். ‘தயவு செய்து நியூரலாஜிஸ்ட் ஒருவரைப் பாருங்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். பார்க்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. பார்க்க வேண்டும் என்று இறைவனை பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன். 

மாற்று மருத்துவம் மீது நம்பிக்கையில்லாமல் இதைச் சொல்லவில்லை. எங்கள் அப்பாவை அலோபதி மருத்துவம் முற்றாகக் கைவிட்ட பிறகுதான் சித்தாவை நாடினோம். அலோபதி மருத்துவர் சிவசங்கரோடு சேர்த்து நான்கு சித்த மருத்துவர்கள் உதவினார்கள். அப்பாவுக்கு இப்பொழுது பெரிய பிரச்சினை எதுவுமில்லை. வயிறு வீக்கம் மட்டும் இருக்கிறது. ஆனால் நன்றாக இருக்கிறார். வழக்கம் போல பசியாகிறது. உணவருந்துகிறார். தினமும் இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரம் நடைபயிற்சி மேற்கொள்கிறார். வெகு  தெளிவாக இருக்கிறார். உள்ளூரில் இடம் ஒன்று விற்பனைக்கு வந்த போது விசாரித்து விலை முடித்து முன்பணம் கொடுத்திருக்கிறார். அந்த அளவிற்கான தெளிவு. எல்லோருக்குமே ஆச்சரியம்தான். ஆனால் இதே வைத்திய முறை அப்படியே அத்தனை பேருக்கும் பொருந்தும் என்று சொல்லிவிட முடியாது. தீவிரமான நோய்மை எனில் வாய்ப்பிருக்கும் மருத்துவங்களையெல்லாம் ஒரு முறையாவது அலசி ஆய்ந்துவிடுவதுதான் சாலச் சிறந்தது. ஆனால் Analysis என்பதைப் பொறுத்தவரையில் வேறு எந்த மருத்துவரையும் விடவும் அலோபதி மருத்துவரைத்தான் நம்ப வேண்டும்.

சமீபத்தில் நாட்டு மருத்துவங்கள் குறித்த புத்தகங்கள், கிடைக்கும் குறிப்புகளை எல்லாம் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மூலிகைகள் குறித்தான குறிப்புகளையும் தேடி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எதிர்காலத்தில் இதையெல்லாம் வைத்து என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று தெரியாது. ஆனால் நமது வாழ்க்கை முறையிலேயே நிறைய மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்பதை மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இப்பொழுது ஓரளவுக்கு விழிப்புணர்வு அடைந்திருக்கிறோம்தான். முடிந்த அளவுக்கு வேதிப் பொருட்களைத் தவிர்க்கலாம் என்று நாம் விரும்பினாலும் அது முற்றாகச் சாத்தியமில்லை. விளைபொருட்களிலிருந்து பிராய்லர் கோழி வரைக்கும் எல்லாவற்றிலும் வேதிப் பொருட்கள் கலந்திருக்கின்றன. ஆர்கானிக் பொருள் என்று விற்கப்படுகிற சோப், ஷாம்பூ என எல்லாவற்றிலும் Ingredients என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்தால் ஏதேனும் வேதிப் பொருள் கலந்திருக்கிறது. ஆர்கானிக், இயற்கை, நேச்சுரல் என்கிற சொற்களுக்கெல்லாம் இப்போது விலை அதிகம். அதைப் பயன்படுத்தி பலர் திருட்டுத்தனமாகச் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம்.

மருத்துவம் என்பது இரண்டாம் கட்டம். உடல் நலத்தோடு இருக்கும் போதே வாழ்க்கை முறையின் வழியாகவே நிறைய காரியங்களை நம் உடலுக்காக நம்மால் செய்ய முடியும். நீலக் கொளுஞ்சி என்றொரு செடி இருக்கிறது. அதன் வேரை தட்டி கொதிக்க வைத்து வருடம் ஒரு முறை வெறும் வயிற்றில் குடித்தால் நம் உடலில் சேகரமாகும் பெரும்பாலான விஷங்களை முறித்துவிடுகிறது என்று சித்த மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். அது குறித்த நிறையைக் குறிப்புகளும் இருக்கின்றன. சாதாரணக் கொளுஞ்சி வேறு. நீலக் கொளுஞ்சி வேறு. இதைத்தான் நீலி என்கிறார்கள். ஒவ்வொரு பிறந்தநாளுக்கும் முந்தின நாள் செய்துவிடலாம்.

ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை நிலாவரை இலைப் பொடி மூன்று தேக்கரண்டிகளை தேனில் குழைத்து இரவு தின்றால் வயிறு சுத்தமாக உதவுகிறது. இப்படி நிறையக் குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. எல்லோராலும் பின்பற்ற முடியக் கூடிய சிறு சிறு குறிப்புகள். பெரும்பாலான நாட்டு மருந்துக் கடைகளில் இத்தகைய பொடிகள் கிடைக்கின்றன. இவை எதுவும் எதிர்மறை விளைவை உண்டாக்குவதில்லை என்றாலும் சித்த மருத்துவர்களின் ஆலோசனகளுடன் இவற்றையெல்லாம் முயற்சித்துப் பார்க்கலாம். 

மருத்துவம், மருந்து என்பதற்கெல்லாம் முன்னதாக நம் உடலைப் புரிந்து கொள்ளுதல் வெகு அவசியமாகிறது. நன்றாக இருக்கும் போது நம் உடலைப் பற்றி எதுவுமே கண்டுகொள்வதில்லை. இயந்திரம் போல அது பாட்டுக்கு இயங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறது. இயந்திரத்தைக் கூட வருடம் ஒரு முறையாவது நிறுத்தி சர்வீஸ் செய்து திரும்ப ஓட விடுகிறோம். உடலுக்கு எதுவுமில்லை. முப்பது அல்லது நாற்பது வருடங்கள் ஓடிக் கொண்டேயிருந்து அதன் பிறகு மெல்ல மெல்ல பிரச்சினைகளைச் சந்திக்கிறது. பிரச்சினைகள் தொடங்கிய பிறகு மருத்துவம்தான் ஒரே வழி. உடலைப் புரிந்து கொள்வதெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை. சர்வீஸ் என்பதற்கும் வாய்ப்பில்லை. 

குருதியில் ப்ளேட்லெட் எண்ணிக்கை குறையும் போது பப்பாளி இலைச் சாறு. ரத்த சிவப்பணுக்கள் குறையும் போது கறிவேப்பிலை பொடியும் பேரீச்சம் பழமும் என்று சாதாரணக் குறிப்புகள் நிறையக் கிடைக்கின்றன. வருடம் ஒரு முறை உடல் பரிசோதனை செய்து அலோபதி மருத்துவர்களின் உதவியுடன் பிரச்சினைகளைப் புரிந்து கொண்டு ஆரம்பகட்டமெனில் இத்தகைய சிறு சிறு நாட்டு மருத்துவத்தின் வழியாகவே பெரும்பாலும் தப்பித்துவிட முடியும் என்று வெகு நம்பிக்கையாகச் சொல்லலாம். 

ஜலதோஷத்தின் போது கற்பூரவள்ளி இலையை நன்கு மென்றால் போதும். சிறுநீர் கடுப்பு என்றால் பச்சை வெங்காயத்தை மென்று தின்னலாம். வாய்ப்புண் என்றால் அதிமதுரப் பொடி ஒரு வேளைக்கு. பெரும்பாலான காய்ச்சலுக்கு நிலவேம்பு கசாயம். இப்படியே ஒற்றைத் தலைவலியில் ஆரம்பித்து நிறைய சிறு சிறு பிரச்சினைகளுக்கு நம்மிடமே வைத்தியமிருக்கிறது. ஆனால் ஒன்று- ஏற்கனவே சொன்னது போல எல்லோருக்கும் எல்லா வைத்தியமும் பொதுவானதாக இருப்பதில்லை. அதற்குத்தான் நம் உடலை புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. எது நம் உடலின் பிரச்சினை ஒத்து வரும் என்பதை ஒரு பொழுது போக்காகவே செய்யலாம். எதுவும் குடி மூழ்கிப் போகாது. எல்லாவற்றுக்கும் பாரா சிட்டமாலும், வேதிப் பொருட்களும்தான் மருந்தாக இருக்க வேண்டும் என்றில்லை. நம்மிடமே நிறைய மருந்துகள் இருக்கின்றன. நாம்தான் மறந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

நாட்டு மருந்துக்கான முக்கியமான(நம்பகமான) புத்தகங்கள் இருப்பின் தெரியப்படுத்தவும். விவாதிக்கலாம். இதில் நாம் விவாதிக்க நிறைய இருக்கின்றன.

உள்ளாட்சி கூத்துக்கள்

கடந்த வாரம் பக்கத்து ஊரில் ஒன்பது பேருந்துகளை ஏற்பாடு செய்து கிட்டத்தட்ட அறுநூறு பேர் திருப்பதி சென்று வந்திருக்கிறார்கள். என்ன காரணம் என்று விசாரித்தால் உள்ளாட்சித் தேர்தலுக்கு ஒருவித பிரச்சாரம் இது என்றார்கள். காசு படைத்த மகராசன் அறுநூறு வாக்குகளுக்கு அடி போட்டுவிட்டார். போக்குவரத்து, தங்குமிடம், வழியில் சாப்பாடு என அத்தனையும் அந்த மகராசனின் செலவு. இவர்கள் நன்றிக்கடனாக வாக்களித்துவிட வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

சட்டமன்றத் தேர்தலைப் போல நேரடியான பண விநியோகம் இந்தத் தேர்தலில் மிகக் குறைவாக இருக்கும். எப்படிப் பார்த்தாலும் வாக்காளர் மாமன், மச்சானாகவோ அல்லது தெரிந்தவனாகவோ இருப்பான் என்பதால் நேரடியாகப் பணம் தருவதைக் காட்டிலும் இப்படியெல்லாம் ஏதாவதொரு ‘கவர்-அப்’ வேலைகளைச் செய்கிறார்கள். இது ஒரு சாம்பிள் நிகழ்வு. உள்ளாட்சித் தேர்தல் வந்துவிட்டாலே கொண்டாட்டங்கள் ஆரம்பமாகிவிடுகின்றன. சட்டமன்ற, நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களைக் காட்டிலும் உள்ளாட்சித் தேர்தல் என்ற பெயரில் பல இடங்களில் அப்பட்டமான அராஜகமும் அயோக்கியத்தனமும் அரங்கேறுகின்றன.

உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் மூலமாக உள்ளூரிலேயே பிரதிநிதிகளை உருவாக்குகிறோம் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம் லுலுலாயிக்கு. உள்ளாட்சி நிர்வாகங்களில் கமிஷன் அடிக்கிறார்கள். வசூல் நடத்துகிறார்கள். பஞ்சாயத்துத் தலைவர்கள் புதியதாக அமைக்கப்படும் லே-அவுட்டுகளுக்கு அனுமதி வழங்குகிறோம் என்ற பெயரில் ரியல் எஸ்டேட்டில் கொழித்துச் செழிக்கிறார்கள். தங்களது அதிகார எல்லைகளுக்குள் வரக் கூடிய நிறுவனங்கள், அமைப்புகள், பார்களில் மாமூல் வாங்குகிறார்கள். இப்படி பல கசமுசாக்கள்.

கொழுத்த வருமானம்.

அதற்காகத்தான் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் வெல்வதற்காக கடும் முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறார்கள். பேருந்தில் திருப்பதிக்கும் திருத்தணிக்கும் அழைத்துச் செல்வது ஒரு பக்கம் என்றால் எத்தனை கிராமங்களில் அண்டா வைத்து பிரியாணி ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கணக்கு எடுக்கலாம். புடவைகள் விநியோகிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. மதுபாட்டில்களின் விநியோகமும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.  ‘அண்ணன் நடத்தும் பிரம்மாண்டமான கபடி போட்டிகள்’ குறித்தான விளம்பரங்கள் மின்னுகின்றன. வாக்குகளைக் கவர்வதற்காக எல்லாவிதமான சாத்தியக் கூறுகளையும் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் நிற்பவர்கள் அலசி ஆய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏழெட்டு ஊர்களைக் கொண்ட பஞ்சாயத்தில் இரண்டு சாதிகள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் போது இரு சாதிக் குழுக்களும் தனித்தனியாக கூட்டம் நடத்தி எப்படி எதிர் சாதிக்காரனைத் தோற்கடிப்பது என்று ஆலோசனைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தலித்துகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட கிராமங்களில் தமக்கு அடிமையாக இருக்கும் சரியான தலித் வேட்பாளர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டிருக்கிறார்கள்.

பெண் வேட்பாளர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டவை இன்னமும் மோசம். ஐம்பது சதவீதம் பெண் வேட்பாளர்கள்தான். கடந்த முறை கவுன்சிலராக இருந்தவர்கள், உள்ளூர் கட்சிப்பிரமுகர்கள் போன்றவர்கள் தத்தம் மனைவியரை வேட்பாளராக்கி வெற்றி பெறச் செய்துவிட்டு அவர்களை வெறும் ரப்பர் ஸ்டாம்ப்பாக பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இதில் என்ன பெண்களுக்கான உரிமை, வெங்காயம் எல்லாம்? ஒரு மண்ணும் கிடையாது. தொண்ணூற்றைந்து சதவீத பெண் வேட்பாளர்கள் இப்படித்தான். நம்பிக்கையில்லையென்றால் எந்தக் கட்சியின் வேட்பாளர் பட்டியலை வேண்டுமானாலும் எடுத்துப் புரட்டிப் பார்க்கலாம். ஆண் வேட்பாளர்களாக அறிவிக்கப்பட்டவர்களுக்கு கட்சியில் ஏதேனுமொரு பொறுப்பு இருக்கும். கட்சிக்காரனின் மனைவி என்பதைத் தவிர முக்கால்வாசிப் பெண் வேட்பாளர்களுக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இருக்காது. தேர்தல் வெற்றிக்கு பிறகு தமது அதிகாரம் சார்ந்த வேலைகளை கணவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு தேர்தலுக்கு முன்பாக எந்த வேலைகளைச் செய்தார்களோ அதே வேலைகளைச் செய்வார்கள். 

அரசுக்கும் இதெல்லாம் தெரியும்தான். அவர்களுக்கு அது பிரச்சினையே இல்லை. கட்சிக்காரனுக்கு ஏதாவதொரு பதவி வழங்க வேண்டும். அவன் சம்பாதிக்க வேண்டும். உள்ளாட்சி மன்றங்கள் என்பதற்கான அர்த்தம், நோக்கமெல்லாம் வெகுவாகச் சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு எம்.எல்.ஏ வை விடவும் மாநகராட்சி கவுன்சிலருக்கு வருமானமும் அதிகம் கெத்தும் அதிகம். பெரிய கிராமப்புற பஞ்சாயத்து ஒன்றின் தலைவருக்கும் இருக்கும் வருமானத்தில் பாதி கூட நகர்ப்புற எம்.எல்.ஏவுக்கு இருப்பதில்லை. மாதம் ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கூட வருமானம் இல்லாமல் இருந்த ஒரு மனிதர் பஞ்சாயத்து தலைவர் ஆகி இப்பொழுது ஸ்கார்ப்பியோவில் சுற்றுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆதரவற்றோருக்கான உதவித் தொகை வாங்கிக் கொடுப்பதற்குக் கூட பஞ்சாயத்து தலைவருக்கு ஆயிரம் ரூபாய் கப்பம் கட்ட வேண்டும். குடிநீர்க் குழாய் அமைத்துக் கொடுப்பதிலிருந்து சிமெண்ட் சாலை அமைப்பது, பள்ளிகளுக்குச் சுற்றுச்சுவர் கட்டுவது வரை எல்லாவற்றிலும் கை வைக்கிறார்கள்.

உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலமாக அதிகாரப் பகிர்வுகள் நிகழும். வேலைகள் பகிரப்படும் என்பதெல்லாம் கூட அதீதமான கற்பனை என்று தோன்றுகிறது. கீழ்மட்டம் வரைக்கும் அரசியல் அமைப்பைச் சிதைப்பதற்குத்தான் உள்ளாட்சி பதவிகள் பயன்படுத்தப்படுவதாகத் தோன்றுகிறது. எங்கள் ஊரில் செல்வாக்கான மனிதரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘கட்சியெல்லாம் தாண்டி நல்ல பசங்களா பத்துப் பேரைத் தேர்ந்தெடுத்து நிக்க வைக்கலாம்ங்கண்ணா’ என்றேன். ‘நிக்க வைக்கலாம்...ஆனா ஜெயிச்சு வந்த பிறகு மத்தவங்க கெடுத்துடுவாங்க.. நல்ல பத்துப் பேரை ஜெயிக்க வெச்சு நாமளே கெடுத்த மாதிரி ஆகிடும்’ என்றார். அவர் சொல்வதும் சரிதான். தனது பதவியின் வழியாக ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும் என்கிற நோக்கத்துடன் இந்த அமைப்பை புரிந்து தேர்தலில் நிற்பவரை வெல்ல வைக்க வேண்டுமே தவிர நாமாக ஒரு ஆளை நிறுத்தி வெல்ல வைப்பது என்பது பெரும்பாலும் கெடுதியில்தான் முடியும்.

அடுத்த மாதம் நடைபெறவிருக்கிற தேர்தலில் ஆளுங்கட்சிதான் அள்ளியெடுப்பார்கள். அவசர அவசரமாக தேர்தல் தேதி அறிவிக்கிறார்கள். தேர்தல் தேதி அறிவிக்கும் தேதியிலேயே அதிமுகவின் வேட்பாளர் பட்டியல் வெளியாகிறது. அன்றைய தினமே வேட்புமனுத்தாக்கல் தொடங்குகிறது. அடுத்த வாரத்திற்குள் வேட்புமனுவுக்கான தேதி முடிவடைகிறது. எவ்வளவு அவசரம்? எதிர்கட்சிகள் தயாராவதற்கு அவகாசமேயில்லாமல் செயல்படுகிறார்கள். அப்படித்தான் செயல்படுவார்கள். தேர்தல் வரைக்கும் இனி இப்படித்தான் இருக்கும். பெரும்பாலான வார்டுகளையும் பஞ்சாயத்துக்களையும் கறுப்பு வெள்ளை சிவப்பு கரைவேட்டிகள்தான் ஆக்கிரமிப்பார்கள். அப்படியும் பதவி கிடைக்காத ஆட்களுக்கு கூட்டுறவு சங்கத் தேர்தல், பால் உற்பத்தியாளர்கள் சங்கத் தேர்தல் என்று நிறைய இருக்கின்றன. விதவிதமான பெயர்களில் வசதி பார்ப்பதற்கு தோதான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுக்க இந்தத் தேர்தல்கள் அட்டகாசமாகப் பயன்படுகின்றன. 

உள்ளூரில் சில கட்சிக்காரர்களிடம் பேசினால் இப்பொழுதே கவுன்சிலர்களுக்கான பேரங்கள் தொடங்கிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். பேரூராட்சி, நகராட்சி, மாநகராட்சி ஆகியவற்றில் கவுன்சிலர்கள்தான் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறார்கள். எந்தக் கட்சியில் நின்று ஜெயித்திருந்தாலும் சரி; காசை வாங்கிக் கொண்டு யாரை வேண்டுமானாலும் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். ‘நீங்க நில்லுங்க....எலெக்‌ஷன் செலவை மொத்தமா நான் பார்த்துக்கிறேன்’ என்றும் சில தலைவர் வேட்பாளர்கள் பேசி வைத்திருப்பதாகச் சொன்ன போது எரிச்சலாக இருந்தது. செலவேயில்லாமல் வென்ற பிறகு அடுத்த ஐந்து வருடங்களுக்கு கமிஷன் வாங்கிக் கொண்டிருக்கலாம் என்பதுதான் கவுன்சிலர் கனவுகள்.

மாநிலம் முழுவதும் மாற்றங்களை உருவாக்கிவிட முடியாது. ஆனால் நம் வார்டுகளிலாவது சலனங்களை உருவாக்க முடியும். தேர்தல் வரும் வரைக்குமாவது விவாதிக்கலாம். கட்சி, அரசியல் என்பதையெல்லாம் தாண்டி வேட்பாளரை மட்டும் பார்க்கச் சொல்லி தெரிந்தவர்கள்டமெல்லாம் பேசலாம். வாட்ஸப்பில் எழுதலாம். ஃபேஸ்புக்கிலும் ட்விட்டரிலும் உரையாடலாம். மாநிலம் முழுவதும் கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சத்து பத்தொன்பதாயிரம் பேர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறோம். அதில் பத்து சதவீதம் பேராவது நல்லவர்களாக இருப்பார்கள் என்று உறுதியாக நம்பலாம். இன்னுமொரு ஐந்து சதவீதத்தையாவது உரையாடல் வழியாகவும் விவாதங்களின் மூலமாகவும் சரியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்போம். அவ்வளவுதான். வேறு என்ன?!

Sep 26, 2016

திசைமாற்றிகள்

கர்ணன் வாத்தியாருக்கு ஒரு செல்லப்பிள்ளை இருந்தான். அப்புராஜ். கர்ணன் வாத்தியார் பற்றித் தெரியாதவர்கள் பர்தேசி கட்டுரையை ஒருக்கா வாசித்துவிடவும். அப்புராஜ் வெள்ளை வெளேரென்று இருப்பான். தூரத்துப் பெருங்கடலின் அமைதி. போதாக்குறைக்கு படிப்பாளி வேறு. எனக்குத் தெரிந்தே ஏழெட்டு பெண்கள் சைட் அடித்தார்கள். பயாலஜி ட்யூஷனில் அடி வாங்காத இரண்டு மூன்று ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அவன் முதல் இடத்தில் இருப்பான். எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் தெரிந்து வைத்திருந்த படிப்புச் சித்தன். கோபியில் அந்தச் சமயத்தில் ப்ளஸ் டூ படித்த அத்தனை மாணவர்களுக்கும் அநேகமாக அப்புராஜைத் தெரியும். அவ்வளவு பிரபல்யம்.

என்னைத்தான் கர்ணன் வாத்தியார் ஒன்றரையாவது மாதத்திற்குள்ளாகவே ‘பர்தேசி..வெளிய போடா’ என்று அடித்துத் துரத்தியிருந்தார். துரத்தப்பட்ட விவகாரம் வீட்டிற்குத் தெரியாது. அப்பொழுது ஒரு பாடத்துக்கு ஆயிரமோ ஆயிரத்து ஐநூறோ கட்டித்தான் கர்ணனிடம் தனிப்பயிற்சியில் சேர்த்துவிட்டிருந்தார்கள். வாத்தியார் துரத்திவிட்டுவிட்டார் என்று சொன்னால் அம்மா அழுதே ஆர்ப்பாட்டம் செய்துவிடுவார். அம்மாவின் அழுகையை எதிர்கொள்வதைவிட கர்ணன் வாத்தியாரின் உதையையே எதிர்கொண்டுவிடலாம். கர்ணனின் உதையை எதிர்கொண்டுவிடலாம் என்று சொல்வதற்கும் எழுதுவதற்கும் வேண்டுமானால் நன்றாக இருக்கும்- ஆனால் கர்ணனின் அடியைத் தாங்குவதெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை. அவர் இருந்த உருவத்துக்கு என்னையெல்லாம் உதைத்தால் ரொனால்டோவும் மெஸ்ஸியும் சேர்ந்து உதைக்கும் கால்பந்து மாதிரிதான். 

ட்யூஷனுக்குள்ளும் போக முடியாது. வீட்டிற்கும் செல்ல முடியாது. ஒன்றரை மணி நேரத்தை ஓட்டியாக வேண்டும். வேறு வழியே இல்லை. பக்கத்திலிருக்கும் தனம் டீச்சர் ட்யூஷனுக்கு வரும் பெண்களை நோட்டம் விடுவதை ஒன்றரை மணி நேரத் தொழிலாக மாற்றியிருந்தேன். அங்கு பத்தாம் வகுப்புப் பெண்கள் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவருமே திரும்பிப் பார்த்ததாக நினைவில்லை என்றாலும் அவர்களை காதல் பார்வை பார்த்து என் கடமையை செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தேன். சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. பொழப்பு இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தது அல்லவா? அரையாண்டுத் தேர்வில் இயற்பியலில் அறுபது மதிப்பெண்களும், வேதியியலில் நாற்பது சொச்சங்களும், கணிதத்தில் பதினேழுமாக வாங்கி வீட்டிற்கு பெருமை சேர்த்தேன். நூற்றுக்கு அறுபது என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். இதெல்லாம் இருநூறுக்கு. ஆனால் பனிரெண்டாம் வகுப்பில் வகுப்புத் தலைவனாக இருந்ததால் இந்தத் தகவல்கள் எல்லாம் வீட்டிற்கே செல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள முடிந்தது. தகுதிப் பட்டியலை ஆசிரியர் கொடுத்து அனுப்புவார். எல்லோரும் பெற்றோரிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுத்தால் அதைச் சரிபார்த்து அடுக்கி ஆசிரியரிடம் கொடுப்பது வகுப்புத் தலைவனின் வேலை. முடிந்த தகிடுதத்தங்களையெல்லாம் செய்து வீட்டில் தப்பித்துக் கொண்டிருந்தேன். 

‘என்ன ஸ்கூலோ, என்ன வாத்தியாரோ...ரேங்க் சீட் கூட கொடுக்க ஒழுங்கா மாட்டேங்குறாங்க’ என்ற கரிச்சுக் கொட்டுவதோடு அப்பாவிடமிருந்தும் அம்மாவிடமிருந்தும் தப்பித்துவிட்டேன். கெட்டிக்காரன் புளுகு எட்டு நாட்களுக்கு என்பது மாதிரி அதன் பிறகு சில நாட்கள் கழித்து வேறொரு விவகாரத்தின் வழியாக வீட்டில் எசகு பிசகாக மாட்டி, அம்மா அழுது, அப்பா அடித்து நொறுக்கி, வேறு ட்யூஷன் வாத்தியாரிடம் அனுப்பி, அவர் ‘உங்க பையன் பாஸ் பண்ணினாவே பெரிய விஷயம்’ என்று பற்ற வைத்து, அம்மா இரண்டு மூன்று நாட்கள் சோறு தண்ணியில்லாமல் கிடந்து ‘ஆத்தா மகமாயி மேல சத்தியமா நான் ஆயிரம் மதிப்பெண்களைத் தாண்டிவிடுவேன்’ என்று சூடமேற்றியதெல்லாம் வேறு ட்ராக். அதையெல்லாம் தனியாக எழுத வேண்டும்.

அப்புராஜ் பற்றி ஆரம்பித்துவிட்டு என் புஜபல பராக்கிரமங்களை ஏன் விவரிக்கிறேன் என்றால் இந்த லட்சணத்தில் எப்படி நுழைவுத்தேர்வை எழுதியிருப்பேன் என்று யூகித்துக் கொள்ளலாம். பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பாடங்களைப் படிப்பது பெரிய காரியமாகவே தெரியவில்லை. வீட்டில் சத்தியம் செய்து கொடுத்த பிறகு இரவு நேரப் படிப்பில் விடிய விடிய உருப்போட்டுவிட்டேன். பெரும்பாலான பாடங்களை நெட்டுருவேற்றியிருந்தேன். கணக்குகள் கூட விடைகளோடு மனனமாகியிருந்தது. ஆனால் நுழைவுத் தேர்வு இருக்கிறதே! மிச்சமிருந்த இருந்த அவகாசத்தில் அத்தனை பாடங்களையும் புரிந்து கொள்வது சாத்தியமாகப்படவில்லை. நுழைவுத்தேர்வுக்கான மாதிரி வினாவிடைகள் கைவசம் இருந்தன. ஆனால் எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் தெரியவில்லை. இந்தக் கருமாந்திரத்தையே எழுதாமல் விட்டுவிட்டு ஆசிரியர் பயிற்சிப்பள்ளியில் சேர்ந்துவிடலாம் என்கிற முடிவுக்கு வந்திருந்த தருணம் அது. ஆனால் விடுவார்களா? திரும்பிய பக்கமெல்லாம் பொறியாளர்களைக் கல்லூரிகள் குட்டி போடத் தொடங்கியிருந்தன. ‘மருத்துவம் லட்சியம்; பொறியியல் நிச்சயம்’ என்று அம்மாவும் அப்பாவும் கங்கணம் கட்டியிருந்தார்கள். அவர்களுக்கென்ன கட்டிவிடுவார்கள். அகப்பட்டவன் நானல்லவோ?

இருக்கன்குடி மாரியம்மன்தான் ஒரே கதி. பள்ளிக்குச் செல்லும் போதும் வரும் போதும் மிதிவண்டியை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்று நெக்குருகி வேண்டிக் கொள்வேன். ஆனாலும் நுழைவுத் தேர்வு குறித்து நம்பிக்கையே வரவில்லை. பொதுத்தேர்வு முடிந்து நுழைவுத் தேர்வு பயிற்சிக்காக அந்தியூர் ஐடியல் பள்ளியில் ஆட்டுமந்தைக் கணக்காகச் சேர்ந்த போது அங்கே அவர்கள் மைக் செட் கட்டி பெருங்கூட்டத்துக்கு பாடம் நடத்தினார்கள். இந்தக் கூட்டத்தில் படித்து தேர்வெழுதி- அது சரி. ‘இனி நுழைவுத் தேர்வும் நமக்கும் சாத்தியமேயில்லை’ என்ற முடிவுக்கு இறுதியாக வந்து சேர்ந்தேன். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்குமாக படிப்பது போல உருட்டி நடிக்க வேண்டியிருந்தது.

ஹால் டிக்கெட் வந்து சேர்ந்தது. கல்லூரியொன்றில்தான் நுழைவுத் தேர்வு நடைபெற்றது. வெட்டக் கொண்டு போகிற ஆடுவொன்றின் மனநிலைதான் இருந்தது. வெள்ளை நிற நடராஜ் ரப்பர் ஒன்றை வாங்கிச் சதுரமாகக் கத்தரித்து நான்கு பக்கமும் 1,2,3,4 என்று எழுதி வைத்திருந்தேன். குலுக்கி வீசும் போது வருகிற விடையைத் தேர்ந்தெடுத்துவிடலாம் என்கிற முடிவுதான். இப்படித்தான் இருக்கன்குடி மாரியம்மன் காப்பாற்றிவிடுவார் என்று நம்பியிருந்தேன்.

மணியடித்து ஒவ்வொருவராக வரிசையாக அமர்ந்த போதுதான் இருக்கன்குடி மாரியம்மன் வேறொரு வகையில் கை கொடுக்கிறார் என்று தெரிந்தது. முந்தின வரிசையில் அப்புராஜைக் கொண்டு வந்து அமர வைத்திருந்தார். சில வினாடிகளுக்கு மின்னலடித்து நெஞ்சுக்குள் ஆனந்தத் தாண்டவமெல்லாம் நிகழ்ந்தது. சாமிக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு ‘அப்பு நீ காட்ட வேண்டாம்...ஆனா தயவு செஞ்சு விடைகளை மறைச்சு மட்டும் வெச்சுடாத’ என்று சொன்ன போது தலையாட்டிக் கொண்டான். அவ்வளவுதான். தலையைத் தூக்குவது, அல்லையில் பார்ப்பது, விடைத்தாள் தெரியாத போது ‘இஸ்க்கு இஸ்க்கு’ என்று சமிக்ஞை செய்வது என்று செய்யாத பிரயத்தனங்கள் இல்லை. அதே அறையில் தேர்வெழுதிய மற்ற நண்பர்கள் ‘டேய் க.வா....டாக்டராகிடுவே போலிருக்கே’ என்று உசுப்பேற்றினார்கள். க.வா என்பது இனிஷியல். பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் க.வா என்று நண்பர்கள் அழைப்பார்கள். வேலூர், அரக்கோணத்தில் சாக்கடையைக் காவா என்று அழைப்பார்கள் என்று தெரிந்த பிறகு இனிஷியலில் இருந்த ‘க’வை வெட்டி வெறும் ‘வா’ என்று செக்ஸியாக வைத்துக் கொண்டேன்.

எப்படியும் மருத்துவராகிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கும் வந்திருந்தது. அப்படி மருத்துவராகி பொதெக்கென்று ஊசி குத்த வேண்டும் என்று விதியிருந்தால் அதை மாற்றவா முடியும் என்று பந்தாவாக நண்பர்களுக்கு பதிலும் சொன்னேன். தேர்வுகள் முடிந்த போது கன சந்தோஷம். உற்சாகம் பிடிபடவில்லை. கலர் கலர் கனவுகளுடன் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். நுழைவுத் தேர்வு முடிவு வரும் போது கூட பெரிய பயமில்லை. அந்த வருடம் 288 மதிப்பெண்கள் வாங்கியவர்களுக்கு மருத்துவம் கிடைத்தது. நான் 283 மதிப்பெண்களைத் தொட்டிருந்தேன். ஃபெயிலாகக் கிடந்தவன் இத்தனை மதிப்பெண்கள் வாங்கியதே வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு பெரிய ஆச்சரியம். அத்தோடு விட்டுவிடுவார்கள் என்றுதான் நினைத்தேன்.

‘போச்சாது சாமீ...இன்னொருக்கா இம்ப்ரூவ்மெண்ட் எழுதி டாக்டராகிடலாம்’ என்று குண்டு போட்டார்கள். 

‘ஆளை விடுங்கடங்கய்யா ங்கொப்புறானே’ என்று தப்பிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. 

மதிப்பெண் ஊரை ஏமாற்றுவதற்காக வாங்கியது.  நம் தகுதி நமக்குத் தெரியுமல்லவா? அரை மருத்துவன் ஆகிறேன் என்ற பெயரில் ஆயிரம் பேரைக் கொல்கிற அவசியம் எனக்கில்லை என்று கித்தாப்பாகச் சொல்லிவிட்டு எல்லோரும் குதித்த பொறியியல் குட்டையிலேயே குதித்து தம் கட்டித் தப்பிவிட்டேன். அநேகமாக இதெல்லாம் அப்புராஜூவுக்கே மறந்திருக்கக் கூடும். நுழைவுத் தேர்வு அறையில் சந்தித்த அப்புராஜை நேற்றுதான் கோபியில் சந்தித்தேன். பதினேழு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. MBBS.,MD.,Dch என்று பெயர்ப்பலகை இருந்தது. அவனுக்கு அது தகுதியான படிப்புதான். தலையை எட்டிப் பார்த்து ‘நல்லா இருக்கியா?’ என்றேன். அப்புராஜுவுக்கும் என்னை ஞாபகம் இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

நேற்றிரவு ஊருக்கு வரும் வழி முழுவதும் இந்த நினைப்புதான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஓடையில் அடித்து வரப்படும் இலையின் போக்கை ஒவ்வொரு சிறு கல்லும் கரையோரம் தட்டுப்படும் சிறு புல்லும் கூட தொடர்ந்து மாற்றிக் கொண்டேயிருக்கும். நமக்கும் அப்படித்தான். நாம் எதிர்கொள்கிற ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஏதாவதொரு வகையில் திசைமாற்றிகளாக இருந்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இல்லையென்றால் நம் வாழ்க்கை முடிந்து போயிருக்கும் என்று அர்த்தமில்லை. ஆனால் வேறொரிடத்தில் வேறொரு மாதிரி இருந்திருப்போம். 

Sep 24, 2016

நீங்க ஏன் அவன் கூட பேசறீங்க?

சமூக வலைத்தளங்களில் இயங்கும் போது ஒரு பிரச்சினை உண்டு. வெளியாட்களிடமிருந்து என்று இல்லை- வீட்டில் இருப்பவர்களும் சொந்தக்காரர்களுமே கூட யாருக்கு லைக், யாருக்கு கமெண்ட் எழுதுகிறோம் என்பதையெல்லாம் கவனிக்கிறார்கள். ஒரு முறை சாதி பற்றிய கருத்து ஒன்றை எழுதிய போது வெகு நாள் கழித்து கல்யாண மண்டபத்தில் வைத்துக் கேள்வி கேட்டார்கள். ஏதாவதொரு ஜஸ்டிஃபிகேஷன் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஏதாவது கருத்துக்கு லைக், கமெண்ட் என்றால் கூட பரவாயில்லை. ‘நல்ல கருத்து..அதனால் லைக் போட்டேன்’ என்று சொல்லிச் சமாளித்துவிடலாம். நிழற்படத்துக்கு லைக் போட்டதற்கெல்லாம் என்ன காரணம் சொல்ல முடியும்? அந்தப் படத்தை எடுத்த கேமிரா கோணம் அட்டகாசம், ஒரு பக்கமா விழுந்த வெளிச்சத்தை அருமையா காட்டியிருக்காங்க என்றெல்லாம் பீலா விட்டால் மட்டும் நம்பவா போகிறார்கள்? மெல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் தவிக்கிற கதைதான்.  அதனால்தான் ஃபேஸ்புக்கில் அழகான பெண்களின் படங்கள் என்றால் சைட் அடிப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்வது. நோ லைக்; நோ கமெண்ட். இன்பாக்ஸிலாவது ‘நீங்க அழகா இருக்கீங்க’ என்று வழியலாம் என்றால் கடவுச்சொல் வேணிக்குத் தெரியும். எதற்கு வம்பு? அமைதியாக இருந்து கொள்கிறேன்.

சாக்‌ஷி மாலிக் ஒலிம்பிக்கில் பதக்கம் வாங்கிய தருணம் ஃபேஸ்புக்கில் ‘நீங்க கரித்துக் கொட்டுகிற இசுலாமிய சமூகத்தில் இருந்துதான் இந்தப் பெண் மெடல் வாங்கியிருக்கிறாள்’ என்று ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு பெண்மணி எழுதியிருந்தார். பார்த்தவுடனேயே உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கிற தொனியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆயிரம் பேராவது லைக் இட்டிருந்தார்கள். புதிதாக வாங்கியிருந்த அலைபேசியில் முழுவதுமாகப் படிக்க முயற்சிக்கும் போது தெரியாத்தனமாக எனது லைக்கும் விழுந்துவிட்டது. சத்தியமாகத் தெரியாத்தனமாகத்தான் என்று சொன்னால் நீங்கள் தயவு செய்து நம்ப வேண்டும். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் காவி தேசியவாதி ஒருவர் ‘பொண்ணு செகப்பா இருந்தா போதும்..நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுட்டு வந்துடுவானுக...அதில் மணிகண்டனும் ஒருத்தன்’ என்று ட்விட்டரில் எழுதியிருக்கிறார். நம் ஊரில் யாராவது நம்மைப் பாராட்டினால் கண்டு கொள்ள மாட்டார்கள். திட்டினால் அதை எப்படியாவது நம் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்துவிடுவார்கள் அல்லவா? அப்படித்தான் ஸ்க்ரீன்ஷாட்டை அனுப்பி உள்ளம் குளிர வைத்தார்கள். அடங்கொக்கமக்கா என்றாகிவிட்டது.

எப்பொழுதுமே  சில கண்கள் நம்மைக் கண்காணித்துக் கொண்டேயிருப்பது போன்ற அவஸ்தை வேறு எதுவுமில்லை.

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக பெங்களூரு நண்பரொருவர் கடுமையான குறுஞ்செய்தியொன்றை அனுப்பியிருந்தார். ‘இனிமேல் நீங்கள் கிஷோர் கே ஸ்வாமிக்கு கமெண்ட் எழுதுவதாக இருந்தால் உஙகள் மீதான நம்பகத்தன்மை போய்விடும்’ என்ற செய்தி அது. அவருக்கு கிஷோர் மீது வெறுப்பு. அதற்காக நானும் அவருடன் பழகக் கூடாது என்பதில் என்ன அர்த்தம் என்று புரியவில்லை. ‘இந்த உலகில் எனக்கு எல்லோரும்தான் தேவை..யாருடன் நான் பேச வேண்டும் என்பதை அடுத்தவர்கள் தீர்மானிக்க அனுமதிக்க முடியாது’ என்று பதில் அனுப்பியிருந்தேன். அவ்வளவுதான். ஃபேஸ்புக்கில் இருந்து என்னை நட்பு விலக்கம் செய்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். 

சிறு துரும்பும் பல் குத்த உதவும் என்று அர்த்தம் கெட்டதனமாகவா சொல்லி வைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள்? ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக மதுரையைச் சார்ந்த நிசப்தம் வாசகர் ஒருவர் அழைத்திருந்தார். அறக்கட்டளைக்காகவும் நிறையக் களப்பணிகளைச் செய்து கொடுத்தவர் அவர். அவரது மனைவி அரசு மருத்துவமனையில் செவிலியர். அவருக்குக் குழந்தை பிறந்திருந்தது. புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் பணியில் இருந்தார். குடும்பம் மதுரையில் இருக்கிறது. 

குழந்தை, குடும்பம், வேலை என சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ‘அண்ணா மனைவிக்கு ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கணும்...உங்களுக்குத் தெரிஞ்சு யாராவது இருக்காங்களா?’ என்றார். திமுகவில் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அதிமுக தொடர்புடைய நண்பர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர்கள்தான். ‘கிஷோருக்குத் தெரியும்ன்னு நினைக்கிறேன்...பேசிப் பார்க்கிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு கிஷோரை அழைத்தேன். விவரங்களை வாங்கிக் கொண்டவர் நான்கைந்து நாட்களில் பணி மாறுதலுக்கான உத்தரவை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார். பணம் இல்லாமல் காரியம் ஆகியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அந்த நண்பருக்கு வெகு சந்தோஷம். அவரே சென்னைக்கு நேரடியாகச் சென்று மாறுதலை வாங்கி வந்திருந்தார். ஒருவேளை மாறுதல் கிடைக்கவில்லையென்றால் வேலையை ராஜினாமா செய்கிற முடிவில் இருந்தார்கள். ‘ராஜினாமா செய்யறதுல மனைவிக்கு விருப்பமே இல்லண்ணா...ஆனா வேற வழியே இல்லாமத்தான் அந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தோம்’ என்றார். இப்பொழுது அவர் மதுரையிலேயே பணியில் இருக்கிறார். இவர் சொன்னார் என்பதற்காக கிஷோரைத் தவிர்த்திருந்தால் என்ன பலன்?

கிஷோரை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை. அவருக்குத் தொடர்புகள் இருக்கின்றன. மேல்மட்ட ஆட்களைத் தெரிகிறது. இணைத்துவிடுவதன் மூலம் யாரோ ஒரு மனிதனுக்கு ஏதாவதொரு வகையில் பயன்படுகிறது. இந்த உலகில் எல்லாமே நெட்வொர்க்கிங்தான். ஒரு சாதாரணக் காரியமாக இருக்கும். ஏதாவதொரு சிபாரிசை எதிர்பார்ப்பார்கள். சுற்றி வளைத்துப் பார்த்தால் நமக்குத் தெரிந்த மனிதரால் அந்த சிபாரிசைச் செய்ய முடியுமாக இருக்கும். 

‘ஜெகாவுக்கு லைக் போட்டீங்க அதனால் அன்-ஃப்ரெண்ட் செய்கிறேன்’ என்று சொன்னவர்கள் உண்டு. ஜெகா மற்றொரு நண்பர். அதீத ஆர்வம். ஃபேஸ்புக்கில் யாராவது சிக்கினால் கண்டபடி திட்டுவார். கலாய்ப்பார். ஆனால் அடிப்படையில் நல்ல மனிதர். நிறைய வாசிக்கிறவர். கடலூர், சென்னை வெள்ளத்தின் போது விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு மாதக்கணக்கில் தங்கியிருந்து நேரடியாகக் களப்பணியாற்றியதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தனிப்பட்ட முறையில் பல லட்ச ரூபாய்களை அங்கே பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர்களிடம் கொடுத்திருக்கிறார். சில லட்சங்களை ஆகாவழிகளிடம் கொடுத்தும் ஏமாந்திருக்கிறார். சொன்னேன் அல்லவா? உணர்ச்சிவசப்படுகிற மனிதர். தான் செய்வதையெல்லாம் வெளியில் சொல்லவே வெட்கப்படுகிறவர் அவர். அவரிடம் பிற மனிதர்களைப் பற்றியெல்லாம் பேசுவதில்லை. ‘நீங்க ஏன் அவரை ஓட்டுறீங்க?’ என்று கேட்பதில்லை. அது எனக்கு அவசியமற்றது. ஆனால் அவரிடம் நல்ல நட்பு இருக்கிறது. என்னிடம் வந்து ‘ ஜெகா என்னைத் திட்டுகிறார் அதனால் நீங்களும் அவருடன் பேசக் கூடாது’ என்று சொன்னால் என்ன செய்ய முடியும்? 

இப்படி நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும்.

இங்கே ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் ஒரு பலம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆயிரம் பேர்களையாவது தெரிந்து வைத்திருக்கிறான். எல்லோருக்குமே ஒரு நெட்வொர்க் இருக்கிறது.

நம் கருத்துக்களைக் கொட்டுவதற்குத்தான் சகல வசதிகளையும் இந்த நவீன உலகம் உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறதே! ஒவ்வொருவரும் கருத்துச் சொல்கிறோம். பல்லாயிரக்கணக்கான கருத்துக்கள். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு கோணம். விதவிதமான சொற்களால் நிரப்பப்படும் முரண்கள் சூழ் உலகு இது. அத்தனை முரண்களையும் சேர்த்து மனிதர்களோடு பழகுவதுதான் வாழ்க்கையின் சுவாரஸியமே. 

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஆயிரம் கருத்துக்கள் இருக்கலாம். வெவ்வேறு நிலைப்பாடுகள் இருக்கலாம். பிழைப்பதற்கான வழிமுறைகள் இருக்கலாம். விமர்சிப்பதிலும் தவறில்லை. கருத்தியல் ரீதியிலான விவாதங்களைச் செய்வதிலும் தவறில்லை. அப்படியும் பிடிக்கவில்லையென்றால் விலகிக் கொள்வதற்கான உரிமை நமக்கு இருக்கிறது. ஆனால் யார் மீது வன்மத்தைக் கக்க வேண்டியதில்லை என்பதுதான் என் நிலைப்பாடு.

யோசித்துப் பார்த்தால் இங்கே யாருக்கும் பங்காளித் தகராறு இல்லை. வாய்க்கால் வரப்பு பிரச்சினையில்லை. அத்தனையும் கருத்து சார்ந்த மோதல்கள் அதன் விளைவான வன்மங்கள் மற்றும் குரூரங்கள் மட்டும்தான்.

உலகமே ஒரு கண்ணாடிதானே? கடுஞ்சொற்களை நாம் வீசினால் அதுவும் நம் மீது கடுஞ்சொற்களைப் வீசுகிறது. நாம் புன்னகையை வீசினால் அதுவும் புன்னகையை வீசுகிறது. ஒருவேளை அது கற்களை நம் மீது வீச எத்தனிக்கும் போது மெளனித்து நம்மைக் காத்துக் கொள்வது எல்லாவிதத்திலும் சாலச் சிறந்தது. 

Sep 22, 2016

அப்பனைக் கொல்லுகிற சதி

கூடப் படித்தவனின் கதை இது. பெயரைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனாலும் ஏதாவது பெயரை வைத்துத்தானே கதையை நகர்த்த முடியும். பழனியப்பன் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். கன லோலாயி. ஆறாம் வகுப்பில் கொண்டு வந்து எங்கள் பள்ளியில் அமுக்கினார்கள். அ,ஆ,இ,ஈ கூடத் தெரியாது. ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் ஆல் பாஸ், ஆல் பாஸ் என்று சொல்லிச் சொல்லியே கொண்டு வந்து ஆறாம் வகுப்பில் தள்ளிவிட்டார்கள். இவனை சேர்த்துக் கொண்டு சுசீலா டீச்சரும், கண்ணம்மா டீச்சரும் அழாத குறை. வகை தொகையில்லாமல் சாத்தக் கூடிய வெங்கடாசல வாத்தியார் கூட ஒரு கட்டத்தில் மாரடித்து அழுகிற சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டுவிட்டார்.

அத்தனை கிரகங்களும் நீச்சத்தில் இருந்த ஒரு தினத்தில் வெங்கடாச்சல வாத்தியார் ‘யாருக்காச்சும் ஆறறிவு என்னன்னு தெரியுமா?’ என்றார். அது பாடத்தில் இல்லாத கேள்விதான். ஆனால் தொல்காப்பியரைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு அறிவையும் பஞ்ச பூதத்தோடு தொடர்பு படுத்தி முதல் அறிவு என்பது தொடு அறிவு. நிலத்தோடு தொடர்பு கொண்டது. செடிகளுக்கு ஓர் அறிவுதான் உண்டு. அவை மண்ணோடு மட்டும் நின்று கொள்கின்றன. இரண்டாவது அறிவு நீர். ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு நகர்கிறது. புழுக்களுக்கு ஈரறிவு உண்டு. அதனால்தான் அவை சுவை தேடி நகர்கின்றன. சுவையறிதல் (நாக்கு) இரண்டாம் அறிவு. மூன்றாவது அறிவு காற்று. நுகரும் அறிவு. வண்டுகளுக்கு இருப்பது என்று வரிசையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது பெரிதாகப் புரியவில்லை என்றாலும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தோம். சொல்லி முடித்துவிட்டு சில வினாடிகள் இடைவெளி விட்டார். அந்த இடைவெளியில் பழனி ஒரு கேள்வி கேட்டான் பாருங்கள். வாத்தியார் விதிர்விதிர்த்துப் போய்விட்டார்.

‘கண்ணு, காது, மூக்கு, தோல், நாக்கு எல்லாம் சொன்னீங்க..ஜிண்டுல இருக்கிறது என்ன அறிவு சார்?’ என்றான். 

அவன் திமிருக்காகக் கேட்டானா, உண்மையிலேயே கேட்டானா என்றெல்லாம் புரியவில்லை. வகுப்பறையில் அத்தனை பேரும் பையன்கள்தான். பாய்ஸ் ஸ்கூல். அவனவன் தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரிக்கிறான். வாத்தியாருக்கு வந்த கோபத்தை பார்த்திருக்க வேண்டும். வழக்கமாக பையன்களை தனது இடத்துக்கு அழைத்து பூசை போடும் வாத்தியார் அன்றைய தினம் மட்டும் குடுகுடுவென்று ஓடி அவன் இடத்துக்கு வந்துவிட்டார். 

‘ஏண்டா மொளச்சு மூணு எல உடுல...அதுக்குள்ள என்ரா கேள்வி கேக்குற?’ என்று பொங்கல் வைத்துப் படையல் போட்டார். பூசையை பெருந்தன்மையோடு ஏற்றுக் கொண்டு சிரித்துக் கொண்டே அமர்ந்தான். அடி வாங்கிவிட்டு ‘வலிக்கவே இல்லையே’ என்று காட்டிக் கொள்வதில் அவனுக்கு அலாதி இன்பம். உடலில் எவ்வளவோ உறுப்புகள் இருக்கின்றன. கை, கால், வயிறுக்கு எல்லாம் என்ன அறிவு என்று கேட்டிருக்கலாம். அது ஏன் ஜிண்டுக்கு என்ன அறிவு என்று கேட்டான் என்று மட்டும் இன்றுவரை புரியவில்லை. அநேகமாக வாத்தியார் தொல்காப்பியரின் அந்தப் பாடலையே கை விட்டிருக்கக் கூடும்.

இப்படியான லோலாயம் பிடித்த கேள்விகளைத்தான் கேட்பானே தவிர படிப்பு மண்டையிலேயே ஏறவில்லை. அதைப் பற்றி அவன் அலட்டிக் கொண்டதுமில்லை. வீட்டுப்பாடத்தை படித்து வரவில்லையென்று கண்ணம்மா டீச்சர் அடித்த போது ‘எப்படி டீச்சர் படிக்கிறது? எங்கப்பன் ரெண்டாம் பொண்டாட்டி கட்டிட்டு வந்து ராத்திரி பூரா குசுகுசுன்னு பேசிட்டே இருக்கான்..தூங்கலைன்னா எட்டி உதைக்கிறான்’ என்றான். டீச்சருக்கு புரிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு அவனைக் கேள்வி கேட்பதையே விட்டுவிட்டார். 

அதுதான் பழனியின் பிரச்சினை. அவனுக்கு அம்மா இல்லை. துரத்திவிட்டுவிட்டதாகச் சொல்வான். அப்பாவுக்கு மைனர் ஷோக்குதான். அப்பொழுது டிவிஎஸ் 50 வைத்திருப்பார். கருகருவென்று மீசை, படிய வாரிய தலை, தங்கச் சங்கிலி என்று வினுச்சக்ரவர்த்தியின் மினியேச்சர்.

பழனியும் நானும் மெல்ல நண்பர்களாகியிருந்தோம். அடிக்கடி ‘எங்கப்பனை கொன்னுடுவேன்’ என்பான். கிட்டத்தட்ட அதுதான் அவன் வாழ்வின் லட்சியமாக இருந்தது. 

‘எப்பட்றா கொல்லுவ?’ என்று கேட்டால் நகத்தைக் கடித்து வாயிற்படியில் வைத்துவிட்டு வந்திருப்பதாகவும் காலில் ஏறினால் செத்துவிடுவார் என்றும் சொல்வான். 

‘உங்கொப்பன் கட்டிட்டு வந்திருக்கிறவ கால்ல ஏறுச்சுன்னா?’ என்று கேட்டால் ‘அந்தக் கண்டாரோலி செத்தாலும் நல்லதுதான்’ என்பது அவன் முடிவாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் சாவுச் செய்தியோடு வருவான் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருந்ததுதான் மிச்சம். ‘இனி பத்து நாள் கழிச்சு கட்டைவிரல்ல நகம் பெருசா மொளச்சதுக்கு அப்புறம்தான் சாவடிக்க முடியும்’ என்பான். அவனைப் பொறுத்தவரைக்கும் நகம்தான் உலகிலேயே விஷம் தோய்ந்த ஆயுதம். யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். நம்பிக் கொண்டான். தன் தந்தையைக் கொல்லுகிற சதிக்கு அந்த ஆயுதத்தையே தொங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த வயதில் அவனுக்கு அவ்வளவு அழுத்தம். அம்மா இல்லை. அப்பாவும் கவனிப்பதில்லை. ஒற்றையறை கொண்ட வீட்டில் அந்த மனிதர் செய்கிற அக்கிரமங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் பொறுக்கமாட்டாமல் பொறுத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறான். படிப்பு அவனுக்கு பெரிய விஷயமாகவே இல்லை. அது பெரிய விஷயம் என்று சொல்லவும் ஆட்கள் இல்லை. இப்பொழுது நினைத்தால் பாவமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அவன் பாவமாகவே காட்டிக் கொண்டதில்லை. எதைச் சொன்னாலும் அவன் சொல்லுகிற தொனியிலேயே சிரிப்பு வந்துவிடும். எல்லாவற்றையும் தன்னால் சமாளித்துவிட முடியும் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தான். 

‘ஊட்ல பெரிய மனுஷன் இருக்காறான்னு நினைக்கறானா? ஆன்னா ஊன்னா தூங்குடா தூங்குடான்னு ஒரே அலும்பு...நானும் கண்ணை மூடிட்டுத்தான் படுக்கிறேன்..தூக்கம் வருமா?’ என்றான். எனக்கு கிளுகிளுப்பாக இருக்கும். ‘ரெண்டு பேரும் என்னடா பண்ணுவாங்க?’ என்று கேட்கும் போதெல்லாம் ‘த்தூ..கருமம்’ என்று மட்டும் சொல்லி ஏமாற்றிவிடுகிறான் என்ற கடுப்பு இருந்தாலும் என்றைக்காவது ஒரு நாள் அவன் சொல்லிவிடுவான் என்கிற நப்பாசையில் அவனோடு தொடர்பில் இருந்தேன். 

அப்பனைக் கொன்றுவிட்டால் அவள் தனது வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுவாள் என்றும் தன் அம்மாவைக் கண்டுபிடித்து அழைத்து வந்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கு ஆழமாக இருந்தது. எட்டாம் வகுப்பு வரைக்கும்தான் தொடர்பில் இருந்தான். அதன் பிறகு தலைமையாசிரியர் அவனது பெற்றோரை அழைத்து பழனிக்கு படிப்பே வருவதில்லை என்றும் ஒன்பதாம் வகுப்புக்கு அனுப்ப முடியாது என்றும் சொல்லிவிட்டார். ‘ஃபெயில் ஆனாத் தொலையுது’ என்றுதான் அவனது அப்பா சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் ஆசிரியர்கள் வற்புறுத்தி வேறு பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார்கள். 

தாராபுரம் பக்கத்தில் என்னவோ பள்ளி. விடுதியில் விட்டு அடி பிழிவார்கள் என்று சொன்னார்கள். அவன் கேட்கிற கேள்விக்கு பிழிவதோடு நில்லாமல் காயவும் போட்டிருக்கக் கூடும். அதன் பிறகு பழனியை பார்த்ததேயில்லை. அவனுடைய அப்பாவை மட்டும் அடிக்கடி பார்ப்பதுண்டு. பழனி இல்லாதது செளகரியமாகப் போய்விட்டது போலத் தெரிந்தது. இரண்டாவது மனைவிக்கு பெண் குழந்தை பிறந்தது. அவர்கள் மூவரும் டிவிஎஸ்50 இல் செல்லும் போது பார்த்திருக்கிறேன். எப்பொழுதாவது கடைகளில் பார்க்கும் போது ‘பழனி என்ன பண்ணுறான்’ என்று விசாரிப்பேன். அவன் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டேதான் இருந்தான். வீட்டுக்கு வருவதேயில்லை. விடுமுறைகளில் அவனுடைய மாமா வீட்டுக்குச் சென்றுவிடுவதாகச் சொன்னார். ஆசிரியர்கள் சொன்னது போல படிப்பை பாதியில் விட்டுவிடவில்லை. 

சமீபத்தில் பழனியின் அப்பாவைச் சந்தித்த போது  அவர் அப்படியேதான் இருந்தார். இன்னமும் டை அடிக்கிறார். மீசைய முறுக்கிவிட்டிருக்கிறார். டிவிஎஸ்ஸை விற்றுவிட்டு கியர் வண்டியொன்று வாங்கியிருக்கிறார். பழனி குறித்து விசாரித்த போது அவன் துபாயில் இருப்பதாகச் சொன்னார். அங்க என்ன வேலை என்று கேட்டேன். அவருக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. ‘அவன் கூட பேச்சு வார்த்தை இல்ல தம்பி’ என்றார். பேசாமல் இருந்து கொள்வதுதான் இருவருக்கும் நல்லது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இந்நேரம் அவனுக்கு எதில் என்ன அறிவு என்றும் தெரிந்திருக்கும். நகமும் பெரிதாக வளர்ந்திருக்கும்.

தொல்காப்பியப் பாடல்...

ஒன்று அறிவதுவே உற்று அறிவதுவே
இரண்டு அறிவதுவே அதனொடு நாவே
மூன்று அறிவதுவே அவற்றொடு மூக்கே
நான்கு அறிவதுவே அவற்றொடு கண்ணே
ஐந்து அறிவதுவே அவற்றொடு செவியே
ஆறு அறிவதுவே அவற்றொடு மனனே

Sep 21, 2016

கணவன் மனைவி

நேற்று அலுவலகத்திற்கு வரும் போது கோரமங்களாவில் ஒரு சண்டை. அவன் பைக்கில் அமர்ந்தபடி இருந்தான். மனைவி- மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நடைபாதையில் நின்றபடி பேசிக் கொண்டிருந்தாள். தூரத்திலிருந்தே கவனித்துவிட்டேன். அருகாமையில் நெருங்க நெருங்க அவளது உடல்மொழியின் வேகம் கூடிக் கொண்டேயிருந்தது. எதிர்பாராத தருணத்தில் வண்டியில் அமர்ந்திருந்தவன் பளாரென்று அறையவும் தடுமாறி வண்டி கீழே விழுந்தது. வண்டி விழவும்தான் தெரிந்தது அவனுக்கு முன்பாக ஒரு குட்டிப் பெண் அமர்ந்திருந்தாள். ஐந்து வயது இருக்கும். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்குமான சண்டை, வண்டியில் இருந்து விழுந்த பயம் எல்லாமும் சேர அந்தக் குழந்தை அழத் தொடங்கியது. ஆட்டோக்காரர் ஒருவர் அருகில் வந்து பைக்கைத் தூக்கிவிட்டார். சாலையைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்த மாநகராட்சிப் பணிப்பெண்ணும் அருகில் வர சுற்றிலும் மூன்று நான்கு பேர் கூடிவிட்டார்கள். கணவன் மனைவி இருவருமே படித்தவர்கள். மடிக்கணினியை எடுத்துக் கொண்டு வேலைக்குச் செல்கிறவர்கள். சாலையில் அடித்துக் கொள்கிறார்கள்.

சங்கடமாக இருந்தது. அவர்கள் எப்படியோ போகட்டும். அந்தக் குழந்தைதான் பரிதாபம். 

வீடாக இருந்தாலும் சரி வெளியிடமாக இருந்தாலும் சரி- குழந்தையின் கண் முன்னால் சண்டையிடக் கூடாது என்பதில் கணவனும் மனைவியும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். அம்மாவும் அப்பாவும் சண்டையிட்டுக் கொள்வதை எட்டு மாதக் குழந்தை கூட புரிந்து கொள்ளும். பேசவே பழகியிருக்காத ஒரு குழந்தையின் முன்னால் நின்று அம்மாவையோ அல்லது அப்பாவையோ திட்டுவது போன்ற பாவனையைச் செய்து பார்க்கலாம். குழந்தையின் முகம் கோணுவதைக் காண முடியும். மூன்று வயதுக் குழந்தை உறங்குவதாக நினைத்துக் கொண்டு அதன் அருகாமையில் சண்டையிட்டால் அது நம்முடைய அறியாமை என்று அர்த்தம். உறக்கத்தில் இருந்தாலும் நம்மைச் சுற்றி என்னவோ வித்தியாசமாக நடக்கிறது என்பதை அந்தக் குழந்தையால் உணர முடியும். 

அம்மாவை அப்பாவோ அல்லது அப்பாவை அம்மாவோ நேரடியாக அல்லது மறைமுகமாகவோ தாக்குகிற சொற்களைப் பயன்படுத்துவது அந்தக் குழந்தையின் மனதில் நிச்சயமாக வடுக்களை உருவாக்கும். இந்த வடுக்கள் குழந்தையின் எதிர்கால வாழ்வில் எதிர்மறையான தாக்கங்களை உண்டாக்கும் வலிமை மிக்கவை. Emotionally damaging என்கிறார்கள். தனது பெற்றோரின் அரவணைப்பில் பாதுகாப்பாக இருப்பதான குழந்தையின் அடிப்படையான நம்பிக்கையைக் காலி செய்கிறோம் என்று அர்த்தம். குழந்தையின் மனதில் இனம்புரியாத பதற்றத்தை உருவாக்குவதற்கான முதல்படி இது.

கணவனும் மனைவியும் சண்டையே இல்லாமல் வாழ்வதற்கு சாத்தியமில்லைதான். ஆனால் குழந்தைகள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? 

2008 ஆம் ஆண்டு ஹைதராபாத்தில் இருந்த போது நிறைய நேர அவகாசம் கிடைத்தது. வாராவாரம் ஊருக்குச் செல்கிற வழக்கமுமில்லை. அப்பொழுது ‘குடும்ப ஆலோசகருக்கான பயிற்சி’ என்று அமீர்பேட்டில் விளம்பரம் பார்த்தேன். பொழுது போகட்டும் என்று சேர்ந்ததைச் சொன்ன போது எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் தாறுமாறாகச் சிரித்தார். ‘உனக்கு எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை’ என்றார். ஆனால் நான் கேட்கவில்லை. வகுப்பில் இருந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் குடும்ப நல ஆலோசனை என்பதைத் தொழிலாகச் செய்து கொண்டிருந்தவர்கள். எனக்கு அப்பொழுது திருமணமும் ஆகியிருக்கவில்லை. பொடியன்.

சில விவகாரங்களை அவர்கள் விளக்கியது கிளுகிளுப்பாக இருந்தது. சண்டைகளைப் பற்றிப் பேசும் போது ‘புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள இப்படியெல்லாம் கூட சண்டை வருமா?’ என்று பயந்ததுதான் மிச்சம். நான்கு சனி, ஞாயிறுகள் பயிற்சி வகுப்புகள் நடந்தன. ஒவ்வொரு வாரமும் புதுப்புது ஆட்கள் வந்து பேசினார்கள். அதே வருடம்தான் எனக்குத் திருமணமும் நிச்சயமானது.

‘புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள சண்டை சகஜம்’ என்பது க்ளிஷேவான வாக்கியம்தான். சண்டை வராமல் இருக்க வாய்ப்பேயில்லை. ஆனால் எப்பொழுது சண்டை வரும், சண்டை வரும் போது எப்படிப் பம்முவது என்று புரிந்து கொள்கிறவர்கள் சுமூகமாக நழுவித் தப்பித்துவிடுகிறார்கள். 

கணவன் மனைவிக்கிடையிலான சண்டையில் தினமும் சண்டை அல்லது எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை என்பது ஒரு வகை. எப்பொழுதாவது சண்டை வரும் ஆனால் வருகிற சண்டையானது கர்ண கொடூரமானது என்பது இரண்டாம் வகை. இரண்டாவது வகைதான் மிகச் சிக்கலானது. அபாயகரமானதும் கூட. அபாயம் என்றால் அடிதடி என்ற அர்த்தத்தில் இல்லை. உறவு முறிவு வரைக்கும் இழுத்துச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் நிறைந்தது.

நான்கு பயிற்சியாளர்களில் இரண்டாவது வகை சண்டை குறித்துப் பேசிய பயிற்சியாளரின் வார்த்தைகள் இன்னமும் நினைவில் இருக்கின்றன. மிகப்பெரிய அளவில் வெடிக்கக் கூடிய சண்டைகளை சற்றே உற்று கவனித்தால் இரண்டு விஷயங்கள் பிடிபடும். 1) Pattern மற்றொன்று 2) Triggering point.

Pattern என்பது எளிதாகக் தீர்மானிக்கக் கூடியது. ஒவ்வொரு மாதமும் குறிப்பிட்ட தினம் அல்லது வாரத்தில் சண்டை வரும். இதுவொன்றும் சூனியமில்லை. ஹார்மோன் மாற்றங்கள்தான் காரணம். ஆணுக்கும் உண்டு. பெண்ணுக்கும் உண்டு. மருத்துவர்கள் யாரேனும் உறுதிப்படுத்தலாம். மாதவிடாய் சுழற்சி பருவத்தில் இத்தனாம் நாள் என்று ஒரு கணக்கு. குறித்து வைத்துக் கொண்டால் அடுத்த மாதமும் கிட்டத்தட்ட அதே நாளில் சண்டை வந்தால் மூன்றாம் மாதம் தயாராகிக் கொள்ளலாம். ‘அந்தச் சமயத்தில் பேசாமல் விட்டாலும் கூட விட மாட்டேங்குறா சார்...பேசு பேசுன்னு சொல்லி சண்டை போடுறா’ என்று கூட புகார்கள் வரும். அதற்குத்தான் இரண்டாவது விஷயமான - Triggering point. கடந்த சண்டை எதற்காக வந்தது, அதற்கு முந்தின சண்டை எதற்காக வந்தது என்பதை சற்றே மனதில் வைத்திருந்தால் போதும். பெரும்பாலும் அவை சில்லியான காரணங்களாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அவையெல்லாம் நம் ஆளுக்குப் பிடிக்காது என்பதைப் புரிந்து வைத்திருந்தாலே போதும். சமாளித்துவிடலாம்.

‘அவளுக்கு பிடிக்காதுன்னா நான் செய்யக் கூடாதா? அப்படித்தான் செய்வேன்’ என்கிற ஈகோ இருந்தால் அதுதான் சிக்கலின் அடிநாதம். யோசித்துப் பார்த்தால் நம் வாழ்க்கையே சமரசங்களால்தான் ஆகியிருக்கிறது. தெருவில், அலுவலகத்தில், சொந்தபந்தத்தில் என்று எவரவரிடமோ சமரசம் செய்து கொள்கிறோம். நமக்காக நம்மோடு வாழ்கிறவள்/ன்- அவருக்காக சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் எந்த ஈகோ தடுக்கிறது? 

இரண்டாம் வகைச் சண்டையானது நாளாக நாளாக முதல் வகைச் சண்டைக்கும் வித்திடும். கடும் சண்டைகளினால் கணவன் மீது மனைவிக்கும் மனைவி மீது கணவனுக்கும் வகைப்படுத்தவியலாத வன்மமும் கோபமும் உண்டாகிவிட்டால் பிறகு எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை என்கிற முதலாம் வகைச் சண்டை சகஜமாகிவிடும்.

இரு அந்தரங்கமான உயிர்களுக்கு இடையிலான பிரச்சினைகளை பொதுமொத்தமாக எளிமைப்படுத்திவிட முடியாதுதான். அடுத்தவர்களால் அவிழ்க்கவே முடியாத சிக்கல்களாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் குடும்பம் என்பதே மிக எளிமையான மனநிலை சூத்திரங்களால்தான் கட்டமைக்கப்படுகிறது. எந்தச் சூத்திரத்திற்கு என்ன விடை வரும் என்பது போல எந்த வினைகளுக்கு எவ்விதமான எதிர்வினைகள் என்று கணித்து வைத்து பிரச்சினைகளுக்குரியவர்கள் மனது வைத்தால் சிக்கல்களை அவிழ்த்துவிட முடியும். ஒரே சிரமம்- மனம் வைத்து, ஈகோவை ஒழித்து, நேரம் ஒதுக்கி, நிகழ்வுகளைக் கவனித்து, யோசனை செய்து காய் நகர்த்த வேண்டும்.

பெரும்பாலான குடும்பச் சண்டைகளில் சொற்கள்தான் ஆயுதமாகின்றன. நவீன உலகில் மனித மனம் குரூரரமானது. எந்தச் சொல் எதிராளியின் மனதை நைந்து போகச் செய்யும் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அந்தச் சொல்லைத்தான் ஆயுதமாக்குகிறது. அறிமுகமேயில்லாத சக மனிதர்களிடமே இந்த யுக்தியைத்தான் பயன்படுத்துவோம். கணவன் மனைவியிடம் சொல்லவா வேண்டும்? கூடவே இருக்கிற ஜீவன். எந்தச் சொல் அவரைத் தாக்கும் என்பது தெரியாதா என்ன? தருணம் பார்த்து இறக்குவதுதான் எல்லாவற்றுக்கும் முதல் சுழியைப் போடுகிறது. நமக்கு எந்தவிதத்திலும் சளைக்காத எதிராளிக்கும் நம்மைத் தாக்கும் ஆயுதம் எதுவென்று தெரியும்- குறி பார்த்து இறக்குவார்.

தீராத கதையாகத் தொடர்கிறது.  

Sep 20, 2016

போர்

ஆளாளுக்கு உசுப்பேற்றுவதைப் பார்த்தால் ரத்தம் பார்க்காமல் விடமாட்டார்கள் போலிருக்கிறது. பாகிஸ்தானை அடித்து துவம்சம் செய்வோம் என்று கதறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மோடியும் அமைச்சர்களை அழைத்து வைத்து குசுகுசுவென்று பேசிவிட்டு கையோடு பிரணாப்முகர்ஜியையும் பார்த்துப் பேசிவிட்டு வந்திருக்கிறார். ராணுவத்துக்கு அனுமதி வழங்கிவிட்டதாகவும் அடுத்ததாக டாங்கியை எடுத்துக் கொண்டு பாகிஸ்தானின் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டுவதா, கமாண்டோக்களை வைத்து தீவிரவாதிகளின் கதையை முடிப்பதா, பிரமோஸ் ஏவுகணையை வீசி சோலியை முடிக்கலாமா என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சில கட்டுரைகளில் போர் வந்தாலும் கூட ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை என்று எழுதியிருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் போர் வந்தால் அதுவொன்றும் அவ்வளவு சாமானியமானதாக இருக்காது. சரிக்குச் சரி மல்லுக்கு நிற்பார்கள். இருதரப்புக்குமே பாதிப்பு உண்டு. மியான்மாருக்குள் ராத்திரியோடு ராத்திரியாக புகுந்து அடித்துவிட்டு வந்தது போல் பாகிஸ்தானுக்குள் போய்விட்டு வர முடியுமா என்ன? இந்தியாவைக் கொட்டுவதற்காக சீனாவுக்கு பாகிஸ்தான் தேவை. அதனால் சீனாவும் பாகிஸ்தானை விட்டுக் கொடுக்காது. ‘உலக அரங்கிலிருந்து பாகிஸ்தானை ஓரங்கட்டுவோம்’ என்பதெல்லாம் லேசுப்பட்ட காரியமாகத் தெரியவில்லை. நமக்கு நான்கு பேர் ஆதரவாக இருந்தால் அவனுக்கும் இரண்டு பேராவது தேறுவார்கள்.

இந்திய ராணுவவீரர்கள் மீதான தாக்குதலை பாகிஸ்தானிய ஊடகங்கள் எப்படி எழுதியிருக்கின்றன என்று இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிக்கையில் தொகுத்திருக்கிறார்கள். ஆர்வம் மேலிட Dawn, Tribune, Pakobserver உள்ளிட்ட சில பாகிஸ்தானிய செய்தித்தாள்களை ஆன்லைனில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த போது காஷ்மீரில் சமீபத்தில் எழுந்த போராட்டங்களை திசை திருப்புவதற்காக இந்தியா கடும் பிரயத்தனப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதாகவும், காஷ்மீரில் உணர்வெழுச்சியாக நடைபெற்ற போராட்டங்களைக் கூட பாகிஸ்தான் தூண்டிவிடுகிற தீவிரவாதம் என்று முத்திரை குத்தி சர்வதேச அரங்கில் இந்தியா விளையாடத் தொடங்கியிருப்பதாகவும் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். எந்தவொரு அசாதாரண சூழலையும் சமாளிக்க பாகிஸ்தான் ராணுவம் தயாராக இருப்பதாக அந்நாட்டு ராணுவத் தளபதிகள் மீசைகளை முறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சீனா போன்ற நண்பர்களின் உதவிகளை பாகிஸ்தான் கோர வேண்டும் என்று அறிவுரை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆப்கானிஸ்தானும், இந்தியாவும் கைகோர்த்து பாகிஸ்தானைக் காலி செய்யத் துடிக்கின்றன என்பது அவர்கள் வாதம். 'நாங்க ரொம்ப நல்லவங்க...எங்களை பார்த்து ஏன் கை நீட்டுறீங்க’ என்று அவர்கள் சொல்வதையும் நம்புவதற்கு ஆட்கள் இல்லாமலா போய்விடுவார்கள்?

அவரவருக்கு அவரவர் பார்வை.

கார்கில் போரின் போதே கூட அணு ஆயுதத்தை எடுக்கிற சூழலுக்குச் சென்றுவிட்டதாகவும் கடைசி நேரத்தில் திட்டம் கைவிடப்பட்டது என்பதையெல்லாம் படிக்கும் போது மனசுக்குள் இருள் வந்து அப்பிக் கொள்கிறது. இனியெல்லாம் அப்படி ஏதேனும் விவகாரம் நடந்து கை நீண்டால் கதை முடிந்தது என்று அர்த்தம். எனக்கு ஒரு கண் போனாலும் சரி அவனுக்கு இரண்டு கண்களும் போக வேண்டும் என்ற கதையாகிவிடும். பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளைக் கொட்டி இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் தயாரித்து வைத்திருக்கிற ஏவுகணைகளும் அணு ஆயுதங்களும் இரு தேசங்களையும் கசகசத்து போய்விடச் செய்துவிடும். ‘பாகிஸ்தான் மீது போர் வேண்டும்’ என உசுப்பேற்றுகிறவர்கள் போர் என்பது வீடியோகேம் அளவுக்கு உல்லாசமாக இருக்கும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்காமல் இருக்க வேண்டும் என ஆண்டவனை பிரார்த்தித்துக் கொள்ளலாம். 

கை வைத்தால் இருவருக்குமே பெரும்பாதிப்பு இருக்கும் என்பது இந்தியாவுக்கும் தெரியும். பாகிஸ்தானுக்கும் தெரியும். துணிந்து இறங்க மாட்டார்கள் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

பெங்களூரில் மாலை வேளைகளில் எம்.ஜி.சாலையில் இருக்கும் தோசைக்கடையில் ‘வெரைட்டி தோசை’யைத் தேடிச் செல்வதுண்டு. கடை என்றால் தள்ளுவண்டி. மூன்று தோசைக்கல் காய்ந்து கொண்டிருக்கும். காளான், காலிப்ளவர், தக்காளி, வெள்ளரி என்று விதவிதமான பொருட்களை துண்டு செய்து வைத்திருப்பார்கள். சீனியர் ஒருவர். அவருக்கு உதவிகரமாக இளம்வயதுப் பையன். இரண்டு பேர்தான். என்ன தோசை வேண்டும் என்று கேட்கிறோமோ அதற்கேற்ப கத்தரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பொருளைத் தூவி மசாலாவை ஊற்றி கரண்டியொன்றினால் நசுக்கி முறுவல் ஆனவுடன் தருவார்கள். சுவையாகத்தான் இருக்கும். அந்தக் கடைக்கு வந்து போகும் ஒரு தாத்தாவுடன் அறிமுகமுண்டு.

இந்திய ராணுவத்தில் பணியில் இருந்திருக்கிறார். ஓய்வு பெற்ற பிறகு அல்சூருக்கு குடி வந்துவிட்டார். ஒரே மகன். வெளிநாட்டில் இருக்கிறான். இங்கு தாத்தாவும் பாட்டியும் மட்டும்தான். தோசை உண்டுவிட்டு பார்சல் ஒன்று கட்டி பாட்டிக்கு எடுத்துச் செல்வார். நேற்று வந்திருந்தார். ‘நியூஸ் பார்த்தியா? பெட்ரோல் டேங்க் மேல வீசியிருக்கானுக...டெண்ட்டுக்குள்ள படுத்திருந்தவங்க அப்படியே கருகிப் போயிருக்காங்க’ என்றார். எப்படித் தாக்குதல் நடந்தது என்று அதுவரை நுணுக்கமாக கவனித்திருக்கவில்லை. அவர் சொன்ன பிறகுதான் தெரியும். எரியும் போது என்னவெல்லாம் நினைத்திருப்பார்கள். ஒரு வினாடியேனும் குடும்பத்தினரின் முகங்கள் நினைவுக்கு வந்திருக்கும் அல்லவா? இறந்த வீரர்களுக்கு மகனோ அல்லது மகளோ இருக்கக் கூடும். அப்பா உயிரோடு கொழுந்துவிட்டு எரிந்தார் என்பதைக் கேள்விப்படும் போது அதை எப்படி எதிர்கொள்வார்கள்? இறந்து போன இராணுவ வீரர்களின் தாய்க்கு தாக்குதலின் விவரம் தெரியும் போது எப்படி நடுங்கிப் போவாள்? 
                                                

காஷ்மீரிலும் அஸ்ஸாமிலும் எல்லையில் வெளியிலிருந்து விழக் கூடிய முதல் அடிக்கு இராணுவ வீரன்தான் பலியாகிறான். நாளையே போர் என்று அறிவித்தாலும் அவன்தான் துப்பாக்கியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுவான்.

இதே தாத்தா ஒரு முறை பெங்களூரின் ராணுவ முகாம் வழியாக அழைத்துச் சென்றார். வண்ணாரப்பேட்டை முகாமுக்கு முன்பாக பெருங்கூட்டம் இருந்தது. முக்கால்வாசிப்பையன்கள் வடக்கத்திக்காரர்கள். இளம்பருவம். பதினெட்டு பத்தொன்பது வயது இருக்கும். அடுத்த நாள் ராணுவத்துக்கு ஆள் எடுக்கிறார்கள் என்று முந்தின நாளே ரயிலில் வந்து பையோடு படுத்திருந்தார்கள். இரவு முழுவதும் குளிரிலும், கொசுக்கடியிலும் அங்கேயே படுத்துக் கிடப்பார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் தாத்தா கை கொடுத்து வாழ்த்துச் சொன்னார். ‘உனக்கெல்லாம் மிலிட்டரிங்கிறது ஒரு வேலை. இல்லையா?’ என்றார் என்னிடம். அவரிடம் அப்படித்தான் சொல்லியிருந்தேன்.  ‘இங்க இருக்கிறவன்ல நூத்துல தொண்ணூறு பேருக்கு அது கனவு. செத்தாலும் நாட்டுக்காக சாவேன்னு சொல்லுவாங்க’ என்றார். கேட்டுப்பார்க்கச் சொன்னார். நான் கேட்கவில்லை.

இராணுவத்தினர் யாராவது செத்துப் போனதாகக் கேள்விப்படும் போதெல்லாம் அந்த இளைஞர்களின் முகம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. அதே சமயம் ஆத்மார்த்தமாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கவும் தோன்றுகிறது.

மண்டையோட்டு வாழ்வு

கவிதை எழுதுவதற்கான மனநிலையைத் தக்க வைப்பது சிரமமான காரியம். கண்டதையெல்லாம் எழுத ஆரம்பித்த பிறகும் கவிதையை கவிதையாகவே எழுதுவது லேசுப்பட்ட விஷயமில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் கவிதையை கவிதையாகவே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறவர்களைப் பார்க்க பிரமிப்பாக இருக்கிறது.

கவிதை என்ற வடிவில் எழுதுகிற அத்தனை பேரும் கவிதையை எழுதுவதில்லை. தமிழில் எழுத்துச் சூழலைப் பொறுத்தவரையில் எழுதுகிறவர்களுக்கு ஒரு ‘ப்ராண்ட்’ உருவாகிவிடுகிறது. பிறகு என்னதான் குப்பையை எழுதினாலும் அதைக் கவிதை என்றும் சிறுகதையென்றும் என்று ஒத்துக் கொள்ள ஒரு கூட்டம் இருக்கும். ‘இது கவிதையா?’ என்று அவர்களிடம் திரும்பக் கேட்கவும் முடியாது. பிறாண்டிவிடுவார்கள். பிடிக்கவில்லையென்றால் அமைதியாக இருந்துவிடுவது உத்தமம். 

இப்பொழுதெல்லாம் கவிதைக்கான விமர்சனம் என்று ஏதாவது கண்ணில்படுகிறதா? அப்படியெல்லாம் எதுவும் எழுதப்படுவதேயில்லை. எழுதியவன் தமக்கு அறிமுகமானவனாக இருந்தால் சொறிந்துவிடுவார்கள். இல்லையென்றால் கிணற்றில் போட்ட கல் மாதிரி கிடக்கும். அவ்வளவுதான்.

கவிதை குறித்தான விரிவான உரையாடல், கவிதையைப் பரவலாகக் கொண்டு செல்வதற்கான எத்தனங்கள் என்றெல்லாம் எதுவும் இங்கு நடப்பதில்லை. சில 'ஆல் பர்ப்பஸ் அங்கிள்' கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள். கவிதை குறித்துப் பேசுகிறேன் பேர்வழி என்ற பெயரில் பெண் கவிஞர்களை மட்டும் தூக்கிக் கொண்டாடுவார்கள். கொண்டாடிவிட்டுப் போகட்டும். இவர்கள் சொன்னார்களே என்று சில கவிதைத் தொகுப்புகளை வாங்கி மூச்சுத் திண்றல் வந்ததுதான் மிச்சம்.

இதையெல்லாம் நாம் பேசினால் வெட்டி வம்புதான். 

நுட்பமாகக் கவனித்துப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு பத்தாண்டுக்கும் கவிதை உருமாறிக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. ஆனால் உருமாறுகிற நுட்பங்கள், எந்த இடத்தில் கவித்துவம் பிடிபடுகிறது, எங்கே தவறிப் போய் வெறும் சொற்கூட்டமாக நிற்கிறது என்பதையெல்லாம் சமீபமாக நாம் விரிவாகப் பேசுவதேயில்லை. அப்படிப் பேசாமலும் விவாதிக்காமலும் கவிதைகளுக்கான வாசகப்பரப்பை அதிகரிக்கவும் முடியாது; ஆழமாக்கவும் முடியாது.

இதைச் சொன்னால் ‘கவிதைக்கான வாசகப்பரப்பை அதிகரிக்க வேண்டியதில்லை; கூட்டம் சேர்த்து அதை நீர்த்துப் போகச் செய்யவும் வேண்டியதில்லை’ என்று கூட சொல்வார்கள். இப்படியே வறட்டுத்தனமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தால் ‘நூறு காப்பி கூட விக்கிறதில்லை’ என்றுதான் புலம்ப வேண்டியிருக்கும்.

கவிதைத் தொகுப்புகளைப் பொறுத்தவரைக்கும் விற்பனையைப் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லைதான். ஆனால் குறைந்தபட்ச உரையாடலையேனும் சாத்தியப்படுத்துவதற்கான சூழலே இங்கே இல்லை என்பதுதான் உண்மை. இங்கே கவிஞன்தான் வாசகன்; வாசகன்தான் கவிஞன் என்பார்கள். அதாவது ஒரு கவிஞனின் கவிதையை இன்னொரு கவிஞன்தான் வாசிக்க வேண்டும். வாசகன் என்றெல்லாம் வெளியிலிருந்து யாரும் வரமாட்டார்களாம். அப்படியும் பெரிய அளவு ஆறுதல் கொள்ள முடியாது. முக்கால்வாசிக் கவிஞர்கள் சக கவிஞர்களின் தொகுப்புகளை நுகர்ந்து கூட பார்ப்பதில்லை. நம்பிக்கையில்லையென்றால் பதிப்பாளர்களை விசாரித்துப் பார்க்கலாம். ஓசியில் கொடுத்தால் வாங்கிக் கொள்வார்கள். அதையும் வாசிக்க மாட்டார்கள். காசு கொடுத்தெல்லாம் புத்தகம் வாங்கி....ம்ஹூம். வாய்ப்பேயில்லை. 

கவிதையின் சூழலைப் பற்றிப் பேசுவது கச்சடாவைப் பற்றி பேசுவது மாதிரி. நாற்றமெடுத்துக் கிடக்கிறது. கவிதையைப் பற்றிப் பேசுவது கச்சடாவுக்குள் முளைத்த தாமரை குறித்துப் பேசுவது மாதிரி. நல்ல கவிதைகளின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தாலும் நல்ல கவிதைகள் வந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. நாம்தான் அதிகக் கவனம் கொடுத்துக் கவனிப்பதில்லையோ எனத் தோன்றுகிறது.

சித்த மருத்துவர்களிடம் பேசும் போது ஒரு தத்துவத்தைச் சொல்வார்கள். தினம் இரண்டு; வாரம் இரண்டு; மாதம் இரண்டு; வருடம் இரண்டு என்று. இரண்டு என்பது எதைக் குறிக்கிறது என கூகிளிடம் விசாரித்துப் பார்க்கவும். கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லையென்றால் மட்டும் நானே பதிலைச் சொல்கிறேன். இந்த இரண்டு சமாச்சாரங்களுடன் கவிதையையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். எப்பொழுதெல்லாம் மனச்சோர்வு வருகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் ஒரு கவிதையை வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

முழுத் தொகுப்பையும் வாசிப்பதைவிடவும் ஏதாவதொரு தொகுப்பை அவ்வப்பொழுது எடுத்து ஒரு கவிதையை வாசித்துவிட்டு மூடி வைத்துவிட வேண்டும். கவிதை வாசிப்பதில் இந்த நுட்பம் நிச்சயம் பலனளிக்கும். ஒரு கவிதையை வாசிக்க ஆரம்பித்து அது பெரிய அளவில் ஈர்க்கவில்லையென்றால் அடுத்த கவிதைக்குச் சென்றுவிடலாம். அதுவும் பிடிக்கவில்லையென்றால் மற்றொரு கவிதை. இப்படி நமக்கு எந்தக் கவிதை பிடிக்கிறதோ அதை மட்டும் வாசித்துவிட்டு மூடி வைத்துவிடலாம். வேறொரு நாள் அதே தொகுப்பை வாசிக்கும் போது தொகுப்பில் முன்பு பிடிக்காத அதே கவிதைகள் மனதுக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கக் கூடும். இதுதான் கவிதையின் பலமும் அதேசமயம் பலவீனமும். வாசிக்கிறவனின் மனநிலைக்கு ஏற்ப ஒரு கவிதை அவனுடன் நெருங்கும். இன்னொரு கவிதை அவனிலிருந்து விலகும். 

விலகியது வேறோரு நாள் நெருங்குவதும் நெருங்கியது பிறிதொரு நாள் விலகுவதும் கவிதை வாசிப்பில் இயல்பானது.

சொற்களோடு விளையாடுவது என்றால் அது கவிதைதான். மொழியின் வடிவத்தில் கவிதைதான் உச்சம் என்று முன்னவர்கள் சொல்லியதைத் தயங்காமல் ஏற்றுக் கொள்ளலாம். வழவழவென்று எழுதுவது வேறு. கத்தி வைத்து வெட்டுவது மாதிரி செதுக்குவது வேறு. சொற்களைப் பற்றி லா.ச.ரா சொல்வது கச்சிதமாகப் பொருந்தும்- ‘சொல்லைக் குறுக்கக் குறுக்க, அதுக்கு ஒரு அசாத்திய பிரஷர் ஏற்படும்’. கவிதைகளில் இது சூட்சமம். நறுக்குத் தெறித்த மாதிரியான கவிதைகளில் அபாரமான சுவாரசியமுண்டு.

பாலைநிலவனின் கவிதையொன்று கண்ணில்பட்டது. 

இல்லத்திற்கு துறவி வந்திருந்தார்
வாழ்வின் புதிர் பற்றிக் கேட்டேன்
பவ்யமான நகைப்போடு
நாயின் மண்டையோட்டை
அறையில் வைத்துவிட்டுப் போய்விட்டார்
அதை சாம்பல் கிண்ணமாக்கியபின் சொல்கிறேன்
வாழ்வு நாயின் மண்டையோடாக இருக்கிறது
நிரப்புவதுதான்
வேட்கையாகயிருக்கிறது.

ஒரு துறவி வருகிறார். வாழ்க்கையைப் பற்றி இவர் கேட்கிறார். துறவி எதுவும் சொல்லாமல் நாயின் மண்டையோட்டை வைத்துவிட்டுப் போய்விடுகிறார். வாழ்க்கை என்பது அந்த மண்டையோடு. அதில் எதையாவது நிரப்பிவிட வேண்டும் என்பதுதான் ஆசை. பணம், புகழ் என்று எதையாவது நிரப்பிக் கொள்வதற்காகத்தானே வெறியெடுத்து அலைகிறோம்? என்னதான் சேர்த்து நிரப்பினாலும் அத்தனையும் வெறும் சாம்பல்தான். அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல்தான் இத்தனை அலைச்சலும், வேகமும், ஓட்டமும். இல்லையா?

வெகு நேரம் யோசிக்க வைக்கக் கூடிய கவிதை. 

Sep 19, 2016

திறமை

வெகு நாட்களுக்கு முன்பாக ‘நாள் முழுவதும் உங்களுடன் சேர்ந்து பெங்களூரைச் சுற்ற வேண்டும்’ என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார். எனக்கு அவரை அறிமுகமில்லை. சரிப்பட்டு வராது என்று நினைத்துக் கொண்டு பதில் அனுப்பவேயில்லை. முன் பின் தெரியாதவருடன் ஏன் வேலை வெட்டியைக் கெடுத்துக் கொண்டு நாள் முழுவதும் சுற்ற வேண்டும் என்றுதான் நிராகரித்திருந்தேன். நேற்று எதேச்சையாகச் சந்தித்த போது தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். பதினெட்டு அல்லது பத்தொன்பது வயதுதான் இருக்கும். ராஜ் ருஃபாரோ. பெங்களூரில் சித்ரகலா பரிஷத்தில் முதலாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.


வெளிநாடு ஒன்றில் மருத்துவம் படிக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தாராம். இப்பொழுதெல்லாம் சீனாவில் மருத்துவம், உக்ரைனில் மருத்துவம் என்று தள்ளிவிடுவதற்காக பேண்ட் சர்ட் அணிந்த பெருச்சாளிகள் நிறையத் திரிகின்றன. வங்கியில் கடன் வாங்கிக் கொள்ளலாம், ஆயா கடையில் ஸ்காலர்ஷிப் வாங்கிவிடலாம் என்று அடித்துவிடுவார்கள். நம்பி சிக்கினால் அதோகதிதான். பல கல்லூரிகளுக்கு அங்கீகாரமே இருப்பதில்லை. நான்கைந்து லட்சத்தைக் கொண்டு போய் கட்டிவிட்டு மெல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் தாறுமாறாகச் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். ராஜ் ருஃபாரோவை யாரோ ஒருவர் காப்பாற்றியிருக்கிறார். தப்பி வந்து சித்ரகலா பரிஷத்தில் எட்டிக் குதித்திருக்கிறார்.

மதுரைக்காரர். 

ஒருவனுக்கு எவ்வளவுதான் திறமை இருப்பினும் அவனது வெற்றி என்பது அவன் ஒருவனைச் சார்ந்தது மட்டுமில்லை. பெற்றவர்கள், ஆசிரியர்கள், சமூகம் என்று எல்லோரும்ம் சேர்ந்துதான் அவனை உயரத்தில் தூக்கி வைக்கிறார்கள் அல்லது கீழே தள்ளிவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள். திறமையாளனுக்கு எல்லோருமே ஆதரவாக இருப்பார்கள் என்றும் சொல்ல முடியாது; அத்தனை பேரும் எதிராக நிற்பார்கள் என்றும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. mixed. நல்லது கெட்டது தெரிந்து அதற்கேற்ப இலாவகமாக நடந்து உயரத்தை அடைகிறவர்களைத்தான் இந்த உலகம் வெற்றியாளனாகப் பார்க்கிறது. 

ராஜூவுடன் பேசும் போது பத்தோடு பதினொன்றுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். வீட்டிற்கு வந்து இணையத்தில் அவர் குறித்துத் தேடிய போதுதான் தெரிகிறது. ஏகப்பட்ட திறமைகளை கைவசம் வைத்திருக்கிறார். சரியான திசையில் செல்லும்பட்சத்தில் இன்னமும் பத்து வருடங்களில் மிகப்பெரிய உயரங்களைத் தொட்டுவிடுவார் என்று நம்பலாம்.

ராஜ்ருஃபாரோவின் அப்பா ஃபோட்டோ ஸ்டுடியோ வைத்திருக்கிறாராம். ‘உருப்படுற வழியைப் பாரு’ என்று சொல்லாமல் மகன் விரும்பும் பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதித்திருக்கிறார். ஆசிரியர்கள் வழிகாட்டியிருக்கிறார்கள். 

நேற்று நடைபெற்ற பஞ்சுமிட்டாய் வெளியீட்டு நிகழ்வில் நிழற்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நேரம் கிடைத்த போது பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

படங்கள் வரைகிறார். சிற்பங்கள் வடிக்கிறார். நிழற்படங்கள் எடுக்கிறார். வார இறுதிகளில் பெங்களூரின் இண்டு இடுக்குகளில் எல்லாம் சுற்றி வருகிறார். அதற்காகத்தான் எனனையும் அழைத்திருக்கிறார். நான்தான் குண்டக்க மண்டக்க நினைத்துக் கொண்டேன். இவையெல்லாம் தவிர இணையதளங்கள் வடிவமைத்துக் கொடுப்பதாகவும் சொன்னார். நிழற்படக் கருவியொன்றை கைவசம் வைத்திருக்கிறார். நிகழ்ச்சிகளுக்கு நிழற்படங்களும் எடுத்துத் தருகிறாராம். இதன் வழியாக சொற்ப வருமானமும் பார்க்கிறார். ‘வருமானம் பரவாயில்லையா?’ என்றால் தன்னுடைய செலவுகளைச் சமாளித்துக் கொள்ளுமளவிற்கு சம்பாதிப்பதாகச் சொன்னார். கல்லூரியில் படிக்கும் காலத்தில் தன் செலவுகளைத் தானே சமாளிப்பது எவ்வளவு பெரிய விஷயம்? - அதுவும் திறமையை மட்டுமே நம்பி.

வெகு துடிப்பாக இருக்கிறார். ராஜ் ருஃபாரோவின் திறமைகளில் ஒருவிதமான பக்குவத்தன்மை இருப்பதை உணர முடிந்தது. இரவில் வெகு நேரம் வரைக்கும் அவர் எடுத்த நிழற்படங்களையும், அவரது ஓவியங்களையும், வடிவமைப்புகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இணையதள வடிவமைப்பாளர், ஓவியர். நிழற்படக் கலைஞர், சிற்பி அல்லது ஒரு திறமையாளனை என ஏதாவதொரு காரணத்திற்காகத் தேடிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

ஓவியம்:




வடிவமைப்பு:




சிற்பம்:


நிழற்படம்:


மின்னஞ்சல்: raaj301096@gmail.com

அலைபேசி: 8546820807 (கல்லூரி மாணவர் என்பதால் அலுவல் நேரத்தில் தொடர்பு கொள்ள வேண்டாம்)

Sep 18, 2016

பஞ்சுமிட்டாய்

பெங்களூரில் குடும்பத்தோடு எந்த நிகழ்ச்சிக்கும் சென்றதில்லை. ‘என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக் குருவி’ என்ற இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பைக் கூட இந்த ஊரில்தான் வெளியிட்டோம். ஆனால் குடும்பத்தை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் எனத் தோன்றியதில்லை. இன்று முதன் முறையாக குடும்பத்தோடு சென்றோம். வெகு தூரம். கிட்டத்தட்ட இருபது கிலோமீட்டர். பெங்களூரு மாதிரியான ஊரைப் பொறுத்த வரையிலும் இருபது கிலோமீட்டர் என்பது வெகு தூரம்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று கூட ஒரு மணி நேரம் பயணப்பட வேண்டியிருக்கிறது.

சுற்றிலும் காலிபிளவர் தோட்டம். நடுவில் ஒரு அடுக்ககத்தைக் கட்டி விற்றிருக்கிறார்கள். நடு பெங்களூருவுக்குள் விவசாயம் செய்கிறார்கள் என்பதே ஆச்சரியமாக இருந்தது. குடும்பத்தை நிகழ்ச்சியில் அமரச் சொல்லிவிட்டு காலிபிளவர் தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வந்தேன். 

ஒன்றிரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு ரெட்டிகாருவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார். அவருடைய உறவினர்களில் சிலர் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளில் பேசிக் கொள்ளும் போது ‘நீக்கு எந்தா ஒஸ்துந்தி...நாக்கு நலபை’ ‘அயனுக்கு யாபை’ என்பார்களாம். ‘எனக்கு நாற்பது ‘அவருக்கு ஐம்பது’ என்று அர்த்தம். அவர்கள் பேசிக் கொள்வது நாற்பது லட்சங்கள். ஐம்பது லட்சங்கள். தங்கள் வாடகை வருமானத்தைப் பற்றி பேசிக் கொள்வார்களாம். ‘ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் வாடகை வரும்படியாக பார்த்துக் கொண்டால் வாழ்க்கை செட்டில் ஆகிவிட்டது மாதிரி அர்த்தம்’ என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு நாற்பது, ஐம்பது லட்சங்களை வாடகையாக வாங்குகிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டால் வாயடைக்காமல் என்ன செய்யும்?

அந்தக் காலத்தில் வொயிட் ஃபீல்ட் மாதிரியான இடங்களில் குடியேறியவர்கள் சில பல ஏக்கர்களை வாங்கிப் போட்டிருக்கிறார்கள். மென்பொருள் துறை விரிவடைய விரிவடைய பெரும் கட்டிட அதிபதிகள் இவர்களிடமிருந்து இடங்களை விலைக்கு வாங்கியிருக்கிறார்கள். விற்றவர்களுக்கு பெரிய பலனில்லை. விவரமானவர்கள் இடங்களைக் குத்தகைக்கு விட்டிருக்கிறார்கள். குத்தகை இடங்களில் கட்டிட அதிபதிகள் அலுவலகங்களைக் கட்டி வாடகைக்கு விட்டுவிடுவார்கள். மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது நான்கில் ஒரு பங்கு வாடகை இடத்தின் உரிமையாளர்களுக்கு. மீதமிருக்கும் தொகை கட்டிட அதிபதிகளுக்கு. குத்தகை காலம் முடிந்தவுடன் இடமும் கட்டிடமும் இட உரிமையாளர்களுக்கு. அப்படி பேசுகிறவர்கள்தான் நலபை, யாபை எல்லாம்.

தோட்டங்களைப் பார்த்தவுடன் நலபை, யாபையெல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. பேராசை பெரு நஷ்டம். திரும்பி வந்து நிகழ்ச்சி நடக்கும் இடத்திலேயே அமர்ந்து கொண்டேன். 

எழுத்தாளர்கள் பாவண்ணன், சொக்கன் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தார்கள். அக்கம்பக்கத்துவாசிகள் நிறையப்பேர் குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தார்கள். நிசப்தத்தில் எழுதியிருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு சிலர் வந்திருந்தார்கள். ‘இலக்கியக் கூட்டமெல்லாம் நடத்துனா இத்தனை பேர் வர்றதில்லையே’ என்றார் எழுத்தாளர் பாவண்ணன். நாம ராவு ராவுன்னு ராவினா யார் சார் வருவாங்க என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அவ்வளவு கூட்டம். குழந்தைகளும் பெற்றவர்களுமாக அரங்கம் முழுவதும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

ஒவ்வொரு வாரமும் சனிக்கிழமையன்று நடத்துகிறார்கள். நான்கே நான்கு பேர் இருந்தாலும் கதை சொல்கிறார்கள். பாடல் பாடுகிறார்கள். குழந்தைகளே நாடகம் நடத்துகிறார்கள். அது போக தமிழ் சொல்லித் தருவதாகவும் சொன்னார்கள். மகி நந்தனுக்கும், யுவ நந்தனுக்கும் கன சந்தோஷம் - யுவ நந்தன் தம்பியின் மகன். மகி கூட்டத்தில் ஒரு கதை கூட சொன்னான். ஆறு மணிக்கு ஆரம்பித்து ஏழரை மணிக்கெல்லாம் முடித்துவிட்டார்கள். அவ்வளவு தூரம் நான்கு பேரும் பைக்கில் செல்வது சிரமம் என்பதால் வாடகைக்கார் ஒன்றைப் பிடித்திருந்தோம். நிகழ்ச்சி முடிந்தவுடன் பிரபுவின் வீட்டில் பாயசம் கொடுத்தார்கள். எல்லோரும் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவசர அவசரமாகக் கிளம்பி வர வேண்டியதாகிவிட்டது. மகிழ்வுந்துக்காரர் காத்திருக்கிறாரே என்றுதான் கிளம்பி வந்தோம். வரும் போது  ‘எல்லோரும் பேசிட்டு இருக்கும் போது நீங்க மட்டும் அவசரப்பட்டு கிளம்புவது பந்தா செய்யுற மாதிரி இருக்கு’என்றாள் வேணி. அடக்கடவுளே!

இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளை குழந்தைகள் வெகுவாக ரசிக்கிறார்கள். ஒன்றாக இணைந்து கதை கேட்பதற்கு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. கதை சொல்வதற்கான மேடை அமைகிறது. ஆடிப்பாடி வெகு சுவாரசியமாக நேரத்தைக் கழிக்கிறார்கள். பாவண்ணன் அழகிய கதையொன்றைச் சொன்னார். சொக்கன் அருமையாகப் பேசினார். பிரபுவும் ராஜேஷூம் கதைகளைச் சொல்லி குழந்தைகளோடு சேர்ந்து பாட்டெல்லாம் பாடுகிறார்கள். 

கிளம்பி வரும் போது ‘இனி எப்போ நடத்தினாலும் சொல்லுங்க அங்கிள்’ என்று ஏற்ப்பாட்டாளர்களில் ஒருவரான அருண் கார்த்திக்கிடம் மகி சொன்னான். இனி அவன் ஒவ்வொரு மாதமும் எங்களை நச்சரிக்கக் கூடும். 

அழகான கூட்டம் இது. நான்கைந்து தமிழ் குடும்பங்கள் இருந்தாலும் கூட போதும். எந்த ஊராக இருந்தாலும் இத்தகைய கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்யலாம். எனக்கும் ஆசையாக இருக்கிறது. வீட்டிற்கு அருகாமையில் இப்படியொரு கூட்டம் நடந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. ஒவ்வொரு முறையும் ஐநூறு ரூபாய் வண்டி வாடகையாகக் கொடுக்க முடியாது. ‘நானும் ஒரு கூட்டத்தை நடத்தட்டுமா?’ என்றேன். ‘முதல்ல சனி, ஞாயிறுல வீட்டுல இருங்க...அப்புறம் யோசிக்கலாம்’ என்று பதில் வந்தது. அடங்கிக் கொண்டேன். 

கூட்டத்தில் பஞ்சுமிட்டாய் என்ற சிறார் இதழையும் வெளியிட்டார்கள். அட்டகாசமான உள்ளடக்கம். இனி இதை அச்சு இதழாகவே கொண்டு வருவதற்கு நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் ஆவண செய்யலாம். எப்படியும் வாங்கிக் கொள்வார்கள். மூன்றாவது இதழை இணைப்பில் இலவசமாக தரவிறக்கம் செய்து கொண்டு வாசிக்கலாம்.

Sep 17, 2016

கதை கேளு

ஏழு அல்லது எட்டு வயது வரைக்கும் குழந்தைகளுக்கு நாம் கதைகளைச் சொல்ல வேண்டும். அதன் பிறகு அவர்களைக் கதை சொல்ல விட்டுவிட வேண்டும். எதையாவது சொல்லட்டும். இல்லாததும் பொல்லாததுமாக உளறட்டும். தவறேதுமில்லை. ஆனால் அவர்களால் யோசிக்க முடிகிறது என்பதும் யோசித்ததை வெளியில் சொல்ல முடிகிறது என்பதும்தான் முக்கியம். தொலைக்காட்சி, கணினி உள்ளிட்ட காணொளி ஊடகங்களில் பார்வையையும் கவனத்தையும் பொருத்திக் கொள்கிற குழந்தைகளுக்கான கற்பனைத் திறன் வளர்வதில்லை. யோசிப்பதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளையும் அடைத்துவிட்டு தமது போக்கில் ஊடகங்கள் குழந்தைகளை இழுத்துச் செல்கின்றன.

இளம் வயதில் குழந்தைகளின் பொழுதுபோக்கு எதுவாக இருப்பினும் அது அவர்களை யோசிக்கச் செய்ய வேண்டும். ‘ஒரு வண்டு பறந்துச்சாமா’ என்று கதையாக வாசிக்கும் போது அல்லது கேட்கும் போது ‘வண்டு என்ன நிறம்? எப்படி இருக்கும்? எப்படி பறக்கும்?’ என்று ஆயிரம் கேள்விகளுக்கான பதில்களை குழந்தையின் மனம் யோசிக்கும். அதையே திரைகளில் காணும் போது கண்ணால் பார்ப்பதைத் தவிர எதையும் யோசிப்பதில்லை. அதனால்தான் கதைகளை வாசிப்பதும் கேட்பதும் மிக முக்கியம். அவர்களின் மனச் சிறைகளை உடைத்து நொறுக்குகிற வித்தை கதைகளுக்கு இருக்கிறது.

கதை சொல்லத் தொடங்குகிற குழந்தையின் ஆளுமை உருவாக்கம் மிக எளிதாக நடந்துவிடுகிறது. நான்கு பேர் இருக்குமிடத்தில் வெட்கமின்றி பேச முடிகிறது. தனது உடல்மொழியை இலாவகமாக மாற்றத் தெரிகிறது. கற்பனையின் ஓட்டத்தோடு பயணிக்க முடிகிறது. இப்படி நிறையச் சொல்லலாம். முன்பெல்லாம் குழந்தைகளை அமர வைத்து கதை சொல்கிறவர்கள் கிராமங்களில் இருந்தார்கள். மரங்களின் கீழாகவும், கோயில் முற்றங்களிலும் அமர்ந்து கதைகளைச் சொல்வார்கள். சிறார்கள் தாங்கள் விளையாடுமிடத்தில் கூடி அவர்களாகவே கதைகளை அளப்பார்கள். இவை தவிர ஊர்களில் குழந்தைகளுக்கான நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டேயிருந்தன. இப்பொழுது அவையெல்லாம் அருகிவிட்டன. அருகிவிட்டன என்பதைவிடவும் சுத்தமாகவே எதுவுமிருப்பதில்லை என்பது சரியாக இருக்கும். மூன்று வயதில் வீடியோகேம் விளையாடத் தொடங்கும் குழந்தை ஐந்து வயதில் பெரிய கண்ணாடி ஒன்றை அணிந்து கொண்டு கணினியில் விளையாடத் தொடங்குகிறது. சக குழந்தைகளுடன் பேசுவதைவிடவும் கார்ட்டூன் கதாபாத்திரங்களுடன்தான் அதிகம் பேசுகிறார்கள்.

விட்டுக்கொடுத்தல், சக குழந்தைகளின் கிண்டல்களை விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளும் போக்கு போன்ற பால்யத்தின் அத்தனை நல்ல விஷயங்களையும் குழந்தைகள் மெல்ல மெல்ல இழந்து வருகின்றனர் என்றுதான் தோன்றுகிறது. வெறும் படிப்பும் ஒலிம்பியாட் தேர்வும் சோட்டாபீமும் மட்டுமே குழந்தைப் பருவத்தை கவ்விக் கொள்கின்றன. 

நாகரிகமும் அவசரவாழ்வும் சிதைக்கும் குழந்தமையை மெல்ல மெல்ல மீட்டெடுக்கும் சிறு சிறுமுயற்சிகள் ஆங்காங்கே நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

பெங்களூரில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்வாசிகள் தொடர்ந்து சிறார்களுக்கான கூட்டங்களை நடத்துகிறார்கள். வரத்தூர் பக்கமாக தூபரகள்ளி என்கிற இடத்தில் அடுக்ககம் இருக்கிறது. குழந்தைகளை அழைத்து வைத்து கதை சொல்லி அவர்களைச் சிரிக்க வைத்து மகிழ்வூட்டி என்று மாதமொரு முறையாவது அழைப்பு கண்ணில்படுகிறது. இந்த மாதத்திற்கான கூட்டம் நாளை நடைபெறுகிறது. அவர்களே பஞ்சுமிட்டாய் என்று சிறார்களுக்கான சிற்றிதழ் ஒன்றையும் நடத்துகிறார்கள். தமிழ் இதழ். அடுக்ககவாசிகள் ஆளாளுக்கு ஒரு வேலையை இழுத்துப் போட்டுச் செய்து இதழின் பணியை முடித்து வெளியிடுகிறார்கள். நாளைக்கு மூன்றாம் இதழ் வரப் போகிறது. இதழின் பெயர் பஞ்சுமிட்டாய்.

எழுத்தாளர்கள் பாவண்ணனும் சொக்கனும் நிகழ்வில் கலந்து கொள்கிறார்கள். 

சொக்கனின் மகள்கள் நங்கையும் மங்கையுமே அட்டகாசமான கதை சொல்லிகள். அவர்களது கதைகளை ஏதாவதொரு இடத்தில் தொடர்ந்து வாசிக்க முடிகிறது. நூலைப் போல சேலை. தந்தையைப் போல பிள்ளைகள். இருவரையும் சொக்கன் அழைத்துவருவார் என நினைக்கிறேன். ‘பெங்களூர்ல தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கு எந்த நிகழ்ச்சியும் சொல்லிக்கிற மாதிரி இல்ல சார்’ என்று வருந்துகிறவர்கள் குழந்தைகளை அழைத்துச் செல்லலாம்.

ஞாயிறு மாலையொன்றில் நண்பர்களைச் சந்தித்த மாதிரியும் இருக்கும். குழந்தைகள் விளையாடியபடியே கதை கேட்ட மாதிரியும் இருக்கும்.

நாள்:
செப் 18, மாலை 6 மணி

இடம்: 
ஆஷிஷ் ஜெ‌கே அபார்ட்மெண்ட்ஸ், தூபரகள்ளி எக்ஸ்டென்டெட் ரோடு,
வரத்துர் ஹோப்லி,
பெங்களூர் - 560066

தொடர்புக்கு: 
பிரபு - 9731736363 
அருண் கார்த்திக்: 9902769373 
ராஜேஷ் : 9740507242 
ஜெயக்குமார் : 9008111762

Sep 16, 2016

விழா

பெங்களூரில் உள்ள தனியார் கல்லூரியில் ஒவ்வொரு வருடமும் குழந்தைகள் தினத்தை முன்னிட்டு நிகழ்வு ஒன்றை நடத்துகிறார்கள். கடந்த முறை ஹெச்.ஐ.வியால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை அழைத்து வைத்து அவர்களுக்கான ஒரு மகிழ்வூட்டும் விழாவை நடத்தினார்கள். அந்தக் குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர் இல்லை. ஒரு ஆசிரமத்தில் தங்கியிருக்கிறார்கள். நிகழ்வில் கலந்து கொண்ட  குழந்தைகளுக்கு படு உற்சாகம். விருந்து, குட்டி அன்பளிப்பு என்றெல்லாம் ஜமாய்த்து அனுப்பி வைத்தார்கள். நிகழ்வுக்கான மொத்தத் தொகையையும் கல்லூரி மாணவர்கள் திரட்டினார்கள். தெரிந்த கடைகள், வணிக நிறுவனங்கள், தனிமனிதர்கள் என்று யாரையும் விட்டு வைக்காமல் வசூல் நடத்தி நிகழ்ச்சியை நடத்தினார்கள். இதன் மூலமாக கல்லூரி மாணவர்களின் சமூகப் பொறுப்பு கூடுமென நிர்வாகம் எதிர்பார்க்கிறது. சரியான எதிர்பார்ப்புதான். தங்கள் வீட்டு நிகழ்ச்சியைப் போல முழுப் பொறுப்பையும் மாணவர்கள் எடுத்திருந்தார்கள். ஒவ்வோர் குழந்தையையும் தாங்கு தாங்கென்று தாங்கினார்கள்.

அந்நிகழ்வுக்காக சில வேலைகளைச் செய்து கொடுத்திருந்தேன். இந்த வருடமும் அழைத்திருக்கிறார்கள்.

நிகழ்வுக்கான செலவு பணத்தை கல்லூரி மாணவர்களே திரட்டிவிடுகிறார்கள் என்பதால் அவர்களுக்கு உதவியாக நின்றால் மட்டும் போதும்- வழிகாட்டி மாதிரி. பிறவற்றை அவர்களே பார்த்துக் கொள்வார்கள். இந்த வருடத்திற்கான திட்டம் தயாராக இருக்கிறது. கல்லூரி மாணவர்களில் பத்து பேர் ஓர் அணியாகச் செயல்பட வேண்டும். நான்கு அல்லது ஐந்து குடிசைப்பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அங்கேயிருந்து தலா பத்து மாணவர்களைக் கண்டறிந்து அவர்களுக்கான எதிர்காலம் குறித்தான புரிதலை உருவாக்குகிற திட்டம் இது. பெங்களூரின் குடிசைப்பகுதிகள் குறித்து எனக்கு ஓரளவுக்கு புரிதல் உண்டு. அலுவலகம் முடிந்தவுடன் வீடு வீட்டிலிருந்து கிளம்பி அலுவலகம் என்றிருக்க மாட்டேன். சில நாட்களில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு சில தன்னார்வலர்களுடன் சேர்ந்து கற்பித்தல், தூய்மைப்படுத்துதல் உள்ளிட்ட வேலைகளைச் செய்ததன் வழியாக உருவான புரிதல் இது. குடிசைப்பகுதி மாணவர்கள் சிலருடனும் நல்ல பழக்கம் உண்டு. அதனால் சரியாகச் செய்ய முடியும் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

இந்த ஊரின் குடிசைப்பகுதிகளில் வசிப்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் தமிழர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். தமிழில் பேசுவார்களே தவிர எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. ஒன்றிரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முன்பாக இங்கே குடியேறியவர்களாக இருக்கக் கூடும். மார்கெட்டுகளில் காய்கறி விற்றல், நிறுவனங்களில் தூய்மைப்பணியாளர்கள் உள்ளிட்ட கடைநிலை வேலைகளைச் செய்கிறவர்கள் அதிகம். உள்ளூர் ரவுடிகளிடம் அடியாளாக இருக்கிறவர்கள் குறித்தும் கூட முன்பு எழுதியிருக்கிறேன். இந்தத் தலைமுறையில் ஒன்றிரண்டு பேர் தப்பி கால் செண்ட்டர் உள்ளிட்ட இடங்களில் வேலை செய்கிறார்கள்.

இத்தகைய குடிசைப்பகுதியிலிருந்து படித்துக் கொண்டிருப்பவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களை நிகழ்வுக்கு அழைத்து வொர்க்‌ஷாப் நடத்தும் போது அவர்களை சலிப்படையச் செய்யாமல் பேச வேண்டும். அது மிக முக்கியம். சில மாதங்களுக்கு முன்பாக பத்து குடிசைப்பகுதி மாணவர்களை மட்டும் வைத்து சிறிய அளவிலான வொர்க்‌ஷாப் ஒன்றை நடத்திய போது தெரியாத்தனமாக ஒரு கல்லூரி பேராசிரியரை அழைத்து வந்துவிட்டார்கள். அவர் அறுத்த அறுப்பில் பத்து மாணவர்களும் மரணக் கடுப்பாகிவிட்டார்கள். இனி எந்தக் காலத்திலும் என்னை நம்பி அந்தப் பத்து பேரும் வர மாட்டார்கள் என்று சத்தியம் கூடச் செய்வேன். அதனால் இந்த முறை ரம்பத்தையெல்லாம் உள்ளே விடக் கூடாது என்பதில் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறேன். 

முதலில் குடிசைப்பகுதிகளிலிருந்து மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தல், அதே சமயத்தில் மாணவர்களிடம் பேசுவதற்குத் தோதான பேச்சாளர்களை அணுகுதல் என்று சில முக்கியமான வேலைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் இரு மாத காலம் அவகாசம் இருக்கிறது. இந்த அவகாசத்தில் மாணவர்களுக்கான வொர்க்‌ஷாப் ஒன்றைச் செயல்படுத்த முடியும் என்று நினைக்கிறவர்கள், இத்தகைய செயல்பாடுகளில் ஆர்வமிருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும். வெளியூரிலிருந்து வர வேண்டாம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். பெங்களூருவாசிகளாக இருந்தால் செளகரியமாக இருக்கும். அதெல்லாம் பிரச்சினையில்லை என்று சொல்லி கலந்து கொள்வதில் வெகு ஆர்வமாக இருந்தால் தடையேதும் போடவில்லை. வருக. நாற்பது மாணவர்களில் பத்து மாணவர்களை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்திவிட்டாலும் கூட அது மிகப்பெரிய சாதனையாக இருக்கும்.  

எனக்குத் தெரிந்த வகையில் இத்தகைய மாணவர்களில் பத்து அல்லது பனிரெண்டாம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு ஒரு காதலியைக் கண்டுபிடித்து தலை முடியை கோக்குமாக்காக மாற்றிவிட்டுச் சுற்றுகிற இளைஞர்கள்தான் அதிகம். அவர்களிடம் அறிவுரையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் ‘ஆமாவா? பேஜார் பண்ணாதீங்க சார்’ என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுவார்கள். அதனால்தான் வொர்க்‌ஷாப் குறித்து மிகுந்து மெனக்கெட வேண்டியிருக்கிறது. சலிப்பில்லாமல் இருக்க வேண்டும்; அதே சமயம் உபயோகமானதாக இருக்க வேண்டும். 

கல்லூரி மாணவர்களே குடிசைப்பகுதிகளைத் தேடி சரியான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கட்டும் என்பது கூட அவர்களும் களத்தில் இறங்கிப் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பாக அமையட்டும் என்கிற காரண காரியத்தோடுதான். அதற்காகவே முழுமையான ஈடுபாடுடைய பத்து மாணவர்களைத் தேர்தெடுப்பதாக கல்லூரியில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

முழுமையான திட்டவடிவத்துடன் விரிவாக எழுதுகிறேன். பெங்களூரைப் போலவே பிற ஊர்களிலும் யாரேனும் செயல்படுத்த விரும்பினால் உதவக் கூடும். 

                                                                 ***

தொடுதிரை வகுப்பறை திறப்புவிழாவின் நிழற்படங்களை அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். நிகழ்வுக்குச் செல்லும் போது பைக்கை வெளியிலேயே நிறுத்திவிட்டுப் போனால் மாணவர்களை வைத்து பூச்செண்டெல்லாம் கொடுத்து சிரிப்பு வர வைத்துவிட்டார்கள். விழாவில் பேசும் போது அதைத்தான் பேசினேன். ‘இன்னைக்கு நீங்க விழா நடத்துறீங்க. இந்த மனசு குரங்கு மாதிரி. அடுத்த ஸ்கூலுக்கு கொடுக்கும் போதும் விழா நடத்துவாங்களான்னு எதிர்பார்க்க ஆரம்பிச்சுடும்...அது சரிப்பட்டு வராது..அப்படி ஏங்க ஆரம்பித்தால் சோலி சுத்தம் என்று அர்த்தம். நம்முடைய மொத்த நோக்கமும் சிதைந்து புகழ் போதையில் வசமாகச் சிக்கிக் கொள்வோம். பாராட்டுகிற சமயத்திலேயே சிரித்துவிட்டு கடந்துவிட வேண்டும். நாம் நாமாகவே இருக்க அதுதான் ஒரே உபாயம்’ என்ற போது அவர்களும் சிரித்தார்கள்.

நிழற்படங்களை நிசப்தம் தளத்தில் பதிவு செய்யச் சொன்னார்கள். அது ஒன்றும் பெரிய காரியமில்லை. பதிவு செய்துவிடலாம். பெருமையாக மனதுக்குள் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் சிரித்தபடியே கடந்துவிட வேண்டியதுதான்.

நீங்களும் சிரிப்பதற்காக...

                                            வைரவிழா முதல்நிலைப்பள்ளி

1) ராஜாதி ராஜ...ராஜ கம்பீர...காத்தவராயன் பராக் பராக்..


2) மனசுக்குள்ள என்ன நினைச்சாரோ? மேலே பார்த்து காக்கா ஓட்டுறாரு...


3) எதுக்கு வம்பு? ஓரமாக நின்று கொள்வதுதான் உசிதம்


**********

திரேசாள் பள்ளி


1) முன்னாடி வர்றவங்க மாவட்ட கலெக்டர் பின்னாடி வர்றது அப்பாடக்கர்....


2) இருக்கிற இடம் தெரியாம இருந்துட்டு போய்டுவோம்டா...


3) ஒரு மை நீட்டினாவே ஒரு மணி நேரம் அளப்பேன்..மூணு மைக்..நீட்டுனவங்க காதில் ரத்தம் வராத குறைதான்...