Aug 17, 2016

அவநம்பிக்கைக்கு அப்பால்

தற்கொலை செய்து கொள்ள விரும்புவதாக சொல்வதற்காக யாராவது அலைபேசியில் அழைத்தால் என்ன சொல்லித் தேற்றுவது? முதலில் நடுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அழைப்பவரின் நடுக்கத்தை இல்லை- நம் நடுக்கத்தை. அவர் போய்ச் சேர்ந்த பிறகு அலைபேசியை எடுத்து நோண்டினால் கடைசியாக அழைத்த எண் நம்முடையதாக இருந்துவிட்டால் சோலி சுத்தம். ‘யாருன்னே தெரியாதுங்க’ என்று சொன்னால் மட்டும் நம்பி விட்டுவிடுவார்களா? உள்ளே வைத்து சென்று பூஜை, புனக்ஸ்காரங்களை எல்லாம் முடித்துவிட்டுத்தான் வெளியே அனுப்புவார்கள். 

அழைத்தவரிடமும் நேரடியாக ‘எனக்கு எதுக்குங்க ஃபோன் செஞ்சீங்க?’ என்று வெளிப்படையாகக் கேட்கவும் முடியாது. அவரே உடைந்து போய் இருக்கிறார். சங்கடம்தான்.

அப்படியொரு சங்கடம்.

அழைத்திருந்தவருக்கு நிறையப் பிரச்சினைகள். எதிரிகள். ஒரு அடி மேலே சென்றாலும் இழுத்துவிடுவதற்கு நூறு பேர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். மீளவே முடியாத கடன். குடும்பச் சிக்கல்கள். உறவுகளிடம் கெட்ட பெயர். கைவிட்டுவிட்ட நண்பர்கள். இனி வாய்ப்பே இல்லை. அதனால் செத்துவிடுவதுதான் முடிவு என்ற சூழலுக்கு வந்திருக்கிறார். அவர் சொல்லச் சொல்ல பதற்றமாகத்தான் இருந்தது. 

மீளவே முடியாதா என்ன? அப்படியெல்லாம் இல்லை. நாமாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். எல்லாவற்றுக்குமே மனசுதான் காரணம். அதில் மட்டும் தெம்பிருந்து ‘எழுந்திரு’ என்று சொன்னால் எவ்வளவு பெரிய சுமையாக இருந்தாலும் புரட்டி வீசிவிட்டு எழுந்துவிட முடியும். திரும்பத் திரும்ப ‘எழுந்திரு; உன்னால் முடியும்’ என்று நம் மனசு சொல்லிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அதற்கான தெம்பை மட்டும் இழந்துவிடவே கூடாது. அதற்கு ஒரே உபாயம்தான். வெற்றி வரும் போதெல்லாம் நமக்கு கீழே இருப்பவர்களைப் பார்க்க வேண்டும்; தோல்வியடையும் போதெல்லாம் நம் துறையில் நமக்கு மேலே இருப்பவர்களை பார்க்க வேண்டும். அவன் வெல்லும் போது நமக்கு என்ன? அவன் உயரும் போது நாம் எங்கே தள்ளாடுகிறோம்? எல்லா சூட்சமமும் நம் மனக்கணக்கில்தான் இருக்கிறது.

எங்கள் ஊரில் ஒருவர் இருக்கிறார். எப்பொழுதோ நிகழ்ந்த சாலை விபத்துக்குப் பிறகாக கழுத்துக்குக் கீழாக வேலை செய்வதில்லை. பல வருடங்களாகவே இப்படித்தான் இருக்கிறார். உடலின் கழிவுகளை வெளியேறுவது கூட இயற்கையாக நடக்காது. யாராவது ஒருவர் வயிற்றின் மீது கை வைத்து அமுக்க வேண்டும். ஆனாலும் மனிதர் ஓய்வதேயில்லை. கட்டிட ஒப்பந்ததாரராக இருக்கிறார். தள்ளுவண்டியில் அமர வைத்து ஜீப்பில் ஏற்றி இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறார்கள். கண்கள் பார்க்கும். மூளை யோசிக்கும். வாய் உத்தரவிடும். ஏகப்பட்ட கட்டிடங்கள் கட்டியிருக்கிறார். பல கோடி ரூபாய் சொத்து சேர்த்திருக்கிறார். இந்த கதாபாத்திரம் புனைவு இல்லை. கோபிக்குள் நுழைகிற இடத்தில் இடதுபக்கம் பார்த்தால் மிகப்பெரிய வணிக வளாகம் இருக்கும். அவருடையதுதான்.

‘மனுஷன்னா இப்படி இருக்கணும்...இரும்பு மாதிரி’ என்று நினைக்கிற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற மனுஷன் அவர். இரும்பு என்று சொல்வதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. ரத்தன் டாடா சொன்னது- இரும்பை வேறு எந்தப் பொருளாலும் அழித்துவிட முடியாது. இரும்பு அழிய வேண்டுமென்றால் துருப்பிடித்து அதுவாகவே அழிந்தால்தான் உண்டு. இதேதான் நமக்கும். நம் சிந்தனை சிதைந்து நாமாகவே அழிந்தால்தான் உண்டு. நாம் உறுதியாக நின்றுவிட்டால் எப்பேர்ப்பட்டவனாலும் நம்மை அழித்துவிட முடியாது. எவ்வளவு பெரிய சோதனையாலும் நம்மை வீழ்த்திவிட முடியாது. நாம் முடங்குவதாகவும், தோற்பதாகவும் உருவாகிற தோற்றங்கள் எல்லாம் தற்காலிகமானவை. எந்த வெற்றியும் நிலையானது இல்லை; எந்தத் தோல்வியும் நிரந்தரமானது இல்லை. இன்றைக்கு வேண்டுமானால் எதிரியின் கை ஓங்கி இருக்கலாம். நம் துக்கத்தின் அளவு உயர்ந்து இருக்கலாம். அது நிரந்தரமான ஓங்குதல் இல்லை. அது வலிமையான துக்கமில்லை. முறுக்கிக் குத்தினால் அவன் கை தானாக கீழே இறங்கும். துக்கத்தின் சுவடு நிச்சயமாகக் கரையும்.

எனக்கு எப்பொழுதெல்லாம் மனம் சோர்வடைகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் இத்தகைய மனிதர்களைத்தான் நினைத்துக் கொள்கிறேன். காய்ச்சல் வந்துவிட்டது; உடலில் சர்க்கரை அதிகரித்துவிட்டது; ப்ரஷர் ஏறிவிட்டது என்று முடங்கிக் கொள்வதற்கும் சிறகுகளைச் சுருக்கிக் கொள்வதற்கும் ஆயிரம் காரணங்களைத் தேடுகிறவர்களுக்கு இவரைப் போன்றவர்கள்தான் டானிக் பாட்டில்கள். 

என்னதான் ஆகிவிடும்? ஒரு கை பார்த்துவிடலாம்.

இங்கு யாருக்குத்தான் பிரச்சினையில்லை? எறும்பிலிருந்து யானை வரைக்கும் அத்தனை உயிரினங்களுக்கும் பிரச்சினைகள்தான். மனிதர்கள்தான் எல்லாவற்றையும் மண்டையில் ஏற்றி நாளை எப்படிச் சமாளிப்பது? நாளைக் கழித்து எப்படிச் சமாளிப்பது? அடுத்த ஆண்டு என்ன செய்வது என்று ஆயிரத்தெட்டுக் குழப்பங்களில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாகிறோம். எல்லாவற்றையும் சற்றே ஒதுக்கி வைத்துப் பார்ப்போம். இன்றைய கணத்தை வாழ்ந்து பார்க்கலாம். இன்றைய தினத்தில் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைச் செய்யலாம். நாளை நடப்பதை நாளை பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

செத்துப் போவது பெரிய காரியமே இல்லை. ஒன்றரை நிமிட வேலைதான். அதோடு எல்லாம் முடிந்தது. ஆனால் இனி எந்தக் காலத்திலும் இந்த பூமியில் வாழ்வதற்கான வாய்ப்பே கிடைக்கப் போவதில்லை. அவ்வளவு சீக்கிரமாக முடித்துக் கொள்வதற்காக இவ்வளவு சிரமப்பட்டோம்? நம் அத்தனை சுமைகளையும் துன்பங்களையும் தூக்கி நம்மைச் சார்ந்தவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போவதுதான் நம் பிறப்பின் அர்த்தமா?

ஓர் எறும்பைப் பிடித்துத் தண்ணீரில் போட்டால் அது கடைசி மூச்சு வரைக்கும் போராடிப் பார்த்துவிட்டுத்தான் சாகிறது. ஒரு மீனைத் தூக்கி தரையில் வீசினால் அதுவும் கடைசி மூச்சு வரைக்கும் தம் கட்டி பார்த்து விடுகிறது. மனிதர்கள் நமக்கு என்ன? நாம் மட்டும் ஏன் இடையிலேயே மூச்சை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்?

நம்மிடம் உயிர் இருக்கிறதா? தெளிவான சிந்தனை இருக்கிறதா? அது போதும். எல்லாவற்றையும் சமாளித்துவிடலாம். எவன் எதிர்த்தாலும் மோதிப் பார்த்துவிடலாம். நம்பிக்கைதான் சார் வாழ்க்கை. கடைசி வரைக்கும் முயற்சித்துப் பார்த்துவிட்டேன் இனி வாய்ப்பில்லை என்று சொல்வதே கூட அவநம்பிக்கைதான். அதை உடைத்து நொறுக்கினால் போதும். அந்தச் சுவருக்கு அப்பால் காத்திருக்கும் வெற்றி நமக்குத்தான்.

3 எதிர் சப்தங்கள்:

சேக்காளி said...

//நிறையப் பிரச்சினைகள். எதிரிகள். ஒரு அடி மேலே சென்றாலும் இழுத்துவிடுவதற்கு நூறு பேர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். மீளவே முடியாத கடன். குடும்பச் சிக்கல்கள். உறவுகளிடம் கெட்ட பெயர். கைவிட்டுவிட்ட நண்பர்கள். இனி வாய்ப்பே இல்லை.//
இத்தனையையும் அனுபவத்திருக்கிறேன்.

ELEKTRO KRAFTS said...

சரியா சொன்னிங்க

தங்கம் பழனி said...

அருமையான சொன்னீங்க. மனசில் மட்டும் நம்பிக்கை உடையாமல் இருந்தால் போதும். எவ்வவளவு பெரிய சிக்கல்களையும், பிரச்னைகளையும் தூள் தூளாக்கி விடலாம். தேவை மன தைரியம் மட்டுமே.