Aug 31, 2016

வாசிப்பு

தான் வாசிக்கிற அல்லது வாசித்த புத்தகங்களைப் பற்றித் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறவர்களை மனதுக்கு வெகுவாகப் பிடிக்கிறது. தமிழில் அந்தப் பணியை இடையறாது செய்து கொண்டிருப்பவர்களில் ஒருவரைச் சுட்டிக் காட்ட வேண்டுமானால் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் முதல் இடத்தில் இருப்பார். வாசிப்பு குறித்து அவர் பேசுவதைக் கேட்பதும் எழுதுவதை வாசிப்பதும் வாசிப்பு நோக்கி வெகுவாக ஈர்த்துவிடும். ஒருவிதமான தூண்டல் அது. பத்து நாட்களுக்கு முன்பாக சமீபத்தில் தான் வாசித்த புத்தகங்கள் குறித்துப் பேசினார். கூட்டம் தொடங்கி சற்று நேரம் கழித்துத்தான் செல்ல முடிந்தது. ஆனால் அட்டகாசமான பேச்சு. சுருதி டிவியினர் பதிவு செய்து யூடியூப்பில் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். ஒன்றரை மணி நேரம் பார்க்க வேண்டும். ஆனால் நேரம் கிடைக்கும் போது கேட்க வேண்டிய முக்கியமான பேச்சு.


வாசிப்பு பற்றிய சந்தேகங்களும் சிரமங்களும் நிறையப் பேருக்கு இருக்கிறது. ‘நேரமில்லை’ ‘நெட்டில் படிப்பது மட்டும்தான்’ என்று ஏதாவதொரு விளக்கம் சொல்கிறவர்களிடம் சொல்வதற்கு ஒன்றேயொன்றுதான் இருக்கிறது- வாரம் ஒரு புத்தகத்தை வாசித்துவிடுவதை இலக்காக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான். இணையத்தில் வாசிப்பது தவறில்லை. ஆனால் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமான மேய்ச்சலை ‘வாசிப்பு’ என்று கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. வாசிப்பு என்பது ஒரு முழுமையான புத்தகமாக இருத்தல் அவசியம். அது நாவலாகவோ, சிறுகதையாகவோ, அபுனைவாகவோ அல்லது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். ஆனால் முழுமையாக வாசிக்கிற அனுபவம் தனித்துவமானது. நமக்குள் உருவாக்குகிற திறப்புகள் முக்கியமானவை.

நேரமிருக்காதுதான். குடும்பம், வேலை, ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் என்று ஆயிரத்தெட்டு பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் தாண்டி நமக்கே நமக்கான செயல் என்று ஏதாவது இருக்க வேண்டுமல்லா? காமிக்ஸ் புத்தகங்கள் வாசிக்கும் போதும், சித்திரக் கதைகள் வாசித்த போதும் நமக்கு போரடித்திருக்காது. ஆனால் இப்பொழுது ‘படிக்கவே போரடிக்குது’ என்று சாவகாசமாகச் சொல்ல முடிகிறது. காரணம் reading pleasure என்பதைத் தாண்டி வேறு காரணங்களுக்காக வாசிக்க ஆரம்பிக்கிறோம். Peer Pressure. அறிவை வளர்க்க வாசிக்க வேண்டும்; பெருமை பேசிக் கொள்ள வாசிக்க வேண்டும் என்று ஏதாவதொரு காரணத்தினால் நம் மனநிலைக்கும் அறிவுநிலைக்கும் ஒத்துவராத புத்தகங்களை வாசிக்கும் போதுதான் நம்மையுமறியாமல் போரடிக்கிறது.

இப்படியாக வாசிப்பை விட்டு தூரம் சென்ற பிறகு புத்தகங்கள் என்பவை வெறும் பண்டங்களாகிப் போகின்றன. வாசிக்கிறோமோ இல்லையோ- சேகரிப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோம். 

அவர்கள் சொன்னார்கள் இவர்கள் சொன்னார்கள் என்று கண்டதையும் வாசிக்க வேண்டியதில்லை. நமக்கு எது பிடிக்குமோ, எதைப் படித்தால் சந்தோஷமாக இருக்குமோ அதை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தால் ‘போரடிக்கிற’ பிரச்சினையே வராது. இங்கே புத்தக விமர்சனத்தில் கூட ஆயிரத்தெட்டு அரசியல் உண்டு. புத்தகப் பரிந்துரைகளில் கூட நூதனமான சூட்சமங்கள் உண்டு. அதனால் பரிந்துரைகள், விமர்சனங்கள் போன்றவற்றை புத்தகத்திற்கான அறிமுகமாக மட்டும் எடுத்துக் கொண்டால் போதும். ‘ஓ! இப்படியொரு புத்தகம் வந்திருக்கிறது’ என்கிற அளவிலான அறிமுகம். அவ்வளவுதான். அதற்கு மேலாக இவற்றைப் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

நம்முடைய சந்தோஷம், விருப்பம் தாண்டி வேறு சில தளங்களில் உள்ள புத்தகங்களை வாசிக்க விரும்பும் தருணங்களில் நானொரு உபாயத்தைக் கையாள்வதுண்டு. கலவையான வாசிப்பு. உதாரணமாக தற்பொழுது ரங்கநாயகம்மாவின் புத்தகத்தையும் தரம்பாலின் புத்தகத்தையும் ஒரு சேர வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ரங்கநாயகம்மா மார்க்ஸியவாதி. அவரது சாதியப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு - புத்தர் போதாது அம்பேத்கரும் போதாது மார்க்ஸ் அவசியத் தேவை என்கிற புத்தகத்தை கொற்றவை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். நானூறு பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகம் எண்பது ரூபாய்தான். அதுவே ஆச்சரியம்தான். நூறு பக்க புத்தகத்தை நூற்றுப் பத்து ரூபாய்க்கு விற்கிற காலகட்டத்தில் இம்மாம்பெரிய புத்தகத்தை இத்தினியூண்டு விலைக்கு விற்கிறார்கள். 

அம்பேத்கரை மையமாக வைத்து தொடங்கும் புத்தகம் மெல்ல மெல்ல அவரை வாருகிறது. காந்தியையும் விட்டு வைப்பதில்லை. விவேகானந்தரையும் விட்டு வைப்பதில்லை. ரங்கநாயகம்மாவுக்கு கிட்டத்தட்ட எண்பது வயது. பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தெலுங்குப் பத்திரிக்கையொன்றில் தொடராக வந்து அதன் பிறகு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சமீபத்தில் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. மொழிபெயர்ப்பில் தங்குதடையே இல்லை. அந்தவிதத்தில் கொற்றவையை மனதாரப் பாராட்ட வேண்டும். மிகச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார். இப்படி காந்தியையும், விவேகானந்தரையும் வாரும் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவ்வப்போது தரம்பாலின் ‘காந்தியை அறிதல்’ புத்தகத்தையும் புரட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். 

ரங்கநாயகம்மா காந்தியைக் குறிப்பிடுகிற இடங்களில் மகாத்மாக்கள் என்று நக்கல் தொனியில் குறிப்பிடுகிறார் என்றால் அவருக்கு முற்றிலும் எதிர்திசையில் தரம்பால் நிற்கிறார். காந்தியவாதி. காந்தியைக் கடவுளுக்கு இணையாகக் கருதுகிறவர். லண்டனில் மனைவி ஆசிரியையாக பணி புரிந்து கொண்டிருந்த சமயத்தில் பெரிய பொருளாதார வசதி இல்லையென்றாலும் இங்கிலாந்து நூலகங்களில் காந்தி குறித்தான தரவுகளைத் தேடி அவற்றை ஒளிப்பிரதி செய்தால் செலவாகும் என்று கைகளாலேயே குறிப்புகளாகக் எழுதி பல்லாயிரக்கணக்கான பக்கங்களைச் சேகரித்த மனிதர். அவர் எழுதிய காந்தியை அறிதல் புத்தகத்தில் காந்தியைப் பற்றிய விரிவான உரையாடல் அவசியம் என்று ஆதங்கப்படுகிறார். ஐம்பதாயிரம் பக்கங்களை எழுதிக் குவித்திருக்கும் காந்தியின் பெரும்பான்மையான கருத்துக்கள் இன்னமும் விரிவாக விவாதிக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார். 

இத்தகைய கலவையான வாசிப்பின் வழியாக நிதானம் தவறிவிடாமல் இருக்க முடிகிறது. ஒரேயடியாக மார்க்ஸ் பக்கமும் சாயாமல் காந்தியையும் கொண்டாடாமல் அதே தருணத்தில் இரண்டு பேரையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. சலிப்பும் இல்லை. ஒரே வாரத்தில் இந்த இரண்டு புத்தகங்களையும் வாசித்துவிட முடியாது. ஆனால் மூன்று நாட்களுக்கு நூறு பக்கங்கள் என்பது என் இலக்கு. அதிகபட்சம் ஒரு நாளைக்கு ஒரு மணி நேரம் முதல் இரண்டு மணி நேரம் வாசிப்பதற்கென ஒதுக்குகிறேன். இதைப் பீற்றலுக்காகச் சொல்லவில்லை. சமீபத்தில் சந்தித்த இரண்டு மூன்று ஐடி நண்பர்கள் தங்களுக்கு புத்தகம் வாசிப்பதில் இருக்கும் சிரமங்களைச் சொன்னார்கள். அவை பலருக்கும் பொதுவான சிரமங்கள். அறிவுரை சொல்லுமளவிற்கு இல்லையென்றாலும் தனிப்பட்ட அனுபவங்களிலிருந்து சிலவற்றைச் சொல்ல முடியும். அலைபேசியையும், கணினியையும் சற்று தள்ளி வைத்துவிட்டு ஒரு மணி நேரத்தை ஒதுக்குவது பெரிய காரியமில்லை. மிக எளிதுதான். முயற்சித்துப் பார்க்கலாம்.

Aug 30, 2016

சுதந்திரம்

எந்த வேலையும் இல்லாமல் சென்னையைச் சுற்றுவது ஒருவிதமான இன்பம் தரக் கூடியது. ஆனால் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வாய்ப்பதேயில்லை. யாரையாவது சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அதற்காக ஏதேனும் முன் தயாரிப்புகளுடன் வர வேண்டியிருக்கும். பெரும்பாலும் ஏதாவதொரு யோசனையோடுதான் பேருந்துகளில் பயணம் நிகழும். கடந்த வாரம் மட்டும் அப்படியில்லை. இரண்டு கூட்டங்களில் பார்வையாளனாகக் கலந்து கொள்வது மட்டும்தான் எண்ணம். தயாரிப்புகளும் முன் முடிவுகளும் யோசனைகளும் அவசியமேயில்லை என்பதால் காற்றில் பறக்கிற சிறகு மாதிரி மனம் இருந்தது. பேருந்தில் பாடல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. முதல் சில வரிசைகளுக்கு மட்டும் கேட்கும்படியான ஒலி அது. ஓட்டுநருக்கு அருகாமையில் அமர்ந்திருந்தேன். அவரும் நடத்துநரும் நிறையக் கதைகளைப் பேசிக் கொண்டே வந்தார்கள். பெரும்பாலும் அவர்களது சக பணியாளர்களைப் பற்றிய கதைகள். மாதத்தில் இருபது நாட்களாவது இரவில் வண்டி ஓட்டுகிறார்கள். இதே நடத்துநரும் இதே ஓட்டுநரும்தான் இணையாக இருப்பார்களாம். தூக்கத்தை ஒழிப்பதற்காக இருவரும் எதையாவது பேசியே தீர வேண்டும். 

விபத்துக்கள், ஓடிப் போனவர்களின் கதைகள், மேலாளருடனான சச்சரவுகள், டீசல் விலை, பேருந்தின் பழுதுகள், பிள்ளைகளின் படிப்புகள் என்று ஓயாமல் பேசிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இவர்களுக்கு எப்படி கதைகள் சுரந்து கொண்டேயிருக்கின்றன என்று அவர்களின் வாய்களை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஒரே கதைகளையே திரும்பத் திரும்பப் பேசுவார்களோ என்றும் கூடத் தோன்றியது. எதிர்வரும் கார்களும் பேருந்துகளும் சரக்குந்துகளும் தேசிய நெடுஞ்சாலையின் இருளை மஞ்சள் கலந்த விளக்கொளியில் தொடர்ந்து கிழித்துக் கொண்டேயிருந்தன. 

உறக்கமேயில்லாமல் கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டு வருவதற்கும் சுகமாகத்தான் இருக்கிறது. 

ஞாயிறன்று காலையில் கதிர்பாரதியின் புத்தக விமர்சனக் கூட்டம். முடித்துவிட்டு லலித் கலா அகடமிக்குத்தான் செல்வதாகத் திட்டமிருந்தது. ஆனால் மாலையில் நடக்கும் கூட்டத்திற்காக கரிகாலன் தன்னை ஒரு மணமகன் அளவுக்கு தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். ‘பத்து நிமிடத்தில் வந்துவிடுவதாகச் சொல்லிச் சென்றவர் ஒன்றரை மணி நேரம் கழித்து வந்தார்’. எலைட் சலூனில் கூட்டம் அதிகமாம். ‘அது சரி’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். 

நேர அவகாசம் இல்லையென்பதால் நேரடியாக நிகழ்வு நடக்கும் இடத்துக்கே சென்றுவிட்டோம். சில நாட்களுக்கு முன்பாக அவர் அழைத்து நிகழ்வுக்கு வரச் சொன்ன போதே ‘பேசச் சொல்லவில்லையென்றால் வருகிறேன்’ என்றுதான் சொல்லியிருந்தேன். ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றிப் பேசுவதாகவும் எழுதுவதாகவும் இருப்பின் வாசித்துவிட்டு ஆத்மார்த்தமாக பேச வேண்டும் அல்லது எழுத வேண்டும்- சமீபகாலமாக மனதுக்குள் இதைத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். 

ஆத்மார்த்தமாகப் பேசுவதென்றால் அந்தப் புத்தகத்தை வாசிப்பதற்கான மனநிலை உருவாகி வாசிப்பதற்கேற்ற தருணம் அமைந்து வாசித்த பிறகு அதைக் குறித்துப் பேசுவதற்கும் எழுதுவதற்கும் விஷயம் இருக்கிறது என்று தோன்ற வேண்டும். நிகழ்வுகளுக்கு ஒத்துக் கொள்ளும் போது அவசர அவசரமாக வாசித்து ஒரு மாதிரியாக ஒப்பேற்றி மேடைக்காக பேச வேண்டியிருக்கிறது. இறங்கும் போது குற்றவுணர்ச்சி குறுகுறுக்கிறது. கரிகாலனின் புத்தகத்தை முழுமையாக வாசித்து அது மனதுக்கு நெருக்கமாக இருப்பின் பொறுமையாக எழுதலாம்.

நிகழ்வு தொடங்குவதற்கு ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பாக முதல் பிரதியை வாங்கிக் கொள்ளச் சொன்னார்கள். அது திட்டத்திலேயே இல்லாத ஒன்று. எப்படியும்  பேச அழைத்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றியது. அப்படியேதான் நிகழ்ந்தது. புத்தகத்தை வாங்கிக் கொண்ட பிறகு ‘இப்பொழுது புத்தகம் பற்றி பேசுவான்’ என்று இழுத்துவிட்டார்கள். ‘ஏய்யா கோர்த்துவிட்டீங்க?’ என்று சில வினாடிகள் கரித்துக் கொட்டாமல் இல்லை. முதல் பிரதியை வாங்கிக் கொண்டதிலிருந்து பேச அழைத்தது வரைக்குமான ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் புத்தகத்தைத் தவிர வேறு என்னவெல்லாம் பேச வேண்டும் என்று முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். அதில் இரண்டு சம்பவங்கள் என்னளவில் முக்கியமானவை.

என்னுடைய திருமணத்துக்கு ஒரு வருடம் முன்பாக முதல் புத்தகம் வெளியானது. திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு வரப்போகிற மனைவியை இம்ப்ரெஸ் செய்துவிட வேண்டும் என்று கண்டதையெல்லாம் யோசித்து வைத்திருப்போம் அல்லவா? அப்படித்தான் நானும்.

‘என்னுடைய புக் ஒண்ணு வந்திருக்கு தெரியுமா?’ என்றேன். 

‘ம்ம்..சொன்னாங்க’ என்ற பதில் வந்தது. யார் சொன்னார்களோ தெரியவில்லை.

‘கவிதைத் தொகுப்பு...ஆமா நீ கவிதையெல்லாம் படிச்சிருக்கியா?’ என்றேன். இதெல்லாம் இணையவழி சாட்டிங்தான்.

‘இல்ல’

இதோடு விடாமல் ‘அனுப்பட்டுமா?’ என்று கேட்டு வைத்தேன்.

‘ம்ம்ம்’ என்றவுடன் உடனடியாக பிடிஎஃப் வடிவத்தை அனுப்பி வைத்திருந்தேன். இரண்டு நாட்கள் வேணி ஆன்லைன் பக்கமாகவே வரவில்லை. விளையாட்டுக்குச் சொல்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். அப்படித்தான் நடந்தது.  ‘என்ன காரணம்’ என்றும் நானும் கேட்கவில்லை. அவளும் சொல்லவில்லை. சொல்லப்படாத புரிதல்கள் அவை. அதோடு சரி. இதுவரைக்கும் கவிதை குறித்தெல்லாம் எங்களுக்குள் எந்த சம்பாஷணையுமே நடந்ததில்லை. 

‘சைட் அடிச்சேன்..லவ் பண்ணினேன்னு எழுதினா வீட்டில் எதுவும் கேட்கமாட்டாங்களா?’ என்று யாராவது கேட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். எங்களுக்கிடையில் ஒரு ஒப்பந்தம் இருக்கிறது. அவரைப் பற்றி எழுதும் போது மட்டும் முன் அனுமதி வாங்கி சென்சார் செய்து பிரசுரிக்க வேண்டும். இந்தப் பதிவைக் கூட மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வைப்பேன். திருத்தங்களைச் சொல்வார். அவற்றையெல்லாம் திருத்திவிட்டு பிரசுரம் செய்வேன். மற்றபடி நான் எதை வேண்டுமானாலும் எழுதிக் கொள்ளலாம். அவர் எதையும் வாசிப்பதில்லை. நானாக விரும்பினால் மட்டும் ‘இதை படிச்சுப்பாரு’ என்று சொல்வதுண்டு. இது எனக்கு எவ்வளவு பெரிய சுதந்திரம்?

கவிதைக்கு திரும்பத் திரும்ப  நன்றி சொல்ல வேண்டுமானால் இந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே சொல்வேன்.

இன்னொரு விவகாரமும் நடந்தது. 2008 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் திருமணம். ஜனவரியில் சென்னை சங்கமம் நிகழ்ந்தது. அதன் ஒரு பகுதியாக கவிதை வாசிக்கும் நிகழ்ச்சியும் உண்டு. அதற்கு கவிதைச் சங்கமம் என்று பெயர். திருமணமானதிலிருந்தே ‘நீங்க கலந்துக்கிற அத்தனை இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கும் என்னையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். இது என்ன பெரிய வம்பாக இருக்கிறது என்று குழப்பமாக இருந்தது. கவிஞர்கள் கலாப்ரியாவும் விக்ரமாதித்தயனும்தான் அந்த வருடத்தின் கவிதைச் சங்கமத்துக்குத் தலைமை வகித்தார்கள். கலாப்ரியாவிடம் ‘மனைவியையும் அழைத்து வருகிறேன்’ என்று சொன்னதற்கு ‘புது மனைவி.....நல்லா யோசிச்சுட்டியா?’ என்றார். நான் தெளிவாக இருந்தேன்.

காலை பத்து மணிக்கு நிகழ்வு தொடங்கியது. ஹைதராபாத்திலிருந்து சென்றிருந்தோம். முடித்துவிட்டு தலைப் பொங்கலுக்காக ஊருக்குச் செல்வதாகத் திட்டம். வேணி வெகு உற்சாகமாகத்தான் இருந்தாள். யாராவது ஓரிருவர் கவிதை வாசித்தால் கேட்கச் சுவாரசியமாக இருக்கும். ஐந்து அல்லது பத்து பேர் வாசித்தால் ‘போதும்’ என்றாகிவிடும். நூறு பேர் வாசித்தால்? கீழே தள்ளி தலை மீது காலை வைத்து மெட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு மரம் அறுக்கும் மொன்னை ரம்பத்தை வைத்து வெறுக்கு வெறுக்கு என்று மணிக்கணக்காக அறுப்பது போலத்தான். அன்றைக்கு அழைப்பிதழில் 126 கவிஞர்களின் பெயர் இருந்தது. பனிரெண்டு மணி ஆனது. ‘உங்களை எப்போ கூப்பிடுவாங்க?’ என்ற கேள்வி வந்த போது ‘சக்ஸஸ்’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.

மணி ஒன்றாகி இரண்டானது. ம்ஹூம். நாற்பது பேர் கூட வாசித்து முடித்திருக்கவில்லை. இப்படியே இழுத்து மாலை நான்கு மணிக்கு மேலாக என்னை மேடைக்கு அழைத்தார்கள். கவிதைச் சங்கமத்தில் யாருக்குமே கைதட்டல் எதுவும் வராது. ‘எப்படா நம்மைக் கூப்பிடுவாங்க?’ என்று வெறுத்துப் போய்க் காத்திருப்பார்கள். கவிதை வாசித்து முடித்தவர்கள் ‘தப்பிச்சண்டா சாமீ’ என்று வெளியே சென்றிருப்பார்கள். அந்த மயான சிறைச் சூழலில் வாசித்துவிட்டு கீழே இறங்கி வரும் போது வேணியைக் காணவில்லை. பதறிப் போனேன். பையைத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியே நின்றிருந்தாள்.

மேடையை விட்டு நான் இறங்குவதற்குள்ளாக அவள் அரங்கத்தைவிட்டு வெளியேறிருந்தாள். பசிப்பதாகச் சொன்னாள். மதிய உணவைத் தவிர்த்திருந்தாள். உணவு விடுதிக்குச் செல்லும் போது ‘தலை வலிக்குது...’ என்ற ஒற்றை வரியைத் தவிர எதுவும் சொல்லவில்லை. எதுவுமே பதில் சொல்லாமல் வந்தவள் உணவு உண்ண அமர்ந்தவுடன் ‘இந்த மாதிரி ஒரு சித்ரவதையை நான் அனுபவிச்சதேயில்லை’ என்றாள். அதோடு சரி. இன்றைக்கு வரைக்கும் எந்த இலக்கியக் கூட்டத்துக்கும் வந்ததில்லை. 

எல்லாமே strategyதான். நமக்கான சுதந்திரத்தை எப்படி அடைகிறோம் என்பதில்தான் சூட்சமம் இருக்கிறது. 

கரிகாலனின் முதல் புத்தகம் இது. அநேகமாக அடுத்த வருடத்திற்குள் திருமணம் ஆகிவிடும் என்று நம்புகிறேன். என்னைவிடவும் மோசமான ஆள் அவர். நானாவது சம்பாத்தியத்தை வீட்டுக்குக் கொடுத்துவிட்டு ஊர் சுற்றுகிறேன். அவருடைய சம்பாத்தியமும் இலக்கியத்தில்தான் கரைகிறது. அத்தகைய மனிதருக்கு இந்த ஐடியாக்களையாவது சொல்லித் தருவோம் என்று மேடையிலேயே சொல்லிவிட்டு இறங்கி ஒரே ஓட்டமாக ஓடி வந்து பார்வையாளர்கள் வரிசையில் அமர்ந்து கொண்டேன்.

Aug 27, 2016

ஞாயிறு போற்றுதும்

நாளை சென்னையில் இரண்டு கூட்டங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஒன்று கதிர்பாரதியின் ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப் பறக்கும் தட்டான்கள் கவிதைத் தொகுப்புக்கான விமர்சனக் கூட்டம். தமிழில் தற்காலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கவிஞர்களில் தவிர்க்க முடியாதவர் என்று கதிர்பாரதியைச் சொல்லலாம். சச்சரவுகளில் தலையிட்டுக் கொள்ளாமல் தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று எழுதிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர். புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் குறித்து பேசுவதற்கு ஏதுவான நண்பர். அவரது தொகுப்புக்கான விமர்சனக் கூட்டத்தில் பாரதி கிருஷ்ணகுமார், தமயந்தி, பா.ரவிக்குமார் மற்றும் தமிழ்ப்பித்தன் ஆகியோர் பேசுகிறார்கள். பாரதி கிருஷ்ணகுமார் பேச்சைத் தவிர பிறர் பேச்சைக் கேட்டதில்லை.


டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் காலை பத்து மணிக்கு கூட்டம் தொடங்குகிறது. 

இன்னொரு புத்தக வெளியீடு ஜீவகரிகாலனின் ‘ட்ரங்கு பெட்டிக் கதைகள்’- சிறுகதைத் தொகுப்பு இது. கரிகாலனின் முதல் தொகுப்பு. அவரது புத்தகம் வெளிவருவதில் சந்தோஷம். எப்பொழுதோ எழுத ஆரம்பித்துவிட்டார். இப்பொழுதுதான் முதல் தொகுப்பு வெளியாகிறது. யாவரும் பதிப்பகம், அடுத்தவர்களின் புத்தக வெளியீடு என்றுதான் அலைவாரே தவிர தனது புத்தகம் பற்றி பெரியதாக அலட்டிக் கொண்டதில்லை. ‘எப்படியாச்சும் ஒரு தொகுப்பு கொண்டு வந்துடுங்க’ என்று அவ்வப்பொழுது கேட்டுக் கொள்வேன். இப்பொழுது சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறார். 

கரிகாலன் நல்ல நண்பர். சென்னையில் இறங்கி அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அழைத்தாலும் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிடுவார். பாவமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் சலித்துக் கொள்ளாத இத்தகைய மனிதர்களின் நட்பு வாய்ப்பது அரிது. நூறுக்கும் கூடுதலாக பத்து இருபது கிலோ இருந்தார். பேலியோ டயட் அது இதுவென்று தம் கட்டி ஏழெட்டு கிலோ குறைத்திருக்கிறார். கடந்த முறை பார்த்த போது சிம்ரன் டைட் டீஷர்ட் அணிந்தது போலத் தெரிந்தது. ‘உடம்பு குறைஞ்ச மாதிரி தெரியலையே’ என்று கேட்டதற்கு ‘உடம்பு குறையக் குறைய அதற்கேற்ப சின்ன சின்ன சைஸ் சட்டையா போட்டுட்டு வர்றேன்..அதான் சிம்ரன் மாதிரி சிக்குன்னு தெரியறேன்’ என்றார். நூறு கிலோவுக்கு கீழாக வந்த பிறகு பேலியோவுக்கு முன் பேலியோவுக்கு பின் என்று இருவிதமான படங்களைப் போட்டு அறுநூறு எழுநூறு லைக் வாங்கி தினசரியில் நேர்காணல் கொடுக்கப் போவதாக சத்தியம் செய்திருக்கிறார். நல்லவர் லட்சியம்; வெல்வது நிச்சயம்.

அதிகாலை நான்கரை மணிக்கு வேளச்சேரி சாலையில் அவரது பைக்கில் பின்னால் அமர்ந்து போகும் போது அச்சு அசப்பில் லாரல்-ஹார்டியைப் பார்ப்பது போலவே இருப்பதாக ஒன்றிரண்டு பேர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ‘நீங்க மட்டும் என்ன அப்படியே இருக்கீங்க?’ என்று கேட்டுவிட்டு ‘உடம்பு பூரா வஞ்சம்..இல்லையா?’ என்று பதிலையும் அவரே சொல்லிக் கொள்வார். நிகழ்வில் கணையாழி ஆசிரியர் ராசேந்திரன், அபிலாஷ், கெளதம சித்தார்த்தன், உமா ஷக்தி, அகர முதல்வன் ஆகியோர் பேசுகிறார்கள். 

இந்தக் கூட்டம் மாலையில் எழும்பூர் இக்‌ஷா மையத்தில் மாலை ஆறு மணிக்குத் தொடங்குகிறது.

சென்னை செல்வதாக இன்று மதியம் வரைக்கும் எண்ணம் எதுவுமில்லை. வெள்ளிக்கிழமையானால் துணிப்பையைத் தூக்கித் தோளில் போட்டுக் கிளம்புகிறவனுக்கு வெகு மாதங்களுக்குப் பிறகு வீட்டில் இருக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. இந்த வாரம் வீட்டிலேயே இருப்பதாகத்தான் யோசனை இருந்தது. காலையில் வீட்டில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது வேணிதான் ‘கதிர்பாரதி கதிர்பாரதின்னு சொல்லிட்டே இருப்பீங்க..கூட்டத்துக்கு போகலையா?’என்றாள். கரிகாலன் கூட்டம் மாலையில் இருப்பதாகச் சொன்னவுடன் ‘உங்களுக்கு வேண்டி எவ்வளவு அலையறாரு?’ என்று குற்றவுணர்ச்சியில் முள்ளை வைத்துக் குத்தினாள். 

சரிதான். 

மனதில் சஞ்சலம் இருக்கும் போதெல்லாம் இவர்களிடம்தான் அதிகம் பேசியிருக்கிறேன். அப்படியான நண்பர்கள் இவர்கள் இருவரும். அவர்களுக்கே அது தெரியாது. அழைத்து எதையாவது பேசிவிட்டுத் துண்டித்துவிடுவேன். அத்தகையை நண்பர்களின் புத்தக நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெறுவதை முக்கியமானதாகக் கருதுகிறேன். நிகழ்வில் பேச வேண்டும் என்றெல்லாம் இல்லை. விருப்பமும் இல்லை. பார்வையாளனாக அமர்ந்திருந்தால் போதும். இந்த வாரம் சனிக்கிழமை மட்டும் வீட்டுக்கு. ஞாயிற்றுக்கிழமை நண்பர்களுக்கு. இனி கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரைக்கும் எந்த சனி, ஞாயிறும் வீட்டில் தங்குவதற்கான வாய்ப்பே இல்லை. அது பரவாயில்லை. கட்டுத்தறியில் அடங்கலாம் என்றாலும் மேய்ச்சல்காரன் அவிழ்த்துவிட்டுவிட்டால் எப்படி கால்கள் நிற்கும்? துணிப்பை தோளில் ஏறியிருக்கிறது.

கரிகாலனுக்கும் கதிர்பாரதிக்கும் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்! வாய்ப்பிருப்பவர்கள் வருக. நிகழ்வில் சந்திப்போம்- ஒரு நல்ல கவிஞனையும், ஒரு நல்ல எழுத்தாளனையும்.

Aug 26, 2016

கரமுண்டார் வூடு

ஊர்ப்பக்கம் சொல்வார்கள்- முப்பது வருடங்கள் வாழ்ந்தாரும் இல்லை; முப்பது வருடங்கள் கெட்டாரும் இல்லை. சிரமத்தில் இருக்கிறவர்களுக்கு வேண்டுமானால் இது ஆறுதலாக இருக்கக் கூடும். எப்படியும் தம் கட்டி மேடு ஏறிவிடலாம் என்கிற நம்பிக்கையை உண்டாக்கக் கூடும். ஆனால் நன்றாக இருக்கக் கூடியவர்களுக்கு பயம்தான்.  ரெட்டை மாட்டு கூட்டு வண்டியில் இருபக்கமும் வெள்ளைத் துணியைத் திரையாகக் கட்டி ஜல் ஜல் என்று டவுனுக்கு சென்று வந்த குடும்பம் இருபதே வருடங்களில் சின்னாபின்னமாக சிதைந்து போனதைக் கண் கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி ஒவ்வொரு ஊரிலும் பல குடும்பங்கள் உண்டு. நம் ஒவ்வொருவரும் நேரில் பார்த்திருக்கக் கூடும். அந்த வீட்டில் குடிகாரனோ, சீட்டாட்டக்காரனோ இருந்திருக்க மாட்டார்கள். தப்புத் தண்டா நடந்திருக்காது. ஆனால் அவர்களையும் அறியாமல் சிறுகிச் சிறுகி கரைந்து போய் இருப்பார்கள். அவர்களைப் பார்த்தால்தான் பயமாக இருக்கும். மேலே இருக்கிறோம் என்று கும்மாளம் போட வேண்டியதில்லை. நம்மையுமறியமாமல் நாம் சரிந்து கொண்டிருக்கக் கூடும் என்ற நடுக்கம் வந்து விரல்களைப் பற்றிக் கொள்ளும்.

கரமுண்டார் வூடு அப்படித்தான். 

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக கவிஞர் கதிர்பாரதி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ‘கரமுண்டார் வூடு’ என்ற பெயரை உச்சரித்தார். தஞ்சை ப்ரகாஷ் எழுதிய நாவல். அப்பொழுது அச்சில் இல்லை. கதிர்பாரதிக்கு நிறைய வாசிப்பு உண்டு. ஆனால் அவர் தனது வாசிப்பை எங்கும் எழுதுவதும் இல்லை பேசுவதும் இல்லை. தனிப்பட்ட உரையாடலில் மட்டும் தான் வாசித்த புத்தகங்களைப் பற்றி பேசுவார். அப்படி சிலாகித்த போது ‘மனுஷன் அந்தக் காலத்திலேயே லெஸ்பியன் பத்தியெல்லாம் இவ்வளவு தைரியமா எழுதியிருக்காரு’ என்றார். வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியலில் சேர்த்திருந்தேன். 


கரமுண்டார் வூடு காவிரிக்கரையோரம் மிகப்பெரிய மாளிகை. ஆண்டைகளாக இருந்த கள்ளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மாளிகை. கரமுண்டார்களின் பல ஏக்கர் நிலமும் அதில் கொடி கட்டிய வேளாண்மையும் சுருங்கிவிட்டது. சுருங்கினாலும் பல குடும்பங்கள் கரமுண்டார்களின் மாளிகையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கரமுண்டார்கள் யாரையும் துரத்துவதில்லை. ஏதோவொரு வகையில் ரத்த சொந்தங்கள் அவர்கள். காலங்காலமாக அங்கிருந்தவர்கள் அங்கேயே இருக்கிறார்கள். கரமுண்டார்களின் சொற்ப வருமானமும் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் சொந்தபந்தங்களுக்கு சோறு பொங்குவதிலேயே போகிறது. ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் குளுவான்களுமாக நிறைந்து கிடக்கிற வூடு அது. கரமுண்டார்கள் அவ்வப்பொழுது இருக்கிற நிலங்களையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விற்கிறார்கள். வந்து கேட்கிறவர்களுக்கு அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். சொத்து எப்படி நிலைக்கும்?

முதல் ஐம்பது அல்லது அறுபது பக்கங்கள் வரைக்கும் நாவலை வாசிப்பதற்கு கொஞ்சம் சிரமம்தான். தஞ்சாவூர் வழக்கு. அஞ்ச, இஞ்ச என்று புரிந்து கொள்வதற்கு சற்றே திணற வேண்டியிருக்கிறது. தம் கட்டி உள்ளே நுழைந்துவிட வேண்டும். அதன் பிறகு நம் வசப்பட்டுவிடுகிறது.

சிரமப்பட்டு ஏன் நாவலை வாசிக்க வேண்டும்? 

நாவல் என்பது வாழ்க்கைச் சொட்டு. ஒரு காலத்தை, அந்தக் காலத்தின் மனிதர்களை, அவர்களது வாழ்க்கை முறையை, உரையாடலை, பழக்கவழக்கங்களை புத்தகமாக்கி ஒருவன் கொடுக்கும் போது சற்றேனும் சிரமப்பட்டுத்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அது சரிதான்.

ஆனால் இன்னொரு மனிதனின் வாழ்க்கையை ஏன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்? - இப்படியும் கேட்கலாம்தான்.

இங்கு எல்லாமே Data தான். இரண்டு மனிதர்கள் சந்தித்துப் பேசும் போது வியாபாரம் குறித்தும், வருமானம் குறித்தும், லாப நட்டம் குறித்தும் டேட்டாவாக மட்டும்தான் பேசிக் கொள்கிறார்கள். மதிப்பெண், வயது, சம்பளம் என்கிற எண்கள்தான் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. புள்ளிவிவரங்கள், நிதி விவகாரங்கள், செய்திகள் என எல்லாவற்றையும் தகவல்களாக மூளைக்குள் திணித்து எந்திரமாகிக் கொண்டிருப்பதில் எந்த வருத்தமும் இல்லை. இதையெல்லாம் கம்யூட்டர் செய்துவிடும். ஆனால் கம்யூட்டராகத்தானே நாமும் விரும்புகிறோம்?

‘எம்புள்ளைக்கு கம்யூட்டர் மூளை’ என்று சொல்வதில் இருக்கும் பெருமை ‘எம் புள்ளை அடுத்தவங்க கஷ்ட நஷ்டத்தை புரிஞ்சு வெச்சிருக்கான்’ என்று சொல்வதில் இல்லை. நாம் மனிதர்கள். ரத்தமும் சதையுமானவர்கள். எண்கள், புள்ளிவிவரங்கள், இன்னபிற தகவல்களையும் விட சக மனிதனின் வலியும் வேதனையும் அவனது வாழ்க்கை முறையும் அவசியமில்லையா? முன்னோர்கள், சகமனிதர்களின் வாழ்வியலும் அவர்களது இண்டு இடுக்குகளும் தேவையில்லையா? இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளும் போதுதான் Human values என்பதன் அர்த்தத்தை அடைகிறோம். அந்த அர்த்தத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழியாக நல்ல இலக்கியமும் இருக்கிறது

காவிரிக்கரையோரம் இருந்த கரமுண்டார் வீட்டின் கதையை தனது பாட்டிகள் சொல்வதைக் கேட்டு எழுதியதாக ப்ரகாஷ் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பாட்டிகள் நாவலின் பாத்திரங்களாக உலவுகிறார்கள். அந்தப் பாட்டிகளின் பேத்தியான காத்தாயம்பாள் நாவலின் பிரதான கதாபாத்திரம். இளம்பெண். அவள் பெரிய கரமுண்டார் சந்திரஹாசத்தின் புதல்வி. அவள்தான் அந்த வீட்டின் தூண். எல்லாவற்றுக்கும் அவளைத்தான் அழைக்கிறார்கள். அவளுடைய மாமன் தெலகராஜு படித்தவன். தஞ்சாவூர் பக்கத்திலிருந்து வந்து கரமுண்டார் வூட்டில் தங்கியிருக்கிறான். அவள் அவனுக்குத்தான் என்பது கிட்டத்தட்ட ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இடையில் காத்தாயம்பாளை அடைவதற்கான அவனது எத்தனிப்புகள், காத்தாயம்பாளின் சமாளிப்புகள், இன்னொரு கரமுண்டாருடன் சேர்ந்து பள்ளப் பெண்களுடன் அவன் அடிக்கும் கூத்து என நாவல் பயணிக்கிறது. கரமுண்டார் வூட்டுப் பெண்களின் பாலியல் இச்சைகள், கள்ளர்-பள்ளர் ஆண்டான் - அடிமை, பள்ளப் பெண்களை பெண்டாளும் கரமுண்டார்கள் என்று நாவல் பல விஷயங்களைப் பேசுகிறது.

தெலகராஜூ பள்ளர் இனப் பெண்களை கூடிக் குலாவுகிறான். கரமுண்டார் வீட்டுப் பெண்ணான உமா மஹேஸ்வரி பள்ளர் இனத்தின் கலியராஜூவோடு காவிரியின் மணல் மேட்டில் முயங்குகிறாள். தாபம் கொந்தளிக்கும் காத்தாயம்பாள் பள்ளர் இனப் பெண்களை இரவில் தன்னோடு தங்க வைத்துக் கொள்கிறாள். நாவல் முழுவதுமாக வியாபித்துப் பரவும் இந்த அந்தரங்கக் கதைகளும் காட்சிகளும் சுவாரஸியமாக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. மனித மனத்தின் விசித்திரங்களையும் காமத்திற்காகவும் பசிக்காகவும்  தொடர்ந்து தேடல்களை நிகழ்த்தும் மனிதர்களின் வழியாக தஞ்சை ப்ரகாஷ் நாவலை அற்புதமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார்.

நாவல் எப்பொழுது எழுதப்பட்டது என்கிற குறிப்பு புத்தகத்தில் எங்குமில்லை. காங்கிரஸ், திமுக, அதிமுக வரைக்கும் குறிப்புகள் இடம்பெறுவதால் அநேகமாக எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் என யூகிக்கலாம். இதே நாவல் இப்பொழுது வெளிவந்தால் கொந்தளித்துவிடுவார்கள். நாலும் நாலும் எட்டு ப்ரகாஷ் தலையை வெட்டு என்று பெருங்கூட்டமே கிளம்பியிருக்கும். நல்லவேளையாக ப்ரகாஷ் எழுதிவிட்டு போய்ச் சேர்ந்துவிட்டார். சர்ச்சை ஆக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தால் சாதிச் சண்டையிலிருந்து பெண்ணியப் பிரச்சினைகள் வரை வரிக்கு வரி பக்கத்துக்கு பக்கம் அடித்து நொறுக்கலாம். அவ்வளவு விவகாரங்களை எழுதியிருக்கிறார். 

பெண்களின் மனதை, இருள்வெளிக்குள் புதைந்து கிடக்கும் அவளது இச்சைகளை, வேதனைகளை, காமம் வழியாக பெருக்கெடுக்கும் சாதிய அடக்குமுறைகளை, சரியும் சாம்ராஜ்யத்தை, ஆண்களின் திமிரை, மமதையை, ஒழுக்க நெறிகளை துணிந்து மீறுகிற பெண்களை, கிராமத்தின் அந்தரங்கமான சிக்கல்களை எவ்வளவு துல்லியமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 

இந்த நாவல் புதிய வெளிகளைக் காட்டுகிறது என்று தயங்காமல் சொல்ல முடியும். அடுத்து என்ன புத்தகம் வாசிக்கலாம் என்று யாராவது யோசித்துக் கொண்டிருந்தால் ‘கரமுண்டார் வூடு’ நாவலை வாசிக்கத் தொடங்கலாம். 

நாவலை டிஸ்கவரி தளத்தில் ஆன்லைனில் வாங்கலாம்.

Aug 25, 2016

பால்யத்தின் சித்திரங்கள்

சத்தியமங்கலத்திலிருந்து கோயமுத்தூர் செல்லும் சாலையில் செண்பகப்புதூர் என்ற ஊர் இருக்கிறது. பெயருக்கு ஏற்றபடி அம்சமான ஊராக இருந்தது. அம்மா கிராமநிர்வாக அலுவலர் பயிற்சியை முடித்தவுடன் அந்த ஊரில்தான் பணியமர்த்தினார்கள். சட்டி பானையைத் தூக்கி டெம்போவில் போட்டுக் கொண்டு குடி மாறினோம். நூறு அல்லது நூற்றைம்பது ரூபாய்தான் வாடகை. ஓட்டு வீடு. சமையலறையிலிருந்த பின்வாசலில் இறங்கினால் வயல்வெளி. அதனூடாக ஓடுகிற சிற்றோடைகளில் மீன் குஞ்சுகள் பிடிப்பதற்கு வசதியாக இருந்ததால் எனக்கு அந்த வீடு மிகப் பிடித்திருந்தது. அப்பொழுது பெரிய வசதியெதுவும் இல்லை. ஆனாலும் எங்களுக்கு குறையொன்றும் வைக்கவில்லை. ஹார்லிக்ஸ் வாங்கி வைத்திருந்தால் ‘அப்டியே சாப்பிடுவேன்’ என்று காலி செய்து அரையும் குறையுமாகக் கழுவி மீன் குஞ்சுகளைப் பிடித்து வைத்திருந்தால் சாயந்திரம் அப்பா வந்து பார்த்துவிட்டு ‘எதுக்கு இவனுக கொறத்தி குஞ்சுகளை புடிச்சு வெச்சிருக்கானுக?’ என்று பல்பு கொடுப்பார். தவளையின் தலைப்பிரட்டை வடிவத்திற்கு எங்கள் ஊரில் கொறத்திக் குஞ்சு என்று பெயர். 

நம் பால்ய காலத்தில் வசித்த ஊர்களுக்கும் அந்த ஊரின் நண்பர்களுக்கும் பிரத்யேகமான தனித்துவம் இருக்கிறது அல்லவா? ஒவ்வொருவருக்கும் அத்தகைய நினைவுகள் மனம் நிறைய இருக்கக் கூடும். 

செண்பகப்புதூரில் ஒரு அட்டகாசமான கூட்டம் சேர்ந்திருந்தது. கவுண்டமணியின் தொனியில் சொன்னால் கரகாட்ட கோஷ்டி. டீக்கடைக்காரர் பையன், மாட்டுவண்டிக்காரர் பையன், நான் - தம்பியைக் கழற்றிவிட்டுவிடுவேன், அப்புறம் இரண்டு மூன்று பெண்குட்டிகள். டீக்கடைக்காரர் பையன் தான் கோஷ்டியின் தலைவர். காடு மேடெல்லாம் சுற்றுவோம். எந்த மரத்தில் குருவி இருக்கிறதுஎன்பதையெல்லாம் கண்டுபிடித்து வைத்திருப்பான். மாட்டுவண்டிக்காரரின் மகன் சரவணனுக்கு மரம் ஏறத் தெரியும். கோஷ்டியின் விதிப்படி தினசரி வீட்டிலிருந்து ஆளுக்கு ஒரு துண்டு எடுத்து வர வேண்டும். அதை மரத்தைச் சுற்றிலும் கூடு மாதிரி கட்டி வைத்துவிட்டு சரவணன் மேலே ஏறுவான். அவன் குஞ்சுகளை லாவகமாகப் பிடித்து ட்ரவுசர் பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டு கீழே இறங்குவான். அதையெல்லாம் கோஷ்டி தலைவர் பிரகாஷ் கீழே இருந்து வழி நடத்துவார். ஒருவேளை அவனது ட்ரவுசரிலிருந்து குஞ்சு- குருவிக் குஞ்சுதான் - எட்டிக் குதித்துவிட்டால் தப்பித்து ஓடி விடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் துண்டுகளை வைத்து மரத்தைச் சுற்றிலும் தடுப்பு ஏற்படுத்துவது. 

முதன் முறையாக பீடி குடித்துப் பார்த்தது கூட அந்த ஊரில்தான் - சொல்ல மறந்துவிட்டேன். அப்பொழுது சாரு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். எல்லோருமே என் வயதையொத்தவர்கள்தான். பிஞ்சிலேயே பழுத்திருந்தோம். தம்பியை வைத்துக் கொண்டு பீடியை உறிஞ்சி அதை அவன் வீட்டில் போட்டுக் கொடுத்தால் வம்பாகிவிடும் என்றுதான் அவனைக் கழற்றிவிடுவது. ‘பெரிய பசங்க மட்டும்தான் போகோணும்..குருவி புடிச்சுட்டு வந்து உனக்குக் கொடுக்கிறேன்’ என்று பசப்பி தப்பித்துவிடுவது வாடிக்கையாகியிருந்தது. இப்படியே சுற்றிக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு போரடித்தது. அப்பொழுது எங்களைவிடவும் ஒன்றிரண்டு வயது கூடுதலான ஒரு பொடியன் வந்து சேர்ந்தான். அவனும் வெளியூர்க்காரன். வாய்க்காலுக்கு போகலாம் என்றான். எங்களுக்கும் ஆசைதான். பெண்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை. பையன்கள் நான்கு பேர் மட்டும்தான். போகிற வழியிலேயே தெரிந்தவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர்கள் பார்த்துவிட்டு ‘எங்க இந்தப் பக்கம்?’ என்றார்கள். எதையாவது சொல்லித் தப்பித்து வாய்க்காலைச் சென்று பார்த்த போது தண்ணீர் சுழற்றிக் கொண்டு ஓடியது. அது மிக ஆபத்தான பகுதியும் கூட. இப்பொழுது தெரிகிறது. அப்பொழுது தெரியவில்லை.

யாரும் இல்லாத பக்கமாகச் சென்று சட்டை ட்ரவுசரை எல்லாம் மடித்து வைத்துவிட்டு நான்கு அம்மணத்தான்களும் ஒவ்வொருவராக வாய்க்காலுக்குள் இறங்கினோம். முதலில் அந்த வெளியூர்க்காரன் தான் இறங்கினான். நாங்கள் மூன்று பேரும் முழுமையாக இறங்கவில்லை. நீர் சில்லிட்டுக் கிடந்தது. தொடை வரைக்குமான நீரில் நின்று கொண்டிருந்தோம். அவன் துணிந்து உள்ளே சென்று கொண்டிருந்தான். நான்கைந்து அடிகள்தான். அவன் திணறியது முழுமையாகத் தெரிந்தது. ஆனால் என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. ஆளாளுக்குக் கத்தினோம். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் அவனைக் காணவில்லை. மூழ்கிவிட்டான். எங்கள் கதறலில் காது கேட்ட ஆட்கள் அவசர அவசரமாக எட்டிக் குதித்து நீந்தினார்கள். ஆளாளுக்கு முக்குளிப்பதும் எழுவதுமாக இருந்த போது ஒருவர் அவனைப் பிடித்துவிட்டார். பேச்சு மூச்சில்லாமல் கிடந்தவனை மற்றவர்களும் சேர்ந்து இழுத்து வந்தார்கள். வாய்க்கால் உடல் முழுவதும் கீறியிருந்தன. பக்கத்திலிருந்து வண்டிப்பட்டறையிலிருந்து ஒரு சக்கரத்தை எடுத்து வந்து அவனைப் போட்டு சுழற்றினார்கள். கிறுகிறுவென்று சுற்றியதில் வாயிலும் வயிற்றிலுமிருந்த நீர் கொட்டியது. அப்பொழுதும் மயக்கமாகத்தான் கிடந்தான். தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்றார்கள். ஒன்றிரண்டு நாள் கழித்து வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவனுடைய அம்மாவும் அப்பாவும் திட்டுவார்கள் என்று பயந்து செல்லவேயில்லை. திடீரென்று ஒரு நாள் வெளியில் வந்தவன் ஏதோ நாங்கள்தான் அவனை வாய்க்காலுக்குள் தள்ளிவிட்டது போல சட்டை ட்ரவுசரை எல்லாம் கழற்றிக் காட்டி ‘இங்க பாருங்கடா..பூரா வேலி முள்ளு கிழிச்சுடுச்சு..குஞ்சாமணி கூட தப்பிக்கல’ என்றான். அவனுக்கு அதுதான் பெரிய வருத்தம் போலத் தெரிந்தது. சிறு நீர் கழிப்பதற்கு மட்டும் இடம் விட்டு வெள்ளைத் துணியைச் சுற்றிவிட்டிருந்தார்கள். அவன் பிரச்சினை அவனுக்கு. பாவம்.

அடுத்த ஆண்டு அந்த ஊரைக் காலி செய்துவிட்டு வந்துவிட்டோம். ஆனால் அந்த ஊரில் சேகரித்து வைத்து நினைவுகள் வெகு சுவாரசியமானவை. செண்பகப்புதூருக்கு மிகச் சமீபத்தில் சென்றிருந்தேன். நம் காலத்தின் பிற ஊர்களைப் போலவே அந்த ஊரும் மாறியிருக்கிறது. நிறைய வீடுகள் முளைத்திருந்தன. டீக்கடை இல்லை. வண்டிக்காரரின் வீடு இருந்த சுவடே இல்லை. வெளியூர்க்காரர் குடும்பத்தைப் பற்றி யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. என்னையும் யாரிடமும் அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவி கேட்டு ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. அதை விசாரிப்பதற்காகச் சென்றிருந்தேன்.

இதுவரை மனதுக்குள் அந்த ஊருக்கென்று இருந்த மொத்தச் சித்திரமும் கலைந்து போனது. வந்திருக்காமலேயே இருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டு பேருந்து ஏறினேன்.

எட்டாம் வகுப்பில் ஒரு தலையாகக் காதலித்த பெண்ணை சமீபத்தில்தான் ஃபேஸ்புக்கில் கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். ‘ஏண்டா கண்டுபிடித்தோம்’ என்று ஆகிவிட்டது. ஆட்டோகிராஃப் சேரனுக்கு மட்டும்தான் பாட்டெல்லாம் பாட முடியும். நம்மால் முடியாது. இத்தினியூண்டு அழகியாக இருந்தவள் உருமாறியிருந்தாள். அதே மாதிரிதான் ஐந்து அல்லது ஆறாம் வகுப்பில் சைட் அடித்த டீச்சரை ஒரு நிகழ்வில் சந்தித்த போது ‘பார்க்காமலேயே இருந்திருக்கலாமோ’ என்று தோன்றியது. பால்யகாலச் சித்திரங்கள் அற்புதமானவை. அவை கலையாமல் அப்படியே இருப்பதுதான் நல்லது. நரை கூடும் பொழுது குதப்பினாலும் அந்த ஊர் அப்படியேதான் இருக்க வேண்டும். காதலித்த பெண்கள் அதே வடிவில்தான் இருக்க வேண்டும். சைட் அடித்த டீச்சர்கள் அப்படியே மடிப்புக் கலையாத புடவையைத்தான் உடுத்தியிருக்க வேண்டும். 

எல்லாம் விதி. கலைத்துப் போடுகிறது. 

அடுத்ததாக வெளியூர்க்காரனைத்தான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். படித்து முடித்து அமெரிக்காவில் இருக்கக் கூடும். திருநெல்வேலியிலும் கூட இருக்கலாம். அவனைக் கண்டுபிடிப்பது பிரச்சினையில்லை. கண்டுபிடித்த பிறகு இப்பொழுதும் தழும்பைக் காட்டாமல் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் கவலைப்படுகிறேன்.

Aug 23, 2016

ஃபாரின் சிடி- விமர்சனம்

ஃபாரின் சிடி புத்தகம் குறித்து அதிகமாக எழுதவில்லை. எழுத வேண்டாம் என்று தோன்றியது. விற்பனை ஆகுமா என்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து விற்பனை ஆகிக் கொண்டேதான் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். மகிழ்ச்சி. புத்தகம் குறித்தான முதல் விமர்சனம் இது. Pfool's movie recommendations என்ற ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியிருக்கிறார்கள். நன்றி. வழக்கம் போலவே நிசப்தம் தளத்தில் பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்கிறேன். 

                                                                ***
இந்த மாதத் தொடக்கத்தில் வெளிவந்த புத்தகம் இது. நேற்று தான் என் கைகளுக்கு வந்தது.

அதிகம் வெளியே தெரியாத, ஆனால் அவசியம் பார்த்தே தீர வேண்டிய 23 படங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் நூலாசிரியர் எழுத்தாளர் வா. மணிகண்டன் அவர்கள்.

சிக்கலான மொழிநடையைத் தவிர்த்து வெகுஜன வார்த்தைகளிலேயே முழுக்கதையை வெளிப்படுத்திவிடாமல், ஆனாலும் ஒரு படத்திற்கு மூன்று பக்கங்களுக்குக் குறையாமல் திரைப்படங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். கட்டுரைகளின் தொடக்கத்தில் தனது சொந்த அனுபவங்களையும் சேர்த்துக்கொள்வது மற்றுமொரு சிறப்பு. இந்தப் புத்தகத்திலிருக்கும் படங்கள் அனைத்தும் 2011 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு வந்த படங்களே. நிச்சயம் இந்தப் படங்களை நாம் கடந்து வந்திருப்போம், ஆனால் மற்றுமொரு படமே என்று தவிர்த்திருப்போம். அது மாதிரியான படங்களாகத் தேர்தெடுத்து, எழுதி, பார்க்கும் ஆவலைத் தூண்டுகிறார்.

தினமணி.காமில் இந்தத் தொடர் வெளிவந்த போதே தொடர்ந்து படித்து வந்தேன். டிஸ்கவரி புக் பேலஸின் அருமையான அச்சுத்தரத்தில் அட்டகாசமான புத்தகமாக வெளிவந்திருக்கிறது. நூலாசிரியர் எழுத்தாளர் வா. மணிகண்டனது 'நிசப்தம்' வலைபக்கத்தையும் தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். 'கண்ணாடியில் நகரும் வெயில்' இவரது முதல் புத்தகம். கவிதைத் தொகுப்பு. அதன் பிறகு 'என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி'. இதுவும் கவிதைத் தொகுப்பு. இரண்டையும் வாசித்ததில்லை. ஆனால் இவரது சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன்’ வாசித்திருக்கிறேன். கட்டுரைத் தொகுப்பான ‘மசால் தோசை 38 ரூபாய்’, நாவலான ‘மூன்றாம் நதி’ இரண்டும் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். எழுத்து தவிர தன்னுடைய ‘நிசப்தம்’ அறக்கட்டளை மூலம் பல நற்பணிகளைச் செய்துவருகிறார் என்பதும் தெரிகிறது. அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துக்கள்.

எத்தனையோ முக்கியமான, மிகச் சிறந்த உலக சினிமாக்களை அடையாளம் காட்டும், மிகப்பெரிய படிப்பாளிகள், உலக சினிமா வித்தகர்களது புத்தகங்கள் இருக்கும் போது, சென்ற வாரமே வெளியான இந்தப் புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்யக்காரணம், சாமானியர்களுக்கு புரியும் வகையில் நல்ல சினிமாவை, இவரது நூல் விமர்சகர்கள் தொடர்ந்து சொல்வது போல தனது எள்ளல், துள்ளல் நடையில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் வா. மணிகண்டன்.

அரசியல் பேசும், குறீயிட்டுக்குவியல்களாக இருக்கும் சிக்கலான சினிமாக்கள் இந்தப் புத்தகத்தில் தேர்தெடுக்கவில்லை. சினிமா வை சினிமாவாக மட்டும் அணுகி, அது ஒரு ரசிகனாக தனக்குத் தந்த பரவசத்தை எழுத்தில் வடித்து வாசிப்பவருக்கும் கடத்தியிருக்கிறார். அரை நிமிடக்காட்சி ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு ‘அது ஒரு குறியீடு’ என்று சொந்தக் கற்பனையில் சிலாகித்து பக்கம் பக்கமாக நம்மை போரடிக்கவில்லை. தமிழ், ஹாலிவுட் படங்கள் தாண்டி உலகசினிமா பக்கம் திரும்பும் ஆசையுடன் இருக்கும் புதியவர்களுக்கு இந்தப் புத்தகம் நல்லதொரு ஆரம்பம். இதில் உள்ள படங்கள் நம்மை மிரளவைக்காது. மாறாக கைபிடித்து உலக சினிமாவிற்குள் அழைத்துசெல்லும். மேலும் இது போன்ற சாமானியர்களின் புத்தகங்களும் வெளிவரவேண்டும், மக்கள் ஆதரவு தர வேண்டும். இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி இன்னும் பலரை எழுத வைக்கும். தாங்கள் பார்த்த சினிமாவை நம்முடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வைக்கும். ஒரு சினிமாவைப் பார்த்து பிடித்துப்போய் அதைப் பற்றி நாம் விவாதிக்கும் போது, ஒரு பத்தி எழுதி பிறர் படிக்க வைக்கும் போது அந்தச் சினிமா நமக்கு இன்னும் நெருக்கமாகிறது. இது நடைமுறையில் நான் கண்ட ஒன்று.


ஆன்லைன் விற்பனை: வீகேன் ஷாப்பிங்

Aug 22, 2016

குண்டுச்சட்டிகள்

கோயமுத்தூர் செல்லும் வேலை இருந்தது. காலையிலிருந்து அலைந்து திரிந்துவிட்டு மாலையில் உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது வழக்கமான உரையாடலுக்குப் பிறகு மகனைப் பற்றி புலம்பத் தொடங்கினார். அவன் பி.ஈ முடித்துவிட்டு கடை ஆரம்பிப்பதாகச் சொன்னார். கைவினைப் பொருட்களுக்கான கடை. அவனுக்கு அதில் ஆர்வமிருக்கிறது. பொருட்களையும் அவனே செய்கிறான். ஆள் வைத்து பொருட்களைத் தயாரித்து விற்பனையைத் தொடங்க விரும்புவதாகச் சொன்னான். ‘பெங்களூர்ல கூட காவேரி எம்போரியம் மாதிரி நிறைய இருக்குங்களண்ணா? அப்படித்தான் ப்ளான்’ என்றான். தெளிவாகத்தான் இருப்பதாகத் தோன்றியது. 

அப்பாவுக்குத்தான் குழப்பம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வருகிற குழப்பம்தான். எங்கள் வீட்டிலும் அப்படியொரு குழப்பம் இருந்தது. பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு ஆசிரியர் பயிற்சியில் சேர விரும்பினேன். தமிழ் வாத்தியாராகி வேட்டி கட்டிக் கொண்டு டிவிஎஸ்50 வண்டியில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பது கனவு வேலையாக இருந்தது. மடை மாற்றிவிட்டார்கள். பொறியியல் படிப்பை முடிக்கும் தருவாயில் ஊரிலேயே ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்பினேன். ‘தொழில் எல்லாம் கஷ்டம்..வேலைக்கு போற வழியைப் பாரு’ என்று அறிவுரை சொன்னார்கள். நம் ஊரில் கேட்காமலேயே அறிவுரை சொல்லுகிற ஆட்கள்தான் அதிகம். அம்மாவும் அப்பாவும் ‘இவன்கிட்ட கொஞ்சம் சொல்லிட்டு போங்க’ என்றால் கேட்கவா வேண்டும்? ஈயத்தை உருக்கி காதுகள் வழிய வழிய ஊற்றினார்கள். எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் ஹைதராபாத்துக்கு மூட்டை கட்டிவிட்டேன். சம்பளம், நல்ல வேலை, ஒரேயொரு மனைவி, குழந்தை - ‘இதுவே நல்லாத்தானே இருக்கு’ என்று குண்டுச்சட்டியில் படுவேகமாக குதிரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். என்ன பிரச்சினையென்றால் ‘மணியண்ணன் மாதிரி செட்டில் ஆகப் பாரு’ என்று சில பொடியன்களிடம் விரல் நீட்டி அக்கம்பக்கத்தில் உதாரணம் ஆக்குகிறார்கள். எவ்வளவு பெரிய தவறைச் செய்கிறார்கள் என்று நினைத்தால் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது.

கோயமுத்தூர்க்காரரும் பேச்சுவாக்கில் ஒன்றைச் சொன்னார் பாருங்கள்- ‘படிச்ச படிப்புக்கு சம்பந்தமிருக்கிற வேலையைச் செய்ய வேண்டாமா?’ என்றார். தூக்கிவாரிப் போட்டது. இப்படியெல்லாம் ஒரு வரையறை வைத்தால் இந்த நாட்டில் முக்கால்வாசிப்பேருக்கு வேலையே இருக்காது. மின்னியல் மற்றும் மின்னணுவியல் பாடங்களைக் குப்புறப் படுத்தெல்லாம் படித்தேன். இன்றைக்கு கரண்ட்டுக்கும் வோல்டேஜூக்கும் என்ன சம்பந்தமென்று அடிப்படைக் கேள்வியைக் கேட்டால் கூட சில வினாடிகள் பிதுக்கா பிதுக்காவென்று விழி பிதுங்காமல் சொல்ல முடியாது. இந்த லட்சணம்தான் கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு. பி.ஈ, எம்.பி.ஏ, எம்.சி.ஏ என்ற படிப்புகள் எல்லாமே பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குள் நுழைந்து கழுத்தில் அடையாள அட்டையைத் தொங்கவிடுவதற்கான நுழைவுச்சீட்டுக்கள். அவ்வளவுதான். பெரும்பாலான நிறுவனங்களில் பெரும்பாலான வேலைகளைச் செய்வதற்கு நம்முடையை கல்லூரி படிப்பெல்லாம் அவசியமே இல்லை. கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசத் தெரிந்திருந்தால் ப்ளஸ் டூ முடித்த பையனே கூட இந்த வேலையையெல்லாம் செய்துவிடலாம் என்பதுதான் நிதர்சனம். பத்து வருடங்கள் கழித்து அவனே மேனேஜரும் ஆகிவிடலாம்.

வெளியில்தான் இன்ஃபோஸிஸில் வேலை செய்கிறேன், டிசிஎஸ்ஸில் மேனஜராக இருக்கிறேன், சிடிஎஸ்ஸில் நாரதராக இருக்கிறேன் என்று பீலா விட முடியும். பாட்டிலில் வளர்க்கப்படுகிற மீன்கள் மாதிரிதான். இந்த பாட்டில் இல்லையென்றால் இன்னொரு பாட்டிலுக்குள் விழுந்தால்தான் தப்பிக்க முடியுமே தவிர வெளியில் எட்டிக் குதித்தால் தப்பித்துவிட முடியும் என்று நம்புவதெல்லாம் பெரிய ரிஸ்க். முதுகெலும்பு இல்லாத, தங்களுக்கு ஏற்ப ‘மோல்ட்’ செய்யப்பட்ட களிமண் பொம்மைகளைத்தான் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கில் சம்பளத்தைக் கொடுத்து எல்லாவற்றையும் மறைத்துவிடுகின்றன. அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இதெல்லாம் தெரியவே தெரியாது. பையன் பந்தாவாக இருக்கிறான் என்று நம்பிக் கொள்கிறார்கள்.

கோயமுத்தூர்காரரிடம் சொல்வதற்கு ஓர் உதாரணம் இருக்கிறது. ஆனால் சொல்லவில்லை. 

பெங்களூரில் ஒரு காபிக்கடை இருக்கிறது. தேனீரகம் இல்லை. காபி பொடியை அரைத்து விற்கும் கடை. மலையாளிதான் முதலாளி. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக இந்த ஊரில் டீக்கடைதான் அவருடைய முதல் தொழில். பி.காம் படித்துவிட்டு கணக்கு எழுதுகிற வேலைக்காக பெங்களூர் செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுத்தான் ரயில் ஏறியிருக்கிறார். இங்கேயொரு கட்டிட ஒப்பந்ததாரரிடம் இருபதாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கி கடையைத் தொடங்கியிருக்கிறார். இந்தத் தொழிலின் சூட்சமங்களைத் தெரிந்து கொண்டு டீக்கடை பக்கத்திலேயே காபிக்கொட்டை அரைக்கிற கடையை ஆரம்பித்து கூர்க்கில் நகரிலிருந்த சில வியாபாரிகளோடு தொடர்பை உண்டாக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து நேரடியாக காபிக் கொட்டையை வாங்கி அரைத்துக் கொடுக்கிறார். நகரத்துக்கு வெளியேயும் ஒரு தொழிற்சாலையை நடத்துகிறார். சில நிறுவனங்கள் கேட்கிற விகிதாச்சாரத்தில் அரைத்துக் கொடுக்கிறார்கள். அந்நிறுவனங்கள் தங்கள் பெயரை லேபிளாக ஒட்டி விற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள். கொள்ளை வருமானம் போலிருக்கிறது. எம்.ஜி சாலையில் வெள்ளை நிற Porsche மகிழ்வுந்தை பார்த்தால் அது அவருடையதுதான்.

இந்தக் கதையை அவர் சொல்லவில்லை. அலுவலகத்துக்குப் பக்கத்தில் நவீன் பாலி மாதிரி தாடி வைத்த மூன்று மலையாளிகள் டீக்கடை நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் சொன்ன கதை இது. காபிக்கடை முதலாளியை தங்களுக்கான முன்னுதாரணமாக வைத்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த மனிதரைப் பற்றி பேசிய போது இளம் மலையாளி அவ்வளவு உற்சாகமானார். இவர்களும் படித்தவர்கள்தான். பெங்களூரில் அறையெடுத்துத் தங்கியிருக்கிறார்கள். இரண்டு துணிக் குடைகளை ப்ளாட்பாரத்தில் நட்ட வைத்து தேனீரகம் நடத்துகிறார்கள். நல்ல கூட்டம். சிகரெட் விற்கிறார்கள். ஆம்லெட் போட்டுத் தருகிறார்கள். மிட்டாய்கள் விற்கிறார்கள். துணைக்கு ஒரு தெலுங்குப்பையனை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கிறார்கள். 

மூன்று பேருக்கு வருமானம் கொடுத்து சிக்கல் இல்லாத வாழ்க்கையை அமைத்து கூட ஒரு பையனுக்கு வேலையையும் அந்த இரண்டு மர மேசைகள் கொடுத்திருக்கின்றன. யாருமே இல்லாத சமயத்தில் ஒரு மலையாளிடம் ‘உங்க லட்சியம் என்ன?’ என்று கேட்ட போது ‘லட்சியத்தை யாராவது வெளியில் சொல்லுவாங்களா? அதை செஞ்சுதான் காட்டணும்..மனசிலாயோ’ என்றார். அதன் பிறகு அவரிடம் கேட்பதற்கு எதுவுமில்லை. ஆனால் அந்த மூன்று மலையாளிகளுமே பி.ஈ முடித்தவர்கள் என்பதுதான் அடிக்குறிப்பு. 

படித்த படிப்புக்குச் சம்பந்தமான வேலையைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்றெல்லாம் எந்த விதியும் இல்லை. அலட்டிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமுமில்லை. படிப்புக்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. பையனுக்குத் திறமையிருந்தால் விட்டுப்பிடிப்பதுதான் நல்லது. ஆனால் சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம். இருபத்தொரு வயதில் வேலை; இருபத்தைந்தில் திருமணம்; இருபத்தெட்டில் குழந்தை; முப்பதில் வீடும் காரும் என்கிற அழுத்தம் பெற்றோர்கள் மீதுதான் விழுகிறது. ‘பையன் என்ன பண்ணுறான்?’ கேட்டு சாவடிப்பார்கள். எப்படி விட்டுவிட முடியும்? ‘இதெல்லாம் எங்க கடமை..இதெல்லாம் நடந்த பின்னாடி உன் இஷ்டத்துக்கு என்ன வேணும்ன்னாலும் பண்ணு’ என்பார்கள். வீடு வாங்கி கார் வாங்கிச் சேர்க்கும் போது நாற்பது ஐம்பது லட்சம் கடன் சேர்ந்திருக்கும். அடுத்த இருபது வருடங்களுக்கு EMI இருக்கும். கட்டி முடிக்கும் போது மகனுக்கும் மகளுக்கும் திருமண ஏற்பாடுகள் ஜரூராக நடக்கும். 

இப்படித்தானே குண்டுச்சட்டிகளும் குதிரைகளும் லட்சக்கணக்கில் உருவாக்கப்படுகின்றன!

Aug 19, 2016

ஐ கேன் டாக் இங்கிலீஷ்..

முதன் முதலாக வெளிநாடு செல்லும் போது எங்கள் வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு ஆச்சரியம்.  ‘இங்கிலீஷ் பேசுவியா?’ என்றார்கள். ஐ கேன் டாக் இங்கிலீஷ், ஐ கேன் வாக் இங்கிலீஷ் என்று சொன்னதை அவர்கள் நம்பிய மாதிரி தெரியவில்லை. எப்படியாவது நிரூபிக்க வேண்டுமல்லவா? அதற்காக வேண்டுமென்றே வீட்டிலிருந்து மேலாளரை அழைத்து ஆங்கிலத்தில் பேசி பீலா விட வேண்டியதாகிவிட்டது. அவர்கள் நம்பாமல் இருந்ததற்கு காரணமிருக்கிறது. ஷ்ரேயா ரெட்டி என்றொரு நடிகை இருந்தார் அல்லவா? விஷாலுடன் ஒரு படத்தில் நடித்தார். அவர் எஸ்.எஸ் மியூஸிக் என்ற சேனலில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தார். மதிய நேரத்தில் அழைத்துப் பேசினால் அதைப் பதிவு செய்து இரவில் ஒளிபரப்புவார்கள். 

பிரச்சினை என்னவென்றால் ஆங்கிலத்தில்தான் பேச வேண்டும். ஆண்களுடன் பேசினாலே தடுமாறுவேன். அந்தப் பெண்ணுடன் - அதுவும் அந்தக் கரடுமுரடான குரலின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும். பார்க்கிற வரைக்கும் பார்த்துவிட்டு ‘யா..யெஸ்...யெஸ்’ என்று இரண்டே சொற்களை வைத்து இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் பேசி இணைப்பைத் துண்டிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. அந்தச் சமயத்தில் வீட்டில் யாருமில்லை என்றாலும் வியர்வையும் படபடப்பும் ஒரு வழியாக்கியிருந்தன. அந்த நிகழ்ச்சியை எப்படியும் ஒளிபரப்பிவிடக் கூடாது என்று வேண்டாத சாமியில்லை. ஆனால் அன்றைய தினம் தம்பி மிகச் சரியாக அந்தச் சேனலை மாற்றினான். அம்மா, அப்பா, நான், தம்பி என நான்கு பேரும் இருக்கிறோம். ‘ஐ ஆம் மணிகண்டன் ஃப்ரம் கரட்டடிபாளையம்’ என்று சொன்னவுடன் எல்லோரும் தயாராகிவிட்டார்கள். ஒன்றரை வரியிலேயே குரலை வைத்து இவன்தான் என்ற முடிவுக்கும் வந்துவிட்டார்கள். பேயறைந்த மாதிரி அமர்ந்திருந்தேன். நாற்பது வினாடிகள்தான் ஒளிபரப்பினார்கள். மிச்ச மீதியெல்லாம் கத்தரிந்திருந்தார்கள். ஆனாலும் அந்த நாற்பது வினாடிகளைக் கடப்பதற்குள் ஏதோ பனிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் கணிதத் தேர்வைக் கடப்பது போல இருந்தது. 

பாட்டு ஒளிபரப்பாகத் தொடங்கிய போது அம்மா ‘என்னடா இது ரஜினி இங்கிலீஷ் பேசற மாதிரி யா யா, யெஸ் யெஸ்ஸூன்னு பேசற’ என்றார். அப்பொழுது எம்.டெக் படிப்பில் சேர்ந்து விடுமுறைக்காக ஊருக்கு வந்திருந்தேன். என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. தம்பி நக்கல் அடித்தான். அமைதியாக இருந்தேன். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் உள்ளூர வருத்தம்தான். அப்பொழுது அவர்களுக்கு உண்டான அதே சந்தேகம்தான் எப்பொழுதும். 

ஆங்கிலம் என்ன சிக்காத சரக்கா? கிடைக்கவே கிடைக்காது என்பதற்கு. பழகப் பழகத்தான் வரும். 

பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் தமிழ் வழிக் கல்வி. அதன் பிறகு பொறியியல் படிப்பில் எப்பொழுதாவது செமினார்களில் பேசுவதோடு சரி. அதுவும் கூட சொதப்பல்கள்தான்- இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் போது கோவை பி.எஸ்.ஜி கல்லூரியில் ஜெனிடிக் அல்காரிதம் பற்றிய கருத்தரங்கு நடைபெற்றது. கட்டுரை தயாரிக்கும் வேலை என்னுடையது. அது குறித்து அரங்கில் பேசுவது ராஜேஷூடையது. அவன் ஊட்டிக்காரன். கான்வெண்ட்டில் படித்திருந்தான். அதனால் அவனைக் கூட்டாளியாக்கியிருந்தேன். கடைசி வரைக்கும் ஒரு முறை கூட அந்தக் கட்டுரையைப் புரட்டிக் கூட பார்க்கவில்லை. மேடையில் ஏறி நின்று படுகேவலமாகத் திணறிவிட்டு ஒலி வாங்கியிலேயே ‘இப்பொழுது என் நண்பன் விவரிப்பான்’ என்று சொல்லி தலையில் பாறாங்கல்லை இறக்கினான். அக்குளில் லட்சுமி வெடியை வைத்துக் கொளுத்துவான் என்று துளி கூட எதிர்பார்க்கவில்லை. இரண்டு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு மேடையை விட்டு இறங்கி ஓடி வந்தவன் சேலத்தில் வந்துதான் நின்றேன். ஆங்கிலம் அவ்வளவு கேவலப்படுத்திவிட்டது.  

எம்.டெக் படிக்கும் போதாவது அழகான வடக்கத்திப் பெண் ஒரே வகுப்பில் படித்திருக்கலாம். அதுவும் நடக்கவில்லை. வடக்கத்தி பையன்கள் வகுப்பில் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பேசுவதற்கு பேசாமலேயே இருந்து தொலையலாம் என்று பேசவில்லை. அப்புறம் எப்படி ஷ்ரேயா ரெட்டியுடன் மட்டும் பேச முடியும்? திணறத்தான் வேண்டும். இப்பொழுதும் கூட மிண்டி, லூக்கா அல்லது ப்ரையனுடன் தனியாகத் தொலைபேசியில் பேசுவதற்கு நடுக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள். ஒன்றாம் தேதியானால் வங்கிக் கணக்கு நிறைய வேண்டுமானால் பேசித்தான் தீர வேண்டும். பேசிவிடுகிறேன்.

இப்படி திக்கித் திணறிப் பேசிப் பழகியதுதான். என்னைப் போலவேதான் நம் ஊர்ப்பையன்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. இலக்கண சுத்தியாக பேசத் தெரியாவிட்டாலும் ஓரளவு சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லிவிடுகிறேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன். எதற்கு இந்தக் கதையெல்லாம் என்று கேட்கத் தோன்றுமே? 

கடந்த வருடம் கோவாவில் நடைபெற்ற ‘பப்ளிஷிங் நெக்ஸ்ட்’ நிகழ்வின் சலனப்பட இணைப்பு கிடைத்தது. மேடை ஏறும் போது சற்று பயமாகத்தான் இருந்தது. வேட்டி கட்டிச் சென்றிருந்தேன். தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒரு பிரதிநிதி. சொதப்பினால் அந்தக் கூட்டத்தின் முன்பாக தமிழர்களின் மானத்தை வாங்கியது மாதிரிதான். ஆனால் கடைசியில் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. கூட்டத்தை சிரிக்க வைத்துவிட்டேன். சலனப்படம் ஒரு மணி நேரம் ஓடுகிறது. ஆனால் எப்படிப் பேசினேன் என்று ஓட்டிப் பார்ப்பதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. ஒரு முறை கூட பார்க்கவில்லை. ஆனால் அம்மாவிடம் ஓட்டிக் காட்ட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். 

இந்த முறை பப்ளிஷிங் நெக்ஸ்ட் செப்டம்பர் மாதம் 15-17 தேதிகளில் நடைபெறுகிறது. கொச்சியில்தான் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம். பயனுள்ளதாக இருக்கும். நான் செல்லவில்லை. ஆனால் ஒரு போட்டிக்கு நடுவராக இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கெளரவம்தான். அங்கே செல்ல வேண்டியிருக்காது. பெங்களூரிலிருந்தே செய்துவிடலாம்.


ஒரு மணி நேரம் இந்த வீடியோவைப் பார்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. பார்த்துவிட்டுச் சொன்னால் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் சொல்கிறேன். நேரமிருக்கும் போது பார்க்கலாம். ஏதேனும் உடான்ஸ் விட்டிருந்தால் பொறுத்தருள்க. ஆமென்!

பெருமாள் முருகன்- Welcome Back!

ஆகஸ்ட் 22 ஆம் தேதியன்று பெருமாள் முருகனுடனான உரையாடல் ஒன்று டெல்லியில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாக கவுண்டர் இனத்தை அவமானப்படுத்திவிட்டதாகச் சொல்லி ஒரு கூட்டம் கொளுத்திப் போட பெருமாள் முருகனின் எந்த எழுத்தையுமே படித்திராத பெருங்கூட்டம் அவரது தலையைக் கொய்துவோம் கதையை முடிப்போம் என்று கிளம்பியது. சங்காத்தமே வேண்டாம் என்று ‘பெருமாள் முருகன் செத்துட்டான் போங்க’ என்று அடங்கிக் கொண்டார். தனது அத்தனை படைப்புகளையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வதாகவும் இனி எதையும் எழுதப் போவதில்லை என்றும் அவர் அறிவித்த போது தனிப்பட்ட முறையில் மிகவும் வருந்தினேன். 

கொங்கு வட்டாரத்துக்கும், அதன் மொழிக்கும், பண்பாட்டு கூறுகளுக்கும் மிகப்பெரிய பங்களிப்பைச் செய்தவர் பெருமாள் முருகன் என்று எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சொல்ல முடியும். அவரது கொங்குவட்டாரச் சொல்லகராதிதான் இன்றைய தினம் வரைக்கும் கொங்குவட்டார மொழிக்கான ஒரே உருப்படியான சொல்லகராதி. பிற எழுத்தாளர்கள் எழுதிய கொங்குச் சிறுகதைகள், தலித் பற்றிய கொங்குச் சிறுகதைகள் ஆகியவற்றைத் தொகுத்து புத்தகமாக்கியதும், தி.முத்துச்சாமிக் கோனாரின் கொங்குநாடு என்ற புத்தகத்தைப் பதிப்பித்ததும் பெ.முதான். கொங்கு நாட்டின் வட்டார வழக்குகள், சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள் என இண்டு இடுக்குகளையெல்லாம் தனது படைப்புகளின் வழியாக ஆவணப்படுத்துகிற வேலையையும் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தவரை முடக்கி ஓரத்தில் அமர வைத்துவிட்டார்கள் என்பதுதான் வருத்தம்.

இன்றைக்கும் கூட ஃபேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸ் எழுதுகிற சில அறிவாளிகள் ‘பெருமாள் முருகனை நான் படித்ததேயில்லை. ஆனால் இவரைப் போன்ற ஆட்களை எழுத விடக் கூடாது’ என்று எழுதுகிறார்கள். ‘நீதான் படிக்கவே இல்லையே..அப்புறம் எப்படி முடிவுக்கு வந்த?’ என்றெல்லாம் கேட்க முடியாது. ஏதாவது ஒரு சித்தாந்தத்தைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அறிவைவிடவும் உணர்ச்சிதான் பெரிதாக இருக்கும். உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிடுகிற வகையில் பேசத் தெரிந்த எவனாவது ஒருவன் கிளப்பிவிட்டால் போதும். அதையே பிடித்துக் கொள்வார்கள். தம் கட்டுவார்கள். ஜென்மத்துக்கும் மாற மாட்டார்கள். இவன் இதை எழுத வேண்டும், அதை எழுதக் கூடாது என்பதை அருவாளும் கொடுவா மீசையும் முடிவு செய்யக் கூடாது. அதுதான் பெருமாள் முருகன் விவகாரத்தில் அதுதான் நடந்தது. தோளில் துண்டு போட்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் ‘நீ எழுதக் கூடாது’ என்று பஞ்சாயத்து நடத்தினார்கள்.

சர்ச்சையை உருவாக்குவதற்காகவே பெருமாள் எழுதியதாகச் சொன்னவர்களையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. நேர்பேச்சிலும் சரி, எழுத்திலும் துளி கூட அதிராதவர் பெருமாள் முருகன். சர்ச்சையை உண்டாக்கி தனக்கான இடத்தை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் எதுவும் அவருக்கு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இயல்பாக எழுதிச் சென்ற நாவலில் ஒரு பகுதியை அவருக்கு ஆகாதவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் பிரதி எடுத்து திருச்செங்கோடு பகுதிகளில் விநியோகித்தார்கள். அந்தப் பக்கங்களை மட்டும் வாசித்தவர்கள் பெருமாள் முருகனுக்கு எதிராகப் பொங்கினார்கள். யார் விநியோகித்தார்கள்? பெருமாள் முருகனை முடக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதையெல்லாம் தனியாக விவாதிக்க வேண்டும்.

பிரச்சினைக்கான பின்னணியைப் புரிந்து கொண்டு பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக எழுதிய போது ‘இவனும் அவரும் ஒரே சாதிக்காரங்க..அதனால் பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக எழுதுகிறான்’ என்று வாயை அடைத்தார்கள். சொந்தச் சாதியைக் குறித்து அவதூறு செய்திருக்கிறார் என்றால் பெருமாள் முருகனுக்கு எதிராகத்தானே நிற்க வேண்டும்? ஏன் பெருமாள் முருகனை ஆதரிக்க வேண்டும்? பெருமாள் முருகனை ஆதரித்து எழுதியதற்காக உள்ளூரில் எவ்வளவு எதிர்ப்பு வந்தது என்பது என் குடும்பத்துக்குத் தெரியும். இன்றைக்கும் பெருமாள் முருகனை ஆதரிக்கக் காரணம் அவரது எழுத்தில் பகிஷ்கரிக்கப்படுகிற அளவுக்கு துவேசம் மிகுந்ததில்லை என்பதால்தான். அவரது புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறேன், அவரது பங்களிப்பு கொங்கு மண்டலத்துக்குத் தொடர்ந்து அவசியம் என்று முழுமையாக நம்புகிறேன். அதுதான் காரணம்.

ஒருவேளை நமக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் எழுத்தையும் எழுத்தாளனையும் விமர்சனம் செய்வதும், கண்டனம் தெரிவிப்பதும் தவறே இல்லை. எதிர்த்து உருவப்பொம்மையைக் கூட கொளுத்தலாம். புத்தகத்தை எரிக்கலாம். ஆனால் குறைந்தபட்சமாகவேனும் வாசித்துவிட்டு எதிர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் கோரிக்கை. அந்தப் படைப்பாளியின் மொத்தப் படைப்புளையும் வாசிக்காவிட்டால் தொலைகிறது. குறைந்தபட்சம் பிரச்சினைக்குரிய புத்தகத்தையாவது முழுமையாக வாசித்துவிட்டுப் பேசலாம். வெறும் பதினாறு பக்கங்களை வைத்து பெருமாள் முருகனுக்குக் கட்டம் கட்டினார்கள். இந்த விவகாரம் கொழுந்துவிட்ட எரிந்த சமயத்தில் இதையெல்லாம் பேசவே முடியாது. வாய் மீதே வெட்டுகிற வெறியில் திரிந்தார்கள். இன்றைக்கும் கூட புரிந்து கொண்டார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் தைரியமாக பேசலாம்.

ஜூலை ஐந்தாம் தேதியன்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. எழுதுகிறவன் எதை எழுத வேண்டும் என்பதை போனாம் போக்கியெல்லாம் முடிவு செய்ய முடியாது. தேவைப்பட்டால் அதற்கான ஒரு கமிட்டியை நியமித்து அவர்கள் முடிவு சொல்லட்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இதுதான் முக்கியம். நாம் உணர்வுப்பூர்வமான காலகட்டத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். எழுதுகிறவன் மீது பகைமை இருந்தால் அவனை மிக எளிதாகக் காலி செய்துவிட முடியும். உணர்ச்சிகரமாகப் பேசி பெருங்கூட்டத்தைத் திரட்டிவிட முடியும். பணம் படைத்தவர்கள், அரசியல்வாதிகள், சாதியத் தலைவர்கள், மதவாதிகள் என்னும் அரைமண்டைகள் சேர்ந்தால் யாரை வேண்டுமானாலும் ஒழித்துக் கட்டிவிடக் கூடும். இந்தத் தருணத்தில் இத்தகையதொரு தீர்ப்பு அவசியமானது. 

‘நீ யாருடா அடுத்தவன் எழுதுவதை முடிவு செய்வதற்கு’ என்று பொடனி அடியாக அடித்திருக்கிறார்கள். நூற்றைம்பது பக்கத் தீர்ப்பு. மனுதாரர்களாக ச.தமிழ்ச்செல்வனும் பெருமாள் முருகனும் இருக்கிறார்கள். எதிர்தரப்பில் இந்து முன்னணி, தீரன் சின்னமலை பேரவை யுவராஜ், இன்னபிற கொங்குநாட்டுச் சங்கங்களை எல்லாம் இணைத்திருக்கிறார்கள். தீர்ப்பின் கடைசி வரியாக ‘Let the author be resurrected to what he is best at. write’ என்று முடித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான்.


இந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில்தான் பெருமாள் முருகனுடனான வாசகர் சந்திப்பை பெங்குயின் பதிப்பகம் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது. இதுவொரு தொடக்கம். இனி பெருமாள் முருகன் எழுதட்டும். முன்பைவிடவும் அதிக உற்சாகத்துடனும் வேகத்துடனும் எழுதட்டும். அவர் முன்னேர். அவரைப் பின்பற்றி கொங்கு மண்டலத்திலிருந்து வட்டார எழுத்தாளர்கள் படையெடுக்கட்டும். சொலவடைகள், சொற்கள், கலாச்சாரம், பிராந்தியச் சிக்கல்கள், கொண்டாட்டங்கள், விழாக்கள், மனிதர்கள் என அனைத்தையும் எழுத்தாகப் பதிவாகட்டும். அதைத்தான் மனப்பூர்வமாக எதிர்பார்க்கிறேன். அதுதான் காலத்தின் தேவையும் கூட.

பெருமாள் முருகனின் வழக்கு எழுதுகிறவர்களுக்கும் கருத்துச் சொல்கிறவர்களுக்கும் எதிர்காலத்தில் ஒரு பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கும். தடியெடுத்தவன் எல்லாம் தண்டல்காரன் ஆக முடியாது என்பதே மிகப்பெரிய ஆசுவாசம்தான். வழக்கை நடத்திய தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் சங்கம் மற்றும் ச.தமிழ்செல்வனுக்கும் பெருமாள் முருகனுக்கும் வாழ்த்துக்கள். அவர்களோடு அரணாக உடனிருந்த அத்தனை பேருக்கும் நன்றி. நீதிபதிகளுக்கு வணக்கம்.

Aug 18, 2016

ப்ளீஸ்!

ஒரு வேண்டுகோள்-

பல லட்ச ரூபாய்க்கான நன்கொடையாளர்களின் பெயர்களைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை. சிரமமாக இருக்கிறது. Bank statementல் சில தொலைபேசி எண்கள் இருக்கின்றன. பெருந்தொகைகளை அனுப்பியவர்களின் எண்களை எடுத்து அழைத்தால் யாராவது பெரியவர்கள்தான் எடுக்கிறார்கள். 

‘அவர் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்காரே’ ‘அமெரிக்காவுலதானே இருக்கான்’ என்கிறார்கள். 

‘அவங்ககிட்ட பேசணும்’ என்று கேட்டால் உடனடியாக ‘என்ன விஷயம்’ என்கிறார்கள். அறக்கட்டளை, நன்கொடை என்றெல்லாம் பேசினால் ஏதோ தில்லாலங்கடி பயல் போலிருக்கிறது என்று நினைத்துத் துண்டித்துவிடுகிறார்கள். ஒருவர் முழுமையாகக் கேட்காமலேயே ‘நாட் இண்ட்ரஸ்டட்’ என்று சொல்லி இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார். 

இன்னொரு பெரியவரிடம் ‘அவர் நெம்பர் தாங்க சார்..நான் பேசறேன்’ என்று சொன்னால் ‘எனக்கு நெம்பர் தெரியாது’ என்று முகத்தில் அறைவதைப் போலச் சொல்கிறார். ஒரு அம்மையார் சற்றே புரிந்து கொண்டு ‘என்  மக பணம் அனுப்பி இருப்பா’ என்றார். ‘அவங்க நெம்பர் தர்றீங்களா?’ என்று கேட்டதற்கு ‘நீ யாருன்னே தெரியாதுங்கிறேன்..என் பொண்ணு நெம்பர் கேட்குற..விவஸ்தை இல்லையா’ என்கிறார். சங்கடமாக இருக்கிறது.

உண்மையிலேயே என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. பாதிப்பேர்களுடைய விவரங்களையாவது பிடிக்க முடியுமா என்று புரியவில்லை. 

Bank statement இல் பல பரிமாற்றங்களில் அனுப்பியவர்களின் பெயர் மட்டும் இருக்கிறது. By cash என்று சில பரிமாற்றங்கள் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் எப்படிக் கண்டுபிடித்துச் சேர்ப்பது?

பணம் அனுப்பியதைவிடவும் முக்கியமான காரியம் இந்த PAN card விவரமும் முகவரியும். 

தயவு செய்து விவரங்களை அனுப்பி வைக்கவும். ஒருவேளை உங்கள் நண்பர்கள் தெரிந்தவர்கள் அனுப்பியிருந்தால் அவர்களிடமும் இந்தச் செய்தியைக் கொண்டு சேர்க்கவும்.

நன்றி.

vaamanikandan@gmail.com

Aug 17, 2016

அவநம்பிக்கைக்கு அப்பால்

தற்கொலை செய்து கொள்ள விரும்புவதாக சொல்வதற்காக யாராவது அலைபேசியில் அழைத்தால் என்ன சொல்லித் தேற்றுவது? முதலில் நடுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அழைப்பவரின் நடுக்கத்தை இல்லை- நம் நடுக்கத்தை. அவர் போய்ச் சேர்ந்த பிறகு அலைபேசியை எடுத்து நோண்டினால் கடைசியாக அழைத்த எண் நம்முடையதாக இருந்துவிட்டால் சோலி சுத்தம். ‘யாருன்னே தெரியாதுங்க’ என்று சொன்னால் மட்டும் நம்பி விட்டுவிடுவார்களா? உள்ளே வைத்து சென்று பூஜை, புனக்ஸ்காரங்களை எல்லாம் முடித்துவிட்டுத்தான் வெளியே அனுப்புவார்கள். 

அழைத்தவரிடமும் நேரடியாக ‘எனக்கு எதுக்குங்க ஃபோன் செஞ்சீங்க?’ என்று வெளிப்படையாகக் கேட்கவும் முடியாது. அவரே உடைந்து போய் இருக்கிறார். சங்கடம்தான்.

அப்படியொரு சங்கடம்.

அழைத்திருந்தவருக்கு நிறையப் பிரச்சினைகள். எதிரிகள். ஒரு அடி மேலே சென்றாலும் இழுத்துவிடுவதற்கு நூறு பேர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். மீளவே முடியாத கடன். குடும்பச் சிக்கல்கள். உறவுகளிடம் கெட்ட பெயர். கைவிட்டுவிட்ட நண்பர்கள். இனி வாய்ப்பே இல்லை. அதனால் செத்துவிடுவதுதான் முடிவு என்ற சூழலுக்கு வந்திருக்கிறார். அவர் சொல்லச் சொல்ல பதற்றமாகத்தான் இருந்தது. 

மீளவே முடியாதா என்ன? அப்படியெல்லாம் இல்லை. நாமாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். எல்லாவற்றுக்குமே மனசுதான் காரணம். அதில் மட்டும் தெம்பிருந்து ‘எழுந்திரு’ என்று சொன்னால் எவ்வளவு பெரிய சுமையாக இருந்தாலும் புரட்டி வீசிவிட்டு எழுந்துவிட முடியும். திரும்பத் திரும்ப ‘எழுந்திரு; உன்னால் முடியும்’ என்று நம் மனசு சொல்லிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அதற்கான தெம்பை மட்டும் இழந்துவிடவே கூடாது. அதற்கு ஒரே உபாயம்தான். வெற்றி வரும் போதெல்லாம் நமக்கு கீழே இருப்பவர்களைப் பார்க்க வேண்டும்; தோல்வியடையும் போதெல்லாம் நம் துறையில் நமக்கு மேலே இருப்பவர்களை பார்க்க வேண்டும். அவன் வெல்லும் போது நமக்கு என்ன? அவன் உயரும் போது நாம் எங்கே தள்ளாடுகிறோம்? எல்லா சூட்சமமும் நம் மனக்கணக்கில்தான் இருக்கிறது.

எங்கள் ஊரில் ஒருவர் இருக்கிறார். எப்பொழுதோ நிகழ்ந்த சாலை விபத்துக்குப் பிறகாக கழுத்துக்குக் கீழாக வேலை செய்வதில்லை. பல வருடங்களாகவே இப்படித்தான் இருக்கிறார். உடலின் கழிவுகளை வெளியேறுவது கூட இயற்கையாக நடக்காது. யாராவது ஒருவர் வயிற்றின் மீது கை வைத்து அமுக்க வேண்டும். ஆனாலும் மனிதர் ஓய்வதேயில்லை. கட்டிட ஒப்பந்ததாரராக இருக்கிறார். தள்ளுவண்டியில் அமர வைத்து ஜீப்பில் ஏற்றி இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறார்கள். கண்கள் பார்க்கும். மூளை யோசிக்கும். வாய் உத்தரவிடும். ஏகப்பட்ட கட்டிடங்கள் கட்டியிருக்கிறார். பல கோடி ரூபாய் சொத்து சேர்த்திருக்கிறார். இந்த கதாபாத்திரம் புனைவு இல்லை. கோபிக்குள் நுழைகிற இடத்தில் இடதுபக்கம் பார்த்தால் மிகப்பெரிய வணிக வளாகம் இருக்கும். அவருடையதுதான்.

‘மனுஷன்னா இப்படி இருக்கணும்...இரும்பு மாதிரி’ என்று நினைக்கிற வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற மனுஷன் அவர். இரும்பு என்று சொல்வதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. ரத்தன் டாடா சொன்னது- இரும்பை வேறு எந்தப் பொருளாலும் அழித்துவிட முடியாது. இரும்பு அழிய வேண்டுமென்றால் துருப்பிடித்து அதுவாகவே அழிந்தால்தான் உண்டு. இதேதான் நமக்கும். நம் சிந்தனை சிதைந்து நாமாகவே அழிந்தால்தான் உண்டு. நாம் உறுதியாக நின்றுவிட்டால் எப்பேர்ப்பட்டவனாலும் நம்மை அழித்துவிட முடியாது. எவ்வளவு பெரிய சோதனையாலும் நம்மை வீழ்த்திவிட முடியாது. நாம் முடங்குவதாகவும், தோற்பதாகவும் உருவாகிற தோற்றங்கள் எல்லாம் தற்காலிகமானவை. எந்த வெற்றியும் நிலையானது இல்லை; எந்தத் தோல்வியும் நிரந்தரமானது இல்லை. இன்றைக்கு வேண்டுமானால் எதிரியின் கை ஓங்கி இருக்கலாம். நம் துக்கத்தின் அளவு உயர்ந்து இருக்கலாம். அது நிரந்தரமான ஓங்குதல் இல்லை. அது வலிமையான துக்கமில்லை. முறுக்கிக் குத்தினால் அவன் கை தானாக கீழே இறங்கும். துக்கத்தின் சுவடு நிச்சயமாகக் கரையும்.

எனக்கு எப்பொழுதெல்லாம் மனம் சோர்வடைகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் இத்தகைய மனிதர்களைத்தான் நினைத்துக் கொள்கிறேன். காய்ச்சல் வந்துவிட்டது; உடலில் சர்க்கரை அதிகரித்துவிட்டது; ப்ரஷர் ஏறிவிட்டது என்று முடங்கிக் கொள்வதற்கும் சிறகுகளைச் சுருக்கிக் கொள்வதற்கும் ஆயிரம் காரணங்களைத் தேடுகிறவர்களுக்கு இவரைப் போன்றவர்கள்தான் டானிக் பாட்டில்கள். 

என்னதான் ஆகிவிடும்? ஒரு கை பார்த்துவிடலாம்.

இங்கு யாருக்குத்தான் பிரச்சினையில்லை? எறும்பிலிருந்து யானை வரைக்கும் அத்தனை உயிரினங்களுக்கும் பிரச்சினைகள்தான். மனிதர்கள்தான் எல்லாவற்றையும் மண்டையில் ஏற்றி நாளை எப்படிச் சமாளிப்பது? நாளைக் கழித்து எப்படிச் சமாளிப்பது? அடுத்த ஆண்டு என்ன செய்வது என்று ஆயிரத்தெட்டுக் குழப்பங்களில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாகிறோம். எல்லாவற்றையும் சற்றே ஒதுக்கி வைத்துப் பார்ப்போம். இன்றைய கணத்தை வாழ்ந்து பார்க்கலாம். இன்றைய தினத்தில் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைச் செய்யலாம். நாளை நடப்பதை நாளை பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

செத்துப் போவது பெரிய காரியமே இல்லை. ஒன்றரை நிமிட வேலைதான். அதோடு எல்லாம் முடிந்தது. ஆனால் இனி எந்தக் காலத்திலும் இந்த பூமியில் வாழ்வதற்கான வாய்ப்பே கிடைக்கப் போவதில்லை. அவ்வளவு சீக்கிரமாக முடித்துக் கொள்வதற்காக இவ்வளவு சிரமப்பட்டோம்? நம் அத்தனை சுமைகளையும் துன்பங்களையும் தூக்கி நம்மைச் சார்ந்தவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போவதுதான் நம் பிறப்பின் அர்த்தமா?

ஓர் எறும்பைப் பிடித்துத் தண்ணீரில் போட்டால் அது கடைசி மூச்சு வரைக்கும் போராடிப் பார்த்துவிட்டுத்தான் சாகிறது. ஒரு மீனைத் தூக்கி தரையில் வீசினால் அதுவும் கடைசி மூச்சு வரைக்கும் தம் கட்டி பார்த்து விடுகிறது. மனிதர்கள் நமக்கு என்ன? நாம் மட்டும் ஏன் இடையிலேயே மூச்சை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்?

நம்மிடம் உயிர் இருக்கிறதா? தெளிவான சிந்தனை இருக்கிறதா? அது போதும். எல்லாவற்றையும் சமாளித்துவிடலாம். எவன் எதிர்த்தாலும் மோதிப் பார்த்துவிடலாம். நம்பிக்கைதான் சார் வாழ்க்கை. கடைசி வரைக்கும் முயற்சித்துப் பார்த்துவிட்டேன் இனி வாய்ப்பில்லை என்று சொல்வதே கூட அவநம்பிக்கைதான். அதை உடைத்து நொறுக்கினால் போதும். அந்தச் சுவருக்கு அப்பால் காத்திருக்கும் வெற்றி நமக்குத்தான்.

Aug 16, 2016

ஸ்மார்ட் க்ளாஸ்- Quotation

அரசுப் பள்ளிகள்தான் பாவம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அதைவிடவும் பாவப்பட்ட பள்ளிகள் என்றால் உதவி பெறும் பள்ளிகள்தான். வெகு காலத்திற்கு முன்பாக ‘சம்பளத்தை நாங்கள் கொடுத்துவிடுகிறோம். பிற தேவைகளை நீங்களே நிறைவேற்றிக் கொள்ளுங்கள்’ என்று சொல்லி அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளாக மாற்றப்பட்ட இவை திணறிக் கொண்டிருக்கின்றன. நிதி ஆதாரம் இல்லாமல் பழுதடைந்த கட்டிடங்கள், கழிப்பறை வசதியின்மை, குடிநீர் பிரச்சினைகள் என்று அத்தியாவசியத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவே பல உதவி பெறும் பள்ளிகள் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்தப் பள்ளிகள் ஏதேனும் உதவி வேண்டும் என்று கேட்டால் துணிந்து செய்யலாம்- ஒன்றை மட்டும் கூர்நோக்க வேண்டியிருக்கிறது. பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் உண்மையிலேயே ஆர்வமும், அர்பணிப்பும் உள்ளவராக இருக்கிறாரா?

சில உதவி பெறும் பள்ளிகளிடமிருந்து ஒரு கோரிக்கை திரும்பத் திரும்ப வருகிறது - ஸ்மார்ட் க்ளாஸ் அமைத்துத் தரச் சொல்கிறார்கள். 

பல அரசாங்கப் பள்ளிகளில் நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டு ஸ்மார்ட் வகுப்பறைகளை அமைத்துவிட்டார்கள். உதவி பெறும் பள்ளிகள் ‘எங்களுக்கும் உதவ முடியுமா?’ என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். சோதனை அடிப்படையில் ஒன்று அல்லது இரண்டு பள்ளிகளில் செய்து பார்க்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. தொடர்ந்து கண்காணிப்பதற்கு வாய்ப்புடைய பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அதனை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார்கள்? விளைவுகள் என்னவாக இருக்கின்றன என்பதையெல்லாம் அணுக்கமாக அலசிய பிறகு மேற்கொண்டு இதே உதவிகளைச் செய்யலாமா என்பதை முடிவு செய்து கொள்ளலாம்.

ஒன்றிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக சில பள்ளிகளுக்கு நூலகங்களை அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறோம். அநேகமாக சிலருக்கு ஞாபகம் இருக்கக் கூடும். அந்தப் பள்ளிகளைத் தொடர்பு கொண்டு நூலகங்களின் பயன்பாடு எப்படி இருக்கிறது? குழந்தைகளுக்கு புத்தகங்கள் சரியாகக் கிடைத்தனவா என்பதை சரிபார்த்ததில் ஐம்பது சதவீதப் பள்ளிகள்தான் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. பல பள்ளிகளில் புத்தகங்களை ஆசிரியர்களே எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது நிறையப் புத்தகங்கள் இல்லை. நேரடியாகச் சென்று பார்ப்பதில் சில சிரமங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் இத்தகைய திட்டங்களின் குறைகளையும் நிறைகளையும் கண்டு கொள்வது அடுத்தடுத்த திட்டங்களை மேற்கொள்வதற்கு உதவிகரமாக இருக்கும்.

சமூக நோக்கோடு செய்கிற வேலைகளில் நிறையப் பரிசோதனைகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. மெல்ல மெல்லத்தான் அனுபவம் சேகரமாகிறது. எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று எதையாவது செய்வதைவிடவும் மெல்ல மெல்ல எட்டி வைக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. என்ன அவசரம்? ஒரே வருடத்தில் உலகத்தை புரட்டிப் போட்டுவிடப் போவதில்லை. சிறு சிறு சலனங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கலாம். அந்தச் சலனங்களின் விளைவுகளைப் பார்த்து நீட்டிப்பது குறித்தும் திசை மாறுவது குறித்தும் முடிவு செய்யலாம்.

இப்பொழுது ஒரு உதவி தேவைப்படுகிறது-

ஸ்மார்ட் வகுப்பறை அமைப்பதற்கான விலைப்புள்ளியைக் கோரலாம். அறையைப் பள்ளி ஒதுக்கித் தந்துவிடும். அந்த அறையில் என்ன பொருட்கள் தேவை, அவற்றுக்கான விலை என்ன, அதை அமைத்துத் தருவதற்கான மொத்தச் செலவு என்கிற விவரங்களை அடக்கிய விலைப்புள்ளியை (Quotation) அனுப்பி வைக்கவும். இலாபம் இல்லாமல் இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை. ஆனால் இலாபத்தின் அளவை முடிந்தவரையில் குறைத்துக் கொள்ள இயலுமா என்று பாருங்கள். ஆரம்ப அல்லது நடுநிலைப்பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து இந்த உதவியைச் செய்யப் போகிறோம். நாம் செய்யப் போகிற உதவியினால் அந்தக் குழந்தைகளுக்கு என்னவிதமான நல்லதைச் செய்ய முடியும் என்று பரிசோதித்துப் பார்க்கலாம். இதுவொரு தொடர்ச்சியான பயணம். நாமும் கைகோர்க்கிறோம் என்ற எண்ணத்தில் இருப்பவர்கள் விலைப்புள்ளியை அனுப்பி வைக்கவும். பரிசீலித்து முடிவு செய்வோம்.

vaamanikandan@gmail.com

நா.முத்துக்குமார்



கல்லூரியில் நான்காமாண்டு படித்துக் கொண்டிருந்த போது விழாவொன்றுக்கு நா.முத்துக்குமாரை அழைத்திருந்தார்கள். முந்தின நாள் இரவே சேலத்துக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டார். வாசிப்பில் ஆர்வமிக்கவன் என்கிற அடிப்படையில் முத்துக்குமாரை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. அதுதான் அவருடனான முதல் அறிமுகம். 

சேலம் கேஸில் என்கிற ஹோட்டல் அறையில் இருந்தார். ‘என்ன சார் சாப்பிடுறீங்க?’ என்று கேட்டுவிட்டு அவர் விரும்பிய  சப்பாத்தியும் சிக்கனும் வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுத்த போதே கையோடு அதுவரையிலும் நான் எழுதியிருந்த கவிதைகளை எல்லாம் எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். வலது கையில் சப்பாத்தியை உண்டபடியே இடது கையில் கவிதைகளைப் புரட்டிவிட்டு கவிதை பற்றி எதுவுமே சொல்லாமல் ‘கலாப்ரியா கவிதை படிச்சிருக்கீங்களா?’ என்றார். அந்தப் பெயரை அப்பொழுதுதான் முதன் முறையாகக் கேள்விப்படுகிறேன். ‘தமிழில் முக்கியமான கவிஞர்கள்ன்னு ஒரு லிஸ்ட் இருக்கு..அவங்களை எல்லாம் படிங்க...கொஞ்ச நாள் கழிச்சு எழுதுங்க’ என்றார் முத்துக்குமார். ‘நீ எழுதியிருப்பதெல்லாம் தேறாது’ என்று சொல்லாமல் சொல்லியிருந்தார் - அவ்வளவு நாசூக்காக. அடுத்த நாள் மாலையில் அவர் சென்னைக்கு கிளம்பும் வரையில் அடிக்கடி சந்தித்து ஏதாவது தேவைப்படுகிறதா என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அது என்னுடைய கடமையாக இருந்தது. கிளம்பும் போது திருவள்ளுவபுரம் சூளைமேட்டு வீட்டு முகவரி அச்சிடப்பட்டிருந்த அவரது விசிட்டிங் கார்ட் ஒன்றை வாங்கி வைத்துக் கொண்டேன். 

சில நாட்கள் கழித்து அவருடைய அலைபேசி எண்ணில் அழைத்து என்னைப் பற்றி நினைவூட்டினேன். அவருக்கு ஞாபகமிருந்தது. ஆனால் வேறு என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. இணைப்பைத் துண்டித்துக் கொண்டோம். எம்.டெக் படிப்பதற்காகச் சென்னை வந்த போதுதான் சந்தித்துப் பேச முடிந்தது. ஓர் அதிகாலையில் முன்னறிவிப்பு எதுவுமில்லாமல் அவரது வீட்டுக்குச் சென்றேன். அவருடைய பாட்டியுடன் அந்த வீட்டில் வசித்து வந்தார். மிகச் சிறிய வீடு அது. என்ன காரணத்தினாலோ அவர் அதைச் சங்கடமாக உணர்ந்ததாக மனதுக்குப் பட்டது. பிறகு அவரது வீட்டுக்குச் செல்வதற்கு மனம் வரவில்லை. ஆனால் அவ்வப்பொழுது அவரைத் தொடர்பு கொள்வதைக் கைவிடவில்லை. என்னுடைய சுயநலமான தொடர்பு அது. திரையிசைக்கு பாடல் எழுத வேண்டும் என்கிற அந்தக் காலத்திய ஆசைக்கு அவர் உதவக் கூடும் என்கிற எண்ணத்திலேயே தொடர்பில் இருந்தேன். எனது ஆசை வடிய வடிய அவருடனான தொடர்பு மெல்ல அறுபட்டது. 

தனது எளிமையான குடும்பப் பின்னணி, அப்பாவின் தமிழ் ஆர்வம், தனது கிராமம் சார்ந்த பால்யம், பச்சையப்பா கல்லூரி நினைவுகள், பாலுமகேதிராவிடம் உதவியாளராகச் சேர்ந்தது என்று ஆரம்பித்து தனது பாடல் வரிகளை மேற்கோள்காட்டி கல்லூரியில் பேசிய பேச்சு இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. இவற்றைத்தான் பல முறை அவரிடம் திரும்பப் பேசியிருக்கிறேன். அப்படிப் பேசும் போதெல்லாம் அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள நிறைய இருப்பதாகத் தோன்றும். ஏதோவொரு வகையில் ஆயிரக்கணக்கான கனவுகளைச் சுமந்து திரியும் இளைஞர்களுக்கான ரோல் மாடலாகியிருந்தார் என்பதை மறுக்கவியலாது.

சினிமாவில் திறமையாளன் மட்டும் வென்றுவிடுவதில்லை. அதைத் தாண்டியும் நிறைய சூட்சமங்கள் இருக்கின்றன. நண்பர்களைப் பேணத் தெரிய வேண்டும். தனது இடத்தை ஸ்திரமாக்கிக் கொள்கிற வித்தை தெரிந்திருக்க வேண்டும். தொடர்ந்து தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். இவை அத்தனையும் முத்துக்குமாருக்கு வசமாகியிருந்தது. இன்றைக்கு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறவர்கள், சினிமாவில் இருக்கிறவர்கள் என கிட்டத்தட்ட முக்கால்வாசிப் பேர் ‘முத்துக்குமாரும் நானும்’ என்றுதான் ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதில் பெரும்பாலும் பொய் இருக்காது. ஏதாவதொருவிதத்தில் அல்லது ஏதாவதொரு இடத்தில் முத்துக்குமார் அவர்களை எதிர்கொண்டிருப்பார். அவ்வளவு தொடர்புகள் அவருக்கு. சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் அவரது புத்தகங்களுக்கு என்று தனியாக அரங்கு இருக்கும். இளம் எழுத்தாளர்கள் யாருமே தமது புத்தகத்திற்கென ஒரு பதிப்பகம் தொடங்கி புத்தகக் கண்காட்சியில் அரங்கு அமைத்துக் கொள்வதில்லை. முத்துக்குமார் செய்தார். ஒவ்வொரு வருடமும் டிசம்பர் மாத இறுதியிலோ அல்லது ஜனவரியின் தொடக்கத்திலோ கடந்த ஆண்டு முத்துக்குமார் எழுதிய பாடல்கள் என்று ஒரு பட்டியல் வரும். ‘இந்த ஆளால எப்படி இவ்வளவு எழுத முடியுது?’ என்று தலை கிறு கிறுத்துப் போகும். அதில் ஏகப்பட்டவை ஹிட்டடித்த பாடல்களாகவும் இருக்கும். அந்தப் பட்டியலைப் பார்க்கும் எந்தவொரு இயக்குநரும் தன்னுடைய படத்தில் குறிப்பிட்ட பாடலை முத்துக்குமார்தான் எழுத வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொள்வார். இப்படி எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டுச் செய்த கவிஞன் தனது மரணத்தில் மெத்தனமாக இருந்ததுதான் துயரம்.

குடியால் இறந்தார்; நோயால் இறந்தார் என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள். அவரவர் வாழ்க்கை. அவரவர் முடிவு. நாம் செய்கிற ஒவ்வொரு காரியத்துக்கு அதற்கேற்ற விளைவு உண்டு என்பதை ஒவ்வொரு மனிதனும் புரிந்துதான் வைத்திருக்கிறான். அறிவுரை சொல்வதும் ‘என்னாச்சு பார்த்தியா?’ என்று இன்னொருவனைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்பதும் அவசியமற்றது என நினைக்கிறேன். ஆயினும் அவர் இன்னமும் கொஞ்ச நாட்கள் வாழ்ந்திருக்கலாம் என்று மனம் விரும்புவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை.

கவிதைக்காக இல்லையென்றாலும் பாடலாசிரியன் என்கிறவகையில் அவர் மீது மிகப்பெரிய மரியாதை இருக்கிறது. எந்தவிதத்திலும் நிராகரிக்கவே முடியாது. திரையிசைப் பாடல்களைக் கேட்க விரும்பிய பல இரவுகளில் ‘Muthukumar lyrics' என்று தானாகக் கைகள் தட்டச்சு செய்யும். நெகிழச் செய்கிற வரிகள் அவருடைய பாடல்கள். வித்தைக்காரன் என்று தயங்காமல் சொல்லலாம். 

திரையிசைப் பாடல்களில் நா.முத்துக்குமாரின் திறமை குறித்துத் தனியாக எழுத வேண்டியதில்லை. பத்து அல்லது பனிரெண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக வேறொரு சினிமா பாடலாசிரியருக்கு பொங்கல் வாழ்த்து அனுப்பும் போது ‘கடந்த ஆண்டு பா.விஜய்யின் பொங்கல்; இந்த ஆண்டு முத்துக்குமாரின் பொங்கல்; அடுத்த ஆண்டு உங்கள் பொங்கலாக இருக்கட்டும்’ என்று வாழ்த்து அனுப்பியது ஞாபகமிருக்கிறது. அந்த வாழ்த்து பலிக்கவேயில்லை. தமிழ் சினிமாவின் பாடல்களைப் பொறுத்த வரைக்கும் கடந்த பத்தாண்டுகளாகவே ஒவ்வொரு வருடமும் முத்துக்குமாரின் பொங்கலாகத்தான் இருந்தது. வெற்றியின் உச்சத்தை நோக்கி வெகு வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தார். அவர் சாதிக்க இன்னமும் எவ்வளவோ இருக்கிறது. தமிழ் பாடலாசிரியர்களில் கண்ணதாசன் - வைரமுத்து என்கிற வரிசையில் அடுத்த இடத்தைப் பிடிப்பதற்கான அத்தனை வாய்ப்புகளும் கொண்டிருந்த பாடலாசிரியர் முத்துக்குமார். இன்னும் சில வருடங்கள் வாழ்ந்திருந்து சில ஆயிரம் பாடல்களைச் சேர்த்திருந்தால் அந்த வரிசையில் உறுதியான இடத்தை பிடித்திருப்பார். கண்ணதாசன் கிட்டத்தட்ட ஐந்தாயிரம் பாடல்களை எழுதியிருக்கிறார். வைரமுத்து ஆறாயிரம் பாடல்களை எழுதியிருக்கிறார். எண்ணிக்கை முக்கியமில்லை என்று வாதிட்டாலும் எண்ணிக்கைக்கான இடம் ஒன்று இருக்கிறது. அதை முத்துக்குமார் தவறவிட்டிருக்கிறார். ஆன போதிலும்  அவரது அற்புதமான பாடல் வரிகள் இனி எல்லாக் காலத்திலும் காற்றில் ஒலித்துக் கொண்டேதான் இருக்கும். 

அவரது மரணச் செய்தியைக் கேட்டதிலிருந்து ஏதேதோ சஞ்சலங்கள் தூங்கவிடாமல் அலை கழித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அதிகாலை மூன்று மணிக்கு இதைத் தட்டச்சு செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.  ‘நினைத்து நினைத்துப் பார்த்தால்’ என்ற அந்தக் கவிஞனுடைய பாடல்வரிகள் பெண்ணொருத்தியின் குரல் வழியாக கசிந்து கொண்டிருக்கிறது. முத்துக்குமாரே அருகில் இருந்து பேசுவது போல இருக்கிறது. அவனது பாடல்களைக் கேட்கும் இந்த இரவில் அழுகை கண்களுக்குள் தேங்கி நிற்கிறது. அவனது குடும்ப நிழற்படத்தைத் தேடிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வார்த்தைகளைப் பொறுக்கியெடுத்து இசையோடு கோர்த்த அந்த தாடிக்காரன் இன்னும் சில வருடங்களாவது வாழ்ந்திருக்கலாம்- அவனது பிள்ளைகளுக்காகவாவது.

Aug 14, 2016

ஈரோடு புத்தகக் கண்காட்சி

தமிழகத்தில் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு அடுத்தபடியாக கூட்டத்திலும் சரி, விற்பனையிலும் சரி தூள் கிளப்புகிற புத்தகக் கண்காட்சி என்றால் ஈரோடுதான். ஒற்றை மனிதர்தான் கிட்டத்தட்ட பத்து பனிரெண்டு ஆண்டுகளாக நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஸ்டாலின் குணசேகரன். ஒரு முறை அவரை சம்பத் நகர் அலுவலகத்தில் சந்தித்து பேசியிருக்கிறேன். மிக எளிமையாக பேசினார். அப்பொழுதே நன்கொடைகள் அவருக்கு போதுமானதாக இல்லை என்றுதான் சொன்னார்கள். நிலைமை இப்பொழுதும் அப்படித்தான் இருக்கும் போலிருக்கிறது. ஆனாலும் மனிதர் சலிப்பதேயில்லை. 


மக்கள் சிந்தனைப் பேரவை என்பது பபாஸி போன்ற குழுமம் இல்லை. தனிமனிதரால் நடத்தப்படுகிற அமைப்பு. அத்தகையதொரு அமைப்பு பிரமாண்டமான புத்தகக் கண்காட்சியை ஒவ்வொரு வருடமும் மெருகூட்டிக் கொண்டே போவது சிறப்புதான். அதற்காகவே ஸ்டாலின் குணசேகரனுக்கு ஒரு சல்யூட் அடிக்கலாம். ஈரோட்டில் வாசிக்கிறவர்கள் இல்லை; புத்தகங்கள் விற்பனை ஆகாது என்று 2005 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் கேட்ட வாசகங்களை எல்லாம் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறார். விடாமுயற்சி விஸ்வரூப வெற்றி என்பதற்கு ஈரோடு புத்தகக் கண்காட்சி ஓர் உதாரணம்.

வழக்கம் போலவே இந்த வருடம் நிறையக் கடைகள். சென்றிருந்த போது கூட்டம் திமிலோகப்பட்டது. பள்ளிக் குழந்தைகள், கல்லூரி மாணவர்கள்தான் அதிகம். மாணவர்கள் இருநூற்றைம்பது ரூபாய்க்கு புத்தகம் வாங்கினால் ‘புத்தக ஆர்வலர்’ என்று சான்றிதழ் கொடுக்கிறார்கள். சான்றிதழ் வாங்குவதற்கென்றே தனிக்கூட்டம் நின்றது. சில கடைக்காரர்களிடம் பேசிய போது ‘பசங்க வர்றது நல்ல விஷயம்தான்...நிறைய புத்தகத்தை லவட்டிக் கொண்டு போய்விடுகிறார்கள்’ என்றார்கள். அந்த வயதுக்குரிய சேஷ்டை அது. கவனமாக இருந்து கொள்ள வேண்டியதுதான். அதற்காகத் தடையெதுவும் கொண்டு வந்துவிடக் கூடாது. பள்ளி, கல்லூரிக் காலம்தான் புத்தக அறிமுகத்துக்கு சரியான பருவம். அறிமுகம் ஆகட்டும்.

ஈரோடு மாவட்ட எழுத்தாளர்கள் என்று ஒரு அரங்கம் வைத்திருந்தார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின் புத்தகம் இருக்குமா என்று துழாவிப் பார்த்தேன். குப்பை படிந்து கிடந்த புத்தக வரிசையில் கூடக் காணவில்லை. கடன்காரனைக் கண்டால் தலையில் துண்டைப் போட்டு நழுவுவதைப் போல கர்ச்சீப்பை போட்டு நழுவிவிட்டேன். ‘உனக்கு எதுக்குடா இந்த வெட்டி எதிர்பார்ப்பு?’ என்று யாரோ பொடனியில் அடித்துக் கேட்டது மாதிரி தெரிந்தது. திரும்பிப் பார்த்தேன். ஒருவரையும் காணவில்லை.

காலச்சுவடு, உயிர்மை, தமிழினி, சாகித்ய அகாடமி மாதிரி விருப்பமான புத்தகக் கடைகள் இருந்தன. மூன்று மணி நேரம் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். பொதுவாக புத்தகக் கண்காட்சிகள் எழுதுகிறவனுக்கான ஆய்வுக்களம். புத்தகங்களை எங்கு வேண்டுமானாலும் வாங்கிக் கொள்ளலாம். ஆனால் எந்தப் புத்தகத்தை வாசகர்கள் விரும்புகிறார்கள் ஏன் அவற்றுக்கான முக்கியத்துவம் இருக்கின்றன என்பதையெல்லாம் புத்தகக் கண்காட்சி மாதிரியான இடங்களில்தான் புரிந்து கொள்ள முடியும். எப்பொழுதுமே உணவு, உடல்நிலை பற்றிய புத்தகங்களுக்கு டிமாண்ட் அதிகமாக இருக்கும். அது வாஸ்தவம்தான். ஆனால் பேலியோ டயட் புத்தகத்துக்கு இருக்கும் வரவேற்பு உண்மையிலேயே திகிலடையச் செய்கிறது. ஏகப்பட்ட கடைகளில் அந்தப் புத்தகத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்து பேலியோ டயட்தான் டாப் செல்லர். அநேகமாக எங்கள் ஊர்ப்பக்கமெல்லாம் பேசுகிற பேச்சைப் பார்த்தால் நியாண்டர் செல்வனை மிகப்பெரிய ஐகானாக மாற்றிவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது. சாமியார்களின் படங்களுக்கு பதிலாக அவர் படம் இடம் பெறக் கூடிய காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை என்று மட்டும் உணர முடிகிறது. ஆகட்டும். ஆகட்டும். 

பிற ஊர் புத்தகக் கண்காட்சிகளைவிடவும் ஈரோட்டு புத்தகக் கண்காட்சியின் சிறப்பம்சம் - பேச்சாளர்கள். பேச்சாளர்களின் பேச்சைக் கேட்பதற்கென்றே தனிக் கூட்டம் கூடுகிறது. மாலை ஆறு மணிக்கு பேசத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். பெரும்பாலும் பிரபல முகங்களைத்தான் அழைத்து வருகிறார்கள். காசு கொடுத்து பேச்சாளர்களை அழைப்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை- ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறேன் - வணிகரீதியான நிகழ்ச்சிகளுக்கு காசு வாங்கிக் கொண்டு வந்தால் பரவாயில்லை. ஆனால், புத்தகக் கண்காட்சி மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளில் பேசுவதற்கு லட்சக்கணக்கில் காசு வாங்குவது அசிங்கம். ஆனால் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். தொலையட்டும். பிச்சைக்கார சிந்தனையாளர்கள்.

புத்தகக் கண்காட்சியில் இவ்வளவு அரங்கங்கள், இத்தனை பேச்சாளர்கள், பதாகைகள், மாவட்டம் முழுவதும் சுவர் விளம்பரங்கள், துண்டுச்சீட்டு விநியோகம், அரங்க அமைப்பு என ஏகப்பட்ட ஏற்பாடுகள்- எப்படிச் சமாளிக்கிறார்கள்? ஸ்டாலின் குணசேகரனுடன் வேலை செய்வதற்கென்றே ஒவ்வொரு வருடமும் கிட்டத்தட்ட நானூறு இளைஞர்கள் சேர்ந்துவிடுகிறார்கள். சம்பளம் எதுவுமில்லை. தன்னார்வலர்கள். கல்லூரி மாணவர்கள், வேலைக்குச் செல்கிறவர்கள் என கலந்து கட்டி அடிக்கிறார்கள். இத்தனை பேர்களைத் திரட்டி, ஒருங்கிணைத்து, அட்டகாசமாக புத்தகக் கண்காட்சியை நடத்துவதற்குத் தனித்திறமை வேண்டும். திறமை என்பதைவிடவும் ஆளுமை. அத்தகைய ஆளுமைதான் ஸ்டாலின் குணசேகரன். 

உள்ளபடியே, இவர் போன்ற மனிதர்கள் ஏன் அரசியல் அதிகாரங்களைவிட்டு ஒதுங்கி இருக்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. ஈரோட்டு மக்கள் இவரை மேயராக்கிவிட வேண்டும். அதுதான் சரியாக இருக்கும். ஆனால் நம் மக்கள் வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். கை தட்டுவார்கள். கடைசியில் ஓட்டுப் போடுகிற இடத்தில் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டுத்தான் குத்துவார்கள். பியூட்டி பார்லர் நடத்தி அரசியலில் கால் பதித்தவர், டாஸ்மாக்கில் சைட் டிஷ் கடை நடத்துகிறவர், வட்டிக்கு விடுகிறவர்கள், கட்டப்பஞ்சாயத்துக்காரர்களைத்தான் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.

ஞாயிற்றுக்கிழமையும் செல்ல வேண்டும் என்று ஆசையாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் வீட்டில் லோலாயம் பேசுவார்கள். அடுத்த வருடம் பார்க்கலாம் என்று கிளம்பி வந்துவிட்டேன். 

சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள்-


வீட்டுக்கு வருவதற்காக கோபி பேருந்து ஏறியவுடன் வாட்ஸப்பில் ஒரு நிழற்படம் வந்திருந்தது. ‘உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை’ என்று ஒரு மகராசன் அனுப்பி வைத்திருந்தார். என்னையெல்லாம் அடையாளம் கண்டுகொள்ள ஆள் இருக்கிறது என்பது எவ்வளவு சந்தோஷமான விஷயம். தெரிந்திருந்தால் ஈரோட்டிலிருந்து தலைகீழாகவே நடந்து வந்திருப்பேன். வந்து பேசியிருந்தால் ஆகாதா? ம்ஹூம். இத்தனைக்கும் தன்னந்தனியாகத்தான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அவரது செய்தியை இன்னொரு முறை படியுங்கள். ஒருவேளை கலாய்க்கிறாரோ? இருந்தாலும் இருக்கும். என் டிசைன் அப்படி.

Aug 12, 2016

ஸிரிமல்லே செட்டு

Seethamma vakitlo sirimalle chettu- இதை எப்படி உச்சரிப்பது? பெயரே புரியாமல் படத்தைப் பார்த்துவிட்டேன். சீத்தம்மா வாகிட்லோ ஸிரிமல்லே செட்டு. பெயரையே உச்சரிக்கத் தெரியாதவனுக்கு அர்த்தம் மட்டுமா தெரியும்? இணையத்தில் தேடினால் சீத்தம்மாவின் முற்றத்தில் ஒரு மல்லிகைச் செடி- இதுதான் அர்த்தமாம். ஒரு மல்லிகைச் செடி எல்லாக் காலத்திலும் பூத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. மழை பொய்த்துவிடும் என்கிற பிரச்சினை இல்லை. ஆடு கடித்துவிடும் என்கிற கவலை இல்லை. அதுதான் வீட்டுக்குள் வைத்து பாதுகாக்கிறார்களே? ட்விஸ்ட் எதுவுமில்லாமல் செடி வளர்வது போல திருப்பம் எதுவுமில்லாமல் ஒரு திரைக்கதை. அதை வைத்துக் கொண்டு ‘எல்லோரும் சந்தோஷமா இருக்காங்க...நாமும் சந்தோஷமா இருப்போம்’ என நினைக்க வைக்கிற ஒரு படம். 


வெங்கடேஷ், மகேஷ்பாபு, அஞ்சலி, சமந்தா, பிரகாஷ் ராஜ் இப்படியொரு பெருங்கூட்டம். என்னடா இவன் திடீரென்று தெலுங்குக்குச் சென்றுவிட்டான் என்று பதறக் கூடாது. இதில் பதறுவதற்கு எதுவுமில்லை. மாதம் 40 ஜிபி இணைய வசதி கிடக்கிறது. ஜிமெயிலும் ஃபேஸ்புக்கும் என்னதான் தீட்டினாலும் நான்கில் ஒரு பங்கைத் தாண்டுவதில்லை. அதனால்தான் வாரம் மூன்று படங்களாவது பார்த்துவிடுவது என்று மென்று தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கதிர்வேல் என்கிற நண்பர் இந்தப் படத்தை பார்க்கச் சொல்லியிருந்தார். யூடியூப்பிலேயே துல்லியமான படம் கிடைக்கிறது. ஜெயா டிவிக்காரர்கள் திரையில் HD என்ற எழுத்துக்களைப் பொறித்துவிட்டு மொக்கையான பிரிண்ட்டை ஒளிபரப்புவது போல இல்லை. உண்மையிலேயே ஹெச்.டி பிரிண்ட்தான்.

இப்பொழுதெல்லாம் யூடியூப்பில் நல்ல பிரிண்ட் வரும் வரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. இங்கே திரையரங்குகளில் அறுநூறு ரூபாய் கூட வசூலிக்கிறார்கள். ரவி தேஜா படத்துக்கு அறுநூறு ரூபாய் கொடுத்து போவது என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் சரிதான். வீட்டில் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.

பெங்களூரில் படம் வெளியான மூன்றாவது நாளே தமிழ் படங்களின் திருட்டு விசிடிக்கள் வந்துவிடுகின்றன. அட்டகாசமான ப்ரிண்ட். ஆனால் தெலுங்குப்படங்கள் அவ்வளவு தெளிவாக இருக்காது.  கன்னடப்படங்கள் கிடைக்கவே கிடைக்காது. எப்பவோ வந்த சிவராஜ்குமார், உபேந்திரா படங்கள் வேண்டுமானால் கூட கடைக்காரனிடம் சொல்லி வைத்தால் அவன் கருப்பு நிற பாலித்தீன் பையில் ஒளித்து வைத்திருந்து ஏதோ கஞ்சாவை விற்பது போல விற்பான். ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன் - கன்னடப் பட சிடி விற்பதாகத் தெரிந்தால் சாதாரண மனிதன் கூட கடைக்காரனை அடிப்பதுண்டு. கன்னட வேதிக வட்டாள் நாகராஜ்தான் வர வேண்டும் என்றில்லை. கண்டவன் எல்லாம் அடித்தால் எப்படி துணிந்து விற்பார்கள்?

சென்னையை விடுங்கள்- கோபியில் கூட வெள்ளிக்கிழமை வெளியாகும் படம் சனிக்கிழமையன்று குறுந்தகட்டில் கிடைக்கிறது. படம் பார்த்த மாதிரியே கடைக்காரர் பேசுகிறார். நாளைக்கு ஊருக்குச் செல்கிறேன். இன்று வெளியாகிற அத்தனை படங்களும் கிடைக்கும். மீறிப் போனால் ஒரு நாள் தாமதமாகும். ‘சார் செம ப்ரிண்ட்..படமும் நல்லா இருக்கு...வாங்கிட்டு போங்க’என்பார். 

‘அம்பது ரூபா சொல்லுறீங்க?’ என்றால் ‘என்ன சார் பண்ணுறது...நெட்லேயே விட்டுடுறாங்க...வியாபாரம் டல்லு சார்...அதான்’ என்பார்.

ஏதாவதொரு வகையில் வெளியாகிவிடுகிறது. கன்னடத்திலும் தெலுங்கிலும் அவ்வளவு சுலபமாக சாத்தியமாகாத விஷயம் தமிழில் மட்டும் எப்படி சாத்தியப்படுகிறது. தமிழகத்தில் சினிமாக்காரர்களேதான் சினிமாவுக்கு எதிரி. அதை சினிமாக்காரர்கள் ஒத்துக் கொள்ளவே மாட்டார்கள். 

சினிமாக்காரர்கள் பிரச்சினை சினிமாக்காரர்களோடு போகட்டும்.

நேரம் கிடைக்கும் போது ஸிரிமல்லே செட்டு படத்தை பார்த்துவிடுங்கள்.  சற்றே மெதுவாக நகரும் என்றாலும் கூட Feel good. ஃபீல் குட் என்றவுடன் இன்னொரு தகவலைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் என்று தோன்றுகிறது.

கோபியில் கிருஷ்ணன் உன்னி என்று துணை ஆட்சியர் இருக்கிறார். இளம் வயது. ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு பக்கம் தொடங்கி ‘ஊருக்கு என்ன செய்யலாம்?’ என்று கேட்டிருந்தார். ஒரு காலத்தில் ஊரில் சாலையின் இருமருங்கிலும் நிறைய மரங்கள் இருந்தன. இப்பொழுது வெட்டிவிட்டார்கள். ஊரே காய்ந்து கிடக்கிறது என்று செய்தி அனுப்பியிருந்தேன். வரச் சொன்னார். அலுவலகத்தில் சந்தித்தோம். ‘நீங்க திட்டம் போடுங்க..என்ன உதவி வேணும்ன்னாலும் அரசாங்கத்திலிருந்து செய்வோம்’ என்றார். அவ்வளவுதான். பசுமை கோபி என்றவொரு குழுவைத் தொடங்கினோம். சாலையின் இருமருங்கிலும் நூறு மரங்களையாவது நட்டு வைப்போம் என்று திட்டமிட்டோம். அதோடு என் வேலை முடிந்துவிட்டது. பெங்களூர் வந்துவிட்டேன். அட்டகாசமான அணி ஒன்று சேர்ந்திருக்கிறது. கிடைக்கிற இடங்களிலெல்லாம் செடிகளை நடத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அத்தனை பேரும் ஏதாவதொரு வேலையில் இருக்கிறவர்கள். வேலைகளை விட்டுவிட்டு இதற்காக அவ்வப்பொழுது கூடிப் பேசுகிறார்கள்.


செடி வைப்பது சுலபம். பராமரிப்புதான் மிக முக்கியம். அதைக் கார்த்திகேயன் பார்த்துக் கொள்கிறார். ஒரு தனியார் நூற்பாலையில் பொது மேலாளராக இருக்கிறார். வண்டி தயார் செய்து தண்ணீர் ஊற்றுகிற பொறுப்பை அவர் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். ஆரம்பகட்டமாக சுற்றுவட்டார பள்ளிகள், கோவில்கள் என வாய்ப்புள்ள இடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களிடம் ‘செடி வைக்கிறோம்; நீங்க பார்த்துக்குங்க’ என்ற உறுதிமொழியை வாங்கிக் கொண்டு செடிகளை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்ததாக சாலையின் இருமருங்கிலும் செடி வைக்கிற திட்டத்தை ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

குழுமத்தின் மற்றவர்களைப் பற்றி பிறிதொரு நாள் விரிவாக எழுதுகிறேன். உடனடியாக இதைக் கூட எழுத வேண்டாம் என்றுதான் தோன்றியது. ஆனால் இவர்களின் உற்சாகம் எழுதச் செய்கிறது. எப்படியும் நூறிலிருந்து இருநூறு மரங்களையாவது மேலே கொண்டு வந்துவிடலாம் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது. நாளை ஒரு ஆலோசனைக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ளவிருக்கிறேன். இதுவரையில் எங்கேயேல்லாம் சிக்கல்கள் வந்திருக்கின்றன என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதுதான் என்னுடைய நோக்கம். அதையெல்லாம் விரிவாக எழுத வேண்டும். ஒவ்வொரு ஊரிலும் இப்படியொரு குழு சேர்ந்தால் போதும். கொஞ்சம் பசுமை போர்த்திவிடலாம். 

இதெல்லாம் யானைப் பசிக்கு சோளப் பொறி கொடுக்கிற அளவு கூட இல்லை. துக்கினியூண்டு. துருவப்பகுதிகளில் இருக்கும் பனிக்கட்டிகள் உருகி கடல் மட்டம் உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது எல்லோருக்குமே தெரிந்ததுதான். ஆனால் அது நாம் நினைப்பது போல வெறுமனே உயரவில்லை. படுவேகம். வாஷிங்டன் போஸ்ட்டில் கட்டுரை வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரிரையை வாசிக்கலாம். புள்ளிவிவரங்கள் சொல்வது போல வருடத்திற்கு வெறும் 3.5 மி.மீ உயரம் இல்லை- அதைவிடவும் வேகமாக கடல் மட்டம் உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஸிரிமல்லே செட்டு படத்தைப் பார்த்துவிட்டு தூக்கம் வராமல் இந்தக் கட்டுரையை வாசித்தேன். இன்னும் எத்தனை தலைமுறைகளுக்கு இந்த பூமி தாங்கும் என்று தெரியவில்லை. சற்றே நடுக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் இந்த பூமியை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நமக்கு பூமி மீது எவ்வளவு உரிமை இருக்கிறதோ அதே அளவு உரிமை இங்கேயிருக்கும் ஒவ்வொரு செடிகளுக்கும் உயிர்களுக்கும்தானே இருக்கிறது? எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டு நாம் மட்டும் வாழ வேண்டும் என்று நினைத்தால் பூமி நம்மை மட்டும் விட்டு வைக்குமா என்ன?