May 30, 2016

ரவுடி...

‘எழுத்தாளன் அவனது புத்தகத்தைப் பற்றி அவனே பேசலாமா?’ என்று ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். யாரும் யாரையும் குறிப்பிட்டு எழுதவில்லைதான். பொதுவாக எழுதியிருக்கிறார்கள். வருடாவருடம் புத்தகக் கண்காட்சி சமயத்தில் இப்படித்தான் ஆரம்பிப்பார்கள். அதுவொரு சாங்கியம். ‘பேசினால் என்ன தப்பு?’ என்று பதில் எழுத வேண்டிய சாங்கியம் நம்முடையது. 

தெரியாமல்தான் கேட்கிறேன். என்ன தவறு? எழுத்தாளன் தன் புத்தகத்தைப் பற்றி பேசுவதே அவல நிலை என்றால் எட்டுக் கோடி தமிழர்கள் வாழ்கிற சூழலில் வெறும் முந்நூறு பிரதிகளை விற்பதே பெரும்பாடு என்ற நிலையை என்ன சொல்வது? அற்புத நிலையா? 

எவ்வளவுதான் ஸ்டார் எழுத்தாளராக இருந்தாலும் அவருடைய சிறுகதை, நாவல் போன்ற புனைவுகளை ஆயிரம் பிரதிகளுக்கு மேலாக அச்சடிக்க எந்தப் பதிப்பாளரும் தயாராக இல்லை. இது அவல நிலை இல்லையா?

புத்தகத்தைப் பற்றி எழுத்தாளன் பேச வேண்டாம் என்றால் புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்ச்சி எதற்கு? விமர்சனக் கூட்டங்கள் எதற்கு? கலந்துரையாடல்கள் எதற்கு? ‘அதில் எல்லாம் அடுத்தவர்கள்தானே புத்தகத்தை பற்றி பேசுகிறார்கள்’ என்பார்கள். வெங்காயம். அதுவுமொரு விளம்பர முயற்சிதான். ஆனால் தோல்வியைடந்த முயற்சி அது. இருந்தாலும் விடாப்பிடியாக பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இன்றைய காலகட்டத்தில் முக்கால்வாசி இலக்கியக் கூட்டங்கள் சொறிதல் கூட்டங்கள்தான். ஆள் மாற்றி ஆள் சொறிந்துவிடுவார்கள். கூட்டம் ஆரம்பித்த பாதி நேரத்தில் கூட்டம் கலைந்துவிடுகிறது. கடைசியாகப் பேச வருகிறவர் வெறும் இருக்கைகளைப் பார்த்துத்தான் முழங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்தில் சமூக ஊடகங்கள் எழுத்தாளர்களுக்கும் பதிப்பாளர்களுக்கும் கிடைத்திருக்கும் நல்லதொரு வாய்ப்பு. சரியாகப் பயன்படுத்துவதில் தவறு எதுவுமில்லை.

ரஜினிகாந்த் படம் முடித்தவுடன் வெளிநாட்டுக்கும் இமயமலைக்கும் சென்றுவிடுவதை எழுத்தாளர்களும் பின் தொடர வேண்டுமாம். அதன் பொருள் என்னவென்றால்- எதையாவது எழுதி முடித்தவுடன் எழுத்தாளன் அதைக் கண்டு கொள்ளவே கூடாதாம். எவ்வளவு பெரிய காமெடி? ரஜினியின் படம் தொடங்குவதிலிருந்தே விளம்பரம்தான். ட்விட்டரிக் கணக்கு ஆரம்பிப்பதிலிருந்து படம் வெளியாகும் சமயத்தில் ஆனந்தவிகடனிலும் குமுதத்திலும் கவர் ஸ்டோரி வருது ஊடாக ‘அரசியலுக்குள் வரலாமான்னு பார்கிறேன்’ என்று டகால்ட்டி காட்டுவது வரை அத்தனையுமே படத்தின் வியாபாரத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது. நூறு கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்து படமெடுக்கும் ஷங்கரும், ராஜமெளலியும் கூட மெல்ல மெல்ல படம் பற்றிய செய்திகளைக் கசியச் செய்வார்கள். படம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு நெருப்புக்கு எண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். ஆடியோ ரிலீஸ், பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பு, தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் என்று அவர்களுக்குரிய அத்தனை வாய்ப்புகளையும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அது ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் புரளும் சந்தை. அவர்களோடு தயவு செய்து தமிழக எழுத்தாளர்களின் சூழல்களை ஒப்பிட வேண்டியதில்லை. அவன் எழுத்தை அவனாவது பேசித்தான் தீர வேண்டியிருக்கிறது.

தனது எழுத்தைப் பற்றி பேசாத ஆமையோட்டு எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை வாங்கி அச்சிட்டு கதறுகிற பதிப்பாளர்கள்தான் உண்மையிலேயே பாவம். பதிப்பாளர்களின் பெயரைச் சொல்லி அவர்களை தர்மசங்கடத்தில் சிக்கிவிட விரும்பவில்லை. ஆனால் தனிப்பட்ட முறையிலேயே அவர்களின் புலம்பல்களைக் கேட்டிருக்கிறேன். இருபதாயிரம், முப்பதாயிரம், ஐம்பதாயிரம் எனச் செலவு செய்து புத்தகங்களை அச்சிடும் வரைக்கும் எழுத்தாளர்கள் பதிப்பாளர்களை அழைத்து ‘எப்பங்க புக் வரும்?’ என்று நூறு தடவையாவது ஃபோனில் தாளிப்பார்கள். வந்தவுடன் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்கள். தனது புத்தகத்தைப் பற்றித் தானே பேசினால் புனிதத்தன்மை போய்விடும் என்பார்கள். ஒவ்வொரு புத்தகக் கண்காட்சிக்கும் விற்காத பிரதிகளை மூட்டையைக் கட்டி பதிப்பாளர்கள் தூக்கித் திரிய வேண்டும். அப்படித்தானே? 

எழுத்தாளன் தன் எழுத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில் எந்தத் தவறுமில்லை. நிறைய வாசகர்களுக்கு தனது புத்தகத்தைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டிய கடமை இருக்கிறது. புதிய வாசகர்களை உருவாக்க வேண்டிய பொறுப்பும் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் செய்வதற்காக அரதப்பழசான மூடநம்பிக்கைகளை விட்டுத் தொலைக்கலாம். தூங்கி வழியும் சூழலை தூசி தட்டலாம். வாசகர்களை கொண்டாட்ட மனநிலைக்கு மாற்ற வேண்டிய பெரும் கடமை எழுதுகிறவனுக்குத்தான் இருக்கிறது. அதைத் துணிந்து செய்யலாம். புத்தகம் பற்றி பேசுவோம். அது குறித்தான உரையாடலை உருவாக்குவோம். இளைஞர்களும் புதியவர்களும் எழுத்துக்கள் பற்றிப் பேசட்டும். அதற்கான முன்னெடுப்புகளை எழுதுகிறவன் தொடங்கி வைக்கட்டுமே. அதிலென்ன தவறு இருக்கிறது?

வாசகன் கேள்வி கேட்பதற்கும், விமர்சனம் செய்வதற்கும், வெளிப்படையாக அலசுவதற்குமான வாய்ப்புகள் எந்த இலக்கியக் கூட்டத்திலும் உருவாக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் அத்தகைய வாய்ப்புகளை சமூக ஊடகங்கள் உருவாக்கித் தந்திருக்கின்றன. அவனைப் பேசச் செய்வதற்கு கையைப் பிடித்து இழுக்கிற வேலை எழுத்தாளனுடையது இல்லையா? வருடத்திற்கு லட்சக்கணக்கான புத்தகங்கள் வெளியாகின்றன. அவற்றுக்குள் சிக்கி மூச்சு முட்டிக் கிடக்கும் எனது எழுத்தைக் கை தூக்கிவிடுவதில் எனக்கு கடமை இல்லையா? ‘நல்ல எழுத்து பிழைத்துக் கொள்ளும்...நல்ல எழுத்தை நான்கு பேர் வாசித்தாலும் கூட போதும்’ போன்ற மக்கிப் போன எண்ணங்களை களைய வேண்டியிருக்கிறது. வெளியில் வந்து பாருங்கள். உலகம் மிகப்பெரியதாக இருக்கிறது.

சரி யாராவது எங்கேயாவது எதையாவது பேசிக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். நல்ல விவாதமாக உருவானால் சரி. 

நம் கதைக்கு வருவோம்.

புத்தகம், ஏலம் என்றெல்லாம் நினைத்த போது இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் தேறக் கூடும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் ஒன்றே முக்கால் லட்சத்தைத் தாண்டியிருக்கிறது. முதல் ஏழு பிரதிகள் ரூ.1,79,356.00 (ஒரு லட்சத்து எழுபத்தொன்பதாயிரத்து முந்நூற்று ஐம்பத்தாறு ரூபாய்). இது தவிர ராயல்டியாக எனக்கு வரக் கூடிய தொகையும் இதில் சேரும்.  


‘இனிமேல் பணம் அனுப்ப வேண்டாம்’ என்று சொல்லிவிட்டேன். பணத்தை வாங்குவதைவிடவும் நாம் உதவப் போகும் சரியான ஆட்களைத் தேர்வு செய்வது சிரமமான காரியம். அதனால்தான் இந்தத் தொகை போதும் என்று நிறுத்தப்பட்டது. இரண்டு மூன்று மாணவிகள் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது போதாது. இன்னமும் மாணவிகளைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது. அரசுப்பள்ளிகளில் ப்ளஸ் டூ முடித்த மாணவிகள்- சிரமத்தில் இருப்பின்- அவர்கள் எந்த ஊராக இருந்தாலும் தெரியப்படுத்துங்கள். பேப்பர் கட்டிங், வாட்ஸப்பில் வந்த செய்திகளை அனுப்ப வேண்டாம். உங்களுக்கு அவர்களை நேரடியாகத் தெரியும் என்றால் மட்டுமே பரிந்துரை செய்யவும். மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை. மகன்கள் என்றால் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் கடன் வாங்கியாவது படிக்க வைத்துவிடுகிறார்கள். மகள்களுக்கு அப்படியில்லை. படித்தது போதும் என்று நிறுத்திவிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. அதனால்தான் மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை. ஆனால் மாணவிகள் மட்டும்தான் என்றில்லை. சில விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். ஒரு மாணவனுக்கு அம்மாவும் இல்லை அப்பாவும் இல்லை என்று அழைத்துச் சொன்னார்கள். இத்தகைய விதிவிலக்குகளை பட்டியலில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

எப்பொழுது ‘மூன்றாம் நதி’ வெளியீடு என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். ஏற்கனவே சொன்னதுதான். புத்தக வெளியீடு என்றெல்லாம் கூட்டம் நடத்த வேண்டியதில்லை. இந்தத் தொகையை விநியோகம் செய்வதற்கான கூட்டமாக நடத்தலாம். அந்தக் கூட்டத்திலேயே புத்தகம் பற்றியும் பேசச் சொல்லிவிடலாம். தேதியை முடிவு செய்துவிட்டால் அவசர அவசரமாக கண்ணில் கிடைத்தவர்களுக்கு எல்லாம் பணத்தைக் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் உருவாகிவிடும். அதனால் அவசரமில்லை. சரியான பயனாளிகள் கிடைக்கும் வரைக்கும் தேடிக் கண்டுபிடித்த பிறகு நாளில் கூட்டத்தை நடத்திவிடலாம்.  ஆனால் ஜூன் மாதத்திற்குள் இந்த வேலை முடிந்துவிடும்.

மூன்றாம் நதி விற்பனை ஏற்கனவே சூடு பிடித்துவிட்டது. பத்தாயிரம் ரூபாயை பதிப்பாளருக்கு நேரடியாக பணத்தை அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள். சரவணபாபு ஆயிரம், வெங்கட் இரண்டாயிரம், பாண்டியராஜன் இரண்டாயிரம், முத்து கெளசிக் ஐந்தாயிரம் என்று அனுப்பி வைத்துவிட்டார்கள். இதுவே நூறு பிரதிகளுக்கான தொகை. ‘யாருக்கு வேண்டுமானாலும் அனுப்பி வைத்துவிடுங்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்.அவ்வளவு பாசக்காரர்கள். 

மூன்றாம் நதி ஆன்லைன் வியாபாரம் தொடங்கிய பிறகான நிலவரத்தை டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வேடியப்பன் அனுப்பியிருக்கிறார். 



அவ்வளவுதான்.  

அறுநூறு பிரதிகள் அச்சடித்தால் போதும் என்று முடிவெடுத்திருந்தார்கள்.  எதிர்காலத்தில் சேர்த்து அச்சடிப்பார்கள்.

பெயரை வைத்து கழுத்தில் மணியும் தலையில் சொட்டையுமாக சொம்பையாக இருப்பேன்னு நினைச்சீங்களா? ரவுடிடா..என்று பன்ச் வசனத்தை பதிப்பாளருக்கு குறுஞ்செய்தியாக அனுப்பியிருக்கிறேன். இனியாவது பயந்து நடுங்கட்டும். 

4 எதிர் சப்தங்கள்:

சேக்காளி said...
This comment has been removed by the author.
சேக்காளி said...

//கையைப் பிடித்து இழுக்கிற வேலை எழுத்தாளனுடையது இல்லையா?//
சேக்காளி :கைய புடிச்சு இழுத்தியா?
வாம : என்ன கைய புடிச்சு இழுத்தியா?

சேக்காளி said...

//பெயரை வைத்து கழுத்தில் மணியும் தலையில் சொட்டையுமாக சொம்பையாக இருப்பேன்னு நினைச்சீங்களா? ரவுடிடா.//
நாங்க என்ன அளகா கெவுரவமா "பௌர்ணமி தலையர்" னு கூப்டுறோம். நீங்க சொட்டை பட்டை ன்னுட்டு இருக்கீங்க.இதெல்லாம் சின்னப்புள்ள தனமால்ல இருக்கு.

sridharan balajeganathan said...

மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை. மகன்கள் என்றால் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் கடன் வாங்கியாவது படிக்க வைத்துவிடுகிறார்கள். மகள்களுக்கு அப்படியில்லை. படித்தது போதும் என்று நிறுத்திவிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. அதனால்தான் மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை.(Really good decision).