May 3, 2016

கட்டமைப்பு

சில இளைஞர்களிடம் பேசும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அரசியல் மாற்றத்தை உடனடியாகத் தங்களால் உருவாக்கிவிட முடியும் என்று முழுமையாக நம்புகிறார்கள். சிரித்துக் கொள்வேன். அது அவ்வளவு எளிமையான காரியமா என்ன? டெல்லியில் ஆம் ஆத்மி ஆட்சியமைத்தது போல தமிழகத்திலும் மாற்றத்தைக் ஒரே வருடத்தில் கொண்டு வந்துவிடலாம் என்பதைப் போன்ற அபத்தம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது. டெல்லி வேறு; தமிழ்நாடு வேறு. அப்துல்கலாமின் உதவியாளர் பொன்ராஜ் மாதிரியானவர்கள் கூட இடையிடையே புகுந்து காமெடி செய்யும் போது ‘எப்படி இவ்வளவு மேம்போக்காக யோசிக்கிறார்கள்’ என்று தோன்றும். இளைஞர்கள் களமிறங்குவது, பொன்ராஜ் மாதிரியானவர்கள் அரசியல் பேசுவதையெல்லாம் தவறு என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அடிப்படையான புரிதல் இருக்க வேண்டும். தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும் (Consistency). அருகில் இருக்கும் நான்கு பேர்கள் ஏற்றிவிடுகிறார்கள் என்பதற்காக களமிறங்கிவிட்டு பிறகு ஆர்வம் வடிந்தவுடன் காணாமல் போய்விடுவது அடுத்தடுத்து வரக் கூடியவர்களுக்கு தவறான முன்னுதாரணமாக அமைந்துவிடும்.

தமிழகத்தில் ஏன் திமுகவையும் அதிமுகவையும் தவிர வேறு எந்தக் கட்சிகளும் பெரிதாகச் சோபிப்பதில்லை என்ற கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு ‘அவங்க ரெண்டு பேரும் அடுத்தவங்களை வளர விடுறதேயில்ல’ என்று பேசி விவாதத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடுவதுதான் வழக்கமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதைக் காரணமாகவே சொல்ல முடியாது. தமிழகத்தின் அரசியல் கட்டமைப்பு மிகச் சிக்கலானது. திமுக மற்றும் அதிமுக கட்சியினரின் கட்டமைப்புக்கு அருகாமையில் கூட பிற கட்சிகளால் நெருங்க முடியவில்லை என்பதுதான் மிக முக்கியமான காரணம். கிராமப்புறங்களின் அடிமட்டம் வரைக்கும் இந்த இரண்டு கட்சிகளும் மிக வலுவாக இருக்கின்றன. கிட்டத்தட்ட தமிழகத்தின் அத்தனை சிற்றூர்களிலும் இவர்களுக்கு கிளைச் செயலாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.  இப்படியொரு பரவலான கட்டமைப்பை வேறு எந்தக் கட்சியாலும் சரியாக உருவாக்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. அதனால்தான் இவர்கள் இருவர் மட்டுமே மாற்றி மாற்றி நாற்காலியைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்.

உதிரியான தனிப்பட்ட மனிதர்களாலும், சிறு அரசியல் கட்சிகளாலும் தமிழக அரசியலில் ஏன் சோபிக்க முடிவதில்லை?

பள்ளிக்கூடத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் ஈரோடு மாவட்டம் பவானிசாகர் தொகுதியில் கே.எல்.ராமசாமி என்பவர் சுயேட்சையாகக் களம் கண்டார். பழைய எம்.எல்.ஏ. நல்ல மனிதர். மக்களுக்காக போராடுகிறவர் என்றெல்லாம் பேசினார்கள். எனக்குத் தெரிந்து குறைந்தபட்சம் மூன்றாயிரத்திலிருந்து நான்காயிரம் பேராவது வேலை செய்தார்கள். வேலை செய்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அமைப்பு ரீதியாக எந்தப் பிணைப்புமில்லாத உதிரிகள். எங்கே பார்த்தாலும் அவருடைய தென்னை மரச் சின்னத்தை வரைந்து வைத்திருந்தார்கள். தேர்தல் வந்தது. கே.எல்.ஆர் வென்றுவிடுவார் என்றார்கள். கடைசியில் வெறும் ஏழாயிரத்துச் சில்லரை வாக்குகள் வாங்கித் தோல்வியடைந்தார். 

தனிப்பட்ட செல்வாக்குடைய மனிதர்கள் தேர்தலில் சுயேட்சையாக நின்று தோற்ற வரலாறுகள் நிறைய உண்டு. வெள்ளகோவில் துரை.ராமசாமி உடனடியாக நினைவுக்கு வருகிறார். மிராஸ்தார், ஜமீன், உள்ளூரில் பெரும் செல்வாக்குடைய மனிதர் என்றார்கள். மிக மோசமாகத் தோல்வியடைந்தார். ஆர்.எம்.வீரப்பன், வாழப்பாடி ராமமூர்த்தி, திருநாவுக்கரசர் என்று அனுபவஸ்தர்கள் கூட கட்சிகளைத் தொடங்கிக் கரைந்து போனதை பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். கையில் கொஞ்சம் காசும் வெளிமட்டத் தொடர்பும் இருந்தால் கட்சியைத் தொடங்கிவிடலாம். ஆனால் கட்சியை அமைப்பு ரீதியாக பலப்படுத்த அவை மட்டுமே போதுமானதில்லை. தொடர்ந்த உழைப்பும் அணுகுமுறையும் அவசியம். இவர்களைப் போன்றவர்கள் தோல்வியடைந்ததற்கு அமைப்பு ரீதியாகக் கட்சியை பலப்படுத்த முடியவில்லை என்பது முக்கியமான காரணம். மதிமுக, தேமுதிக என்று எதிர்கால விடிவெள்ளிகளாகப் பார்க்கப்பட்ட கட்சிகள் கூட ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தொடர்ந்து உருகிக் கொண்டேதான் வந்திருக்கின்றன. 

சென்னையிலும், கோயமுத்தூரிலும், திருநெல்வேலி டவுனிலும் அமர்ந்து கொண்டு எதை வேண்டுமானாலும் யோசிக்கலாம். ஆனால் ஏளூரிலும், கொண்டயம்பாளையத்திலும், குறிச்சிக்குளத்திலும் இருக்கிற நிதர்சனம் வேறு விதமானது. இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் அரசியலுக்குள் கால் வைத்தால் வாலில் வறண்ட ஓலையைக் கட்டித் துரத்தியடிப்பார்கள். இதைச் சரியாகத் தெரிந்து கொள்ளாமல் அரசியலில் மாற்றம் கொண்டு வருவோம் என்பதெல்லாம் நடக்காத காரியம். 

வேட்பாளர் நல்லவனோ கெட்டவனோ- தலைமை அறிவித்துவிட்டது என்பதற்காக ஒவ்வொரு கிளையிலும் வார்டுச் செயலாளர் வேலை செய்வான். தம் கட்டி பத்து வாக்குகளையாவது திரட்டிக் கொடுப்பான். அதனால்தான் திமுகவிலும் அதிமுகவிலும் எந்த வேட்பாளர் நின்றாலும் கட்சிக்கான வாக்குகள் என முப்பதாயிரத்திலிருந்து ஐம்பதாயிரம் வாக்குகள் வரை விழுகின்றன. அதற்கு மேலான வாக்குகளைத் திரட்டுவதில்தான் பிற சாமர்த்தியங்கள் எல்லாம். மற்ற வேட்பாளர்கள் எவ்வளவுதான் நல்லவன் என்றாலும் அந்தந்த வீதிக்காரனின் ஆதரவில்லாமல் கிராமப்புறங்களில் இரண்டு வாக்குகளைப் புரட்டுவதே கூட மிகப்பெரிய சாதனைதான். அதனால்தான் சுயேட்சைகளும் சிறுகட்சிகளும் பத்தாயிரம் வாக்குகளை வாங்குவதே கூட அபாரமாகப் பேசப்படுகிறது.

வாட்ஸப்பிலும், ஃபேஸ்புக்கிலும், விகடனிலும், தி இந்துவிலும் எழுதப்படுகிற செய்தி கோபி டவுன் வரைக்கும் செல்லலாமே தவிர அதைத் தாண்டி வெள்ளாளபாளையத்தை அடையாது. இந்த இடத்தில்தான் கட்சிக்காரன் அவசியமாகிறான். அவனுடைய உதவி தேவையானதாகிறது.

அரசியலில் ஆர்வமிக்க இளைஞர்கள் வெறும் தேர்தல் காலத்தில் மட்டும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் சாதிக்க முடியாது. கிராமப்புற கட்டமைப்புகளைப் புரிந்து அங்கேயிருக்கும் வாக்காளர்களின் மனநிலையைத் தெரிந்து கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியம். அமைப்பு ரீதியாகத் திரளாமல் அரசியல் மாற்றங்கள் என்பதெல்லாம் கானல் நீர்தான். நினைத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று துரும்பைக் கூடக் கிள்ளிப் போடுவது சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். விடுதலைச் சிறுத்தைகள், பா.ம.க போன்ற கட்சிகள் பரவலான அங்கீகாரத்தைப் பெற முடியாவிட்டாலும் தத்தம் அளவில் அமைப்பு ரீதியில் வலுவாக இருக்கின்றன என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அத்தகைய கட்டமைப்பை ஒரே இரவில் உருவாக்கிவிட முடிவதில்லை. தொடர்ந்த உழைப்பு அவசியம். 

நாம் தமிழர் கட்சியைப் பற்றி நிறையப் பேர் கேட்கிறார்கள். இதுதான் அவர்களின் முதல் தேர்தல். என் தனிப்பட்ட கணிப்பில் அவர்களால் இந்தத் தேர்தலில் எந்தவிதமான பெரிய சலனத்தையும் உருவாக்கிவிட முடியாது. படித்த நகர்ப்புற இளைஞர்களிடையே ஓரளவு கவனம் பெறுவார்களே தவிர வாக்குகளின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் மிகவும் பின் தங்கித்தான் இருப்பார்கள். மேற்சொன்ன அதே காரணம்தான் - கிராமப்புறங்களில் நாம் தமிழர் கட்சிக்கென்று எந்தக் கட்டமைப்பும் இல்லை. இந்தத் தேர்தலை அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டு சற்றேனும் வலுப்படுத்தி அடுத்தடுத்த இரண்டு மூன்று தேர்தல்களில் இதே உற்சாகத்துடன் களம் கண்டால் தமக்கான ஒரு கவனத்தை பொதுமக்களிடமிருந்து பெற முடியும். தோல்வியடைந்த பிறகும் கட்சித் தொண்டர்களின் உற்சாகத்தை வடியவிடாமல் காக்கும் திறன் வாய்ந்த தலைவராக சீமான் இருக்கும்பட்சத்தில் இது சாத்தியமாகக் கூடும்.

இளைஞர்கள் தேர்தல் சமயங்களில் மட்டும் உணர்ச்சிவசப்படுவதும் முடிவு வந்தவுடன் ‘எல்லாமே இப்படித்தான்...மோசம்’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்வதும் நடந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. செயல்படுவது என்பது இரண்டாம்பட்சம். அதற்கு முன்பாகப் புரிந்து கொள்ள நமக்கு நிறைய இருக்கின்றன. வெறும் இணையமும் சமூக ஊடகமும், அச்சு இதழ்களும் மட்டுமே நமக்கு எல்லாவற்றையும் புரியச் செய்வதில்லை. புரிந்து கொண்டதாக நினைத்தால் அது மடத்தனம். களத்தில் இறங்கினால் மட்டுமேதான் சாத்தியம். தேர்தல்கள் என்பவை நம் பகுதியை நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருகின்றன. இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிட்டால் குள்ளப்பநாய்க்கனூருக்கும், அத்தியப்பகவுண்டன் புதூருக்கும் எதற்காகச் செல்லப் போகிறோம்? அப்படி நம் பகுதியில் இருக்கும் சிற்றூர்களின் அமைப்பையும் தேவைகளையும் புரிந்து கொள்ளாமல் தமிழ்நாட்டு அரசியல் குறித்து எப்படிப் பேச முடியும்? அரசியல் என்பது எப்பொழுதும் செயல்பாட்டிற்கானது மட்டுமில்லை. தேர்தலில் நின்று வெல்வது மட்டுமே அரசியல் இல்லை. அது புரிந்து கொள்ளுதலுக்குமானதுதான். It starts at micro level.