Jan 31, 2016

மக்கள் நலக் கூட்டணி

மதிமுக, கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் ஆகிய கட்சிகளை உள்ளடக்கிய மக்கள் நலக் கூட்டணி ஆட்சியை அமைக்கிற கூட்டணியாக இருக்கும் என்றெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. அது தமிழக அரசியலில் சாத்தியமும் இல்லை. ஒவ்வொரு ஐந்தாண்டுகளின் இறுதியிலும் நாம் உணரக் கூடிய ஆளுங்கட்சிக்கு எதிரான அலை இந்த முறையும் இருக்கிறது. ஆனால் மக்களின் இந்த மனநிலையை வாக்காக மாற்றுவதற்கான சாதுரியமும் சாணக்கியத்தனமும் பணச் செல்வாக்கும் மக்கள் நலக் கூட்டணியிடம் இல்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். தேர்தலுக்குத் தேர்தல் வாக்குகளின் ரூபாய் மதிப்பு கூடிக் கொண்டே போகிறது. அந்த விலைவாசியோடு போட்டி போடும் வலிமை அதிமுகவுக்கும் திமுகவுக்கும் மட்டுமே உண்டு என்பதை நாம் ஒத்துக் கொண்டுதான் ஆக வேண்டும்.

ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் இவர்கள் பெற முயலக் கூடிய கணிசமான வாக்குகள் என்பது அதிமுகவுக்கு எதிரான வாக்குகளாகத்தான் இருக்கும். தான் வழித்தெடுக்க வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டியிருக்கும் போது இவர்கள் இறங்கிக் குட்டையைக் குழப்புவதாக திமுக பதறுவதன் அடிப்படையான காரணம் இதுதான். திமுக விசுவாசிகள் ‘மக்கள் நலக் கூட்டணி என்பது அதிமுகவின் B டீம்’ என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதும் அதனால்தான். இன்றைய சூழலில் அதிமுகவை எதிர்ப்பதைவிடவும் மக்கள் நலக் கூட்டணியைக் காலி செய்வதுதான் திமுக ஆதரவாளர்களின் முதன்மையான அஜெண்டாவாக இருக்கிறது.

இன்னும் மூன்று மாதங்களில் நடைபெறவிருக்கும் தேர்தலில் திமுகவுக்கு முன்னால் மிகப்பெரிய சவால் இருக்கிறது. ஆளுங்கட்சிக்கு எதிரான ஒவ்வொரு வாக்கையும் தனது பாக்கெட்டில் எடுப்பதுதான் அது. ஒரு பிரம்மாண்டமான கூட்டணியால் மட்டுமே அது சாத்தியம். ஆனால் இன்றைய சூழலில் அது சாத்தியமானதாகத் தெரியவில்லை. காங்கிரஸ் மட்டுமே ஒத்து வரும் போலிருக்கிறது. பிற அத்தனை கட்சிகளும் தனித்தனியாக களமிறங்குவதான தோற்றம்தான் நிலவுகிறது. காங்கிரஸை மட்டும் இழுத்துக் கொண்டு ஆட்சியை அமைத்துவிட முடியும் என்பது அடைய முடியாத பெருங்கனவாகத்தான் இருக்கும். 

அதிமுகவுக்கு எதிரான வாக்குகள் முழுமையாக திமுகவுக்குச் செல்லும் போது அந்தக் கட்சி வெற்றியடைவது உறுதியாகிவிடும். அதனால்தான் தேமுதிக உள்ளிட்ட அத்தனை கட்சிகளையும் தனது கூட்டணிக்கு இழுத்துக் கொள்ள திமுக பிரயத்தனப்படுகிறது. அதே சமயம் தனக்கு எதிரான வாக்குகள் சிதற வேண்டும் என்று அதிமுக விரும்புகிறது. அதிமுக-பா.ஜ.க தலைமைகளிடம் இருக்கும் இணக்கத்திற்கு அவர்கள் நினைத்தால் ஒரே கூட்டணியில் நின்று தேர்தலில் போட்டியிட முடியும். ஆனால் அதை அதிமுக விரும்பாது. தனக்கு எதிரான வாக்குகளை ஓரளவு கவரக் கூடிய தேமுதிகவை இணைத்துக் கொண்டு பா.ஜ.க தனிக் கூட்ட்ணியாக இறங்குவது தமக்கு சாதகமானதாக இருக்கும் என அதிமுக கருதும். பாஜக ஓர் அணியாகவும், மக்கள் நலக் கூட்டணி ஓர் அணியாகவும் தேர்தலில் நின்று திமுகவுக்குச் செல்ல வாய்ப்புடைய அதிமுகவுக்கு எதிரான வாக்குகளைச் சிதறடிக்கும் போது அது மறைமுகமாக அதிமுகவுக்கு உதவுவதைப் போலத்தான். எதிரிகள் சிதறிக் கிடக்கும் போது எளிதாக கோல் அடித்துவிட முடியும். 

மக்கள் நலக் கூட்டணியை ‘மாற்று அரசியல் இயக்கம்’ என்று அந்தக் கூட்டணியின் தலைவர்கள் சொல்கிறார்கள். அப்படியெல்லாம் மக்கள் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது. இருபெரும் திராவிடக் கட்சிகளுக்கான மாற்று என்று மக்களை நம்ப வைக்கக் கூடிய எந்தவொரு வலிமையும் இவர்களிடம் இல்லை என்று ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பாக வைகோவுக்கு இருந்த செல்வாக்கு இன்று இல்லை. வட தமிழ்நாட்டைத் தவிர தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளில விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சிக்கு வலுவான தளம் இல்லை. கம்யூனிஸ்ட்களைப் பற்றித் தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை- தேர்ந்தெடுத்த வெகு சில தொகுதிகளில் கணிசமான வாக்குகளை வைத்திருக்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் வைத்துக் கொண்டு தங்களால் ஆட்சியமைத்துவிட முடியும் என்று நம்புவது நடைமுறைச் சாத்தியமே இல்லாதது. 

வாக்குகளைப் பிரிப்பார்கள். ஒற்றை இலக்கத் தொகுதிகளில் இரண்டாவது இடத்தை அடைய முடியும். பெரும்பாலான தொகுதிகளில் திமுகவை மண்ணைக் கவ்வச் செய்வார்கள். அதுதான் நடக்கும். இன்றைய சூழலில் அதிமுகவின் பெயர் கெட்டுக் கிடக்கிறது. திமுகவுக்கு மக்கள் செல்வாக்கு அபரிமிதமாக இல்லை. ஆக, கூட்டணி மட்டுமே தேர்தல் முடிவுகளின் திசையை நிர்மாணிக்கப் போகிறது. அதிமுக தனியாகவும், திமுக தனியாகவும், பிற கட்சிகள் தனித்தனியாகவும் நிற்பது அதிமுகவுக்கான வாய்ப்பாகத்தான் முடியும். 

தனிப்பட்ட முறையில், அதிமுகவை வெல்ல வைப்பதை மறைமுக அஜெண்டாவாக வைத்துக் கொண்டு செயல்படாத கூட்டணியாக மக்கள் நலக் கூட்டணி இருக்க வேண்டும் என பிரார்த்திக்கிறேன். இன்னும் மூன்று மாதங்களில் வலுவான கூட்டணியாக மாற வேண்டும் என விரும்புகிறேன். வெறும் வாக்குகளைப் பிரிக்கும் கூட்டணியாக இல்லாமல் இரட்டை இலக்கத் தொகுதிகளில் வெற்றி பெறக் கூடிய கூட்டணியாக அது இருக்க வேண்டும். அது நடக்காது என்றாலும் இத்தகைய முயற்சிகளை ஆதரிக்கலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. திமுக வந்தால் பாலாறு ஓடும் என்பதும் அதிமுக வந்தால் தேனாறு ஓடும் என்பதெல்லாம் நம்முடைய அதீதமான கற்பனைகள்தான். இந்தக் கட்சியின் ஆட்சியில் மாவட்டச் செயலாளரிலிருந்து நகரச் செயலாளர் வரைக்கும் குறுநில மன்னர்களாக குத்தாட்டம் போடுவார்கள். அந்தக் கட்சியின் ஆட்சியில் அமைச்சர்களிலிருந்து அடிமட்ட தொண்டர்கள் வரை கப்பம் வசூலிக்கும் அடிமைகளாகச் செயல்படுவார்கள். வேறு என்ன கண்ட பலன்? 

ஒவ்வொரு முறையும் அறுதிப் பெரும்பான்மையில் வெல்ல வைத்து சென்னைக்கு அனுப்பி வைத்து என்ன நடந்திருக்கிறது?  ‘ஒன்னா நீ இரு; இல்லைன்னா நான் இருக்கேன்’ என்று மற்ற யாரையுமே வளர விட்டதில்லை. பல கட்சி ஆட்சி முறை என்பது தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை வெறும் ஏட்டளவில்தான் இருக்கிறது. இருகட்சி ஆட்சிமுறைதான் நிலவுகிறது. யாராவது தலையெடுத்தால் நசுக்கித் தள்ளுகிறார்கள். சற்றேறக்குறைய ஐம்பது ஆண்டுகளாக இதுதான் நடந்து வந்திருக்கிறது. 

ஒவ்வொரு முறையும் பெரும்பான்மையுடன் கூடிய வலுவான ஆட்சி அமைந்து ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. ஐம்பதாண்டுகளில் எத்தனை அணைக்கட்டுக்கள் அல்லது நீர் மேலாண்மைத் திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன? தமிழகத்தின் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் கட்ட நகரங்களில் கொண்டு வரப்பட்ட வளர்ச்சித் திட்டங்கள் எத்தனை? அந்தந்தக் கட்சிக்காரர்கள் சம்பாதித்தார்கள். ஆட்டம் போட்டார்கள். ஒரு முறையாவது பெரும்பான்மை இல்லாத ஆட்சி அமையட்டும். அத்தகைய வலுவில்லாத ஓர் ஆட்சி அமைந்து மூன்றாவது, நான்காவது சக்திகள் தலையெடுக்கட்டும். தவறு ஏதுமில்லை. காலப் போக்கில் மாற்று அரசியல் இயக்கங்கள் தமிழகத்தில் ஆட்சியமைப்பதற்கான தளத்தை இந்தத் தேர்தல் உருவாக்கித் தரட்டும் என ஆசைப்படுவோம்.

Jan 29, 2016

என் கடவுள்

கவிதைகளிலிருந்து நாம் எதை எடுத்துக் கொள்வது என்று கேட்டால் என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது. ‘இதுதான்’ என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியாது. ஒரு குழந்தை அழுவதைப் பார்ப்பதைப் போல, ஓர் இலை உதிர்தலை கவனிப்பதைப் போல, சலனமில்லாத குளத்து நீரை உற்று நோக்குவதைப் போல, யாருமற்ற கடற்கரையில் கால்களை வந்து தொட்டுச் செல்லும் அலைகளை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல- ‘இது மட்டும்தான்’ என்று சொல்ல முடியாத- ஆனால் மனதுக்கு நெருக்கமான உணர்ச்சி அது.

கவிதைகள் புரியவில்லை என்பதுதான் அடிப்படையான குற்றச்சாட்டு. கவிதை என்ற சொல் இருந்தாலே அடுத்தப் பக்கத்துக்குத் தாவிவிடுவேன் என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்கிறவர்கள் அதிகம். அப்படி தவிர்த்துவிடுவதால் கவிதைக்கு எந்த நஷ்டமுமில்லை. தன்னுடைய கவிதையை யாராவது முப்பது பேர் வாசித்தாலே அது பெரிய விஷயம் என்பது பெரும்பாலான கவிஞர்களுக்கும் தெரியும். கவிஞர்களே கூட அடுத்த கவிஞர்களின் கவிதைகளை வாசிப்பதில்லை. தமிழ்நாட்டில் தன்னுடைய கவிதைகளைத் தவிர பிறருடைய கவிதைகளை வாசிக்காத கவிஞர்கள்தான் அதிகம். நம்பிக்கையில்லையென்றால் ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்து முடிவுக்கு வந்துவிடலாம். ஆக, நாம் வாசிக்காமல் விடுவதால் கவிதை மூலையில் அமர்ந்து முக்காடிட்டு அழப் போவதில்லை.

கவிதையை வாசிக்க விரும்புகிறவர்கள் எளிமையான கவிதைகளிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். சுகுமாரனிடம் முதன் முதலில் பேசிய போது இந்த அறிவுரையைத்தான் சொன்னார். ‘அட, இவ்வளவுதானா?’ என்று நினைக்க வைக்கிற கவிதைகளாகத் தேர்ந்தெடுத்து வாசிக்க வேண்டும் என்றார்.  அத்தகையை கவிதைகளை வாசித்துப் பழகிவிட்டால் அடுத்தடுத்த எட்டு வைப்பதற்கு எளிமையாக இருக்கும். எடுத்த உடனேயே பிரம்மராஜனின் கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு ‘சோலி சுத்தம்’ என்று மூடி வைத்தால் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. 

எளிமையான கவிதைகளை எப்படிப் பிடிப்பது? ரொம்பச் சுலபம். முதல் மூன்று வரிகளில் பிடிபட்டுவிடும். மூன்றாவது வரியிலேயே கவிதை புரியத் தொடங்கிவிட்டால் தைரியமாகத் தொடர்ந்து வாசிக்கலாம். இல்லையென்றால் தாண்டி ஓடி விடுவது உசிதம். தபசியின் இந்தக் கவிதை அப்படியானதுதான்.



கடவுள்
எந்த ரூபத்தில்
காட்சி தருவார் என்பது
யாருக்குமே தெரியாது.

நேற்றுப் பாருங்கள்
கடவுள்
ஒரு Eureka Forbes நிறுவன
விற்பனைப் பிரதிநிதியாய்
வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்.

வீடு பெருக்கித் துடைக்கும்
ஒரு இயந்திரத்தைக் காட்டி
அதன் செயல் நுணுக்கங்களை
விளக்கினார்.
எப்படியோ
கடவுளின் புண்ணியத்தில்
ஒரு பத்தாயிரம் ரூபாய்
கடனாளியானேன்.

கடவுளை
ஒரு லிமிசி ஏஜெண்டாக
நினைத்துப் பார்ப்பது
கொஞ்சம் துரதிஷ்டவசமானதுதான்
என்றாலும்,
வாழ்வையும், சாவையும் பற்றிப் பேச
அவரை விடப் பொருத்தமான ஆள்
வேறு யார் இருக்க முடியும்?

கடவுள்
பெண்கள் ரூபத்திலும் வரலாம்.
சில நேரம்
என் மனைவி குளித்துவிட்டு
மஞ்சள் பூசி
என் முன் வரும் போது,
கை எடுத்து வணங்கத் தோன்றும்.

இப்போதெல்லாம்
கடவுள்
செல்போன் திருடனாக வருகிறார்.

வேலை வாங்கித் தருவதாகச் சொல்லி
மோசடி செய்யும்
'டிப்டாப்' ஆசாமியாக வருகிறார்.

பல வருடங்களாக
ஊர்ப் பக்கமே திரும்பாத கடவுளை
ஓட்டுக் கேட்க வந்தபோது
எங்கள் ஊர் மக்கள்
மரத்தில் கட்டி வைத்து உதைத்தது
தனி ஒரு கதை.

எனக்கொரு சிறு சந்தேகம்
கடவுளுக்கு ஏதும்
உணர்ச்சி இருக்குமா என்று?
இருக்கத்தான் வேண்டும்
இல்லையென்றால்
மேலதிகாரி திட்டும் போது
எனக்கேன் கோபம் வர வேண்டும்?

தபசி

புரிந்து கொள்ள எந்தச் சிக்கலும் இல்லாத கவிதை. வாசித்து முடித்தவுடன் உதட்டருகில் மென் புன்னகையை வரவழைக்கிறது அல்லவா? இப்படியான கவிதைகள்தான் கவிதை உலகத்திற்குள்ளான படிக்கட்டு. வாசித்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள். பேசலாம்.

டிசம்பர் 2015

டிசம்பர்-ஜனவரி மாதத்திற்கான நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் பணப்பரிமாற்ற விவரங்கள் இவை.





வழக்கம் போல முக்கால்வாசி நன்கொடையாளர்கள் விவரம் எதுவும் அனுப்பிவைக்கவில்லை. PAN எண் மற்றும் முகவரி அனுப்பியவர்களுக்கு வார இறுதியில் ரசீது அனுப்பி வைத்துவிடுகிறேன்.

வரிசை எண் 30 ல் குமுதம் பப்ளிகேஷனின் பெயரில் இருக்கும் தொகை, குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் நான் எழுதிய ‘கைகளுக்குள் ஆர்.டி.எக்ஸ்’ என்ற தொடருக்கான பணம். எழுத்து வழியாக வரக் கூடிய எந்தப் பணத்தையும் சொந்தக் காரியங்களுக்கு பயன்படுத்தவதில்லை என்பதால் அறக்கட்டளைக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள். 

பயனாளிகள் விவரம்:

வரிசை எண் 3: நவீந்திரன் நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய மாணவன். நல்ல மதிப்பெண் பெற்று இந்த வருடம் பி.எஸ்.ஜி கல்லூரியில் சேர்ந்திருக்கிறான். அவனது தந்தை கோவிலில் பறை அடிக்கிறவர். வருமானத்திற்கு வேறு வழிகள் எதுவுமில்லாத குடும்பம். நவீனின் விடுதிக் கட்டணமாக முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. கல்லூரியில் வரைவோலையாகத்தான் (டிடி) ஏற்றுக் கொள்ள முடியும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். வரைவோலை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

வரிசை எண் 20: கிருஷ்ணா என்கிற குழந்தையின் மாதாந்திர பராமரிப்புத் தொகை ரூபாய் இரண்டாயிரம்.

வரிசை எண் 21: கொங்கர்பாளையம் என்ற கிராமப்பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் அந்தப் பள்ளியின் குழந்தைகளை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு அழைத்து வருவதற்காக வழங்கப்பட்ட ஆயிரம் ரூபாய்.

வரிசை எண் 36: கடலூர் அருகில் இருக்கும் பெரிய காட்டுப்பாளையம் என்கிற கிராமம் மழை வெள்ளத்தில் முழுமையாக அடித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் கிராமத்தில் வாழும் மக்களில் பத்துக் குடும்பத்தினர் தங்களுக்கு முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம் வேண்டும் எனக் கேட்டிருக்கிறார்கள். சுத்தியல் கொண்டு உடைத்தால் ஒரு நாள் வருமானம் நூறு ரூபாய் என்கிற அளவில் இருக்கும். இந்த எந்திரம் கிட்டத்தட்ட முந்நூற்றைம்பது ரூபாய் அளவுக்கான முந்திரியை உடைத்துக் கொடுக்கும் என்பதால் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தும் வகையில் இந்த எந்திரங்கள் வாங்கித் தரப்படுகிறது. ஒரு எந்திரம் ஏழாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய். பத்து எந்திரங்கள் வாங்குவதற்கான முன்பணம் நாற்பதாயிரம் ரூபாய் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. 

வரிசை எண் 39: பாரதி உதவி இயக்குநர். அம்மா அப்பா யாருமில்லை. நண்பர்களுடன் சென்னையில் தங்கியிருந்து சினிமாவுக்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார். சில நாட்களுக்கு முன்பாக மூளைக்குச் செல்லும் ரத்தக் குழாய் வெடித்து நினைவிழந்துவிட்டார். நண்பர்களும் உதவி இயக்குநர்கள்- டீக் குடித்து வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்ளும் உதவி இயக்குநர்கள்-  ஆரம்பத்தில் தனியார் மருத்துவமனையில் அனுமதித்திருந்தார்கள். செலவுக்கான தொகை இல்லாமல் தவிப்பதாக கோரிக்கை வந்தது. விசாரித்த பிறகு பாரதியின் நண்பர்களின் சுமையைக் குறைக்கும் விதமாக முப்பதாயிரம் ரூபாய் வழங்கப்பட்டது. 

இவை தவிர கடலூர் நிவாரணத்திற்கான அடுத்த கட்டமாக பின்வரும் காசோலைகள் அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன-

1) முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம் வாங்கியதன் மீதத் தொகை ரூ.35000 (காசோலை எண்: 93) Periya Andavar Lathe Works என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. 

2) நாற்பத்து மூன்று குடும்பங்களுக்கு ஆடு வாங்குவதற்கான முன்பணம் ரூ.150000 ( காசோலை எண்: 95) Royal Biz Technilogies என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் 10 கிலோ எடையுள்ளா ஆட்டுக்குட்டிகள் (ஒரு ஜோடி) வழங்கப்படவிருக்கிறது.

3) 12 பெண்கள் தையல் எந்திரங்கள் (12*8500= 1,02,000) கேட்டிருக்கிறார்கள். ஒருவர் உணவு விடுதி அமைப்பதற்கான செட் கேட்டிருக்கிறார் (ரூ.15,000).  இரண்டும் சேர்த்து ரூ.1,17,000 (காசோலை எண்: 96) Anandkumar Agencies என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

4. 28 குடும்பங்களுக்கு மாடு தேவைப்படுகிறது. மாடு வாங்குவதற்கான முன்பணம் ரூ.150000 (காசோலை எண்: 97) Kumaraguru என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. குமரகுரு மாட்டு வியாபாரி. அவர்தான் மாடுகள் வாங்கித் தருவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். 

5. சில இளைஞர்கள் சேர்ந்து Drilling machine, Cutting machine மற்றும் Welding machine ஆகியவற்றைக் கொண்டு சொந்தத் தொழில் தொடங்குகிறார்கள். இதுவரை இவர்கள் ஒப்பந்ததாரர்களிடம் தினக்கூலியாகச் சென்று வந்தவர்கள். இந்த உபகரணங்கள் வாங்குவதற்கு ரூ. 46300 (காசோலை எண்: 98) Mano Agencies என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

6.  ஒரு மகளிர் சுய உதவிக்குழு, ஒரு கடை மற்றும் ஒரு பள்ளிக்கு என மூன்று கணினிகள் (இரண்டு சாதாரண மாடல்கள், ஒன்று Corei3) வாங்குவதற்கு ரூ. 60000 (காசோலை எண்: 99) Virtual Galaxy என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. 


இதற்கு முந்தைய பரிமாற்ற விவரங்களை இணைப்பில் சரி பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

அறக்கட்டளையின் செயல்பாடுகள், நிதி விவகாரங்கள் உள்ளிட்ட எந்தவிதமான கேள்விகள் அல்லது சந்தேகங்கள் இருப்பினும் மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும் vaamanikandan@gmail.com.

முரண்

‘பேச்சுக்கும், எழுத்துக்கும், வாழுற வாழ்க்கைக்குக்கும் சம்பந்தமேயில்லாம இருக்கானுங்க’ என்று ஒரு இலக்கிய நண்பர் புலம்பினார். கிட்டத்தட்ட முக்கால் போதை. அவருக்கு என்ன பதிலைச் சொன்னாலும் பிரச்னைதான். சிக்கிக் கொண்டதாகத் தோன்றியது. அவர் யாரைச் சொன்னார் எதற்காகச் சொன்னார் என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். அவர் சொன்னது எல்லோருக்கும்தான் பொருந்தும். அவருக்கும் சேர்த்துத்தான்.

முரண்கள் இல்லாத வாழ்க்கை எவ்வளவு பேருக்குச் சாத்தியம்? எதைப் பேசுகிறோமோ அப்படியே வாழ வேண்டும். முடியுமா? ம்ஹூம். நாம் பேசுகிற பேச்சின் வழியாக நம்மைப் பற்றிய உயர்ந்த பிம்பத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறோம். அடுத்தவர்கள் அதற்கு எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள் என்று கண்களையும் காதையும் திறந்து வைத்துக் கவனிக்கிறோம்.

இது மனித இயல்புதான்.

மூன்று வயதுக் குழந்தை கூட கை தட்டை எதிர்பார்க்கிறது. கைதட்டு வேண்டும், அடுத்தவர்கள் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காக பொய் சொல்லத் தயங்குவதில்லை. இந்தச் சமூகத்திலும் நம்மைச் சார்ந்தவர்களிடத்திலும் நம்மைப் பற்றிய நல்லதொரு அபிப்பிராயத்தை உருவாக்குவதற்கான வாக்கியங்களையும் வார்த்தைகளையும் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசுகிறோம். செயல்வழியாகக் கூட இப்படியான நல்லதொரு பிம்பத்தையும் அபிப்ராயத்தையும் உருவாக்க முடியும்தான். ஆனால் சாத்தியமில்லை. ‘நான் பொய்யே சொல்ல மாட்டேன்’ என்று சொல்வது எளிது. ஆனால் அப்படி இருப்பது கடினம். செயல் வழியாக நம்மால் முடியாததையெல்லாம் வார்த்தைகளின் வழியாக புருடாவிட்டு கட்டமைக்க முயற்சிக்கிறோம்.

பேசுகிறபடியே வாழ வேண்டாம். குறைந்தபட்சம் பேச்சுக்கும் நம் வாழ்க்கைக்குமான இடைவெளியைக் குறைக்கலாம். எல்லாவற்றிலும் பொய்களை நிரப்பி என்னவாகப் போகிறது?

ஒரு பெரியவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. கோவை சாந்தி மெடிக்கல்ஸில். Shanthi Social Service பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கக் கூடும். இல்லையென்றால் தேடிப்பார்க்கவும். அவர்களின் செயல்களைப் பற்றித் தனியாக எழுத வேண்டும். எந்த மருந்துக்கும் இருபது சதவீதம் தள்ளுபடி கொடுக்கிறார்கள். சில மருந்துகளுக்கு முப்பது சதவீதம் வரைக்கும். அங்கேயே ஒரு உணவு விடுதி உண்டு. இருபது ரூபாய் இருந்தால் வயிறு நிரம்பிவிடும். ஆதரவற்ற முதியவர்களுக்கு இலவசமாக உணவிடுகிறார்கள். மருத்துவர்களிடம் ஆலோசனைக்கு முப்பது ரூபாய். ஆய்வகச் சோதனைகளைப் படு சல்லிசாக முடித்துக் கொள்ளலாம். இப்படி எதிலுமே இலாபமில்லாமல் இயங்குகிறார்கள். சாந்தி கியர்ஸ் ஒரு காலத்தில் வெகு பிரபலமான நிறுவனம். முதலாளிக்கு ஆண் வாரிசு யாருமில்லை. மகள்களால் சரியாக நிர்வகிக்க முடியவில்லை போலிருக்கிறது. நிறுவனத்தை விற்றுவிட்டு இந்த வளாகத்தை விலைக்கு வாங்கி இத்தகைய சமூக சேவைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த வளாகத்திற்குள் ஒரு முறை சென்று திரும்பினால் உடல் சிலிர்க்கிறது. இத்தகைய மனிதர்களை நேரில் பார்த்தால் காலில் விழுந்து வணங்க வேண்டும்.

அந்த வளாகத்தில்தான் மேற்சொன்ன பெரியவரைச் சந்தித்தேன். எழுபது வயது இருக்கக் கூடும். தினசரி அங்கே வந்து இலவச மதிய உணவை எடுத்துக் கொள்கிறார். ராஜலட்சுமி மில்ஸில் வேலை செய்தவர். இப்பொழுது அந்த ஆலை இயங்குவதில்லை. குடும்பம் உறவு என்றெல்லாம் யாருமில்லை. திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே மனைவி தற்கொலை செய்து இறந்து போய்விட்டாராம். அதை அவர் சொன்ன பிறகு நான் எதுவும் கிளறவில்லை. ‘பொய்..பூரா பொய்...வாயைத் திறந்தா பொய் பேசிட்டுத் திரிஞ்சேன்’ என்றார். குடித்திருக்கிறார். சீட்டாடியிருக்கிறார். சம்பாதியத்தையெல்லாம் விட்டிருக்கிறார். எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டு வந்து வீட்டில் பொய் சொல்வாராம். அவர்களுக்குக் குழந்தையில்லை. ‘அவ யார்கிட்டத்தான் எல்லாத்தையும் சொல்லுவா?’ என்று கேட்டுவிட்டு இடைவெளி விட்டார். 

அடிக்கடி சண்டை வந்திருக்கிறது. மனைவியை அடித்திருக்கிறார். அந்தப் பெண்மணி உள்ளுக்குள்ளேயே வைத்துக் கொண்டு புழுங்கியிருக்கிறார். எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தோம். ‘அதான்...ஒரு நாள் வீட்ல வாங்கி வெச்சிருந்த சீமெண்ணையை ஊத்தி கொளுத்திட்டா’. இதைச் சொன்ன போது அவர் அழவில்லை. ஆனால் குரல் உலர்ந்திருந்தது. எந்த ஜென்மத்திலும் தீராத பாவத்தைச் சேர்த்து வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார். எல்லாவற்றையும் தண்டனையாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். மதிய உணவு மட்டும்தான். காலையிலும் இரவிலும் எதுவும் சாப்பிடுவதில்லை. ஏதாவது மருந்து மாத்திரைகள் தேவைப்பட்டால் இந்த மருந்துக் கடையில் வாங்கிக் கொள்கிறார். பத்து பைசா வருமானம் கிடையாது. சிறிய வீடொன்று இருக்கிறது. அதனால் இரவில் தங்குவதற்கு பிரச்சினையில்லை.

‘இப்போ நீங்க பொய் சொல்லுறதில்லையா?’ என்றேன். 

‘பொய் சொல்லறதில்லைன்னு சொன்னா அது பொய்யாத்தான் இருக்கும்’ என்றார். சிரித்துக் கொண்டோம். 

‘பொய் சொன்னதுதான் அவளை ரொம்ப பாதிச்சுடுச்சு’ என்றார். அவர் சொல்வது சரிதான். ஒரு மனிதனின் எவ்வளவு பெரிய தவறையும் மன்னித்துவிட முடியும். ஆனால் பொய் சொல்லியிருக்கிறார் என்று தெரிந்தால் அதை கிரகித்துக் கொள்வதுதான் கடினம். அதன் பிறகு பேசுவதற்கே பிடிக்காமல் போய்விடுகிறது.

முரண்கள் இல்லாத வாழ்க்கையை சில நாட்களுக்காவது வாழ்ந்து பார்த்துவிட வேண்டும். அழுத்தமும் பாரமும் இல்லாத வாழ்க்கை அது. எதை நினைக்கிறோமோ அதைப் பேசிவிட வேண்டும். உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசி அலட்டி ஆர்பரித்து...எதற்கு இந்தக் கருமாந்திரங்கள் எல்லாம்? 

பெரியவர் இடையில் கொஞ்ச நாட்கள் எஸ்.கே.எம் மயிலானந்தன் நிறுவனத்தில் வேலையில் இருந்திருக்கிறார். எஸ்.கே.எம் மயிலானந்தன் உலக சமுதாய சேவா சங்கத்தலைவர். வேதாத்ரி மகரிஷியைப் பின் தொடர்கிறவர். உயிர்வதை பாவம் என்பார். இப்பொழுது பூர்ணா சிக்கன் (Porna என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார்கள்- நியூமரலஜி) என்று கறிக்கோழி வியாபாரத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். உலக அமைதி, கொல்லாமை என்றெல்லாம் பேசிவிட்டு இப்படி கறிக்கடையை ஆரம்பிக்கலாமா என்று யாரும் கேட்கப் போவதில்லை. அப்படியே கேட்டாலும் அதற்கு தெளிவான பதில் ஒன்றைச் சொல்வார்கள். 

பெரியவரிடம் கறிக்கோழி வியாபாரம் பற்றிக் கேட்டேன்.  ‘விடுங்க தம்பி...உலகமே அப்படித்தான்’ என்றார். என்னுடைய டோக்கன் எண்ணை அழைத்தார்கள். அப்பாவுக்கான மருந்து மாத்திரைகளை வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன்.

Jan 28, 2016

இடைவெளி

கடந்த சனிக்கிழமையன்று ஊருக்குக் கிளம்பிய போது வழக்கமான பயணமாகத்தான் இருந்தது.  ஒவ்வொரு ஊரையும் இரண்டாகக் கிழித்துக் கொண்டு ஓடும் சாலைகள், அதே சுங்கச் சாவடிகள், எதிரில் விரையும் வாகனங்கள் எல்லாமும் அப்படியேதான் இருந்தன. வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகு கட்டுரைகளாக எழுதுவதற்காக சிலவற்றை யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சேலத்தில் உணவருந்திய போது க்ரூப் 2 தேர்வின் வினாத்தாளோடு ஒருவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. ‘இவற்றில் சுந்தர ராமசாமி எழுதாத நாவல் எது?’ என்று கேள்வியிருந்தது. அவருக்கு பதில் தெரியவில்லை. எனக்கு அந்தக் கேள்விக்கு மட்டும்தான் பதில் தெரிந்திருந்தது. பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அதுவரைக்கும் வழக்கமான ஒன்றாக இருந்த பயணம் அதன் பிறகான ஐந்து நாட்களும் எப்பொழுதும் போல இல்லை.

உறவுக்காரப் பையன் ஒருவனுக்காக இரவும் பகலுமாக மருத்துவமனையில் கிடக்க வேண்டியிருந்தது. அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதித்திருந்தார்கள். அவனுக்கு நினைவு இருந்தது. அடிக்கடி யாரையாவது அழைப்பதாகச் சொல்லி என்னை அழைத்து அருகில் அமர வைத்துவிட்டார்கள். நள்ளிரவு முழுக்கவும் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அமர்ந்திருந்தேன். அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் தனித்தனி அறைகள் எதுவுமில்லை. திரைச் சீலைகளை இழுத்துவிட்டு மறைத்திருந்தார்கள் என்றாலும் ஒவ்வொரு நோயாளியையும் பார்க்க முடியும். பேட்டரி தீர்ந்து அலைபேசி அணைந்திருந்தது. கையில் புத்தகம் எதுவுமில்லை. பேசுவதற்கும் ஆட்கள் யாருமில்லை. தனித்து அமர்ந்திருந்தேன். அவன் அனத்தியபடியே கிடந்தான். 

இரவு முழுக்கவும் அவசர ஊர்திகள் மருத்துவமனையை நோக்கி வந்து கொண்டேயிருந்தன. விபத்து, இருதயம் நின்று போனது, தற்கொலை முயற்சிகள் என ஆட்களைத் தூக்கி வந்தபடியே இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் மரணத்தை மிக அருகில் அழைத்து நிறுத்திக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். மூச்சிரைப்புக்காக அழைத்து வரப்பட்ட கல்லூரிப் பெண்ணொருத்தி சிகிச்சை பலனின்றி இறந்து போனாள். இருதய அடைப்பின் காரணமாக ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க மனிதரை நம்பிக்கையோடு தூக்கி வந்திருந்தார்கள். அவர் வரும் வழியிலேயே இறந்திருந்தார். அழைத்து வந்தவர்கள் கதறி அழுதார்கள். எல்லாவற்றையும் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எல்லா இரவுகளும் தூக்கத்தைக் கோருபவை இல்லை. அந்த இரவு அப்படியானதாக இருந்தது. விழித்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லாமல் இருந்தது.

வெளியில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியவில்லை. மரணங்களை மட்டும் வெகு அருகாமையில் இருந்தபடி கவனித்தபடியே இருந்தது இப்பொழுது வரைக்கும் கொடுங்கனவைப் போலத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. வலியால் எழுப்பப்பட்ட குரல்கள் இன்னமும் காதுகளுக்குள் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.  திடீரென நிலைமை மோசமடையும் நோயாளியை நோக்கி மருத்துவர்களும் செவிலியர்களும் திமுதிமுவென ஓடுவார்கள். எனக்கு நடுங்கத் தொடங்கும். அவர்கள் அந்த நோயாளியை விட்டு விலகும் வரை அந்தப் பக்கமாகத் தலையைத் திருப்பிவிடக் கூடாது என பதறியபடியே அமர்ந்திருந்தேன். ஆனாலும் தலை தானாகத் திரும்பி என்னவானது என்று குறுகுறுக்கும்.

கடந்த ஐந்து நாட்களில் உலகில் எவ்வளவோ விஷயங்கள் நடந்திருக்கின்றன. எதுவும் தெரியவில்லை. செய்தித்தாள்களைக் கூட வாங்கவில்லை. இப்பொழுது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பத்மஸ்ரீயிலிருந்து பழ.கருப்பையா வரைக்கும் எத்தனையோ விவகாரங்களை பேசியிருக்கிறார்கள். எதையுமே தெரிந்து கொள்ளாமல், எதைப் பற்றியும் கருத்துச் சொல்லாமல் இருந்த ஐந்து நாட்களும் ஒருவிதமான சுதந்திரத்தைத் தந்திருந்தன என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வெளியுலகில் பெரும்பாலான மனிதர்களும் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத அத்தகைய மனிதர்களும் இயல்பாகத்தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

உறவுக்காரப் பையன் நன்றாக இருக்கிறான். அவனைப் பற்றி அதிகம் பேச வேண்டியதில்லை. 

குடியரசு தினத்தன்று கோவை மெடிக்கல் செண்டர் மருத்துவமனையில் கொடியேற்றுவதற்காகத் தயாராக இருந்தார்கள். பையனைப் பார்ப்பதற்காகச் சிலர் வந்திருந்தார்கள். இடைவெளியில் எங்கேயாவது சென்று வர வேண்டும் போலிருந்தது. மருத்துவமனை வீச்சம் உடல் முழுவதும் விரவிக் கிடந்தது. மகிழ்வுந்தைச் சுத்தம் செய்வதற்காக எடுத்துச் சென்றேன். பெரும்பாலான கடைகள் மூடப்பட்டிருந்தன. பாப்பநாய்க்கன் பாளையம் மின்மயானத்துக்கு எதிரில் செல்லச் சொன்னார்கள். அங்கேயொரு சர்வீஸ் ஸ்டேஷன் திறந்திருந்தது. மலையாளிகள் நடத்துகிறார்கள். பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பாக குடி வந்தவர்கள். மலையாளத்தைக் காட்டிலும் தமிழ் நன்றாகப் பேசக் கூடிய மலையாளிகள். எதற்காக மருத்துவமனைக்கு வந்திருக்கிறேன் என்ற கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் அசுவராசியமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். முந்தைய இரவுகளில் தூக்கமில்லாததால் கண்கள் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தன. 

‘இன்னைக்கு லீவு சார்...உங்க வண்டி வந்ததால வேலை செய்யறோம்’ என்றார் அந்த மலையாளி.

‘எதுக்குங்க லீவு?’ என்றேன்.

‘சுதந்திர தினம்ல..நல்ல நாள் அதுவுமா எங்கேயாவது போகலாம்’ என்றார். 

எதுவும் பேசவில்லை. எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் வாழ்க்கையை நகர்த்துகிற மனிதர்கள் அத்தனை தளங்களிலும் இருக்கிறார்கள். நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார். நல்ல சம்பளம். நல்ல வாழ்க்கை. அவருக்குக் கருணாநிதி தெரியும். ஜெயலலிதா தெரியும். அன்பழகனையெல்லாம் தெரியாது. நத்தம் விஸ்வநாதன் என்ற பெயர் அவருக்கு சம்பந்தமேயில்லாதது. யாராவது தீவிரமாக ஒரு சமாச்சாரத்தைப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது வெகு இயல்பாக தனது செல்போனை நோண்டிக் கொண்டிருப்பார்.  ‘எல்லாத்தையும் மண்டையில் நிரப்பி என்ன செய்யப் போறீங்க?’ என்று சாதாரணமாகக் கேட்கிற கட்சி அவர். Information is wealth என்கிற கட்சி நான். தேவையில்லாத தேவையற்றை தகவல்கள் என்றெல்லாம் எதையும் பிரிக்க வேண்டியதில்லை. எல்லாமே தகவல்கள்தான். தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்பேன். ‘மூளை என்ன குப்பைத் தொட்டியா?’ என்று கேட்டுவிட்டு செல்போனுக்குள் புகுந்துவிடுவார்.

எது சரி என்றெல்லாம் விவாதிக்க வேண்டியதில்லை. அவரவருக்கு அவரவர் நிலைப்பாடு. 

கார் தயாராகும் வரைக்கும் சாலையில் அமர்ந்திருந்தேன். பாப்பநாய்க்கன்பாளையம் மின் மயானத்துக்கு ஓர் சடலத்தை எடுத்து வந்தார்கள். மரணத்துக்கு மட்டும்தான் காலம் நேரம் நல்ல நாள் கெட்ட நாள் எதுவுமில்லை. அலறல் சத்தம் சாலையை கிழித்து விசீயது. எழுந்து சர்வீஸ் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்றேன். வேலையை முடித்து வைத்திருந்தார்கள். மலையாளியிடம் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன். மின் மயானத்தின் புகைபோக்கியில் கரும்புகை எழுந்திருந்தது. வண்டியை அழுத்தினேன். மருத்துவமனைக்குள் நுழையவும் இன்னுமொரு ஆம்புலன்ஸ் உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது.

Jan 22, 2016

பால்

இன்றைக்கு இந்தியாவில் பால் உற்பத்தி 140 மில்லியன் டன்னுக்கும் அதிகம். 1950களில் வெறும் பதினேழு மில்லியன் டன். வெண்மைப் புரட்சியைத்தான் கை காட்ட வேண்டும். 

1970 ஆம் ஆண்டுவாக்கில் இந்தியாவின் பால் உற்பத்தியை அதிகரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம் முதற்கட்டம், இரண்டாம் கட்டம், மூன்றாம் கட்டம் என்று விரிவுபடுத்தப்பட்டது. முதற்கட்டத்தில் பால் பண்ணைகளை உருவாக்கினார்கள். இரண்டாம் கட்டத்தில் பால் பண்ணைகளை நாடு முழுக்கவும் விரிவுபடுத்தினார்கள். உருவாக்கப்பட்ட பண்ணைகளுக்கு அதிக அளவில் பால் தேவைப்பட்டது. ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் விவசாயிகளிடமிருந்து கூட்டுறவு சங்களின் மூலமாக பால் வாங்கப்பட்டு பண்ணைகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது. பால்பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டு அவை சந்தைப்படுத்தப்பட்டன, கால்நடைகள் ஆராய்ச்சி மையங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. ஏகப்பட்ட கிராமங்களில் பால் கூட்டுறவு சங்கங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. விவசாயிகள் பால் உற்பத்தி செய்வதற்கு ஊக்குவிக்கப்பட்டார்கள். 

மூன்றாம் கட்ட வெண்மைப் புரட்சியில் இந்தப் பால் உற்பத்தி சங்கங்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகளவில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. நாடு முழுவதும் கிட்டத்தட்ட எண்பதாயிரத்துக்கும் அதிகமான எண்ணிக்கையிலான சங்கங்கள் உருவாகின. சீமைப்பசுக்களை வளர்க்கச் சொல்லி விவசாயிகள் ஊக்குவிக்கப்பட்டார்கள். அதுவரை தங்களிடமிருந்த நாட்டுப் பசுக்கள் மூன்று அல்லது நான்கு லிட்டர் பால் வழங்கிக் கொண்டிருந்த போது ‘காலேஜ் மாடு’ என்ற பெயரிலும் ‘சீமை மாடு’ என்ற பெயரிலும் கலப்பின பசுக்கள் களமிறக்கப்பட்டன. அவை பதினைந்திலிருந்து இருபது லிட்டர் வரைக்கும் பால் கறந்தன. விவசாயிகள் மயங்கினார்கள். நாட்டு மாடுகளை மேய்க்க அழைத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. சீமைப் பசுக்களுக்கு அந்த வேலை இல்லை. தாளி நிறைய மாட்டுத் தீவனத்தையும் புண்ணாக்கையும் கலந்து வைத்தால் போதும். நின்ற இடத்திலேயே நின்று கொண்டிருக்கும். 

அதே சமயம், சினை சேர்ப்பதற்காக ஊசிகளைக் கண்டுபிடித்தார்கள். காளைகளுக்கான தேவை வெகுவாகக் குறைந்து போயிற்று. கன்றுக் குட்டி காளையாகப் பிறந்தால் ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்கு வைத்துவிட்டு பிறகு அடிமாடாக அனுப்பினார்கள். அதை வைத்துக் கொண்டு தேவையில்லாமல் தீவனம் போட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை என்பது முதற்காரணமாக இருந்தது. பசுவை தெய்வமாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் ‘நாமதான் கொல்லக் கூடாது; கண்ணுக்குத் தெரியாமல் என்னவோ நடந்துட்டு போகட்டும்’ என்கிற மனநிலைக்கு வந்து சேர வெகு காலம் பிடிக்கவில்லை.

மாட்டுத்தீவனங்களில் சேர்க்கப்பட்ட பொருட்கள் உடல் புஷ்டிக்குத்தான் முக்கியத்துவம் தந்தன. ஆரோக்கியம் இரண்டாம்பட்சம்.  நாட்டு மாடுகளுக்கு இயற்கையாக இருந்த நோய் எதிர்ப்பு சக்தி கலப்பின மாடுகளுக்கு இல்லை. இந்த பிரச்னையைச் சமாளிப்பதற்காக நிறைய கால்நடை மருத்துவமனைகள் தொடங்கப்பட்டன. எந்தவிதமான நோயாக இருந்தாலும் ஊசி மற்றும் மருந்தில் சரியாகிவிடும் என்று வாக்குறுதி கொடுக்கப்பட்டது. மாடுகளின் உடலில் மருந்துகள் ஏற்றப்பட்டன. நோய் தீர்ந்தது. பிரச்னை எளிதில் தீர்ந்துவிடுவது போன்ற பிம்பம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. அதுவரை கால்நடைக்கு வைத்தியம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த- மாடுகளைப் பற்றி நன்கு தெரிந்து வைத்திருந்த உள்ளூர் வைத்தியர்களின் அவசியம் படிப்படியாகக் குறைந்தது. இப்படி சீமைப்பசுக்கள் விவசாயிகளின் பிரச்னைகளைக் குறைத்துவிட்டதாக நம்பினார்கள். வருமானம் மட்டுமே முக்கியம் என்று பசுமைப் புரட்சியின் போது விவசாயிகளுக்கு சொல்லித் தரப்பட்ட மந்திரம் வெண்மைப்புரட்சியின் போது அழுத்தம் திருத்தமாக ஓதப்பட்டது. விவசாயிகள் நம்பினார்கள். கலப்பின மாடுகளின் எண்ணிக்கை படுவேகமாக உயர்ந்தது. திமில் கொண்ட உள்நாட்டு மாட்டு வகைகளின் எண்ணிக்கை கடுமையாகக் குறையத் தொடங்கியது. 

வெண்மைப் புரட்சியை பட்டவர்த்தனமாகக் குற்றம் சாட்ட முடியாது. பல தொழில்களும் பெருகிக் கொண்டிருந்த சூழலில் விவசாயி நசுங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு கலப்பின மாடு இருந்தால் அவனது குடும்பச் செலவைப் பார்த்துக் கொள்ள முடியும் என்ற சூழல் உருவானது வெண்மைப் புரட்சி நிகழ்ந்த பிறகுதான். அந்தவிதத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்கள் தப்பின. ஆனால் அதன் எதிர்விளைவுகள் வேறு மாதிரியாக அமைந்தது துரதிர்ஷ்டம். மாடு என்பது விவசாயத்துடனும் விவசாயியுடனும் இணைந்த ஒரு உயிர் என்ற நிலை மாறி அவை வெறும் பால் கறக்கும் ஜீவனாக மாறிப் போயின. அதற்காக எந்த மாடு அதிக பால் கொடுக்கும் என்று தேடத் தொடங்கினார்கள். இது தமிழ்நாட்டில் மட்டும் நிகழவில்லை. அனைத்து இந்திய மாநிலங்களிலும் நடந்தது. 1970களுக்குப் பிறகு படிப்படியாக நாட்டு மாடுகளின் எண்ணிக்கை சரிந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. 

பால் நுகர்வோர்களுக்கு நாட்டு மாட்டுப்பாலுக்கும் கலப்பின மாட்டுப்பாலுக்குமான வித்தியாசங்கள் தெரிந்தாலும் அவை வெறும் சுவை சார்ந்த வித்தியாசம் என்பதோடு பழகிக் கொண்டார்கள். தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகுதான் A1 மற்றும் A2 புரதம் பற்றிய விவரங்கள் வெளிவரத் தொடங்கின. கலப்பின மாடுகளின் பாலில் இருக்கும் A1 புரதமானது சர்க்கரை நோயிலிருந்து ஆட்டிசம் வரைக்குமான பிரச்னைகள் உண்டாக்குகின்றன என்றெல்லாம் எழுதினார்கள். 

Devil in the Milk என்ற புத்தகத்தின் சில பகுதிகள் கிடைத்தது. புத்தகத்தின் ஆரம்பமே BCM7 என்பது குறித்துதான். பீட்டா கேஸோமார்பின் 7 என்பதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம்தான் BCM7. A1 புரதத்தை சீரணிக்கும் போது அந்தப் புரதம் உடைந்து BCM7 உடலில் உருவாகிறது. இது இருதய நோய் உள்ளிட்ட மேற்சொன்ன பிரச்னைகளின் அடிநாதமாக இருக்கிறது என்பதுதான் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதிய கெய்த் வுட்ஃபோர்டின் முடிவு. ஒருவேளை இந்தப் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் தகவல்கள் உண்மையா என்று தேடிய போது மேற்சொன்ன முடிவுகள் ‘ஆதாரப் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்படவில்லை’ என்று ஐரோப்பிய உணவுப் பாதுகாப்பு அமைப்பு தெரிவித்திருப்பதாக ஒரு குறிப்பு கண்ணில்பட்டது. ஆனால் அப்படி A1 புரதத்தில் எந்தப் பிரச்னையுமில்லை என்றால் நாட்டு மாடுகளில் இருக்கும் A2 புரதத்தை கலப்பின மாடுகளின் பாலில் உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள் கால்நடை ஆராய்ச்சிகளில் நடந்து கொண்டிருப்பது ஏன் என்கிற கேள்வி எழுகிறது.

நாட்டுப்பசுக்களின் எண்ணிக்கையை பெருக்க விவசாயிகளின் மனநிலை மாறினால் மட்டும் போதும் என்பது மேம்போக்கான வாதம். ஏற்கனவே விவசாயத்திற்கு ஆட்கள் கிடைப்பதில்லை, பொருட்களுக்கு விலை இல்லை, பெரும்பாலான பயிர்கள் நட்டத்தைத்தான் உருவாக்குகின்றன என்கிற சூழலில் பெரும்பாலான விவசாயிகளுக்கு சீமைப்பசு தரும் லிட்டர் கணக்கான பால்தான் வாழ்வாதாரமாக இருக்கிறது. அவர்கள் பிழைக்க வேண்டுமானால் இப்போதைக்கு அதில் கை வைக்க முடியாது. நுகர்வோர்களுக்கு புரிதல் ஏற்பட வேண்டும். ‘பாதிப்புள்ள பொறக்குதய்யா பசுமாட்டை தாய்ப்பாலா நம்பி’ என்று அதீதப் புனிதப்படுத்தலை ஒதுக்கிவிட்டு நாம் குடித்துக் கொண்டிருக்கும் பாலில் இருக்கும் கெடுதல்களைப் பற்றிய தெளிவு ஏற்பட வேண்டும். 

இது குறித்து நிறையத் தேட வேண்டியிருக்கிறது. நிறையப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. உயிர் அறிவியல் தெரிந்தவர்கள் பேசினால் இன்னமும் நிறைய விவரங்கள் கிடைக்கக் கூடும்.

எல்லாவற்றிலும் உணர்ச்சிவசப்படுவதால் எதையும் நாம் சாதிக்கப்போவதில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் உணர்ச்சிவசப்படுவதற்கு நமக்கு ஏதாவது தேவையாக இருக்கிறது. வெள்ளம் வந்தது. எல்லோரும் உணர்ச்சிவசப்பட்டோம். வெள்ளம் வடிந்த போது அது குறித்தான உணர்ச்சியும் வடிந்து போனது. அடுத்த வருடம் வெள்ளம் வந்தாலும் இதே நிலைமைதான் இருக்கும். எதிர்காலத்தை மனதில் வைத்து அரசாங்கம் என்ன நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறது, நாம் செய்ய வேண்டிய காரியம் என்ன என்பது பற்றியெல்லாம் யோசித்தோமா? சிம்புவை தூக்கில் போட வேண்டும் என்றார்கள்; அடுத்த நாள் ஜல்லிக்கட்டு என்றார்கள்; சகாயத்தை அரசியலுக்கு அழைத்தோம்; அப்புறம் தாரை தப்பட்டை; இப்பொழுது ரோஹித் வேமுலா. ஒரு வாரம் கழித்து பேசியதையெல்லாம் சீண்டுவதேயில்லை.

யாரையும் குற்றம் சுமத்தவில்லை. கிட்டத்தட்ட அத்தனை பேரும் இப்படித்தான் இருக்கிறோம். எல்லாவற்றையும் ஒன்றிரண்டு நாள் பேசிவிட்டு எவனாவது கிடைத்தால் கும்மிவிட்டு எப்பொழுதும் போலத்தான் நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறோம். எதில் முழுமையான தீர்வு காணப் போகிறோம்?

Jan 21, 2016

வேலை

‘மார்கெட்டிங் ஆட்டோமேஷன்ல ஆளுங்க வேணும்’ என்று வினோத் கேட்ட போது ‘அதெல்லாம் பிரச்சினையே இல்லை’ என்று சொன்னேன். 

‘ஆட்டோமேஷன்’ என்ற சொல்லைக் கேட்டாலே எனக்கு நரம்புகள் தனித்தனியாக நடுங்கத் தொடங்கிவிடும். ஹைதராபாத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது எப்படியாவது அந்த நிறுவனத்தை விட்டுத் தப்பித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். அதற்கு நிறையக் காரணங்கள் இருந்தன. 

அவற்றுள் ஒரு முக்கியமான காரணமும் உண்டு- 

நிறுவனத்தின் தலைவருக்கு ஒரு தம்பி இருந்தார். பத்தாம் வகுப்பு கூட படித்திருப்பாரா என்பது சந்தேகம். வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை பேண்ட், வெள்ளை ஷூ, வெள்ளை கைக்குட்டை என்று காலையிலேயே வந்துவிடுவார். அவர்தான் நிறுவனத்தின் இயக்குநர். நிறுவனத்திலிருந்து பத்து ரூபாய் வாங்குவதென்றாலும் அவரிடம் அனுமதி பெற வேண்டும். தனியாக அழைத்து விசாரித்துவிட்டு பச்சை நிற கையெழுத்துப் போட்டு நிதித்துறைக்கு அனுப்பி வைப்பார்.

எம்.டெக் மெக்கட்ரானிக்ஸ் என்பதால் என்னை விட்டால் மொத்த நிறுவனத்தையும் தானியங்கி இயக்கமாக மாற்றிவிடுவேன் என்று நம்பியிருந்தார்கள். என்னை வேலைக்குத் தேர்ந்தெடுத்தவர் பெயர் ரவி சந்த். அவர் ஒவ்வொரு வாரமும் நிறுவனத்தின் தலைவரைச் சந்தித்து ‘சார் பையன் எம்.டெக் சார்...விஐடி சார்’ என்று படம் ஓட்டிவிடுவார். நிறுவனத்தலைவருக்கு என் மீது அபரிமிதமான நம்பிக்கை. அவ்வப்போது அழைத்து ‘அர்த்தமாயிந்தா? அர்த்தமாயிந்தா?’ என்று கேட்பார். நானும் மண்டையை வெகு வேகமாக ஆட்டிவிட்டு வந்துவிடுவேன். 

நிறுவனத்தில் எந்திரங்கள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவே ஐந்தாறு மாதங்கள் பிடித்தன. ஆனால் அதற்குள் அவற்றையெல்லாம் தானியங்கியாக மாற்றி தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க வேண்டும் என்று சொல்லத் தொடங்கியிருந்தார்கள். அதையும் பரம ரகசியம் போல ‘இதெல்லாம் நமக்குள்ளேயே இருக்கட்டும்’ என்று வேறு வடிவேலு பாணியில் பேசுவார்கள். எனக்கு சிரிப்பு சிரிப்பாக வரும். அவர்களும் எத்தனை நாள்தான் பொறுத்துக் கொள்வார்கள்? ‘மிஷின் ரெடியா?’ என்று தாளிக்கத் தொடங்கினார்கள். Machine ம் சரி Mission ம் சரி- இம்பாசிபிள் என்பது எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஒரு பட்டியல் தயாரித்தேன். இரண்டு மோட்டார்; ஒரு சுருள் வயர்; இரண்டு பேட்டரி செல் என்பது மாதிரியான நகைச்சுவைப் பட்டியல். ‘இதையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்தால் செஞ்சுடலாம்’ என்கிற ரீதியில் புருடா விட்டேன். அப்பொழுதுதான் பிம்பிளிக்கி பியாப்பி ஒருவனை வேலைக்கு எடுத்திருக்கிறோம் என்று அவர்கள் உணரத் தொடங்கினார்கள். 

விட்டுப் பிடிக்கலாம் என்று அவர்கள் முடிவு செய்திருக்கக் கூடும். தயாரிக்கப்பட்ட பட்டியல் வெள்ளைச் சட்டை இயக்குநரிடம் சென்றது. ‘இதையெல்லாம் வெச்சு ஏமி சேஸ்தாவு?’ என்றார். அளந்தேன். நம்பிக் கொண்டார். ‘அடுத்த வாரத்தில் பணம் வந்துவிடும்’ என்று சொல்லி அனுப்பினார். பணம் வருவதற்குள் இந்த நிறுவனத்தைவிட்டு தப்பித்தாக வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். இல்லையென்றால் எல்லாவற்றையும் வாங்கிக் கொடுத்து செய்யச் சொல்வார்கள். பிதுக்கா பிதுக்கா என்று முழித்தால் நம்மை வைத்துச் செய்துவிடுவார்கள். அதுவும் ரவிசந்த் சாப்பிடுவதைப் பார்க்க வேண்டுமே. இரண்டு பாரடைஸ் பிரியாணியை ஒரே தடவையில் விழுங்குவார். எப்படியும் நசுக்கி மூட்டைப்பூச்சியாக்கிவிடுவார்.

இடையில் வேறு ஏதாவது நிறுவனங்களில் வேலைக்கான நேர்காணல்கள் இருக்கின்றனவா என்று தேடிக் கொண்டிருந்தேன். அதிர்ஷ்டவசமாகவோ துரதிர்ஷ்டவசமாகவோ அந்த வார இறுதியில் ஆரக்கிள் நிறுவனத்தில் நேர்காணல் நடக்கவிருப்பதாக மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. அப்பொழுது சதீஷ் ராஜாமணி என்பவர் அந்நிறுவனத்தில் முக்கியப் பொறுப்பில் இருந்தார். அவர் நான் படித்த வேலூர் பல்கலைக்கழகத்தின் பழைய மாணவர். அவர்தான் வேலை வாய்ப்பு இருப்பதாக மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அவர்கள் வேறு ஏதோ வேலைக்குத்தான் ஆள் எடுத்தார்கள். எனக்கு அது பற்றி ஆனா ஆவன்னா கூடத் தெரியாது. ஆனால் சதீஷ் ராஜாமணியின் பெயரைச் சொல்லி உள்ளே நுழைந்துவிடலாம் என்கிற குருட்டு தைரியத்தில் வெகு ஜோராகச் சென்றிருந்தேன். டேபிள் துடைக்கச் சொன்னாலும் சரிதான். என்ன குறைந்துவிடப் போகிறது? இங்கேயிருந்து தப்பித்தால் சரி.

இரண்டு பேர் நேர்காணல் நடத்தினார்கள். ‘நீங்க கேட்கிறதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது..ஆனா என்னோட ஏரியாவில் ஸ்ட்ராங்’ என்று முதலிலேயே சரணடைந்துவிட்டேன்.

‘சதீஷை உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ - இந்தக் கேள்வியைத்தான் முதலில் கேட்டார்கள்.

‘அண்ணன் மாதிரி’

‘சொந்தமா?’ என்றார். சீனியரை எல்லாம் அண்ணன் என்று அழைக்கிற பரம்பரையில் வந்தவன் என்று அவர்களுக்கு தெரியவில்லை. இப்படித்தான் சீனியர் பெண்களை எல்லாம் அக்கா என்று அழைத்து வீணாகப் போனவர்களின் பட்டியலிலும் ஓரிடத்தைப் பிடித்து வைத்திருந்தேன்.

‘ஆமாங்க...தூரத்துச் சொந்தம்’ - ஒரேயடியாக அடித்துவிட்டேன்.

அதற்கு மேல் அவர்கள் அதைப் பற்றி விசாரிக்கவில்லை. ‘நாங்க கேட்கிறதுக்கு உனக்குத் தெரியாதுன்னா உனக்கு என்ன தெரியும்ன்னு சொல்லு..நாங்க கேட்கிறோம்’ என்றார்.

‘ஆட்டோமேஷன் தெரியும்’

‘வெரிகுட்..செஞ்சிருக்கியா?’

‘யெஸ்...விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ் நிறுவனத்தில்’

‘நீ செஞ்சதை விளக்க முடியுமா?’ - இப்படியெல்லாம் மடக்குவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. என்னவென்று சொல்வது? வெள்ளைச்சட்டை இயக்குநரிடம் ஒரு பட்டியல் கொடுத்ததுதான் அதிகபட்ச வேலை.

‘எங்கள் நிறுவனத்தில் எலெக்ட்ரிக்கல் ட்ரான்ஸ்பர்மர் தயாரிக்கிறார்கள். அவற்றை ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு இடம் மாற்றுவதைச் செய்து கொடுத்திருக்கிறேன். மேலே ஒரு கம்பி கட்டி அது வழியாக இடம் மாற்றுவோம். இங்கே ஒரு பட்டன் அமுக்கினா கம்பி வழியாகவே அந்தப் பக்கம் சென்றுவிடும்’

ட்ரான்ஸ்பர்கள் கனம் மிகுந்தவை. ‘என்னது கம்பி கட்டி தூக்குவியா? அறுந்து விழாதா?’ என்று அதிர்ச்சி காட்டினார்.

‘அதெல்லாம் கெட்டி கம்பிதாங்க’ - சாதாரணமாகச் சொன்ன இந்த பதிலிலேயே இவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். அப்பொழுது எனக்கு ஆறு மாத அனுபவம் கூட இல்லை. 

அதுவரை அமைதியாக இருந்த மற்றொரு மனிதர் ‘சரி அதெல்லாம் விடு...ஆட்டோமேஷன்னா என்னன்னு சொல்லு’ அடிவயிற்றிலேயே கையை வைத்தார். 

‘எனக்குத் தெரியாதுங்கிறது உனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு...விடுய்யா நான் கிளம்பறேன்’ என்று நினைத்தேன். அவர் விடமாட்டார் போலத் தெரிந்தது. ஏசி அறையில் வியர்வை பெருகெடுத்தது. உளறினேன். இன்னொரு கேள்வியை அதே ஆள் கேட்க முயன்றார். கிட்டத்தட்ட அழுதுவிடும் நிலையிலிருந்த என்னைப் பார்த்து பரிதாப்பட்ட மற்றொருவர் ‘போய் நல்லா ப்ரிப்பேர் செஞ்சுட்டு வா..அடுத்த தடவை பார்க்கலாம்’ என்று சொல்லிக் காப்பாற்றினார். 

அவ்வளவுதான். செத்தாலும் ஆரக்கிள் வாசலில் கால் வைக்கக் கூடாது என்று ஒரே ஓட்டம்தான். அதன்பிறகு சதீஷ் ராஜாமணியின் முகத்தை இதுவரையிலும் பார்க்கவில்லை.

                                                               ***

இப்பொழுது வினோத் கேட்கிறார். ‘மார்கெட்டிங் ஆட்டோமேஷன்’ என்று இணையத்தில் தேடிப் பார்த்தால் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. மார்க்கெட்டிங் துறைதான் ஒவ்வொரு நாளும் புதுப் புது விஷயங்களால் நிரம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ‘வாங்கலாமா? வேண்டாமா?’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவனை ஒரே அமுக்காக அமுக்கி வாங்க வைப்பது சாதாரணக் காரியமில்லை. அதை மென்பொருட்களைப் பயன்படுத்திச் செய்கிறார்கள்.

மார்கெட்டிங் ஆட்டோமேஷன் பற்றித் தெரிந்த ஆட்கள் குறைவு. அவர் கேட்கிற அளவுக்கான ஆட்களைப் பிடிக்க முடியவில்லை.

நிசப்தத்தில் எழுதிவிடுவதாகச் சொன்னேன். சரி என்றார். பொறியியல், எம்.பி.ஏ படித்த மாணவர்கள் - 12 மாத அனுபவம் இருந்தால் சாலச் சிறப்பு, HTML தெரிந்தால் அட்டகாசம்- மார்கெட்டிங் ஆட்டோமேஷன் என்றால் என்னவென்று தெரிந்து கொண்டு வினோத்தைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லுங்கள். ஒருவேளை நேர்காணலுக்கு அழைத்தால் நிறுவனத்தைப் பற்றி அக்கு வேறு ஆணி வேறாகத் தெரிந்து வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லுங்கள்.

vinodh.m@verticurl.com
                                                ***

வினோத் மாதிரி செந்தில் மற்றொரு நண்பர். பெங்களூரில்தான் இருக்கிறார். அமெரிக்க நிறுவனங்கள்தான் அவருக்கான வாடிக்கையாளர்கள். அவர் செய்து கொடுக்கிற வேலைக்கு டாலரில் பணம் அனுப்பிவிடுகிறார்கள். தனியாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தவர் நிறுவனத்தை சற்று விரிவு படுத்துகிறார். அவருக்கு இரண்டு பையன்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். ‘ஜாவா, ஸ்ப்ரிங் தெரிந்த பையன்களாகச் சொல்லுங்கள்’ என்றார். சொல்லிவிட்டு அது கட்டாயமில்லை என்றும் எதைச் சொன்னாலும் கப்பென்று பிடித்துக் கொள்கிற பையன்களாக இருந்தால் போதும் என்றார்.  அவர் தேற்றிவிடுவார். 

பெங்களூரில் வீடு பிடித்துக் கொடுத்துவிடுகிறார். அங்கேயே தங்கிக் கொள்ளலாம். அலுவலக செட்டப் எதுவும் இருக்காது. நினைத்த நேரத்தில் எழுந்து வேலையைச் செய்து கொடுத்தால் போதும். அமெரிக்க வாடிக்கையாளரின் டாலரை வாங்கி சம்பளமாகக் கொடுத்துவிடுவார். Fresher ஆக இருப்பவர்களுக்கு பெரிய சம்பளமாக இருக்கும்.

கடந்த வருடத்தில் படித்து முடித்தவர்களாக இருந்தால் செந்திலைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லுங்கள்-

vbsenthilinnet@gmail.com
        
                                                                 ***

செந்திலுக்கு அனுப்பினாலும் சரி; வினோத்துக்கு அனுப்பினாலும் சரி- நேர்காணலில் ‘எனக்குத் தெரியாது’ என்று பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்லிவிடக் கூடாது. தெரிந்ததையெல்லாம் அடித்து நொறுக்க வேண்டும். ‘இவனுக்குத் தெரியுமா தெரியாதா’ என்பதை முடிந்தால் அவர்கள் கண்டுபிடித்துக் கொள்ளட்டும். இதையும் சொல்லியே அனுப்புங்கள்.

                                                              ***
பின்வரும் பிரிவுகளில் 4 வருடங்களுக்கு மேல் அனுபவம் இருப்பின் எனக்கு அன்ப்பி வைக்கவும்.

Technical Analyst – Oracle EBS
Technical Analyst - B2B (webMethods)
Technical Analyst – Portal  (Angular JS, Spring/Hibernate)
Business Intelligence – OBIEE
Technical Analyst – PLSQL & Java

Jan 20, 2016

படிப்பினை

நேற்று மாலை அலுவலகத்துக்கு முன்பாக நின்று அலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது யாரோ இரண்டு பேர் ஒரு துண்டுச்சீட்டைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றார்கள். அற்புத சுவிசேஷக் கூட்டத்திற்கான அழைப்புச் சீட்டு. சில நாட்களுக்கு முன்பாக இதே மாதிரி ஒரு வயது முதிர்ந்தவர் அல்சூரில் தாம் ஒரு சமூகக் கூடம் நடத்துவதாகவும் அந்தக் கூடத்திற்கு வந்து பார்க்க வேண்டுமெனக் கோரினார். வீட்டு மொட்டை மாடியில் அவர் நடத்தும் பிரார்த்தனைக் கூடத்தின் பெயர் சமூகக் கூடம். இவை பற்றியெல்லாம் எனக்கு பெரிய புகார்கள் எதுவுமில்லை. அவர்கள் அழைக்கிறார்கள். விருப்பமிருந்தால் போகலாம் இல்லையென்றால் ஒரு புன்னகையோடு கடந்து விடலாம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் தாண்டிச் செல்ல முடிவதில்லை.

கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு குடும்பம் பற்றி எழுத வேண்டியிருந்தது. நொந்து கிடக்கும் குடும்பம். வழக்கமாக இத்தகைய குடும்பங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது மின்னஞ்சல் வழியாகவும் ஃபேஸ்புக் வழியாகவும் அத்தகைய குடும்பங்களின் தொடர்பு முகவரியைக் கேட்பார்கள். உதவுவதற்காகக் கேட்கிறார்கள் என்று கொடுத்துவிடுவதுண்டு. அப்படி வாங்கிய யாரோ ஒரு நபர் சர்ச்சுக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன், கடவுளிடம் பேசலாம் என்று அக்கப்போர் செய்திருக்கிறார். என்னிடம் பேசிவிட்டதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார். அவர்கள் பாவம். மெல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் தவித்திருக்கிறார்கள். இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்கிறது என்பது இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பாகத்தான் தெரிய வந்தது. அப்படிப் பேசியவர்களைக் கண்டுபிடித்து திட்டுவது பெரிய காரியமில்லை. அதைச் செய்யப் போவதுமில்லை. ஆனால் ஏன் அடிப்படையான புரிதல் கூட இல்லாமல் இப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்று வருத்தமாக இருக்கிறது. 

இனி யாராவது நல்லதொரு எண்ணத்தில் பயனாளிகளின் தொடர்பு முகவரி கேட்டாலும் கூட ஆயிரத்தெட்டு முறை யோசிக்க வேண்டியிருக்கும். இனி மொட்டையாக ‘அவர்களின் தொடர்பு முகவரியைக் கொடுங்கள்’ என்று கேட்டால் என்னிடமிருந்து பதில் வராது. என்ன தேவைக்காக இந்த விவரங்கள் தேவைப்படுகின்றன என்று தெளிவாகச் சொன்னால் மட்டுமே வாயைத் திறக்க முடிவு செய்திருக்கிறேன். இப்படி யோசிப்பது உண்மையிலேயே நிதியுதவியோ அல்லது வேறு உதவியோ செய்ய விரும்புகிறவர்களுக்கு ஒரு தடையாக இருக்கக் கூடும். 

தொலைபேசியில் இந்த விவரத்தைச் சொன்ன அந்த மனிதருக்கு என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ‘அப்படியெல்லாம் யார்கிட்டவும் பேசலை’ என்ற போது ‘அப்படித்தான் சொன்னாங்க’ என்றார்.

கடவுள், மதம் என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். அடிப்படையில் மனசாட்சி இருக்க வேண்டும். 

கடவுளிடம் அழைத்துச் செல்வது என்பது பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்குச் செய்யும் நன்மையாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். என்னிடம் பேசிவிட்டதாக எதற்காகப் பொய் சொல்ல வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. ‘அவன் சொன்னதைச் செய்யவில்லையென்றால் உதவி வராதோ என்னவோ’ என்கிற மனநிலைக்குக் அந்தப் பரிதாபத்திற்குரியவர்களைக் கொண்டு போய் நிறுத்துவதைக் காட்டிலும் வேறு ஏதாவது பெரிய பாவச் செயல் இருக்க முடியுமா? அயோக்கியத்தனம் இது. சகல திசைகளிலிருந்தும் நசுக்கப்பட்டுக் கிடப்பவன் ஏதாவதொரு பற்றுக் கோல் கிடைக்காதா என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது அவனிடம் மதங்களையும் கடவுளரையும் இறக்கி வைப்பதைப் போன்ற கேவலமான செயல் எதுவும் இருக்க முடியாது. 

உதவி பெறுகிறவர்கள் தாங்கள் கீழே இருப்பதாக எந்தக் கணத்திலும் நினைத்துவிடக் கூடாது என விரும்புகிறேன். அந்த விருப்பம் எப்படியாவது சிதைந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. 

கடவுள் மீதோ குறிப்பிட்ட மதத்தின் மீதோவெல்லாம் எனக்கு எந்த வன்மமும் இல்லை. தனிப்பட்ட மனிதர்கள்தான் சங்கடத்தைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சங்கடம். எல்லாவற்றையும் படிப்பினையாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். வேறு என்ன செய்வது?

                                                                     ***
ஜூலை’2015 லிருந்து டிசம்பர் 28 ஆம் தேதி வரைக்கும் நன்கொடை அனுப்பியவர்களின் பட்டியலில் யாருடைய முகவரி மற்றும் PAN அட்டை விவரங்கள் இருந்தனவோ அவர்களுக்கெல்லாம் ரசீது அனுப்பியாகிவிட்டது. மிகக் குறைவானவர்கள்தான் இந்த விவரங்களை அனுப்பியிருக்கிறார்கள். தொண்ணூறுக்கும் குறைவான எண்ணிக்கை. மீதமெல்லாம் அனானிமஸ் நன்கொடைதான். வருமான வரித்துறையிடம் தண்டம் அழாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை அனுப்பாமல் இருந்தால் அனுப்பி வைக்கவும். முகவரி மற்றும் PAN அட்டை விவரங்களை அனுப்பி வைத்திருந்தும் ரசீது வந்து சேரவில்லையென்றால் ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பி வையுங்கள். தவறுதலாக விட்டுப் போயிருக்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது. உடனடியாக அனுப்பி வைத்துவிடுகிறேன்.

இல்லி நோடி

தமிழ்நாட்டில் தெலுங்குப் படங்களைக் கொண்டாடுகிறார்கள். மலையாளப் படங்களைப் பற்றி கேட்கவே தேவையில்லை. ப்ரேமம் பார்க்கவில்லை என்று சொன்னால் ஊர் விலக்கம் செய்துவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது. முகம் தெரியாத ஆட்களிடம் சண்டையிட்டுப் பார்க்க ஆசையிருந்தால் ‘மலர் டீச்சர் எல்லாம் ஒரு அழகாய்யா?’ என்று எழுதினால் போதும். லாரி நிறைய ஆட்களை ஏற்றி வந்து அடித்துவிட்டுப் போவார்கள். அக்கம்பக்கத்தவர்களை இப்படிக் கொண்டாடும் நம்மவர்கள் ஏன் கன்னடப் படங்களைக் கண்டு கொள்வதேயில்லை?  ஒருவேளை சிவராஜ்குமார், புனித் ராஜ்குமார் போன்றவர்களை மட்டும் பார்த்துவிட்டு ‘இவர்கள் நடித்த படத்தை பார்க்க வேண்டுமா?’ என்று நினைத்துக் கொள்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. 

பெங்களூர் வந்து ஒன்றிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து இனிமேலாவது கன்னடப்படங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். Jarasandha என்ற படத்தின் போஸ்டரை வீதிகளில் ஒட்டியிருந்தார்கள். நடிகை ப்ரணீதாவை எனக்குப் பிடிக்கும். இதுவும் அவர் நடித்திருந்த படம்தான். ஆனால் போஸ்டர்களைப் பார்த்துவிட்டு ‘கடவுளே என்னை வேறு மாநிலத்துக்கு மாற்றிவிடு’ என்று உருண்டு புரண்டு பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தேன். இதை வைத்து நக்கல் அடித்துக் கொண்டிருந்த போது ‘துனியா விஜய் நல்லா நடிப்பாரு’ என்றார்கள் கன்னடக்காரர்கள். 'எங்க விஜய்யும்தான் நல்லா நடிப்பாரு’ என்று சொல்லிவிட்டு கமுக்கமாக துனியா விஜய் நடித்த ஒன்றிரண்டு படங்களைப் பார்த்தேன். அவர்கள் சொன்னது உண்மைதான். நடிப்புக்கும் முகத்துக்கும் என்ன சம்பந்தமிருக்கிறது? தனுஷை திடீரென்று பார்க்கக் கூடியவர்கள் ‘இந்தாளு நடிகனா?’ என்றுதான் கேட்பார்கள். இப்பொழுது ஹிந்திக்காரர்களிடம் பேசினால் ‘தனுஷ் செம பர்மான்ஸ்’ என்று பம்மிவிடுகிறார்கள். 

கன்னட திரைப்படங்களின் மீதான தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வாமை குறித்து மனோவியல் ஆராய்ச்சியே நடத்தலாம். ஒவ்வொரு மே மாதமும் ‘காவிரியில் தமிழகத்துக்கு தண்ணீர் கொடுக்காதீர்கள்’ என்று குரல் எழுப்பி கடும்பகையை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். 

தம்பிச்சோழன் பெங்களூரில் இருந்த போது கன்னடத் திரைப்படங்களின் டிவிடிக்களைத் தேடி அலைந்தோம். முந்தின வெள்ளிக்கிழமையன்று வெளியான தமிழ், ஹிந்தி, மலையாளப் படங்களின் டிவிடிக்களை பெங்களூரின் தெருக்களில் வாங்கிவிட முடியும். ஆனால் பழைய கன்னடப் படங்களின் டிவிடிக்களை வாங்குவது கஷ்டம். கிடைக்கவே கிடைக்காது. ‘போலீஸூன்னு இல்ல சார்...எவன் வேணும்னாலும் அடிப்பான்’ என்று சிடி விற்பவர்கள் சொல்வார்கள். எம்.ஜி.ரோட்டில் நேரிலேயே பார்த்திருக்கிறேன். 

ஆறேழு மாதங்கள் இருக்கும். டிவிடி வாங்குவதற்காக ஒரு கட்டையன் வந்திருந்தான். ஹிந்திப் படங்களைக் கேட்டான். தெருவில் ஒரு நாற்காலி மீது பரப்பி படங்களை விற்றுக் கொண்டிருந்த வடக்கத்தி பையன் வியாபாரத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். கட்டையன் அந்தப் பையனிடம் ‘கன்னடா சிடி இதியா?’ என்றான். பையனும் அப்பாவித்தனமாக ஒளித்து வைத்திருந்த பொட்டலத்திலிருந்து பிரித்து எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டான். சில வினாடிகள்தான். கட்டையன் தாறுமாறாக அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டான். போலீஸ் வந்து சிடி கடைப் பையன் கைது செய்யப்படும் வரைக்கும் இந்தக் கலவரம் நடந்து கொண்டிருந்தது. இடையில் யாரும் பேச முடியவில்லை. சுற்றியிருந்த அத்தனை பேரும் கன்னட சினிமாவுக்கு ஆதரவாக நின்றார்கள். கன்னடத்தவர்களுக்கு இயற்கையிலேயே ‘நம்ம மாநிலம்’ என்கிற உணர்வு உண்டு என்பதை நேரடியாக புரிந்து கொண்ட தருணம் அது. நம்மவர்களுக்கும் அந்த உணர்வு இருக்கிறதுதான். ஆனால் தமிழ் சினிமாக்காரன் நஷ்டமடையக் கூடாது என்று எத்தனை பேர் குரல் கொடுப்போம்?

சமீபமாக நிறையக் கன்னடப் படங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறேன். படங்கள் அரிதாகத்தான் கிடைக்கின்றன. வழக்கமான சிடி கடைக்காரனிடம் வால் பிடித்து தினமும் பேசி நட்பாக்கி வைத்திருக்கிறேன். ‘எனக்கு புதுப்படம் வேண்டாம். பழைய கன்னடப்படங்கள் கிடைத்தால் போதும்’ என்று சொன்ன பிறகு படத்தின் பெயரைச் சொல்லி வைத்தால் பிடித்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிடுகிறான். கடந்த வாரத்தில்  ‘உலிதவரு கண்டந்த்தே’ (Ulidavaru kandanthe) என்றொரு படத்தைச் சொல்லி வைத்திருந்தேன். 2014 ஆம் ஆண்டு வெளியான படம். ‘உலிதவரு’ என்றால் மற்றவர்கள். கண்டந்த்தே என்றால் ‘பார்த்தது’ என்று அர்த்தம். அடுத்தவர்கள் எப்படிப் பார்த்தார்கள் என்பதுதான் அர்த்தம்.


உடுப்பி அருகே இருக்கும் கடற்கரையோர கிராமமான மால்ப்பேவில் இரண்டு சிறுவர்கள் நண்பர்களாக இருக்கிறார்கள். ராகு மற்றும் ரிச்சி. சிறுவர்களுக்கிடையிலான சண்டையில் ராகுவை வேறொருவன் அடிக்க வருகிறான். ரிச்சி இடையில் புகுந்து அடிக்க வருகிறவனைக் கொன்றுவிடுகிறான். கொலை நடந்த பிறகு ராகு தப்பி ஓடிவிட ரிச்சியை சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அடுத்த பதினைந்து வருடங்களுக்கு ராகு பாம்பேயில் தாதாக்களுடன் வேலையில் இருக்கிறான். எட்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு சீர்திருத்தப்பள்ளியிலிருந்து வெளிவந்த ரிச்சி உள்ளூரில் பெரிய ரவுடியாகிறான். சங்கரண்ணா என்னும் உள்ளூர் தாதாவுக்கு கையாள். சொல்லுகிற வேலையைச் சுத்தமாகச் செய்வான். 

சங்கரண்ணாவின் மீன்பிடி படகில் விலைமதிப்பற்ற தங்கக்கட்டி கிடைக்கிறது. அதை பாலு என்பவன் அபேஸ் செய்த பாம்பேயைச் சேர்ந்த எவனோ ஒருவனுக்கு விற்கிறான். அதை ராகு திருடிக் கொண்டு மால்ப்பே வருகிறான். பதினைந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு மால்ப்பே வரும் அவன் தனது அம்மாவை தன்னுடன் துபாய் அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறான். இந்தியாவில் இருந்தால் பாம்பேக்காரர்கள் எப்படியும் கொன்றுவிடுவார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். சங்கரண்ணா அந்தத் தங்கக்கட்டியை மீட்டு வரும் பொறுப்பை ரிச்சியிடம் ஒப்படைக்கிறான். ரிச்சி பாலுவைத் தூக்கிச் சென்று மீன்பிடி படகில் வைத்து கும்முகிறான். கடைசியில் யாரை யார் கொன்றார்கள் என்பதுதான் கதை. 

கதையில் சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் தங்களின் பார்வையில் சொல்வது போல பின்னி திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார் இயக்குநர் ரக்‌ஷித் ஷெட்டி. நாயகனும் அவர்தான். இரண்டரை மணி நேரப் படம். அட்டகாசம் என்று சொல்லலாம். ஒரு சிக்கலான திரைக்கதையை எப்படி தெளிவாகச் சொல்ல முடியும் என்பதற்கு இந்தப் படத்தை உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். ஒளிப்பதிவும் இசையும் கனகச்சிதமாக அமைந்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம்தான். ஆனால் நிறையப் பாடல்கள். டூயட் எல்லாம் எதுவுமில்லை. படத்தோடு இணைந்த பாடல்கள். அது மட்டும்தான் எனக்கு சற்று உறுத்தல். ரிச்சியாக நடித்திருக்கும் ரக்‌ஷித் ஷெட்டி, டெமாக்ரஸி என்ற பெயரில் நடித்திருக்கும் பொடியன், ரிச்சியின் நண்பன், நடிகர் கிஷோர் என பெரும்பாலான நடிகர்கள் தூள் கிளப்பியிருக்கிறார்கள்.

இந்தப் படத்தைப் பற்றி விரிவாக ஒரு கட்டுரை எழுத முடியும். ரக்‌ஷித் ஷெட்டியின் நடிப்பைப் பற்றி நிறையப் பேசலாம். அதையெல்லாம் தனித்தனியாகச் செய்ய வேண்டும். கன்னட சினிமா ஒன்றும் புறக்கணிக்கத்தக்க அளவிலான மோசமான களமில்லை என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு சோற்றுப் பதம். கதை, நடிப்பு, தொழில்நுட்ப சமாச்சாரங்கள் என்று அவர்களுக்கும் மிரட்டத் தெரிகிறது. தமிழ் சினிமாவில் நான்கு படங்கள் ஹிட் அடித்த நாயகன் பத்து விரலைக் காட்டி சம்பளம் கேட்பதாகச் சொல்கிறார்கள். கன்னடத்தவர்கள் பெரும்பாலான படங்களை இரண்டு கோடி பட்ஜெட்டில் முடிக்கிறார்கள்.

இல்லி நோடி குரு. 

Jan 19, 2016

பிடிப்பு

வேதஷின் தந்தை இரண்டு மூன்று வாரங்களாகத் தொடர்பில் இருக்கிறார். வேதேஷூக்கு நான்கு வயதாகிறது. கடந்த ஜூலை மாதம் வரை இயல்பாக இருந்த குழந்தை. திடீரென தலைவலி அதிகமாகியிருக்கிறது. பக்கத்தில் இருந்த மருத்துவமனைக்கு தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பார்த்துவிட்டு அப்பல்லோவிற்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள். அங்கேதான் குழந்தைக்கு ஹீமோபீலியா என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். ரத்தக் குழாயில் உடைப்பு ஏற்பட்டால் சாதாரணமாக சில நிமிடங்களில் உறைந்துவிடும். ஆனால் இந்த நோயுடையவர்களுக்கு உறையாது. ரத்தக்கசிவு தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கும். வேதேஷூக்கு மூளைக்குச் செல்லும் ரத்தக் குழாயில் உடைப்பு ஏற்பட்டு அதனால் தலைவலி வந்திருக்கிறது. தலைவலியின் சிசிக்சைக்காகச் சென்றவர்களுக்கு தலையில் இடி இறங்கியிருக்கிறது.

எப்படியெல்லாம் நோய்கள் வருகின்றன? சராசரியாக முப்பத்தைந்தாயிரம் குழந்தைகளில் ஒரு குழந்தைக்கு இந்த நோய் வருகிறதாம். அதுவும் ஆண் குழந்தைக்குத்தான் வருகிறது. பச்சிளம் குழந்தைக்கு வரும் நோயை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைவிடவும் வேறு துக்கம் ஏதேனும் இருக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஹீமோபீலியாவில் இரண்டு வகைகள் இருக்கின்றன. ‘ஏ’ வகை பொதுவானது. ‘பி’ அரிதானது. இந்தக் குழந்தைக்கு வந்திருப்பது ‘பி’ வகை. ஜீனில் உண்டாகக் கூடிய பிரச்சினை. 1960 வரைக்கும் இந்த நோய் வந்தவர்களின் வாழ்நாள் மிகக் குறைவாக இருந்திருக்கிறது. அதிகபட்சம் பத்திலிருந்து பதினோரு வருடங்கள் காப்பாற்றியிருக்கிறார்கள். அதுவும் வேதேஷூக்கு ஏற்பட்டிருப்பது போன்ற உள் ரத்தக் கசிவுகள் மிகுந்த அபாயம் மிக்கவையாக இருந்திருக்கின்றன. மருத்துவ வசதிகள் பெருகிவிட்ட இந்தக் காலத்தில் சமாளித்துவிடலாம் போலிருக்கிறது. சரியான சிகிச்சையின் மூலமாக சராசரி வாழ்நாளை கிட்டத்தட்ட நெருங்கிவிட முடியும் என்கிறார்கள். வேதேஷின் மருத்துவ சான்றிதழ்களை அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். மருத்துவ நண்பர் ஒருவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அவர் பார்த்துவிட்டுச் சொன்ன தகவல்கள் இவை. 

வேதேஷின் தந்தை லோகநாதன் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் ஒப்பந்த பணியாளராக இருக்கிறார். கடந்த ஜூலையிலிருந்து வேதேஷூக்கு ஊசி வழியாக மருந்து ஏற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதே சிகிச்சையை இன்னமும் இரண்டு வருடங்களுக்குத் தொடர வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். Baxter Immunine 600 என்னும் அந்த மருந்து கிட்டத்தட்ட பனிரெண்டாயிரம் ரூபாய் விலை. வாரத்திற்கு ஒரு ஊசி. மாதம் நான்கு மருந்து. ஐம்பதாயிரத்தைத் தொடுகிறது. எவ்வளவு வசதியான குடும்பமாக இருந்தாலும் சமாளிப்பது சிரமம்தான். முதல் நான்கைந்து மாதங்களுக்கு சென்னையில் இருக்கும் ஒரு அறக்கட்டளை உதவியிருக்கிறது. இனி தங்களால் கைகொடுக்க முடியாது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். மாதம் ஐம்பதாயிரம் என்பது எந்தவொரு அறக்கட்டளைக்கும் பெரிய தொகைதான்.

‘நீங்க ஏதாச்சும் ஹெல்ப் செய்ய முடியுமா?’ என்றார். கடந்த இரண்டு மாதங்களாக குழந்தைக்கு மருந்து கொடுக்கப்படவில்லை. வழி இல்லாமல் விட்டுவிட்டார்கள். லோகநாதன் முயற்சித்தபடியேதான் இருக்கிறார். ஆனால் வழி அமையவில்லை போலிருக்கிறது. ‘தி இந்து’ ஆசிரியர் அரவிந்தன் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லியிருக்கிறார். நம்பிக்கையாகச் சொல்லியிருக்கிறேன். இரண்டு மாதங்களாக மருந்து கொடுக்காததன் காரணமாகவோ என்னவோ வேதேஷ் சோர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறான் என்றார்.

இனியும் தாமதிப்பது சரியாக இருக்காது. அவருக்கு இந்த மருந்து எங்கே கிடைக்கும் என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை. இதுவரையிலும் அந்த அறக்கட்டளையிலிருந்து வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நிசப்தம் வழியாக ஒன்று அல்லது இரண்டு மாதங்களுக்கான உதவியைச் செய்தால் வேறு வழிவகைகளைத் தேடுவதாகச் சொன்னார். ‘என்ன யோசனை வைத்திருக்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டால் அவரிடம் பதில் இல்லை. ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் சொல்கிறார். இப்படியான நம்பிக்கையில் அடுத்தடுத்த விடியல்களை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களை எதிர்கொள்ளும் போதெல்லாம் மனது பதைபதைக்கிறது. சர்வசாதாரணமாக ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய்களை செலவழித்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களுக்கு மத்தியில்தான் ஒரு பிஞ்சுக் குழந்தையின் உயிரை இழுத்துப் பிடிக்க முகம் தெரியாத மனிதர்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உலகம் பொல்லாதது. யாரைத் தூக்கி உச்சாணியில் வைக்கும் யாரை உருளவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் என்பதைக் கணிக்கவே முடிவதில்லை.

உடனடியாக இந்த மருந்து எங்கே கிடைக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும். சலுகை விலையில் எந்த மருந்து விநியோகஸ்தராவது வழங்குவார்களா என்று தேட வேண்டியிருக்கிறது.

வேதேஷ் மாதிரியான குழந்தைகளுக்கு வரும் நோய்மை நமக்கு வாழ்வின் மீதான பயத்தை உண்டாக்கினால் அந்தக் குழந்தையின் அப்பா லோகநாதன் மாதிரியானவர்கள் வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையை அதிகரிக்கிறார்கள். எப்படியாவது காப்பாற்றிவிட வேண்டும் என்கிற பிடிப்புடன் சலிக்காமல் அலை மோதுகிறார்கள். ஏதேனும் ஒரு கதவு திறந்துவிடும் என்று மாற்றி மாற்றித் தட்டுகிறார்கள். ‘நாளைக்கு இரண்டு மணிக்கு ஃபோன் செய்யுங்க’ என்றால் சரியாக இரண்டு மணிக்கு அழைப்பார். சலிப்பு, வெறுப்பு என்கிற எந்த விதமான குரல் மாற்றமும் இல்லாமல் ‘ஏதாச்சும் பண்ணுங்க சார்’ என்பார். அந்தக் குரலின் தொனியில் உடைந்து நொறுங்கிவிடுவது போலிருக்கும். ‘எப்படியாவது குழந்தையைக் காப்பாற்றிடலாம்’ என்று சொல்வதுதான் இப்போதைக்கு அவருக்கான ஒரே ஆறுதலாக இருக்கும். 

பாலியலும் குழந்தைகளும்

ஒரு நண்பரைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. எப்பொழுதாவது சந்தித்து பொதுவாகப் பேசிக் கொள்வோம். இப்பொழுதெல்லாம் யாராவது சந்திக்கலாமா என்று கேட்டால் ‘கும்பகோணம் டிகிரி காபி கடைக்கு வந்துடுங்க’ என்று சொல்லிவிடுகிறேன். அந்தக் கடையில் ஈ ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆளுக்கு ஒரு காபியை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு ஒரு மணி நேரம் பேசிவிட்டு வரலாம். சன் மியூஸிக்கில் பாட்டு போட்டுவிடுவார்கள். தினத்தந்தியில் ஏதாவது கள்ளக்காதல் செய்தியைப் புரட்டலாம். 

நண்பரிடம் எதையோ பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவருடைய மகன் பற்றிய பேச்சு வந்தது. எட்டு வயதுப் பையன். அவனுக்கு ஓர் என்சைக்ளோபீடியா வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறார். அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொடுத்தால் ‘ஹூயுமன் பாடி பத்தி சொல்லித்தாங்க’ என்றுதான் கேட்கிறானாம். ஆண் பெண் நிர்வாண ஓவியங்கள் அந்தப் பக்கங்களில் இருப்பதைத்தான் ஆர்வத்துடன் பார்ப்பதாகச் சொன்னார். அவருக்கு வருத்தம். பையனுக்கு இதையெல்லாம் எப்படிச் சொல்லித் தருவது என்று குழப்பம்.

எட்டு வயதுப் பையனுக்கு இந்த அளவு கூட ஆர்வமில்லையென்றால்தான் பிரச்னை. எனக்கு இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது உடலுறவு பற்றித் தெரியும். எப்படித் தெரிந்து கொண்டேன் என்று நினைவில் இல்லை. ஆனால் தெரிந்து வைத்திருந்தேன். ஆட்டோவில் பயணித்த சக ஆண் பெண் மாணவர்களை பாலியல் ரீதியாக இணைத்து கிசுகிசுவாக நண்பர்களிடம் பேசியிருக்கிறேன். இது நடந்த விஷயம்தான். மறைக்க ஒன்றுமில்லை. முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாகவே இப்படி என்றால் இன்றைய குழந்தைகளுக்கு பாலியல் விவகாரங்களைத் தெரிந்து கொள்வது என்பது பெரிய விஷயமே இல்லை. 

தொப்புள் படங்களும், தொடை தெரியும் நடனங்களும் சர்வசாதாரணமாக குழந்தைகளின் கண்களில் படுகின்றன. ஆணும் பெண்ணும் முத்தமிட்டுக் கொள்வதைப் பார்க்கிறார்கள். நாயகனின் கைகள் நாயகியின் உடலை மேய்கிறது. ‘எதற்காக இப்படிச் செய்கிறார்கள்?’ என்ற கேள்வி குழந்தைக்கு எழுபது இயல்பானதுதானே? புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பார்கள். வெளிப்படையாக பேசுவதற்கு யாருமில்லாத பட்சத்தில் தெரிந்து கொள்வதோடு நிறுத்திக் கொள்வார்கள். 

தெரிந்து கொள்வதற்கும் புரிந்து கொள்வதற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. பாலியல் மற்றும் உடல் சார்ந்த சமாச்சாரங்களைக் கல்லூரி காலம் வரைக்கும் கிளுகிளுப்புக்காகத்தான் பேசித் திரிந்திருக்கிறேனே தவிர புரிதல் என்பதெல்லாம் கிஞ்சித்தும் இருந்ததில்லை. புரிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பும் அமைந்ததில்லை. நம் தலைமுறையைச் சார்ந்த பெரும்பாலானவர்கள் இப்படித்தான் இருந்திருக்கக் கூடும். வெறுமனே தெரிந்து வைத்துக் கொண்டு ‘இது என்ன?’ ‘அது என்ன?’ ‘அது எப்படி இருக்கும்?’ என்கிற புதிர்க் கேள்விகள் மண்டைக்குள் குடைந்திருக்கின்றன. யோசித்துப் பார்த்தால் இத்தகைய கேள்விகளும் குடைச்சல்களும்தான் இளம்பிராயத்தின் கவனச் சிதறல்களுக்கு மிக முக்கியமான காரணியாக இருந்திருக்கின்றன. 

பாலியல் குறித்தான புரிதல்கள் வயதாக ஆக குழந்தைகளுக்குத் ‘தானாக உருவாகிவிடும்’ என்றெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. நம்முடைய கல்வி முறையும் வெளிப்படையானதாக இல்லை. பாலியல் கல்வி என்பதெல்லாம் பேச்சளவில்தான் இருக்கின்றன. இத்தகைய சூழலில் குழந்தைகள் சக நண்பர்களின் வழியாக தெரிந்து கொள்வார்களே தவிர புரிந்து கொள்வதற்கான சாத்தியங்கள் குறைவு. தம்மைச் சுற்றிய சூழல்களிலிருந்து பாலியல், உடல் போன்றவற்றை வேகமாகத் தெரிந்து கொள்கிறார்கள் ஆனால் புரிந்து கொள்ள வாய்ப்புகள் இல்லை என்பது குழந்தைகளில் மனச்சிக்கல்களை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். 

வளரும் குழந்தைகளுக்கு பாலியல் சம்பந்தமான மனச் சிக்கல்கள் உருவாகும் போது பெற்றவர்களால் அது குறித்துப் பேச முடியும். ஆரம்பத்தில் சங்கடமாகத்தான் இருக்கும். எனக்கு இருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது நானும் மகியும் சகஜமாக பேசிக் கொள்கிறோம். சரி, தவறு என்பதையெல்லாம் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்- ‘நீயும் நானும் ப்ரண்ட்ஸ்..சரியா?’ என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் பேசுகிறேன்.  ‘நமக்கு இருப்பது டெஸ்ட்டிக்கிள். பொண்ணுங்களுக்கு அது இருக்காது’ என்று அவனிடம் சொல்லித் தருவதற்கு கூச்சப்படவில்லை. ஆண்ட்ரோஜன், ஈஸ்ட்ரோஜன் பற்றியெல்லாம் பேசிக் கொள்கிறோம். நாங்கள் இப்படி பேசிக் கொள்வது இதுவரைக்கும் மனைவி உட்பட வேறு யாருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள் என்று தெரியவில்லை. இதெல்லாம் குழந்தைக்கு அவசியமில்லாதது என்று அவர்கள் நினைக்கக் கூடும். ஆனால் இந்த உலகத்தில் அறிவைப் பொறுத்தவரையிலும் அவசியமானது அவசியமில்லாதது என்று எதுவுமேயில்லை என்பது என் சித்தாந்தம்.

அவனுக்கு அவ்வப்பொழுது சந்தேகங்கள் வரும். பெரும்பாலும் நியாயமான சந்தேகங்கள். நியாயமான சந்தேகங்கள் என்று எப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால் அதே கேள்விகள் ஒரு காலத்தில் எனக்கும் இருந்திருக்கின்றன. யாருமில்லாத சமயங்களில் தனது சந்தேகங்களைக் கேட்பான். பதிலைச் சொல்லிவிடுகிறேன். அப்பட்டமாக எல்லாவற்றையும் சொல்லித் தருகிறேன் என்று அர்த்தமில்லை. ஆனால் முடிந்தவரை அவனுடைய வயதுக்கேற்ற நாசூக்கான பதில்களைச் சொல்ல முடிகிறது. இத்தகையை கேள்விகளை அவன் தனக்குள் வைத்துக் கொண்டு உழப்பிக் கொள்வதையும் விடவும், விவரம் தெரியாத சக நண்பனின் வழியாக அரைகுறையாகத் தெரிந்து கொள்வதைவிடவும் ‘அப்பாகிட்ட கேட்டா சொல்லிடுவார்’ என்று அவன் நம்புவதே நல்ல விஷயம் என்று நினைக்கிறேன். 

‘என் குழந்தைக்கு எதுவும் தெரியாது’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பதுதான் பெரும்பாலான பெற்றோர்களின் பெரிய தவறு. குழந்தைகளுக்குத் தெரியும். இரண்டு வயதில் குழந்தைகள் தங்களின் உடல் பற்றித் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். அப்பொழுதிருந்தே தனது பாலியல் உறுப்புகளுடன் விளையாடுவதையும் அதன் வழியாக சந்தோஷம் அடைவதையும் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். ‘இதில் என்னவோ இருக்கு’ என்கிற ஆர்வம் அவர்களுக்கு உருவாகிறது. இது குறித்தெல்லாம் பேசுவதற்கு பெற்றவர்களிடம்தான் முயற்சித்துப் பார்க்கிறார்கள். நாம் பேச்சை மாற்றினால் அல்லது இதையெல்லாம் பேசக் கூடாது என்று தடை போடுவதால் ‘அம்மா அப்பாகிட்ட பேசக் கூடாது போலிருக்கு’ என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். குழந்தைகளின் இத்தகைய முடிவுகள்தான் நமக்கும் பிள்ளைகளுக்குமான உறவின் தூரத்தை அதிகரிக்கின்றன. அப்படியொரு முடிவுக்கு வரும் குழந்தைகள் இதையெல்லாம் வேறு யாரிடமோ விவாதிக்கிறார்கள். எதையோ புரிந்து கொள்கிறார்கள். 

நம்முடைய குழந்தைகளுக்கு என்ன தெரியும் என்பதைப் பற்றி நமக்கு போதுமான விவரம் இருப்பதில்லை. ‘அவன் அப்படியில்லை’ என்றே நம்பிக் கொண்டிருக்கிறோம். அதனால்தான் அவனைப் பற்றி வரக் கூடிய சிறு புகாரும் பேரிடியாக இறங்குகிறது. குழந்தைகள் தமக்கான நண்பர்களை தமது வீடுகளில்தான் தேடுகிறார்கள் - எல்லாவற்றையும் ஒளிவு மறைவின்றி பேசக் கூடிய நண்பர்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள். ‘இதை மட்டும் நாம பேச வேண்டாம்..ஆனா நாம ப்ரண்ட்ஸ்’ என்று சொன்னால் அது போலியான வாதம். அப்படியெல்லாம் ஃபில்டர் செய்யப்பட்ட நட்பு இருக்கவே முடியாது. 

Jan 18, 2016

தினம் ஒரு தேர்தல்

தினசரி ஒரு கருத்துக்கணிப்பு நடத்தலாம். திடீரென்று உருவான எண்ணம் இது. 

நம்மைச் சுற்றி நிகழும் ஏதேனும் ஒன்றைக் குறித்தானதாக  கருத்துக் கணிப்பு இருக்கும். அரசியல், சமூகம் என்று கருத்துக்கணிப்புக்கான கேள்வியை யார் வேண்டுமானாலும் அனுப்பலாம். 

ஒவ்வொரு கருத்துக் கணிப்புக்கும் இருபத்து நான்கு மணி நேரம் அவகாசம். பதிவாகும் வாக்குகளின் எண்ணிக்கையை அப்படியே திரைச்சொட்டாக எடுத்து பதிவு செய்துவிடலாம். 

தமிழகத்தின் பெரும்பான்மையான மக்களின் மனவோட்டத்தைத் இந்த முடிவுகள் துல்லியமாக பிரதிபலிக்கும் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் Random ஆக மக்களின் மனநிலையை புரிந்து கொள்ள உதவும் என நினைக்கிறேன். 

நிசப்தம் தளத்தை வாசிக்கும் போது வலது பக்கத்தில் ஒரு வாக்கைச் செலுத்திவிடுங்கள் வாக்காளப் பெருங்குடி மக்களே.

விளையாடிப் பார்க்கலாம்.

04- பிப்ரவரி:


நல்ல ஆட்சியைத் தந்திருக்கின்றன  2 (0%)
தமிழகத்தைச் சீரழித்துவிட்டன      165 (74%) 
ஒப்பீட்டளவில் சிறப்பான ஆட்சியைத் தந்திருக்கின்றன  54 (24%)

02-பிப்ரவரி:

தனிமனித சுதந்திரம், அங்கீகரிக்கப்படலாம்  - 106 (57%) 
அங்கீகரிக்கக்கூடாது -  15 (8%) 
முழுமையாகத் தடை செய்யப்பட வேண்டும் - 26 (14%) 
இலைமறை காய்மறையாக இருக்கட்டும்  - 36 (19%)

01- பிப்ரவரி:



31-ஜனவரி:

அரசு இட ஒதுக்கீடு 14%
மேனேஜ்மெண்ட் கோட்டா 45%
இரண்டும் அல்ல, தனிநபர் சார்ந்தது 39%
மருத்துவர்கள் பெரும்பாலும் தகுதியானவர்களே 0%


30-ஜனவரி:

22-ஜனவரி:


மக்களிடையே அரசியல் புரிந்துணர்வு இல்லை 25%
ஊடகங்களின் ஆதரவின்மை 2%
வளர்ந்துவிட்ட இயக்கங்களின் கூட்டுக்களவாணித்தனம் 28%
மக்களைக் கவரும் தலைவர் உருவாகாதது 43%


21- ஜனவரி:



20-ஜனவரி:


19- ஜனவரி :

அட்டகாசம்- 5%
சுமார்- 39%
மோசம்- 34%
இன்னும் அவகாசம் கொடுக்கலாம்- 20%


18-ஜனவரி :



இருள் சூழ் வனம்

ஒவ்வொரு சாதியாக மாநாடு நடத்தத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். தேர்தல் வருகிறது. பேரம் நடத்தியாக வேண்டும். ஸீட் வாங்குவது கடினம் என்றாலும் பெட்டி வாங்கலாம். தனது சாதியைக் காட்டி பெருங்கட்சிகளிடம் துண்டை விரிக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அஞ்சும் பத்தும் வாங்கிக் கொண்டு அடுத்த தேர்தல் வரைக்கும் அமைதியாகிவிடலாம். அதற்காக வடக்கு மண்டலம், மத்திய மண்டலம், தெற்கு மண்டலம் என பகுதி பகுதியாகச் சென்று கெத்து காட்டுகிறார்கள். கூட்டம் சேர்க்கிறார்கள். எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு கூட்டம் சேர்க்கிறார்களோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு சில்லரை சேரும்.

எந்தச் சாதிக்கட்சித் தலைவன் தனது சாதியின் நலனுக்காகப் போராடுகிறான்? மருமகனுக்கு சர்க்கரை ஆலைக்கான அனுமதி வாங்குவது, மகனுக்கு புதிய கல்லூரிக்கான அனுமதி வாங்குவதும்தான் அதிகபட்ச போராட்டம். இத்தகைய தலைவர்களை நம்பித்தான் பெருங்கூட்டம் பின்னால் செல்கிறது. இப்படிச் சேரும் கூட்டம் கலைந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக சாதிய உணர்வுகளைத் தூண்டிவிடுகிறார்கள். தூண்டிவிடப்படட் சாதியை உணர்வு அணைந்துவிடாமல் ஊதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் தமது இனத்தின் ரத்தத்தைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வதற்கான காரியங்கள் என்று கூசாமல் புளுகுகிறார்கள். பிற சாதிகளிடமிருந்து வரும் அபாயங்களைத் தடுப்பதற்காக தாங்கள் இயக்கம் கண்டிருப்பதாக நம்பச் செய்கிறார்கள். அத்தனை தூண்டல்களிலும் சுயநலம்தான் பிரதானமாக இருக்கிறது. இந்த அடிப்படையைத்தான் பலரும் புரிந்து கொள்வதில்லை. ‘அப்படி சுயநலமாக இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அவர் இல்லையென்றால் எங்கள் சாதி நாறிப் போய்விடும்’ என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள்.

படிக்காதவர்களும் பாமரர்களும் மட்டுமில்லை- படித்தவர்கள் கூட இதை இம்மி பிசகாமல் ஒப்பிக்கிறார்கள். ‘சாதியக் கட்சித் தலைவர்களை நம்ப வேண்டியதில்லை’ என்று சொன்னால்   ‘வந்துட்டாருய்யா முற்போக்கு’ என்கிறார்கள். முற்போக்கு பிற்போக்கு என்றெல்லாம் இல்லை. ஆனால் இதுவொரு ஆபத்தான போக்கு. அதைத்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இந்தச் சாதிக்காரனிடம் இருக்கும் அதே கத்திதான் அடுத்த சாதிக்காரனிடமும் இருக்கிறது.  இருவரும் மாற்றி மாற்றி தீட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் இன்னொரு சாதியின் கழுத்தை பதம் பார்க்கக் கூடும். 

‘சாதியை ஒழிப்போம்’ என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. அது அவ்வளவு எளிதானதுமில்லை; சாத்தியப்படக் கூடியதும் இல்லை. இங்கு சாதிய உணர்வு இரண்டறக் கலந்து கிடக்கிறது. ‘நீங்க என்ன வகுப்பு?’ என்று நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு நேரடியாகக் கேட்டார்கள். பெயருக்குப் பின்னால் தொற்றி நின்ற செட்டியார், கவுண்டர், தேவர், நாயுடு, முதலியார் என்பதையெல்லாம் வைத்து சாதியைக் கண்டறிந்தார்கள். தலித் சாதிகளுக்கென தனித்த பெயர்கள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. கழுத்தில் மஞ்சள் நூல் அணிந்திருந்தால் ஒரு சாதி, கருகு மணி அணிந்திருந்தால் இன்னொரு சாதி என்று வகைப்படுத்தினார்கள். இத்தகைய வெளிப்படையான சாதிய அடையாளங்களும் கண்டறிதலும் குறைந்திருந்தாலும் சாதிய உணர்வு குறைந்துவிட்டது என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது.

‘அவன்கிட்ட கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருந்துக்குங்க...அவன் ரத்தம் அப்படி’ என்று அடுத்தவனின் சாதியைக் கண்டுபிடித்து நாசூக்காக அறிவுரை சொல்வது பன்னாட்டு நிறுவனங்களிலும் உண்டு. ‘இவனை எல்லாம் இங்க உட்கார வெச்சா இப்படித்தான் பண்ணுவான்’ என்று ஜீனைக் கண்டுபிடித்தல் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இத்தகைய சாதிய உணர்வுகளை முற்றிலுமாக அழித்துவிடுகிற பக்குவம் நமக்கு வந்துவிட்டதாகவெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ‘இவன் நம்ம ஆளு’ என்று பொதுவெளியில் இயல்பாகச் சொல்கிறார்கள். இதில் அந்தச் சாதிக்காரன்தான் சாதியைத் தூக்கிப் பிடிக்கிறான்; இந்தச் சாதிக்காரன்தான் தமது சாதியைக் கொண்டாடுகிறான் என்றெல்லாம் வகைமைப்படுத்த வேண்டியதில்லை- எல்லாச் சாதிக்காரனும் இப்படித்தான் அல்லது பெரும்பாலானவர்கள் அப்படித்தான். 

இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். காலம் மாறும் போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மங்கி மறையக் கூடும். ஆனால் அதுதான் சாதிய உணர்வாளர்களைப் பதறச் செய்கிறது. ஏதாவதொரு விதத்தில் பற்ற வைக்க விரும்புகிறார்கள். போலியான சாதித் தலைவர்கள் இயக்கம், போராட்டம், சாதிப் பாதுகாப்பு என்று வரிசையாக படம் காட்டுகிறார்கள். தலித் சாதியக் கட்சிகளை நோக்கி கை நீட்டினால் ‘எங்களுடைய உரிமைகளைக் கோருவதற்கு ஓர் இயக்கம் தேவை’ என்கிறார்கள்.  சரியான வாதம் என்று நம்பி மேல்சாதி இயக்கங்களை நோக்கி கையை நீட்டினால் ‘தலித் இயக்கங்களால் விடப்படும் அச்சுறுத்தல்களைத் தடுக்க எங்களுக்கு ஓர் இயக்கம் தேவை’ என்கிறார்கள். தங்களுடைய அதிகாரம் பறிக்கப்படுகிற சூழலை நினைத்து உள்ளூர பதறுகிறார்கள். ஆள் மாற்றி ஆள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். எப்படியும் விடமாட்டார்கள் என்பது உறுதி.

கிராமம், நகரம் என சகல இடங்களிலும் வேர்விட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் இதுவொரு சிக்கலான பிரச்னை. சாதிய அரசியலும் வாக்கு அரசியலும் பின்னியிருக்கின்றன. இரண்டையும் தனித்தனியாக எதிர்வரும் காலத்தில் பிரிக்க முடியும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. எந்தவொரு தொகுதியிலும் அந்தந்தத் தொகுதியின் பெரும்பான்மை சாதியிலிருந்துதான் வேட்பாளர்கள் தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள். பெரும்பாலும் அவர்கள்தான் வெல்கிறார்கள். உள்ளூர் பிரச்சினைகளில் சாதியம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ‘நம்ம சாதிக்காரனைப் பகைத்துக் கொள்ள முடியாது’ என்கிற மனநிலையிலேயே ஒரு பக்கச் சாய்வாக செயல்படுகிறார்கள். இன்னொரு சாதி நசுக்கப்படும் போது அந்தச் சாதியில் புகைச்சல் கிளம்புகிறது

அதிகாரத்தை நோக்கி சாதிய வெறியாளர்கள் நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள் அல்லது அதிகாரத்தை அடைவதற்கு சாதிதான் படிக்கட்டு என்று நம்புகிறார்கள். இத்தகைய சூழலில் தீர்வு என்று எதை முன் வைக்க முடியும்? சாதியத் தலைவர்களை அரசியல் கட்சிகள் ஊட்டி வளர்க்கின்றன. அந்த சாதியத் தலைவர்கள் மிதப்போடு நடமாடுகிறார்கள். கல்லூரிகளிலும் அரசு அலுவலகங்களிலும் பல்கலைக்கழகங்களிலும் கூட சாதி உயிர் குடிக்கிறது. அடிப்படையான புரிதல் கூட இல்லாமல் இட ஒதுக்கீடு முறை விமர்சிக்கப்படுகிறது. இட ஒதுக்கீட்டு முறையில் உள்ள குறைகளை நிவர்த்திக்கவும்,  சலுகைகள் பரவலாக்குவதற்கும் அரசுகள் முயற்சிப்பதேயில்லை. அரசாங்கமும் அதிகார வர்க்கமும் நினைத்தால் மட்டுமே இந்தத் நெருப்பை கட்டுக்குள் வைக்க முடியும். சாதியச் சிக்கல்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவிழ்க்க இயலும். சாதி சம்பந்தமாக எதில் கை வைத்தாலும் தங்களின் வாக்குக்கு வைத்துக் கொள்ளும் வேட்டு என்று பயப்படுகிறார்கள். இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால் என்னவாகும்? 

மேல் மட்ட வர்க்கம் இப்படியிருக்க கீழேயிருப்பவர்களின் எதிர்காலத்தை நினைத்தால் சற்றே நடுக்கமாக இருக்கிறது. கடலூர் மாதிரியான ஊர்களில் சுற்றும் போது நடுங்கவும் செய்கிறது. கடலூர் மட்டுமில்லை- தர்மபுரி மாதிரியான வடக்கு மாவட்டங்களிலும் சரி, ஈரோடு, நாமக்கல் மாதிரியான மேற்கு மாவட்டங்களிலும் சரி; தெற்கு மாவட்டங்களிலும் சரி. அத்தனை பக்கங்களிலும் புகைச்சல் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. ‘நான் இந்தச் சாதிச் சிங்கம்’ என்று சட்டைப் பொத்தான்களை பிய்த்துவிட்டுக் கொண்டு சொல்கிறார்கள். ‘எங்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு அடுத்த சாதிக்காரனுக்கு கொடுங்க’ என்கிறார்கள். இவர்கள் சொல்லுகிற தொனியும் வேகமும் நாம் எந்தவொரு பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. முட்புதர்கள் மண்டிக்கிடக்கும் இருள் சூழ் வனத்தை நோக்கி வேகமாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். 

விண்ணப்பங்கள்

சனிக்கிழமையன்று கடலூர் சென்றிருந்தேன். ஐம்பது லட்ச ரூபாய்க்கான பயனாளிகளை அடையாளம் காண்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமாக இருக்காது என்று தெரியும். நிறைய நண்பர்களிடம் பேச வேண்டியிருந்தது. ஜெகதீசனிடமும் பேசியிருந்தேன். ‘நம்ம சக்திகிட்ட பேசுங்க’ என்றார். சக்தி சரவணன் குறித்தான அறிமுகம் எதுவுமில்லை. பேசி விவரங்களைச் சொன்ன போது ‘செஞ்சுடலாம் தலைவரே’ என்றார். இடையில் ஓரிரு முறை மட்டும் அவரிடம் என்னவிதமான எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது என்று மட்டும் சொன்னேன். அதோடு சரி. கடந்த வாரமே கடலூர் செல்வதாகத்தான் திட்டம். ‘இப்போத்தான் பசங்க மும்முரமா வேலை செஞ்சுட்டு இருக்காங்க..அடுத்த வாரம் வந்துடுங்க..சரியா இருக்கும்’ என்றார். அதற்காகத்தான் சனிக்கிழமையன்று சென்றிருந்தேன். 

ஆயிரக்கணக்கான விண்ணப்பங்களைத் திரட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். தனது மகிழ்வுந்தின் பின்பக்கம் நிறைத்து எடுத்து வந்திருந்தார். எல்லாவற்றையும் அறையில் வைத்து பிரித்தோம். விவரங்களைத் திரட்டிய சில தன்னார்வலர்களையும் வரச் சொல்லியிருந்தார். வந்திருந்தார்கள். விண்ணப்பங்களை பிரித்து அடுக்க சில மணி நேரங்கள் தேவைப்பட்டன. 



சக்தி சரவணன் கடலூரில் சத்தமில்லாமல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறார். எந்த ஊடகத்திலும் அவர் முக்கியப்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் அவரது பின்னால் ஏகப்பட்ட இளைஞர்கள் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். உள்ளூரில் அவரைப் பற்றி நல்லவிதமாகப் பேசுகிறார்கள். அதுதான் முக்கியம். ஊடகங்கள் பற்றி பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. 

தன்னார்வலராகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் வெங்கடேஷ் என்றவொரு இளைஞர் வந்திருந்தார். திருமணம் ஆகாத இளைஞர். ஏ.சி.மெக்கானிக். தினக் கூலி மாதிரிதான். தீபாவளிக்குப் பிறகு இன்னமும் வேலைக்குச் செல்லவில்லை. ஊர் ஊராக அலைந்து நிவாரணப் பணிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். தனது கிராமத்தில் நேதாஜி இளைஞர் மன்றம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். பேசும் போதே தெரியும் அல்லவா? லட்சியவாதம் பேசுகிற இள ரத்தத்தை. அப்படியான இளரத்தம்.

‘வேலைக்கு போறதில்லைன்னு வீட்டில் எதுவும் சொல்லுறதில்லையா?’ என்றால் ‘சொல்லுறாங்க சார்...வாங்கின பழைய கடனுக்கு மாசம் பதினஞ்சாயிரம் வட்டி கட்டணும்..ரெண்டு மூணு மாசமா கட்டவேயில்லை...தம்பி தங்கச்சி எல்லாம் இருக்கு...சொல்லாம இருப்பாங்களா?’ என்கிறார்.

‘இனியாச்சும் வேலைக்கு போகலாம்ல?’ என்று கேட்டால் ‘இறங்கியாச்சு..பாதியில விட்டுட்டு எப்படி போக முடியும்?’ என்று ஆச்சரியப்படுத்துகிறார். அதே போல பிரகாஷ். வெல்டிங் வேலைக்குச் செல்கிறவர். மழைக்குப் பிறகு இன்னமும் வேலைக்குச் செல்லவில்லை. 

‘இந்தத் தலைமுறை சீரழிந்து கொண்டிருக்கிறது. யாருக்குமே அக்கறையில்லை’ என்கிற ரீதியில் யாராவது பேசினால் இத்தகைய இளைஞர்களைத்தான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் வேலை செய்வதற்கு ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். 

அதே சமயம் இத்தகைய இளைஞர்களிடம் அழுத்தம் திருத்தமாக ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்- சமூகத்திற்கு உதவுவது, ஊருக்கு உழைப்பது என்பதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் குடும்பத்திலிருந்து பேச்சு எழாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதுதான் நம்மை நீண்டகாலத்திற்கு இத்தகைய வேலைகளைச் செய்ய அனுமதிக்கும். எப்பொழுது வீட்டிலிருந்து எதிர்ப்புக் குரல் எழத் தொடங்குகிறதோ அந்தக் கணத்திலிருந்து நம் மீது அழுத்தங்கள் உருவாகும். மெதுமெதுவாக எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சராசரி குடும்பஸ்தன் ஆகிவிடுவோம். பெரும்பாலான லட்சியவாதிகள் காலப்போக்கில் குடும்பம் என்கிற நீரோட்டத்தில் இணைந்து அமைதியாகிப் போவதற்கு இதுதான் காரணம்.

இப்படியான இருபது இளைஞர்கள் கடலூர் மாவட்டத்தின் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் விவரங்களைத் திரட்டியிருக்கிறார்கள். இவர்களோடு சில மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்களும் வேலை செய்திருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட அத்தனை பேரும் மழையால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களிலிருந்து வந்தவர்கள்தான். இவர்களை சக்தி சரவணன் ஒருங்கிணைத்திருக்கிறார். பெரிய வேலை இது. விண்ணப்பங்களைப் பார்க்கும் போதுதான் உணர முடிந்தது.

ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் நேரடியாகச் சென்றிருக்கிறார்கள். அந்த ஊரில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு அவர்களிடமிருந்துது பெறப்பட்ட ஒவ்வொரு விண்ணப்பத்திலும் ரேஷன் அட்டையின் பிரதி, பயனாளியின் நிழற்படம், அவர்கள் எழுதிய கடிதம் உள்ளிட்டவை இணைக்கப்பட்டிருந்தது. அவை வெறும் காகிதங்களாகத் தெரியவில்லை. விதவைகள், மாற்றுத் திறனாளிகள், கணவனால் கைவிடப்பட்டவர்கள், ஆதரவற்றவர்கள் என ஒவ்வொரு விண்ணப்பத்திலும் ஒரு கதை இருக்கிறது. இவற்றைத்தான் சனிக்கிழமையன்று பிரித்து எடுத்தோம். 

கடலூரில் பெரும்பாலானவர்கள் விவசாயக் கூலிகள்தான். அவர்களுக்கு மேய்ச்சலைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரிவதில்லை. ஆடு, மாடுதான் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான ஆடு மாடுகளை வாங்குவது அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லை. அந்த விண்ணப்பங்களை தனியாக வைத்திருக்கிறோம். மற்ற பொருட்களான இஸ்திரி பெட்டி, தையல் எந்திரங்கள், இஸ்திரிப் பெட்டி உள்ளிட்ட பொருட்களைக் கோரும் விண்ணப்பங்கள் தனியாக பிரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இத்தகைய பொருட்களை முதலில் வழங்கிவிடலாம். அதன் பிறகு ஆடு, மாடு குறித்தான கோரிக்கைகளை பரிசீலிக்கலாம். 





கடலூரின் பிற பகுதிகளிலிருந்து பெறப்பட்ட விண்ணப்பங்களின் கோரிக்கைகளை பூர்த்தி செய்வதற்கு முன்பாக பெரிய காட்டுப்பாளையத்திற்கான நிவாரண உதவிகளைச் செய்து முடித்துவிடுவதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அந்த ஊருக்குச் சென்றிருந்தோம். கடலூரிலிருந்து தோராயமாக நாற்பது கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கிறது. பெரிய காட்டுப்பாளையத்தின் அருந்ததியர் குடியிருப்பு ஓடையின் நடுவில் இருந்திருக்கிறது. இப்பொழுது மழைக்குப் பிறகு தூர்வாரியிருக்கிறார்கள். அதனால் ஓடையாகத் தெரிகிறது. முன்பு புற்களும் செடிகளும் நிறைந்து கிடந்திருக்கிறது. அதன் நடுவில் ஒரு வீடு இருக்கிறது அல்லவா? அதே போல கிட்டத்தட்ட பத்து குடிசைகள் அந்த வீட்டுக்கு முன்பாக இருந்திருக்கின்றன. வெள்ளம் இப்பொழுது தப்பித்து தனித்து நிற்கு இந்த வீட்டை மூழ்கடித்துச் சென்றிருக்கிறது. இந்தக் குடியிருப்பில் மட்டும் பத்துக்கும் மேலானவர்கள் இறந்து போயிருக்கிறார்கள். மொத்தம் தொண்ணூற்றைந்து வீடுகள். அத்தனை பேரும் அரசு முகாம்களில் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

‘கால்களுக்குக் கீழாக பிணம் கிடந்தது’ என்று சொல்லி அழுதார்கள். இந்தக் குடியிருப்புவாசிகளில் பத்து குடும்பத்தினர் முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம் கேட்டிருக்கிறார்கள். முந்திரி விளையும் காலத்தில் தோட்டங்களில் இருந்து முந்திரியை வாங்கி வந்து சுத்தியல் வைத்து கைகளால் உடைக்கிறார்கள். ஒரு நாள் வருமானம் நூறு ரூபாய் வரைக்கும் கிடைக்கும். முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம் இரண்டு வகைகளில் இருக்கிறது. ஐயாயிரத்து ஐநூறு ரூபாயில் கிடைக்கும் எந்திரத்தைப் பொறுத்த வைக்கும் கை, கால் இரண்டுக்கும் வேலை உண்டு. ஆனால் கொஞ்சம் ஏமாந்தால் கை கத்தரித்துவிடும் என்றார்கள். அடுத்த வகை ஏழாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய். அவர் பத்தாயிரம் ரூபாய் சொல்லியிருப்பார் போலிருக்கிறது. பேரம் பேசி விலையைக் குறைத்திருக்கிறார்கள். இந்த எந்திரத்தில் ரிஸ்க் இல்லை. முந்திரியை அதுவே பிடித்துக் கொள்ளும். காலுக்கு வேலை இல்லை. கைக்கு மட்டும்தான். பத்து எந்திரங்களுக்கு நாற்பதாயிரம் ரூபாய் முன்பணம் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது. ஒரு வாரத்திற்குள் எந்திரங்கள் தயாராகிவிடும். இந்த குடியிருப்பின் இருபத்தாறு குடும்பங்களுக்கு பசுமாடுகளும் மீதமிருக்கும் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது குடும்பங்களுக்கு வெள்ளாடுகளும் வாங்கித் தருவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. மொத்தமாக ஆடு,மாடுகள் விற்பனை செய்யக் கூடிய பண்ணைகளை யாருக்கேனும் தெரிந்தால் தகவல் கொடுத்து உதவவும்.

முதல் வேலையாக பெரிய காட்டுப்பாளையத்திற்கான உதவிகளைச் செய்துவிடலாம். அதன் பிறகு மற்ற விண்ணப்பங்களைப் பரிசீலித்து பிற பொருட்களை வழங்கும் வேலைகளைச் செய்யலாம். கணிசமான தொகையை மழையால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்களின் படிப்புக்காக ஒதுக்கி வைத்துவிடலாம். இதுதான் இப்போதைய திட்டம். எல்லாம் சரியாக நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. இத்தனை நண்பர்களின் உதவியில்லையென்றால் இதெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை. அவர்களுக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.