Aug 26, 2015

கண்களைத் திற

கரட்டடிபாளையத்தில் ஒரு சாய்பாபா கோவில் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஷீரடி சாய்பாபா கோவில். எங்கள் ஊரில் அவரையெல்லாம்- பாபாவைத்தான் - சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரை யாருக்குமே தெரியாது. ஒரு காலத்தில் பங்காருவும் இப்படித்தான் இருந்தார். இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக எனக்குத் தெரிந்து சக்திகுமார் என்ற ஒரே ஒரு பையன் தான் பங்காரு அடிகளாரின் பக்தன். ‘ஓம் சக்தி பராசக்தி’ என்று அவ்வப்பொழுது சிவப்புத் துண்டை அணிந்து வந்து பங்காருவின் படத்தைக் கொடுப்பான். என்னைப் போன்ற சில பொறுக்கிப்பையன்கள் அதைக் கிழித்து கீழே போட்டு மேலே அமர்ந்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. இப்பொழுது அதைச் செய்தால் உயிரோடு கொளுத்திவிடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன். சென்ற வாரம் ஒரு ஊர்வலம் நடந்தது. ஆதிபராசக்திக்காரர்கள்தான். பெருங்கூட்டம். சாரை சாரையாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் ஊரில் இவ்வளவு சிவப்பாடைக்காரர்கள் இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவேயில்லை.

எனக்கு எப்பொழுதுமே ஒரு விபரீத ஆசை உண்டு. திமுகவின் கூட்டத்திற்குள் நுழைந்து கருணாநிதி ஒழிக என்றோ அதிமுகவின் கூட்டத்தில் நுழைந்து ஜெயலலிதா ஒழிக என்றோ கத்திப் பார்க்க வேண்டும். ஆனால் அடி வாங்குகிற அளவுக்கு தெம்பு இல்லை என்பதால் நமக்கு ஆகாதவன் ஒருவனை கூடவே அழைத்துச் சென்று எல்லோரும் திரும்பிப் பார்க்கும் போது அருகில் நிற்பவன் மீது முதல் அடியை நாம் போட்டுவிட வேண்டும். பிறகு நாம் தப்பித்துவிடலாம். இதைச் சொல்லிவிட்டு ‘இந்த பங்காரு கூட்டத்தில் கத்திப் பார்க்கட்டுமா?’ என்று அம்மாவிடம் கேட்டேன். அவருக்கு ஏற்கனவே என் மீது அவநம்பிக்கை. ‘ஆள்தான் வளர்ந்திருக்கான்...ஒரு பக்குவம் இல்லை...பைத்தியகாரன்’ என்பார். பதறத் தொடங்கிவிட்டார். இப்படியெல்லாம் ஆசைப்படுவேனே தவிர தைரியம் இல்லை. 

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக எங்கள் ஊரில் புட்டப்பர்த்தி சாய்பாபாவின் படத்திலிருந்து திருநீறு கொட்டியது. பள்ளியின் மதிய உணவு இடைவேளையில் பக்திப் பழங்களாக மாறி நாங்கள் ஒரு பெருங்கூட்டம் சென்றிருந்தோம். அவர்கள் கொடுத்த திருநீறை பக்திபூர்வமாக நெற்றியில் பூசிவிட்டு திரும்பியிருந்தோம். ஒரே வாரம்தான். பகுத்தறிவுக்கழகமோ அல்லது திகவோ தெரியவில்லை- நாய் படத்திலிருந்து திருநீறு கொட்டும்படி செய்து வீதி வீதியாகச் சென்றார்கள். அதன் பிறகு புட்டப்பர்த்தியாரை யாரும் பெரிய அளவில் ப்ரோமோட் செய்யவில்லை. எங்கள் ஊரைப் பொறுத்தவரை பங்காருவோடு போட்டியிட இயலாமல் அவர் ஒதுங்கிக் கொண்டார். யாருமே இல்லாத க்ரவுண்டில் ஒருவரே கோல் அடித்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி? ஷீரடி பாபாவைக் கொண்டு வந்து இறக்கியிருக்கிறார்கள்.

‘ஷீரடி பாபாவுக்கு கூட்டம் சேர்ந்துடக் கூடாதுன்னுதான் பங்காரு கோஷ்டி ஊர்வலம் நடத்துச்சு’ என்று ஊர்க்காரர் ஒருவர் சொன்னார். 

இருந்தாலும் போட்டியென்று வந்தாகிவிட்டது. விட முடியுமா? உள்ளூர்க்காரர் ஒருவர் இடத்தை வாங்கி அவரே பாபா கோவிலையும் கட்டிவிட்டார். பிரமாண்டமாக இருக்கிறது என்று சிலாகிக்கிறார்கள். கும்பாபிஷேகம் மண்டல பூஜையெல்லாம் நடந்தது. ஆனால் எதிர்பார்த்த கூட்டம் வரவில்லை போலிருக்கிறது. பெருஞ்செலவு செய்து தியேட்டரைக் கட்டிவிட்டு கூட்டமே வரவில்லையென்றால் எப்படி? நல்ல படமாக ஓட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தவர்கள் பாபாவின் கண்களைத் திறக்கச் செய்துவிட்டார்கள். பிள்ளையார் பால் குடித்த மாதிரிதான். நாலாப்பக்கமும் இருந்து ஆட்கள் குவியத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். வெளியூர்களிலிருந்தெல்லாம் வந்தார்களாம். எங்கள் பக்கத்துவீட்டு அக்காவெல்லாம் போய் பார்த்துவிட்டு வந்து ‘ஆமாங்கண்ணு..நானே பார்த்தேனே...கண்ணு அந்தக் கோட்டுக்கும் இந்தக் கோட்டுக்கும் போய்ட்டே இருக்குது’ என்றார். 

சென்ற முறை ஊருக்குச் சென்றிருந்த போது பாபா கண்களை ஓட்டுவதைப் பார்க்க ஆசையாகச் சென்றிருந்தேன். கண்களுக்குப் பின்னால் வைத்திருந்த மோட்டாரில் ஏதோ பிரச்சினை போலிருக்கிறது. ‘தினமுமா கண்ணைத் திறப்பாரு?’ என்று கேட்டுத் துரத்தியடித்துவிட்டார்கள். இப்பொழுது கோவில்காரர் கல்லா கட்டுகிறாரா என்று தெரியவில்லை. அடுத்த முறை சென்றால் விசாரிக்க வேண்டும். எனக்கு ஷீரடி பாபா மீது பெரிய நம்பிக்கையில்லையென்றாலும் விமர்சனம் இல்லை. அவரைப் பற்றி முழுமையாக எதுவும் தெரியாது என்பதும் ஒரு காரணம். ஆனால் அவர் கண்ணைத் திறக்கிறார் வாயை அசைக்கிறார் என்றெல்லாம் கப்ஷா அடித்து அடுத்தவர்களின் கண்களில் மண்ணைத் தூவுவதுதான் அலர்ஜியாக இருக்கிறது. 

எங்கள் ஊரில் ஒருவருக்கு தீராத கழுத்துவலி. பார்க்காத வைத்தியமில்லை. தாளவாடி மலைப்பகுதியில் ஒரு பாபாவின் பக்தர் இருக்கிறாராம். குப்புற படுக்க வைத்து கழுத்து மீது எலுமிச்சையை வைத்து ஒரே போடு போட்டாராம். எலுமிச்சை துண்டாகப் போய் விழுந்திருக்கிறது. ‘அதுக்கப்புறம் துளி வலி இல்ல..தெரியுமா?’ என்றார். நல்லவேளையாகத் தப்பித்துவிட்டார். ஏமாந்து அரிவாள் சற்று ஆழமாக இறங்கியிருந்தால் கடைசி வலியை மட்டும்தான் உணர்ந்திருப்பார். ஆங்காங்கே இப்படி ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். 

பெங்களூரில் கூட ஒரு பாபா பக்தர் இருக்கிறார். தொண்ணூறு வயதுக்காரர் என்று அவரது படத்தைக் காட்டினார்கள். அப்படித் தெரியவில்லை. எழுபது வயது என்றுதான் கணக்குப் போடுவோம். பதின்மூன்று வருடங்கள் இமயமலையில் வெறும் காற்றை மட்டுமே சுவாசித்து வாழ்ந்து வந்தாராம். ஞானயோகி, தவயோகி என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள். நம்புவதாகத் தலையை ஆட்டிக் கொண்டேன். நித்யானந்தா சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஒரு மேடையில் இந்த தேசத்தை வெறும் காலால் வடக்கும் தெற்குமாக மேற்கும் கிழக்குமாக பல முறை அளந்ததாக அளந்தார். இப்படித்தான். மாட்டிக் கொள்ளாத வரைக்கும் எல்லாமுமே நம்பும்படிதான் இருக்கின்றன.

எல்லோரையுமே சாதாரணமாக விமர்சித்துவிட முடியாது. ஈரோட்டுக்காரர் ஒருவர் ஆன்மிக பயணமாக நடக்கிறார். சொத்து அத்தனையையும் விற்றுவிட்டார். ஏதோ ஆசிரமத்துக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு தன்னந்தனியாக. கன்னியாகுமரியில் ஆரம்பித்து கேரளா மஹாராஷ்டிரா வழியாக குஜராத் இமயமலை என்று அலைந்து வடகிழக்கு மேற்கு வங்கம் ஒடிசா வழியாகத் தமிழ்நாட்டுக்கு வரப் போகிறார். அத்தனையும் கால்நடைதான். பிச்சையெடுத்துதான் உண்கிறார். கிடைக்கிற உணவை உண்கிறார். ஒரேயொருவரிடம் மட்டும் அவ்வப்போது தொடர்பில் இருக்கிறார். அவரைப் பற்றி முழுமையாகவும் தனியாகவும் எழுத வேண்டும். வெறும் தேடல் மட்டும்தான் அவருடைய நோக்கம். தனது பயணத்தை ஆன்மிகப் பயணம் என்று கருதுகிறார். 

இப்படி யாராவது சொற்பமாக இருக்கும் இதே சூழலில்தான் பாபாவை கண்களைத் திறக்கச் செய்தும் நித்யானந்தாவை ஜன்னலைத் திறக்கச் செய்தும் திருட்டுப்பயல்கள் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஆகஸ்ட்

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் ஆகஸ்ட் மாத வரவு செலவுக் கணக்கு இது. இந்த மாதம் மட்டும் ஒரு லட்சத்து தொண்ணூறாயிரம் ரூபாய் வரவாக வந்திருக்கிறது. (ரூ.1,90,100). ஒரு லட்சத்து ஒன்பதாயிரம் ரூபாய் உதவியாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. (ரூ. 1,09,720). இன்றைய தேதியில் வங்கிக் கணக்கில் ஏழு லட்சத்து இருபத்து இரண்டாயிரம் ரூபாய்(ரூ. 7,22,337.15) இருக்கிறது. 



காசோலை எண் 44 இல் ஆரம்பித்து 58 வரை அனைத்தும் புத்தகக் கடைகளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தொகை. 

கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் ஏழு கிராமப்புற அரசு மற்று அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளுக்கு தலா ஐந்தாயிரம் ரூபாய்களுக்கு கூப்பன்கள் வழங்கப்பட்டன. அந்தப் பள்ளிகள் கண்காட்சியில் இடம் பெற்றிருந்த கடைகளில் தங்களுக்குத் தேவையான புத்தகங்களை மாணவர்களை வைத்துத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டன. கண்காட்சியின் இறுதி நாளன்று ஒவ்வொரு கடைக்காரர்களிடமிருந்த கூப்பன்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப தொகை எழுதப்பட்டு காசோலை வழங்கப்பட்டன. மொத்தம் முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு காசோலை வழங்கப்பட்டது. இன்னமும் சில கடைக்காரர்கள் பணத்தை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை போலிருக்கிறது.

தியாஸ்ரீ என்னும் குழந்தையின் எலும்பு மஜ்ஜை மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்காக வழங்கப்பட்ட ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் வரிசை எண் 21 இல் இருக்கிறது.

வரிசை எண் 27 இல் இருக்கும் இரண்டாயிரம் ரூபாயானது கிருஷ்ணா என்னும் குழந்தையின் பராமரிப்புக்காக ஒவ்வொரு மாதமும் வழங்கப்படும் தொகை.

வரிசை எண் 18 இல் இருக்கும் தொகையான இருபத்து இரண்டாயிரம் ரூபாய்(ரூ.22570) தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவைச் சார்ந்த தினக்கூலித் தொழிலாளியின் மகனின் பொறியியல் சேர்க்கைக்காக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த மாணவனின் ஒரு வருட ஃபீஸ் இது. சேலம் அரசினர் பொறியியல் கல்லூரியில் மெக்கானிக்கல் பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான். 

அம்மாவும் அப்பாவும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த சமயத்தில் புன்செய் புளியம்பட்டியைச் சார்ந்த மாணவன் ஒருவனைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. மாணவனை அழைத்துக் கொண்டு சமூக சேவகர் கமலக்கண்ணன் மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தார். அம்மாவும் மகனும்தான் இருக்கிறார்கள். அப்பா குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு எங்கேயோ சென்றுவிட்டார். கூலி வேலை செய்து இதுவரைக்கும் அம்மா மகனைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். இவனுக்கும் உடலில் கொஞ்சம் ஊனம் இருக்கிறது. 

‘ஐடிஐ படிச்சு வேலைக்கு போயிடுறேன்’ என்று அந்த மாணவன் சொன்னான். ஏற்கனவே கண்ணப்பர் ஐடிஐயில் விசாரித்து வைத்திருந்தார்கள். ஒரு வருடத்திற்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் ஆகிறது. அவர்களுக்கு இது பெரிய தொகைதான். அந்தத் தொகை ஐடிஐயின் முதல்வர் பெயரில் காசோலையாக வழங்கப்பட்டது. (வரிசை எண் :30)

வரவு:

தினமணியின் செல்லுலாய்ட் சிறகுகள் தொடருக்காக எனக்கு வழங்கப்பட்ட தொகை ரூ.1800 ஐ அறக்கட்டளையின் பெயரில் காசோலையாக வாங்கிக் கொண்டேன். (வரிசை எண் 4) அதே போல காலச்சுவடு இதழில் எழுதிய கட்டுரைக்காக அவர்கள் வழங்கிய ஆயிரம் ரூபாயும் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் கணக்கிலேயே வாங்கியிருக்கிறேன். (வரிசை எண் 32)

குழந்தை ராகவர்ஷினியின் மறைவுக்குப் பிறகு அவளது பெற்றோர்கள் திருப்பிக் கொடுத்த தொலை ரூ.70000 (வரிசை எண் 5).

இவை தவிர மற்ற வரவுக் கணக்குகள் நன்கொடையாளர்களின் பெயரிலேயே இருக்கின்றன.

வேறு ஏதேனும் கேள்விகள் அல்லது சந்தேகங்கள் இருப்பின் vaamanikandan@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். 

எப்பொழுதும் போல- அறக்கட்டளையின் பணிகளைத் தொய்வில்லாமல் தொடர உதவிக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை நல்லவர்களுக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி. உங்களால் மட்டுமே ஒவ்வொரு செயலும் சாத்தியமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாழ்க வளமுடன்.

Aug 25, 2015

மீன் குஞ்சு

தூர்தர்ஷனில் செய்திகள் பார்த்து மாமாங்கம் ஆகிவிட்டது. ஷோபனா ரவியும், ஃபாத்திமா பாபுவும், சந்தியா ராஜகோபாலும் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் பார்த்தது. ஆண்களின் பெயரை விட்டுவிட்டால் விவகாரம் ஆகிவிடும் என்பதால் வரதராஜனையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். கோப்பெருந்தேவி போன்றவர்கள் வந்த போது பார்வை சன் டிவி பக்கம் நகர்ந்துவிட்டது. இப்பொழுதும் தூர்தர்ஷனில் செய்தி பார்க்கும் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். தூர்தர்ஷன்காரர்களும் அலட்டல் இல்லாமல் வாசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அருள்மொழி என்ற செய்தி வாசிப்பாளர் செய்தி வாசிக்கும் தொனியிலேயே ‘வணக்கம்’ என்று ஃபோனில் அழைத்து பேசிய போதுதான் தெரியும் அவரும் தூர்தர்ஷனின் செய்தி வாசிப்பாளர் என்று.

அருள்மொழி நீச்சல் வீராங்கனை. திருமணமாகி குழந்தைகள் பிறந்த பிறகு நீச்சல் பயிற்சிக்குப் பிறகு இப்பொழுது தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் கலந்து கொள்கிறார். அவர் நரேந்திரனைப் பற்றிச் சொல்வதற்காக அழைத்திருந்தார். நரேந்திரன் மீனவக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். திருவல்லிக்கேணியருகில் மீனவக் குப்பத்தில் வசிக்கிறார்கள். அப்பா கடலில் மீன் பிடிக்கிறார். சொந்தப்படகு எதுவுமில்லை. மீன் பிடிக்கச் சென்று கூலி வாங்கிக் கொள்கிறார்.  

மீன்குஞ்சுக்கு நீந்தக் கற்றுத் தர வேண்டுமா என்ன? நரேந்திரன் நீச்சலில் கில்லாடி. 

சமீபத்தில் கேரளாவில் நடைபெற்ற தேசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் நரேந்திரனும் ஒரு போட்டியாளர். டிரயத்லானில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். ஒன்றரை கிலோ மீட்டர் நீச்சல், நாற்பது கிலோமீட்டர் சைக்கிள் மற்றும் பத்து கிலோ மீட்டர் ஓட்டம் என மூன்று திறமைகளைக் காட்ட வேண்டும். நரேந்திரனுக்கு நீச்சல் பிரச்சினையில்லை- தூள் கிளப்பியிருக்கிறார். ஒன்றரைக் கிலோமீட்டரை 27 நிமிடங்களில் கடந்திருக்கிறார். அதில் அவர்தான் முதலிடம். ஆனால் சைக்கிள் காலை வாரிவிட்டிருக்கிறது. போதிய பயிற்சி இல்லை என்பதுதான் காரணம். இத்தகைய போட்டிகளுக்கென பயிற்சி செய்வதற்காக பிரத்யேகமான மிதிவண்டிகள் இருக்கின்றனவாம். ஆனால் விலை அதிகம்.

‘பயிற்சி செய்வதற்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தர முடியுமா?’ என்பதைக் கேட்பதற்காகத்தான் அருள்மொழி அழைத்திருந்தார். தேசிய விளையாட்டுப் போட்டியில்தான் நரேந்திரனை அருள்மொழி சந்தித்திருக்கிறார். சைக்கிளின் விலை கிட்டத்தட்ட லட்ச ரூபாய் ஆகும் போலிருக்கிறது. உடனடியாக எந்த பதிலையும் சொல்லவில்லை. அருள்மொழியின் நண்பர்கள் வழியாக பதினைந்தாயிரம் திரட்டியிருக்கிறார்கள். சில அமைப்புகளிடமும் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரிய பலன் இல்லை போலிருக்கிறது. இன்னும் எப்படியும் எண்பதாயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் தேவைப்படுகிறது.

நரேந்திரனிடம் பேசிய போது அவர் நீச்சல் குளத்தில் இருந்தார். வெகு அமைதியாக பேசினார். சென்னையில் ஒரு கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் முடிவுகளை அலசிய போது 52 பேர் கலந்து கொண்ட போட்டியில் நரேந்திரன் பதினாறாவதாக இருந்தார். அவருக்கு இருபது வயதாகிறது. வாய்ப்பும் ஊக்கமும் இருப்பின் அவரால் உயரங்களைத் தொட முடியும் எனத் தோன்றுகிறது. 

அருள்மொழியிடம் மிதிவண்டிகளின் விலைப்பட்டியலை அனுப்பி வைக்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். நிசப்தம் அறக்கட்டளை வழியாக கல்வி மற்றும் மருத்துவ ரீதியிலான உதவிகளைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்றாலும் இது போன்ற சில விதிவிலக்குகளுக்கு உதவலாம் என்று தோன்றுகிறது. 

நரேந்திரனின் குடும்பப் பின்னணி உள்ளிட்ட காரணங்களை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு இந்த உதவியைச் செய்யலாம். இன்னமும் தொகை குறித்து எதுவும் முடிவு செய்யவில்லை. அவருடைய வங்கிக் கணக்கைக் கொடுத்திருந்தார்கள். அப்படி வேண்டாம். எந்த நிறுவனத்திடம் மிதி வண்டி வாங்குகிறார்களோ அந்த நிறுவனத்திற்கு நேரடியாக பணத்தைக் கட்டிவிடலாம். மீனவக் குடும்பத்திலிருந்து ஒரு மாணவர் தேசிய விளையாட்டுப் போட்டி அளவிற்குச் சென்றிருக்கிறார். அது அவருடைய சொந்த முயற்சி. நாம் உதவினால் அவர் வென்றுவிடக் கூடும். அது நம்முடைய முயற்சி.

நரேந்திரனுக்கு உதவுவதாக இருந்தாலும் சரி, இந்த உதவி குறித்தான எந்தவிதமான கருத்துக்கள் இருந்தாலும் சரி - vaamanikandan@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் பகிர்ந்து கொள்ளவும். 

இன்றைய மற்றொரு பதிவு: வெட்டுக் குத்து

வெட்டுக் குத்து

இன்று பெங்களூரில் மாநகராட்சி தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டுகின்றன. காங்கிரஸூம் பாஜகவும் வாக்குக்கு ஐநூறிலிருந்து ஆயிரம் வரை கொடுத்ததாகச் சொல்கிறார்கள். எங்கள் வீடு இருக்கும் பகுதியின் எம்.எல்.ஏ ரெட்டிகாரு. பா.ஜ.கவைச் சார்ந்தவர். சதீஷ் ரெட்டி. வேட்பாளர்களும் ரெட்டிகாருகள்தான். ரெட்டிகள் பெரும்பாலும் டப்பு நிறைந்த ரொட்டிகள் என்பதால் அள்ளி வீசியிருக்கிறார்கள். மற்ற பகுதிகளிலும் இதுதான் நிலவரம். ஆனால் சித்தராமையாவுக்கு இது கெளரவ பிரச்சினை. பதவிக்கு வந்து இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. மலையை புரட்டுவேன் சூரியனைக் கட்டுவேன் என்றெல்லாம் சொல்லி எடியூரப்பா வகையறாவை துரத்தியடித்தார். ஆனால் இப்பொழுது நிலைமை இன்னமும் மோசம். உருப்படியான ஒரு வளர்ச்சித் திட்டம் கூட இல்லை. 

எடியூரப்பா எகிறிக் குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ‘இவங்களை நம்புனீங்களே...இப்போ பாருங்க’ என்கிறார். ஆனால் அவர் கட்சியின் நிலைமையும் கொஞ்சம் ஆட்டம்தான். அசோக்குமார் கடந்த பா.ஜ.க ஆட்சியில் உள்துறை அமைச்சராக இருந்தார். செல்வாக்கான கை. மோடி கர்நாடகாவுக்குள் கால் வைக்கும் போதெல்லாம் இவர் கையில்தான் அத்தனையும் இருக்கும். இந்தத் தேர்தலுக்கும் கூட அவர்தான் பொறுப்பாளர். வேட்பாளர்கள் முழுவதும் அவருடைய ஆட்களாக இருக்கிறார்கள் என்று சலசலப்பு இருந்தது. இன்றைக்கு முடிவுகள் வந்தால் தெரிந்துவிடும். தேவகவுடாவின் ஐக்கிய ஜனதாதளம் மாநகராட்சியைக் கைபற்றாது என்றாலும் கணிசமான இடத்தை வெல்வார்கள் என்று பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

பணம் இருந்தால் போட்டியும் இருக்கும் அல்லவா? நேற்று கண்கூடாக பார்க்க முடிந்தது. வெந்நீர் பை ஒன்று வாங்க வேண்டியிருந்தது. ப்ளாஸ்டிக் பை அது. வெந்நீரை ஊற்றி ஒத்தடம் கொடுத்தால் இதமாக இருக்கும். அப்பல்லோ மருந்துக்கடைக்குள் சென்று திரும்ப வருவதற்குள் மங்கமன்பாளையா சாலையின் இரண்டு பக்கமும் போக்குவரத்து நெரிசல் கடுமையாக அதிகரித்திருந்தது. அந்தச் சாலை எப்பொழுதுமே நெரிசல் மிகுந்ததுதான். ஆம்புலன்ஸ் வந்து போனால் போக்குவரத்து ஸ்தம்பித்துவிடும். அந்தச் சாலையில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்குத்தான் பெரும்பாலான 108கள் வந்து நிற்கும். சாலையிலேயே வண்டியை நிறுத்தி இறக்கி ஏற்றுவார்கள். அதனால் போக்குவரத்து நெரிசல் உண்டாகும். ஆனால் இது வித்தியாசமான நெரிசல். மருத்துவமனைக்கு எதிரில் பெருங்கூட்டம் சேர்ந்திருந்தது. வண்டியை இன்னும் சற்று ஓரமாக்கிய போது பெண்கள் கதறிக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. ஆண்கள் பயங்கரக் கோபத்துடன் இருந்தார்கள். ஆண்கள் என்பதைவிடவும் விடலைகள் என்று சொல்லாம். பதினைந்து பதினாறிலிருந்து இருபத்தைந்து வயதுக்குள்ளான ஆட்கள்.

காவல்துறையின் வாகனங்களும் வந்து சேர்ந்திருந்தன. கூட்டத்தை ஒதுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இந்த இடத்தில் நிற்க வேண்டுமா கூடாதா என்று யோசனையாக இருந்தது. ஆனாலும் மருத்துவமனையின் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். நீல நிறப் புடவையில் மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் பெண்மணி ஒருவர் இருந்தார். ‘என்னாச்சு?’ என்றேன். பெங்களூரில் பெரும்பாலும் தமிழிலேயே பேச ஆரம்பிக்கலாம். அதுவும் ஆயா வேலை செய்பவர்கள், கட்டிட வேலைக்காரர்கள், மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள் போன்ற கீழ்மட்ட பணியாளர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தமிழ்க்காரர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். 

‘வெட்டுக்குத்து சார்’ என்றார். 

நினைத்தது சரியாகப் போய்விட்டது. தேர்தல் பிரச்சினைதான். எதிர்கோஷ்டியினருடனான சண்டையில் கழுத்திலேயே வீசிவிட்டார்கள். விபத்து என்று சொல்லித்தான் தூக்கி வந்திருக்கிறார்கள். அதோடு நிற்காமல் அத்தனை பேரும் மருத்துவமனைக்குள் உள்ளே நுழைய முயற்சித்திருக்கிறார்கள். ‘ஐசியூவில் சேர்த்தாச்சு...வெளியே நில்லுங்க’ என்று சொன்னால் ஐசியூவுக்குள் ஒரு பெருங்கூட்டம் நுழைய முயற்சித்திருக்கிறது. தனியார் மருத்துவமனைகள்தான் சுளையன்கூட்டம் ஆயிற்றே! கமுக்கமாக காவல்துறைக்குத் தகவல் சொல்லிவிட்டார்கள். ‘இது சீரியஸ் கேஸ். வேற மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போய்டுங்க’ என்றும் சொல்லிவிட்டார்கள். இந்தக் கூட்டத்தைக் கட்டிக் கொண்டு மாரடிப்பது லேசுப்பட்ட காரியமில்லை என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வந்திருக்க வேண்டும். வேறு மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் செல்வதற்கு ஆம்புலன்ஸ் தயாராக நிற்கவும் அதைச் சுற்றிலும் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் சேர்ந்து கொள்ளவும்தான் அந்தச் சாலையில் அவ்வளவு நெரிசல்.

‘கேடி பசங்க’ என்றார் அந்த நீலப்புடவை பெண்மணி. 

கழுத்தில் வெட்டுக்காயம் ஆழமாக விழுந்திருக்கிறது. சக்கர வண்டியில் வைத்து வேகமாக உருட்டிக் கொண்டு வந்து ஏற்றினார்கள். ‘அய்யோ எம்புள்ளைக்கு என்னாச்சு’ என்று தமிழிலும் வெட்டியவர்களை கன்னடத்திலுமாக ஒரு பெண் திட்டிக் கொண்டிருந்தார். அநேகமாக வெட்டுப்பட்டவனின் அம்மாவாக இருக்க வேண்டும். ஆம்புலன்ஸ் விரையவும் இரு சக்கர வாகனங்களும் ஆட்டோக்களும் பின்னாலேயே வேகம் எடுத்தன. மழை பெய்து ஓய்ந்த அமைதி வந்து சேர்ந்திருந்தது.

தேர்தல்கள் என்பது வெறும் வாக்கு எண்ணிக்கையாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அதுவொரு ப்ரஸ்டீஜ். எவ்வளவு வயதானாலும் நாற்காலியை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதும் உடல்நிலை எவ்வளவு மோசமானாலும் அடுத்தவன் தலையெடுத்துவிடக் கூடாது எனக் கங்கணம் கட்டுவதும் அதனால்தான். பதவி இருக்கும் வரைக்கும்தான் பவர். அது இல்லையென்றால் சல்லிப்பயல் கூட மதிப்பதில்லை. தனக்குக் கீழாக இருந்தவன் மாவட்டச் செயலாளர் ஆகும் போது தயக்கமே இல்லாமல் குறுகிக் கும்பிடுவது அரசியல்வாதிகளுக்கு மட்டும்தான் சாத்தியம். தனக்கு மேலாக இருந்தவன் தன்னிடம் பம்முவதைப் பார்ப்பது என்பது அலாதி சுவைமிக்கது. அந்தச் சுவையை ஒரு முறை ருசித்துவிட்டவன் திரும்பத் திரும்ப ருசிக்க விரும்புகிறான். அதனால்தான் கவுன்சிலர் பதவி என்றாலும் கூட கோடிக்கணக்கில் முதலீடு செய்கிறார்கள்.

ஒரு வாக்குக்கு ஆயிரம் ரூபாயைக் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் எவ்வளவு தொகையை திரும்ப எடுப்பார்கள்? அதுவும் கவுன்சிலர் பதவிக்கு. நினைத்துப் பார்க்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது. இந்தப் பணத்துக்காகவும், அல்லக்கையாக ஒட்டிக் கொள்ளவும், தன்னுடைய தலைவன் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காகவும் விடலைகள் கத்தியையும் தடியையும் எடுக்கிறார்கள். இன்றைக்கு அல்லக்கை நாளைக்கு பெருங்கை என்பது அவர்களின் கனவாக இருக்கிறது. இத்தகைய கனவுகளோடு திரியும் ஆயிரக்கணக்கான நகர இளைஞர்களில் யாரோ சிலர் மட்டும் மேலே வருகிறார்கள். மற்றவர்கள் இப்படியே திரிந்து வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறார்கள்.

‘அவம் பொண்டாட்டியைப் பார்த்தியா சார்? இப்போத்தான் கல்யாணம் ஆகியிருக்குமாட்ட இருக்குது’ என்றார் நீலப் பெண்மணி. 

நான் அந்தப் பெண்ணை கவனித்திருக்கவில்லை. ஆனால் ஒன்று- செத்தாலும் இப்படிக் கெத்தாக சாக வேண்டும் என்கிற ஆசையை இத்தகைய வெட்டுக் குத்துக்கள் உருவாக்கிவிடுகின்றனவோ என்று தோன்றுகிறது. எவ்வளவு கூட்டம்? எவ்வளவு கதறல்கள்? இன்னொரு ஆம்புலன்ஸ் சத்தம் கேட்கவும் நீல நிறப் பெண்மணி பரபரப்பானார். சக்கர வண்டியைத் தயார் செய்து கொண்டு வந்து சாலையில் நின்றார். இதுவும் விபத்து கேஸ்தான். ஒரு முதியவர். சாலையைக் கடக்கும் போது வண்டியில் அடிபட்டிருக்கிறார். 108ல் தூக்கிப் போட்டு வந்திருந்தார்கள். கால்கள் மட்டும் வீங்கியிருந்தன. மற்றபடி அடி எதுவும் தெரியவில்லை. அவருக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அவருடைய பை ஒன்றை தலைமாட்டிலேயே வைத்திருந்தார்கள். சக்கர வண்டியை உருட்டும் போது சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடியே உள்ளே சென்றார். தனக்காக யாராவது வந்திருக்கிறார்களா என்று அவரது கண்கள் தேடியிருக்கக் கூடும். ஆனால் யாரும் வந்திருக்கவில்லை.

Aug 24, 2015

தஞ்சாவூர்க்காரர்

எங்கள் ஊரில் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் ஓர் அடையாளம் இருந்தது. வெளியூர்காரர்கள் யாராவது வந்தால் ‘கடைவீடு’ ‘தவைதார் வீடு’ என்று பெயர் சொல்லிக் கேட்பார்கள். பெயருக்கான காரணம் எதுவும் தெரியாது. பெயர்- அவ்வளவுதான். வீடுகளின் எண்ணிக்கை மிகச் சொற்பமாக இருந்த இருபத்தைந்தாண்டுகளுக்கு முந்தைய நிலைமை இது. இப்பொழுது பெரும்பாலான வீடுகளின் அடையாளங்கள் அழிந்து போய்விட்டன. வீடுகளை நான்காகவும் எட்டாகவும் பிரித்து குறுக்குச் சுவர்களை வைத்து வாடகைக்கு விடும் வீடுகளாகவும் முன்புறமாக இரும்பு ஷட்டர்களைப் போட்டு கடைகளாகவும் மாற்றிய பிறகு வீடுகள் வெறும் நம்பர்களாக மாறிவிட்டன.

வீடுகளுக்கு அப்படியென்றால் தனிமனிதர்களுக்கு வேறு மாதிரி. தன்னோடு பணியாற்றியவர்களுக்கு அவர்களது ஊர்ப் பெயரை வைத்து அப்பா பெயர் வைத்திருப்பார். ‘தஞ்சாவூர்க்காரர்’ ‘ஓலப்பாளையத்துக்காரர்’ ‘முருகம்பாளையத்துக்காரர்’ என்று எல்லாருடைய பெயரும் ‘காரரில்’ முடியும். அம்மாவும் அப்பாவும் வேலைக்குச் சென்றதால் பள்ளி இல்லாத நாட்களில் எங்களை அவர்களது அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவார்கள். அம்மா கிராம நிர்வாக அலுவலர். பணிக்காலம் முழுவதும் கிராமங்களிலேயே இருந்தார். அவரோடு சென்றால் யாராவது வாய்க்காலுக்கும் வரப்புகளுக்கும் அழைத்துச் சென்று விளையாட வைப்பார்கள். இத்தகைய இடங்களுக்குத் திருட்டுத்தனமாகச் சென்றால்தான் சுவாரசியம். மேற்பார்வையாளர்கள் இருந்தால் படு மொக்கையாக இருக்கும். ‘அங்கே சுழல் இருக்கும். இங்கே ஆழமாக இருக்கும்...பாம்பு இருக்கும்’ என்று கடிவாளத்தை இழுத்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள். 

அப்பாவின் அலுவலகத்தில் அப்படியில்லை. காலையில் பத்து மணிக்கு சாப்பாட்டு பையை தனது இடத்தில் வைத்து கையெழுத்திட்டால் பதினொன்றேகாலுக்கு டீக்கடைக்கு அழைத்துச் சென்று பால் வாங்கித் தருவார். பஜ்ஜியும் வடையும் சைட் டிஷ். திரும்ப வந்து கண்ணாடியை சரி செய்து கொண்டு தனது வேலையை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாக காகிதமும் பேனாவும் கொடுத்துவிடுவார். எதையாவது கிறுக்கிக் கொண்டிருக்கலாம். அந்தப்பக்கமும் இந்தப்பக்கமுமாக நகர்ந்து கொண்டிருப்பவர்களில் யாராவது வந்து பேச்சுக் கொடுப்பார்கள். பொழுது போய்விடும். எதைக் கிறுக்கி வைத்திருந்தாலும் உச்சுக் கொட்டி பாராட்டுவதற்கு ஒரு மனிதர் இருப்பார். மாலை ஐந்து மணிக்கு வீட்டை நோக்கி வெளியேறும் போது எனக்குத் தலையில் இரண்டு கொம்பு முளைத்திருக்கும்.

அப்படியான அலுவலகத்தில் தஞ்சாவூர்க்காரரை மறக்க முடியாது. அப்பாவுடன் ஈரோடு அலுவலகத்தில் இருந்தார். ஒரு நாள் கையில் இரண்டு ரூபாய் தாள் ஒன்றைக் கொடுத்து ‘இது நல்ல நோட்டா?’ என்றார். கிழியாமல் இருந்தது. . ஆமாம் என்றேன். ஆனால் அது கள்ள நோட்டு. நடுவில் கம்பி இல்லை. கள்ள நோட்டு என்ற சமாச்சாரம் இருப்பது அப்பொழுதுதான் தெரியும். அன்றைய நாளில் பேச வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் ரூபாய் நோட்டு பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தார். ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநரின் கையொப்பம், ரூபாய் தாளில் உள்ள மொழிகள் என்று பணத்தின் ஏகப்பட்ட கதவுகள் திறந்த தினம் அன்று. இன்னொரு சமயம் சில்லரைக் காசுகளைக் கொட்டி எண்ணச் சொல்லியிருந்தார். ஐந்து காசுகளும் பத்துக்காசுகளுமாக குவிந்து கிடந்த அவற்றை எண்ணி முடிப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்து போனது. காசுகளுக்கு denomination போடக் கற்றுக் கொடுத்தார். குறுக்கெழுத்துப் போட்டி, விடுகதைகள் என்று ஒவ்வொரு நாளையும் முழுமையாக அவர் ஆக்கிரமிக்கச் செய்துவிடுவார். இண்டர்நெட்டும் செல்போன் விளையாட்டுகளும் போகோ சேனலும் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் தஞ்சாவூர்க்காரர் போன்றவர்கள் மூளையைக் குறுகுறுக்கச் செய்தார்கள் என்றால் மிகையில்லை. 

தஞ்சாவூர்க்காரர் இப்பொழுது உயிரோடில்லை. சமீபத்தில் இறந்து போனார்.

என்னுடைய பொறியியல் படிப்பின் கலந்தாய்வுக்கு அப்பாவும் நானும் அவரும்தான் சென்றிருந்தோம். சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் கலந்தாய்வு. அதிகாலையிலேயே சென்னையில் இருந்த அவரது உறவினர் வீட்டின் கதவைத் தட்டினோம். எங்களுக்கு அப்பொழுது சென்னையில் தெரிந்தவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. அதுவுமில்லாமல் கவுன்சிலிங், ரயில் பயணம் என்பதெல்லாம் கூட அதிசயமான விவகாரங்கள். அப்பாவுக்கு ஆஸ்துமா தொந்தரவும் உண்டு. தஞ்சாவூர்க்காரர் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு எங்களுடன் வந்திருந்தார். சென்னையில் இருந்த அவரது உறவுக்காரர் வீட்டில் இரண்டு மூன்று பேர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களிடமெல்லாம் முகம் பார்த்துக் கூட பேச முடியாத கூச்சம் எனக்கு. தலையைக் குனிந்தபடியே இருந்தேன். கொத்துக்கறியும் இட்லியும் சமைத்திருந்தார்கள். வாழ்நாளில் முதன் முதலாக உண்ட கொத்துக் கறி என்பதால் அதன் சுவை இன்னமும் அடிநாக்கில் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது போன்ற பிரமை இருக்கிறது. 

அடுத்தவர்களின் முகம் பார்த்து பேசுவதுதான் பிரச்சினையே தவிர மற்ற தில்லாலங்கடி வேலைகளைச் செய்பவனாகத்தான் இருந்தேன். கலந்தாய்வில் விரும்பிய கல்லூரி, படிப்பு கிடைத்திருந்தது. ஊருக்கு கிளம்பியிருந்தோம். தொடரூர்தி நிலையத்தில் காத்திருந்த போது ஈரோட்டு வண்டி வருவதற்கு இன்னமும் நேரம் இருந்தது. மனதுக்குள் இனம் புரியாத சந்தோஷம். அதே சந்தோஷத்தில் ரயில்வே ஸ்டேஷனின் ஓரத்தில் இருந்த புத்தகக் கடையில் வழுவழுப்பான வண்ண அட்டையில் நடிகைகள் மார்பகப் பிளவு தெரிய இருந்த புத்தகங்களில் இரண்டை உருவி சட்டைக்குள் திணித்துக் கொண்டேன். சற்று திகிலாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் செளகரியத்திற்காக ராணியோ என்னவோ- நீண்ட வடிவிலான புத்தகம் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டேன். தொடரூர்தியில் எனக்கு மேல் பெர்த். அப்பாவுக்கும் தஞ்சாவூர்காரருக்கும் கீழ் பெர்த்.

நீண்ட வடிவிலான புத்தகத்தைப் படிப்பது போன்ற பாவ்லாவில் தில்லாலங்கடி புத்தகத்தை அதற்குள் வைத்திருந்தேன். ரயிலோடு சேர்ந்து நடிகைகளும் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எவனோ ஒரு மண்டையன் விளக்கை அணைக்கச் சொன்னான். விடிந்தால் ஊர் வந்துவிடும். அதற்குள் முடித்தாக வேண்டும். எல்லோரும் தூங்கிவிட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு கழிவறைக்குள் சென்று படித்து முடித்து தூக்கி வீசிய போது அசகாய சூரனாகியிருந்தேன். விடியும் போது ஈரோட்டை நெருங்கியிருந்தோம். தஞ்சாவூர்க்காரர் சிகரெட் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு படியில் நின்றார். கல்லூரி, படிப்பு என எல்லாவற்றையும் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தவர் திடீரென்று ‘நைட் படிச்ச புக் நல்லா இருந்துச்சா?’ என்றார். தொண்டைக்குள் என்னவோ வந்து அடைத்துக் கொண்டது.

‘தப்பில்ல’ என்று சிரித்தவர் ‘மத்ததுல கோட்டை விட்டுடாத’ என்றார். 

இவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது என்று படுகுழப்பமாக இருந்தது. ஒருவேளை அப்பாவுக்கும் தெரிந்திருக்குமோ என்று தயக்கமாகவும் இருந்தது. தஞ்சாவூர்க்காரர் வெகு இயல்பாக இருந்தது போலத்தான் தோன்றியது. ஆனால் அவரது முகத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது என்றே தெரியவில்லை. அதன் பிறகு அவரைப் பார்த்து பேசுவதற்கு சங்கடமாகவே இருந்தது. அவரைத் திரும்பவும் பார்த்ததாக ஞாபகமும் இல்லை. 

அப்பாவுக்கு அந்தக் காலத்திலேயே சொட்டை விழுந்திருந்தது. என்னைப் போலவே. தன்னுடைய முப்பதுகளிலேயே முடியை இழந்திருந்தார். ‘தஞ்சாவூர்காரர்..தஞ்சாவூர்காரர்ன்னே சொல்லிட்டு இருங்க...அவனவனுக்கு அம்மாவும் அப்பாவும் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு பேர் வெச்சிருப்பாங்க...பேர் சொல்லிக் கூப்பிடலைன்னா சொட்டைத் தலைன்னு நான் கூப்பிடுவேன்’என்றார். அப்பாவும் மாற்றிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவரும் அப்பாவை சொட்டைத்தலை என்று அழைத்ததாக ஞாபகம் இல்லை. 

சென்ற வாரத்தில் ஒரு திருமண நிகழ்வின் போது தஞ்சாவூர்காரர் இறந்து போன விஷயம் தெரிந்தது. அப்பாவிடம் யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். சொல்லிவிட்டு ‘இன்னமும் நான் தஞ்சாவூர்காரர்ன்னுதான் சொல்லுறேன்’ என்றார். அவரை யாரும் சொட்டைத் தலை என்று சொல்வதில்லை. ஆனால் திருமணத்தில் ஒரு சிறுவன் மகியிடம் ‘வேஷ்டி கட்டிட்டு இருக்கிற சொட்டை அங்கிள்தானே உங்கப்பா’ என்று  கேட்டானாம். 

இதுவரைக்கும் முப்பது தடவையாவது மகி என்னிடம் சொல்லிக் காட்டிவிட்டான்.

Aug 18, 2015

கொலை

ஒரு கொலை நடக்கும். அந்தக் கொலையை யார் செய்திருப்பார்கள் என்று கண்டுபிடிப்பதற்காக யாராவது கிளம்புவார்கள். எவ்வளவு கதாபாத்திரங்கள் உள்ளே வர முடியுமோ அவ்வளவு கதாபாத்திரங்கள் உள்ளே வந்து போவார்கள். ‘இவனா இருக்குமா?’ ‘அவளா இருக்குமா?’ என்று ஒவ்வொருவரையும் சந்தேகப்படுவோம். கடைசியில் சம்பந்தமேயில்லாத ஒரு ஆள்தான் அந்தக் காரியத்தைச் செய்திருப்பான் என்று கதை முடியும். 

இதுவரை வெளியான பெரும்பாலான க்ரைம் நாவல்கள் அல்லது திரைக்கதைகள் இப்படித்தான் அமைந்திருக்கின்றன. இதை எவ்வளவு சுவாரஸியமாகக் காட்டுகிறார்கள் என்பதில்தான் அந்தக் குறிப்பிட்ட படைப்பு வெற்றியடைகிறது. சொதப்பும் போது பார்வையாளர்கள் தூக்கி வீசிவிடுகிறார்கள். 2014 ஆம் ஆண்டு வெளியான மார்ஷ்லேண்ட்(Marshland) முதல் ரகம். வெற்றியடைந்த படம். அதனால் சுவாரஸியமான படம் என்று தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.



1980 ஆம் ஆண்டுகளில் ஸ்பெயினில் இரட்டைக் கொலை நடக்கிறது. கொல்லப்பட்டவர்கள் இள வயது சகோதரிகள். மிகக் குரூரமாக சித்ரவதை செய்யப்பட்டும் பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு உட்படுத்தப்பட்டும் பிணமாக நீர் நிலைகளில் வீசப்பட்டுக் கிடக்கிறார்கள். கொலையின் மூலகர்த்தாக்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக காவல்துறையிலிருந்து இருவர் களமிறங்குகிறார்கள். துப்பறிதல் ஆரம்பமாகிறது. படம் நெடுகவும் ஒவ்வொரு ஆளாக விசாரணை வட்டத்துக்குள் கொண்டு வருகிறார்கள். 

கதையின் பின்னணனியில் 1980களில் ஸ்பெயினில் மலிந்து கிடந்த ஊழல்கள், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் போன்றவற்றை இழையோடச் செய்திருக்கிறார்கள். அது தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய வரலாறுதான். 1939ல் தொடங்கி 1975 வரை முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் ஸ்பெயினை ஒரே சர்வாதிகாரிதான் ஆட்சி செய்தார் என்பது நம்மில் பெரும்பாலானோருக்குத் தெரியாத விஷயம். அந்த சர்வாதிகாரியின் பெயர் ஃப்ராங்கோ. ராணுவத்தில் பணியாற்றியவர். அடிப்படைவாதி என்பதால் ஆரம்பத்தில் ஹிட்லரின் ஜெர்மனியாலும் முசோலினியின் இத்தாலியாலும் ஆதரிக்கப்பட்டவர். உள்நாட்டில் பெரும் கலவரம் தொடங்கியது. கம்யூனிஸ்ட்கள் உள்ளிட்டவர்கள் ஃப்ராங்கோவுக்கு எதிராக போராடினார்கள். கடைசியில் ஃப்ராங்கோதான் வென்றார். அதன் பிறகு அவர் இறக்கும் வரை யாராலும் அசைக்கவே முடியவில்லை. 

ஃப்ராங்கோவை அசைக்க முடியாததற்கு ஒரு முக்கியமான காரணமிருக்கிறது. ஐரோப்பாவில் கம்யூனிஸ்ட்களை எதிர்த்த மிக முக்கியமான தலைவராக ஃப்ராங்கோ இருந்தார். முதலாளித்துவ அமெரிக்காவுக்கும் கம்யூனிஸ ரஷ்யாவுக்கும் பனிப்போர் நடந்து வந்த காலம் அது. ‘எதிரிக்கு எதிரி நண்பன்’ என்கிற தத்துவத்தின்படி அமெரிக்கா ஃப்ராங்கோவை ஆதரிக்கத் தொடங்கியது. அமெரிக்காவின் செல்லப்பிள்ளையை யாரால் சீண்ட முடியும்? அதனால் ஃப்ராங்கோ ராஜாவாகவே வலம் வந்தார். அவரது ஆட்சிக்காலத்தில் இரண்டிலிருந்து நான்கு லட்சம் மக்களாவது கொல்லப்பட்டிருக்கக் கூடும் என்கிறார்கள். மிக மோசமான சர்வாதிகாரிதான் என்றாலும் அமெரிக்கா பின்னணியில் இருந்ததாலோ என்னவோ அவரைப் பற்றிய எதிர்மறையான செய்திகள் உலக ஊடகத்தில் வெளிச்சமாக்கப்படவேயில்லை.

1975ல் ஃப்ராங்கோ இறந்த பிறகும் கூட ஸ்பெயினில் தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் மிகக் குறைவாக இருந்தது. 1980 ஆம் ஆண்டு மக்களாட்சி வ்வேலை கிடைப்பதில் சிரமங்கள் இருந்தன. நல்ல வேலை, நல்ல சம்பளம் உள்ளிட்டவற்றைத் தேடும் பெண்களை கொலைகாரன் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான் என்பதுதான் மார்ஷ்லேண்ட் படத்தின் பின்னணி. வெறும் கிரைம் த்ரில்லராகவே இந்தப் படத்தை ரசிக்க முடியும் என்றாலும் இந்த வரலாற்று பின்னணியைத் தெரிந்து கொண்டு பார்க்கும் போது வசனங்கள் மற்றும் கதை நகர்வின் வேறு பரிமாணங்கள் நமக்கு புரியும்.

உதாரணமாக இரண்டு விசாரணை அதிகாரிகளில் ஒருவர் தான் சந்தேகிக்கப்படும் நபரை அடிப்பார். அதைத் தடுக்கும் இன்னொரு விசாரணை அதிகாரி ‘முன்ன மாதிரி இல்லை’ என்பார். அவர் முன்பு மாதிரி என்று குறிப்பிடுவது ஃப்ராங்கோவின் சர்வாதிகார ஆட்சிக்காலத்தை. அந்தக் காலமாக இருந்தால் எப்படி வேண்டுமானாலும் அடித்து உதைக்கலாம் என்ற அர்த்தத்தில்- இப்படி படம் முழுக்கவும் நிறையக் காட்சிகளையும் வசனங்களையும் சுட்டிக் காட்ட முடியும். 

இறந்து போன பெண்களின் பெற்றோர்கள், அவர்களுடைய காதலன், அவனுடைய இன்னொரு காதலி, வீட்டை வாடகைக்கு விடப்படும் பெண், இந்தச் செய்திகளைச் சேகரிக்க முயலும் பத்திரிக்கையாளர் என்று நிறைய பாத்திரங்கள் இருந்தாலும் த்ரில்லர் கதைகளில் காணப்படும் அதீதமான பில்ட் அப்புகள் இல்லை என்பதே இந்தப் படத்தின் மிக முக்கியமான பலம். கதை சொல்லும் நேர்த்தி, நடிகர்களின் அலட்டல் இல்லாத நடிப்பு உள்ளிட்டவை ஸ்பெயினின் முக்கியமான திரைப்படங்கள் வரிசயில் மார்ஷ்லேண்டைச் சேர்த்துவிடும் என நம்பலாம். அலட்டல் இல்லாத நடிப்பு என்று குறிப்பிடுவது துப்பறியும் அதிகாரிகளின் நடிப்பை. நாயக பிம்பம் எதுவுமில்லாத மிகையற்ற நடிப்பு. படம் முழுக்கவும் அவர்களின் முகம் வந்து கொண்டேயிருந்தாலும் சலிப்புத் தட்டுவதில்லை. விசாரணை அதிகாரிகளில் மூத்தவர் ப்ராங்கோவின் ஆட்சிக்காலத்தில் ரகசிய போலீஸாக இருந்தவர். ஒரு காலத்தில் சித்ரவதைகளைச் செய்தவர். விசாரணை நடத்தும் போது கை நீட்டத் தயங்காதவர். முரட்டு ஆள். இன்னொரு அதிகாரி இளைஞர். ஸ்பெயினில் துளிர்விட்டிருக்கும் ஜனநாயகத்தின் ஆதரவாளர். இவர்கள் இரண்டு பேருக்குமான முரண்களை எந்தத் துருத்தலும் இல்லாமல் கதையோடு இணைத்திருக்கிறார்கள். 

படத்தின் கதை, வசனம் என்பதெல்லாம் ஒரு பக்கம் என்றால் படத்தின் ஒளிப்பதிவும் இசையும் பிரமாதப்படுத்தியிருக்கின்றன. அதிலும் ஒளிப்பதிவு அற்புதம். மங்கிய வெளிச்சம், ஏரியல் ஷாட் என்று சொல்லப்படுகிற உயரத்திலிருந்து காட்டப்படும் காட்சிகள் என்பன இந்தப்படத்தை மிகச் சிறந்த படைப்பாக மாற்றிவிடுகின்றன. இரைச்சல் இல்லாத இசையைக் கோர்த்து காட்சிகளை இன்னமும் வலுவாக்கியிருக்கிறார்கள். 

மார்ஷ்லேண்ட் படத்தை க்ரைம் த்ரில்லர் வரிசை உலகப் படங்களின் பட்டியலில் தாராளமாகச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். த்ரில்லர் கதைகளில் ஆர்வமிருப்பவர்கள் நிச்சயமாக பார்க்க வேண்டிய படம். சினிமாவைக் கற்றுக் கொள்ள விரும்புவர்கள் தவிர்க்கக் கூடாத படம்.

Aug 15, 2015

நன்கொடையாளர்களுக்கு ஒரு கோரிக்கை


நிசப்தம் அறக்கட்டளைக்கு 80G (நன்கொடையாளர்களுக்கு வருமான வரிவிலக்கு) வழங்குவதற்காக வரும் ஆகஸ்ட் 17 ஆம் தேதி(திங்கட்கிழமை) பெங்களூரில் வருமான வரித்துறையின் விசாரணை நடைபெறவிருக்கிறது. 

நன்கொடையாளர்களின் பெயர், PAN எண் மற்றும் முகவரி கேட்டிருக்கிறார்கள். சிலருடைய விவரங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் குறைந்தபட்சம் இருபத்தைந்து பேர்களுடைய விவரங்களாவது வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்த நன்கொடையாளர்களுக்கு மின்னஞ்சல்களை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன். நன்கொடையாளர்களில் யாருக்கேனும் இந்தத் தகவலை வாசிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால் விவரங்களை அனுப்பி உதவவும். 

நன்றி.

vaamanikandan@gmail.com

Aug 14, 2015

உணவு

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியாவில் வீணடிக்கப்படும் உணவின் மதிப்பு எவ்வளவு இருக்கும்? நாற்பத்து நான்காயிரம் கோடி ரூபாய் என்று ஒரு புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது. நம் தட்டுகு வந்த பிறகு உண்ணாமல் கொட்டும் உணவாக இருக்கலாம் அல்லது ஐம்பது பேருக்கு செய்ய வேண்டிய இடத்தில் எழுபது பேருக்கு செய்து எடுத்துக் குப்பையில் கொட்டும் உணவாக இருக்கலாம். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாயை உணவாக மாற்றி சாக்கடையில் கலக்கச் செய்கிறோம் என்பது மட்டும் உண்மை. அதே நேரத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் உலகம் முழுக்கவும் குறைந்தபட்சம் இருபதாயிரம் குழந்தைகள் பசியால் இறப்பதாக- ஒவ்வொரு நாளும் என்பதற்கு அழுத்தம் கொடுக்கவும்- ஐநாவின் உணவு அமைப்பு தெரிவிக்கிறது.

நம் ஊர்களின் திருமணங்களிலும் ரெஸ்டாரண்ட்களிலும் உணவு உண்ட பிறகு சர்வசாதாரணமாக தூக்கி வீசப்படும் இலைகளைப் பார்த்தால் ரத்தக் கண்ணீர் வந்துவிடும். இலை முழுக்கவும் உணவு இருக்கும். அப்படியே சுருட்டி வீசுவார்கள். வீடுகள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள், அலுவலகங்கள் என எல்லா இடங்களிலும் உணவு வீணடிக்கப்படுகிறது. துளி உணவுதானே என்று நாம் பெரும்பாலும் பொருட்படுத்துவதில்லை. ‘கொஞ்சம் வேஸ்ட் ஆகிடுச்சு’ என்பதோடு முடித்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் ஒரேயொரு இட்லி கூடக் கிடைக்காதவர்கள் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் இருக்கிறார்கள்.

இப்பொழுது அத்தனை நிகழ்ச்சிகளிலும் ஃபபே வந்துவிட்டது. திருமணம், பிறந்தநாள், காதுகுத்து, பூப்பு நன்னீராட்டு விழா என்று எதுவாக இருந்தாலும் ஃபபேவுக்கு ஏற்பாடு செய்துவிடுகிறார்கள். உண்கிறோமோ இல்லையோ- இலை நிறைய வாங்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற மனநிலையோடுதான் தட்டைக் கையிலேயே ஏந்துகிறார்கள். உணவு வகைகளின் எண்ணிக்கை நம் கெளரவத்தின் அடையாளமாகப் போய்விட்டது. ஒரு மனிதன் திருப்தியாகச் சாப்பிட நான்கைந்து வகைகள் போதுமானது. ஆனால் ஒரு விருந்தில் முப்பது வகை பதார்த்தங்களை இலையில் நிரப்ப வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டுகிறார்கள். அதைச் சாதித்தும் காட்டுகிறார்கள். அனைத்தையும் நிரப்பி வைத்து கால்வாசியை வயிற்றுக்குள்ளும் முக்கால்வாசியை குப்பையிலும் கொட்டுகிறோம். ஐந்து வயதுக் குழந்தையின் தட்டத்தில் நான், பட்டர், தோசை, இட்லி என்று நிரப்புகிறார்கள். ‘எனக்கு வேண்டாம்’ என்று அந்தக் குழந்தை எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஐஸ்க்ரீமை நோக்கி ஓடுகிறது. 

உணவை இப்படிக் கொட்டி வீணடிக்கும் இந்த நாட்டில்தான் ஒரு வேளை சோற்றுக்காக வயிறைத் தடவிக் கொண்டிருக்கும் லட்சக்கணக்கான குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. ஆயிரமாயிரம் குழந்தைகள் அடுத்தவர்களின் இலைகளை நோக்கியபடி காத்திருக்கிறார்கள். உணவை வீணாக்குவது போன்ற பாவச்செயல் எதுவுமில்லை. ஆனால் அதை சர்வசாதாரணமாகச் செய்து வருகிறோம் என்பதுதான் வேதனையான உண்மை.

பெரும்பாலான மனிதர்கள் எதில் எல்லாம் தவறு இழைக்கிறார்களோ அந்தத் தவறை தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு நிவர்த்தி செய்ய சில மனிதர்கள் உதயமாகிறார்கள். பெரும்பான்மை மனிதர்களைத் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறார்கள். அவர்கள்தான் இந்த உலகின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்கள். பத்மநாபனும் அவரது நண்பர்களும் அப்படியான மனிதர்கள்.

பத்மநாபன் கோவை அரசினர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் பொறியியல் படித்தவர். இறுதியாண்டில் சக நண்பர்கள் கேம்பஸ் இண்டர்வியூவுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த போது பத்மநாபன் அரசுப்பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு தனிப்பயிற்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தாராம். இந்த ஒரு நிகழ்ச்சி போதும். பத்மநாபனின் நோக்கம் என்ன என்பதைச் சொல்வதற்கு. எந்த நிறுவனத்திலும் வேலைக்குச் செல்வதில்லை. முழு நேரமும் இந்த வேலைதான்.


பத்மநாபன், தினேஷ், ஹரி பிரகாஷ் என்கிற மூன்று நண்பர்கள் இணைந்து SPICE என்ற தன்னார்வ அமைப்பை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். கோவை நகரில் வீணடிக்கப்படும் உணவுகளை- திருமண மண்டபங்கள், உணவுவிடுதிகள் உள்ளிட்ட இடங்களிலிருந்து சேகரித்து தரம் பிரித்து தேவைப்படும் ஆதரவற்றோர் விடுதிகளுக்கும் குடிசைப்பகுதி மக்களுக்கும் வழங்குகிறார்கள். பொறியியல் முடித்துவிட்டு- அதுவும் ஜி.சி.டி மாதிரியான நல்ல கல்லூரியில் முடித்துவிட்டு சமூக சேவை செய்யப் போகிறேன் என்று மண்டபங்கள் ஹோட்டல்கள் என அலைந்து திரிந்து உணவுப் பாத்திரத்தை பைக்கில் வைத்துத் தூக்கியபடி அலையும் மனிதர்கள் இவர்கள். ஒருவகையில் தெய்வங்கள்.

அடுத்தவர்களின் சாப்பாட்டுக்கு வழி செய்துவிட்டார்கள். தங்கள் பிழைப்பு ஓட வேண்டுமல்லா? அதற்கு ஒரு நிறுவனம் நடத்துகிறார்கள். ஒரு குட்டி நிறுவனம். இந்த மாதிரியான சமூக சேவைகளுக்குத் தேவையான மொபைல் ஆப்களை அவர்களே தயாரிக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. ‘உங்களையெல்லாம் பார்த்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இதே வேலையை பெங்களூரில் ஆரம்பிக்கலாம்...சிறிய அளவில் தொடங்க உதவ முடியுமா?’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அவர்களின் அளவுக்கு அர்பணிப்போடு செய்ய முடிவதெல்லாம் சாத்தியமில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. 

பள்ளிகள், கல்லூரிகளில் மாணவர்களிடையே உணவை மிச்சமாக்குவது குறித்துப் பேசுகிறார்கள். கோவையில் எங்கு எவ்வளவு உணவு வீணடிக்கப்படுகிறது என்று கணக்கெடுக்கிறார்கள். உணவு மிச்சமிருக்கிறது என்று தெரிந்தவுடன் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்புகிறார்கள். இதுவரைக்கும் பைக்தான். மிகச் சமீபத்தில் ரோட்டரி சங்கம் ஒரு ஆம்னி வண்டியை வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. உணவைத் தரம் பிரித்து யாரோ இலவசமாகக் கொடுத்திருக்கும் இடத்தில் குளிர்பதனப் பெட்டியில் வைத்து கெட்டுப் போகாமல் பாதுகாத்து தேவைப்படுபவர்களுக்குக் கொடுக்கிறார்கள். 

எவ்வளவு அலைச்சல் இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்த்தாலே தலை சுற்றுகிறது. 


சற்று தாமதமாகச் சென்றாலும் கூட  ‘பாத்திரக்காரர்கள் அவசரப்படுத்தினார்கள்..அதனால் கொட்டிவிட்டு கழுவிக் கொடுத்துவிட்டோம்’ என்பார்களாம். அதற்காக தலை தெறிக்க ஓடுகிறார்கள். பத்மநாபனிடம் விரிவாகப் பேச வேண்டும் என்னும் விருப்பம் இருக்கிறது. அவரது நோக்கம், எதிர்கால லட்சியம், அதை எப்படி அடையப் போகிறார், இந்தச் செயல்பாடுகளை குடும்பத்தினர் எப்படி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்பது பற்றியெல்லாம் விவாதிக்க வேண்டும். இவர்களைப் போன்ற லட்சிய மனிதர்கள்தான் எதிர்கால இந்தியாவின் தூண்கள். சத்தமில்லாமல் காரியம் சாதிக்கும் இவர்களைத்தான் இந்த தேசத்தின் சுதந்திர தினத்தில் கெளரவிக்க வேண்டும். அதைச் செய்வோம்!

திரும்பும் கடிதங்கள்

அமெரிக்க வாழ் நண்பரொருவர் ஒரு படத்தை பரிந்துரைத்திருந்தார். அவர் மரண தண்டனைக்கு ஆதரவானவர். ஒரு குற்றத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவனின் மனநிலையிலிருந்து அந்தப் பிரச்சினையை அணுகினால் மரண தண்டனை சரியானதுதான் என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிடலாம் என்று சொல்லியிருந்தார்.  

கதையின் நாயகி செவிலியராக இருக்கிறாள். அறுவை சிகிச்சை செய்யும் செவிலியராக வேண்டும் என்பதுதான் அவளது லட்சியம். அதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கிறாள். கிட்டத்தட்ட பணிமாற்றம் உறுதியாகிவிட்டது. அதே சமயத்தில் ஒரு வீடு வாங்கவும் விரும்புகிறாள். அதற்காக ஒரு தரகரை அணுகுகிறாள். அவளுக்கு பிடித்தமான வீடும் அமைந்துவிடுகிறது. புது வீடு; புது வேலை- மிக சந்தோஷமாக இருக்கிறாள். நாயகியுடன் அவளுடைய அப்பாவும் அவர் வளர்க்கும் ஒரு செல்ல நாயும் இருக்கிறார்கள். நாயகிக்கும் நாய்க்கும் ஏழாம் பொருத்தம். அவளுக்கு அப்பாவைப் பிடிக்கிறது. ஆனால் நாயைப் பிடிப்பதில்லை. நாய் பிடிக்கவில்லை என்பதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையா? வாழ்க்கை வெகு அமைதியாகத்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. 

இந்தச் சமயத்தில் அவளுடைய தோழி கெவின் என்னும் மனிதரைப் பற்றிச் சொல்கிறாள். கெவினுடன் பழகிப் பார்க்கச் சொல்லி பரிந்துரைக்கிறாள். ஒருவேளை பிடித்திருந்தாள் நாயகி தனிமையிலேயே இருக்க வேண்டியதில்லை என்பது தோழியின் பரிந்துரைக்கான காரணம். காதலில் விழக் கூடும் அல்லவா? அதற்கு நாயகியும் சம்மதிக்கிறாள். கெவினைச் சந்திக்க ஒத்துக்கொண்ட நாளன்று நாயகியின் வீட்டுக்கு யாரோ ஒருவன் வருகிறான். வந்திருப்பவன் கெவினாக இருக்கக் கூடும் என்று நாயகி நம்புகிறாள். அவனை உள்ளே வரச் சொல்கிறாள். காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு அவள் உள்ளே சென்றவுடன் வந்தவன் அத்து மீறுகிறான். தனது அனைத்து பலத்தையும் முயன்று பார்க்கிறாள். ஆனால் அவனுக்கு முன்னால் அவளது பலம் வேலைக்கு ஆவதில்லை. அவளுடன் முரட்டுத் தனமாக மோதி அவளைச் சூறையாடுகிறான். காரியம் முடிந்தவுடன் அவன் தப்பி ஓடுகிறான்.

இந்தச் சமயத்தில் கெவின் நாயகியைத் தேடி வருகிறான். அப்படியென்றால் முன்பு வந்திருந்தவன் கெவின் இல்லையா? ஆமாம். அவன் கெவின் இல்லை. கெவின் காவல்துறைக்கு தகவல் தெரிவிக்கிறாள். ‘அவனை இதுக்கு முன்னாடி பார்த்திருக்கீங்களா?’ என்று விசாரணையின் போது கேட்கிறார்கள். அவனை நாயகி முன்பு எப்பொழுதோ பார்த்திருக்கிறாள். அதை காவலர்களிடம் தெரிவிக்கிறாள். மருத்துவமனையில் அவள் சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது அந்தக் காமுகனைக் கைது செய்து சிறையில் அடைக்கிறார்கள். நாயகியின் முகம் கைககள் என சகல இடங்களிலும் காயம்பட்டு ரத்தம் கட்டிப் போயிருக்கிறது. சிகிச்சை முடிந்தவுடன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப முயற்சிக்கிறாள். ஆனால் அதுவொன்றும் அவ்வளவு எளிதானதாக இருப்பதில்லை. அவளைச் சுற்றிய விஷயங்கள் மட்டும் மாறியிருக்கவில்லை. அவளே நிறைய மாறியிருக்கிறாள். மனநிலை மட்டுமில்லாது உடல்நிலையும் கூட மாறியிருக்கிறது. அவளது வலது கையில் நடுக்கம் உண்டாகியிருப்பதை கவனிக்கிறாள். அது அவளது கனவில் விழுந்த பேரிடி. இந்த நடுங்கும் கையை வைத்துக் கொண்டு அறுவை சிகிச்சைகளை மேற்கொள்ள முடியாது என உடைந்து போகிறாள்.

அந்தச் சம்பவம் நாயகியை சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதிலிருந்து மீண்டாக வேண்டும். தந்தையின் நாயுடன் இணக்கமாக பழகுகிறாள். இதை ஒரு குறியீடாக புரிந்து கொள்ளலாம். ஏனெனில் அதே சமயத்தில் தன்னைச் சூறையாடியவனுக்கு கடிதம் ஒன்றை எழுதி அனுப்புகிறாள். அந்தக் கடிதத்தை தபால் பெட்டியில் போடுவதற்கு முன்பாக மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறாள். கிட்டத்தட்ட தன்னைக் கடிக்க வந்த நாயுடன் இணக்கம் ஆவதைப் போலத்தான். ஆனால் இவள் அனுப்பும் கடிதங்கள் அத்தனையும் இவளுக்கே திரும்பி வருகின்றன. Return to Sender. படத்தின் பெயரும் அதுதான். 


2015 ஆம் ஆண்டில் வெளியான படம்.

இப்படித் திரும்ப வரும் கடிதங்களை சலிக்காமல் உறை மாற்றி மீண்டும் அனுப்புகிறாள். இப்படியான கடிதக் குவியல்களுக்கு மத்தியில் ‘you won' என்ற பதில் வந்து சேர்கிறது. அது அவன் அனுப்பிய பதில். பிறகு இருவரும் சிறைச்சாலையில் சந்தித்துப் பேசுகிறார்கள். இப்படியான சந்திப்புகளும் கடிதப் பரிமாற்றங்களும் இருவரையும் நெருங்கச் செய்கின்றன. சிறையிலிருந்து வெளியே வந்தவுடன் நாயகியின் வீட்டுக்கு வருகிறான். அவள் நன்றாகத்தான் பேசுகிறாள். ஆனால் வீட்டிற்குள் அனுமதிப்பதில்லை. அவளது வீட்டு முன்புறத்தில் இருக்கும் சில வேலைகளைச் செய்து கொடுக்கிறான். இந்த விவகாரம் நாயகியின் தந்தைக்குத் தெரிய வருகிறது. இருவருக்குமிடையில் செமத்தியான சண்டை. ‘அவனைப் போய் நீ...’ என்று இழுக்கிறார். ஆனால் நட்பு நின்ற பாடில்லை. தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. 

இதுவரையிலும் சொன்ன கதைக்கும் முதல் பத்திக்கும் சம்பந்தமேயிருக்காது. ‘எவன் கெடுத்தானோ அவனையே கட்டிக்கோ’ என்று தீர்ப்பெழுதும் ஆலமர பஞ்சாயத்து மாதிரிதானே கதை போய்க் கொண்டிருக்கிறது? ஆனால் அப்படியில்லை. அவனது பலாத்காரத்தால் அவள் பாதிக்கப்பட்டதை மெல்ல மெல்ல காட்சிப்படுத்தி பிறகு அவள் இயல்பு நிலைக்கு மாறுவதாகக் காட்டுகிறார்கள். அவள் உண்மையில் இயல்பு நிலைக்கு மாறுவதேயில்லை. அதைப் படத்தைப் பார்க்கும் போது புரிந்து கொள்ள முடியும். க்ளைமேக்ஸைச் சொல்லிவிட்டால் படத்தின் சுவாரசியம் குறைந்துவிடும் என்பதால் அதைச் சொல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால் அதைச் சொல்லாமல் இந்தப் படம் குறித்தான அறிமுகத்தை எப்படி முடிக்க முடியும் என்று தெரியவில்லை.

இதை வெறும் திரைப்படமாகப் பார்த்தால் அவ்வளவு சுவாரஸியமான படம் என்று சொல்ல முடியாது. அவன் நாயகிக்கு கடிதம் எழுதிய பிறகு இருவரும் சிறைச்சாலையில் சந்தித்துப் பேசிக் கொள்ளும் காட்சிகள் சற்று இழுவையாகத்தான் தெரிகின்றன. ஆனால் படத்தை மனோவியல் ரீதியில் பார்க்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. நாயகியின் இடத்தில் நாம் இருந்தால் என்ன முடிவை எடுத்திருப்போம் என்கிற ரீதியிலான யோசனையுடன் பார்க்கும் போது வேறு புரிதல்கள் உருவாகின்றன.

படத்தைப் பற்றிய மேலதிக விவரங்கள் தெரியாமல் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும். ‘இதுதான் நடக்கப் போகிறது’ என்று தெரிந்துவிட்டுப் பார்த்தால் மொன்னையாகத் தெரியும். முதலில் படத்தைப் பார்த்துவிடுங்கள். பிறகு பேசிக் கொள்ளலாம். 

வன்புணர்ச்சிக் காட்சியிலும் கூட ஆடை விலகாமல் கண்ணியமாக படமாக்கியிருக்கிறார்கள். எல்லாவிதத்திலும் நல்ல படம்தான். ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்- இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் போது குற்றச் செயல்களினால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் எவ்வளவு சிரமப்படுவார்கள் என்பதன் ஒரு பரிமாணத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்றாலும் கூட மரண தண்டனை சரியானது என்கிற இடத்துக்கெல்லாம் வர முடியாது. உயிரை எடுப்பதைவிட்டுவிட்டு எவ்வளவு பெரிய தண்டனையை வேண்டுமானாலும் அளிக்கலாம். இந்தப் படத்தில் நாயகியை வன்புணர்ந்தவனுக்கு அவள் அளிக்கும் தண்டனையைப் போலவே.

Aug 13, 2015

அற்புதம்

சார்லஸ் என்றவொரு மனிதர் இருக்கிறார். எந்த நாட்டில் வசிக்கிறார் என்று சொல்லத் தேவையில்லை என நினைக்கிறேன். இன்று காலையில் ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். ‘அறுபதாயிரம் அனுப்பியிருக்கிறேன்’. அவ்வளவுதான் மின்னஞ்சல். இது முதன்முறை இல்லை. ஒரு முறை நாற்பதாயிரம் ரூபாய் அனுப்பியிருந்தார். அடுத்ததாக எழுபதாயிரம். அதன் பிறகு ஒரு லட்சம். இப்பொழுது இந்தத் தொகை. ஒன்றிரண்டு தொகைகளை நான் மறந்தாலும் மறந்திருக்கக் கூடும். என்னுடைய நினைவிலிருக்கும் தொகை மட்டுமே கூட மூன்று லட்சத்தைத் தொடுகிறது. எட்டு மாதத்துக்குள் மூன்று லட்சம் ரூபாய்.

ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 

எவ்வளவுதான் சம்பாதிக்கட்டும்- கொடுப்பதற்கு மனம் வேண்டும் அல்லவா? சட்டைப் பையிலிருந்து நூறு ரூபாயை எடுப்பதற்குள் எவ்வளவு யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. நூறு ரூபாய் வேண்டாம். பெட்ரோல் பங்க்கில் காற்றடிக்கும் பையனுக்கு பெங்களூரில் டிப்ஸ் கொடுப்பார்கள். இரண்டு ரூபாய்தான் கொடுப்பேன். சட்டைப்பையில் இரண்டு ரூபாய் இல்லாமல் ஐந்து ரூபாயாக இருந்தால் கொடுக்கமாட்டேன். முகத்தைக் கூட பார்க்காமல் வண்டியைக் கிளப்பிவிட்டு வந்துவிடுவேன். அப்பேர்ப்பட்ட எனக்கு இதெல்லாம் நெகிழ்ச்சியாகத்தானே இருக்கும்? இதுவரை நேரில் பார்த்ததில்லை; ஃபோனில் பேசியதாகக் கூட ஞாபகமில்லை. அவரிடமிருந்து வந்திருக்கும் மின்னஞ்சல்களின் எண்ணிக்கை மொத்தமே நான்கைந்துக்குள்தான் இருக்கும். 

ஏதோவொரு நம்பிக்கையினால்தானே இதெல்லாம் சாத்தியமாகியிருக்கிறது? 

சார்லஸ் மட்டும் நன்கொடையாளர் இல்லை. நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் கொடுத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். மாதாமாதம் பணத்தை அனுப்பிவிட்டு அது குறித்து எந்தத் தகவலும் அனுப்பாதவர்கள் ஏகப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். கடந்த சில மாதங்களின் அறக்கட்டளையின் வரவு செலவுக் கணக்கை கவனித்துப் பார்த்தால் தெரியும். சில பெயர்கள் திரும்பத் திரும்ப வரும். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுடன் எந்தவிதத்திலும் தொடர்பு கொண்டதில்லை. ஆனாலும் அனுப்பி வைத்துவிடுகிறார்கள்.

இதெல்லாம்தான் நல்ல காரியங்களைச் சாத்தியமாக்கியிருக்கின்றன.

இன்று கூட அறக்கட்டளையின் இரண்டு காசோலைகள் அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒன்று மதன்குமார் என்கிற தலித் மாணவனது கல்லூரிக் கட்டணம். நாமக்கல்லைச் சார்ந்த மாணவன். அப்பா தினக்கூலி. ‘என்ன வேலைக்கு போவார்?’ என்றால் ‘கிடைக்கிற வேலைக்கு போவார்’ என்கிறான். மதன் இப்பொழுது டான்செட் தேர்வெழுதி கோவை அரசினர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் எம்.ஈ படிப்பில் சேரவிருக்கிறான். வங்கிக் கடன் கிடைக்கவில்லை. ‘முடிஞ்சா பாருங்க சார்...இல்லைன்னா ஏதாச்சும் வேலை தேடுகிறேன்’ என்றான். நல்ல கல்லூரி. நல்ல படிப்பு. ‘கல்லூரிக்கான பணத்தை அறக்கட்டளையிலிருந்து அனுப்பி வைத்துவிடலாம். விடுதிச் செலவை நீங்கள் சமாளித்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலை அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இன்னொரு மாணவன் சுரேஷ் கண்ணன். உடலில் சிறு ஊனம் இருக்கிறது. ஒரே மகன். அம்மாவையும் மகனையும் விட்டுவிட்டு அப்பா வேறு யாருடனோ சென்றுவிட்டார். அம்மாதான் கூலி வேலை செய்து குடும்பத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். ‘பெரிய படிப்பெல்லாம் படிக்க வசதியில்லை. ஐடிஐ படிச்சா எப்படியாவது வேலைக்கு போய்விடுவேன்’ என்றான். புஞ்சை புளியம்பட்டியில் இருக்கும் விழுதுகள் என்ற தன்னார்வ அமைப்பினர்தான் சுரேஷை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்கள். ஒரு வருடத்திற்கான தொகை பனிரெண்டாயிரம் ரூபாய். பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலை அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மீதம் இரண்டாயிரத்தை அவர்கள் அட்வான்ஸாக கல்லூரியில் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள்.

சார்லஸைப் பற்றியும் பிற நன்கொடையாளர்களைப் பற்றியும் எழுதுவதற்கு குறிப்பிட்ட காரணம் என்று எதுவுமில்லை. அறக்கட்டளை என்பதன் மொத்த பலமும் இத்தகையவர்கள்தான். இந்தச் செயல்பாடுகளின் அத்தனை கிரெடிட்டும் இத்தகையவர்களுக்குத்தான் சேர வேண்டும் என மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறேன். முகத்தை வெளியில் காட்ட விரும்பாத இத்தகைய நல்லவர்களைப் பற்றி நிறையப் பேருக்குத் தெரிய வேண்டும். நல்ல காரியங்களைச் செய்யத்தான் பெரும்பாலானவர்கள் விரும்புகிறோம். ஆனால் கால்களை நிலத்தில் வைப்பதில்லை. துணிந்து வைத்துவிட்டால் போதும். தாங்கிப்பிடித்துக் கொள்ள ஆயிரமாயிரம் பேர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை மற்றவர்களும் புரிந்து கொள்ளட்டும். 

உலகம் முழுக்கவும் சுயநலமிகளால் நிரம்பியிருக்கிறது என்று யாராவது பேசும் போது இத்தகைய மனிதர்களைத்தான் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறேன். இந்த உலகம் நல்லவர்களாலும் ஆகியிருக்கிறது. அடுத்தவர்களைப் பற்றியும் யோசிக்கும் இவர்கள்தான் பாஸிட்டிவ் எனர்ஜியைப் பரப்புகிறார்கள். சகல இடங்களிலும் நிரம்பியிருக்கும் பொறாமை, வன்மம், எரிச்சல், கோபம் என்கிற அத்தனை எதிர்மறையான விஷயங்களையும் தாண்டி இந்த உலகத்தில் வெளிச்சம் இருக்கிறது என்பதற்கு இத்தகைய மனிதர்கள்தான் உதாரணம். 

உலகின் தீமைகளையும் தீயவர்களையும் பற்றி யாரோ பேசிவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் உலகம் அற்புதமானது; மனிதர்கள் உன்னதமானவர்கள் என்று மனப்பூர்வமாக நம்புவோம். இந்த வாழ்க்கையை அழகுபடுத்த வண்ணமயமான அந்த நம்பிக்கை மிக அவசியமானது. 

Aug 12, 2015

பாம்பு

கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பாக கர்நாடகாவில் ஓர் ஊரில்- பெயர் ஞாபகமில்லை- சிறுவன் ஒருவனை பாம்பு கடித்துவிட்டது. பத்து வயது கூட நிரம்பாத சிறுவன். துளி கூட பயமில்லாமல் அதன் வாலைப் பிடித்து இழுத்துச் சுருட்டி ஒரு மஞ்சள் பைக்குள் போட்ட பிறகுதான் வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் சொன்னானாம். ‘அடப்பாவி’ என்று பதறிப் போனவர்கள் தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு ஓடியிருக்கிறார்கள். செவிலியர்களையும் மருத்துவர்களையும் கொஞ்சம் நேரம் பாம்பைக் காட்டி அலற விட்டவன் மருந்து கொடுத்துப் படுக்க வைத்த பிறகும் மஞ்சள் பையைத் தலை மேட்டிலேயே வைத்தபடி படுத்திருக்கிறான். ‘நான் தப்பிச்சாத்தான் இது தப்பிக்கணும்’ என்று பஞ்ச் டயலாக் அடித்தான் என்று அடுத்த நாள் செய்தித்தாள்களில் ப்ளாஷ் அடித்திருந்தார்கள்.

பாம்பு கடித்துவிட்டால் பயமில்லாமல் இருந்தால் போதும்.  தப்பித்துவிடலாம் என்பார்கள். ரோமுலஸ் விடேகர் எழுதிய ‘இந்தியப் பாம்புகள்’ என்றவொரு புத்தகமிருக்கிறது. இப்பொழுது அச்சில் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. ஆர்வமிருப்பவர்கள் நேஷனல் புக் ட்ரஸ்ட்டில் விசாரித்துப் பார்க்கலாம். 


அரசியல்வாதிகளைத் தவிர பெரும்பாலான இந்தியப் பாம்புகள் விஷமற்றவை என்பதுதான் உண்மை. நாகம், விரியன் (கண்ணாடி விரியன், கட்டுவிரியன், சுருட்டைவிரியன் உள்ளிட்ட அத்தனை விரியன்களும்) ஆகிய மிக மிக சொற்பமான பாம்பு வகைகள்தான் நஞ்சு கொண்டவை. மற்றவை எல்லாம் பூச்சிகள் மாதிரிதான். கடித்தால் வலிக்கும். சாவு வராது. ஆனால் ‘செத்துப் போய்டுவோமோ’ என்கிற பயத்திலேயேதான் பாதிப் பேர்கள் சாகிறார்கள். இந்த பயத்தைப் போக்குவதற்கு ஒரு உபாயம் இருக்கிறது. ஒரு லோட்டா பிராந்தியை ஊற்றிவிட்டுவிட வேண்டும். மப்பு பயத்தை மறைத்துவிடுமாம். அதற்குள் மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றுவிடலாம். நான் சொல்லவில்லை- அதையும் விடேகர்தான் சொல்லியிருக்கிறார்.

எங்கள் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் லம்பாடிகள் சிலர் குடும்பத்தோடு வசிக்கிறார்கள். காலி இடங்களில் டெண்ட் அடித்து குடியிருந்தபடியே கட்டிட வேலைகளுக்குச் சென்று வருபவர்கள். எங்கள் வீட்டு ஆழ்குழாய் கிணற்றில் அவ்வப்பொழுது சில குடங்கள் தண்ணீர் பிடித்துக் கொள்வார்கள். இவர்களுக்கு சொந்த ஊர் என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. நாடோடி வாழ்க்கைதான். 

சில மாதங்களாக பெங்களூரில் மழை. நல்ல மழை என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் தினமும் மண் நனைந்துவிடுகிறது. அதனால் புதர் பெருகிவிட்டது. பாம்புகளும்தான். எங்கள் வீட்டுக்கு முன்பாக கூட ஒரு நீண்ட நாகத்தைப் பார்த்ததாகச் சில நாட்களுக்கு முன்பாகப் பதறினார்கள். நமக்கு பிரச்சினையில்லை. நிகழ்தகவு(Probability) மிகக் குறைவு. ஆனால் லம்பாடிகள் பாவம். டெண்ட்டுக்குள்ளேயே பாம்பு வந்துவிடுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மின்விளக்கு கூட இல்லாத டெண்ட்டுகள் அவை. இரவில் வழுவழுவென்று ஏதோ மேலே ஊரும் போதுதான் அது பாம்பு என்றே தெரியும். 

நம்மூரில்தான் பாம்புகளைப் பற்றிய புனைகதைகள் அதிகம் அல்லவா? கொம்பேறி மூக்கன் பாம்பு கொத்திவிட்டு, தான் கொத்தியவனின் பிணம் எரிக்கப்படுவதை மரத்தின் மீது நின்று வேடிக்கை பார்க்கும் என்கிற கதையை எங்கள் ஊரில் சொல்வார்கள். அதே போல, கண்கொத்திப் பாம்பு கண்ணிலேயே போடும் என்பார்கள். ஆனால் இவற்றில் எதுவுமே உண்மையில்லை. அத்தனையும் புனைகதைகள். லம்பாடிகளுக்கு இந்தக் கதையெல்லாம் தெரியுமா என்று தெரியவில்லை.

எந்தப் பாம்பாக இருந்தாலும் அடித்துக் கொன்று தீ வைத்து எரித்துவிட்டுத்தான் அடுத்த வேலை. தீ வைத்து எரிப்பது ஒரு வகையில் நல்லதுதான். பாம்பை அடித்துக் கொல்லும் போது அதன் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு திரவம் சுரக்கும். அந்த திரவம்தான் எதிர்பாலின பாம்பை மேற்படி சமாச்சாரத்துக்கு அழைக்கும் சிக்னல். அப்படியே போட்டுவிட்டால் ‘யாரோ கூப்பிடுறாங்க’ என்று அக்கம்பக்கத்து பாம்புகள் மோப்பம் பிடித்தபடியே வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதால் அந்தக் காலத்திலிருந்தே எரித்துவிடுகிறார்கள். 

முந்தாநாள் லம்பாடிகள் டெண்ட்டில் வாழும் ஒரு மனிதரை பாம்பு கடித்துவிட்டது. பொதுவாக பாம்புகள் மழை ஈரத்தில் துடிப்பானவை. சில வகைப் பாம்புகள் இரவிலும் சில வகைப் பாம்புகள் பகலிலும் துடிப்பாக இருக்குமாம். இவரை வீசிய பாம்பு இரவுப் பாம்பு. என்ன வகைப் பாம்பு என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. வீசிவிட்டுப் போய்விட்டது. ஒரு சிறுமி அவசர அவசரமாக வந்து கதவைத் தட்டினாள். மணி ஒன்பது இருக்கும். கதவைப் பூட்டியிருந்தோம். ‘கைபடாத தண்ணீர் ஒரு குடம் வேண்டும்’ என்றாள். கைபடாத தண்ணீர் என்றால் போர்வெல்லை திறந்துவிடச் சொல்கிறாள். என்னவென்று விசாரிப்பதற்குள் பெரியவர் ஒருவர் பின்னாலேயே வந்தார். காரணத்தைச் சொல்லிவிட்டு ‘மந்திரிக்க வேண்டும்’ என்றார். 

திக்கென்றாகிவிட்டது. 

‘முதல்ல ஆஸ்பத்திரிக்கு போலாம் கிளம்புங்க’ என்றேன். அவர் எந்த ஆரவாரமுமில்லாமல் மறுத்தார். பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் தகவல் சொல்லிவிட்டு அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு கடிபட்டவர் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றோம். பக்கத்து வீட்டுக்காரர் வயதானவர். அப்பாவை விட வயது அதிகம். ‘இவங்களுக்கு தெரியும்...நீங்க டென்ஷன் ஆகாதீங்க’ என்றார். பத்துப் புள்ளதாச்சிக்கு ஒரு புள்ளதாச்சி வைத்தியம் சொன்ன கதையாக இடையில் புகுந்து நாம் உளறக் கூடாது என்ற நினைப்பு இருந்தாலும் பாம்பு என்கிற பயம் இருந்தது. ஏமாந்தால் கடிபட்டவரின் கதையே முடிந்துவிடும். நாங்கள் அருகில் சென்ற போது கடிபட்டவரை வீதி விளக்குக்கு இடம் மாற்றியிருந்தார்கள். அவரும் முகத்தில் எந்தச் சலனத்தையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. எங்களைப் பார்த்துச் சிரித்தார். லம்பாடிகள் குழாமில் ஒரு கிழவனாரும் இருந்தார். கடிவாயைப் பார்த்துவிட்டு ‘தடிப்புமில்ல...வீக்கமுமில்ல...’ என்று ஆராய்ச்சி செய்துவிட்டு ‘தண்ணீர் மந்திரிச்சா போதும்’ என்ற முடிவுக்கு வந்தவர் அவர்தான்.

சிறுமி தண்ணீரைக் கொண்டு வந்ததும் கிழக்கு திசை நோக்கி நின்று சாமியைக் கும்பிட்டுவிட்டு நீரை எடுத்து கடிவாயைக் கழுவிவிட்டார். கொஞ்சம் தண்ணீரைக் குடிக்கச் சொன்னார். அவ்வளவுதான். மந்திரம் முடிந்தது. விடேகர் தன் புத்தகத்தில் இவற்றையெல்லாம் மூட நம்பிக்கை என்று எழுதியிருப்பார். ஆனால் அவரே ஒரு விஷயத்தையும் சொல்லியிருப்பார். இந்தியாவில் இருக்கும் பெரும்பாலான பாம்புகள் விஷமில்லாதவை என்பதால் முக்கால்வாசி நேரங்களில் மந்திரவாதிகள் வென்றுவிடுகிறார்கள் என்று. மந்திர தந்திரம் முடிந்தவுடன் அவர்கள் தங்களது குடில்களுக்குள் சென்றுவிட்டார்கள்.

விஷமுறிவு மருந்து எதுவுமே கொடுக்காமல் ஒருவன் கதையை முடிக்கப் போகிறார்களோ என்ற சந்தேகம் இருந்து கொண்டேயிருந்தது. மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றிருந்தால் விஷ முறிவு மருந்தைக் கொடுத்திருப்பார்கள். பாம்புக்கான விஷ முறி மருந்தை இப்பொழுது எப்படித் தயாரிக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. முன்பெல்லாம் பாம்பு விஷத்தை நீர்த்துப் போகச் செய்து அதைக் குதிரைக்கு ஏற்றிவிடுவார்களாம். தன் உடலில் செலுத்தப்பட்டிருக்கும் விஷத்துக்கு எதிர் மருந்தை குதிரையின் உடல் தானாகவே உற்பத்தி செய்யும். விஷ முறிவு திரவம் குதிரையின் உடலில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவுடன் குதிரையின் ரத்தத்திலிருந்து விஷத்தைப் பிரித்தெடுப்பார்களாம். ப்ளூ க்ராஸ்காரர்கள் அவ்வளவாக இல்லாத அந்தக் காலத்தில் இது சாத்தியம். இப்பொழுதும் இதே முறைதானா என்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம். விக்கிப்பீடியாக்காரர்கள் இன்னமும் கூட இதே முறைதான் என்கிறார்கள்.

அடுத்த நாள் காலையில் விடிந்தும் விடியாமலும் லம்பாடிகளின் குடிசைப்பகுதிக்குச் சென்ற போது வழக்கம்போலவே நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்படியென்றால் கடிபட்டவனுக்கு எதுவும் ஆகவில்லை. அந்தக் கிழவனாரைப் பார்த்துப் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவருக்கு கன்னடம் அவ்வளவாக பேசத் தெரியவில்லை. நானும் அதே அரைகுறை கன்னடக்காரன்தான். ‘எப்படி...தப்பிச்சுட்டான் பார்த்தீங்களா?’ என்று சிரித்துவிட்டுச் சொன்னார். ‘எப்படி சாத்தியம்?’ என்றேன். கடிவாயைப் பார்த்தாலே என்ன பாம்பு கடித்திருக்கிறது என்று சொல்லிவிட முடியும் என்றார். காலங்காலமாக ஊர் ஊராகத் திரிகிறார்கள். அதில் வந்த அனுபவம். விஷமில்லாத பாம்பு என்று தெரிந்தால் கடி வாங்கியவர்களுக்கு பயத்தை நீக்கினாலே போதும் என்று விடேகர் சொன்னதை அச்சு பிசகாமல் சொன்னார். ‘நாகமா இருந்திருந்தா ஆஸ்பத்திரி தூக்கிட்டுப் போயிருப்போம்’ என்றார்.

அவர் சரியாகத்தான் இருக்கிறார். நான் தான் குழம்பிவிட்டேன்.

‘இவங்களுக்கு இதெல்லாம் ஒண்ணுமே தெரியாது...நான் சொல்லுறதை நம்புறாங்க....என் மந்திரத்தை நம்புறாங்க...உங்களை மாதிரி நிறையப் படிச்சவங்கதான் ரொம்பக் குழப்பிக்கிறீங்க...’ என்றார். சிரிப்பு வந்துவிட்டது. ‘நிறையப் படித்தால் குழப்பம் வராது. என்னை மாதிரி அரைகுறையாகப் படித்தால்தான் குழப்பம் வரும்’ என்றேன். அவரும் சிரித்துவிட்டார்.

Aug 11, 2015

அனுஷ்காவின் வீடு

‘நீங்க ரொம்ப சீரியஸான ஆளா?’ - இப்படித்தான் அந்த நண்பர் கேட்டார். ரிச்மண்ட் சாலைக்கு பக்கத்தில்தான் அவருடைய அலுவலகமும் இருக்கிறது. பெங்களூரின் முக்கியமான இடத்தில் அலுவலகம் இருப்பதில் ஒரு செளகரியம். அவ்வப்போது நண்பர்கள் வந்துவிடுகிறார்கள். அலுவலகத்திலிருந்து கம்பி நீட்டி வந்திருப்பவர்களோடு ஒன்றிரண்டு மணி நேரங்கள் பேசிவிட்டு திரும்ப வந்து கமுக்கமாக அமர்ந்து கொள்கிறேன். காபி டேவுக்கு அழைத்துச் சென்றால் ஒரு காபியை நூறு ரூபாய்க்கு விற்கிறான் கம்மனாட்டிப் பயல். இருநூறு ரூபாய் தண்டம். 

‘உன்னைப் பார்க்க வர்றவங்களுக்கு நூறு ரூபாய் கூட செலவு செய்யமாட்டியாடா கஞ்சப்பயலே’ என்று மனசுக்குள்ளிருந்து யாரோ கத்தத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு நல்ல சால்ஜாப்பு வைத்திருக்கிறேன். ரோட்டோர டீக்கடைக்காரருக்கு ஐந்நூறு ரூபாய் கூடக் கொடுக்கலாம். ஆனால் கே.எஃப்.சி, காபி டே மாதிரியான கார்போரேட் களவாணிகளுக்கு சல்லிப்பைசா கூடத் தர மாட்டேன் என்று வீர வசனம் பேசி டிரினிட்டி சர்ச்சுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறேன். நல்லவேளையாக ஜீஸஸ் காணிக்கை எதுவும் கேட்பதில்லை. பார்க்க வருகிறவர்களும் ‘அடேயப்பா இவன் பெரிய கொள்கைவாதியா இருப்பான் போலிருக்கே’ என்று நம்பிக் கொள்கிறார்கள்.

அப்படி அழைத்துச் சென்று அமர வைத்த போதுதான் அப்படிக் கேட்டார். 

‘நீங்க தப்பா புரிஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க’ என்றேன். நம்மை நாம் புரிந்து வைத்திருப்பதைவிடவும் பல சமயங்களில் அடுத்தவர்கள் சரியாகப் புரிந்து வைத்திருப்பார்கள். அலுவலகத்தில் என்னை யாருமே சேர்த்துக் கொள்வதில்லை. ‘இவன் சரியான கிறுக்குப்பயல்’ என்று அவர்கள் நினைக்கக் கூடும். அவர்களிடம் இதைக் கேட்கவா முடியும்? 

அது போகட்டும். இவரிடம் நம்மை நிரூபித்தாக வேண்டும். 

‘செம ஜாலியான ஆளுங்க’ என்றேன். 

‘எப்படிச் சொல்லுறீங்க?’ என்றார். நம்மைப் பலி கொடுப்பதற்கென்றே இப்படியானவர்கள் வந்து வாய்க்கிறார்கள். அவரிடம் சொல்வதற்கு ஒரு கதை இருந்தது. அவரிடம் சொன்னேன். ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால் இந்தக் கதையிலும் அனுஷ்காதான் நாயகி. அதே கதையை உங்களிடமும் சொன்னால் நேற்றும் அனுஷ்கா இன்றும் அனுஷ்காவா என நீங்கள் அலறக் கூடும். இருந்தாலும் பெங்களூரில் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்? சரோஜாதேவி இருக்கிறார். கன்னடத்து பைங்கிளி. 

‘சரோஜாதேவிகிட்ட ஒரு இண்டர்வியு நடத்தணும்ய்யா’ என்று நண்பர் ஒருவரிடம் கேட்ட போது ‘நான் எம்.ஜி.ஆருக்கே ஹீரோயின் தெரியுமா?’ என்றுதான் பைங்கிளி பேச்சையே ஆரம்பிக்கிறதாம். ‘உங்களால அவங்ககிட்ட பேச முடியாது’ என்று சொல்லிவிட்டார். அதனால்தான் அனுஷ்கா. இதுவும் ஒரு பத்திரிக்கைக்குத்தான். ஆன்லைன் பத்திரிக்கை. ‘நாங்க அட்ரஸ் வாங்கித் தர்றோம். நீங்க அப்பாய்ண்ட்மெண்ட் வாங்கி பேசினாப் போதும்’ என்றார்கள். கேள்வி கேட்டு பதில் வாங்கி அனுப்பினால் அவர்கள் பிரசுரித்துக் கொள்வார்கள். 

‘நான் ரொம்ப பிஸி...ஆனா உங்களுக்காக செய்யறேன்’ என்று பந்தாவாகச் சொல்லிவிட்டாலும் எப்பொழுது முகவரி வந்து சேரும் என்று காத்திருக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். கேட்டவர்கள் அதோடு சரி. திரும்பிக் கூட பார்க்கவில்லை. இப்படித்தான் இந்த உலகம். சொறிந்துவிட்டுவிட்டு சும்மா இருந்துவிடும். நாம்தான் அரிப்பைத் தாங்க முடியாமல் தவிக்க வேண்டும். அவர்களிடம் திரும்பவும் எப்படிக் கேட்பதென்று தெரியவில்லை. நாமாகவே முகவரியைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்று ஆராய்ச்சியை ஆரம்பித்திருந்தேன்.

இடையில் வந்த நண்பர் ஆராய்ச்சியைக் கேள்விப்பட்டு ‘இவ்வளவுதானா?’ என்று அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் முகவரியை அனுப்பி வைத்திருந்தார். தூள் டக்கர்.  

‘எப்படி புடிச்சீங்க?’ என்றேன்.

‘அதெல்லாம் எங்களுக்குத் தண்ணி பட்ட பாடு பாஸ்...ஆல் த பெஸ்ட்’ என்றார்.

அனுஷ்காவின் வீடு இந்திரா நகரில்தான் இருக்கிறதாம். அதுவும் சின்மயா மிஷன் ரோடு. அந்தச் சாலையில் நூற்றுக்கணக்கான தடவை பயணித்திருப்பேன். ஆனால் இங்குதான் அவர் வீடு இருக்கிறது என்பது தெரியாது. இதுதான் விதி என்பது. எது எப்பொழுது நடக்க வேண்டுமோ அது அப்பொழுதுதான் நடக்கும்.

காலண்டரில் நல்ல நாளாக பார்த்து முடிவு செய்து கொண்டேன். அன்றைய ராசி பலனில் ஆக்கம் என்றிருந்தது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக இருப்பதிலேயே சல்லிசான சலூனாகப் பார்த்து நூறு ரூபாய் கொடுத்து முகத்தைக் கறண்டு வைத்திருந்தேன். அழுக்கை எல்லாம் நீக்கிவிட்டால் பளிச்சென்றாகிவிடும் என்று சலூன் கடைக்காரர் சொல்லியிருந்தார். நம்பி முகத்தைக் கொடுத்தேன். சுரண்டு சுரண்டென்று சுரண்டித் தள்ளிவிட்டார். மீசையைக் கத்தரித்து முடியை முன்னால் இழுத்து சொட்டையை மறைத்து என்று அழிச்சாட்டியம்தான். First impression is the best impression.

அலுவலகத்தில் அனுமதி கோரிவிட்டு காலை பத்து மணிக்கே கிளம்பியிருந்தேன். எத்தனை சினிமாக்காரர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்றிருக்கிறேன்! செக்யூரிட்டி மனப்பாடமாகச் சொல்வார். ‘ஷூட்டிங் போயிருக்காங்க...பத்து நாள் ஆகும்’. மார்க்கெட்டின் உச்சத்தில் இருக்கும் நடிகர் என்றாலும் இதைத்தான் சொல்வார்கள். வாய்ப்பே இல்லாத டப்பா நடிகராக இருந்தாலும் இதைத்தான் சொல்வார்கள். அப்படித்தான் அனுஷ்கா வீட்டிலும் சொல்வார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அப்படிச் சொன்னாலும் பரவாயில்லை. வீட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் போதும். அலுவலகத்திலிருந்து பைக்கை முறுக்கினால் பதினைந்து நிமிடங்கள்தான். ஒரு நாள் இல்லாவிட்டால் இன்னொரு நாள் பிடித்துவிடலாம்.

நண்பர் அனுப்பியிருந்த வீட்டு எண்ணை அரை மணி நேரமாவது தேடியிருப்பேன். முந்தின எண்ணும் இருக்கிறது பிந்தின எண்ணும் இருக்கிறது. அனுஷ்காவின் வீட்டு எண்ணை மட்டும் காணவில்லை. அந்த இடத்தில் ஒரு வங்கிதான் செயல்படுகிறது. ஒரு வீடு- அதை வங்கியாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். வீட்டின் மேற்புறத்தில் இன்னொரு அலுவலகம். குழப்பமாக இருந்தது. செக்யூரிட்டியிடம் ‘இது அனுஷ்கா வீடா?’ என்று கேட்டால் கோக்குமாக்காக முறைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் ஆபந்பாந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். தள்ளுவண்டி சலவைக்காரர்கள். அந்தந்த ஏரியாக்களில் அவர்களுக்குத் தெரியாத வீடே இருக்காது. ஹைதராபாத் பஞ்சாரா ஹில்ஸில் செளந்தர்யாவின் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க ஒரு சலவைக்காரர்தான் உதவினார். ஆனால் அப்பொழுது செளந்தர்யா இறந்திருந்தார். அவர் குடியிருந்த வீட்டில் ஒரு மெஸ் நடந்து கொண்டிருந்தது. 

பெங்களூரின் தள்ளுவண்டி சலவைக்காரர்களில் முக்கால்வாசி ஆட்கள் தமிழர்கள்தான். அருகில் சென்று ‘அண்ணா இங்க அனுஷ்கா வீடு எது?’ என்றேன்.

‘இந்த வூடுதான்’ என்று காட்டினார். 

‘இன்னமும் இங்கயா இருக்காங்க?’ என்றேன்.

‘அதான் பேங்க் நடக்குதே தெரிலயா?’ என்றார். என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. அவரே தொடர்ந்தார். ‘ஒரு காலத்துல இங்கதான் யோகா க்ளாஸ் நடத்திட்டு இருந்தாங்க..’

‘இப்பவும் வீடு அவங்க பேர்லதான் இருக்கா?’ -இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருக்கக் கூடாது. ஒரு மார்க்கமாக பார்த்துவிட்டு ‘தெரியாது’ என்றார். அவருக்கு எப்படித் தெரியும்?

ஒரு இடைவெளி கொடுத்துவிட்டு ‘ஆனா இந்த வழியாத்தானே அனுஷ்கா நடந்து போயிருப்பாங்க?’ என்றேன். அவருக்கு வந்த கோபத்தில் குப்புறத் தள்ளிவிட்டு முதுகில் தேய்த்தாலும் தேய்த்துவிடுவார் போலிருந்தது. இனி அங்கே நிற்பது உசிதமில்லை. அனுஷ்கா நடந்த பாதையெங்கும் குளிர்காற்று சில்லிட்டுக் கொண்டிருந்தது. பெங்களூரில் எப்பொழுதுமே அப்படித்தான் என்றாலும் அதுவொரு ஸ்பெஷல் சில்லிடல்.

முகவரி அனுப்பியிருந்த நண்பரை கண்டபடி சபித்துவிட்டு வந்து சரோஜாதேவியின் முகவரியைத் தேடத் தொடங்கியிருக்கிறேன். அவர் ராஜராஜேஸ்வரி நகரில்தான் இருக்கிறாராம்.

இன்றைய மற்றொரு பதிவு தண்ணீர்

தண்ணீர்

தமிழகத்தின் வறண்ட பிரதேசங்களைப் பட்டியலிட்டால் நிச்சயமாக அதில் நம்பியூரும் இடம் பிடித்துவிடும். கொங்கு நாட்டின் பழங்கால வரலாறுகளில் இடம்பெற்றிருந்த ஊர். இப்பொழுது அந்த ஊரும் சுற்றுப்புறமும் கிட்டத்தட்ட பாலைவனமாகிவிட்டன. நிலத்தடி நீர் மட்டும்தான் ஒரே நம்பிக்கை. அதுவும் ஆயிரம் அடிகளைத் தொட்டுவிட்டது. போர்வெல் வண்டியைக் கொண்டு வந்து பொத்தல் போட்டால் வெறும் புகைதான் எழும்புகிறது. ஒரு சில விவசாயிகளின் ஆழ்குழாய்க் கிணறுகள் மட்டும் தாக்குப் பிடிக்கின்றன. சென்ற ஆண்டு நிலவிய கடும் வறட்சியின் காரணமாக தாக்குப்பிடித்தவைகளில் பெரும்பாலானவை தங்களது கதையை முடித்துக் கொண்டன. வறட்சியின் கோரத் தாண்டவத்தை கடந்த கோடையில் பார்க்க முடிந்தது. ஆடு மாடுகளுக்கு குடிக்கத் தண்ணீர் கிடைப்பதில்லை என்று விற்றுவிட்டு வெறும் கையை பிசைந்து கொண்டிருந்தார்கள். தென்னை மரங்கள் முதலில் கருகிப் போக பனைமரங்களே கூட மொட்டை மொட்டையாக நின்றன.

‘ஊருல மழை பெஞ்சுதுங்களா?’ என்று கேட்பதற்கே சங்கடமாக இருக்கும். என்ன பதிலைச் சொல்வார்கள்? ஒரு சொட்டு மழையில்லை.

‘எப்படியாச்சும் படிச்சு இந்த ஊரை விட்டுட்டு போயிடட்டும்’ என்று பெரும்பாலான விவசாயிகள் தங்கள் பிள்ளைகளை குருட்டுவாக்கில் பொறியியல் கல்லூரிகளில் தள்ளுவதற்கு இதுதான் அடிப்படைக் காரணம். வங்கிக் கடன் கிடைத்தால் கிடைக்கட்டும் இல்லையென்றாலும் காட்டை அடமானம் வைத்தாவது வெளியில் தள்ளிவிட வேண்டும் என கடும் பிரயத்தனப்படுகிறார்கள். இன்னும் ஒன்றிரண்டு தலைமுறை இந்தப் பகுதிகளில் விவசாயமிருந்தால் பெரிய விஷயம் என்கிறார்கள். இப்பொழுதே பெரும்பாலான நிலம் பாலையாகவும் தரிசாகவும் ஆகிவிட்டது.

வெறும் அணைக்கட்டுகள் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடாது. நீர் மேலாண்மை என்பது வேறு; அணைகளை மட்டும் கட்டுவது என்பது வேறு. இந்த நாட்டிலேயே எந்த மாநிலத்தில் விவசாயிகள் அதிகமாகத் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்? மஹாராஷ்டிரா. அங்குதான் 1845 அணைக்கட்டுகள் இருக்கின்றன. இந்தியாவில் இருக்கும் மொத்த அணைக்கட்டுகளின் எண்ணிக்கை 5171. சதவீதக் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் கிட்டத்தட்ட முப்பத்தைந்து சதவீத அணைக்கட்டுகளைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாநிலத்தில்தான் மிக அதிகமான விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் நடைபெறுகின்றன. அதனால் அணைக்கட்டுகள் இருந்தால் வளம் கொழித்துவிடும் என்றெல்லாம் அர்த்தமில்லை. இருக்கிற வளங்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்தச் சொல்லித் தருகிற ஆள் வேண்டும். ராஜேந்திரா சிங் மாதிரி.

ராஜேந்திரா சிங் ராஜஸ்தானைச் சார்ந்தவர். இந்தியாவின் நீர் மனிதர் என்று அழைக்கப்படுவர். அடிப்படையில் சிங் ஒரு மருத்துவர். கிடைக்கின்ற ஓய்வு நேரத்தில் தனது சொந்த ஊரில் முதியவர்களுக்கு மருத்துவமும் குழந்தைகளுக்கு படிப்பும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது வந்த ஒரு பெரியவர் ‘ராஜேந்திரா இந்த ஊருக்கு நீ சொல்லித் தர்ற படிப்பை விடவும், நீ பார்க்கிற வைத்தியத்தை விடவும் தண்ணி ரொம்ப அவசியம்...அது இல்லைன்னா இந்த ஊரே காணாம போயிடும்’ என்று திசை மாற்றியிருக்கிறார். அப்பொழுது ராஜேந்திரா சிங்குக்கு தண்ணீர் பற்றிய எந்த அறிவும் இல்லை. ஆனால் பெரியவர் சொன்ன விஷயம்தான் இந்தியாவின் நீர் மனிதராக அவரை மாற்றியிருக்கிறது. தண்ணீர் மேலாண்மை பற்றியத் தகவல்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்குகிறார். ஜோஹாத் எனப்படும் நீர் தேக்கத் தொட்டிகளை உள்ளூர் மனிதர்களை வைத்துக் கட்ட ஆரம்பிக்கிறார். அவர் உருவாக்கிய தருண் பாரத் சங்கம் என்ற அமைப்பு கிட்டத்தட்ட ஒன்பதாயிரம் நீர்த் தேக்கத் தொட்டிகளைக் கட்டி முடித்தது. ‘அங்கங்கு பெய்கிற மழை அங்கங்கேயே சேகரிக்கப்பட வேண்டும்’ என்பதுதான் கான்செப்ட். நிலத்தை விட்டு ஓடிவிட்டால் தண்ணீர் நமக்கு சொந்தமில்லை என்றாகிவிடும். 

ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் ஆல்வாரில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் கிராமங்களைக் காப்பாற்றியிருக்கிறார். ஐந்து நதிகளை உயிர்ப்பித்திருக்கிறார். நிஜமாகவே ஐந்து நதிகள். அதனால்தான் அவருக்கு மகஸாஸே, ஸ்டாக்ஹோம் நீர் விருது போன்ற சர்வதேச விருதுகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன.

திரு. ராஜேந்திரா சிங் அவர்களை நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. இதே நம்பியூருக்கு வந்திருந்தார். கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் பவானி நதி பாதுகாப்புக் குழு என்ற அமைப்பு இருக்கிறது. மருத்துவர் சத்தியசுந்தரி தலைவராக இருக்கிறார். இதுவொரு முக்கியமான அமைப்பு. ஒரு காலத்தில் விஸ்கோஸ் ஆலையிலிருந்து கழிவுநீரை அப்படியே ஆற்றில் இறக்கினார்கள். லட்சக்கணக்கான மீன்கள் செத்தொழிந்தன. பவானி குடிநீர் குடிப்பதற்கே பயன்படாது என்ற சூழல் உருவானது. இந்த அமைப்பு போராடத் தொடங்கியது. நீதிமன்றங்கள், போராட்டங்கள், வழக்குகள் என்றெல்லாம் இழுத்த பிறகு கழிவு நீரை பவானி ஆற்றில் விடாமல் நிலத்தில் இறக்கினார்கள். நிலத்தடி நீர் நாசமானது. பயிர்கள் கருகின. மீண்டும் களமாடி அந்த ஆலையை மூடச் செய்தார்கள். சத்தியசுந்தரி டாக்டருக்கு இருக்கும் சொத்துக்கும் செல்வாக்குக்கும் தனது ஓய்வுகாலத்தை அற்புதமாகக் கழிக்கலாம். ஆனால் சுற்றுச்சூழல், பவானி நதி என்று வருத்திக் கொண்டிருக்கிறார். அவரது பவானி நதி பாதுகாப்புக் குழுதான் ராஜேந்திரா சிங்கை நம்பியூருக்கு அழைத்து வந்திருந்தது.

ராஜேந்திரா சிங் சிரித்துக் கொண்டே பேசினார். தங்களது ஊரை எப்படி மாற்றினோம் என்பது பற்றியெல்லாம் விவரித்தார். ஆனால் முழுமையாக பயனளித்த பேச்சு என்று சொல்ல முடியாது. நம்பியூருக்கும் ஆல்வாருக்கும் ஏகப்பட்ட வித்தியாசங்கள் உண்டு. ஆல்வாரில் செயல்படுத்தியதை அப்படியே தமிழகத்திலும் செயல்படுத்த முடியாது. தனது பேச்சில் திரு. சிங் அவர்கள் பவானி ஆற்றை மீண்டும் உயிர்பிப்போம் என்றார். நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் பவானி ஆற்றை உயிர்ப்பித்தால் அந்த ஆறுக்கு வடக்கில் இருக்கும் விவசாயிக்குத்தான் பலன் அதிகம். பவானி ஆறுக்கு தெற்கில் இருக்கும் நம்பியூர்காரர்களுக்கு பத்து பைசா பிரயோஜனம் இருக்காது. ராஜேந்திரா சிங் மனப்பூர்வமாகத்தான் பேசினார். ஆனால் அவருக்கு இந்த ஊரின் புவியியல் அமைப்பு பற்றிய முழுமையான புரிதல் இல்லை. அதனால் அவர் பேசியது முழுமையான பயன் தந்தது என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அவரை வேறு மாதிரி பயன்படுத்தியிருக்க முடியும். சரியான கேள்விகளைக் கேட்டிருக்கலாம். அவர் பேசி முடித்த பிறகு கேள்வி கேட்கவும் வாய்ப்பளித்தார்கள். யாரும் சரியான கேள்வியைக் கேட்கவில்லை. சில ஆசிரியர்களும் உள்ளூர்வாசிகளும் தங்களுக்கு ஆங்கிலம் தெரியும் என்பதை பிரஸ்தாபிக்க கண்ட கண்ட கேள்வியைக் கேட்டதாகத் தோன்றியது. ‘ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்கள் முடிவெடுக்கும் இடத்திற்கு வருவதற்கான வழிவகைகள் என்ன?’ என்பதை ஒருவர் கேட்டுவிட்டு வெற்றிப்புன்னகையுடன் இருக்கையில் அமர்ந்தார். இப்படியாக அரங்குக்கும் பேச்சாளருக்கும் சம்பந்தமேயில்லாத கேள்விகள்.

ராஜேந்திரா சிங் வருகிறார் என்றவுடன் அவிநாசி மருத்துவமனையிலிருந்து தலை தெறிக்க நம்பியூருக்கு ஓடியிருந்தேன். அவரது பேச்சு ஏதாவதொருவிதத்தில் நமக்கு உந்துசக்தியாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையிருந்தது. அந்தத் திருமணமண்டபத்தில் நிறைய விவசாயிகள் அதே நினைப்புடன் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஆனால் இவர்கள் கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்ததும் தலை வலிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. இனி நேரத்தை வீணடிக்க வேண்டியதில்லை என்று எழுந்து வந்துவிட்டேன். 

கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக ராஜேந்திரா சிங் பற்றி இணையத்தில் தேடிக் கொண்டிருந்த போது ஏகப்பட்ட தகவல்கள் கிடைத்தன. அவரைப் பற்றிய சில ஆவணப்படங்களும் யூடியூப்பில் கிடைக்கின்றன. நேரம் கிடைக்கும் போது தேடிப் பார்க்கலாம். வறண்டு போன ஒவ்வொரு ஊர்களுக்கும் ராஜேந்திரா சிங் போன்ற மனிதர்கள் அவசியம். ஊருக்கு ஒருவர் இல்லாவிட்டாலும் குறைந்தபட்சம் மாவட்டத்துக்கு ஒருவராவது வேண்டும். அந்தந்தப் பகுதிகளின் நீர் வரத்து, புவியியல் அமைப்பு தெரிந்தவர்களால்தான் அந்தந்த ஊருக்கேற்ற நீர் மேலாண்மையைச் செயல்படுத்த முடியும். முழு நேரப் பணியாக இதைச் செய்ய வேண்டியதில்லை. நேரம் கிடைக்கும் போது இத்தகைய பணிகளில் கவனத்தைச் செலுத்தலாம். அப்படியான ஆர்வலர்களுக்கு ராஜேந்திரா சிங் ஒரு உந்துசக்தி. ரோல் மாடல். இவர்களைப் போன்றவர்களால்தான் அடுத்த தலைமுறைக்கு இயற்கையின் வளங்களைக் கொண்டு சேர்க்க முடியும். அரசாங்கத்தை நம்பியிருந்தால் பெரிய பலன் இல்லை. காலங்காலமாக காவிரியையும் கங்கையையும் இணைக்கிறோம் என்று கவர்ச்சிகரமான கதைளை விட்டுக் கொண்டேயிருப்பார்கள். இரண்டு வரப்புகளைக் கூட வெட்ட மாட்டார்கள். 

Aug 10, 2015

வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதி



ஒரு மொட்டைப்பாறை மீது கையை தலைக்கு முட்டுக் கொடுத்து படுத்தபடியே யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறோம் என்ற முடிவுக்கு வர முடிந்தது. தினமும் விடிந்தால் சோற்றுப் போசியைத் தூக்கிக் கொண்டு அலுவலகத்துக்கு வருவதும் பொழுது சாய்ந்தால் வீட்டுக்குச் சென்று காலை நீட்டுவதுமாக சலிப்பாக இருக்கிறது. வாழ்க்கையை வண்ணமயமாக மாற்றிவிடலாம். சினிமா அல்லது அரசியல். சினிமாவில் நடிக்க தலை நிறைய முடி வேண்டும் சூர்யாவைவிட உயரம் கூடுதலாக வேண்டும் என்றெல்லாம் நிபந்தனைகள் விதிக்கிறார்கள். வில்லன் காமெடியன் என்பதெல்லாம் வேண்டாம். மணந்தால் மகாதேவி மாதிரி நடித்தால் அனுஷ்காவுக்கு நாயகன் இல்லையே சினிமாவே வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன். அனுஷ்காவுக்கு நாயகன் என்றால் ‘உன் உசரத்துக்கு காலுக்கு கீழாக ஏணியைத் தான் கட்ட வேண்டும்’ என்கிறார்கள். வேறு வழியில்லை. அடுத்த களம் அரசியல்தான்.

கேப்டனிலிருந்து தனியரசு வரைக்கும் மாநில மாநாடுகளை அறிவித்துவிட்டார்கள். வைகோவிலிருந்து ஸ்டாலின் வரைக்கும் ஆளாளுக்கு ஒரு போராட்டத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டார்கள். அன்புமணியிலிருந்து சரத்குமார் வரைக்கும் அறிக்கைகளால் செய்தித்தாள்களை நிரப்புகிறார்கள். ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் கவனத்தை ஈர்க்க வேண்டுமானால் ஒன்று கூட மிச்சமில்லை. தீக்குளித்து கவனத்தை ஈர்க்கலாம்தான். ‘எவன் சாவான்?’ என்று காத்திருக்கும் கழுகுகள் பாடைக்கு முன்பாக நின்று செல்ஃபி எடுத்து ஆளாளுக்கு ஸ்கோர் செய்து நம்மை மண்ணுக்குள் போட்டு அமுக்கிவிடுவார்கள். ‘அம்மாவுக்காக தீக்குளித்த மணிகண்டனுக்கு நிவாரண நிதி’ என்று ஆறேழு லட்சத்தைக் கொடுத்துவிட்டு விடிய விடிய ஜெயா டிவியில் மானத்தை வாங்குவார்கள். இவர்களோடு மல்லுக்கட்ட முடியாது. 

பேசாமல் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஆகிவிடலாம். உங்களுக்கு சிரிப்பு வருமே. ஆனானப்பட்ட ஆபிரகாம் லிங்கனையே பார்த்து சிரித்த உலகம். நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்காதா? சிரிக்கட்டும். ஆனால் இது பெரிய காரியமாகவெல்லாம் தெரியவில்லை. எதுவா? அதுதான். அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஆவது. பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக மோடி பிரதமர் ஆவார் என்று எத்தனை பேர் எதிர்பார்த்தார்கள்? அவர் ஆகவில்லையா? அப்படித்தான்.

சில அதிரடித் திட்டங்கள் இருக்கின்றன.

‘ஒபாமா அரசே சாராயத்தை நிறுத்து’ என்றவொரு போராட்டத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். அமெரிக்காவில் பூரண மதுவிலக்கு கோரி உண்ணாவிரதம் இருக்கலாம்.‘துருப்பிடித்த அரசு...நீதி கேட்கும் பேரணி’ என்று கலிபோர்னியாவில் மாநாட்டுப் பந்தலைப் போட்டு லாரியில் ஆட்களைக் கொண்டு வந்து இறக்கலாம். ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் நடைபயணம் ஆரம்பிக்கலாம். செல்போன் டவர் மீது ஏறுதல், வெள்ளை மாளிகைக்கு முன்பாக ஹிலாரி, ஒபாமாவின் கொடும்பாவிகளை எரித்தல், நியாயம் கேட்டு கும்பல் கும்பலாக மொட்டையடித்தல், தீச்சட்டி ஏந்துதல், மண்சோறு சாப்பிடுதல், நியூயார்க்கிலிருந்து வாஷிங்கடன் வரை மனிதச் சங்கிலி என நிறைய சாத்வீகத் திட்டங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொன்றையும் வரிசையாக இறக்கலாம். அமெரிக்காவே அல்லோகலப்பட வேண்டும். இப்பொழுதே எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டால் எதிராளிகள் விழித்துக் கொள்ளக் கூடும் என்பதால் ரகசியம் காக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த லட்சியத்தை அடைய அணி திரட்ட வேண்டும். மாணவரணி, இளைஞரணி, தொண்டரணி, மகளிரணி, குறிப்பாக உளவு அணி, குசலம் பேசும் அணி என்று இதுவரை உலக அரசியல் வரலாற்றிலேயே இல்லாத சகல அணிகளுக்கும் நிர்வாகிகள் நியமிக்க வேண்டிய வேலை இருக்கிறது. அதற்கு முன்பாக உறுப்பினர்களைச் சேர்க்க வேண்டும். ஒருவனே எல்லா வேலைகளையும் செய்து ஜனாதிபதி ஆவது லேசுப்பட்ட காரியமில்லை. அதனால் ‘மிஸ்டு கால் கொடுத்தால் உறுப்பினராகலாம்’ என்று அறிவிப்பை வெளியிட வேண்டும். 

அமெரிக்காவில் குடிசைகள் ஏதேனுமிருப்பின் கணக்கெடுத்து அவர்களோடு சேர்ந்து கஞ்சி குடிக்க வேண்டும். குளத்து வேலை, சாலைப் பணி போன்றவற்றைச் செய்து கொண்டிருப்பவர்களுடன் நிழற்படங்களை எடுத்து ஏழைப் பங்காளனே வருக எங்கள் தேசத்துக்கு ஏற்றம் தருக என்று சொந்தக் காசைப் போட்டு போஸ்டர் அடிக்க வேண்டும். 

இப்படி ஆயிரமாயிரம் கனவுகளும் அதற்குச் செய்ய வேண்டிய வேலைகளும் இருக்கின்றன. இனி தூங்கப் போவதில்லை. காலில் சக்கரத்தையும் தோள்பட்டைகளில் இறக்கையையும் கட்டிக் கொண்டு சுழல வேண்டும்.

செப்டம்பர் 18 ஆம் தேதி கட்சியின் தலைமையகமான டென்வரில் கட்சியின் செயற்குழு கூட்டத்தை நடத்தலாம். அக்டோபர் 24 வரை முழுநேர கட்சிப்பணிதான். அதுவும் அமெரிக்காவிலேயே. களப்பணியென்றால் என்னவென்று ஒபாமாவுக்கு காட்ட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. கட்சியின் கொடி, சின்னம், வேட்பாளர்கள் எல்லாம் அங்கு வைத்தே அறிவிக்கப்படும். அதன் பிறகு 2016 அமெரிக்க அதிபர் தேர்தல் வரைக்கும் நம்முடைய ராஜ்ஜியம்தான். தேர்தலில் வென்றபிறகு உலகமே நம்முடைய ராஜ்ஜியம்தான். 

முடியாது என்கிறவனுக்கு சிறுகுன்றும் பெரு மலைதான். முடியும் என நினைக்கிறவனுக்கு இமயமலையும் சிறு கரடுதான். நம்பிக் களமிறங்குவோம். நாளைய அமெரிக்கா நம் கையில். 

கட்சியின் உறுப்பினரிலிருந்து பொதுச்செயலாளர் வரைக்கும் அத்தனை பொறுப்புகளும் காலியாகத்தான் இருக்கின்றன. யார் வேண்டுமானாலும் அணுகலாம். 

ம்ம்ம்...தாரை தப்பட்டைகள் கிழிந்து தொங்கட்டும். 2016 லட்சியம்! 2020 நிச்சயம். 

குறிப்பு: நிஜமாகவே அமெரிக்கா வருகிறேன். ஐந்து வாரங்களுக்கு அங்கு தங்க வேண்டியிருக்கிறது. டென்வரில் யாராவது இருந்தால் தெரியப்படுத்தவும். ‘வீட்டிற்கு சாப்பிட வருகிறேன். அதனால் இட்லியும் சாம்பாரும் வேண்டுமென்றோ, மாலை நேரத்தில் பிராந்தி வாங்கித் தரவும்’ என்றெல்லாம் சொல்லி ஜெர்க்கினும் ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும், செருப்புமாக வந்து நின்று கடுப்பேற்ற மாட்டேன். தோதாக இருந்தால் சந்திக்கலாம். இல்லையென்றால் சில ரகசியமான இடங்களைப் பற்றி அதிரகசியத் தகவல்களைச் சொன்னால் போதும். கமுக்கமாக பார்த்துவிட்டு வந்து அனுபவங்களைக் கட்டுரைகளாக எழுதுவதற்கு ஏதுவாக இருக்கும். அதற்குத்தான். 

Aug 7, 2015

கேள்வியும் பதிலும்

அறக்கட்டளை வழியாகச் செய்யும் செயல்கள் குறித்து பெருமையாக நினைக்கிறீர்களா அல்லது எப்பொழுதாவது நினைத்ததுண்டா?
இல்லாமல் என்ன?  வெளியில் காட்டிக் கொண்டதில்லை.

‘இங்கு பிறப்பெடுக்கும் எல்லோருக்குமே சில கடமைகள் இருக்கின்றன. அதை சரியாகச் செய்து திருப்தியடைந்தால் செய்தால் போதும்’ என்று அவ்வப்போது தோன்றும். திருப்தியோடு நின்றுவிட்டால் மகான். ஆனால் எல்லோரும் மகான்கள் இல்லை அல்லவா? சாமானியர்கள் திருப்தியோடு நில்லாமல் நீட்சியடைவார்கள். அந்த நீட்சிதான் பெருமை. நான் சாமானியன். 

இந்த வயதுக்குரிய சிறுமைத்தனம், சுயபெருமை, பொறாமை என எல்லாமும் கலந்த ஒருவனாகத்தான் இருக்கிறேன். ஆனால் எல்லாவற்றையும் சிறுகச் சிறுக விட்டொழிக்க வேண்டும் என்கிற conscious ஆன புரிதல் இருக்கிறது என்பதை மட்டும்தான் பாஸிட்டிவாகச் சொல்லிக் கொள்ள முடியும். இப்பொழுது செய்து கொண்டிருக்கும் வேலைகள் அனைத்தும் வழங்கப்பட்டிருக்கும் கடமை என்றுதான் நம்புகிறேன். ஆனால் ‘இது பெருமைப்படத்தக்க ஒன்றுமில்லாத வெறும் கடமை’ என்ற இடத்தை முழுமையாக அடைவதற்கான பக்குவம் இன்னமும் கைகூடவில்லை. 

எண்ணம், செயல், சொல் என்று முடிந்தவரை மாற்றிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ஆனால் எவ்வளவு காலம் ஆகும் என்று தெரியாது. 

கடவுள் மீதான நம்பிக்கை இருக்கிறதா?

இருக்கிறது. 

எல்லாவற்றையும் தாண்டிச் செல்வதற்கு ஒரு பற்றுக் கோல் தேவையானதாக இருக்கிறது. அந்தப் பற்றுக் கோல் கடவுள் நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. 

சந்தோஷமான செய்தி வந்தாலும் அல்லது துக்கமான செய்தி வந்தாலும் இஷ்ட தெய்வத்தின் சிலையில் இருக்கும் கண்களை மனதுக்குள் கொண்டு வந்து ஒரு நன்றியோ அல்லது இந்தத் துக்கத்தைத் தாண்டும் வலுவையோ தரும்படி வேண்டிக் கொள்வேன். அதுவொரு ஆசுவாசம். 

ஏன் மனிதர்கள் தங்களைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? இவ்வளவு சுயநலவாதிகளாக இருக்கிறார்கள்? தங்களைப் போலவே ஏன் மற்றவர்களை நினைப்பதில்லை?
உலகம் அதிவேகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தேவைகளுக்கேற்ற சம்பாத்தியம் போதுமானது என்கிற மனநிலையை நாம் தாண்டி வந்து பல காலம் ஆகிவிட்டது. தேவைக்கு மிஞ்சிய பொருட்களை வாங்கிக் குவிக்கும் நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தில் இருக்கிறோம். இந்தச் சூழலில் நம்முடைய சம்பாத்தியம், நம்முடைய சேமிப்பு என்பனவற்றில்தான் கவனமிருக்கிறது. இதில் அடுத்தவர்களைப் பற்றி எங்கே யோசிப்பது என்று வழமையான பதிலைச் சொல்லலாம்தான். 

ஆனால் ஒன்று- 

எல்லாக்காலத்திலும் எல்லாவிதமான மனிதர்களும் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். இப்பொழுது ஊடகங்களின் பெருக்கத்தின் காரணமாக தம்மை பிரஸ்தாபிக்கும் மனிதர்களைத்தான் அதிகமும் எதிர்கொள்கிறோம். சுயநலமிகளைப் பற்றித்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். அதனால் நம்மைச் சுற்றிலும் அத்தனை பேரும் மோசமானவர்கள் என நம்புகிறோம். அப்படியில்லை. நல்லவர்கள் நிறைந்திருக்கிறார்கள். ‘அடுத்தவர்களுக்கு உபகாரம் செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை உபத்திரவம் செய்யக் கூடாது’ என்று கருதும் மனிதர்கள்தான் பெரும்பான்மையாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதில்லை அல்லது சுயபிரஸ்தாபிகளின் குரல் அவர்களின் இருப்பை இருட்டடிப்பு செய்துவிடுகிறது. அவ்வளவுதான்.

                                                                              ***

இந்த மூன்று கேள்விகளையும் ஸ்கிட்ஸாய்ட் ஸ்ரீனிவாசன் அனுப்பியிருந்தார். மனதில் தோன்றுவதை வெளிப்படையாகவும் ஒளிவு மறைவில்லாமலும் பேச வேண்டும் என்பதுதான் இந்தக் கேள்வியும் பதிலும் பகுதியின் நோக்கம். இந்த அடிப்படையான நேர்மையை கடைபிடிக்க முடிகிற வரைக்கும் தப்பித்துவிட்டதாக அர்த்தம்.

இன்றைய மற்றொரு பதிவு பிச்சை

பிச்சை

சில நாட்களுக்கு முன்பாக பெங்களூர் சோனிவேர்ல்ட் நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண்மணி குழந்தையை தோளில் படுக்க வைத்து பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. பெங்களூரில் இது வாடிக்கையான காட்சிதான். இதுவொரு வருமானம் கொழிக்கும் தொழில். அத்தனை பேரும் தங்களுடைய குழந்தைகளைத்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. இருநூறிலிருந்து முந்நூறு ரூபாய் கொடுத்தால் குழந்தைகள் வாடகைக்கு கிடைக்கிறார்கள். குடிசைப்பகுதிகளில் இந்தக் குழந்தைகள் வாடகைக்கு கிடைப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார்கள். நானும் அப்படித்தான் நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் குடிசைவாழ் மக்கள் பணத்துக்காக எதை வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள் என்று நம்புகிற பொதுப்புத்தியின் வெளிப்பாடுதான் அந்த நம்பிக்கை. குடிசைகளிலிருந்து குழந்தைகளை இந்தப் பிச்சைக்காரர்கள் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்றாலும் அது one of the source. அவ்வளவுதான்.

ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு நாளைக்கு முந்நூறு ரூபாயை வாடகையாகக் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் அந்தக் குழந்தையின் வழியாக எவ்வளவு வருமானம் வரும் என்று கணக்குப் போட்டுக் கொள்ளலாம். கடத்தப்படும் குழந்தைகள், காணாமல் போகும் குழந்தைகள் என பல வகைகளிலும் தருவிக்கப்படும் குழந்தைகள் பிச்சையெடுத்தலில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். பெங்களூரில் இத்தகைய பிச்சையெடுக்கும் குழந்தைகளின் மறுவாழ்வுக்காக செயல்பட்டு வரும் ஒரு ஆர்வலரைச் சந்தித்துப் பேசும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ஒரு கருத்தரங்கை நடத்தினார்கள். அந்த ஆர்வலர் மைசூரைச் சார்ந்தவர். இப்பொழுது முழு நேரமாக இந்த வேலையைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறார். கருத்தரங்கு முடிந்து தனிப்பட்ட முறையில் அவரிடம் பேசிய போது சில அநாதை விடுதிகளும் கூட குழந்தைகளை வாடகைக்கு விடுவதாக அவர் சொன்ன போது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அது உண்மைதான். தன்னார்வ நிறுவனங்கள் என்ற பெயரில் இங்கு வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுவர்கள் சகட்டுமேனிக்கு இருக்கிறார்கள். 

நடக்க முடியாத குழந்தைகளுக்கு தூக்க மருந்தைக் கொடுத்து தோளில் போட்டு தூங்க வைத்துவிடுகிறார்கள். வெயிலில் காய்ந்தபடியே ‘குழந்தைக்கு பால் வாங்கணும்’ என்று வண்டிக்காரர்களிடம் பணம் கேட்கிறார்கள். காலையிலிருந்து மாலை வரைக்கும் அந்தக் குழந்தை மயக்கத்திலேயே கிடக்கிறது. தூக்கமருந்துக்கு அளவு முறையெல்லாம் எதுவும் கிடையாது. கைக்கு வந்த அளவு கொடுக்க வேண்டியதுதான். ஓரளவு நடக்க முடிகிற குழந்தைகள் அவர்களாகவே வண்டிக்காரர்களிடம் பிச்சை கேட்கிறார்கள். 

1098 என்கிற எண் குறித்து பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும். குழந்தைகள் பாதுகாப்புக்கான எண். குழந்தைகள் சித்ரவதைப்படுவதை நேரில் பார்க்கும் போது- குழந்தைத் தொழிலாளர்கள், பிச்சையெடுக்க பணிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் என யாராக இருந்தாலும் சரி- இந்த எண்ணுக்கு அழைத்துச் சொல்லலாம். பிரசித்தி பெற்ற எண் தான். ஆனால் பல சமயங்களில் தவறான தகவல்களுடன்தான் அழைப்புகள் வருகின்றன என்பதாலோ என்னவோ பதில் சொல்வதில்லை. 

அன்றைய தினம் சோனி வேர்ல்ட் சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்த போது அழைத்தேன். 

‘ஒரு பொண்ணு பிச்சை எடுத்துட்டு இருக்கா..அவ கையில் இருக்கும் குழந்தைக்கும் அவளுக்கும் சம்பந்தமேயில்லை’ என்றேன். 

இடம் உள்ளிட்ட விவரங்களை எதிர்முனையிலிருந்த பெண்மணி வாங்கிக் கொண்டு ‘நீங்க அங்கேயே நிற்க முடியுமா? போலீஸை அனுப்பி வைக்கிறோம்’ என்றார். 

ஏற்கனவே மணி பத்தரை ஆகியிருந்தது. ‘ஆபிஸூக்கு லேட் ஆச்சே’ என்றேன். அவருடைய உற்சாகம் வடிந்து போனது.  

‘அப்போ எங்களால எதுவும் செய்ய முடியாது’ என்றார்.

‘இன்னும் எவ்வளவு நேரத்தில் போலீஸ் வரும்?’ - கேட்டேன்.

‘கரெக்டா சொல்ல முடியாது சார்..ஆனா முடிஞ்ச வரைக்கும் சீக்கிரம் அனுப்பி வைக்கப் பார்க்கிறேன்’ என்றார். சரி என்று சொல்லிவிட்டு பைக்கை ஓரமாக நிறுத்தியிருந்தேன். 

சிக்னலில் பிச்சையெடுப்பவர்களின் உடல்மொழி அலாதியானது. இப்பொழுதெல்லாம் நடக்கவே முடியாதது போல நடிப்பவர்களை நிறையக் காண முடிகிறது. அழுக்கேறிய வெள்ளைத் துணி, கையில் ஊன்றுகோலுடன் மூக்குக் கண்ணாடியும் அணிந்திருக்கிறார்கள். இதுதான் அவகளின் யூனிபார்ம் போலிருக்கிறது. சிவப்பு விழுந்து வண்டிகள் நின்றவுடன் நடுங்கத் தொடங்குவார்கள். கைகள் உதறும். பிச்சைக்காக நடுங்கும் கையை நீட்டுவார்கள். சிவப்பு பச்சையாக மாறியவுடன் உதறல் மெல்ல மெல்ல நின்று போகும். அடுத்த சிவப்பு விழும் வரைக்கும் இயல்பாக இருப்பார்கள். அதே போல நிறை மாத வயிற்றுடன் சிவப்பு விழுந்தவுடன் அழத் தொடங்கும் பெண்மணிகள் பச்சைக்கு மாறி வாகனங்கள் விரையத் தொடங்கும் போது அழுகையை நிறுத்திவிட்டு இயல்புக்கு வந்திருப்பார்கள். சிக்னலுக்கு ஏற்ப உதறுவதும் அழுவதுமாக நடித்துக் கொண்டிருக்கும் இவர்களைப் பார்த்து எந்தச் சமயத்திலும் பரிதாபம் வருவதில்லை. சோம்பேறித்தனத்தின் இன்னொரு வெளிப்பாடுதான் உடலில் எந்தக் குறைபாடும் இல்லாத போதும் பிச்சை எடுப்பது என்பது. இந்த சோம்பேறித்தனத்தில் அடுத்தவர்களின் பரிதாபத்தை ஈர்க்கும் டெக்னிக்தான் நடுங்கும் உடலும், பிதுங்கிய வயிறும், தோளில் தூங்கும் குழந்தையும்.

காவலர்கள் வந்து சேர்வதாகவே தெரியவில்லை. மணி பதினொன்றைத் தாண்டியிருந்தது. இனியும் காத்திருக்க முடியாது. கிளம்பிச் சென்றுவிட்டேன். அந்தப் பெண்மணி ‘காவலர் சோனி வேர்ல்ட் சிக்னலுக்கு வந்தவுடன் உங்களை அழைப்பார்’ என்று சொல்லியிருந்தார். ஆனால் மாலை வரைக்கும் எந்த அழைப்பும் வரவில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் மறந்திருக்கக் கூடும். அடுத்தடுத்த நாட்களுக்கு அந்த இடத்தைத் தாண்டும் போதெல்லாம் அந்தப் பெண்மணி குழந்தையுடன் அந்த இடத்திலேயே இருக்கிறாளா என்று கண்கள் துழாவும். ஆனால் இடத்தை மாற்றியிருந்தார்கள். 

மீண்டும் 1098க்கு அழைக்கவே தோன்றவில்லை. அவர்களின் மீதான நம்பிக்கை குறைந்திருந்தது. ஆனால் இப்படியான புகார்களைத் தொடர்ந்து சேகரித்திருக்கிறார்கள். அரசின் கவனத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கும் போலிருக்கிறது. கர்நாடக அரசு ஒரு அட்டகாசமான காரியத்தைச் செய்திருக்கிறது. நேற்று ஒரே நாளில் கிட்டத்தட்ட 190 குழந்தைகளை மீட்டிருக்கிறார்கள். இந்த நடவடிக்கைக்கு ஆபரேஷன் ஸ்மைல் என்று பெயர். மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே வேலையை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். எந்தெந்த இடங்களில் பிச்சையெடுக்கிறார்கள், குழந்தைகளை ஈடுபடுத்துகிறார்களா உள்ளிட்டவற்றைக் கண்காணித்து கணக்கெடுத்த அதே சமயத்தில் இந்த நடவடிக்கையில் ஈடுபடப் போகும் காவலர்கள், தன்னார்வ ஊழியர்கள், அரசுப் பணியாளர்கள் உள்ளிட்டவர்களுக்கு பயிற்சியையும் கொடுத்திருக்கிறார்கள். மருத்துவத்துறை, குழந்தைகள் மேம்பாடு, காவல்துறை உள்ளிட்ட அரசுத் துறைகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு நேற்று காலை பத்து மணிக்கு பெங்களூர் முழுவதும் வலையை வீசியிருக்கிறார்கள். அந்த வலையில்தான் 190 குழந்தைகள் பிச்சை என்னும் குரூர அரக்கனின் கைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் குழந்தைகள் இப்போதைக்கு ஒரு விடுதியில் தங்க வைக்கப்படுகிறார்கள். விசாரித்தால் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு கதை இருக்கும். விசாரித்து நடவடிக்கை எடுப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. பெங்களூரில் மட்டும் ஒரே நாளில் இத்தனை குழந்தைகள் என்றால் இந்தியா முழுவதுமிருக்கும் நகரங்களில் எத்தனை குழந்தைகள் இப்படி வாழ்க்கையை இழந்து தவித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்? 

பெற்றவர்களை இழந்து, சொந்த ஊரை மறந்து எங்கேயிருக்கிறோம் என்பதே தெரியாமல் கண்டவர்களிடம் கையேந்தி தர்மம் கேட்டு, வாங்கிய காசை முதலாளியிடம் கொடுத்து அவனுடைய ஏச்சுக்கும் பேச்சுக்கும் அடிக்கும் பயந்து கொசுக்கடியிலும் சாக்கடை நெடியிலும் நகரத்தின் விளிம்பில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் குழந்தைகளில் பெரும்பாலானவை நம் வீட்டுக் குழந்தைகளைப் போன்றவர்கள்தான். பாசத்தோடும் அன்போடும் வளர்க்கப்பட்டவர்கள். 

நம் குழந்தைகள் தொலையவில்லை. அதனால் தப்பித்துவிட்டார்கள். இந்தக் குழந்தைகள் தொலைந்து போனார்கள். அதனால் நைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 

இந்த நிலைமை எந்தக் குழந்தைக்கு வேண்டுமானாலும் நேரலாம் என்பது எவ்வளவு பெரிய அபாயம்? நினைத்துப் பார்க்கவே திகிலாக இருக்கிறது.