Jul 28, 2015

பிஞ்சு

தியாஸ்ரீக்கு நான்கு வயதாகிறது. அப்பா ஆட்டோ ஓட்டுநர். ஆறு மாதத்திலேயே அவளுக்கு ரத்தச் சோகை இருப்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள். உடலில் சிவப்பணு உற்பத்தியாவதில்லை. எலும்பு மஜ்ஜயை மாற்றி வைப்பதுதான் வழி. நோயின் பெயர் தாலசீமியா. முப்பது லட்சம் ரூபாய் வரைக்கும் செலவாகும். ஆட்டோ ஓட்டுநருக்கு இது பெரிய தொகைதான். ஆனாலும் அலையத் தொடங்கியிருக்கிறார். ரத்த பந்தத்திலேயே வழங்குநர்(Donor) இருந்துவிட்டால் செலவு குறைவாகும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் யாருடைய மஜ்ஜையும் ஒத்து வரவில்லை. இன்னொரு குழந்தை பிறக்கும் வரை காத்திருக்கிறார்கள். அந்த குழந்தையின் மஜ்ஜை ஒத்து வருவதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறது என்று மருத்துவரக்ள் சொல்லியிருந்தார்களாம். அந்தக் குழந்தை பிறந்த பிறகு சோதனை செய்து பார்த்துவிட்டார்கள். அதுவும் ஒத்து வரவில்லை என்பதால் முப்பது லட்சம் புரட்டியே தீர வேண்டிய சூழல் அமைந்துவிட்டது.

போகுமிடங்களுக்கெல்லாம் குழந்தையையும் அழைத்துக் கொண்டே செல்கிறார்கள்.


சனிக்கிழமையன்று(ஜூலை 25, 2015) அழைத்திருந்தார்கள். அதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பாகவே தியாஸ்ரீயின் மருத்துவ ஆவணங்களை அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். அவர்கள் அழைத்திருந்த சமயத்தில் நான் கோபியில் இருப்பதாகச் சொன்னவுடன் கிளம்பி வருவதாகச் சொன்னார்கள். ஆவணங்களை அரசு மருத்துவர் சிவசங்கரிடம் காட்டியிருந்தேன். அவர் ஆவணங்களை சரி பார்த்திருந்தார். குழந்தையின் சார்பில் யாராவது ஒருவர்தான் வருவார் என்றும் அவர்களிடம் காசோலையை ஒப்படைத்துவிடலாம் என்றும் நினைத்திருந்தேன். ‘புத்தகக் கண்காட்சியில்தான் சாயந்திரம் வரைக்கும் இருப்பேன். இங்க வாங்க...இங்க இருந்து வீட்டுக்கு போய்விடலாம்’ என்று சொல்லி வைத்திருந்தேன். காசோலைப் புத்தகம் வீட்டில் இருந்தது. ஆனால் குழந்தையையும் சேர்த்து அழைத்து வந்திருந்தார்கள்.

இந்தக் குழந்தைக்குதான் இருபது நாட்களுக்கு ஒரு முறை ரத்தம் ஏற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் எப்படியும் மூன்றிலிருந்து ஐந்தாயிரம் வரை செலவு பிடிக்கிறது என்றார்கள். குழந்தை ஆரோக்கியமாகத்தான் தெரிகிறது. புத்தகக் கண்காட்சிக்கு மருத்துவர் சிவசங்கரும் வந்திருந்தார். ‘இரத்த சிவப்பணுக்கள் இயற்கையாகவே உருவாவதில்லை என்பதால் இரத்தம் செலுத்த வேண்டும் என்பதைத் தவிர இப்போதைக்கு வேறு எந்தச் சிக்கலும் இருக்காது’ என்று சிவசங்கர் சொன்னார். அப்படி செலுத்தாமல் விட்டுவிட்டால் குழந்தை மயங்கி விழத் தொடங்குவாளாம். அதைத்தான் அவளது பெற்றோரும் சொல்லியிருந்தார்கள்.

அறுவை சிகிச்சையின் செலவுகளுக்காக இதுவரைக்கும் இருபது லட்ச ரூபாய் சேர்த்துவிட்டார்கள். அத்தனையும் நன்கொடைதான். ‘நாங்கள் இவ்வளவு தொகை சேர்த்ததே ஆச்சரியம்தான்’ என்றார்கள். அப்பல்லோவில் மருத்துவர் ரேவதி ராஜ்தான் சிகிச்சையளிக்கிறார். அவரிடம் இருபது லட்சத்தை நெருங்கிவிட்ட தகவலைச் சொல்லியிருக்கிறார். ‘இருபதைத் தொட்டவுடன் மருத்துவமனையில் அனுமதித்துவிடுங்கள். அறுவை சிகிச்சைக்கான ஏற்பாடுகளைத் தொடங்கிவிடலாம்’ என்று மருத்துவர் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த இறுதிக்கட்ட நடவடிக்கையாகத்தான் கோபிக்கு வந்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் வந்து சேர்ந்த போது மேடையில் குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார் பேசிக் கொண்டிருந்தார். குழந்தையை அழைத்து வருவார்கள் என்று எதிர்பாத்திருக்கவில்லை என்பதால் ‘குழந்தையை எதுக்காக அலைக்கழிக்கறீங்க?’ என்றதற்கு அவர்களிடம் பதில் இல்லை. ‘குழந்தையைப் பார்த்தாத்தான் நம்புறாங்க’ என்றார்கள். வருத்தமாக இருந்தது. புத்தகக் கண்காட்சியின் ஏற்பாட்டாளர் திரு.குமணனிடம் வீடு வரைக்கும் சென்று வருவதாகச் சொன்ன போது காரணம் கேட்டார். சொன்னேன். ‘அடிகளார் கிட்ட கொடுத்து கொடுக்கச் சொல்லுறதுல உங்களுக்கு சங்கடமா?’ என்றார். இதில் எனக்கு என்ன சங்கடம் இருக்கிறது. ‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லங்கண்ணா’ என்றேன். குழந்தைகளின் பெற்றவர்களும் அதை எதிர்பார்த்தார்கள். அடிகளார் பேசி முடிப்பதற்குள்ளாக வீட்டிலிருந்து காசோலையை எடுத்து வந்திருந்தேன். அவர் பேசி முடித்தவுடன் மேடையில் அறிவித்தார்கள்.

குழந்தையும் அவளது பெற்றோரும் மேடை ஏறினார்கள். அடிகளார் தனது துண்டு நுனியில் முடிந்து வைத்திருந்த திருநீறைக் குழந்தைக்கு பூசிவிட்டு பழம் ஒன்றைக் கொடுத்து ஆசிர்வதித்தார். அப்பல்லோ மருத்துவமனையின் பெயரில் ரூபாய் ஐம்பதாயிரத்துக்கான காசோலையை எழுதி வைத்திருந்தேன். அது அடிகளார் அவர்களால் குழந்தையின் கைகளில் வழங்கப்பட்டது.

காசோலை வழங்கிய நிகழ்ச்சி முடிந்தவுடன் அவர்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்கள்.  தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதெல்லாம் அந்தக் குழந்தைக்கு தெரியவில்லை. பெரியவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்க குழந்தை மிக இயல்பாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. தனது கனவுகளையும் கற்பனைகளையும் அது தூக்கிச் சுமந்தபடி அங்குமிங்குமாக ஓடிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. ஆனால் மொத்த வலியையும் வேதனையையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு கடத்திக் கொண்டிருந்தாள். 

கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டுக் கிளம்பினார்கள்.

பிஞ்சுக் குழந்தைகளுக்கு வரக் கூடிய நோய்மைதான் மிகுந்த பீதியூட்டுவதாக இருக்கிறது. அவர்கள் சென்ற பிறகும் மனம் இனம்புரியாத பதற்றத்திலேயே இருந்தது. தனது உயிர் அரிக்கப்படுவது தெரியாமலேயே விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தைக்கு பணம் கொடுப்பதைவிடவும் அடுத்தவர்களின் ஆசியும் பிரார்த்தனையும்தான் அவசியம் எனத் தோன்றியது. அது அவளை காப்பாற்றிவிடும் என்னும் நம்பிக்கையிருக்கிறது.

3 எதிர் சப்தங்கள்:

Krishna moorthy said...

நிச்சயம் அது ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட குழந்தைதான் சார்.

Vinoth Subramanian said...

Cha... en sir ipdiyellam nadakkuthu? entha kadavul kitta poyi vendurathu? ellarudaiya valikkum kaaraname avanga thane?

சேக்காளி said...

//ஆசியும் பிரார்த்தனையும்தான் அவசியம் எனத் தோன்றியது. அது அவளை காப்பாற்றிவிடும் என்னும் நம்பிக்கையிருக்கிறது//