Mar 5, 2015

ச.தமிழ்ச்செல்வன் - வெயிலோடு போய்

ஊரில் திருவிழா. கோவில் திருவிழாவுக்காக கணவனோடு வராமல் மாரியம்மாள் தனியாக ஓடி வருகிறாள். கணவன் ஒரு மளிகைக்கடை நடத்துகிறான். அது பக்கத்து கிராமத்திலிருக்கும் சிறிய மளிகைக்கடை. வியாபாரம் கெட்டுவிடும் என்பதால் இரவில் வருவதாகச் சொல்லிவிடுகிறான். இவள் ஊருக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் கடையிலிருந்து சாமான்களை அம்மா வீட்டுக்குத் தூக்கிச் சென்றுவிடுகிறாள் என்று அவனுக்கு கடுப்புதான். ஆனால் தடுக்க முடிவதில்லை. ‘ஏன் தனது மகள் கஞ்சி கூட குடிக்காமல் வந்திருக்கிறாள்’ என்று அவளது அம்மாவுக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. தங்கராசு மச்சானைப் பார்க்கத்தான் இவ்வளவு அவசரமாக வந்திருக்கிறாள். அவன் மனைவியோடு ஊரிலிருந்து வந்திருக்கிறான்.

மாரியம்மாள் தங்கராசுக்குத்தான் என்று சிறுவயதிலேயே முடிவு செய்கிறார்கள். அவளும் அப்படித்தான் ஆசையை வளர்த்திருக்கிறாள். மாரியம்மாள் கண்மாயில் கூட குளிப்பதில்லை. சிரங்கு வந்துவிட்டால் நகரத்தில் படிக்கும் மச்சானுக்கு பிடிக்காமல் போய்விடுமே என்று பயப்படுகிறாள். இவள் ஆசையை வளர்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறாள். ஆனால் ஒரு நாள் திடீரென்று அத்தையும் மாமனும் வந்து தங்கராசு மச்சானுக்கு திருமணம் என்று பத்திரிக்கை வைத்துவிட்டுச் செல்கிறார்கள். மாரியம்மாளின் அம்மாவுக்கும் அண்ணனுக்கு பயங்கரக் கோபம் வருகிறது. திருமணத்திற்கே போவதில்லை என்கிறான். ஆனால் இருவரையும் வற்புறுத்தி திருமணத்துக்குச் செல்லச் சொல்கிறாள். அண்ணன் மட்டும் சென்று வருகிறான். வரும் போது மாரியம்மாளுக்கு மாப்பிள்ளையும் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுகிறான். இந்த மளிகைக்கடைக்காரன்தான் மாப்பிள்ளை.

இப்பொழுது தங்கராசு மச்சானையும் அவனது மனைவியையும் பார்த்து வருவதற்காக ஆசையாக வந்திருக்கிறாள். தீப்பெட்டி ஒட்டுவதற்கு டவுனுக்குச் செல்பவர்கள் மச்சான் வந்திருக்கும் தகவலை மாரியம்மாளுக்குக் கொடுத்துவிட்டார்கள். ஓடி வந்தவள் மாமன் வீட்டுக்குச் சென்று பார்க்கும் போது மச்சான் மீது அந்த அக்காளுக்கு ஏதோவொரு வெறுப்பு என்று தெரிகிறது. தனது மச்சானின் வாழ்க்கை குறித்தான துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது. வீட்டில் வந்து படுத்துக் கொள்கிறாள். இரவில் வீடு திரும்பும் கணவன் மாரியம்மாளின் முடியைப் பிடிக்கிறான். அவள் பெருங்குரலெடுத்து அழுகிறாள். தான் முடியைப் பிடித்துவிட்டதால் அழுகிறாள் என்று அவன் ஆறுதல்படுத்தத் தொடங்குகிறான். கதை முடிகிறது.

தனது வாழ்க்கையைவிடவும் தனது மச்சானின் வாழ்க்கை நன்றாக அமைய வேண்டும் என நினைக்கிற ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணின் காதல்தான் கதையின் மைய இழை. அவளுக்கு மட்டும்தான் அந்தக் காதல் பெரியதாக இருக்கிறது. தங்கராசு உட்பட யாருக்குமே அந்தக் காதலைப் பொருட்படுத்தத் தோன்றுவதில்லை. ஆளாளுக்கு அவரவர் தேவைகள். இவள் மட்டும்தான் மச்சானையே நினைத்து உருகிக் கொண்டிருக்கிறாள். கடைசியிலும் கூட தனது வாழ்க்கையப் பற்றி எந்தக் குறையும் அவளுக்கு இல்லை. தனது மச்சானின் வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இல்லை என்றுதான் பெருங்குரலெடுத்து அழுகிறாள்.


ச.தமிழ்ச்செல்வனின்  ‘வெயிலோடு போய்’ கதை இது. இந்தக் கதை எளிமையான பெண்ணின் பேரன்பைப் பேசுகிறது. ஆத்மசுத்தியுடனான காதல் அது. பிரியம் பொங்கும் மனம் அது.

ஒரேயொரு தவறு செய்துவிட்டேன். கதையை வாசிப்பதற்கு முன்பாக சசி இயக்கிய ‘பூ’ படத்தை பார்த்திருக்கக் கூடாது. ஆனால் பார்த்துவிட்டேன். படம் பார்த்த வெகுநாட்களுக்குப் பிறகுதான் சிறுகதையை வாசித்தேன். ‘பூ’ படம் இந்தக் கதையிலிருந்துதான் உருவானது என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அந்தப் படம் எனக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. அதுவும் தங்கராசின் காதலியாக நடித்த பெண்ணின் அதீத அல்ட்டாப்பும் உடல்மொழியும் அந்தப் படத்தை வெறுக்கச் செய்திருந்தன. கதையைப் படிக்கும் போது அந்தப் பெண்ணின் முகமாகவே வந்து கொண்டிருந்ததால் உண்மையில் இந்தக் கதை எனக்குள் எந்த ஈர்ப்பையும் உருவாக்கவில்லை. அதற்காக இந்தக் கதையை மோசம் என்று சொல்வதாக அர்த்தமில்லை. ஒரு படைப்போடு நாம் ஒன்றுவதற்கும் விலகிப்போவதற்கும் எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கின்றன. அவை படைப்பைத் தாண்டிய காரணங்களாகக் கூட இருக்கலாம். எனக்கு ஏனோ ஒட்டுதல் வரவே இல்லை.