Feb 4, 2015

எவ்வளவு துரோகங்களைச் செய்கிறோம்?

‘ஒபாமா வரும் போது அமெரிக்காவிலிருந்து காற்றையும் கொண்டு வந்தாங்களாமா’ என்று அம்மா சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். உளறுகிறார் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் தினத்தந்தியின் தீவிர படிப்பாளி. எல்லோரும் கிளம்பிய பிறகு தந்தியை வரி விடாமல் படித்துவிட்டு மதியவாக்கில் ஜீ தமிழுக்கு மாறிவிடுவார். லட்சுமி ராமகிருஷ்ணனுக்கும் விசிறி. அப்படி படித்துக் கொண்டிருந்த போதுதான் இந்தச் செய்தியை தந்தியில் கவனித்திருக்கிறார். தந்திக்காரனுக்கு விவரம் போதவில்லை. ஏதோ ஒரு ஊடகத்தில் நக்கலடிப்பதற்காக எழுதியிருந்த செய்தியை உண்மை என்று நினைத்து அப்படியே தமிழாக்கம் செய்து போட்டுவிட்டார்கள். 

ஆனால் அமெரிக்கக்காரன் காற்றுதான் கொண்டு வரவில்லையே தவிர டெல்லியின் காற்று பயங்கரமாக மாசுபட்டிருக்கிறது என்று இந்திய அரசிடம் கவலை தெரிவித்ததிலிருந்து பல்வேறு அமைப்புகள் இரவு பகலாக காற்றின் மாசு அளவீட்டை கவனித்தது வரை அத்தனையும் உண்மை. காற்றைச் சுத்தம் செய்யும் கருவிகளை ஆயிரக்கணக்கில் அமெரிக்க அதிகாரிகள் வாங்கினார்கள் என்ற செய்தியும் கூட வந்தது. எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியவில்லை. ‘அதிர்ஷ்டவசமாக மழை தூறியதால் குடியரசு தினத்தன்று மாசு அளவு குறைந்திருந்தது’ என்று வெட்கமேயில்லாமல் அறிவித்தார்கள். 

இதை கவனிப்பதற்குக் கூட அமெரிக்க அதிபர் வர வேண்டியிருக்கிறது என்பதுதான் நம் லட்சணம்.

PM10 துகள் என்பதை வைத்துதான் காற்று மாசுபாட்டை அளக்கிறார்கள். பத்து மைக்ரோமீட்டருக்குக் குறைவான துகள்கள் இவை. துக்கினியூண்டு சைஸ். ஒரு கனமீட்டர் காற்றில் 20 மைக்ரோகிராமுக்கு மேலாக இருந்தால்  ஏகப்பட்ட பிரச்சினைகளை மனிதர்களுக்கு உருவாக்கும் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் சொல்கிறது. உலக சுகாதார நிறுவனம் சொல்வதையெல்லாம் கண்டு கொள்ள வேண்டாம். ஐம்பது மைக்ரோகிராம் வரைக்கும் இருந்துவிட்டு போகட்டும் என்று விட்டுவிடலாம். ஆனால் உலக அளவிலான சராசரியே 70 மைக்ரோகிராமைத் தாண்டிவிட்டது. இந்தியாவின் சராசரி 110 மைக்ரோகிராம். இது சராசரியான கணக்கு. பெருநகரங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டால் நிலைமை விபரீதமாக இருக்கும். 

PM2.5 என்ற துகள்களை வைத்தும் கணக்கிடுகிறார்கள். அவை இன்னமும் ஆபத்து மிகுந்தவை. இத்தகைய துகள்கால் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்ட நகரங்களின் பட்டியலிலும் இந்திய நகரங்கள் இடம் பிடிக்கின்றன. டெல்லிதான் மோசம் என்று சீனாக்காரன் சொல்கிறான். பெய்ஜிங்தான் மோசம் என்று இந்தியாக்காரன் சொல்கிறான். விளங்கின மாதிரிதான்.

நண்பர் ஒருவர் சூழலியல் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். அவரது ஆராய்ச்சியே காற்று மாசு மனிதனில் எத்தகைய விளைவுகளை உருவாக்குகின்றன என்பதுதான். நுரையீரல் நோயை உண்டாக்குகிறது, கண் எரிச்சலை உருவாக்குகிறது என்பதெல்லாம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்த பிரச்சினைகள். ஆனால் காற்று மாசு என்பது நம்மில் ஹார்மோன் பிரச்சினைகளை பெருமளவில் உருவாக்குகின்றன என்பதுதான் நமக்குத் தெரியாத செய்தி. மன அழுத்தம் உள்ளிட்ட ஏகப்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கு காற்று மாசுபாடு காரணமாக இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ‘சந்திக்க முடியுமா?’ என்று ஒருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். டீக்கடை ஒன்றில் சந்தித்துக் கொண்டோம். தன்னை இயற்கை ஆர்வலர் சொல்லிக் கொண்டார். சந்தோஷமாக இருந்தது. ‘எப்படி பெங்களூர் வந்தீர்கள்?’ என்று நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது. கேட்டுவிட்டேன். காரிலேயே பெங்களூரு வந்திருந்தார். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பெங்களூர் வந்து செல்வதற்கு- அதுவும் தனியாக வந்து செல்வதற்கு மகிழ்வுந்து. விருந்தினராக வந்திருக்கிறார் என்பதால் எதுவும் கேட்கவில்லை. இந்தக் கட்டுரை எப்படியாவது அவரது கண்களில் பட்டுவிட வேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

இதையெல்லாம் தெரிந்தே செய்கிறோமா என்றுதான் குழப்பமாக இருக்கிறது- ஒரு ஜீன்ஸ் தயாரிப்பதற்காக எவ்வளவு நீர் தேவைப்படும் என்பதை இணையத்தில் தேடினால் போதும். ஜீன்ஸ் அணிய மனமே வராது. சாதாரண மனிதன் ஜீன்ஸ் அணிவதை நிறுத்த வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. இயற்கை ஆர்வலர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களாவது யோசிக்க வேண்டுமல்லவா?  

பெங்களூரின் சாலைகளில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்சம் வாகனங்கள் ஓடுகின்றன- ஒரு நாளைக்கு. இதில் முப்பத்தி மூன்று லட்சம் இருசக்கர வாகனங்கள், பத்து லட்சம் கார்கள், ஒன்றரை லட்சம் ஆட்டோக்கள் அடங்கும். இவையெல்லாம் சேர்ந்து எவ்வளவு புகையை உமிழும் என்று கணக்கு பார்த்துக் கொள்ளலாம். ஏ.சி.பேருந்துகள், நிறுவனங்களுக்காக ஆட்களை ஏற்றிவரும் ஏ.சி வண்டிகள் போன்றவையெல்லாம் சிக்னலில் கூட அணைத்து வைப்பதில்லை. சில சிக்னல்களில் 180 வினாடிகள் கூட நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. தெரியாத்தனமாக இத்தகைய வாகனங்களின் வலதுபக்கமாக சிக்கிக் கொண்டால் அவ்வளவுதான். மூக்கில் ஏறும் புகை ஆளையே முடித்துவிடும். சில நண்பர்கள் ஏ.சி போடாமல் வண்டி ஓட்டினால் வாகனத்திற்குள் கரி பிடித்துவிடும் என்கிறார்கள். பல லட்சங்கள் கொடுத்து வாங்கிய வாகனத்திற்குள் கரிப்பிடித்தால் வருத்தமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் நாம் குளுகுளுவென்று இருப்பதற்காக இந்த புவியை சூடாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான் உண்மை.

சில மாதங்கள் முன்பு வரையிலும் வாகனங்கள் உமிழும் புகையைக் கண்காணிக்க வேண்டும் என்ற நீதிமன்ற உத்தரவுக்கு ஏற்ப வெகு தீவிரமாகக் கண்காணித்தார்கள். ஆறு மாதங்கள் கூட இருக்காது. இப்பொழுது விட்டுவிட்டார்கள். ஏதாவது ட்ராபிக் போலீஸ் பிடித்தால் வாங்குகிற லஞ்சப்பணத்தை அதிகரித்துக் கொள்ள வேண்டுமானால் இந்த உத்தரவு பயன்படுகிறது. ‘எமிஸன் சர்டிபிகேட் இல்லையா?..கோர்ட்டுக்கு போனால் முந்நூறு ரூபாய் கட்ட வேண்டும்..எப்படி வசதி?’ என்பார்கள். நூறு ரூபாய் கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் நூற்றைம்பது ரூபாய் அழுதுவிட்டு வர வேண்டும்.

வெறும் வாகனப்புகை மட்டுமே காற்று மாசடைவதற்கான காரணமாக இருப்பதில்லை. ஆனால் இதில்தான் நம் பங்களிப்பைச் செய்ய முடியும் என நினைக்கிறேன். ‘முப்பது வினாடிதானே...இருந்துவிட்டு போகட்டும்’ என்று முறுக்கிக் கொண்டேயிருப்பதைவிட அந்த முப்பது வினாடிகளுக்கும் நிறுத்தி வைக்கலாம். 

நகரவாசிகள்தான் காற்றை வன்புணர்கிறார்கள் என்று தப்புக்கணக்கு போட்டுவிட வேண்டியதில்லை. டன் கணக்கில் விவசாய நிலத்தில் கொட்டப்படும் வேதிப் பொருட்கள் கணிசமாக காற்றில் கலக்கின்றன. அம்மோனியா ஒன்று போதும். பூச்சிக் கொல்லி, களைக் கொல்லி என எல்லாவற்றிலும் கலந்திருக்கிறது. அப்படியே காற்றில் கலக்கிறது. ‘வீட்டில் செடி வளர்க்கிறேன்’ என்று அப்பா இரண்டு மூன்று செடிகளை வீட்டோரமாக வைத்திருந்தார். குறைந்தபட்சம் இதிலாவது வேதிப்பொருட்கள் இல்லாமல் இருக்கும் என்று நம்பியிருந்தேன். அடுத்த முறை ஊருக்குச் சென்று வந்த போது ஏகப்பட்ட மருந்துகளை வாங்கி வந்து கொட்டிவிட்டார். அதன் வீரியத்தில் செடிகள் வறண்டு தழைத்தன. எவ்வளவு கொட்டியிருப்பார் என்று நினைத்துப் பார்த்தேன். தலை சுற்றியது. திராட்சை, காலிபிளவர், முட்டைக்கோசு போன்ற புழுக்கள் அதிகம் வரும் காய்கறிகளையும் கனிகளையும் மருந்துக்குள் முக்கி எடுத்துத்தான் விற்பனைக்கு அனுப்புகிறார்கள். எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் வாழைக்காயில் பளபளப்பு வர வேண்டும் என்பதற்காகவே தனியாக வேதிப்பொருட்கள் கிடைக்கின்றன. காயின் மீது அடித்து விடுகிறார்கள். அத்தனையும் நமக்குள்தான் செல்கின்றன.

சமீபமாக Bike Riding, Car Riding என்பதையெல்லாம் நிறைய நிறுவனங்கள் ஊக்குவிக்கின்றன. சனிக்கிழமை காலையில் கிருஷ்ணகிரி பெங்களூர் சாலையில் சென்றால் தெரியும். பல நூறு பேர் பைக்கை முறுக்கிக் கொண்டு பறப்பார்கள். பெரும்பாலும் ஆளுக்கு ஒரு பைக்தான். வெகுதூரம் சென்றுவிட்டு திரும்பி வருகிறார்கள். ‘லட்சக்கணக்கான வண்டிகள் ஓடுகின்றன...இதில் நாங்கள்தான் சூழலை சீரழிக்கிறோமா?’ என்று கேட்கலாம்தான். ஆனால் இப்படியெல்லாம்தான் ஒவ்வொருவரும் நம்மளவுக்கு கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பழைய நிறுவனத்தின் வைஸ் பிரெசிடெண்ட் ஒருவருக்கு ஐம்பதைத் தாண்டிய வயது. ஹார்லி டேவிட்சன் வண்டி ஒன்று வைத்திருக்கிறார். இப்படியான ஒரு குழுவில் உறுப்பினர். சாமான்களையெல்லாம் அந்த குழுவின் வாகனம் ஒரு வண்டியில் எடுத்துச் செல்லும். மற்றவர்கள் தத்தமது பைக்கிலேயே அந்த வண்டியைப் பின் தொடர்ந்து செல்வார்கள். கோவா அல்லது மும்பை என ஏதாவதொரு ஊரில் ஒரு நாள் இருந்துவிட்டு திரும்ப வந்து ‘அலுவலகத்தில் இனிமேல் பேப்பர் கப் பயன்படுத்துவதை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்’ என்று மின்னஞ்சல் அனுப்புவார்.

அதே போல காரை எடுத்துக் கொண்டு கூர்க் வரைக்கும் சென்று வருபவர்கள் உண்டு. இரண்டு பேருக்கு ஒரு கார். பத்து கார்களாவது குழுவாகச் செல்லும். சென்றுவிட்டு வரட்டும். ஆனால் முரண்தொகை என்னவென்றால் ‘Save Nature' என்று தங்களது வாகனத்தில் ஸ்டிக்கரை ஒட்டியிருப்பார்கள். யாரையும் குறை சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் நம்மையுமறியாமலேயே இந்தப் புவிக்கும், எதிர்கால சந்ததிக்கும் நாம் செய்து கொண்டிருக்கும் துரோகங்களின் கணக்கில் இவையெல்லாம் சேர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கும் என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.