Jan 30, 2015

மதம் மாறிடலாமா?

எங்கள் பகுதியில் ஞாயிற்றுக்கிழமையானால் யாராவது இரண்டு மூன்று பேர் ‘ஆண்டவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்’ என்று பிட் நோட்டீஸ் கொடுக்கிறார்கள் அல்லது ‘உங்கள் குடும்பத்தில் நிலவும் பிரச்சினைக்கு ஜெபம் செய்கிறோம்’ என்று வருகிறார்கள். ஆரம்பத்தில் மரியாதையாகத்தான் பதில் சொன்னேன். ஆனால் இப்பொழுது ஒவ்வொரு வாரமும் வருகிறார்கள். எரிச்சல் மிகுந்துவிடுகிறது. எந்தப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும் ஜெபத்தினால் வழிக்கு கொண்டு வந்துவிடுவோம் என்கிறார்கள். சம்பள உயர்விலிருந்து, கணவன் மனைவி பிரச்சினை வரை சகலமும் அடக்கம். பெங்களூரில்தான் இப்படியென்றால் கரட்டடிபாளையத்திலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வருகிறார்கள். வெகு நாகரீகமாக ஆடையணிந்து வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல மதப்பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள்.

பெங்களூரில் நாங்கள் குடியிருக்கும் ஏரியாவில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்குப் பிடித்து ஜெப வீடாக மாற்றிவிட்டார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அந்த வீதியே அலறுகிறது. எதற்கு திடீரென்று ஜெபவீடு வந்திருக்கிறது என்று யோசித்தால் அந்தப் பகுதியில் கட்டிட வேலை செய்யும் ஆட்கள்தான் பிரார்த்தனைக்குழுவில் பங்கேற்பவர்கள்.

மதத்தைப் பரப்புவது தங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் உரிமை என்று சொல்லிக் கொள்வதை எந்தவிதத்திலும் மறுக்கவில்லை. ஆனால் அதற்கான சில வரையறைகள் இருக்க வேண்டியதில்லையா? சமீபத்தில் யூடியூப்பில் ஒரு சலனப்படத்தை பார்க்க நேர்ந்தது. உமாசங்கர் பேசிக் கொண்டிருந்தார். பகீரென்றிருந்தது. வெறியெடுத்துத் திரிகிறார். ஒரு சாமானியரோ அல்லது பால் தினகரனோ கூட பேசுவது பெரிய அயற்சியை உருவாக்குவதில்லை. விரும்பினால் காது கொடுத்துக் கேட்கிறோம் இல்லையென்றால் விலகிப் போய்விடலாம். ஆனால் உமாசங்கர் போன்ற அதிகாரி- நேர்மையானவர் என்று பெயரெடுத்தவர் இப்படி பேசிக் கொண்டு திரிவதை எந்தவிதத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ள மனம் ஒத்துக் கொள்வதில்லை.

பாரதிமணியின் ஒரு கட்டுரையில் ஒரு மத்திய அரசுச் செயலாளரைப் பற்றிய குறிப்பு வரும். அவர் நெற்றி நிறைய விபூதி பூசிக் கொண்டுதான் அலுவலகத்துக்கு வருவாராம். புதியதாக அந்தத் துறைக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட அமைச்சர் ‘இனி இப்படி பட்டையோடு என் முன்னால் வராதீங்க’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். ‘நிச்சயம் வர மாட்டேன்’ என்று சொன்னவர் உடனடியாக வேறு துறைக்கு மாறுதல் வாங்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டாராம். அந்த உரையாடல் துல்லியமாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் இந்த ரீதியில்தான் பேசிக் கொள்வார்கள்.

இதை எதற்குக் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கிறது என்றால்- ஒரு அதிகாரியின் தனிப்பட்ட இறை நம்பிக்கைகள் வேறு அதையே பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகளின் மேடைகளில் பிரஸ்தாபிப்பது வேறு. உமாசங்கர் இரண்டாவது விஷயத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். நமக்கான உரிமை என்பதைத் தாண்டி நமக்கான பொறுப்புணர்வு என்பதனை சமூகத்தின் முக்கியமான பொறுப்புகளில் இருப்பவர்கள் யோசிக்க வேண்டும். 

மதம், கடவுள் ஆகியன குறித்த நம்பிக்கைகள் ஒருவனுக்கு அவனது புரிதலிலிருந்து உருவாக வேண்டுமே தவிர கையைப் பிடித்து இழுப்பதாக இருக்கக் கூடாது. இயேசுவை வணங்குவதிலும் தர்க்காவில் மந்திரித்த கயிறைக் கையில் கட்டிக் கொள்வதிலும் எனக்கு பிரச்சினையில்லை. ஆனால் இன்னொருவர் வந்து ‘இந்தக் கடவுளினால் மட்டும்தான் உனது பிரச்சினையைச் சரி செய்ய முடியும்’ என்று சொன்னால் அது எரிச்சலான காரியம்தான். ராமராஜனை வைத்துக் கூட்டம் நடத்துகிறார்கள். குமரி முத்து இயேசுவைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை என்று பேசுகிறார். நக்மாவின் படத்தை வீதிக்கு வீதி பதாகைகளாகத் தொங்கவிடுகிறார்கள். ஒரு மதத்தை இவ்வளவு தீவிரமாக பரப்ப வேண்டிய அவசியம் என்ன வந்தது என்ற கேள்வி தானாகவே எழுகிறது.

குமரிமுத்துவும், ராமராஜனும், நக்மாவும் பேசும் கூட்டங்களில் கலந்து கொள்பவர்களின் எண்ணிக்கை மலைப்பாக இருக்கிறது. இந்தியா போன்ற பெரும்பான்மை இந்துக்கள் வாழும் நாட்டில் தீவிர இந்துமதப் பற்றுடன் இருப்பவர்களை இது கிளறிவிடத்தான் செய்யும். நித்யானந்தாவை விமர்சித்தாலும் கூட எகிறுபவர்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள். காரணத்தை யோசித்துப் பார்த்தால் வெகு எளிதாக இருக்கும். ‘அந்த ஆள் என்னவோ செய்துவிட்டுப் போகட்டும். இந்து மதத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறான்’ என்பார்கள். இந்தச் சூழலில் உமாசங்கர் மாதிரியான பொறுப்பான அதிகாரிகள் இப்படி வெறியெடுத்துத் திரிவது எரிகிற கொள்ளியில் எண்ணெயை ஊற்றுவது மாதிரிதான். சிவசேனாவும், மத்திய அமைச்சர் ரவிசங்கர் பிரசாத்தும் அரசியல் சாசனத்திலிருந்து ‘Secular மற்றும் Socialist' என்ற சொற்களை நீக்குவோம் என்று பேசுவதைப் பற்றி கோபப்படும் அதே சமயத்தில் இத்தகைய பிற மதங்களின் வேகத்தைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இதே விஷயங்களை தீவிரமான கிறித்துவ அல்லது இந்து மத நம்பிக்கையாளரின் பார்வையிலிருந்து பார்த்து வேறு மாதிரியும் பேசலாம். 

ஆனால் ஒன்று- மதச்சார்பற்ற நாடு என்றால் அது எல்லா மதங்களையும் சமமாகப் பார்ப்பது என்ற அர்த்தமில்லை- எந்த மதமும் அரசாங்கத்திற்கு வேண்டாம் என்றுதான் அர்த்தம் என்பார்கள். அப்படியானால் மதம் அல்லது கடவுள் நம்பிக்கை தொடர்பான செயல்பாடுகளை எந்தவிதத்திலும் வழிபாட்டு இடங்களைத் தாண்டி பொதுவிடங்களில் அனுமதிக்கக் கூடாது என்கிற வரையறை இருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படியா இருக்கிறோம்? பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும்தான் மதமே பரப்பப்படுகிறது. அதன் மைதானங்களில்தான் ஜெபக் கூட்டங்களும், தட்டியெழுப்பும் சுவிசேஷக் கூட்டங்களும், ஆன்மிக பேரொளியின் சொற்பொழிவும் நடக்கின்றன.

உறவுக்காரப் பெண்மணியொருவர் இளவயதில் கிறித்துவப்பள்ளியில் படித்தார். இன்று வரைக்கும் பொட்டு கூட வைத்துக் கொள்ளமாட்டார். கணவரின் வற்புறுத்தலில் அவரது மகளை இந்துத்துவ பள்ளியில் சேர்த்தார்கள். அவள் இப்பொழுதே தீவிர இந்து மதவாதியாகியிருக்கிறாள். என்னால் வாய் கொடுக்க முடிவதில்லை. இந்த லட்சணத்தில்தான் மதச்சார்பற்ற நாடு என்று சொல்லிக் கொள்கிறோம். ‘மதரஸாக்களை விட்டுவிட்டான்’ என்று யாராவது கத்தக் கூடும். அவர்களையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன்.

கிறித்துவர்களிடம் ‘நீ மதப்பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டாம்’ என்று சொன்னால் அடுத்த கேள்வி ‘விநாயகர் சதுர்த்தி ஊர்வலங்களை ஏன் தடை செய்வதில்லை’ என்பார்கள். ‘ஏம்ப்பா விநாயர் சதுர்த்தி ஊர்வலங்கள் தேவையா?’ என்று இவர்களிடம் கேட்டால் ‘அப்படின்னா இசுலாமியர்கள் நடத்து ஊர்வலங்கள் உனக்கு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லையா?’ என்பார்கள். சண்டைப் போட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கிறோம்.

உமாசங்கரைத் தடுக்கும் இதே தமிழக அரசின் அமைச்சர்கள்தான் கூட்டம் சேர்த்துக் கொண்டு மண்சோறு சாப்பிடுகிறார்கள்; தீ மிதிக்கிறார்கள்- அதை ஒவ்வொரு செய்தித்தாளிலும் விளம்பரமாக வரும்படி பார்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று யாரோ எழுதியிருந்தார்கள்.  இன்னொருவர் அரசு அலுவலகங்களில் ஆயுதபூஜை, சரஸ்வதி பூஜை கொண்டாடுவது எந்தவிதத்தில் சரி என்று கேட்டிருந்தார். இப்படி கேட்டுக் கொண்டே போகலாம். யோசித்துப் பார்த்தால் மதம் மற்றும் இறை நம்பிக்கைகளை நம்மால் முற்றாகத் துறந்துவிட முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஏதாவதொருவிதத்தில் நம்மோடு ஒட்டிக் கொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால் நமக்கான பொறுப்புணர்வை மீறி அதை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருப்பது அசிங்கமான செயல். அசிங்கமானது என்றாலும் கூட விட்டுவிடலாம். ஆபத்தானதாகவும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் யோசிக்கச் செய்கிறது.

Jan 29, 2015

பத்தோடு பதினொன்று

யாராவது ‘ரொம்ப எளிமையான எழுத்து’ என்று குறையாகச் சொன்னால் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். அப்படி இருக்கத்தான் மனம் விரும்புகிறது. எளிமையாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே. குறையொன்றுமில்லை.

எல்லா இடங்களிலுமே கற்றுக் கொள்ள ஏதாவது இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதோவொருவிதத்தில் unique என்று தாராளமாகச் சொல்லலாம். அந்த தனித்தன்மையை, கற்றுக் கொள்வதற்கான செய்தியை, எளிய விஷயங்களில் நிறைந்திருக்கும் செறிவுத் தன்மையை சாதாரண  மொழியில் எழுதுகிற வரம் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும் என்றுதான் மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறேன்-

மற்றபடி, இவன் எழுதுவதுதான் இலக்கியம் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் விருப்பமேயில்லை. 

இவனுக்கு மட்டும்தான் எல்லாமும் தெரியும் என்றோ அல்லது இவன் சொல்வதுதான் இறுதி என்றோ சொல்லிக் கொள்ளப் போவதில்லை. பத்தோடு பதினொன்று. அத்தோடு இவனும் ஒன்று.

நமது பாதையை முடிவு செய்ய வேண்டியது நாம்தான். முடிவு செய்த பாதையில் சரியாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறோமா என்பதுதான் பிரச்சினை. சமீபமாக உரையாடுபவர்களின் வார்த்தைகளிலிருந்து சரியான பாதையில் சென்று கொண்டிருப்பதாகத்தான் தோன்றுகிறது. 

                                                          ***   
                                                              (1)
இன்றைய நிசப்தம் கட்டுரையைப் படித்ததும், நேற்று மசால் தோசை வீட்டுக்கு வந்ததுமே இந்தக் கடிதத்தை எழுதக் காரணம். 

மசால் தோசை புத்தகத்தின் முதல் கட்டுரையின் முதல் பத்தி படித்ததிலிருந்தே சிறுகதையா? இல்லை கட்டுரையா? என்ற சந்தேகத்துடனேயே ஒவ்வொரு கட்டுரையையும் வாசித்தேன். அவ்வப்போது பின்னட்டையைத் திருப்பிப் பார்த்து "இல்லையே, கட்டுரை தொகுப்புன்னு தானே போட்ருக்கு" என்று எனக்கு நானே உறுதிபடுத்திக்கொண்டேன். சுவாரசியமான சிறுகதையைப் போலிருந்தது ஒவ்வொரு கட்டுரையும். ஒன்றை படித்துவிட்டு உடனடியாக அடுத்ததுக்குச் செல்லவிடாமல் செய்கின்றனர் கட்டுரையில் வாழும் மனிதர்கள். "ஏன் இப்படிச் சுடுத்தண்ணிய கையில ஊத்திக்கிட்ட மாதிரி அவசர அவசரமா ஒவ்வொரு கட்டுரையையும் முடிச்சிருக்காரு" என்றும் தோன்றியது. "தீபாவளி தாத்தாவும், அனுமந்தாவும்" இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கட்டுரையில் இருந்திருந்தால் நல்லா இருந்திருக்கும்ல என்றும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

முகநூல் வாயிலாகவே நிறைய எழுத்தாளர்களைத் தெரிந்துகொண்டேன், அதன் ஊடாகவே இலக்கியத்தையும் அறிமுகம் செய்துக்கொண்டேன். நிசப்த்தத்தைத் தொடர்ந்து ஒரு வருடமாக வாசித்து வருகிறேன். அது எனக்கு நிறைய ஆளுமைகளை அறிமுகம் செய்து வைத்திருக்கிறது. "கவிதையை வாசித்தல்" மூலம் கவிதை படைப்புகளைப் படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். "வாழை" அமைப்பில் என்னை இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

கல்வி குறித்து நீங்கள் தொடர்ந்து எழுதி வருவது, முன்னாள் வாத்தியார் என்ற வகையில் எனக்கு நிறையவே நம்பிக்கை தருகிறது. தனியொரு ஆளா எல்லாத்தையும் மாத்திரலாம் என்ற அற்ப நம்பிக்கையில் தான் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு வாத்தியாராக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதில்லை எனபது சீக்கிரமே புரிந்தது. "மது அருந்துதல்" என்பது ஆண்மையின் ஓர் அடையாளமாகவே மாணவர்களால் பார்க்கப்படுகிறது. மது அருந்துதல் தவறில்லை என்பதும் ஆணித்தரமாக அவர்கள் நெஞ்சில் பதிந்துள்ளது. நிறையப் பணம் கட்டி சேர்வதாலோ என்னவோ, இயல்பிலேயே கல்லூரியின் மீதும், ஆசிரியர்களின் மீதும் அவர்களுக்கு விளங்க முடியாத ஒரு வெறுப்பு முதல் நாளிலிருந்தே வேர்விட்டு விடுகிறது. ஆகையால் மதுவுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வோ , அல்லது சமூகப் பிரச்சனை தொடர்பான விவாதமோ எல்லாமுமே தேவையில்லாத பாடமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. வாத்தியார்களுக்கு வகுப்பறை சுதந்திரம் என்பது மிகவும் குறைந்து வருகிறது. வகுப்பில் எடுக்க வேண்டிய பாடங்களைத் தாண்டி என்ன பேச வேண்டுமென்பதையும் வாத்தியார்களுக்குச் சம்பளம் கொடுப்பவர்களே தீர்மானிக்கின்றனர். ஒவ்வொரு கல்லூரியிலும் வாத்தியார்களுக்குச் சம்பளம் கொடுக்கும் நிலையிலிருப்பவர் கல்விகென்று ஒரு இலக்கணம் மற்றும் “Teaching Template” வைத்திருப்பர். அதைத் தாண்டின புது முயற்சிகள் எதுவும் இன்றைய சூழலில் எடுபடாது. பசங்க பாவம் சார், அது மட்டும் தான் ultimate.

கணிதம்தான் கணினி அறிவியலின் அடிப்படை என்று சொல்ல வேண்டியது யாருடைய கடமை? கணக்கு உனக்குச் சுட்டுப் போட்டாலும் வராது என்ற நிலையில் நீ ஒரு சிறந்த மென்பொருளையும் உருவாக்க முடியாது என்ற அடிப்படை புரியும்போது பெரும்பாலான மாணவர்கள் இறுதியாண்டில் கை நிறைய அரியர்களுடன் விழித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

நிறைய எழுத்தாளர்களுடைய படைப்புகளை வாசித்து வருகிறேன். ஒருவேளை அவர்கள் இருக்கும் ஓர் இடத்தில் நானும் இருக்க நேர்ந்தால், அவர்களிடம் சென்று பேச நிறையவே தயக்கம் இருக்கும். ஆனால் அந்தத் தயக்கம் உங்களிடத்தில் எனக்குத் துளியும் கிடையாது. ஓடிவந்து உங்கள் தோள் தட்டுவேன், கை குலுக்குவேன், என்னை அறிமுகம் செய்து கொள்வேன். "நம்மள மாதிரி ஒருத்தரு" என்று உணர வைக்கின்றன உங்கள் எழுத்துக்கள். 

அத்தனைக்கும் வாழ்த்துகள்.

ரிஷிகேஷ் ராகவேந்திரன்,
ராசிபுரம் 
                                                                           ***
                                                                           (2)


வணக்கம் மணிகண்டன்..

நிசப்தம் வாசகி நான். உங்கள் மசால்தோசைக்கு என்னுடைய  வாழ்த்துக்கள்.

நாம் கடந்து செல்பவர்களும், நம்மை கடந்து செல்பவர்களும் கவனத்துக்கு உரியவர்கள் அல்லர் என்கிற இந்த காலக்கட்டத்தில் சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகளையும், சந்தித்த மனிதர்களையும் தனக்கான சரித்திர நினைவுகளாக்கி இருக்கியிருக்கிறீர்கள். அடுத்த கணங்கள் நடப்பது தெரியாதவரைக்கும் வாழ்வில் சுவராசியங்களுக்கு குறைவிருப்பதில்லை.

சிந்தனையின் அழுத்தத்தில் ஒரு பதிவு, மன நெகிழ்வுக்கு ஒன்று, சிரிப்புடன்  ஒன்று  மாறி மாறி வரும் கட்டுரை தொடர்ச்சிகள் இது.

சல்மான்கான் என்ற கட்டுரை- பொறுப்பற்ற தந்தை, விவேகமற்ற தாய், விதி விளையாடிய குழந்தை. இதைப்போல எத்தனை, எத்தனை குழந்தைகள்? அவர்களுக்கான  தீர்வாக எதை வைப்பது?

கூர் நகங்கள் சூழ் உலகு- தொலைந்த குழந்தைப் பற்றி விவரம் தெரிந்த பிறகு எழுதி இருக்கக் கூடாதா என்று மனம் வதை பட்டது...அந்தக் குழந்தைக்கு என்னவாயிற்று?

பச்சைக் காதலன்- .ஒரு ஏழு வருடங்கள் பெங்களுருவில்  வாழும்  வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஊர் முழுவதும் குளிரரூட்டம் செய்யப்பட்டதைப்போல ஒரு சூழல் நிலவும். இன்று கான்கிரீட்  காடுகளாகக்  காட்சி அளிக்கிறது. அனுபவித்தவர்களுக்கு இக்கட்டுரையின் தாக்கம் புரியும்...

தர்ம அடி,பூனைப் பூட்டான் ஆகிய கட்டுரைகளில் நிறையச் சிரித்தேன்(சிரித்தோம்- குடும்பத்துடன்) எத்தனை எத்தனங்கள்? 

சலனம், ஈரம் தேடும் நாவுகள், சதை தேடும் விரல்கள், வப்புஸ், மசால்தோசை, எம்.ஜி.ஆர் பாடிக்கொண்டு இருந்தார் ஆகிய கட்டுரைகள் மனிதர்களுக்குள் மனிதம் தேடும் சின்ன அலைப்புறுதல்.

கார்த்திக்கால் ஆன உலகம்- சில பேரின் நினைவுகள்/ மறைவு பல பேரின் வாழ்க்கையை பணயமாகக் கேட்கிறது. மனிதனை விட்டு மனிதன் என்றும் வெளி வருவதில்லை.மீண்டவர்கள் மட்டும்  வாழ்கிறார்கள்.

இப்படி ஒவ்வொரு கட்டுரையும், ஒவ்வொரு மனிதனை, ஆசிரியரை, அவர்களை நோக்கும் நம் பார்வையை என சிந்தனையை அகலப் படுத்துகிறது....

இதைத்தான் சொல்லப் போகிறேன்,  இதுதான்  நான் சொல்ல நினைத்தது, இதற்கான தீர்வு இது  என்கிற எந்த விதமான நகாசுகளும் இல்லாத தெளிவான எழுத்து, உணர்வுகள் மட்டும் என்னுடையது; மற்றவை படிப்பவர்களின் சிந்தனைக்கு என்பதை சொல்லாத பதிவுகள்.

இன்னும்  நீங்கள் கடக்க நினைக்கும் தூரங்களுக்கு வாழ்த்துக்கள் மணி.
                                                         
சித்ரா.
                                                                         ***
                                                                           (3)

நட்பின் மணிகண்டனுக்கு,

வணக்கம்,வாழ்த்துக்கள்.

பொங்கலுக்கு பிறகே தங்களின் மசால் தோசையை சுவைக்க முடிந்தது.

பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் ஒரு பொறியாளர் தலைமையாசிரியரையும், தமிழாசிரியரையும் நினைவு கூர்ந்து நன்றி சொல்லும் இடத்திலேயே நீங்கள் நின்று விடுகிறீர்கள்

எங்காவது, யாருக்காவது ஏதேனும் ஒரு வகையில் உதவி செய்து விட முடியாதா என்கிற மனத் தேடல் உங்களது படைப்புகளில் வெளிப்படுகிறது. அதுதான் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் விதையாகவும் இருக்கும் என நம்புகிறேன்.

பெங்களூர்வாசிகள், சிறுபான்மையினர், பால்யகாலத் தோழர்கள் என சாமான்ய மக்களை உங்கள் எழுத்துக் கேமரா படம் பிடிக்கிறது. இன்னமும் மொட்டைத் தாத்தாக்களும், வெளியில் தெரியாத மூங்கில்  விதை நம்மாழ்வார்களும், சிமெண்ட் மூட்டை அனுமந்தாக்களும், வெளிநாட்டு வாழ் வெங்கிடு அண்ணாக்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

சில இடங்களில், அட நம்மை போலவே யோசிக்கிறாரே என்ற எண்ண ஒற்றுமையும் ஏற்படுகிறது. அது அதிகமான இணக்கத்தை தங்களுடன் ஏற்படுத்தி விடுகிறது.

அமத்தா மூலம் ஒவ்வொருவரின் அப்பாயிகளையும், ஆத்தாக்களையும் கண்முன் நிற்க வைத்து விடுகிறீர்கள். ரொம்ப கெட்ட பையன் சார் இந்த மணி என்பதை பூனை பூட்டான் உணர்த்தியது. தண்ணீர் இல்லா உலகை நினைக்கும் போது நா வறண்டு போனது.

எல்லாவற்றையும் படித்தேன். சில இடங்களில் சிரிப்பையும், பல இடங்களில் சோகத்தையும் அப்பிக்கொண்டு நின்றேன். ஓரிரு அச்சுப்பிழையை தவிர்த்து இருக்கலாம்.

எல்லாமும் அருமை. வாழ்த்துக்கள்.

அடுத்த படைப்பின் எதிர் பார்ப்புகளோடு...
கருணாநிதி கண்ணையன்.

குடிகாரக் கூட்டம்

கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு செய்தி- பள்ளி மாணவர்கள் ஒரு குழுவாகச் சேர்ந்து தங்களது வகுப்பறையிலிருந்த மர பெஞ்ச் ஒன்றை உடைத்து ஆளாளுக்கு ஒவ்வொரு கட்டையாகத் திருடிச் சென்று விட்டார்கள். கொண்டு போய் மரக்கடையில் கொடுத்ததில் கிடைத்த விலைக்கு டாஸ்மாக்கில் தீர்த்தவாரி நடத்தினார்களாம். 

அதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பாக வேலுச்சாமி வாத்தியார் ஒரு சம்பவத்தைச் சொன்னார். வாய்க்கால் ஓரமாக நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றிருக்கிறார். பள்ளி மாணவர்கள் சிலர் திடீரென்று வந்து ‘சார் சரக்கு சாப்பிடலாம்ன்னு வாய்க்காலுக்கு வந்தோம்’ என்று வம்பிழுத்திருக்கிறார்கள். அவர் எங்கள் பள்ளியில் உதவித் தலைமையாசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். நூறாண்டு கடந்த பள்ளியின் பெருமை மிகு மாணவர்கள் இவர்கள்.

எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அவரிடம்தான் தனிப்பயிற்சி வகுப்புக்குச் செல்வேன். கொஞ்சம் ஏமாந்தாலும் போதும் அழைத்து முட்டியை பெயர்த்துவிடுவார். ‘ஏண்டா படிக்கலையா? உங்கப்பன் படிக்க உடமாட்டீனுட்டாரா?’ என்று கேட்டபடியே புறங்கையை அவருக்கு வாகாக பிடித்துக் கொள்வார். பேசிக் கொண்டே குச்சியால் விரல் நுனியில் ‘டொக்..டொக்’ ‘டொக்..டொக்’ ‘டொக்...டொக்’ என்று ரிதமிக்காக அடிப்பார். மெதுவாக அடிப்பது போலத்தான் தெரியும். பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் சாதாரணமாக நினைத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் அடி வாங்குகிறவனுக்குத்தான் பாதம் வரைக்கும் வலிக்கும். அடித்தாலும் தொலையட்டும் என்று விட்டுவிடலாம். அப்பாவுக்கு அவர் சிறுவயதிலிருந்து நண்பர். சாயந்திரம் ஆனால் கடையொன்றில் அமர்ந்து புஷ்ஷின் கதையிலிருந்து ஓடிப்போனவளின் கதை வரைக்கும் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். பேச்சுவாக்கில் என்னையும் போட்டுக் கொடுத்துவிடுவார். அப்பா கமுக்கமாக அம்மாவிடம் சொல்லிவிடுவார். அவ்வளவுதான். தாண்டவமாகத்தான் இருக்கும். பற்களை வெறுவிக் கொண்டிருப்பேன். பொதுவாக அவரைக் கண்டால் பயமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அவரை அழைத்துத்தான் கலாய்த்திருக்கிறார்கள்.

இன்னொரு சொந்தக்காரர் இருக்கிறார். உயர்நிலைப்பள்ளி ஆசிரியர். ஒரு விழாவில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘க்ளாஸூக்கு தண்ணியடிச்சுட்டு வந்துடுறானுக’ என்றார். ‘வெளியே துரத்த வேண்டியதுதானே?’ என்று கேட்டால் அதற்கும் ஒரு பதில் வைத்திருக்கிறார். இன்னொரு ஆசிரியப் பெண்மணியின் வகுப்பில் இப்படித்தான் நடந்திருக்கிறது. வெளியே போகச் சொன்னாராம். பவ்யமாக வெளியே சென்ற இரண்டு பேர் திரும்ப வந்து ‘கத்தியை மறந்துட்டு போய்ட்டோம்’ என்று மேசைக்கு கீழாக வைத்திருந்த கத்தியைக் காட்டிக் கொண்டு சென்றார்களாம். அடுத்த முறை வெளியே போகச் சொல்ல எந்த ஆசிரியருக்கு தைரியம் வரும்?

இந்தக் குடிகார நாய்கள் எதைப் பற்றியும் யோசிக்க மாட்டார்கள். போதையில் எதை வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் மனித உயிர்களுக்கு என்ன மரியாதை இருக்கிறது? சர்வசாதாரணமாக பிய்த்து வீசிவிடுகிறார்கள். நேற்று தன் மனைவியின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஐந்து பேரை ஒரு மனிதர் வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறார். இதையாவது ஒரு விதத்தில் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவர்களுக்கிடையே குடும்பப் பிரச்சினை இருந்திருக்கிறது. வெறுப்பு உச்சத்தைத் தொட்டு வெட்டியிருக்கிறார். ஆனால் எந்தச் சம்பந்தமுமே இல்லாத ஆளைக் கொல்கிற செய்திகளையெல்லாம் படிக்கும் போது திகிலாகத்தான் இருக்கிறது.

ஒரு மாதம் இருக்கும்- அதிகாலையில் ஊரிலிருந்து பேருந்தில் வந்து இறங்கிய ஒரு பையனை ஆட்டோக்காரரே கடத்திச் சென்றிருக்கிறார். இருக்கிற பணத்தைப் பிடுங்கிவிட்டு விட்டுத் தொலைத்திருக்கலாம். ஆனால் மாட்டிக் கொடுத்துவிடுவான் என்று பயந்துவிட்டானாம். கழுத்தை அறுத்து வீசிவிட்டான். கேட்டால் ‘போதையில் செய்துவிட்டேன்’ என்று சொல்லியிருக்கிறான். அதே போலத்தான் லாரிக்காரர்களைக் கொல்கிற செய்திகளும் சாதாரணமாகிவிட்டன. ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் விடிய விடிய கண் விழித்து வண்டி ஓட்டுகிறார்கள். குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுகிறார்கள். பாவப்பட்ட ஜென்மங்கள். ஆனால் எந்த யோசனையுமே இல்லாமல் இப்படி சரக்கு ஏற்றி வரும் லாரி ஓட்டுநர்களைக் கொன்றுவிட்டு லாரியில் இருக்கும் சரக்குகளைத் திருடுகிறார்கள். கைது செய்யப்பட்டு அவர்களால் கொடுக்கப்படும் வாக்குமூலத்தை கவனித்தால் தெரியும். ‘போதையில் இருந்தோம்’ என்கிற வரி நிச்சயமாக இருக்கும். 

இப்பொழுதெல்லாம் குடிப்பதை பெருமையாக அறிவித்துக் கொள்கிறார்கள். எந்தச் சங்கடமும் இல்லை. முன்பெல்லாம் ‘நான் குடிக்கமாட்டேன்’ என்று அறிவித்துக் கொள்வது பெருமையாக இருந்தது. இப்பொழுது ‘குடிப்பேன்’ என்று சொல்லிக் கொள்வதுதான் பெருமை. அதுவும் இந்த இலக்கியம் பேசுகிறவர்கள் எல்லாம் போதையைப் பற்றி பேசும் போது எரிச்சலாக இருக்கிறது. இதில்தான் அவர்களுக்கு சுதந்திரம் கிடைக்கிறதாம். வெங்காயம். முன்பெல்லாம் இலக்கியக் கூட்டங்களுக்குச் செல்வதில் ஆர்வமாக இருக்கும். ஏதாவது உருப்படியாக பேசுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது லட்சணம் தெரிந்துவிட்டது. குடிக்கிறார்கள், அடுத்தவனை சொறிந்துவிடுகிறார்கள் பிறகு வெளியே வந்து ‘நாங்கள் குடித்தோம்’ என்றும் ‘அடித்தோம்’ என்று பெருமையாகப் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

இலக்கியவாதிகள் எப்பவுமே இப்படித்தான். அவர்களைப் பொருட்படுத்தவே வேண்டியதில்லை. மாணவர்களின் நிலைமை ஏன் இவ்வளவு பரிதாபமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் சங்கடமாக இருக்கிறது. 

கரூரில் ஒரு மாணவன் போதையில் கிடந்தான் என்று அவனது நிழற்படத்தை பகிர்கிறார்கள். அவன் ஒருவன் மட்டுமா சீரழிந்து கிடக்கிறான். சதவீதக் கணக்கு எடுத்துப் பார்த்தால் தெரியும். பெரும்பாலான இளைஞர்கள் குடித்துப் பழகியிருக்கிறார்கள். முன்பெல்லாம் மது கிடைப்பதில் நிறையச் சிரமம் இருந்தது. அவ்வளவு சீக்கிரம் வாங்கிவிட முடியாது. அப்படியே வாங்கினாலும் அடுத்தவர்களுக்குத் தெரியாமல்தான் குடிப்பார்கள். இப்பொழுதுதான் மது கிடைப்பதில் பிரச்சினையே இல்லையே- கம்பிக்கு இந்தப்பக்கமாக நின்று பணத்தை நீட்டினால் போதும். யாராக இருந்தாலும் கொடுக்கிறார்கள். பிறகு ஏன் வகுப்பறை மேசைகளை உடைக்கமாட்டார்கள்? சத்துணவுக் கூட பாத்திரங்களை திருட மாட்டார்கள்?

அரசுக்கு இதை விட்டால் வருமானம் இல்லை. வருமானத்திற்கு வேறு என்ன ஏற்பாடு செய்து வைத்திருக்கிறார்கள்? போக்குவரத்துக் கழகம் நாசமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. மின்சார வாரியம் நட்டத்தில் இயங்குகிறது. சுற்றுலாத்துறையின் விருந்தினர் விடுதிகளைப் பார்க்க வேண்டும். நாறிக் கிடக்கின்றன. 

அரசுக்கு வருமானம் கொழிக்கும் துறை என்று எதைச் சொல்ல முடியும்? வருமானமே இல்லை ஆனால் இந்த லட்சணத்தில்தான் அரசு ஊழியரின் அம்மாவுக்குக் கூட ஆதரவற்றோர் நிதி வழங்குகிறார்கள். பத்து ஏக்கர் பண்ணையகாரன் வீட்டில் இலவசத் தொலைக்காட்சி இருக்கிறது. பெரிய தொழிலதிபரின் வீட்டில் அம்மா படம் போட்ட மிக்ஸியும், கிரைண்டரும் இருக்கிறது. இலவசங்கள் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அதைத் தகுதியானவர்களுக்குத்தான் கொடுக்கிறார்களா? நினைத்தவனுக்கெல்லாம் அள்ளி வீசினால் வருமானம் எங்கிருந்து வரும்? 

டாஸ்மாக்தான் சரணாகதி. அதுவும் இலக்கு வைத்து விற்கிறார்கள். தீபாவளியென்றால் இத்தனை கோடிக்கு விற்றாக வேண்டும்; பொங்கலென்றால் அத்தனை கோடிக்கு விற்றாக வேண்டும்.

சமூகம் சீரழிந்து கிடக்கிறதே என்று நாம் புலம்ப வேண்டியது இப்படிக் குடித்துவிட்டுக் கிடக்கும் மாணவர்களைப் பார்த்து இல்லை. இந்த கேடுகெட்ட அரசாங்கத்தைப் பார்த்துத்தான். கருணாநிதியையும், ஜெயலலிதாவையும், பன்னீர்செல்வத்தையும் பார்த்துத்தான். எப்படியோ சம்பாதித்துவிட்டு போகட்டும். அடுத்த தலைமுறையைப் பற்றி துளியாவது சிந்திக்கலாம் அல்லவா? ம்ஹூம். என்னதான் கத்தினாலும் காதிலேயே வாங்கிக் கொள்ளமாட்டார்கள். 

Jan 28, 2015

மேட்ச் வெச்சுக்கலாமா?

எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது வேட்டைகாரன்புதூர் பையன்களோடு கிரிக்கெட் பந்தயம் வைத்துக் கொண்டோம். அந்தக் குழுவில் தனசேகர் என்பவன் எனக்கு வகுப்புத் தோழன். அவனிடம் ‘மேட்ச் வெச்சுக்கலாமா?’ என்று நான்தான் வாயைக் கொடுத்தேன். அவர்கள் ஊர் ஊராகச் சென்று பணம் கட்டி ஆடுவார்கள். அநேகமாக நூறு ரூபாய் இருக்கும். வெல்லும் அணிக்கு நூறு ரூபாய் கிடைக்கும்.

பந்தயம் பற்றி பேசியவுடன் ‘எங்க ஊருக்கு வர்றீங்களா?’ என்றான். 

‘ஹோம் பிட்ச்தான் சரிப்பட்டு வரும்...எங்க ஊருக்கு வந்துடுங்க’ என்று சொல்லியிருந்தேன். பேச்சுவார்த்தைதான் நான். மற்றபடி அணி சேர்ப்பது, பேட்டிங் வரிசை, பந்துவீச்சாளர் தேர்வு போன்றவற்றையெல்லாம் கேப்டன் பார்த்துக் கொள்வார். எல்லோருக்கும் சமமான பங்களிப்பு வழங்க வேண்டும். இல்லையென்றால் தனியாகப் பிரிந்து போய் புது அணியை உருவாக்கிவிடுவார்கள். ஆனால் தலையே போனாலும் கேப்டன் தான் முதலாக களமிறங்குவார். அவர்தான் நிறைய ஓவர்கள்கள் பந்துவீசுவார் என்பதெல்லாம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே. 

அப்படித்தான் நடக்கும். 

தனசேகர் முரட்டு ஆள். முயல், காடை என்று இஷ்டத்துக்கு வேட்டையாடுவான். ஒரு முறை முயல் வேட்டைக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறான். பொட்டல் காடு அது. தனசேகரின் நாய் ஒன்று மோப்பம் பிடித்துக் கொடுத்துவிடும். மோப்பம் பிடிப்பதோடு சரி. ஒதுங்கிக் கொள்ளும். பெரிய வங்காக பறித்து அமுக்குவான். அவன் ஓட்டத்திற்கு என்னால் பக்கத்தில் கூடச் செல்ல முடியாது. பனைமர நிழல் பார்த்து ஒதுங்கிக் கொள்வேன். பிடித்து வந்த முயலை அந்த காட்டிலேயே அரிந்து, கழுவி, மிளகுபடி தூவி தீயில் வாட்டி நல்ல சதைப்பகுதியாகத் தருவான். விருந்தாளிக்கான உபசரிப்பு அது. கால்வாசி முயலைத்தான் என்னால் சாப்பிட முடியும். அதுவே அதீத காரமாக இருக்கும். ஆனால் முக்கால் முயலையும் மூக்கில் நீரொழுக முடித்துவிட்டு ஏப்பம் விடுவான். அதே பொட்டல்காட்டில் தெளுவும் கிடைக்கும். வாங்கிக் குடித்துவிட்டு மணிக்கணக்கில் கதை அடித்துக் கொண்டிருப்போம். அவனுக்கு எப்படி அத்தனை கதைகள் தெரியும் என்று தெரியாது. வாத்தியார்- டீச்சர் கதையிலிருந்து கொங்குவேளாளக்கவுண்டர்- வேட்டுவக்கவுண்டருக்குமிடையிலான சண்டை வரைக்கும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பான். 

இப்பொழுது கிரிக்கெட் பந்தயத்திற்கு வந்துவிடுகிறேன்.

வேட்டைகாரன்புதூர் அணி வருகிறது என்பதால் கேப்டன் சதீஷ் எங்களையெல்லாம் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு வரச் சொல்லியிருந்தார் அதேசமயம் ஆளுக்கு பத்து ரூபாய் வீட்டிலிருந்து வாங்கி வர வேண்டும். வென்றால் வேட்டைகாரன்புதூர்க்காரர்கள் கொடுக்கும் நூறு ரூபாயும் சேர்த்து இருநூறு ரூபாய்க்கு நல்லதாக மட்டை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தோம். எங்களிடம் நல்ல மட்டை எதுவும் இல்லை. தோற்றால் நாமம்தான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையிலேயே வேட்டைகாரன்புதூர் பையன்கள் வந்து இறங்கியிருந்தார்கள். எப்படியும் ஏழெட்டு கிலோமீட்டர் இருக்கும். சைக்கிள் மிதித்து வந்த களைப்பிலேயே தோற்றுவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையிருந்தது. அதெல்லாம் எங்கள் நினைப்புதான். குத்துக்கல் மாதிரி நின்றார்கள். அவர்கள் நின்ற நிலையைப் பார்த்த போது ஊரின் பெயருக்கு ஏற்றமாதிரியே வேட்டையாடிவிடுவார்களோ என்ற பயம் இருந்தது. ஆனால் என்ன இருந்தாலும் ‘ஹோம்பிட்ச்’ அல்லவா? அவர்களுக்கு நெளிவு சுளிவு தெரியாது என்ற நம்பிக்கையிருந்தது. 

டாஸ் சுண்டினார்கள். நினைத்தபடியே நடந்தது. எங்கள் கேப்டன் வென்றார். நாங்கள்தான் முதல் பேட்டிங். என்னைத்தான் முதலில் இறக்குவான் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். என்ன இருந்தாலும் இந்த அணியை அழைத்து வந்தவன் என்கிற மரியாதைக்காக அதைச் செய்வான் என்று நினைத்தேன். கிராதகன். தானே முதலில் இறங்கினான். ஆனால் அதிக நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. ஒவ்வொரு ஓவரிலும் இரண்டு மூன்று பேராக விழுந்தார்கள். வெறித்தனமாக பந்து வீசினார்கள். கரட்டடிபாளையத்தின் மானத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேட்டைகாரன்புதூர்க்காரர்களின் மிதிவண்டி கேரியரில் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தோம்.

எட்டாவதாக இறங்கி இரண்டு ஓட்டங்கள் எடுத்தேன். அவர்கள் வீசிய வீச்சுக்கு அதுவே பெரிய விஷயம். Guard வாங்கவெல்லாம் வசதியில்லாத காலம் அது. கொஞ்சம் பிசகினாலும் குந்த வைத்து அமர வைத்திருப்பார்கள். சட்டைப்பைக்குள் இருந்த பத்து ரூபாய் கதறிக் கொண்டிருந்தது. ஏழாவது ஓவரில் இருபத்தி சொச்சம் ஓட்டங்களுக்கு மொத்தமாகக் காலியாகிவிட்டோம். தனசேகருக்கு பெருமை தாங்க முடியவில்லை. 

‘இந்த பிட்ச்சுக்கு ஸ்பின் தான் எடுபடும்’ என்று கேப்டனிடம் பேசினேன். நம்பிக் கொண்டான். என்னையே முதலில் பந்து வீச அழைத்தான். தலையைச் சுற்றி வீசுவேன். என்னிடமிருக்கும் கெட்ட கிரகமெல்லாம் பந்து வழியாகச் சென்று மட்டையாளரை முடித்துவிடும் என்கிற நம்பிக்கை அது. முதல் இரண்டு பந்தும் ஆறு அடித்தார்கள். ரிட்டையர்ட் ஹர்ட் வாங்கச் சொல்லி கேப்டன் கதறுகிறான். வேறு வழியே இல்லை. வாங்கிக் கொண்டு பவுண்டரி கோட்டில் நின்று கொண்டேன். அதன் பிறகும் அந்த மட்டையாளனுக்கு என்ன கடுப்போ தெரியவில்லை. இரண்டு பந்துகளை என் பக்கமாகவே அடித்தான். கால்களுக்கிடையில் கோட்டைவிட்டேன். அவ்வளவுதான். ஒன்றரை ஓவரில் முடித்துவிட்டு நூறு ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டார்கள். அவர்களிடம் நல்ல பேட் எல்லாம் இருந்தது. போகும் போது ராஜா பிஸ்கட் பேக்கரியில் கேக்கும், சோடாவும் குடித்துவிட்டுப் போவதாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எங்களுக்கு வயிறெரிந்தது.

அதன் பிறகு ஜீவா பட நாயகனைப் போல என்னை கிரிக்கெட்டிலிருந்து ஒதுக்க ஆரம்பித்தார்கள். வெளியூருக்குச் செல்வதையெல்லாம் ரகசியமாக வைத்துக் கொண்டார்கள். தெரிந்தால் ஒட்டிக் கொள்வேனாம். படுபாவிகள்.  நானும் விலகிவிட்டேன். பத்தாம் வகுப்பு பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு என்று காரணங்களால் படிக்கச் சொல்லி வீட்டில் டார்ச்சர் கொடுத்தார்கள். இப்படியே விளையாட்டுக்கும் எனக்கும் காததூரம் ஆகிவிட்டது. இடையில் ஒரு சமயம் பங்காளி சச்சு எனக்கு கை கொடுப்பதாக நினைத்து தனது ஹாக்கி அணியில் சேர்த்துக் கொண்டான். குனிந்து கொண்டே ஓடியதில் இடுப்பு வலி வந்ததுதான் மிச்சம். இடையில் சிபி என்றொருவன் காலிலேயே ஒரு கொத்து கொத்தினான். ‘போங்கடா நீங்களும் உங்க ஹாக்கியும்’ என்று ஒதுங்கிக் கொண்டேன். வெகுநாட்கள் கழித்து தெரியாத்தனமாக கல்லூரியின் கிரிக்கெட் வீரர்கள் தேர்வுக்குச் சென்று மானம் கெட்டது ஞாபகமிருக்கிறது. அதை தனியொரு கதையாக எழுதலாம். 

இப்பொழுது எதற்கு இந்த விளையாட்டுக் கதை?

அறக்கட்டளை வழியாக பள்ளிகளுக்கு விளையாட்டுச் சாமான்கள் வாங்கிக் கொடுப்பதாகச் யோசித்திருந்தோம் அல்லவா? முதல் பள்ளியாக திரேசாள் முதனிலைப்பள்ளிக்கு கொடுத்தாகிவிட்டது. அரசு உதவி பெறும் பள்ளி இது. இருநூற்றி சொச்சம் மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். மிகச் சிறப்பான நிர்வாகம் என்று அக்கம்பக்கத்தில் சொல்கிறார்கள். பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து முதன் முதலாக இந்திய அணிக்கு ஒரு கபடி வீராங்கனை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் இந்தப் பள்ளியில் படித்தவர்தான். சரியான பள்ளிக்குத்தான் கொடுக்கிறோம். பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கான சாதனங்கள். இனி அடுத்தடுத்து பத்து பள்ளிகளுக்குக் கொடுத்துவிட வேண்டும். 

பள்ளி நிர்வாகத்தினருக்கு மிகுந்த சந்தோஷம். பள்ளிகளில் விளையாட்டுக்களை ஊக்குவிப்பது மிக அவசியமான செயல் என்று நினைக்கிறேன். நூற்றியிருபது கோடி மக்கள் இருக்கும் இங்கிருந்து ஒலிம்பிக்கில் பதக்கம் வாங்காவிட்டாலும் கிடக்கிறது. குறைந்தபட்சம் எல்லோருக்குமே விளையாடுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது என்ற நிலையாவது உருவாக்கப்பட வேண்டும். நாற்பது வயதில் சர்க்கரையும், ரத்த அழுத்தம் வருவதற்கு விளையாட்டில்லாத வாழ்க்கை முறையும் மிக முக்கியமான காரணம். கிராமப்புற பள்ளிகளில் விளையாட்டு மீதான ஆர்வத்ததைத் தூண்டுவதற்காக சிறு துரும்பைக் கிள்ளிப் போடுகிறோம். அவ்வளவுதான்.



கரும்பலகையின் வலது பக்கத்தில் எழுதியிருப்பதைப் பார்க்காமல் இடது பக்கத்தில் இருக்கும் பட்டியலை மட்டும் பார்க்கவும். மீறி வலது பக்கம் பார்த்தால் உங்கள் தலைக்கேறும் கடுப்புக்கு கம்பெனி நிர்வாகம் பொறுப்பேற்காது. 

As a serious note- நன்கொடையாளர் என்ற சொல் நிசப்தம்.காம் என்ற தளத்தின் வாசகர்களுக்குத்தான் பொருந்தும். தெரியாத்தனமாக என் பெயரைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். நெல்லுக்கிறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியோடி புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசியுமாம். இந்த புல் வெள்ளையும் சுள்ளையுமாக சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அனைத்து நெற்பயிர்களுக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி.

வேட்டி

இந்த புத்தக கண்காட்சியில் உங்களை சந்தித்தேன். மிகவும் எளிமையாக இருந்தீர்கள். நாளுக்கு நாள் உங்களை பிடித்துக்கொண்டே போகிறது. எனக்காக, நீங்கள் பூவுலகின் நண்பர்கள் கடைக்கு மின்மனி புத்தகச் சந்தா பற்றி கேட்க என்னை கூட்டி சென்றீர்கள். 

உங்களின் அறக்கட்டளை செயல்பாடுகள் மிகவும் பிடிக்கும், இன்று Rs. 5000 நிசப்தம் கணக்குக்கு அனுப்பியுள்ளேன். நீங்கள் pdf ரசீது அனுப்பினால் போதும். 

உங்களின் இரண்டு புத்தங்களும் படித்து விட்டேன். நன்றாக இருந்தன. அந்த மசாஜ் பார்லர் கதையை எத்தனை முறை படித்தாலும், என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடிவதில்லை.

இதுவரை இரவல் காதலி, சென்னைக்கு மிக அருகில், லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன், மசால்தோசை 38 ரூபாய், அமெரிக்க தேசி புத்தங்களை படித்து முடித்ததில் உங்களுடைய எழுத்துக்கள்தான் satisfaction level high. fulfilled. நாவல்களோடு ஒப்பிடும்போது சிறுகதைகள் short and crispy. 

நாவல்கள் சில சமயங்களில் இழுக்கின்றன. அதுவும் 600+ பக்கங்கள் தொடர்ந்து படிக்கும்போது, முடிவில் தலைவலியை தந்துவிடுகிறது, அது நாவலின் மீதும் சிறிது எரிச்சலை தந்துவிடுகிறது.  மற்றபடி சிறுகதைகள் நேரமிருக்கும்போது படிக்கலாம், தொடர்ந்து கண்விழித்து படிக்க வேண்டியதில்லை. 

உங்களை நாவல் எழுத சொல்லி கேட்டது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. எழுதினால் 200/300 பக்கங்களுக்குள் எழுதி முடித்து விடுங்கள். மசால் தோசையில் அனைத்து கதைகளுமே சரியான அளவில் இருந்தன. At end of each story reading, ஒரு fulfilled  ஐ தந்தன.  

மேலும் அம்மாவிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் எளிமையாக இருப்பது, உங்களோடு முடிந்து விடுவதில்லை. உங்களின் இந்த வரிகள் "எளிய மனிதர்களைச் சந்திக்கும் போது எந்தவிதத்திலும் அவர்களைவிட உயர்ந்தவன் என்று காட்டிவிடக் கூடாது என்று மனம் விழிப்பாகவே இருக்கும்"  நாங்கள் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று எங்களைப் போன்ற வாசகர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. 

உங்களைப் புத்தக கண்காட்சியில் பார்த்த பிறகு, எனக்கு வேட்டியின் மேல் ஆர்வம் வந்திருக்கிறது. குறைந்தது குடும்ப விழாக்களிலாவது, கட்டினால் என்ன என தோன்றுகிறது.

நண்பன் ஒருவன் தனது சித்தப்பா ஒருவரை பற்றி கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. அவர் மிகவும் நேர்மையாக மத்திய அரசு பணியில் வேலைபார்த்தவர். நேர்மையின் காரணமாக எதற்காகவும் யாருக்கும் பணம் கொடுப்பதில்லை, பணம் வாங்குவதும் இல்லை. அவரின் சக பணியாளர்கள் அனைவரும் மிகுந்த உயரத்திற்கு சென்றனர். ஏன் இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருக்கிறீர்கள், சிறிய தொகைதானே, கொடுத்துவிட்டு பதவி உயர்வை வாங்கி அடுத்த நிலைக்கு செல்ல வேண்டியதுதானே என அலுவலகத்தில பலரும் இவரை வற்புறுத்தி இருக்கிறார்கள். இவர் மறுத்து விட்டு, பல வருடம் வேலை பார்த்து ரிடையரும் ஆகிவிட்டார். நண்பன் வருத்தத்தோடு கூறுவான், இவரின் நேர்மையால் யாருக்கு என்ன பயன் என்று.

இவர்கள் நேர்மையாக இருந்து கஷ்டப்படுவது, இவர்களுக்காக மட்டும் இல்லை. இவர்கள் தன்னை சுற்றியுள்ளவர்களுக்கும் எப்படி வாழ வேண்டும் என ஒரு vibration/inspiration message அனுப்புகிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது.

மீடியா, இண்டர்நெட் என கவனச்சிதறல்கள் நிறைந்த இந்த உலகில், இந்த மாதிரி எளிமையான, நேர்மையான மனிதர்களை பார்ப்பதும், கேட்பதும், படிப்பதும் நல்ல செய்தியைக் கொண்டு வந்து  சேர்க்கின்றன. 90 சதவீத junk செய்திகளை தினசரி வாழ்வில் உட்கொள்ளும் நமக்கு இந்த மாதிரியான 2 அல்லது 3 சதவீத செய்திகள் தான் நம்மை சிறிதாவது மனித தன்மையோடு இருக்க செய்கின்றன. 

விட்டால் நிறைய புலம்புவேன், இத்துடன் முடித்து கொள்கிறேன். நீங்கள் செய்வனவற்றை தொடர்ந்து செய்து வாருங்கள், எங்களுக்கு உங்களை நிறையப் பிடிக்கும்.

அன்புடன்
செந்தில்

                                               ***

செந்திலின் இந்தக் கடிதம் மகிழ்ச்சியளிக்கிறது.

புத்தகம் பற்றிய குறிப்பைவிடவும் வேட்டி பற்றி எழுதியிருந்ததுதான் காரணம். 

மூன்றாண்டுகளாக பொது நிகழ்வுகளில் வேட்டி அணிவதை வழக்கமாக்கியிருக்கிறேன். ஆரம்பத்தில் திருமணம் உள்ளிட்ட குடும்ப நிகழ்வுகளில் மட்டும்தான். இப்பொழுது பெரும்பாலான இடங்களிலும் இதுதான் உடை. பாரம்பரியத்தைக் கட்டிக் காக்கிறேன் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொள்வதில்லை. வேட்டி அணிவதால் மட்டும் பாரம்பரியத்தைக் காத்துவிட முடியாது என்கிற எண்ணம் உண்டு. 

அப்பா காலத்து ஆட்கள் வேட்டியணிவது சாதாரணமான விஷயம். ஆனால் என்னைவிட பத்து வயது மூத்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள்- சட்டையை டக்-இன் செய்து பெல்ட் அணிந்து கொள்கிறார்கள். என்னையொத்த வயதுடையவர்களும் அல்லது இளையவர்களும் குடும்ப நிகழ்வுகளில் அத்தனை பேரும் ஒரே மாதிரியான வேட்டி சட்டை அணிகிறார்கள். ஆனால் எப்பொழுதும் வேட்டியணிந்து கொண்டிருப்பவர்கள் அருகி வருவதாகத்தான் தெரிகிறது. யாருமே அணிவதில்லை என்று சொல்லவில்லை- நான் பார்த்தவரையில் பெரும்பாலானவர்கள் அணிவதில்லை. அதனால் பொது நிகழ்ச்சிகள் அனைத்திலும் வேட்டிதான் கட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். இப்பொழுது அதைச் செயல்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். செந்தில் சொன்ன இதே கருத்தை இதுவரை மூன்று பேர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அந்தவிதத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

சென்ற ஆண்டு லிண்ட்சே லோஹனுக்கு கிடைத்ததைவிடவும் மசால் தோசை 38 ரூபாய்க்கான ரெஸ்பான்ஸ்தான் ஆச்சரியமூட்டக் கூடியதாக இருக்கிறது. அந்தவிதத்திலும் சந்தோஷம்தான்.

முக்கியமான விஷயம்- மின்மினி.

குழந்தைகள்/சிறார்களுக்காக தமிழில் வரக் கூடிய முக்கியமான சஞ்சிகை என்று மின்மினியைச் சொல்லலாம். பூவுலகின் நண்பர்கள் வெளியிடுகிறார்கள். மாதாந்திர சஞ்சிகை இது. தினம் ஒன்று அல்லது இரண்டு பக்கங்கள் மகனுக்குச் சொல்லித்தர உதவுகிறது. ஒவ்வொரு மாதமும் எழில், கனி, பாரி என்னும் மூன்று குழந்தைகள் காட்டுக்குச் சென்று அங்கிருக்கும் ஏதாவதொரு வன விலங்குடன் உரையாடுவது போன்றும் அப்பொழுது அந்த விலங்குகள் தம் இனத்தைப் பற்றி குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தருவது போலவும் சித்திரக் கதை இருக்கும். ஒரு மாதத்தில் பத்து தடவையாவது அந்தக் கதையைச் சொல்லித் தரச் சொல்லிக் கேட்கிறான். அது போக வேறு சில கதைகள், விலங்குகள் பற்றி, பறவைகள் பற்றி, காடுகள் பற்றிய செய்திகள், வண்ண நிழற்படங்கள் என்று ஏதாவதொரு விதத்தில் காடு மற்றும் இயற்கை சார்ந்த செய்திகளை குழந்தைக்குச் சொல்லித்தர முடிகிறது.

விவரங்கள் தேவைப்படுபவர்கள் 98416 24006 என்ற எண்ணில் தொடர்பு கொண்டு கேட்டுக் கொள்ளலாம். ஓராண்டுச் சந்தா இருநூறு ரூபாய்தான். கட்டி வைத்திருக்கிறேன்.

குழந்தைகளுக்கான சஞ்சிகை இருக்கிறதா என்று செந்தில் கேட்டவுடன் மின்மினிதான் நினைவுக்கு வந்தது. அரங்குக்கு அழைத்துச் சென்று காட்டினேன். அதை வைத்து நான் எளிமையாக இருப்பதாக புரிந்து கொண்டார். ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்து ஆணுக்குரிய அத்தனை சிக்கல்களும் எனக்குண்டு. ஈகோ, கோபம், வன்மம் என்று கலவையாகத்தான் இருக்கிறேன். இப்படி அடுத்தவர்கள் ‘நீ நேர்மையாக இருக்கிறாய்; எளிமையாக இருக்கிறாய்’ என்று சொல்லிக் காட்டும் போது அவர்களது நம்பிக்கைக்காகவாவது இருக்கும் ஈகோவில் துளியைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. வன்மத்தை கொஞ்சம் மட்டம் தட்டி வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. கோபத்தை ஓரங்கட்டுகிறேன். இப்படியே விட்டால் என்னை உண்மையாகவே நல்லவனாக மாற்றிவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது. அது மிகப்பெரிய சிக்கலை உருவாக்கிவிடும். தம்பிக்கலை அய்யன்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

Jan 27, 2015

யாரு தைச்ச சட்டை?

நேற்றிலிருந்து மோடியின் சட்டையில் பெயர் எழுதியிருந்தது, ஒபாமாவின் மனைவிக்கு புடவைகள் பரிசளிக்கப்பட்டது, ஒபாமா சூயிங்கத்தை மென்று கையில் எடுத்தது ஆகிய செய்திகளால்தான் சமூக வலைத்தளங்கள் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. குறிப்பாக ஃபேஸ்புக். இவையெல்லாம் அவ்வளவு பெரிய விஷயங்களா என்று புரியவில்லை. 

நாம் விவாதிப்பதற்கு எவ்வளவோ விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

ஒபாமாதான் பதவிக்காலத்தில் இந்தியாவுக்கு இரண்டு முறை பயணிக்கும் முதல் அமெரிக்க அதிபர். அப்படியென்ன அவருக்கு வெகு தேவை? வெகுகாலமாக இழுத்துக் கொண்டு கிடந்த அணு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகியிருக்கிறது. ஏன் இவ்வளவு நாட்களாக நிறைவேறாத ஒப்பந்தம் இப்பொழுது நிறைவேறுகிறது? அமெரிக்காவின் பிடிவாதம் தளர்ந்திருக்கிறதா? இந்தியா வளைந்து கொடுத்திருக்கிறதா? அல்லது இரண்டு பேருமே நெருங்கி வந்திருக்கிறார்களா? என்ன சாதக பாதகங்கள்? நிறையப் பேச முடியும்.

2030 ஆம் ஆண்டுவாக்கில் கிட்டத்தட்ட 60,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தை அணு உலைகளின் மூலம் தயாரிக்க இந்தியா இலக்கு நிர்ணயித்திருக்கிறது. இதற்கு நிச்சயமாக அமெரிக்க நிறுவனங்களின் உதவி தேவைப்படும். ஆனால் வாங்கப்படும் அணு உலைகளினால் ஏதாவது விபத்துக்கள் ஏற்பட்டால் அதற்கான பொறுப்பை அந்தந்த நிறுவனங்களே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று இந்தியா கோரியது. அதை அமெரிக்கா மறுத்து வந்தது. அமெரிக்கா மறுத்தது என்பதைக் காட்டிலும் அமெரிக்க நிறுவனங்கள் மறுத்தன. தனது தேசத்தின் நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாக அமெரிக்காவும் மறுத்தது. அதேசமயம் இந்தியாவில் அணு உலைகளை நிர்மாணிக்க ரஷ்யா, ப்ரான்ஸ் உள்ளிட்ட பிற நாடுகள் வெறியோடு தயாராக இருக்கின்றன. இப்படி பிற நாடுகள் இந்தியாவுக்குள் கால் வைத்தால் தாங்கள் குறி வைத்திருந்த பிஸினஸ் போய்விடுமே- அதனால் அமெரிக்க அதிபருக்கும் நிச்சயமாக தனது நாட்டு நிறுவனங்களினால் நிர்பந்தம் வலுத்திருக்கும். இந்தியாவில் இருக்கும் மார்கெட்டை கோட்டைவிட்டுவிடுவோம் என்று புலம்பியிருப்பார்கள். பில்லியன் டாலர் பிஸினஸ் அல்லவா? 

ஒப்பந்தத்தை முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள்.

இனி காப்பீட்டுச் சேர்மம்(Insurance Pool) ஒன்றை உருவாக்கவிருக்கிறார்கள். ஜெனரல் இன்ஷூரன்ஸ் கார்போரேஷன் உள்ளிட்ட சில காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் இதில் பல்லாயிரக் கணக்கான கோடி ரூபாய் பணத்தைப் போட்டு வைப்பார்கள். அமெரிக்க நிறுவனங்கள் வழங்கவிருக்கும் அணு உலைகளினால் பிரச்சினை ஏதாவது வருமானால் பொறுப்பை அந்த நிறுவனங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. இந்தத் தொகையிலிருந்து இழப்பீடு வழங்கிவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது. அப்படியானால் அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்கு பெரிய பிரச்சினை இல்லை. பல்லாயிரம் கோடி இழப்பீடு கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனை இருந்தால் கூடுதல் சிரத்தையுடன் வடிவமைப்பார்கள். எதனால் இப்படி தப்பிக்கவிடுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

இன்னமும் ஒப்பந்தம் பற்றிய தெளிவான தகவல்கள் தெரியவில்லை என்றாலும் செய்திகளின் வழியாக இப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இதே பா.ஜ.கதான் இந்திய-அமெரிக்க ஒப்பந்தத்தை மன்மோகன் சிங்கின் ஆட்சிக்காலத்தில் எதிர்த்தது. இப்பொழுது ஆட்சியில் இருக்கும் போது எதனால் நிறைவேற்றுகிறது என விளக்கம் சொல்வார்களா என்று தெரியவில்லை.

அமெரிக்கா ஒதுக்கும் இரண்டு பில்லியன் டாலர்களானது சூரிய மின்சக்தி உள்ளிட்ட மாற்று வகை ஆற்றல்களுக்கு(Alternate energy sources) பயன்படப் போகிறது என்றாலும் அணு மின்சாரம் சம்பந்தமாக இந்தியா- அமெரிக்க வர்த்தகம் பல பில்லியன் டாலர்களில் இருக்கப் போகிறது என்பதுதான் உண்மை. அதனால் அமெரிக்கா நான்கு பில்லியன் டாலர் நிதியுதவி அளிக்கப்போகிறதாம் என்பதெல்லாம் சுண்டைக்காய் சமாச்சாரம்.

இந்த ஒப்பந்தம் இரண்டாம்பட்சம்.

இவ்வளவு அணு உலைகள் இந்தியாவுக்குத் தேவையா என்கிற விவாதம் முதலில் தேவையாகிறது. இப்பொழுது இருப்பதைக் காட்டிலும் கூடுதலாக நாற்பது அணு உலைகளை அடுத்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் இந்தியா அமைக்கவிருக்கிறது. இப்போதைய அணு மின்சாரத்தைக் காட்டிலும் கிட்டத்தட்ட பதினான்கு மடங்கு மின்சாரத்தை அணு உலைகளின் வழியாக இந்தியா தயாரிக்கவிருக்கிறது. இவ்வளவு வேகமாக அதிகரிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? ஏதேனும் பிரச்சினைகள் வந்தால் சமாளிக்கும் திறன் நம்மிடம் இருக்கிறதா? ஜப்பானின் புகுஷிமா அணு உலை விபத்து பற்றியும் செர்னோபில் அணு உலை விபத்து பற்றியும் படிக்கும் போது பயமாகத்தான் இருக்கிறது. 

அணு விவகாரம் இருக்கட்டும்.

ஜப்பானுடன் சேர்ந்து அமெரிக்காவும், இந்தியாவும் அமைச்சர்கள் மட்டத்திலான பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்கவிருக்கின்றன என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சீனாவுக்கு ‘செக்’ வைக்கும் செயல்பாடு இது. சீனாவுக்கு சுருக்கென்றாகியிருக்கிறது. ‘வலையில்’ சிக்கிக் கூடாது என்று இந்தியாவுக்கு சீனா அவசர அவசரமாக அறைகூவல் விடுக்கிறது.  Nuclear Supplier Group(NSG) எனப்படும் அணு வழங்குநர் குழுமத்தில் இந்தியாவைச் சேர்ப்பதற்கு அமெரிக்கா ஆதரவளிக்கப் போவதாகச் சொல்லியிருக்கிறது. ஆனால் சீனா முட்டுக்கட்டை போடுவதாகச் செய்திகள் வந்திருக்கின்றன. அதே சமயம் பாகிஸ்தானைச் சேர்த்துக் கொள்வதற்கு தனது முழு ஆதரவையும் வழங்கப் போகிறதாம். இந்தியா-சீனாவின் விரிசல் தெளிவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒபாமா- மோடியிடையே அறிவியல், தொழில்நுட்பம், வர்த்தகம் பற்றிய பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்ததாக செய்திகள் வருகின்றன. இரு நாடுகளும் சேர்ந்து ஆயுதங்கள் தயாரிப்பது பற்றியும், இருநாட்டு ராணுவங்களின் கூட்டுப் பயிற்சி உள்ளிட்ட ராணுவ ஒத்துழைப்புகள் பற்றி பேசியிருக்கிறார்கள். காலநிலை மாற்றத்தைத் தடுப்பதற்காக இந்தியா எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் குறித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தியாவில் இன்னமும் நீடிக்கும் வறுமையை ஒழிப்பது பற்றியும், மருத்துவ வசதிகளை எளியவர்களுக்கு விரிவாக்குவது குறித்தும் இருபெரும் தலைவர்கள் ஏதேனும் பேசினார்களா என்று தெரியவில்லை.

தொழிலதிபர்களின் பிரச்சினைகளைப் பற்றி விரிவாகப் பேசுவதற்கு அம்பானிகளும், பஜாஜ்களும் வரிசையில் நின்றார்கள். நல்ல விஷயம்தான். கார்போரேட் ஊழியர்களுக்கு வழங்கப்படும் H1B விசா வழங்கும் முறைகளில் இருக்கும் பிரச்சினைகள் குறித்துக் கூட ஒபாமா சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார். ஆனால் இந்தியாவின் கல்வித்தர மேம்பாட்டில் அமெரிக்காவின் பங்களிப்பு பற்றியெல்லாம் எந்தச் செய்தியையும் என்னால் படிக்க முடியவில்லை.

இப்படி நிறையக் கேள்விகள் இருக்கின்றன. இருநாட்டுத் தலைவர்கள் விவாதிக்கும் அறிவியல், தொழில்நுட்பம், வர்த்தம் போன்ற விவகாரங்கள் இறுதியில் எளிய மனிதர்களுக்குத்தான் பயன்படும் என்று யாராவது சொல்லமாட்டார்கள் என நம்புவோம். எளிய மனிதர்களுக்கு பயன்படுவதைக் காட்டிலும் இதன் விளைவுகள் கார்போரேட் பெருமுதலாளிகளுக்கும், ராணுவத்திற்கும்தான் அதிகமும் பயன்படும் என்று தாராளமாக நம்பலாம்.

ஒபாமாவின் வருகை குறித்து விமர்சனம் செய்ய வேண்டும் என்பது நோக்கமில்லை. சர்வதேச அரங்கில் இந்தியாவுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதை இது என்று முழுமையாக வரவேற்கலாம். ஆனால் அதே சமயம், ஒபாமாவின் இந்த மூன்று நாள் வருகையில் எளிய மனிதர்களின் தேவைகளைக் காட்டிலும் கார்போரேட்களின் பிரச்சினைகள், தங்களை வல்லரசுகளாக்கிக் நிலை நிறுத்திக் கொள்ள விரும்பும் தேசங்களின் அபிலாஷைகள்தான் பெருமளவில் முன்னெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சீனா தன்னை வல்லரசாக உருவகித்துக் கொண்டு இந்தியாவைச் சுற்றிலும் விளையாடுகிறது. தனது இடத்தைத் தட்டிப்பறிக்க நினைக்கும் சீனாவைத் தடுக்க அமெரிக்கா இந்தியாவின் தோளை நாடுகிறது. இந்தியாவை மிரட்ட பாகிஸ்தானின் கைவிரலை சீனா பிடித்துக் கொள்கிறது. சீனாவை திகிலூட்ட இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் சேர்ந்து ஜப்பானின் கதவைத் தட்டுகின்றன. இப்படியான அரசுகளின் வல்லாதிக்கக் கனவு விளையாட்டில் ஏதேனும் விபரீதம் நிகழ்ந்தால் முதல் குண்டு நம் தலைமீதுதான் விழும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டுதான் மோடியின் சட்டையப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறோமா என்ன?

Jan 26, 2015

கஞ்சிக்கு வழியில்லாதவனா?

‘நேரத்திலேயே வர முடியுமா?’ என்று தாமோதர் சந்துரு கேட்டிருந்தார். எனக்கு எதுவும் பிரச்சினையில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று அவரைத் தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்பதுதான் யோசனையாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஆறரை மணிக்கு குளித்துத் தயாராகிவிட்டேன். இப்படியான நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்லும் போது சுமாரான சட்டையை அணிந்து கொண்டால் போதும் என நினைத்துக் கொள்வேன். எளிய மனிதர்களைச் சந்திக்கும் போது எந்தவிதத்திலும் அவர்களைவிட உயர்ந்தவன் என்று காட்டிவிடக் கூடாது என்று மனம் விழிப்பாகவே இருக்கும். வேணிக்கு அது பிரச்சினையில்லை. ஆனால் அம்மாவுக்கு அது புரியாது. திரும்பி வந்த பிறகும் திட்டிக் கொண்டேயிருப்பார். நேற்றும் திட்டு வாங்கிக் கொண்டுதான் கிளம்பினேன். சட்டையின் காலர் கிழிந்திருக்கிறது என்பது அவரது பிரச்சினை.

கருங்கல்பாளையத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்குதான் அரவிந்தனின் வீடு இருக்கிறது. அரவிந்தன் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறேன். ஆறு வயதுச் சிறுவன். பிறந்ததிலிருந்தே அவனது வலது கையில் எந்த அசைவும் இல்லை. தோள்பட்டையில் ஏதோவொரு பிரச்சினை. அறுவை சிகிச்சையின் வழியாகத்தான் சரி செய்ய முடியுமாம். ஏற்கனவே நான்கைந்து அறுவை சிகிச்சைகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். அந்த பிஞ்சுக் கை தாங்கியிருக்கிறது. இன்னமும் சில அறுவை சிகிச்சைகள் பாக்கியிருக்கின்றன. இப்பொழுதும் கூட அவனது கையைத் தொடுவதற்கு யாரையும் அனுமதிப்பதில்லை. ‘வலிக்கிறது’ என்கிறான்.

அரவிந்தனின் குடும்பப் பொருளாதாரம் மிகச் சிரமமானது. ஏற்கனவே நடந்த சிகிக்சைகளுக்காக பணம் புரட்டுவதில் திணறியிருக்கிறார்கள். அவனது அப்பா தமிழ்நாடு அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தில் பயிற்சி நடத்துநர். குடும்பச் செலவுக்குச் சரியாக இருக்கும் சம்பளம். அரவிந்தனின் சிகிச்சைக்காக அறக்கட்டளை வழியாக ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதாக அவரிடம் சொல்லியிருந்தேன். தாமோதர் சந்துரு ஏற்கனவே அரவிந்தனின் வீட்டிற்குச் சென்று விசாரித்திருந்தார். அவரை வைத்துக் காசோலையைக் கொடுப்பதுதான் சரியாக இருக்கும். பரசுராம் என்பவர்தான் அரவிந்தனின் குடும்பத்தை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். அவர் நிசப்தம் தளத்தை வாசிப்பவர். அவரும் வந்திருந்தார்.

அரவிந்தனின் குடும்பத்திற்கு நேற்று காலை வரையிலும் தகவல் சொல்லவில்லை. உதவி பெறுபவர்கள் எதிர்பாராத சமயத்தில் சென்று கொடுத்துவிட்டு வந்துவிட வேண்டும் என நினைப்பேன். நமக்கென்று எந்த ஏற்பாடுகளையும் அவர்கள் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்களது வீட்டில் பத்து நிமிடங்கள்தான் இருந்திருப்போம். காசோலையைக் வாங்கியவுடன் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. பிஞ்சுக் குழந்தையின் நிலைமை இப்படியிருக்கிறதே என்ற வருத்தம்தான் இழையோடிக் கொண்டிருந்தது. அரவிந்தனுக்கு அதெல்லாம் தெரியவில்லை. தலைவாரி விட்டிருந்தார்கள். அவனைப் பொறுத்தவரைக்கும் அவனது வீட்டிற்கு யாரோ சில உறவினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். உற்சாகமாகத் திரிந்தான்.

அரவிந்தனைப் பற்றி எழுதிய பிறகு நிறையப் பேர் பணம் அனுப்பியிருந்தார்கள். அவனுக்கென்று எவ்வளவு பணம் வந்திருந்தது என்று தெரியவில்லை. வந்த பணத்தில் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் அவனுக்கான தொகை. மிச்சமிருப்பதை வேறு தகுதியான ஒருவருக்குக் கொடுத்துவிடலாம். ‘கங்கா மருத்துவமனை’ என்ற பெயரில் காசோலை எழுதிக் கொடுத்தாகிவிட்டது. மார்ச் மாதத்தில் அறுவை சிகிச்சை நடக்கும் போலிருக்கிறது. அதற்கு முன்பாகவே காசோலையை மருத்துவமனையில் கட்டி அரவிந்தனின் கணக்கில் வரவு வைத்துக் கொள்வார்கள். சிகிச்சை முடிந்தவுடன் மிச்சப்பணத்தைக் கட்டினால் போதும். அதை அவனது குடும்பம் சமாளித்துக் கொள்வதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் நிரப்பப் பட்ட காசோலையை தாமோதர் சந்துரு அரவிந்தனிடம் கொடுத்த போது அவனால் வாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. கையை அசைப்பதற்கே மிகுந்த சிரமப்பட்டான். அவனது அப்பாதான் கையைப் பிடித்து வாங்கிக் கொள்ள உதவினார். ஆனாலும் அரவிந்தன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். நான் அவனை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இறைவனின் சிரிப்பு அது. 

சட்டையின் காலர் பற்றி எதற்குச் சொன்னேன் என்றால் இந்தக் குடும்பத்தைப் பார்த்துவிட்டு வந்த பிறகு துணி என்பது பெரிய விஷயமே இல்லை என்று தோன்றியது. அவ்வளவு எளிய குடும்பம் அது. இன்று காலை வரையிலும் ‘கஞ்சிக்கு வழியில்லாதவன் மாதிரி திரிகிறான்’ என்று அம்மா திட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். எனக்கு அது பெரிய பிரச்சினையாகவே தெரியவில்லை. இந்தக் காதில் வாங்கி அந்தக் காதில் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். நமக்கு கிடைத்திருக்கும் வசதி வாய்ப்புகளில் பத்து சதவீதம் கூட கிடைத்திடாத மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை அவ்வப்போது இந்த உலகம் புரிய வைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.

(பரசுராமன், தாமோதர் சந்துரு மற்றும் அரவிந்தனின் பெற்றோர்)

இந்த மாதிரி சமயங்களில் ‘செக்கைக் கொடுக்க நேராகச் செல்ல வேண்டுமா?’ என்றும் வீட்டில் கேட்கிறார்கள். கட்டாயம் சென்றே தீர வேண்டும் என்பதில்லைதான். ஆனால் அது ஒரு பொறுப்பு என்று நினைக்கிறேன். எத்தனையோ பேர் பணம் கொடுக்கிறார்கள். அலையக் கூடிய அளவில் உடலில் தெம்பு இருக்கிறது. சென்று வருவதற்கு வசதியிருக்கிறது. உதவி தேவைப்படும் குடும்பத்தினரின் கையில் நேரடியாகக் கொடுத்துவிட்டு வரும் போது ஒருவிதமான ஆன்ம திருப்தி கிடைப்பதாக உணர்கிறேன். இந்த அன்பின் இழையை நிசப்தம் வழியாக இன்னும் பலருக்குக் கடத்திவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது. இந்த ஒரு நிழற்படம் போதும். மனித நேயம் அழிந்துவிட்டது என்பதெல்லாம் பொய் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடியும். முகம் தெரியாத மனிதர்கள் நூற்றுகணக்கானவர்களின் உதவியினாலும் ஆசிர்வாதத்தினாலும் பிரார்த்தனையினாலும் இந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தை தனது கையை அசைக்கப் போகிறான். அன்பும் மனிதமும் எல்லாவிடங்களிலும் விரவியிருக்கிறது. நாம்தான் பெரும்பாலும் கண்டுகொள்ளாமல் தாண்டிச் சென்றுவிடுகிறோம். 

Jan 25, 2015

விடுவார்களா?

அத்திபள்ளி சுங்கசாவடியில் நேற்று கடும் கூட்டம். மூன்று நாட்கள் விடுமுறைவிட்டால் இப்படித்தான். அதுவும் முகூர்த்த நாள் என்றால் சோலி சுத்தம். பெங்களூரிலிருந்து சாரை சாரையாக வண்டிகள் கிளம்பிவிடுகின்றன. சுங்கசாவடியைத் தவிர்த்துவிட்டுச் செல்ல முடியும். ஆனால் சில கிலோமீட்டர்கள் கூடுதலாகப் பிடிக்கும். அது பரவாயில்லை என்று பாலத்துக்கு கீழாக வண்டியைத் திருப்பிய போது ஏதோ ஒரு கிரகம் பைக்கில் வந்து சேர்ந்தது. வேகமாக எங்கிருந்தோ வந்தவன் வண்டிக்கு முன்பாக திடீரென்று நிற்க நான் இடித்துத் தொலைத்துவிட்டேன். எதுவும் ஆகவில்லை. அலேக்காக வண்டியைக் கீழே சாய்த்தான். இண்டிக்கேட்டர் உடைந்துவிட்டது. அது கர்நாடகா. நான் அமர்ந்திருந்த வண்டி TN 37. விடுவார்களா? பசுபதியும் தனுஷூம் போல 'ஏய் ஏய்' என்று வந்துவிட்டார்கள். 

எதுவுமே பேசவில்லை. ஐந்நூறு ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன். காசு கொடுத்த போது வண்டிக்காரன் வேண்டாம் என்றுதான் சொன்னான். கத்திக் கொண்டு வந்தவர்கள்தான் ‘கவலைப்படாமல் வாங்கிக்கொள்’ என்று அவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். இதற்கிடையில் ஒருவன் ‘அவர் லோக்கல் தெரியுமா? ஒரு போன் போதும்..’என்றான். பயப்படுத்துகிறானாம். ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு இண்டிக்கேட்டர் என்றால் ஏதாவது வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்வார்களாக இருக்கும். நிறுவனம் மாறிய பிறகு நேற்று காலையில்தான் முதல் சம்பளம் வந்திருந்தது. காத்தவராயனுக்கு காணிக்கை எழுதிய கணக்காகிவிட்டது. 

நாளின் தொடக்கம் மட்டும்தான் மோசமாக இருந்தது.

கிருஷ்ணகிரியைத் தாண்டும் போதே நாவலாசிரியர் இரா.முருகவேளை அழைத்து கோயமுத்தூர் வருவதாகச் சொல்லியிருந்தேன். அவரை நாவலாசிரியர் என்று எப்படிச் சுருக்க முடியும்? மிளிர்கல் போன்றதொரு அட்டகாசமான நாவலை எழுதியவர் என்றாலும் அதற்கு முன்பே எரியும் பனிக்காடு, பொருளாதார அடியாளின் வாக்குமூலம் போன்ற மிக முக்கியமான படைப்புகளைத் தமிழுக்கு மொழி பெயர்த்தவர். அடுத்து எழுதப் போகும் நாவல் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள எவ்வளவோ விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்று தோன்றியது. 

தாய்த்தமிழ் பள்ளியின் தாளாளர் குமணனும், நண்பர் குமாரும் கோபியில் சேர்ந்து கொண்டார்கள். குமணனைப் பற்றி ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து எங்கள் தொகுதியில் திமுக ஒரேயொரு முறைதான் சட்டமன்றத்தில் நுழைந்திருக்கிறது. அந்த ஒருமுறை சென்றவர் ஜி.பி.வெங்கிடு. இப்பொழுது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்றால் தான் எம்.எல்.ஏ ஆவதற்கு முன்பாக பார்த்துக் கொண்ட அதே பெட்டிக்கடையைப் பார்த்துக் கொள்கிறார். அத்தகையதொரு எளியவரின் மகன்தான் குமணன். தமிழ் உணர்வாளர்.

குமார் இயற்பியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். ஜப்பானிலிருந்து வேலையை ராஜிநாமா செய்துவிட்டு ஸ்பெயின் செல்கிறார். ஆராய்ச்சியாளர். இடைப்பட்ட காலத்தில் ஊரில் இருக்கிறார். 

சூழலியலாளரும் எழுத்தாளருமான அவைநாயகன் எங்களுக்கு முன்பாகவே கோவை ஞானியின் வீட்டை அடைந்துவிட்டார். நாங்கள் ஞானியின் வீட்டை அடைவதற்கு ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பாக அலைபேசியில் அழைத்தார். ‘அதிகமாகப் பேச முடியாது கிளம்புங்க’ என்று சொல்லிவிட்டதாக வருத்தப்பட்டார். ஞானி அப்படிப்பட்ட மனிதரே இல்லை. காலங்காலமாக பேசிக் கொண்டேயிருந்தவர். எந்நேரமும் யாரிடமாவது விவாதித்துக் கொண்டிருந்தவர். இப்பொழுது ஐந்து நிமிடங்கள் கூட பேசுவதற்குத் தயாராக இல்லை. மூச்சிரைக்கிறது. 

‘கார்டியாக் வீஸிங்’ என்று முருகவேள் சொன்னார். நாங்கள் உள்ளே நுழைந்த போது ஞானி மட்டும்தான் வீட்டில் இருந்தார். தடுமாறியபடி எதையோ துழாவிக் கொண்டிருந்தவர் எங்களை அமரச் சொல்லிவிட்டு தனது இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார்.  மருத்துவமனைக்குச் செல்வதேயில்லை போலிருக்கிறது. வீட்டை விட்டு வெளியில் நடப்பதற்கு கூட காலில் தெம்பில்லை என்பது அவர் வருத்தம். சென்ற முறை பார்த்ததைக் காட்டிலும் இந்த முறை மிகவும் தளர்ந்திருக்கிறார்.

‘ஐந்து நிமிடங்கள்தான் உங்களிடம் பேச முடியும்’ என்று வருத்தப்பட்டபடியே சொன்னவர் அதில் ஒரு நிமிடத்தை மிளிர்கல்லுக்கும், சிலப்பதிகாரத்துக்கும் ஒதுக்கிவிட்டார். ‘அடுத்த வொர்க் என்ன செய்யறீங்க முருகவேள்’ என்றார். அதுதான் ஞானி. கிட்டத்தட்ட கால் நூற்றாண்டுகாலமாக பார்வை இல்லை. வீட்டிற்கு வெளியே நடப்பதற்கு கூட காலில் தெம்பில்லை. ஆனால் மிளிர்கல் வரைக்கும் பேசுகிறார். 

சமீபத்தில் கால் விரல்களுக்கிடையே புண் வந்திருக்கிறது போலிருக்கிறது.  ‘வீஸிங் வருது’ என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார். ‘மருத்துவமனைக்குச் செல்லலாம்’ என்று முருகவேளும், அவைநாயகனும் சொன்னார்கள். ‘தேவையில்லை’ என்று மறுத்துவிட்டார். ஏதோவொருவகையில் வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையை இழந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று தோன்றியது.

கிடைத்த சில நிமிடங்களில் காசோலையில் பெயரை எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். ஐம்பதாயிரம் ரூபாய். அறக்கட்டளை பணம்தான். மருத்துவ உதவி அல்லது கல்வி உதவிக்கென வரும் தொகையை அதற்கு மட்டும்தான் பயன்படுத்துவது என்கிற முடிவில் இருப்பதால் ஞானிக்கு என தனியாக கேட்க வேண்டியிருந்தது. மூன்று நண்பர்கள் பணம் கொடுத்திருந்தார்கள். ஒருவர் பதினைந்தாயிரம் ரூபாய். அமெரிக்காவில் வசிக்கிறார். இன்னொருவரும் பதினைந்தாயிரம் ரூபாய். எங்கிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. துபாயிலிருக்கும் ஒருவர் பத்தாயிரம் ரூபாய். மொத்தமாக நாற்பதாயிரம் இருந்தது. கத்தாரில் இருக்கும் ஒரு நண்பர் புத்தகக் கண்காட்சியின் சமயத்தில் ‘ஞானிக்கு எவ்வளவு தரப் போறீங்க?’ என்றார். நாற்பதாயிரம் என்று சொல்லியிருந்தேன். ‘ஐம்பதாயிரமாகக் கொடுத்துடுங்க’ என்று அவர் ஒரு பத்தாயிரம் அனுப்பி வைத்திருந்தார். ஆக மொத்தம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.

(அவை நாயகன், இரா.முருகவேள், குமணன்)

தனியாகச் செல்வதைவிடவும் இரண்டு மூன்று நண்பர்கள் உடனிருப்பது நல்லது என்று தோன்றியது. அழைத்தவுடன் உடன் எந்தச் சிரமமும் பாராமல் வந்த நண்பர்களுக்கு நன்றி. ஞானி அவர்களிடம் அறக்கட்டளை வழியாக பணம் திரட்டிய விவரத்தைச் சொன்னபோது ‘பெரிய தொகை. ரொம்ப நன்றி’ என்றார்.  சட்டையைத் தேடி எடுத்து அதன் பைக்குள் நிரவியபடியே வைத்துக் கொண்டார்.

உதவியவர்களுக்கு நன்றி என்று சொல்வது டெம்ப்ளேட்டாக இருக்கும். நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது என்பதைத் தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன். அவைநாயகனின் வீடும் ஞானியின் வீடு இருக்கும் அதே துடியலூர்தான். அவரது வீட்டிற்குச் சென்று பேசிக் கொண்டிருந்தோம். சுந்தரும், சபரியும் வந்திருந்தார்கள். இரவாகிக் கொண்டிருந்தது. 

கிளம்பிய சில நிமிடங்கள் வரைக்கும் மனதுக்குள் சங்கடமாகத்தான்  இருந்தது. ஒருவிதமான வருத்தம் என்றும் சொல்லலாம். காலம்காலமாக எழுத்து வாசிப்பு என்று அலைந்த ஒரு மனிதன் கடைசியில் எதைச் சம்பாதிக்கிறான் என்ற கேள்வி உறுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அப்படியொரு கேள்வியே அவசியமில்லை. இந்தக் காலத்தில் ஐம்பதாயிரம் என்பது பெரிய தொகையாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உலகின் ஏதேதோ மூலைகளில் இருக்கும் சில வாசகர்கள் அந்த எழுத்தாளனுக்காக மனமுவந்து கொடுக்கிறார்கள். வேறு சில வாசகர்கள் அதைத் எடுத்துச் சென்று அவரது வீட்டிலேயே கொடுக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட முக்கால் நூற்றாண்டு காலமாக தமிழில் தொடர்ந்து வாசித்தபடியும் விமர்சித்தபடியும் எழுதியபடியும் இருந்த ஒரு முக்கியமான ஆளுமைக்கு செய்த சிறு கெளரவம் இது. அப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும். இத்தகைய கெளரவத்தைத்தான் எதிர்பார்ப்பில்லாத எழுத்து சம்பாதித்துக் கொடுக்கிறது. ஞானி அப்படியான கெளரவத்திற்கு எல்லாவிதத்திலும் தகுதியானவர் என்பதில் துளி சந்தேகமும் தேவையில்லை.

நிழற்பட உதவி: குமார்

Jan 23, 2015

எனக்கு எவ்வளவு அனுபவம் தெரியுமா?

பொம்மனஹள்ளி கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? ஓசூர் வழியாக பெங்களூருக்குள் வரும் போது இந்த இடத்தைத் தாண்டித்தான் வர வேண்டும். கன்னடத்தில் ஹள்ளி என்றால் கிராமம். பொம்மனஹள்ளி, மாரத்தஹள்ளி மாதிரி. இந்த இடங்களை எல்லாம் இப்பொழுது ஹள்ளி என்றழைத்தால் பாவம் பிடித்துக் கொள்ளும். சனி, ஞாயிறுகளில் பொழுது போகாமல் வீட்டில் இருந்தால் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு மாரத்தஹள்ளிக்குச் செல்லும்படி ஆண் நண்பர்களுக்கு அறிவுறுத்துவேன். மாரத்தஹள்ளியைக் காணக் கண் கோடி வேண்டும். 

பொம்மனஹள்ளியும் ஒன்றும் மோசமில்லை. திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கட்டிடங்கள்தான். சலர்புரியா க்ரீனேஜ் என்ற மிகப்பெரிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பு இருக்கிறது. வெளியில் இருந்து பார்த்தாலே தெரியும். பணக்காரர்களின் குடியிருப்பு என்று. அந்தக் குடியிருப்பில் ஒரு சம்பவம். நடந்து மூன்று நாட்களாகிவிட்டது. பத்தாம் வகுப்பு மாணவியொருத்தி எட்டிக் குதித்துவிட்டாள். பெங்களூரின் முக்கியமான பள்ளிகளில் ஒன்றான நேஷனல் பப்ளிக் பள்ளியில் படிக்கிறாள். அப்பா இருதய அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். நாராயண ஹிருதாலயா என்ற புகழ்பெற்ற மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். அம்மா வங்கியொன்றில் மேனேஜர்.

அதே அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இருக்கும் இன்னொரு பையனோடு மோனாலி பழகியிருக்கிறாள். அவனும் அதே பள்ளியில் படிக்கிறான். ஏற்கனவே இவர்கள் இருவரும் பேருந்தில் ஏதோ சேட்டை செய்ததாக புகார் இருக்கிறது என்று பள்ளி நிர்வாகத்தினர் சொல்கிறார்கள். எவ்வளவு தூரம் உண்மையென்று தெரியவில்லை. இப்பொழுதும் அப்படித்தான். அதே மாணவனோடு பள்ளி வளாகத்தில் ஏதோ சம்பவம் நடந்திருக்கிறது. பள்ளி முதல்வர் அழைத்து கண்டித்ததோடு நில்லாமல் இருவரையும் தற்காலிகமாக பள்ளியிலிருந்து நிறுத்தி உத்தரவு போட்டுவிட்டார். ஒன்றரை நாட்களுக்குத்தான் இந்த சஸ்பென்ஷன். ஆனால் மாணவர்களின் பெற்றோரை அழைத்து தங்களின் பிள்ளைகளை உடனடியாக அழைத்துச் செல்லச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதுதான் விவகாரமாக போய்விட்டது.

வாத்தியார்களைக் கண்டு பயப்பட்டதைவிட என் அம்மா அழுவதற்குத்தான் அதிகம் பயந்திருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட எல்லோருமே அப்படித்தானே? ஆசிரியருடன் உணர்வுபூர்வமான உறவு  இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் பெற்றோர்கள் அப்படியில்லை. ஒரு தவறைச் செய்துவிட்டால் அவர்களை எதிர்கொள்வதுதான் பெரிய சிரமம். மோனாலிக்கும் அப்படித்தான் இருந்திருக்கும். பள்ளி முதல்வர் முன்பாகவே அவளது அம்மா தேம்பித் தேம்பி அழுதிருக்கிறார். விசாரணைக்கு அவளது அப்பா வரவில்லை. மகளை அழைத்துச் சென்று வீட்டிலும் அழுதிருக்கிறார். அம்மாவுக்கும் மகளுக்கும் வார்த்தை முட்டி படுக்கையறைக்குள் சென்று பூட்டிக் கொண்டு பால்கனியிலிருந்து குதித்துவிட்டாள். 

பத்தோடு பதினொன்றாக ஒரு சம்பவம்தான். பெங்களூரில் நடந்தது என்பதால் உள்ளூர் செய்தித்தாள்களில் கவனம் பெற்றிருக்கிறது.

உடனடியாக யாரையும் விரல் நீட்டிக் குற்றம் சொல்லிவிட முடியாது. தன் மகள் வீணாகப் போய்விடக் கூடாது என்று பெற்றவருக்கு வருத்தம். தங்களது பள்ளியில் இப்படி நடந்து கண்டிக்காமல் விட்டால் மற்ற மாணவர்களும் சீரழிந்து போவார்கள் என்று நிர்வாகத்திற்கு கவலை. ஹார்மோன் உள்ளுக்குள் விளையாடும் போது தன்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்பது மோனாலியின் பிரச்சினை. ஒரு உயிர் போனதுதான் மிச்சம்.

இப்பொழுதெல்லாம் பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்கள் சில்மிஷங்களில் ஈடுபடுவது சர்வசாதாரணம். தாராசுரம் கோவிலுக்கு முன்பாக ஒரு பெரிய புல்தரை இருக்கிறது. அந்தத் தரையில் அத்தனை இளஞ்சோடிகள். பெரும்பாலும் பள்ளி மாணவர்கள்தான். இதை எதற்கு உதாரணமாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது என்றால் கும்பகோணம் போன்ற ஊரிலேயே இப்படியான சம்பவங்கள் சாதாரணமாக நடக்கும் போது பெங்களூர் போன்ற பெருநகரங்களில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு எதுவும் இல்லை. மூன்று கிலோமீட்டர் பைக் ஓட்டிப் பார்த்தால் தெரிந்துவிடும். எத்தனை பெரிய தட்டிகள். மார்பு தெரியும்படியும், தொப்புள் தெரியும்படியுமான தட்டிகளால் இந்த ஊரை நிரப்பியிருக்கிறார்கள். ஒரு சாதாரண நகைக்கடை விளம்பரமாக இருக்கும். மாராப்பை விலக்கிவிட்டபடிதான் அந்தப் பெண் தான் அணிந்திருக்கும் நகையைக் காட்டுவாள். பெண்கள் மட்டும்தான் என்றில்லை. ஆண்கள் அணியும் ஜட்டிக்கு பதினைந்தடி உயரத்தில் தட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். கண்கள் மேயத்தானே செய்யும்?

சஞ்சிகைகள், செய்தித்தாள்கள் என எல்லாமுமே ஏதாவதொருவிதத்தில் தூண்டுகின்றன. சினிமாவைப் பற்றி எல்லோரும் பேசிப் பேசி சலித்துப் போய்விட்டது. சினிமா கூட பரவாயில்லை. சிரீயல்கள்கள்?  அவர்களுக்கு சென்சார் போர்டு கூட இல்லை. ஒருத்தியாவது சீரியலில் நல்லவளாக இருக்கிறாளா? அடுத்தவன் குடும்பத்தை எப்படித் தொலைப்பது என்று திட்டமிட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள்.

இணையமும் இப்பொழுது எல்லோருக்கும் சாத்தியமாகிவிட்டது. செல்போனிலேயே இணையத்தை வைத்துக் கொள்கிறார்கள். சீரழிந்து போவதற்கு நீலப்படங்கள்தான் பார்க்க வேண்டும் என்றில்லை. டைம்பாஸ் போன்ற இதழ்கள் போதும். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக இறுக்கமான போலீஸ் உடையில் நமீதா திரும்பி நிற்கும் படத்தை ஃபேஸ்புக்கில் வெளியிட்டு ‘யாரென்று guess செய்யுங்கள் பார்க்கலாம்’ என்ற பொது அறிவுக் கேள்வியைக் கேட்டிருந்தார்கள். எனக்கு முப்பத்தியிரண்டு வயதாகிறது. பையனுக்கு ஆறு வயதாகிறது. நான் தேடிப் பார்த்தேன். பத்தாம் வகுப்பு பையன் தேடாமல் இருப்பானா? ஃபேஸ்புக்கில் பத்தாம் வகுப்பு பையன் இல்லையென்று சொல்ல முடியுமா? நிச்சயம் பார்த்திருப்பான். மனம் அலைபாயத்தான் செய்யும். ஜாக்கெட்டுக்குள் என்ன இருக்கிறது என கை அரிக்கத்தான் செய்யும். வாய்ப்பு கிடைக்கிறதா என்று பார்ப்பார்கள். இல்லையென்றால் வாய்ப்பை உருவாக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

டைம்பாஸ் இதழை மட்டும் குற்றம் சாட்டவில்லை. கிட்டத்தட்ட பெரும்பாலான ஊடகங்கள் அப்படித்தான் இருக்கின்றன. சமூகப் பொறுப்புணர்ச்சி என்பது கிஞ்சித்தும் கிடையாது. 

ஊடகங்களில் பெண்களைக் கவர்ச்சியாகக் காட்டுவதையெல்லாம் தவறு என்று சொல்லிவிட்டு ஊடகத்தை மட்டும் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்ற முடியாது. உள்ளாடை தெரியும்படி ஆடை அணியும் ஆண்களையும் பெண்களையும் வெளியுலகிலேயே இயல்பாகப் பார்க்க முடிகிறது. அது ஃபேஷன். அதனால் ஆடைக் குறைப்பு, கொப்புளிக்கச் செய்யும் காம லீலைகள் என எல்லாமும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்.

இப்படியெல்லாம் தூண்டிவிடுகிறோம் அல்லவா? அதற்கு என்ன வடிகால் வைத்திருக்கிறோம் என்பதுதான் பிரச்சினை. இந்தியாவில் எங்களை அடித்துக் கொள்ள ஆளே இல்லை என்று விளம்பரப்படுத்தும் கல்வி நிறுவனங்களில் கூட பாலியல் கல்வி எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ‘இவ்வளவுதான் எதிர்பாலினம்’ என்கிற எந்தவிதப் புரிதலையும் உண்டாக்குவதில்லை. க்ளப் நடத்திக் கொள்ளலாம், கட்டுப்பாடில்லாமல் சாராயம் கிடைக்கும், எதிர்பாலினத்தின் தோலைப் பார்ப்பது மிகச் சாதாரணம். இப்படியெல்லாம் அவிழ்த்துவிட்டு ‘அட அது ஒண்ணுமில்லப்பா’ என்று பாலியல் பற்றிச் சொல்லித் தருவதில் மட்டும் சிக்கல். ‘நம்ம கலாச்சாரம் என்ன ஆகும்?’ என்பார்கள்.

வெளியுலகில் எல்லாவிதத்திலும் தூண்டிவிடுகிறோம். ஆனால் கல்வி வளாகத்திற்குள் சென்றால் ஆணும் பெண்ணும் தனித்தனி படிக்கட்டுகளைத்தான் பயன்படுத்த வேண்டும்- பெங்களூரில் பல கல்லூரிகளில் அப்படித்தான். மாணவனும் மாணவியும் பேசிக் கொள்ளக் கூடாது.   ரகசிய வழியைத்தான் மனம் தேடும். ஆணும் பெண்ணும் புரிதலுடன் பழகுவதற்கான சூழலை உருவாக்குவதில் ஏன் பின் தங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறோம்? ஏன் எதிர்பாலினத்தைச் சிக்காத சரக்கு என்றே உருவகப்படுத்துகிறோம்? நாம்தான் இன்னமும் எதிர்பாலினத்தைப் பார்த்து ஏங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறோம். அடுத்த தலைமுறையாவது கொஞ்சம் தப்பிக்கட்டுமே.

இது போன்ற பிரச்சினைகளில் மனோவியல் கவுன்சிலரை அழைக்கும் பள்ளிகள் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முதல்வர்கள்தான் கவுன்சிலர்கள். அம்மாவையும் மகளையும் தனித்தனியாக அழைத்துத்தான் பேசியிருக்க வேண்டுமே தவிர, ஒரே அறைக்குள் வைத்து ‘உம்புள்ள சரியில்லை’ என்று சொல்வதைப் போன்ற முட்டாள்தனம் ஏதாவது இருக்கிறதா? அதைத்தான் செய்திருக்கிறார்கள். கேட்டால் ‘எனக்கு இருபத்தைந்து வருட அனுபவம்...எத்தனை ஆயிரம் மாணவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன் தெரியுமா’ என்பார்கள்.

எப்பொழுதுமே அடுத்தடுத்த தலைமுறை முந்தைய தலைமுறையைக் காட்டிலும் சிக்கலாகிக் கொண்டேதான் வரும். தாத்தாவைவிட அப்பாவின் தலைமுறை சிக்கலானதுதான். அப்பாவைவிடவும் நம் தலைமுறை சிக்கலானதுதான். ஆனால் தலைமுறை இடைவெளியின் வேகம் சற்று குறைவானது. ஆனால் இப்பொழுது அப்படியில்லை. நம் தலைமுறைக்கும் அடுத்த தலைமுறைக்குமான வேகம் அதிபயங்கரமானது. எவ்வளவுதான் நாம் ஈடுகொடுத்து ஓடினாலும் தொழில்நுட்பத்தின் வேகம் நம்மைத் தாண்டி ஓடிக் கொண்டிருக்கும். நமக்கு அடுத்த தலைமுறை தொழில்நுட்பத்தின் வேகத்தோடு ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போது ‘எனக்கு எவ்வளவு வருஷ அனுபவம் தெரியுமா?’ என்ற வெட்டி வீராப்பை பேசிக் கொண்டிருப்பது போல அபத்தம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது.

Jan 22, 2015

அட்டகாசமான நன்றி

புத்தகக் கண்காட்சி முடிந்துவிட்டது. இன்று காலையில் கரிகாலன் அழைத்து ‘மசால் தோசை 38 ரூபாய் புத்தகத்தின் விற்பனை அட்டகாசம்’என்றார். இன்னமும் ஆன்லைன் ஆர்டர் எண்ணிக்கையை சரி பார்த்த மாதிரி தெரியவில்லை. களைப்பு தீர்ந்து அடுத்தவாரத் தொடக்கத்தில்தான் பார்ப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். பதிப்பாளர் சந்தோஷமாக இருந்தால் போதும். அறுநூறு பிரதிகளை சாதாரணமாகத் தாண்டியிருக்கும் என்றார். 

தொண்ணூற்றைந்து சதவீதத்திற்கும் மேலான விற்பனை நிசப்தம் தளத்தின் வழியாக என்னை அறிந்தவர்களால்தான் என்பதில் துளி சந்தேகம் கூட தேவையில்லை. ஏதோவொருவிதத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறீர்கள். என்னைத் தொடர்ந்து தாங்கிக் கொள்ளும் அத்தனை பேருக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி. உங்களின் ஆதரவும் அன்பும் இல்லையென்றால் எதுவுமே சாத்தியமில்லை.

புத்தகக் கண்காட்சியில் சென்ற ஆண்டைக் காட்டிலும் இந்த வருடம் நிறையப் பேர் அருகில் வந்து பேசினார்கள். பெருமைக்காகச் சொல்லவில்லை. சந்தோஷமாக இருந்தது. நம்மை கவனிக்கிறார்கள் என்பதே உற்சாகமூட்டக் கூடியதுதானே? பலர் ‘இணையத்தை சரியாக பயன்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள்’ என்றார்கள். அப்படிச் சொல்பவர்களிடம் என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சரியாகத்தான் சொல்கிறார்கள். இணையம் மட்டும் இல்லையென்றால் இவ்வளவு பரவலான கவனத்தை அடைந்திருக்க முடியாது என்பது எனக்கும் தெரியும். பிப்ரவரி ஏழாம் தேதி வந்தால் நிசப்தம் தொடங்கி பதினோராவது வருடம் ஆரம்பமாகிறது. 2012 வரைக்கும் பெரிய உழைப்பில்லை. நேரம் கிடைக்கும் போது எழுதுவோம்; கவிதையப் பற்றி மட்டும் எழுதுவோம்; எல்லோருக்கும் புரியும்படி எளிமையாக எழுத வேண்டியதில்லை என்று ஏகப்பட்ட மனத்தடைகள். 

ஏதோ ஒரு தருணத்தில் அதையெல்லாம் உடைத்த பிறகுதான் இதெல்லாம் கை கூடி வரத் தொடங்கியிருக்கிறது.

‘எப்படி நேரம் கிடைக்கிறது?’ என்றும் நிறையப் பேர்கள் கேட்டார்கள். நேரடியாக பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று- உழைக்க தயாராக இருந்தால் நேரம் தன்னால் கிடைத்துவிடும் என்று  நம்புகிறேன். உழைப்பு மட்டும்தான் நமக்கான மரியாதையை பெற்றுத் தரும். மற்றது எல்லாமே அப்புறம்தான். வெறியெடுத்துத் திரிய வேண்டும். வேறு எந்த சூத்திரமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

தலைமையாசிரியர் இனியன்.அ.கோவிந்தராஜூ அழைத்து ‘நீ எடுத்து வெச்சிருக்கிறது பேபி ஸ்டெப்....இன்னும் போக வேண்டிய தூரம் வெகுதூரம் இருக்கு’ என்றார். எவ்வளவு உண்மை? இப்பொழுதுதான் முளைத்திருக்கிறேன். இதே உத்வேகத்தையும், இதே மனிதர்களின் வாழ்த்துக்களையும் எந்தவிதத்திலும் சிதைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. கடவுள் மீது எனக்கு மிகப்பெரிய நம்பிக்கை இருக்கிறது. கடமையை மட்டும் செய்து கொண்டிருந்தால் போதும். பலனை அவர் கொடுத்துவிடுவார்.

புத்தகத்தை வெளியிடுவதற்காக முயற்சி செய்து பிறகு குடும்பச் சூழல் காரணமாக திட்டத்தைக் கைவிட்ட ராஜலிங்கம், கடைசி நேரத்தில் ‘நாங்க இருக்கோம்’ என்று தோள் கொடுத்த யாவரும் பதிப்பகத்தினர், அட்டகாசமான தனது நிழற்படத்தை அட்டைப்படமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள அனுமதியளித்த நிழற்படக் கலைஞர் சசிகுமார் ராமசந்திரன், பின்னட்டை நிழற்படத்தை எடுத்துக் கொடுத்த சுதர்சன் - அவரோடு ஒரு கடையில் மசால் தோசை சாப்பிடும் போதுதான் ‘இந்த டைட்டில் வைத்தால் நன்றாக இருக்குமா’ என்று கேட்டேன். திடீரென்று உதித்த டைட்டில்தான் அது. அட்டை வடிவமைப்பாளர் கோபு ராசுவேல், புத்தக வடிவமைப்பாளர் பால கணேஷ், கடைசி நேரத்தில் மென்பொருள் பிரச்சினையைத் தீர்த்துக் கொடுத்த சத்யா, நற்றினை அச்சகத்தினர், புத்தகத்தை இணையத்தில் அறிமுகப்படுத்திய நண்பர்கள்- சவுக்கு சங்கர், அன்பழகன், கிர்த்திகா தரண், பொன் விமலா, கிஷோர், கார்டூனிஸ்ட் பாலா, சத்தி லிங்க் என்று நிறையப் பேர் எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் உதவியிருக்கிறார்கள். சரவணபாபு, ரிச்சர்ட் விஜய், மயிலன் போன்றவர்களையும் மறக்க முடியாது. புத்தகத்தை வெளியிடுவதற்காக வந்திருந்த திருப்பதி மகேஷ், ரமணன் தம்பதியினர், எப்பொழுது சென்றாலும் புன்னகைக்கும் டிஸ்கவரி வேடியப்பன், ‘அண்ணே இன்னைக்கு செம சேல்ஸ்ண்ணே’ என்று தினமும் அழைத்து உற்சாகமூட்டிய பார்த்திபன் என அத்தனை பேருக்கும் நன்றி. 

புத்தகக் கண்காட்சியில் புத்தகத்தை விற்ற அரங்குகளுக்கும், ஆன்லைன் வழியாக விற்பனை செய்து வரும் நம்ம புக்ஸ் , Wecanshopping , டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் உள்ளிட்ட தளங்களுக்கும் நன்றி.

கடந்த பத்து நாட்களில் வந்திருக்கும் விமர்சனங்களின் சிறு தொகுப்பு இது. 

தொகுப்பை வாசித்துவிட்டு நேரம் ஒதுக்கி விமர்சனம் எழுதிய அத்தனை பேருக்கும் நன்றி.                                  
                 
                                                                       ***

மணிகண்டன் அவர்களுக்கு,

நான் தினமும் தவறாமல் நிசப்தம் வாசிக்கும் வாசகர்களில் ஒருவர் .தங்களை புத்தக கண்காட்சியில் சந்திக்க முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி. உங்கள் எழுத்துகளை போலவே எளிமையான மணிகண்டன் (இந்த அளவுக்கு எளிமையை எதிர்பார்க்கல ).

உங்கள் லிண்ட்சேலோஹன் w/o மாரியப்பன், சைபர் சாத்தான்கள் புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறேன். அந்த வரிசையில் மசால் தோசை 38.

முதலில் தலைப்புக்கள் வைப்பதில் உங்களுக்கு ஒரு பாராட்டு. முக்கியமாக எம் ஜி ஆர்  பாடிக்கொண்டிருக்கிறார், ஈரம் தேடும் நாவுகள், கேள்விப்படாத கடவுள்கள்....இன்னும் பல. எல்லாமே உங்களுக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் சமூகம் சார்ந்து, தனி மனிதன் சார்ந்து, அதை அப்படியே உங்க எழுத்துக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறீர்கள். 

முக்கியமாக மணிகண்டன் எழுத்துக்கள்ள பகடி அருமையா இருக்கும். கதை மாதிரி சொல்லி கடைசியில் ஒரு பெரிய சமூக நீதி காட்டி கட்ட கடைசியில் ஒரு சாதாரண காமன் மென் பார்வையில எப்படி பார்க்கிறோம்னு போகிற போக்கில சொல்லிட்டு போய்டுவீங்க. 

இன்னும் கொஞ்சம் நாவல் எழுத முயற்சிக்கலாம்.

உச்சகட்ட நகைச்சுவையாக “சாருநிவேதிதா ஊர்க்காரனுக்கும், ஜெயமோகனின் ஊர்க்காரனுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தால் கொஞ்சிக்கொண்டா இருப்பார்கள்?” என்று திருமணதிற்கு ஊர்பொருத்தம் பார்க்கச் சொன்ன ஒரே ஆள் நீங்கதான்.

நிசப்தம் வாசிக்கும்போதே தினமும் எதாவது ஒரு பகடி சேர்த்து சிரிக்க வைத்து விடுவீர்கள்.

முக்கியமாக உங்களோட உதவி செய்யும் முயற்சிக்கு வாழ்த்துக்கள். என்றைக்கும் தொடர வேண்டும்.

தினமும் விதவிதமான பிரச்சனைகள், அதனூடே வாழும் மனிதர்கள், அதை சொல்லும் பக்குவமான எழுத்து, அதற்கான தீர்வு- அசத்துறீங்க மணிகண்டன்.

தினமும் உரையாடுங்கள் நிசப்தம் மூலமாக ....

கவிதா ரவீந்திரன்
                                                               ***

                                                           
புத்தகக்கண்காட்சி 2015 இல் வாங்கிய புத்தகங்களில் ஒன்றுதான் நம் வா.மணிகண்டனின் மசால் தோசை 38 ரூபாய். தம்பி மணிகண்டன் தலைப்பு வைப்பது மெனு கார்ட் மாதிரி- நயன்தாரா புடவை, சிம்ரன் ஆப்பக்கடை என நச்சென்று வைத்துவிடுகிறார். பரவாயில்லை. அது அவர் இஷ்டம்.  எந்த ஐடியாவும் இல்லாமல்தான் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றேன். என் கவிதைத் தொகுப்பு விற்கும் நிவேதிதா புத்தகக் கடை எப்பவும் போல அழுதுகொண்டேயிருந்தது. 15 வருடங்கள் முன்பாக  ‘டிரெயின்ல மாம்பலம் வந்துட்டேன் சார்’ என்று BHEL கெஸ்ட் ஹவுஸிலிருந்து உதயக்கண்ணன் மற்றும் ஷங்கரநாராயணனிடம் சொல்வேன். (என் வீட்டுக்காரர் BHEL இல் மேனேஜர்). ‘பே’வென விழித்துக் கொண்டே கனிமொழி எப்போ வருவாங்க, சல்மா எப்போ வருவாங்க என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். இப்பொழுது மாறிவிட்டேன். நான்கு புத்தகம்தான் வாங்கினேன். பேருக்குத்தான். அதில் வா.மணிகண்டன் மற்றும் கறுப்புப் பிரதிகள் நீலண்டன் பெயர் இருக்கிறது.

வா.மவின் முந்தைய புத்தகம் சுறுசுறுப்பான வாசிப்பைக் கோரியது. அது போலவே இதுவும். எக்ஸ்பிரஸ் வேகமும் கொஞ்சம் மனிதமும் கேட்கிறது. தொண்ணூறுகளின் சிறுகதை ஆசிரியர்களை எனக்கு நினைவு படுத்துகிறது. வண்ணதாசனின் ஐடியாவோ, கந்தர்வனின் கஞ்சத்தனமோ, பாடத்திட்டமோ - நல்லவேளை இல்லை.

எனக்கென்னவோ பெண்களின் உலகம் பற்றிய தனது பார்வையை அழுத்தமாக இந்தத் தொகுப்பில் மணிகண்டன் தருவது போல் எனக்குத் தெரிகிறது. (அதை அவர்தான் சொல்ல வேண்டும்). நல்ல கவிதைகளை இடையிடையே சொல்லிப் போகிற மனதினை வைத்திருக்கிறார். தனது மனதை கரட்டடிபாளையத்தில் வைத்துவிட்டு பிழைப்பை மட்டும் பெங்களூரில் நடத்துகிறார். பூனைப்பூட்டான் கட்டுரை அப்படித்தான் சொல்கிறது. அவ்வப்போது பல் புதைத்து வைத்தத் இடத்தை நினைவில் வைத்துத் தேடிப் பார்க்கிற இளம்சிறுவன் குறுக்குமறுக்காக மணிகண்டனின் எழுத்துக்களில் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறான். 

வப்புஸ், பேய் ஓட்டுவது, மண்டைக்குள் நெளியும் புழு ஆகியனவெல்லாம் அப்படித்தான். மணிகண்டனின் தனித்தன்மை. விளையாடும் களம் தெரிந்தே விளையாடுகிறார். வாழ்க.

எனக்கு மனதளவில் சோகத்தைக் கிளறிவிடப் பார்த்த கட்டுரைகள் உண்டு. சல்மான்கான், மசால் தோசை கட்டுரைகள் அப்படித்தான். பாசிச, கம்யூனிஸ, தலித்திய....இப்படியெல்லாம் ஜல்லியடிக்காத கட்டுரைகள்.

என் மகள் ஆர்கிடெக்ட். அவன் மனம் வேலை செய்யும் சில இடங்களை என்னால் செரிமானம் செய்து கொள்ளவே முடிவதில்லை. காசு, பண விவகாரமும் அப்படித்தான். அப்படியொரு கட்டுரை இருக்கிறது. ‘குப்பை எடுக்கிறவனுக்கு ஏம்மா காசு கொடுத்தீங்க?’ என்பாள். ஆட்டோக்காரனுக்கு பத்து ரூபாய் கூடுதலாகத் தரமாட்டாள். ஆனால் செருப்பு விலை இரண்டாயிரம் இருக்கலாம். கடவுளே.

புத்தகத் தலைப்பின் கட்டுரை சூப்பர்!

என் மகன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறான். வாங்கம்மா என்று அழைக்கிறான். விஸா கூட இருக்கிறது. நான் போக மாட்டேன். எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. உங்களின் மலேசியா கட்டுரை மிகப் பிடித்திருந்தது. மருமகள் நல்ல பெண் தான். நாம் சென்றால் அவள் மாறிவிடக் கூடும். முடியாது என்று சொல்லியிருக்கிறேன்.

அப்புறம், எல்லாக்கதைகளுக்கும் எடிட்டிங் யாரு? வா.மணிகண்டனேவா? எனில் சூப்பர், சூப்பர். கச்சிதம்.

நல்ல அட்டைப்படம், நல்ல அச்சு. முன்னுரை எழவு, எழுத்தாளன் வரலாறு என்ற அறுப்பு எதுவும் இல்லாமல் புத்தகம் நச்சென்றிருந்தது. 

சாகித்ய அகாடமி, மியூஸிக் அகாடமி, பத்மபூஷன், சரஸ்வதி விருது என எதுக்கும் ஆசைப்படவில்லை. தலைப்பே சொல்கிறதே. பாலியல் பிரச்சினை, மதம், பெண்ணியம் என்ற எந்தக் கண்றாவியும் காணவில்லை. நீ நல்லா வருவ குமாரு!

தீப்பந்தம் நல்ல கட்டுரை. பொருத்தமான தலைப்பு. என் வயிற்றில் எரியும் தீ என்னைக்கு அணையுமோ தெரியவில்லை. கல்யாணம் செய்து கொடுத்த என் ஒரே பெண்- முன்பே சொன்னேனே-ஆர்க்கிடெக்ட். நள்ளிரவில் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டுச் சென்ற கணவன். உங்கள் கட்டுரையில் இருப்பது நிஜமாகவே நடந்திருக்கு. இதில் ஒரு குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு போய்ட்டார். போலீஸாரின் உதவியுடன் குழந்தையை வாங்கிவிட்டோம். வளர்க்கிறோம். நான் மதிக்கும் பத்திரிக்கையாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் உதவினார்கள்.

உலகம் அன்பு மயமானது. இந்த எழுத்து தவம். தொடருங்கள்.

அன்புடன்,
கீதாஞ்சலி பிரியதர்ஷிணி

                                                               ***

அன்புள்ள(மெய்யாலுமே) மணிகண்டன்,

லால்பாக் எக்ஸ்பிரஸ்ல வந்து வீட்டுக்கு வந்தவுடனே இத எழுதுறேன்...(பாஸ்... லால்பாக் எக்ஸ்பிரஸ் இன்னைக்கு ஒரு மணி நேரம் லேட்டு..) 

..train கிளம்பின உடனே புக்க எடுத்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன்...சல்மான்கான்ல வண்டி pickup ஆச்சுது...நாலு பக்கத்துல ஒரு பாலா படம் பாத்த கனம் மனசுக்கு... 'கூர் நகங்கள் சூழ் உலகு' அந்த குழந்தை அந்த பெற்றோர்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் என்றே நான் நம்பி முடிவுரை எழுதிக் கொண்டேன்...அது, அதே வயதில் ஒரு பெண்குழந்தையை வைத்திருக்கும் எனக்கான பொறுப்பையும், இந்த கொடூர சமூகத்தின் மீதான வெறுப்பையும் அதிகரித்தது... 

'மின்னல் கீற்று' சல்மான்கான் ரகம்.. சரியாக 'அ'னுமந்தாவை படித்து முடிக்கையில் 'மசால் தோசே' 'மசால் தோசே' கடந்து சென்றது.. 

நல்லியண்ணன் வெறித்தனம்...

வெங்கிடு அண்ணனும், மீரான் பாயும் இரண்டு எல்லைகளில் தெரிந்தார்கள்...

பினாங் கதையைப் படிக்கும் பொது எங்க புக்க ஏதும் மாத்தி எடுத்துட்டோமோ ன்னு சந்தேகம் வந்துருச்சு... அப்புறம் மைண்ட retune பண்ணிக்கிட்டு கண்டினியூ பண்ணிகிட்டேன்...இன்னமும் சில ஏழை மனங்களினாலும், எளிய மனிதர்களின் நற்செயல்களினாலும் தான் மனிதம் வாழ்கிறது என்பது கதைக்குக்கதை உணர்த்தியது...

வாழ்க வளமுடன்...
மாரிமுத்து(மக்காயா)
                                                                     ***

நண்பர் வா.மணிகண்டன் அவர்கள் எனக்கு அறிமுகமானதே டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் இணையதளத்தில்தான். வேறு எதோ புத்தகம் வாங்க அங்கு நுழைந்த போது 'லிண்ட்சே லோகன்...' top sellers லிஸ்டில் முதலாவதாக இருந்தது. சரி, என்னதான் இருக்குமுன்னு பார்க்கலாமே என்று எவ்வித எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் வாங்கிப் படித்தேன். அப்பொழுதே அவரின் கட்டுரையும்,கதையுமில்லாமல் ஒரு நிதர்சமாக நிகழ்வுகளைச் சொல்லும் பாங்கும், கதை மாந்தர்கள் எங்கள் ஊரையோ(கொங்கு பகுதி) அல்லது வாழ்விடமான பெங்கரூளுவையோ கொண்டு இருந்ததும் மிகவும் பிடித்துப் போக ஒரு காரணம்.

பிற்பாடு வலைப்பூவில்,முகநூலில் தேடி நட்பு பிடித்து, படித்து வந்தது வாடிக்கையாகி விட்டது. மசால் தோசை 38 ரூபாய் அறிவிப்பு வந்தவுடன் இருந்த எதிர்பார்ப்பை இந்தப் புத்தகம் பூர்த்தி செய்து விட்டது. லிண்ட்சே எந்த அளவு நகைச்சுவை கலந்து இருந்ததோ, மசால் அதே அளவு நெஞ்சைத் தொடும் அளவி்லான நிகழ்வுகளை அதிகமாக வியாபித்து விவரித்து இருந்தது. என்ன கொஞ்சம் சீக்கிரம் படித்து முடித்து விட்டேன். அடுத்த முறை, இன்னும் கொஞ்சம் பெருசா எதிர்பாக்குறேன் உங்களிடம்.

வாழ்த்துக்களுடன் 
சதிஸ் குமார்

                                                                 ***

சில புத்தகங்கள் தான் முதல் பக்கத்தில் இருந்து கடைசி பக்கம் வரை கீழே வைக்க விடாமல் படிக்க வைக்கும்... மசால் தோசை அப்படி ஒரு புத்தகம்... வா. மணிகண்டன் அசத்தி இருக்கிறார்...

சத்யா ஷான்

                                                                   ***

'மேக்சிமம் பிரஷர்' கொடுத்து படிச்சுட்டு இருக்கேன். 'ஆசம்' சார். மீதம் 5 கதைகளை நாளைக்குப் படிச்சுட்டு அப்புறமா வாரேன்.

சதீஷ் குமார் செல்லமுத்து
  
                                                                   ***

அன்பு நண்பர் மணிகண்டனுக்கு,

எல்லாமே படித்த கட்டுரை தானே என்று தவிர்த்துவந்தேன்.. இன்றுதான் முதல் கட்டுரை வாசித்தேன்...நட்சத்திரங்கள் சரியாத வானம்.

மனிதம் திசை அறிவதில்லை...ஆனாலும் வடகிழக்கில் கொஞ்சம் அதிகம்தான் போலிருக்கிறது. புதிய பூமியில் இப்படி ஒரு செயல் நம்மில் யாரும் செய்வோமோ எனப் பலமுறை யோசிக்க வைத்தது.

எஸ்.ரா. கட்டுரைகள் படிக்கும்போது முன்பெல்லாம் நினைப்பேன்...எழுதுவதற்காகவே சில நிகழ்வுகள் எழுத்தாளரைத் தேடி அமையுமோ என- அந்த வரிசையில் இப்போது நீங்களும் இணைந்துவிட்டீர்.

விபத்துகள் இயல்பு. ஆனால் அப்படி ஒரு தம்பதி அமைவது இயல்பல்ல.ஒருவேளை அந்த பெண்ணும் குழந்தையும் தங்களின் நற்செயல்தான் காரணமென்று நினைத்து தங்கள் நற்செயல்களைத் தொடரலாம்.இப்படியே ஒரு தொடர்ச்சி மூலம் மனிதம் செழிக்கலாம்.

ஒரு நிகழ்வு உங்கள் எழுத்தில் ஒரு நல்ல அனுபவமாய் மனத்தில் தேங்கி விடும் மாயம் நிகழ்த்தியிருக்கிறீர். வாழ்த்துகளும்!

நன்றி.

சைதை புகழேந்தி

                                                                   ***

அன்புள்ள நண்பர் மணிகண்டனுக்கு,

சென்னை நடுநிலை பள்ளி தலைமையாசிரியர் கணேஷ் குமாரின் மடல். உங்கள் ‘மசால் தோசை 38 ரூபாய்’ புத்தகம் முழுவதும் ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்து விட்டேன் . அனைத்து கட்டுரைகளும் அருமை. மகிழ்ச்சி அளிக்கக்கூடியதாக இருந்தது.

கணேஷ்குமார்

                                                            ***
1) சிநேகாவின் காதலர்கள் இயக்குநர் முத்துராமலிங்கத்தின்  விமர்சனம்
2) கதிர்வேலின் விமர்சனம்

யாருக்கு பைத்தியம்?

இப்பொழுதெல்லாம் அலுவலக நேரத்தில் தினமும் இருபது நிமிடங்களாவது ஒரு நடை போய்விட்டு வருகிறேன். டிரினிட்டி சர்ச்சிலிருந்து பத்து நிமிடங்கள் வேகமாக நடந்தால் அல்சூர் மார்கெட்டுக்குச் சென்றுவிடலாம். திரும்ப பத்து நிமிடங்கள் நடந்தால் அலுவலகத்திற்கு வந்துவிடலாம். அல்சூர் வரைக்கும் சென்று வரக் காரணமிருக்கிறது. அல்சூரில் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தமிழர்கள்தான். பழங்காலத்திலிருந்தே இது தமிழர் பகுதி. யாரிடமாவது கதை அடிக்கலாம்.

அல்சூரில் ஒரு கொய்யாக்கடைக்காரர் இருக்கிறார். தள்ளுவண்டி வியாபாரி. வழக்கமாக ஒரு கொய்யாக்காய் வாங்கிக் கொள்வேன். வெள்ளைக் கொய்யா ஐந்து ரூபாய். சிவப்பு என்றால் ஏழு ரூபாய். சில நாட்களுக்கு முன்பாக காலையில் ஆளைக் காணவில்லை. மாலையில் இருந்தார்.  ‘உங்களைக் காலையில் காணோமே?’ என்ற போது ஒரு கதையைச் சொன்னார். பக்கத்து வீட்டில் ஒரு பையனுக்கு பைத்தியம் முற்றிப் போய் மருத்துவமனைக்கு தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள். மயக்க ஊசி போட்டு அங்கேயே படுக்க வைத்துவிட்டார்களாம். இப்பொழுது கையில் ஒரு விலங்கு மாட்டியிருப்பதாகச் சொன்னார்.

‘இத்தனை நாள் நல்லாத்தான் இருந்தான்..திடீர்ன்னு என்னவோ ஆகிடுச்சு’ என்றார்.

இதே போன்ற இன்னொரு நபரை பார்த்திருக்கிறேன். பரப்பன அக்ரஹாரா சிறைச்சாலையின் அருகில். அந்த சிறைச்சாலை வளாகத்திற்குள் பிரதான வழியில்தான் செல்ல வேண்டும் என்றில்லை. பின்பக்கம் வழியாகவும் செல்லலாம். ஜெயலலிதா இங்கிருந்த போது போலீஸ் கெடுபிடி அதிமாக இருக்கும் நாட்களில் அந்த வழியில் சென்று விடுவேன். குறுகலான பாதையொன்றில் சில வீடுகளைத் தாண்டிச் சென்றால் சிறைச்சாலையின் முதல் வாயிலைத் தாண்டிவிடலாம். அந்த வீடுகளில் ஒன்றில் ஒரு மனிதரைக் கட்டி வைத்திருப்பார்கள். அதை வீடு என்று சொல்ல முடியாது. குடிசை. நிலத்தில் மாடு கட்டுவதற்கு முளைக்குச்சி நட்டு வைத்திருப்பார்கள் அல்லவா? அப்படியான ஒரு கம்பியை நிலத்தில் அடித்து அதில் கயிறின் ஒரு நுனியைக் கட்டி அதன் இன்னொரு நுனியை அந்த மனிதனின் கையில் கட்டியிருப்பார்கள். இறுக்கமாகவெல்லாம் கட்டியிருக்கமாட்டார்கள். கழட்டுவது பெரிய காரியமே இல்லை. ஆனால் அவனுக்கு அதைக் கழட்டக் கூடத் தெரியாது. எந்நேரமும் ஏதோ உளறிக் கொண்டிருப்பான். வாயில் எச்சில் ஒழுகிக் கொண்டிருக்கும். முதலில் பார்ப்பதற்கு பயமாகத்தான் இருந்தது. ‘எதுவும் செய்ய மாட்டான் போங்க’ என்று அந்த வீட்டிற்குள்ளிருந்து ஒரு பெண்குரல் வந்த பிறகு மெதுவாகத் தாண்டிச் சென்றேன். அநேகமாக அந்த மனிதனின் அம்மாவின் குரலாக இருக்கக் கூடும்.

அதன் பிறகு சிறைச்சாலைக்குள் செல்லும் போதெல்லாம் சற்று தள்ளி நின்று ஐந்து நிமிடங்களாவது பார்த்துச் செல்வது வழக்கமாகியிருந்தது. அந்த மனிதனுக்கு ட்ரவுசர் மட்டும்தான் அணிவித்திருப்பார்கள். சிறுநீர் கழிக்கும் போது ட்ரவுரைக் கீழே இறக்கிவிட்டு அதே இடத்திலேயே சிறுநீர் கழிப்பான். ட்ரவுசரைக் கழட்டத் தெரிகிறது ஆனால் கைக்கட்டை அவிழ்க்கத் தெரிவதில்லை- ஆச்சரியமாக இருக்கும். அந்தத் தெருவில் அத்தனை வீடுகள் இருக்கின்றன. அவன் நிர்வாணமாக இருக்கும் போதும் கூட பெண்கள் சர்வசாதாரணமாக நடமாடுகிறார்கள். புதிதாக வருபவர்களுக்குத்தான் சங்கடமாக இருக்கும். 

ஒரு நாயைக் கட்டி வைப்பது போல மனிதனைக் கட்டி வைப்பது எவ்வளவு கொடுமை? சில சமயங்களில் அதே இடத்தில் படுத்துக் தூங்கிக் கொண்டிருப்பான். விரல் நகங்கள் வெகு நீளமாக வளர்ந்திருக்கும். அவனை எப்படி அமர வைத்து நகங்களை நறுக்க முடியும்? இதெல்லாம் மனித உரிமை மீறல் இல்லையா? சரியான மருத்துவ வசதி தர வேண்டாமா என்றெல்லாம் கேட்கலாம்தான். ஆனால் அந்தக் குடும்பத்தின் நிலையைப் பார்த்தால் கேட்க முடியாது.

கொய்யாக்கடைக்காரர் சொன்னதும் அந்த மனிதனின் ஞாபகம்தான் வந்தது. 

நமது மனம் சஞ்சலப்பட்டு சீரழிந்து போவதற்கு எவ்வளவோ விஷயங்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் நடக்கின்றன. தேவையில்லாத கோபம், தேவையில்லாத பதற்றம் என்பதெல்லாம் கூட மனநலம் கெட்டுக் கொண்டிருப்பதன் அறிகுறிதான். ஒரு நாளில் எத்தனை மனிதர்களின் முகம் பார்த்துச் சிரிக்கிறோம் என்று யோசித்தால் பயமாக இருக்கிறது. ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை செய்வார்கள்; ஒரே பேருந்தில் செல்வார்கள். ஆனால் ஆளாளுக்கு ஹெட்போன் வழியாக ஃஎப்.எம்மில் பாட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். பக்கத்தில் இருப்பவர்களுடன் பேசுவதில்லை. பேச்சு இருக்கட்டும்- ஒரு புன்முறுவல் கூட இருப்பதில்லை. மனநலம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் சக மனிதர்களிடம் நிறையப் பேச வேண்டும் என்கிறார்கள். ஆனால் நாம்தான் சுருங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். இதையெல்லாம் தனிமனிதனின் மனநலம் சார்ந்த பிரச்சினை என்பதைவிடவும் சமூகத்தின் மனநலம் சார்ந்த பிரச்சினை எனலாம். மொத்தமாகவே அப்படித்தானே இருக்கிறோம்?

செந்தில் பாலன் என்றொரு மருத்துவர் நிசப்தம் வழியாக நண்பரானார். எலும்பு முறிவு மருத்துவர். கல்லூரி காலத்தில் விகடனின் மாணவ நிருபராக இருந்தவராம். இப்பொழுது நாவல் ஒன்றைத் தொடங்கியிருக்கிறார். ஆர்த்தோ மருத்துவர் எழுதுகிறார் என்றாலே எனக்கு டாக்டர். பிரகாஷ்தான் ஞாபகத்துக்கு வரும் என்றேன். அது உண்மைதானே? பிரகாஷ் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றை சமீபத்தில் வாசித்தேன். எங்கு வாசித்தேன் என்பது சரியாக ஞாபகமில்லை. பிரகாஷ் நிறைய காப்புரிமைகள் வாங்கியிருக்கிறார், அறுவை சிகிச்சையின் புதிய நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்தியவர் என்றெல்லாம் அவரை அந்தக் கட்டுரை பாராட்டியிருந்தது. எலும்பு முறிவுத் துறையில் எவ்வளவோ சாதித்திருக்க வேண்டியவர். வீணாகப் போய்விட்டார். எங்கள் ஊரில் ஒன்று சொல்வார்கள். இரண்டை அடக்கவில்லை என்றால் நாசமாகப் போய்விடுவோம் என்று. ஒன்று வாய். பிரகாஷ் கோட்டைவிட்டது இரண்டாவது சமாச்சாரம்.

அவர் கிடக்கட்டும்.

செந்தில்பாலனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘Delusional Disorder' பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். எளிமையாகச் சொன்னால் நடக்காத ஒன்றைப் பற்றி கனவு காண்பது. எப்படியும் இலியானாவை திருமணம் செய்துவிட வேண்டும் ஹைதராபாத் சாரதி ஸ்டுடியோவில் ஒரு நாள் வெகு நேரம் நின்று கொண்டிருந்தேன். இலியானாவுக்கு கொடுத்து வைத்திருக்கவில்லை. என்னைக் கண்டுகொள்ளாமல் ரவிதேஜாவுடன் கடலை போட்டுக் கொண்டிருந்ததால் ‘இது சரிப்பட்டு வராது’ என்று முடிவு செய்து கொண்டேன். அதுவே அவர் கண்டுகொள்ளாவிட்டாலும் கூட ‘கட்டினால் இலியானா இல்லையென்றால் மணி பிணமானான்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு திரிந்திருந்தால் அதுதான் Delusional Disorder-ன் முதல் படி.

அந்தக் கொய்யாக்காரருக்கு சரியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் அல்சூரில் இருக்கும் தமிழ் பையன்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு சாதாரணமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன்தான் என்று சொன்னார். ரசிகர் மன்றம், சினிமா என்று திரிந்த நண்பர்களுக்கிடையில் தனது அபிமான நட்சத்திரம் பற்றிய பேச்சு வந்து அது பிரச்சினையாகி அதுவே கைகலப்பாகி மயங்கி விழுந்தவன்தான். அதன் பிறகு எல்லோரிடமும் எரிந்து விழுவதும், வீட்டில் இருப்பவர்களை நோக்கி கை நீட்டுவதுமாகவும் தொடர்ந்து வீரியம் அதிகமாகி கடந்த இரண்டு வாரங்களில் கட்டுப்படுத்தவே முடியாமல் ஆகிவிட்டதாகச் சொன்னார்.

அந்தப் பையனுக்கு Delusional Disorderதானா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் செந்தில்பாலன் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போதுதான் பையனுக்கும் அதுவாகத்தான் இருக்கும் என்று தோன்றியது. இங்கு யாருக்குத்தான் disorder இல்லை. எனக்கு பிரச்சினையை மறைத்து நடிக்கத் தெரிகிறது. உலகம் நம்புகிறது. அதனால் பேண்ட் சர்ட் போட்டுக் கொண்டு சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்தப் பையன்கள் பாவம். கொஞ்சம் முற்றிவிட்டது. தெருவிலேயே ட்ரவுரைக் கழட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் ஒருவன். கையில் விலங்கு பூட்டப்பட்டுக் கிடக்கிறான் இன்னொருவன்.