Oct 31, 2014

எனக்கென்ன அவசரம்?

இனியொரு பத்து நாட்களுக்கு வேலையில் கவனம் செலுத்தலாம் என்றிருந்தேன். வேலை மாறிவிடலாம் என்றொரு திட்டம். ஆளுமைத் திறனுக்கான பயிற்சியளிப்பது, மேலாண்மைத்துறையில் பயிற்சியளிப்பது போன்ற வேலை ஏதாவது கிடைக்குமா என்று விசாரித்துப் பார்த்தால், ம்ஹூம். அதனால் இதுவரைக்கும் வேலை செய்த அதே துறையிலேயே மாறுவதுதான் உசிதம். ஆனால் நிறைய படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன். அதனால் பத்து நாட்களுக்காவது ஃபேஸ்புக், வலைப்பதிவெல்லாம் மூட்டை கட்டி வைத்தால்தான் சாத்தியம். அப்படித்தான் இரண்டு நாட்களாக யோசனை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. 

ஆனால் ஒரு நண்பர் அழைத்திருந்தார். ஃபோனில்தான். பெயர் சஞ்சீவ். சென்னையில் ஒரு ஐடி நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். அதற்கு வெகுநாட்களுக்கு முன்பு அமெரிக்காவில் இருந்து பிரதீபா என்றொருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். தங்கள் நிறுவனத்திலிருந்து மடிக்கணினிகளை (லேப்டாப்) பள்ளிகளுக்கு வழங்குவதாகவும் அதற்காக சஞ்சீவ் உங்களைத் தொடர்பு கொள்வார் என்றும் எழுதியிருந்தார். இப்படியான மின்னஞ்சல்களை அவ்வப்போது யாராவது அனுப்புவார்கள். ஏதேனும் உதவி செய்வது குறித்தான பதிவுகளை எழுதினால் எமோஷனலாக உந்தப்பட்டவர்கள் எழுதுவார்கள். தங்கள் நிறுவனத்தில் இப்படியான நல்ல காரியங்களைச் செய்வதாகவும் தங்களால் அந்த உதவியை வாங்கித் தர முடியும் என்கிற ரீதியிலான மின்னஞ்சல்கள் வந்திருக்கின்றன. பிறகு பத்து நாட்களில் அமைதியாகிவிடுவார்கள். எனக்கும் வலியப் போய் கேட்பதற்கு சங்கடமாக இருக்கும் என்பதால் அதோடு அந்தத் திட்டம் நின்றுவிடும். அவர்களைத் தவறு என்று சொல்லவில்லை. அது மனித இயல்புதானே? திடீரென்று ஏதாவதொரு உந்துதலில் பேசிவிடுவோம். ஆனால் அது நம் சக்திக்கு மீறிய செயலாக இருக்கும். விட்டுவிடுவோம்.

உண்மையைச் சொன்னால் பிரதீபாவின் மின்னஞ்சலும் அப்படியானதாகத்தான் இருக்கும் என நினைத்திருந்தேன். அந்தச் சமயத்தில் பிரதீபாவைப் பற்றி சரியாகத் தேடிப்பார்க்கவில்லை.

பிரதீபாவின் மின்னஞ்சல் குறித்துதான் சஞ்சீவ் பேசினார். அவர் பேசி முடித்த பிறகு அவர்களது நிறுவனத்தின் இணையதளத்தில் தேடிப்பார்த்தேன். அமெரிக்காவில் வசிக்கும் பிரதீபா நிறுவனத்தின் வைஸ் ப்ரெஸிடெண்டாக இருக்கிறார்.  அவசர அவசரமாக அவர் முதலில் எழுதியிருந்த கடிதத்தை தேடிப்பார்த்தால் அவரது நிறுவனத்தின் தலைவரை Ccயில் வைத்து அனுப்பியிருக்கிறார். அந்த ப்ரெஸிடெண்ட் அநேகமாக அமெரிக்கராக இருக்கக் கூடும். நான் தமிழில் பதில் அனுப்பியிருந்தேன். அங்கு என்ன ரஸாபாசம் நடந்தது என்று தெரியவில்லை.

சஞ்சீவ் எதைப் பற்றியும் கேள்வி கேட்கவில்லை. ஏழெட்டு லேப்டாப்களை அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்றும் எந்த முகவரிக்கு அனுப்பி வைப்பது என்றும் வினவினார். தகுதியான பள்ளிகளின் முகவரிகளைக் கொடுக்கிறேன் ஆனால் அதற்கு பத்து நாட்கள் அவகாசம் வேண்டும் என்று கேட்டேன். ‘அதெல்லாம் நீங்களே பார்த்துக்குங்க...உங்களுக்கு அனுப்பி வைத்துவிடுகிறேன்’ என்றார். பாதி விலைக்கு விற்றுவிட மாட்டேன் என்று ஏதோவொரு நம்பிக்கை அவருக்கு. 

கணினிகளாக(Desktop) இருந்தால் பிரச்சினையில்லை. எந்தப் பள்ளிக்கு வேண்டுமானாலும் கொடுக்கலாம். மடிக்கணினிகளைக் கொடுக்கும் போது அவற்றை சரியாகப் பயன்படுத்துவார்களா என்று பார்க்க வேண்டும். இல்லையென்றால் மூன்றாவது நாளில் ஏதாவதொரு ஆசிரியரின் வீட்டுக்குச் சென்றுவிடும் சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. 

ஒரு நிறுவனத்தின் வைஸ் ப்ரெஸிடெண்டாக இருப்பவர் மெனக்கெட்டு இங்கு எழுதுவதையெல்லாம் படித்திருக்கிறார். நம்பிக்கையோடு ப்ரெஸிடெண்டாக இருப்பவரிடன் அனுமதியுடன் இந்த லேப்டாப்களை அனுப்பி வைக்க ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறார். எனக்கென்ன அவசரம்? வேலை மாறுவதை பத்து நாட்களுக்கு தள்ளி வைத்தால் ஒன்றும் குடி மூழ்கிவிடாது என்று நினைக்கிறேன். தாமதிக்காமல் நாளைக்கு ஊருக்குச் சென்று இரண்டு மூன்று பள்ளி தலைமையாசிரியர்களைச் சந்தித்துப் பேசி முடிவு செய்துவிட்டு வந்து பள்ளிகளின் விவரங்களைத் தெரிவிக்கிறேன்.

பிரதீபாவுக்கும், சஞ்சீவுக்கும் அவர்களது அமெரிக்க ப்ரெஸிடெண்டுக்கும் இவர்களைப் போன்றவர்களுக்கு என் மீது நம்பிக்கையளிக்கும் விதமாக ஒவ்வொரு முறையும் உதவிக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை நல்லவர்களுக்கும் நெஞ்சார்ந்த நன்றி.

Oct 29, 2014

அங்க என்ன சத்தம்?

கணவன் மனைவிக்கிடையில் என்னவோ சண்டை.  கணவன் சந்தேகக்காரன். சண்டை நடந்த இரவில் அந்தப் பெண் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது குரல்வளை மீது காலை வைத்து மிதித்தே கொன்றுவிட்டான். சென்னையில்தான் நடந்திருக்கிறது. பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அடித்துக் கொன்றிருந்தால் கூட கோபத்தில் செய்துவிட்டான் என்று சொல்லலாம். சண்டையெல்லாம் முடிந்து அவள் தூங்கிய பிறகு கொன்றுவிட்டு போலீஸில் சரணடைந்திருக்கிறான். குடும்ப வாழ்க்கையின் அடிப்படையே தெரியாதவனாக இருந்திருக்கிறான்.

சோலி முடிந்தது. 

சண்டையும் பூசலும் இருக்க வேண்டியதுதான். கணவன் மனைவிக்கு இடையில் சண்டை இல்லையென்றால் என்ன சுவாரஸியமிருக்கிறது? ‘எங்களுக்குள்ள சண்டையே வராது’ என்று யாராவது சொன்னால் ஒன்று கதை விடுகிறார்கள் என்று அர்த்தம் இல்லையென்றால் அவர்கள் வாழ்க்கையை வாழவே இல்லை என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதெப்படி சாத்தியம்? துளி உரசல் கூடவா வராது? 

கணவன் மனைவி சண்டை என்பது காலங்காலமாகத்தான் இருக்கிறது. அடித்துக் கொள்வோம். பிறகு சமாதானம் ஆகிக் கொள்வோம். சங்ககால இலக்கியத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். கூடலை விடவும் ஊடலுக்குத்தான் மவுசு அதிகம். இப்பொழுதுதான் சண்டை வந்த மூன்றாவது நாளே ‘இவ ஒத்து வரமாட்டா...டைவேர்ஸ் வாங்கிக்கிறேன்’ என்று முடிவெடுத்துவிடுகிறார்கள். ஈகோ. யார் பெரியவர் என்ற அகங்காரம். நானும் அடங்கமாட்டேன் நீயும் அடங்க வேண்டாம் என்கிற திமிர்.

இதை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகப் பேசினால் அது வேறொரு இடத்துக்கு இழுத்துச் சென்றுவிடும். அதனால் வேண்டாம்.

சண்டையின் போதும் சில நுட்பங்கள் இருக்கின்றன அல்லவா? திருப்தியாக வாழ்ந்து முடித்தவர்களிடம் கேட்டால் தெரியும். இருவருமே அடங்கிப் போவதிலும் சரி. இருவருமே நாயும் பூனையுமாக நிற்பதிலும் சரி. த்ரில்லே இல்லை. ஒருவர் அடங்கும் இடத்தில் இன்னொருவர் எகிற வேண்டும். இன்னொருவர் எகிறும் போது மற்றவர் அடங்கிக் கொள்ள வேண்டும். எந்த இடத்தில் அடங்கிப் போனால் விழும் அடியின் வீச்சு குறைவாக இருக்கும் என்பதைப் புரிந்து வைத்துக் கொண்டு அடங்க வேண்டிய இடத்தில் அடங்குவதில்தான் குடும்ப வாழ்க்கையின் வெற்றி சூட்சமமே இருக்கிறது.

சண்டையின் போதும் சண்டை முடிந்த பிறகும் வாயைத் திறக்காமல் மனதுக்குள்ளேயே திட்டுவதில் ஒரு தனி சுகம் இருக்கிறது. எதிராளியின் மனதுக்குள் நம்மை எப்படி எல்லாம் திட்டிக் கொண்டிருப்பார் என்று யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். “கெட்ட வார்த்தையில் திட்டிக் கொண்டிருப்பாளோ? ச்சே..ச்சே இத்துனூண்டு சண்டைக்கு கெட்டவார்த்தையிலா திட்டுவாள்? இவளை நம்ப முடியாது. கண்டிப்பாக கெட்டவார்த்தையாகத்தான் இருக்கும். திட்டினால் திட்டட்டுமே. நமக்கா தெரியாது? நாமும் திட்டலாம்” என்று அந்த வசைக்கு சரியான எதிர் வசையை நம் மனதுக்குள்ளேயே சொல்லிப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். 

இதெல்லாம்தான் த்ரில். இதெல்லாம்தான் சுவாரஸியம்.

மீறிப்போனால் இருவரும் இழுத்துக் கொண்டு ஒரு நாள் கிடக்க வேண்டியிருக்கும். பிறகு சமாதானம். அவ்வளவுதான். 

கணவனும் மனைவியும் வாயைவிட்டு வார்த்தையை விடாமல் திட்டிக் கொள்வதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு இந்தக் கவிதையை வாசியுங்கள். கடலை மனைவியாகவும், பூனையைக் கணவனாகவும் நினைத்துக் கொள்ளலாம். கவிதையை வாசிக்கும் போதே சிரிப்பு வந்துவிடும். 

யாருமற்ற கடற்கரையில்
ஈரத்தடத்தில் கால்பதிய
நடந்து கொண்டிருக்கிறது பூனை

பூனை மிகவும் சோகமாக இருக்கிறது
ஆனால் கம்பீரமாக நடந்து செல்கிறது
கடலுக்கு முன் அப்படித்தானே இருக்கமுடியும்

கடலைப்போல மோசமான வாயாடி
இந்த உலகத்தில் வேறு இல்லை என்று
பூனை நினைக்கிறது

நினைத்துக் கொள்ளட்டுமே

கடலைப்போல கேவலமான வேசி
இந்த உலகத்தில் வேறு இல்லை என்று
பூனை நினைக்கிறது

தன் நினைப்பு அதற்குத் தெரியாதா என்ன 
என்று உள்ளுக்குள் நகைத்துக் கொள்கிறது

இருந்தாலும் பூனை சோகமாக இருப்பது கண்டு
தன் ஆர்ப்பாட்டங்களைக் குறைத்துக் கொண்ட கடல்
மிக நளினமாக நெளிந்தபடி
பூனையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது

பாவம் பூனை
தன் உலகத்தில் அதற்கு இடமில்லையே என்று
உள்ளுக்குள் தானும் நகைத்துக் கொள்கிறது கடல்
சோகப்படுவது போன்ற குறும்புத்தனத்தோடு முகத்தை வைத்தபடி

ரமேஷ்-பிரேமின் கவிதை இது. அவர்கள் கணவன் மனைவியை மனதில் வைத்துக் கொண்டு இந்தக் கவிதையை எழுதியிருக்க வாய்ப்பில்லைதான். ஆனால் எங்கேயோ தினத்தந்தி செய்தியை வாசிக்கிறோம். கணவன் மனைவி சண்டையில் வெற்றியடையும் நுட்பங்களைப் பற்றி யோசிக்கிறோம். அதே சமயம் கவிதையை வாசிக்கிறோம். இந்த மூன்றையும் சேர்த்துக் கொள்ளும் போது நமது மனம் பரபரப்படைகிறது. சந்தோசமாகவோ அல்லது கனமாகவோ உணர்கிறோம் அல்லவா? இது கவிதையைப் புரிந்து கொள்ளுதலின் அடிப்படை.

மனக்குகை ஓவியங்கள்

சில எழுத்தாளர்களை எப்படியாவது நமக்கு பிடித்துப் போய்விடும். இந்த ‘பிடிப்பு’ என்பது நமக்குள் கொண்டாட்டத்தை உருவாக்குகிறது என்று அர்த்தத்தில் இல்லை. எந்தப் பக்கத்தை எடுத்து வாசித்தாலும் ‘நேர்மையா எழுதியிருக்காரு’ என்கிற வகையிலான பிடிப்பு. எழுத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் எந்தச் சமரசமும் செய்து கொள்ளாமல் எழுதிக் கொண்டிருந்த எழுத்தாளர்கள் என்ற பட்டியலை உருவாக்கினால் அதில் சுந்தர ராமசாமியின் பெயரைச் சேர்த்துவிடுவேன். 

சுந்தர ராமசாமி மூன்று நாவல்களை எழுதியிருக்கிறார். சுமார் அறுபது சிறுகதைகளும் நூற்றியேழு கவிதைகளும் அவரது கணக்கில் அடக்கம். அவரது கட்டுரைகளும் விமர்சனங்களும் எந்தவிதத்திலும் தவிர்க்க முடியாதவை. நாவல் எப்படி இருக்க வேண்டும்? கவிதையின் நுணுக்கங்கள் என்ன? சிறுகதையின் சிக்கல்கள் என்பனவற்றையெல்லாம் அவரது விமர்சனக் குறிப்புகளின் வழியாக குறுக்குவெட்டில் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவரது மொத்தக் கட்டுரைகள், விமர்சனங்கள், உரையாடல்களை எல்லாம் தொகுத்து காலச்சுவடு ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். 2011 ஆம் ஆண்டிலேயே வந்துவிட்டது. ஆனால் விலைதான் 875 ரூபாய். அவ்வளவு பெரிய பட்ஜெட்டோடு எந்தக் காலத்திலும் புத்தகம் வாங்கச் சென்றதில்லை. பிறகு எங்கே வாங்குவது? 

தமிழில் புத்தகங்களின் விலை தாறுமாறாக இருக்கிறது. பதிப்பாளர்களிடம் பேசினால் நல்ல காகிதம், அட்டை வடிவமைப்பு என்றெல்லாம் உற்பத்திச் செலவு அதிகமாகிவிடுகிறது என்பார்கள். சராசரியாக ஒரு பக்கத்துக்கு முக்கால் ரூபாய்க்கு குறைவில்லாமல் விலை வைக்கிறார்கள். நூறு பக்கமுடைய புத்தகத்தின் விலை எழுபத்தைந்து ரூபாயாவது ஆகிறது. ‘என்னது ஐயாயிரம் ரூபாய்க்கு புக் வாங்குனியா?’ என்று அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் கோர்த்துவிடும் விஷக்கொடுக்குகளை வீட்டில் வைத்திருப்பவர்கள் எப்படி இவ்வளவு விலை கொடுத்து புத்தகம் வாங்க முடியும்?  நம்மை மாதிரியான ஆட்களை பதிப்பாளர்கள் கவனத்தில் கொண்டால் தேவலாம். 

பெரும்பாலான பதிப்பகங்கள் இன்னொரு டெக்னிக் வைத்திருக்கிறார்கள். வாசகர்களுக்கு விற்கும் புத்தகங்களை நல்ல தாளில் அச்சடித்து அதிக விலைக்கு விற்றுவிடுவார்கள். நூலக ஆணை என்பது தரை டிக்கெட் மாதிரி. நூறு ரூபாய் புத்தகத்தை நாற்பது ரூபாய் அளவுக்குத்தான் கேட்பார்களாம். அதனால் நூலக ஆணைக்கு மட்டித்தாளில் அச்சடித்துக் கொடுத்துவிடுவார்கள். நூலகத்தில் இருக்கும் புத்தகங்களை எடுத்துப் பார்த்தால் லட்சணம் தெரியும். இதெல்லாம் அரசாங்கம் பார்த்துச் செய்ய வேண்டிய காரியம். நல்ல தாளில்தான் நூலகங்களுக்கு புத்தகங்கள் தர வேண்டும், அதற்கேற்ற விலையைக் கொடுத்து விடுகிறோம் என்றெல்லாம் உறுதியளித்தால் பதிப்பகங்களுக்கும் லாபம். நூலகங்களுக்கும் லாபம். வாசகர்களுக்கும் விலை குறைவாக கிடைக்கும்.

இங்குதான் நூலக ஆணை என்பதே இருப்பதில்லையே. அப்படியே கிடைத்தாலும் லஞ்சம் கொடுக்கும் பதிப்பகங்கள், அதிகார வர்க்கத்திற்கு தோதான பதிப்பகங்கள் போன்றவற்றிலிருந்துதான் புத்தகங்களை வாங்குகிறார்கள். அவர்களுக்கும் விலையை கொடுப்பதில்லை. கடைசியில் பதிப்பகங்கள் லாபம் பார்க்க இருக்கும் ஒரே வழி வாசகர்களின் பாக்கெட்தான். கையை வைத்துவிடுகிறார்கள்.

நல்லவேளையாக சு.ராவின் இந்த புத்தகத்தை காலச்சுவடு பதிப்பகத்திலிருந்து அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்து முந்நூறு பக்கங்கள் கொண்ட பெரிய புத்தகம் அது. எதற்காக அனுப்பி வைத்தார்கள் என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை. எதற்கு வம்பு? அடுத்த முறை அனுப்பலாம் என்று நினைக்கும் போது ‘அவனுக்கு அனுப்பினால் ஏன் எதற்குன்னு கேள்வி கேட்பானே’ என்ற நினைப்பு வந்தால் முகவரியை மாற்றி எழுதிவிடக் கூடும்.

புத்தகத்தை புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். முழுமையாக வாசித்தேன் என்றெல்லாம் புருடா விடக் கூடாது. இவ்வளவு பெரிய புத்தகத்தையும் வாசித்து முடிக்க மூன்று மாதங்கள் தேவைப்படக் கூடும். தோராயமாக நாற்பது கட்டுரைகளை வாசித்திருக்கிறேன். முழுமையாக வாசித்து முடித்த பிறகு புத்தகம் பற்றி விரிவாக எழுதலாம். இப்போது கட்டுரைகளின் தலைப்புகளைப் பார்த்து விருப்பமான கட்டுரைகளை எடுத்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நவீன இலக்கியத்தில் சுந்தர ராமசாமிக்கு பிறகு அவரளவுக்கு அடுத்த தலைமுறை படைப்பாளிகளை ஊக்குவித்தவர்கள் வேறு யாரும் இருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. வெறும் ஊக்கம் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது. விமர்சனம் செய்கிறார். இது சரியில்லை என்றால் சரியில்லை என்று சொல்கிறார். அப்படியான விமர்சகர்கள் இன்று அருகிப் போய்விட்டார்கள்.

இப்பொழுது தமக்கு விருப்பமான ஆட்களாக இருந்தால் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுகிறார்கள். இல்லையென்றால் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்கள். இதே விமர்சனம் சு.ரா மீதும் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. குழுவை உருவாக்கினார் என்கிற ரீதியிலான விமர்சனங்கள். இந்தத் தொகுப்பில் கூட சமகால இலக்கியங்கள் பற்றிய குறிப்புகளில் சாரு நிவேதிதாவின் பெயரைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை. ஜெயமோகன், விமலாதித்த மாமல்லன், பெருமாள் முருகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், கோணங்கி, இமையம் உள்ளிட்ட எழுத்தாளர்களைப் பற்றி எழுதியிருக்கும் சு.ரா சாருவை ஏன் தவிர்த்தார் என்று தெரியவில்லை. 

ஆனால் தமக்கு விருப்பமான எழுத்தாளர்கள் என்றாலும் அப்படியே ஏற்றி விடுவதில்லை. குத்திக் காட்டியிருக்கிறார். கறாராக விமர்சித்திருக்கிறார். அப்படியான விமர்சனங்களை இன்று எங்கே பார்க்க முடிகிறது? 

சு.ராவின் கட்டுரைகளை முழுமையாக வாசிக்கும் போது ஒரு அரசியல் இருக்கிறது என்றுதான் புரிந்து கொள்கிறேன். இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். 

சு.ரா இறக்கும் போதுதான் நான் இலக்கியத்தை வாசிக்கவே தொடங்குகிறேன். என்னைப் போன்ற சு.ராவுக்கு பிந்தைய தலைமுறை வாசகர்களுக்கு இத்தகையை ஒரு தொகுப்பு முக்கியமானதாக இருக்கும். இலக்கியத்தின் முக்கியமான கூறுகள் எல்லாவற்றையும் தொட்டிருக்கிறார். தொட்டிருக்கிறார் என்பது சரியான சொல்லாக இருக்காது. பெரும்பாலான கட்டுரைகளும், கடிதங்களும் ஆழமான விஷயங்களைப் பேசுகின்றன. பிறரது புத்தகங்களுக்கு எழுதிய முன்னுரைகள் முக்கியமானவையாக இருக்கின்றன.

தனது காலத்தில் இலக்கியம் குறித்து அவர் உருவாக்கிய உரையாடல்களின் வழியாக தமிழ் இலக்கியத்தின் மடையை தொடர்ந்து போக்கு மாற்றிக் கொண்டே இருந்திருக்கிறார். தட்டையான எழுத்துக்கள், சாரமற்ற வெற்றுக் கத்தல்கள் ஆகியவற்றின் மீது தொடர்ந்து தனது விமர்சனங்களைச் செய்திருக்கிறார். மிகுந்த கற்பனையான எழுத்தின் வழியாக வாசகனை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஜிமிக்குகள் பற்றி பேசியிருக்கிறார். இன்றைய காலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் வாசகர்களுக்கும் சு.ராவின் இலக்கிய மதிப்பீடுகள் மிக அவசியமானவை. வெறும் தட்டையான எழுத்துக்களிலிருந்து அடுத்த படிக்கு நகர்வதற்கு அவை நிச்சயமாக உதவக் கூடும்.

சு.ராவின் மீதாக வைக்கப்படும் விமர்சனங்களின் பின்னணியில் எந்தக் காரணம் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு சாதாரண வாசகனின் பார்வையில் இருந்து பார்த்தால் சு.ராவின் கறார்த்தன்மையும் சொறிந்து கொடுக்காத எழுத்தும் அவரை எல்லாவிதத்திலும் தமிழின் முக்கியமான படைப்பாளியாகவும் விமர்சகராகவும் ஏற்றுக் கொள்கிறது.

Oct 28, 2014

பிரம்மஹத்தி தோஷம்

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக பக்கத்து வீட்டில் ஒரு குழந்தை இருந்தது. திடீர் திடீரென்று எங்கள் வீட்டிற்குள் ஓடி வரும். நுழைந்ததும் முதல் வேலையாக மடியில் ஏறிக் கொள்ளும். குழந்தைதான். ஏழெட்டு வயது இருக்கும். எப்படியும் இருபது கிலோவாவது இருக்கும். தொடையே வலித்தாலும் அதை இறக்கிவிட முடியாது. வலுக்கட்டாயமாக இறக்கிவிட்டால் அழத் தொடங்கிவிடும். அது அழுது கொண்டே போனால் அந்த வீட்டுக்காரர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்று யோசனையாக இருக்கும்.  ‘குழந்தையை மடியில் வைத்திருக்க முடியாதா? படுபாவி’ என்று திட்டமாட்டார்களா?

அலுவலகத்தில் ஒரு பையன் இருக்கிறான். ஜூனியர். தெலுங்குக்காரன். விடவே மாட்டான். மதியம் கூடவே வருவான். டீ குடிக்கச் சென்றால் ஒட்டிக் கொள்வான். அலுவலக வேலையின் போது அவ்வப்பொழுது வந்து நச்சரிப்பான். ஃபோனில் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அருகில் வந்து நின்று கொள்வான். ‘போடா’ என ஜாடை காட்டினாலும் புரிந்து கொள்ள மாட்டான். ஓங்கி மண்டையிலேயே சாத்த வேண்டும் போலிருக்கும். சாத்தினாலும் சிரிப்பான் என நினைக்கிறேன்.

ஆயா உயிரோடு இருந்த காலத்தில் அவரது சொந்தக்காரப் பையன் ஒருவன் திரிந்து கொண்டிருந்தான். வேலை வெட்டியெல்லாம் எதுவும் இல்லை. சொந்தக்காரர்கள் வீடுகளாகத் தேடிச் சென்று உண்டுவிட்டு வருவான். அவன் வந்தால் ஆயாவுக்கு பற்றிக் கொண்டு வரும். ஒருவேளை சோறுதான். போட்டுவிடலாம். ஆனால் வீட்டில் ஒரு விஷயம் பேச முடியாது. மணிக்கணக்கில் அமர்ந்திருப்பான். தெரியாத்தனமாக ஏதாவது பேசினால் ஊர் முழுக்க தண்டோரா போட்டுவிடுவான். ஒரு அம்மிணியைப் பற்றி ஆயா ஏதோ உளறி வைக்க பற்ற வைத்துவிட்டான். அவ்வளவுதான். ஆயாவும் அந்த அம்மிணியும் வருடக்கணக்கில் காதில் புகைவிட்டுக் கொண்டு திரிந்தார்கள். இத்தனைக்கு பிறகும் வீட்டுக்கு வந்து கொண்டுதான் இருந்தான்.

சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இப்படி ஏதாவது பத்து விஷயங்களையாவது நினைவுக்கு கொண்டு வந்துவிட முடியும். வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும் அந்தரங்கமான ஒன்றாக இருக்கக் கூடும். ‘இந்தப் பழக்கத்தை எப்படியாவது விட்டுடலாம்ன்னு நினைக்கிறேன்’ என்கிற மாதிரியான விவகாரங்கள். பெங்களூர் நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார். முப்பத்தைந்து வயதாகிறது. திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. கஞ்சா பழக்கம் உண்டு. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை மட்டும் உறிஞ்சுவார். அடுத்த நாள் முழுவதும் தூக்கத்திலேயே கிடப்பார். ‘விட முடியலையே’ என்பார்.

பிரம்மஹத்தி தோஷம் மாதிரி. பிடித்துக் கொண்டால் விடாது. நாம் தவிர்க்க விரும்பினாலும் விட்டுவிடாமல் நாய்க்குட்டிகளைப் போலத் தொடரும் இவற்றை என்ன செய்வது? அது என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். அடுத்த மனிதராக இருக்கலாம். நம் பழக்கவழக்கமாக இருக்கலாம். ஏதாவதொன்று. தவிர்க்க விரும்புகிறோம். ஆனால் தவிர்க்க முடிவதில்லை.

இதற்கான தீர்வு எதுவும் என்னிடமில்லை. ஆனால் ஒரு கவிதை இருக்கிறது.

நரன் எழுதிய கவிதை. 

அவனுக்கு இந்த நாய்க்குட்டியை பிடிக்கவில்லை
அதன் உடலிலிருந்து
உண்ணிகளும் முடிகளும் உதிர்கின்றன
வாயிலிருந்து உமிழ்நீர் வடிகிறது
அதனால் வெளியே தள்ளிக் கதவைச் சாத்துகிறான்
வெளியே என்றால்
அந்த வீட்டின் வெளியே
அந்தக் கதவுக்கு அப்பால்
அல்லது
அவன் பார்வையின் குருட்டுப் பகுதிக்கு
அவனால் இந்த நாயை
உலகத்தின் வெளியே தள்ளி
கதவைச் சாத்த இயலவில்லை
உள்ளே அழைத்து உருட்டுக்கட்டையால்
நடுமண்டையில் அடிக்கிறான்
இப்போது வேகமாக ஓடுகிறது அது
உலகத்தின் கதவுகளை நோக்கி.

இந்தக் கவிதையைப் புரிந்து கொள்வதில் சிக்கல் எதுவும் இல்லை. அந்த நாயை அவனுக்கு பிடிக்கவேயில்லை. அடித்துத் துரத்த விரும்புகிறான். அப்படியே துரத்தினாலும் அந்த வீட்டுக்கு வெளியேவோ அல்லது கதவுக்கு அப்பால்தான் தள்ள முடிகிறது. உலகத்தை விட்டு தள்ள முடியுமா? முடியாமல் என்ன? உள்ளே இழுத்து உருட்டுக்கட்டையால் நடுமண்டையை பார்த்து அடிக்கிறான். இப்பொழுது ஓடுகிறது பாருங்கள்- உலகத்தின் கதவுகளை நோக்கி- சாகிறது.

இந்தக் கவிதையில் வரும் நாய் என்பது நாய்தானா? எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. நாம் தவிர்க்க விரும்பும் என்னவாக வேண்டுமானாலும் அது இருக்கலாம் அல்லவா? தம் அடிப்பதை நிறுத்த வேண்டும். சரக்கடிப்பதை நிறுத்த வேண்டும். பொய் சொல்வதை நிறுத்த வேண்டும். இப்படி ஏதாவது ஒன்றாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தையையும், ஆயாவின் சொந்தக்காரப்பையனையும் எப்படி நாயாக நினைக்க முடியும்? அவர்களை வீட்டிற்குள் விட்டு நடுமண்டையில் சாத்தினால் அடுத்த ஒன்றரை மணி நேரத்தில் போலீஸ்காரர்கள் நம்மை ஜட்டியோடு அமர வைத்துவிடுவார்கள். 

ஆக, இந்தக் கவிதையில் வரும் நாயை வெறும் நாயாக மட்டும் பார்க்க வேண்டியதில்லை. இன்னொரு மனிதனோடும் ஒப்பிட வேண்டியதில்லை. ஆனால் நம் அந்தரங்கமான சிக்கலாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். அந்தச் சிக்கலை நம்மை விட்டுத் துரத்த விரும்புகிறோம். அதைச் சும்மா சும்மா வெளியே அனுப்பி கதவைச் சாத்தி பிரயோஜனமில்லை. திரும்பத் திரும்ப உமிழ்நீரை ஒழுக்கியபடி நம்மிடம் வந்து ஒட்டிக் கொள்ளும். வீட்டிற்குள் விட்டு ஓங்கி நடுமண்டையிலேயே சாத்த வேண்டும். ஒரே அடி. அவ்வளவுதான். 

உலகம் சதிகாரர்களால் நிரம்பியிருக்கிறது

ஆறாவது படிக்கும் போது ஒரு சமூக அறிவியல் டீச்சர் இருந்தார். சிலம்புச் செல்வி என்று பெயர். ஒல்லியாக இருப்பார். வயதும் குறைவாகத்தான் இருக்கும். படித்து முடித்தவுடன் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தார். அதனால் இந்த டீச்சரை ஏய்த்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் அவர் அப்படியெல்லாம் இல்லை.கடுகு. சுறுசுறுவென காரம் ஏறும். வகுப்பு தொடங்கிய ஒரு மாதம் வரைக்கும் பெரிய பிரச்சினை வரவில்லை. ஆனால் அதன் பிறகு வீட்டுப்பாடம் எழுதி வரச் சொல்லிவிடுவார்.

ஒரு பாடம் நடத்துவார். மறுநாள் அதற்கு கேள்வி பதில் எழுத வேண்டும். அந்தச் சமயத்தில் தினமும் எழுதுவது என்றால் வேப்பங்காய்தான். எழுதவே மாட்டேன். எனக்கு நான்கைந்து பேர் நண்பர்களாக இருந்தார்கள். தெள்ளவாரிகள். தினமும் அடி வாங்குவோம். எத்தனை நாளைக்குத்தான் அடி வாங்கித் தொலைவது? சுள் சுள்ளென்று வலிக்கும். அதுவும் மர ஸ்கேல் ஒன்றை வைத்திருப்பார். குனிய வைத்து முதுகில் சப் சப்பென்று வீசுவார். கண்டபடி சாபம் விட்டுக் கொண்டே முதுகைக் காட்டிக் கொண்டிருப்பேன். ஆனால் அந்த டீச்சரிடம் ஒரு நல்ல பழக்கம் இருந்தது. அடித்துவிட்டு வெளியே துரத்திவிடுவார். ஆடுகளத்திற்கு ஓடிவிடுவோம். கொஞ்ச நேரம் அவரைத் திட்டிவிட்டு கில்லி விளையாடத் தொடங்கிவிடுவோம். இப்படியே இந்த வருடத்தை ஓட்டிவிடலாம் என்றுதான் நம்பிக் கொண்டிருந்தோம். 

அரையாண்டுத் தேர்வை நெருங்க நெருங்க அடியின் வீரியம் எகிறிக் கொண்டிருந்தது. எங்கள் குழுவிலிருந்த வடிவேலு பள்ளியை விட்டே நின்றுவிட்டான். அவனைப் போல இனி நானும் தப்பித்தே தீர வேண்டும் என முடிவு செய்து வீட்டில் வயிற்று வலி என்று கதைவிடத் தொடங்கியிருந்தேன். வாந்தி இல்லை. வயிற்றுப்போக்கு இல்லை. அப்புறம் ஏன் வயிற்று வலி என்று அவர்களுக்கு குழப்பம். இஞ்சி கசாயம் கொடுத்து படுக்கச் சொல்லி போர்த்திவிட்டார்கள். பத்து மணிக்கு மேலாக படுக்கவே முடியவில்லை. விளையாடச் செல்லலாம் என்று கால் அரிக்கிறது. ஆனால் எழுந்தால் அடுத்த நாள் பள்ளிக்குத் துரத்திவிட்டுவிடுவார்கள் என எல்லாவற்றையும் கண்ட்ரோலில் வைத்திருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. 

மாலையில் விசாரித்தார்கள். வயிற்று வலி அதிகரித்திருப்பதாக கதை விட வேண்டியிருந்தது. இப்படியே இரண்டு நாட்கள் கட் அடித்தாகிவிட்டது. அடுத்த நாள் சோமசுந்தர டாக்டரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் ஒரு தில்லாலங்கடி டாக்டர் என்று எனக்கு முதலில் தெரியாது. அவர் வயிற்றை அழுத்திப் பார்க்கத் தொடங்கிய தொனியிலேயே அவர் கண்டுபிடித்துவிடுவார் என்ற பயம் ஒட்டிக் கொண்டது. அடி வயிற்றில் அழுத்தி ‘இங்கே வலிக்குதா?’ என்றார். ‘இன்னும் கொஞ்சம் மேல’ என்றேன். தொப்புளின் மீது அழுத்தி ‘இங்கேயா?’ என்றார். ‘இன்னும் கொஞ்சம் மேல’ என்றார். இப்படியே நெஞ்சு வரைக்கும் வந்துவிட்டார். ‘தம்பி இது நெஞ்சுப்பா’ என்றார். ‘ஆமாமா நெஞ்சுதான் வலிக்குது’ என்று குண்டைப் போட்டேன். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பயங்கரக் குழப்பம். பேயறைந்த மாதிரி ஆகிவிட்டார்கள். 

‘நல்லா சொல்லு... நெஞ்சா வலிக்குது?’ என்று திரும்பத் திரும்ப கேட்டார். 

நெஞ்சு என்றால்தான் டாக்டரால் அழுத்திப் பார்த்துக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. எலும்பு இருக்கிறது அல்லவா?. ‘ஆமாம் நெஞ்சுதான்’ என்று என் வாதத்தில் உறுதியாக இருந்தேன்.

டாக்டருக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கக் கூடும். எழுந்து அமரச் சொன்னார். ஸ்டெதஸ்கோப்பை காதில் மாட்டினார். ‘ஒருவேளை இது கண்டுபிடித்துவிடுமோ’ என்று பயம் வந்தது. இருந்தாலும் விட்டுவிட முடியுமா? இருக்கிற காற்றையெல்லாம் நெஞ்சில் நிரப்பி வைத்தால் ஸ்டெதெஸ்கோப்பினால் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று தம் கட்டி வைத்தேன். ‘மூச்சை வெளிய விடு’ என்று அடிக்காத குறைதான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியே விட்டேன். அப்படியிருந்தாலும் கண்டுபிடித்துவிட்டார். அந்தக்காலத்து சினிமாவைப் போல ‘இதயத்தில் ஓட்டை இருக்கு’ என்று சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்தேன். ‘ஒண்ணுமே இல்லைங்க...அநேகமா ஃபுட் பாய்ஸனா இருக்கும்’ என்று பெரிய பன்னாகக் கொடுத்தார். 

ஆனால் நல்ல மனுஷன். ‘ரெண்டு நாள் வீட்டில் இருக்கட்டும்..ஸ்கூலுக்கு போக வேண்டாம்’ என்று ஆறுதல் அளித்திருந்தார். இரண்டு நாட்களுக்கு அடியில் இருந்து தப்பித்துவிடலாம். அதற்கு அப்புறம் அந்த சிலம்புச் செல்வியிடம் யார் அடி வாங்குவது? எப்படியாவது தப்பித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவில் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு வயிற்றைக் கட்டிக் கொண்டு புரள ஆரம்பித்தேன். ஊரில் இருந்த சொந்தக்காரர்களெல்லாம் ரொட்டி, பழங்களோடு வந்து பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். நம் ஊரில்தான் இந்த மாதிரி சமயங்களில் எல்லோரும் மருத்துவர்கள் ஆகிவிடுவார்களே? ஆளாளுக்கு ஒரு அட்வைஸ் கொடுத்தார்கள். ஒருவர் எந்திரம் கட்டச் சொல்கிறார். இன்னொருவர் நெருஞ்சி முள் கஷாயம் குடிக்கச் சொல்கிறார். இன்னொருவர் பார்லி அரிசி கஞ்சி மட்டும் கொடுக்கச் சொல்கிறார். அம்மாவும் விடுவேனா என்று அவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் செய்து கொடுத்து வாயில் ஊற்றத் துவங்கினார். இப்படி லிட்டர் லிட்டராக உள்ளே சென்ற ஏதோ ஒரு மருந்து நல்ல காரியத்தைச் செய்தது. அது வரை ஒழுங்காக இருந்த வயிற்றைக் கலக்கி விட்டது. அவ்வளவுதான். நோ கண்ட்ரோல்.

மயக்கம் போடாத குறைதான். தூக்கிக் கொண்டு போய் சோமசுந்தரரிடம் சரணாகதி ஆனார்கள். அவர் ‘சரி படுக்கை போட்டுடலாம்’ என்று மருத்துவமனையில் ஒரு அறையை ஒதுக்கிவிட்டார். என்னென்ன டெஸ்ட் எல்லாம் செய்ய முடியுமோ அத்தனையும் செய்தார்கள். மருத்துவருக்கும் மண்டை காய்ந்திருக்கும். ‘ஒண்ணுமே இல்லைன்னு சொல்லுறாங்க...பையன் இப்படிக் கிடக்கறானே...கோயமுத்தூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு போலாமா’ என்று அம்மா அப்பாவை நச்சரிக்கத் தொடங்கினார். என்ன நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை, இரண்டு நாட்கள் ஆகட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தார்கள்.

அந்த இரண்டு நாட்களுக்கும் ட்ரவுசரை எல்லாம் கழட்டிவிட்டு மேலே வெறும் துண்டை மட்டும் போர்த்தியிருப்பார்கள். மருத்துவமனையில் ஒரு மலையாள நர்ஸ் இருந்தார். திருமணம் ஆன குண்டுப் பெண். அநியாயத்துக்கு கலாய்ப்பார். அவர் வரும் போது அம்மா வெளியே போய்விடுவார். துண்டை நீக்கிவிட்டு ஏதாவது சொல்வார். அப்புறம் சிரிப்பு வேறு. எனக்கு நாக்குத் தள்ளிவிடும். 

‘இனி இந்த ஆஸ்பத்திரியே வேண்டாம்’ என்கிற முடிவுக்கு வர வைத்த புண்ணியவதி அவர்தான். உடலில் வலு குறைந்திருந்தது. ‘இங்கிருந்து கூட்டிட்டு போயிடுங்கம்மா’ என்று கதறத் துவங்கினேன். ‘வலி நிக்கட்டும்..போகலாம்’ என்று அவர்கள் இழுத்தடித்தார்கள். ‘அப்படின்னா அந்த மலையாளச்சியை உள்ள விடாதீங்க’ என்றேன். யாரும் கண்டு கொண்டதாகவே தெரியவில்லை. உடலில் குளூக்கோஸ் ஏற்றியிருந்தார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரி ஆகத் தொடங்கியிருந்தது. பள்ளியிலிருந்து ஒரு ஆசிரியர் வந்திருந்தார். சிலம்புச் செல்வி டீச்சர் என்னைப் பற்றி நல்ல படியாக பேசுவதாக அம்மா அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இதுவரைக்கும் நோட்டில் எதுவும் எழுதவில்லை என்றால் பரவாயில்லை என்றும் இனி ஒழுங்காக எழுதினால் போதும் என்கிற மாதிரி பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

கேட்பதற்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. என்னை எப்படி நல்லபடியாக பேச முடியும்? அவர் சொன்னதில் உண்மை இல்லை. எல்லாம் பக்காவாக திட்டமிட்ட சதிச் செயல்.

உடலில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று டாக்டர் கண்டுபிடித்துவிட்டார். அவர்தான் ‘பள்ளியில் விசாரிச்சு பாருங்க’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அப்பா விசாரித்ததில் சிலம்புச்செல்வி டீச்சர் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார். ‘அந்தப் பிரச்சினையைச் சரி செய்தால் போதும்’ என்று பள்ளியில் பேசச் சொல்லியிருக்கிறார். அப்பா தலைமையாசிரியரிடம் பேசியிருக்கிறார். உதவித் தலைமையாசிரியராக இருந்த இனியன்.கோவிந்தராஜூ ஒரு ஆசிரியரை அனுப்பி வைத்து இப்படி பேச வைத்திருக்கிறார்.

டாக்டர்தான் தில்லாலங்கடி ஆயிற்றே. மருத்துவமனை ஒன்றும் கெஸ்ட் ஹவுஸ் இல்லை என்று புரிய வைப்பதற்காகத்தான் அந்த நர்ஸை விட்டு கலாய்த்திருக்கிறார். அதனால்தான் அந்த நர்ஸ் வரும் போதெல்லாம் அம்மா வெளியே போய்விடுவதாகத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள். பேட்ஸ்மேன் இல்லாத க்ரவுண்ட். என்னை ஒவ்வொரு முறையும் க்ளீன் போல்ட் ஆக்கிவிட்டு போயிருக்கிறார் அந்த நர்ஸ்.

பள்ளியிலும் மருத்துவமனையிலும் Parallel Process நடந்திருக்கிறது. இந்த உலகம் சதிகாரர்களாக ஆகியிருக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள எனக்கு பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. ஏதோ ஒரு சமயத்தில் ‘நீ அப்படியெல்லாம் ஃப்ராடு செஞ்சவன் தானே?’ என்று அம்மா சொன்ன போதுதான் எனது ப்ராடுத்தனத்தை சிதறடிக்க பின்னணியில் இத்தனை பேர் வேலை செய்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியும்.

மருத்துவமனைக்கு வந்த அந்த ஆசிரியர் சொன்னதை நம்பி பள்ளிக்குச் செல்லத் துவங்கினேன். சிலம்புச் செல்வி டீச்சர் இனிமேல் என்னை அடிக்க மாட்டார் என்று கெத்தாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். பத்து நாட்கள் ஆகியிருக்கும். சிலம்புச் செல்வி டீச்சர் திருந்தவே இல்லை. முதுகுத் தோலை உரித்துவிட்டார். மறுபடியும் வயிற்று வலி என்று மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் அந்த மலையாள நர்ஸ் துண்டைத் தூக்கிப் பார்ப்பார் என்று பயம் கவ்வத் தொடங்கியது. அதற்கு இந்த டீச்சரின் அடியே பரவாயில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். 

Oct 27, 2014

கொஞ்சம் முழிங்க பாஸ்

ஆளாளுக்கு தலையில் கொங்காடையை மாட்டிக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். கொங்காடை கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? கொங்குநாட்டுக்காரர்களின் தலைப்பாக்கட்டுக்கு கொங்காடை என்று பெயர் உண்டு. இப்பொழுதெல்லாம் யாரும் கட்டுவதாகத் தெரியவில்லை. ஊர்ப்பக்கம் சாக்குப்பையைத் தலையில் மாட்டிக் கொண்டு வந்தால் அதைத்தான் கொங்காடை என்கிறார்கள். அந்தக் கொங்காடை மனிதர்கள் நேராக குளத்துக்குத்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். மழை அப்பொழுதும் தூறிக் கொண்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட அரை குளம் நிரம்பிவிட்டது. இன்னமும் நீர் வந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த தண்ணீரைப் பார்ப்பதற்காகத்தான் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இவ்வளவு தண்ணீரைப் பார்த்து எத்தனை வருடங்கள் ஆகிவிட்டன? கடைசியாகக் குளத்தில் தண்ணீரைப் பார்த்து ஏழெட்டு வருடங்களாவது இருக்கும். குளம், குட்டைகள் எல்லாம் காய்ந்து கிடந்தன. ஆழ்குழாய்க் கிணறுகள் வறண்டு போயின. புதியதாகத் தோண்டினால் ஆயிரம் அடிகளைத் தாண்டினாலும் புகைதான் வந்து கொண்டிருக்கிறது. அடுத்த தலைமுறை என்ன செய்யும்? ஆளாளுக்கு மில்களுக்கு வேலைச் சென்றார்கள். தோட்டமெல்லாம் காடாக மாறின. மழை பெய்தால் விவசாயம். இல்லையென்றால் தொலையட்டும் என்று ஆடு மாடுகளை மேய்க்கத் தொடங்கினார்கள். அதிலும் கடந்த ஆண்டு பெரிய அடி விழுந்தது. ஆடு மாடுகளுக்குக் கூட தண்ணீர் இல்லை. மாடுகள் உண்ணும் சோளத்தட்டுக்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான ரூபாயாக விலை ஏறியது. அத்தனை காசு கொடுத்து சோளத்தட்டு வாங்க முடியாது என்ற நிலைமைக்கு விவசாயிகள் வந்து சேர்ந்தார்கள். இருக்கிற மாடுகளை விற்கத் தொடங்கினார்கள். இவர்கள் விற்கத் தயார்தான். வாங்குவதற்கு ஆள் வேண்டாமா? இந்த வறட்சியில் புதிதாக மாடு வாங்கிச் சென்று தீனிக்கும் தண்ணீருக்கும் எங்கே போவது? கால்நடைகளின் விலைகள் அதலபாதாளத்தில் இறங்கின.

இந்த வருடமும் புரட்டாசி பாதி வரைக்கும் மழை இல்லை. நிறைய தென்னைகளும் பனைகளும் கருகிப் போயின. ஊருக்குள் கற்றாழை, கள்ளியைத் தவிர வேறு எதுவும் பசுமையாக இல்லை. மனிதர்களை வெயில் வாட்டிக் கொண்டிருந்தது. உதடுகள் வறண்டு போயின. விவசாயத்தை மட்டும் நம்பிக் கொண்டிருந்தவர்கள் வீடுகளுக்குள் அடைபட்டார்கள். கால்களை நிலத்தில் வைக்க முடியாத அளவுக்கு வெக்கை ஏறிக் கொண்டிருந்தது. இனி விவசாயம் அவ்வளவுதான் என்கிற நினைப்புக்கு கிட்டத்தட்ட வந்திருந்தார்கள்.

ஐப்பசி பிறந்தது. அடைமழை பெய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, ஒரேயொரு பெரு மழை பெய்யட்டும் என்று யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். அரை உழவு, கால் உழவு என மழை போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஐப்பசியிலேயே மழை பெய்யவில்லையென்றால் கார்த்திகையும் காலை வாரிவிடும் என்று அமத்தா புலம்பினார். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் இதே ஊரில் நெல்லும் கரும்பும் பயிர் செய்திருக்கிறார்கள். அத்தனை தண்ணீர் இருந்திருக்கிறது. இன்று சோளமே கூட மேல வருவதில்லை. அப்படி இருந்த ஊரில்தான் சனிக்கிழமை காலையில் வானம் பொத்துக் கொண்டது. கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரங்களுக்கு மழை அடித்து நொறுக்கியது. ‘குட்டையெல்லாம் நிரம்பிக் கொண்டிருக்கின்றன’ என்று சொன்னார்கள். அப்பொழுது எங்கள் ஊரில் இருந்தேன். இந்த மழையைப் பார்ப்பதைவிடவும் வேறு என்ன மகிழ்ச்சி கிடைத்துவிடப் போகிறது எனக் கிளம்பிய வழியெல்லாம் மழை. நனைவது சுகம். இதுநாள் வரையிலும் காய்ந்திருந்த மரங்கள் மழையில் அசைவதைப் பார்ப்பதற்கு அவை துள்ளுவதைப் போலவே இருக்கிறது. அவற்றின் கால்களை யாரோ நிலத்தில் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால் ஆட்டம் பட்டையைக் கிளப்பக் கூடும்.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக சொட்டுநீர்ப்பாசன முறை பரவலான போது விவசாயம் மீது ஓரளவுக்கு விவசாயிகள் நம்பிக்கை வைக்கத் துவங்கினார்கள். குறைந்த அளவிலான தண்ணீரைக் கொண்டு நல்ல மகசூலை எடுக்கத் துவங்கினார்கள். ஆழ்துளைக் குழாய்களில் ஓரளவுக்கு நீர் இருந்தாலும் கூட சமாளிக்க முடிந்தது. ஆனால் தொடர்ச்சியாக நான்கைந்து வருடங்கள் மழை குறைந்த போதுதான் வாயடைத்துப் போனார்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் மழை பொய்த்த போது விவசாயிகளின் நம்பிக்கை சிதைந்து கொண்டேயிருந்தது. ஒரே மாவட்டத்தில் இருபத்தைந்து கிலோமீட்டருக்கு இந்தப்பக்கம் தண்ணீருக்கு பஞ்சமே இருக்காது. வெறும் இருபத்தைந்து கிலோமீட்டர்தான். அந்தப்பக்கம் சென்றால் குடிக்கக் கூட தண்ணீர் இருக்காது. நம் அரசாங்கங்களின் தண்ணீர் மேலாண்மை லட்சணம் இவ்வளவுதான். 

பவானி ஆற்றில் எப்பொழுதுமே தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். ஆற்றோரமாக இருப்பவர்கள் நெல்லையும் மஞ்சளையும் பயிரிட்டு இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தண்ணீரை நிலத்தில் தேங்கச் செய்வார்கள். அவர்களுக்குத் தண்ணீர் பஞ்சமே இல்லை. ஆனால் இருபது கிலோமீட்டர் அந்தப் பக்கமாகப் போனால் குடிக்கத் தண்ணீர் இருக்காது. சுதந்திரம் அடைந்து எழுபது வருடங்கள் ஆகப் போகிறது. ஓரளவுக்காவது நீர் மேலாண்மையை ஒழுங்கு செய்திருக்கலாம். பவானி ஆற்றிலிருந்து கீழ் பவானி என்ற இருநூறு கிலோமீட்டர் கால்வாயை வெட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கால்வாயின் வடக்குப் பகுதியில் கிட்டத்தட்ட இருபது கிலோமீட்டர் வரைக்கும் இருக்கும் நிலங்கள் பயன்பெறுகின்றன. அந்தக் கால்வாயிலிருந்து நான்கு கிலோமீட்டர் தெற்கே இருக்கும் ஊரில் குடி தண்ணீர் பஞ்சம் தலை விரித்தாடும்.

அந்தக் கால்வாய் வடக்குப்பகுதி நிலங்களுக்கே நீர் பாய்ச்சட்டும். ஆனால் ஏன் இத்தனை வருடங்களாக தெற்குப்பகுதி நிலங்களுக்கு எந்தத் திட்டமும் உருவாக்கவில்லை? அவ்வளவுதான் நம் அரசாங்கங்கள். சரி புதிதாக எந்தத் திட்டமும் கொண்டு வர வேண்டாம். இருக்கிற திட்டங்களையாவது காப்பாற்றலாம் அல்லவா? அதையும் செய்ய மாட்டார்கள். கால்வாயின் தரைப்பகுதியையும் பக்கவாட்டிலும் கான்கிரீட் போடும் திட்டத்தை உருவாக்கினார்கள். தண்ணீர் நிலத்தில் இறங்கிவிடுகிறது; அதனால் கடைமடையில் இருக்கும் விவசாய நிலங்களுக்கு வந்து சேர்வதில்லை என்று காரணத்தைச் சொன்னார்கள். ஆனால் அதன் பின்னணியில் வேறு காரணம் இருக்கிறது. கடைமடைப் பகுதி பழைய பொதுப்பணித்துறை அமைச்சரின் தொகுதி. அதனால் அந்தத் தொகுதியினரை குளிரூட்டுவதற்காக இந்தத் திட்டத்தை கொண்டு வந்தாராம். கான்க்ரீட்டைப் போட்டு வாய்க்காலின் இருநூறு கிலோமீட்டர் நீளத்துக்கு இருக்கும் நிலத்தடி நீர் மட்டம் என்னதான் நாசமாகப் போனால் என்ன? அவனவன் தொகுதியில் வாக்கு வாங்கினால் போதுமல்லவா? நல்லவேளையாக அமைச்சரை டம்மியாக்கினார்கள். இப்பொழுது அந்த கான்க்ரீட் திட்டம் என்ன நிலைமையில் இருக்கிறது எனத் தெரியவில்லை.

மேட்டூரிலும் தஞ்சாவூரிலும் காவிரியின் இருமருங்கிலும் நெல்லுக்கு இறைக்கும் தண்ணீரில் நான்கில் ஒரு பங்கை மற்ற ஊர்களுக்கு இறைத்தால் போதும். அவ்வளவு நீரை இறைக்கிறார்கள். நீர் இருக்கிறதென நெல்லும் கரும்பும் மஞ்சளும் பயிர் செய்து ஒரு பக்கம் கொழித்தால் இதே தமிழகத்தில் இன்னொரு பக்கம் காய்கிறார்கள். நெல்லையும் கரும்பையும் பயிரிட வேண்டாம் என்று அர்த்தமில்லை. தொழில்நுட்பம் எவ்வளவோ தூரம் சென்று கொண்டிருக்கிறது. இது போன்ற நீர் குடிக்கும் பயிர்களுக்கும் சொட்டு நீர் பாசன முறையை ஏன் அரசாங்கம் முயற்சிப்பதில்லை? வேளாண்மைத் துறையினரிடம் பேசிப் பாருங்கள். ‘அதெல்லாம் முயற்சித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்’ என்பார்கள். நாம் நம்பிக் கொள்ள வேண்டும்.

நீர் இருக்கும் இடங்களில் எல்லாம் அள்ளி இறைக்கப்படும் நீரை மிச்சப்படுத்துவதற்கான எந்தச் செயல்பாடும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஓரளவுக்காவது நீர் மேலாண்மையில் கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க வேண்டும். நீர் வளத்தை வறண்ட பகுதிகளில் பரவலாக்கும் முன்னெடுப்புகளை யோசிக்க வேண்டும். டாஸ்மாக்கிலும், மீத்தேன் வாயுத் திட்டத்திலும் செலுத்தும் கவனத்தில் பாதியையாவது நீர் மேலாண்மையில் செலுத்தலாம். தஞ்சாவூர் பசுமையடிக்கிறது, நாகர்கோவில் செழிக்கிறது என்றெல்லாம் பேசிக் கொள்கிறோம். ராமநாதபுரம் காய்கிறது. திருப்பூர் தேய்கிறது என்பதையெல்லாம் டீலிங்கில் விட்டுவிடுவோம்.

நீர் வளத்தை ஒழுங்குபடுத்தவில்லையென்றால் நிலைமை படு மோசமாகிவிடக் கூடும். தண்ணீர் வசதியுள்ள நிலங்கள் கிட்டத்தட்ட ஏக்கர் முப்பது லட்சங்களுக்கு விற்கிறது. காசு வைத்திருக்கும் கறுப்புப் பண முதலைகள் கொண்டு வந்து கொட்டி நிலத்தை வாங்கிவிடுகிறார்கள். விவசாயம் செய்கிறார்களோ இல்லையோ அவர்கள் வருமான வரித்தாக்கல் செய்யும் போது நஷ்டக்கணக்கு காட்டுவதற்கு அந்த நிலம் தேவைப்படுகிறது. நீர் வசதி இல்லாத நிலங்களை ரியல் எஸ்டேட்காரர்கள் கொத்துவதற்கு தயாராக இருக்கிறார்கள். கடைசியில் எப்படிப் பார்த்தாலும் விவசாயம் நிலம் நாசமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. காலங்காலமாக விவசாயம் செய்து வந்த விவசாயி நம்பிக்கை இழந்து வருகிற லாபத்துக்கு விற்றுவிட்டுப் போகிறான்.

இதையெல்லாம் அதிகார வர்க்கம் கண்டு கொள்வதாகவே தெரிவதில்லை. 

குளம் நிரம்பிக் கொண்டிருந்த போது இத்தனை வருடங்களாகக் காய்ந்து கிடந்த விவசாயிகளின் முகத்தில் சிரிப்பைப் பார்க்க வேண்டுமே! மண்ணைக் கரைத்துக் கொண்டு நீர் ஓடி வருகிறது. நிலம் முழுவதும் கருவேல முட்கள். பட்டால் கிழித்துவிடும். எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் கழுத்து வரைக்குமான நீரில் நின்று கொண்டு கத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அடுத்தவர்களின் முகத்தில் நீரை அள்ளி இறைக்கிறார்கள். விவசாயி இவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்து நான் பார்த்ததில்லை. அரசாங்கம் பார்த்து நினைத்தால் நீர் வளத்தைக் காப்பாற்றி விவசாயியின் சிரிப்பை நிரந்தரமாக்க முடியும். ஆனால் அதையெல்லாம் செய்வார்களா என்று தெரியவில்லை. மழை பெய்கிற போது அரசாங்கம் விட்டுவிடும். மழை இல்லாத காலங்களில் கர்நாடகாவிடம் கையேந்தப் போவார்கள். இல்லையென்றால் சண்டைக்கு போவார்கள்.

Oct 26, 2014

குழந்தைகளுக்கு எப்படி கதை சொல்வது?

வணக்கம் மணிகண்டன்,

நலமா?

அலிஸா கார்சன் பற்றிய உங்கள் பதிவு என் நீண்ட நாளைய எண்ண ஓட்டங்களோடு ஒத்திருந்ததால் இந்த மின்னஞ்சல்.

மே மாதம் முழுவதும் வேறெந்தப் பொழுது போக்கையும் திட்டமிடாமல் , குழந்தைகளுடன் மட்டுமே திட்டமிட்டுக் கழித்தேன். அண்ணனின் குழந்தைகள், மாமாவின் குழந்தைகள் எனது மகள் என 8 பேர், அவர்களை என் வீட்டில் ஒரு மாதம் வைத்துக் கொண்டாடினோம்.

பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்ட மே மாத நிகழ்வு கூட குழந்தைகளின் கலைக் கொண்டாட்டமாகவே நடத்தினோம்.

ஒரு மாதம் அவர்களுடனேயே செலவிட்ட போது, உண்மையில் நான் நிறையக் கற்றுக் கொண்டேன். எனது வலைப்பூவில் இதைப்பற்றி எழுத நினைத்து என் சோம்பேறித் தனத்தால் கைவிட்டேன். ஒரு மாதமும், தினமும் மாலையிலும், வார இறுதி நாட்களில் முழு நாட்களாகவும் எங்களது கொண்டாட்டம் இருக்கும்.

எங்களது தினப்படி அட்டவணை இதுதான்
  • திருக்குறள் படிப்பும்,எழுத்தும்
  • விளையாட்டு (பழைய கிராமத்து விளையாட்டுகள்)
  • விடுகதை
  • பொது அறிவு உரையாடல்
  • வாசிப்பு (குழந்தை இலக்கியம் / கதைகள் )
  • இரவாகிவிடும்.....பின் கதை சொல்லல்

வார இறுதியிலும் இது தொடரும் இத்துடன் சுற்றுலா சேர்ந்து கொள்ளும்.

இப்படியான நாட்களில் நான் உணர்ந்தது, உண்மையில் நமது குழந்தைகள் நமது நீதிக் கதைகளை மிகவும் விரும்புகிறார்கள். அது போதிக்கும் அறத்தை உணர்ந்து கொண்டு பதில் சொல்கிறார்கள். அவர்களது அடுத்த நாளின் எதாவதொரு செய்கையில் அது பிரதிபலிக்கவும் செய்கிறது. இவை எத்தனை முக்கியமோ, அத்தனை முக்கியம் அறிவியலை அவர்கள் அறியச் செய்வது.

ஒவ்வொரு கதைக்கும் நிறையக் கேள்விகள் கேட்கிறார்கள். அறிவியல் பூர்வமான விளக்கங்கள் அதற்குத் தேவையாக இருக்கின்றன. நான் அவர்களுக்காகவே அறிவியல் தகவல்களைப் படித்தும் பதில் சொல்லி இருக்கிறேன். நீங்கள் சொன்னதைப்போல மிகை எதார்த்தக் கதைகளை அவர்கள் ரசித்தாலும் நம் தலைமுறைக் குழந்தைகளைப் போல அவற்றை நம்பி ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அவற்றைக் கேள்விகளால் எதிர்கொள்கிறார்கள்.

அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது நிலவு நம் துணைக்கோள் அங்கு மனிதன் வாழ முடியாது, பாட்டி வடையெல்லாம் சுட முடியாது என்று. இத்தனைக்கும் இரண்டாம் வகுப்பு மகள் இதைத் தெரிந்தே வைத்திருக்கிறாள் நீங்கள் சொன்னது போல. அவளுக்கு நிலவைப்பற்றிய அறிவியல் தகவல்களுடனே ஒரு கதை தேவைப்படுகிறது. மட்டுமல்லாமல், போட்டி நிறைந்த உலகில் எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்க, ஒரு குழந்தை தன்னைத் தனித்துக் காட்ட அல்லது சோரம் போகாமல் இருக்க தனது பொது அறிவை வளர்த்துக் கொள்வது அத்தியாவசியமாகிறது.

குழந்தைகளை விளையாட விடலாம், நல்லது. கதைகள் சொல்லலாம் மிக நல்லது. அறிவியலையும், பொது அறிவையும் இணைத்துச் சொல்வது இன்னும் நல்லது. சரிதானே?

தயாராகவே இருக்கிறார்கள். நாம் தான் கொடுக்க வேண்டும்.

நட்புடன்,
இரா.பூபாலன்

                                                                   ***

அன்புள்ள பூபாலன்,

வணக்கம்.

நீங்கள் குழந்தைகளோடு சேர்ந்து மே மாதத்தில் பெற்றுக் கொண்ட அனுபவம் மிகச் சிறந்த ஒன்று. அதை நீங்கள் ஒரு கட்டுரையாக எழுத வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறேன். 

இன்றைய குழந்தைகள் மிகச் சிறந்த IQவுடன் இருக்கிறார்கள். இது பரிணாமத்தில் சாதாரண நிகழ்வுதான். அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளில் குழந்தைகளின் அறிவு வளர்ச்சியான பிரமிக்கத்தக்கதாகவே இருக்கும். நேற்றைய தலைமுறைக் குழந்தைகளுடன் இன்றைய தலைமுறைக் குழந்தைகளை நம்மால் எந்தவிதத்திலும் ஒப்பிட முடியாது. 

பிறந்ததிலிருந்தே குழந்தைகள் அடுத்தவர்களை கவனிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். தொடக்கத்திலிருந்தே அவர்களுக்காக நாம் நேரத்தை ஒதுக்கிவிடுவது நல்லது. Quantity of Time ஐ விடவும் Quality of Time என்பது முக்கியம் என்பார்கள். தினமும் பத்து மணி நேரம் குழந்தைக்காக ஒதுக்குகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டே ஃபேஸ்புக்கில் படம் போடுவதையும், டிவியில் நாடகங்கள் பார்ப்பதையும் விட வெறும் ஒரு மணி நேரம் வேறு எந்தச் சிந்தனையும் இல்லாமல் அவர்களுக்காக ஒதுக்குவதுதான் சரி.

கூர்ந்து கவனித்துப் பார்த்தால் இன்றைய தலைமுறைக் குழந்தைகளின் கிரகிக்கும் சக்தியும் கற்பனை சக்தியும் அபரிமிதமானது. நான்கு வயதுக் குழந்தையிடம் ஒருவாரம் டிவியையும் ரிமோட்டையும் கொடுத்தால் சோட்டா பீமின் கதையைத் துல்லியமாகச் சொல்லிவிடும். நான்கு கதைகளை அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு ‘நீ ஒரு கதை சொல்லு’ என்று கேட்டால் நமது நான்கு கதைகளைவிடவும் கூட நல்ல கதையொன்றை குழந்தையினால் சொல்லிவிட முடிகிறது. 

குழந்தைகளுக்கு கதை மிக மிக அவசியம். கதைகளின் வழியாகவே குழந்தையின் கவனிப்புத்திறன், கற்பனைத்திறன் போன்றவற்றை ஒரு சேர வளர்த்தெடுக்க இயலும். 

ஜப்பானில் வாழ்ந்து வரும் நண்பர் ஒருவரிடம் நேற்று பேசிக் கொண்டிருந்தேன். பெரியவர்களிடம் எப்படிப் பழகுவது, சமூகத்தில் எப்படி நடந்து கொள்வது போன்றவற்றையெல்லாம்தான் ஆரம்பகால பள்ளிகளில் கற்றுத் தருகிறார்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். நமது பள்ளிகளில் இதையெல்லாம் எதிர்பார்க்கவே முடியாது. நீதி போதனைகள் போன்றவையெல்லாம் இந்தக் காலக் குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தரப்படுவதேயில்லை. ‘Finger on your lip' என்று சொல்லி குழந்தைகளை அமைதியாக அமர வைப்பதுதான் பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு கற்றுத்தரப்படும் அதிகபட்ச ஒழுக்கம்.

இன்றைய குழந்தை வளர்ப்பில் இப்படியான விட்டுப் போன விஷயங்களையெல்லாம் நம் கதைகளில் சேர்த்துச் சொல்லித் தரலாம். நாம் சொல்கிற கதைகளில் வானியலைச் சேர்க்கலாம், நீதி போதனைகள், பொது அறிவு, அடிப்படை அறிவியல் போன்றவற்றையெல்லாம் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இதற்கு நம் அறிவைக் கொஞ்ச பட்டை தீட்டிக் கொள்வது அவசியம். குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது மிக எளிமையான நுட்பம்தான். நம் குழந்தை எதைச் சொன்னால் ரசிக்கும் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வது வரையிலும்தான் சிரமம் இருக்கும். சில குழந்தைகள் பறவைகளைப் பற்றிச் சொன்னால் ரசிக்கக் கூடும். சில குழந்தைகள் வில்லன் அடி வாங்குவதை ரசிக்கக் கூடும், சில குழந்தைகள் அசாத்திய காரியங்களைச் செய்யும் நாயகனை ரசிக்கக் கூடும். இப்படி எதை அவர்கள் ரசிக்கிறார்கள் என்று தெரிந்து கொண்டால் கதையின் போக்கை முடிவு செய்துவிடலாம்.

பறவைகளை விரும்பும் குழந்தைக்கு ‘ஒரு பெரிய பறவை..அது பேர் அஸன் முஸன்....எவனாச்சும் கெட்டவன் வந்தான்னு வை...Beak ஐ செம கூர்மையா செஞ்சுக்கும்...Beak ன்னா தெரியும்ல?’ இப்படி இடையிடையே ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு மீண்டும் தொடர வேண்டும் ‘அஸன் முஸன்கிட்ட ஒரு மந்திரக்கல் இருந்துச்சு..அது Mars ல இருந்து எடுத்துட்டு வந்த கல்....அதுல உரசுச்சுன்னு வை...Beak கத்தி மாதிரி ஆகிடும்..போய் மண்டையிலேயே கொட்டும்...கெட்டவன் ஒரே ஓட்டம்...நிக்காம ஓடுவான் பாரு’ என்று நாமும் சிரிக்க வேண்டும். குழந்தை சிரிக்கத் தொடங்கிவிடும். இந்த நான்கு வரியிலேயே பறவையின் அலகு பற்றிச் சொல்லிவிட முடிகிறது. செவ்வாய் கிரகம் பற்றிச் சொல்லிவிட முடிகிறது. தினமும் ஒரு மணி நேரம் ஒதுக்கினால் எவ்வளவு விஷயங்களைக் கற்றுத் தர முடியும்? 

இதைத்தான் பெற்றோராக நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு கொடுக்க வேண்டும். குழந்தைகளின் முடிவெடுக்கும் திறன், ஆளுமைத் திறன், பாஸிட்டிவ் எனர்ஜி, தன்னம்பிக்கை போன்றவற்றையெல்லாம் நம் கதைகளின் வழியாகவே இயல்பாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தால் போதும். பிறகு அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வார்கள் என மனப்பூர்வமாக நம்புகிறேன்.

Oct 25, 2014

ஏன் இப்படி ஆகிக் கொண்டிருக்கிறோம்?

மெட்ராஸ் படம் வந்த மூன்றாவது நாளில் பெங்களூரில் பார்த்தேன். சுமாரான கூட்டம். சாதாரண மசாலா படமாகத்தான் தெரிந்தது. ஆனால் இங்கு இணையத்தில் ஆளாளுக்கு பொங்கல் வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்கள் எழுதியதையெல்லாம் படித்துவிட்டுத்தான் அது ஒரு தலித் படம் என்றே தெரியும். ஒரு கவுண்டப்பையன் ஹீரோவாக நடிக்க, ஒரு கவுண்டர் தயாரித்திருக்கிறார். அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்தப் படத்திற்கு நம் ஆட்கள் பூசிய சாயத்தை இப்பொழுது நினைத்தாலும் கண்ணைக் கட்டுகிறது. தலித்திய படமாகவே இருந்துவிட்டு போகட்டும். ஒரு மாபெரும் தலித்திய காவியத்தை உருவாக்கிய தயாரிப்பாளர் ஞானவேல்ராஜாவும், நடிகர் கார்த்தியும் தங்களது வீட்டிற்குள் அருந்ததியரையும், ஆதிதிராவிடரையும் தயக்கமில்லாமல் விடுவார்களா என்று விசாரித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆளாளுக்கு அவரவர் பிஸினஸ். ஆளாளுக்கு அவரவர் அரசியல்.

ஆனால் நம் வழக்கமே இதுதானே? 

ஏதாவதொரு விவகாரத்தை மூன்று நாட்கள் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டியது. பிறகு நான்காவது நாள் வேறொன்று கிடைத்துவிடும். மெட்ராஸ் ஓய்ந்து கத்தி வந்தது போல. விமர்சனம் எழுதுகிற அத்தனை பேரும் கம்யூனிஸ்ட் ஆகிவிட்டார்கள். இனி அடுத்த ஒரு வாரத்திற்குள் இன்னொரு மேட்டர் சிக்கிக் கொள்ளும். பிறகு இதை விட்டுவிடலாம். 

சினிமா போகட்டும். ஈரோட்டில் ஒரு மாவட்ட ஆட்சியர் தனது குழந்தையை அரசுப்பள்ளியில் சேர்த்தார் என்ற செய்தியை பரபரப்பாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தோம். அவரது குழந்தையின் படத்தைப் போட்டு ‘கலெக்டருக்கு சல்யூட்’ என்று பாராட்டித் தள்ளினோம். இப்பொழுது அவரது பெயராவது ஞாபகமிருக்கிறதா? எனக்கு மறந்துவிட்டது. ‘நாங்க திமுக அரசு கொண்டு வந்த சமச்சீர் கல்வி சரியில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். நீங்க சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தில் உங்க பையனை சேர்த்து அதுக்கு விளம்பரம் கொடுக்கறீங்களா?’ என்று மிரட்டி தூக்கியடித்தார்களாம். இப்பொழுது அவர் எங்கேயிருக்கிறார் என்று கூடத் தெரியவில்லை.

காரைக்காலில் பாலியல் பலாத்காரம் நடைபெற்றது அல்லவா? ஒரு திமுக பிரமுகர் சம்பந்தப்பட்ட விவகாரம். இப்பொழுது என்ன ஆனது? குற்றவாளிகள் அநேகமாக வெளியே சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அப்பொழுது கொந்தளித்தோம். இப்பொழுது அந்தச் செய்தி முழுமையாக Fade out ஆகிவிட்டது. தர்மபுரியில் தொடரூர்திப் பாதையில் கிடந்த இளவரசனின் பெற்றோர்கள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? திவ்யாவுக்கு வேறொரு நல்ல வாழ்க்கை அமைந்ததா? 

இளவரசன் இருக்கும்வரை ‘எதிர்கால தலித் சமூகத்தின் அடையாளமே நீதான்’ என்றெல்லாம் ஏற்றிவிட்டார்கள். இப்பொழுது பெட்டிச் செய்தியில் கூட அவனுக்கு இடம் இல்லை. அன்புமணி தேர்தலில் வென்றார். பத்திரிக்கைகளுக்கு கவர் ஸ்டோரி கிடைத்தது என்பது தவிர அந்தச் சம்பவத்தின் விளைவுகள் என்ன? யோசித்துப் பார்த்தால் ஒன்றுமே இல்லை.

ஓரிரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக பெங்களூரில் ஆறு வயதுக் குழந்தையை பாலியல் பலாத்காரம் செய்தார்கள். பள்ளியிலேயே நிகழ்ந்த இந்த சம்பவத்தைக் கண்டித்து வீதிக்கு வீதி களமிறங்கினார்கள். பெரிய அளவில் பிரச்சினை வெடிக்கும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள். நான்கு நாட்கள் கூடத் தாக்குப்பிடிக்கவில்லை. அப்படியே நமுத்துப் போனது. இன்னமும் குற்றப்பத்திரிக்கை கூட தாக்கல் செய்யப்படவில்லையாம். அதை மறந்துவிட்டோம். ஆனால் சென்ற வாரத்தில் கூட மூன்று வயதுக் குழந்தையொன்றை Orchid என்ற பள்ளியில் எவனோ ஒருவன் வன்புணர்ந்திருக்கிறான். அந்தக் குழந்தை வீட்டிற்கு வந்து ‘அங்கிள் அடித்துவிட்டார்’ என்றுதான் அழுதிருக்கிறது. மருத்துவர்களிடம் அழைத்துச் சென்றால் பாலியல் பலாத்காரம் என்று உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்தக் குழந்தையின் பிறப்புறுப்பில் பற்களால் கடிக்கப்பட்ட புண் ஆகியிருக்கிறது. மூன்று வயதுக் குழந்தைதான். குதறியிருக்கிறான்.

இனி ஒரு வாரத்திற்கு இது குறித்து போராட்டங்களை நடத்துவார்கள். ஒன்றாம் தேதி சம்பளம் வந்தவுடன் மறந்துவிடுவார்கள். 

சமூகத்தின் medulla oblongata வில் ஓங்கித் தட்டியிருக்கிறார்கள்.  ஊடகங்கள் உட்பட நம் எல்லோருக்குமே short term இல் நினைவிழப்பு நிகழ்கிறது. எந்த விவகாரத்தையும் பத்து நாட்களுக்கு மேலாகத் தொடர்வதில்லை. சமூக வலைத்தளங்கள்தான் நம்மை அப்படி ஆக்கி வைத்திருக்கின்றன என்று இணையதளத்தைக் குற்றம் சாட்ட முடியாது. அதைப் பயன்படுத்துபவர்கள் மிஞ்சிப்போனால் இருபது சதவீதம் இருப்பார்கள். அதைத்தாண்டிய வெளியுலகமும் அப்படித்தான் இருக்கிறது.

வெறும் பரபரப்புக்காக மட்டுமே மனம் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தினசரிகள் ஒவ்வொரு நாளும் பற்றியெரியும் தலைப்புச் செய்தி வேண்டுமென எதிர்பார்க்கின்றன. வார இதழ்களுக்கு ஒவ்வொரு வாரமும் எக்ஸ்க்ளூசிவ் கவர் ஸ்டோரி வேண்டும். நமக்கு ஒவ்வொரு மணி நேரமும் சூடேற்றும் ஸ்டேட்டஸ் வேண்டும். 

மேனேஜ்மெண்ட்டில் ஒரு கான்செப்ட் சொல்வார்கள். ‘உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினை இருக்கிறதா?’ என்று கேட்க வேண்டும். ஆமாம் என்ற பதில் வந்துவிட்டால் பிரச்சினையில்லை. அதை பிரதானமாக பேசி தன்னால் தீர்த்து வைத்துவிட முடியும் என்று உறுதியளிக்க வேண்டும். இல்லை என்ற பதில் வந்தால் ‘அவனுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை இருக்கிறதா?’ என்று கேட்க வேண்டும். அவனுக்கும் பிரச்சினை இல்லையென்றால் ‘வேறு யாருக்கு பிரச்சினை இருக்கிறது?’ என்று கேட்க வேண்டும். யாருக்குமே பிரச்சினை இல்லையென்றால் அப்பவும் சோர்ந்துவிடக் கூடாது. நாமாகவே ஒரு பிரச்சினையை உருவாக்கிவிட்டு அதைத் தீர்க்க முயற்சிக்க வேண்டும். 

நமது இருப்பை மற்றவர்களுக்கு இப்படித்தான் காட்டிக் கொண்டேயிருக்க முடியும். நம்மைச் சுற்றி தினம் தினம் இப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

இதைத் தவறு என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. இப்படித்தான் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறோம். பரபரப்பு இல்லாத ஒரு தினத்தையும் கூட நம்மால் சுலபமாக எதிர்கொள்ள முடிவதில்லை. எதையோ இழந்துவிட்டது போல ஆகிவிடுகிறது. அடுத்தவர்களின் பிரச்சினைகளைத் தெரிந்து கொண்டு உள்ளூர சந்தோஷமடையும் ஸேடிஸ மனநிலை, பல பிரச்சினைகளை ஒரே சமயத்தில் குதப்பிக் கொண்டிருக்கும் மனச்சிதைவு நிலை என எல்லாவற்றையும் ஒரு சேர அடைந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் விளைவுகளைப் பற்றி எதுவுமே யோசிப்பதில்லை. எதற்காக இந்தக் கொஞ்ச நேர கிளுகிளுப்புக்காக மனம் ஏங்குகிறது? எப்படி இதிலிருந்து விடுபடப் போகிறோம்? விடுபடுவது சாத்தியம்தானா? இன்னும் பதினைந்து வருடங்களில் அடுத்த தலைமுறை எப்படி இருக்கும்? நமது குழந்தைகளின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? இப்படியெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கலாம்தான். ஆனால் அது ரிஸ்க். விட்டுவிடலாம்.

பரபரப்பான டாபிக் ஒன்றை யோசித்துவிட்டு வருகிறேன். இருங்கள்.

Oct 23, 2014

என்னது மின்னலை வலையில் பிடிக்கிறீங்களா?

குழந்தைகளிடம் அவ்வப்போது அறிவியல் நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி பேசுவது நல்லது. பெரிதாக மண்டையை உடைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. பிரபலமான செய்திகளைப் பேசினால் போதும். மங்கள்யான் செவ்வாயைச் சுற்றுகிறது என்கிற ரீதியில் பேசலாம். ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலானோர் வெறும் கதைகளோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோம். குழந்தைகளிடம் கதை சொல்லலாம்தான். ஆனால் வெறும் கதைகள் மட்டுமே இந்தத் தலைமுறைக்கு போதுமானது இல்லை. 

தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சில சிறார் கதைகளை வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவற்றில் பெரும்பாலானவற்றில் எந்த லாஜிக்கும் இல்லை. ஒருவன் வலையை விரித்து வைத்திருக்கிறான். அதில் மின்னல் வந்து சிக்கிக் கொள்கிறது. அவன் அந்த மின்னலை விடுவித்துவிடுகிறான். பிறகொரு நாள் அவனுக்கு வேறொரு பிரச்சினை வந்த போது மின்னலை மீண்டும் வரவழைத்து உதவி கோருகிறான். மின்னல் உதவுகிறது. சுபம்.

இந்த மாதிரியான கதைகள்தான் குழந்தைகளின் கிரியேட்டிவிட்டியை வளர்க்கும் என்று யாராவது சொல்லக் கூடும். அதெல்லாம் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு வரை வேண்டுமானால் சரியான வாதம். இந்தத் தலைமுறைக் குழந்தைகள் எவ்வளவோ தாண்டிச் செல்கிறார்கள். மூன்று வயது குழந்தைக்கு குறைந்தபட்சம் மின்னல் எப்படி உருவாகிறது என்கிற அறிவு இருக்க வேண்டும். அப்படித் தெரிந்து வைத்திருக்கும் குழந்தையிடம் இந்தக் கதையைச் சொல்லிப் பாருங்கள். எந்த பாதிப்பையும் உருவாக்காது. உடான்ஸ் என்று சொல்லிவிடும். இந்தக் காலத்துக் குழந்தைகளை அழைத்து வைத்து மின்னலை வலையில் பிடிக்கிறான் என்ற கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் ஏதாவதொரு வகையில் அவர்களது வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறோம் என்றுதான் பொருள்.

மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு என்ன தெரியும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு அலீஸா கார்சனின் கதையைச் சொல்லிவிட வேண்டும்.

அலீஸா கார்சன்(Alyssa Carson) அமெரிக்கக் குழந்தை. குழந்தைதான். பதின்மூன்று வயது. ஏழாம் வகுப்பு படிக்கிற வயது. ஆனால் செவ்வாய் கிரகத்துக்கு பயணிக்கக் கூடிய எல்லாத் தகுதிகளையும் பெற்றுவிட்டாள். நாஸாவும் அவளுக்கு எல்லாவிதமான முன்னுரிமையையும் கொடுத்திருக்கிறது. அநேகமாக செவ்வாயில் காலடி வைத்த முதல் மனிதர் என்ற GK கேள்விக்கு அலீஸா கார்சன் என்ற பதிலை நாம் விரைவில் எழுதக் கூடும்.

அலீஸாவுக்கு இந்த ஆர்வம் எப்படி வந்தது என்பது பற்றிய சுவாரசியமான பின்னணி இருக்கிறது. மூன்று வயதில் ஏதோ ஒரு குழந்தைகள் நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் அதில் சிலர் செவ்வாய் கிரகத்துக்கு பயணிப்பது பற்றிய ஒரு நிகழ்வைப் பார்க்கிறாள். செவ்வாய் கிரகம் பற்றி அப்பாவிடம் விசாரிக்கிறாள். அவளது அப்பா செவ்வாய் கிரகத்தைப் பற்றி விவரிக்கிறார். அடுத்த இரண்டு வாரங்களில் தன்னை ஒரு விண்வெளி வீராங்கனையாக்கிக் கொள்வதாக முடிவு செய்கிறாள். நம்புவதற்கு சற்றுக் கடினம்தான் - ஆனால் அவள் அப்படி முடிவு செய்த போது அவளது வயது வெறும் மூன்று. 

அலீஸாவுடன் இந்தியக் குழந்தைகளை ஒப்பீடு செய்ய முடியாதுதான்.  நம் குழந்தைகள் மூன்று வயதில் முடிவெடுப்பதற்கான வளர்ச்சியை அடைகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் பெற்றவர்கள் என்ற வகையில் நம்மால் அவர்களுக்கு அடிப்படையான அறிவியல் அறிமுகங்களை கொடுக்க முடியும். அலீஸாவின் அப்பா அதைத்தான் மூன்று வயதில் அவளுக்குச் செய்திருக்கிறார். ‘செவ்வாய் என்பது ஒரு கிரகம்’ என்ற பதிலோடு அவர் நிறுத்தியிருந்தால் அலீஸாவுக்கு இதில் ஆர்வம் உருவாகியிருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. செவ்வாய் கிரகம் பற்றிய விவரங்களைத் தன்னால் முடிந்த அளவு திரட்டிக் கொடுத்திருக்கிறார். அலீஸாவுக்கு நம்பிக்கையை உண்டாக்கியிருக்கிறார். ஆர்வம் தானாக பற்றிக் கொண்டது. அவ்வளவுதான். ‘தந்தை மகற்கு ஆற்றும் உதவி’. உதவிவிட்டார்.

அமெரிக்க விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனமான நாஸா செவ்வாய் கிரகத்துக்குச் செல்பவர்களுக்காக ‘நாஸா பாஸ்போர்ட் ப்ரோகிராம்’ என்றொரு தேர்வை வைக்கிறார்கள். அதில் வெற்றியடைந்த முதல் நபர் அலீஸாதான். கிட்டத்தட்ட அத்தனை விண்வெளி பயிற்சிகளையும் முடித்துவிட்டாள். இப்பொழுது விண்கலங்கள் ஏவப்படுவதை நேரடியாகப் பார்ப்பதற்கு நாஸா அவளுக்கு அனுமதியளித்திருக்கிறது. நாஸாவின் அனைத்து Space camp களையும் முடித்த முதல் ஆளாக அலீஸா இருக்கிறாள். 

அலீஸா செவ்வாய் கிரகத்துக்கு செல்வது கிட்டத்தட்ட முடிவாகிவிட்டது. 

அலீஸாவின் கதை உந்துதலாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் மகனிடம் சொல்லியிருந்தேன். ‘அந்த அக்காவிடம் பேச முடியுமா?’ என்றான். பேச முடியும் என்று உறுதியளிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அலீஸாவிடம் சில கேள்விகளை அனுப்பி பதிலை வாங்கிவிட முடியும் எனத் தோன்றியது. அவரிடம் பேசினேன். மின்னஞ்சல் ஐடியைக் கொடுத்து கேள்விகளை அனுப்பி வைக்கச் சொல்லியிருந்தார். அனுப்பி வைத்தேன். பதில் வந்து சேர்ந்தது. அந்த பதில்களை வைத்து மகனுக்கு ஒரு கதையைச் சொன்னேன். அவனுக்கு பரம சந்தோஷம்.

அலீஸாவுக்கு குறைந்த எண்ணிக்கையிலான கேள்விகளைத்தான் அனுப்பியிருந்தேன். யாராவது பத்திரிக்கை நிருபர்கள் விரும்பினால் அவரது மின்னஞ்சல் முகவரியைத் தருகிறேன். ஒரு விரிவான நேர்காணலை முயற்சிக்கலாம். அடுத்த தலைமுறைக் குழந்தைகளுக்கு அலீஸா போன்றவர்களின் வழிகாட்டுதல்கள்தான் அவசியம். இல்லையா?


அலீஸாவின் நேர்காணல்:

நீங்கள் விண்வெளியாளர் ஆக வேண்டும் என்று எதனால் முடிவு செய்தீர்கள்?

மூன்று வயதில் ஒரு சிறார் நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் குழந்தைகள் தங்கள் வீட்டின் கொல்லைப் புறத்திலிருந்து செவ்வாய் கிரகத்துக்குச் செல்வார்கள். அப்பாவிடம் செவ்வாய் பற்றிக் கேட்டேன். அள்ளிக் கொட்டினார். அடுத்த இரண்டு வாரத்தில் நான் விண்வெளியாளர் ஆகப் போகிறேன் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். அதுவும் செவ்வாய்க்குத்தான் செல்ல வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். அப்பொழுதிலிருந்து இதுவரை அந்தக் கனவை அடைவதற்காக என்னால் எதையெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.

என்ன மாதிரியான பயிற்சிகளை எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்?

விண்வெளி வீரர்கள் பயிற்சி செய்வதற்காக விண்வெளியில் இருப்பது போன்றே புவியீர்ப்பு விசை இல்லாத, அங்கு இருப்பது போன்றே காலநிலை ஆகியவற்றுடன் அமைக்கப்பட்ட பயிற்சிக் கூடங்களில் (Simulators) எல்லாவிதமான பயிற்சிகளையும் எடுத்துக் கொள்கிறேன். தவிரவும், ஸ்கூபா டைவிங் சான்றிதழ் பயிற்சி, விமானிக்கான உரிமம் மற்றும் விண்ணில் சுழலும் பயிற்சி ஆகியனவற்றை ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இவையாவுமே விண்வெளி வீரருக்கு அவசியமானவை என்று நாஸா அறிவுறுத்தியிருக்கிறது.

பயிற்சிகளைத் தவிர வேறு என்ன செய்கிறீர்கள்?

பியானோ வாசிக்கத் தெரியும், புத்தகங்கள் வாசிக்கிறேன், பள்ளியின் ரோபாடிக்ஸ் குழுவில் இருக்கிறேன், ஃபுட்பால் விளையாடுகிறேன், பள்ளியின் நாடகக் குழுவில் தீவிரமான உறுப்பினராக இருக்கிறேன். ஆங்கிலம் தவிர ப்ரெஞ்ச், சீனம் உட்பட நான்கு மொழிகளைக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். இவை தவிர Scout உறுப்பினராகவும் இருக்கிறேன்.

மூச்சடைக்கிறது. பதின்மூன்று வயதில் இதெல்லாம் எப்படி சாத்தியமாகிறது?

நான்கு வயதிலேயே நேர மேலாண்மையை அப்பா சொல்லிக் கொடுத்திருந்தார். அதுதான் எல்லாமுமாக இருக்கிறது. நேரத்தை துல்லியமாக நிர்வகிக்கிறேன். அது எனக்கு விருப்பமான எல்லாவற்றையும் செய்ய உதவுகிறது. So simple.

நீங்கள் குழந்தைகளுக்கான தன்னம்பிக்கை மற்றும் உந்துதலூட்டும் பேச்சுக்களை தொடர்ந்து கொடுத்து வருகிறீர்கள் என்று தெரியும். சுருக்கமாகச் சொல்ல முடியுமா?

இளைய வயதினருக்கு ஒன்றைத்தான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். பள்ளியில் படிக்கும் போதே உங்களுக்கு பிடித்தமான பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள். அந்தப் பாடத்தில் உங்கள் வேலையை அமைத்துக் கொள்ள முடிவெடுங்கள். என்னைப் போலவே அந்தத் துறையில் சாதிக்க கனவு காணுங்கள். ஆனால் ஒன்றில் மட்டும் உறுதியாக இருங்கள்....உங்களிடமிருந்து உங்களின் கனவை பறித்துவிட யாரையும் அனுமதித்துவிடாதீர்கள். இதுதான் தாரக மந்திரம்.

Oct 22, 2014

எனர்ஜி எங்கேயிருந்து கிடைக்கிறது?

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பாக ‘உங்களின் முகவரி கொடுக்க முடியுமா?’ என்று ஒருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். பிரவீன் குமார். சென்னையில் இருக்கிறார். இப்படியெல்லாம் முன்பின் தெரியாதவர்கள் கேட்டால் தயக்கமாகத்தானே இருக்கும்? இரண்டு பேர் வந்து அடித்துவிட்டுப் போகுமளவிற்கு நானெல்லாம் வொர்த் இல்லை என்ற நம்பிக்கையில் கொடுத்திருந்தேன். அடுத்த மூன்று நாட்களில் ஒரு பார்சல் வந்திருந்தது. வெடிகுண்டா அனுப்பியிருக்கப் போகிறார்? பிரித்துப் பார்த்தால் தென்கச்சி கோ.சுவாமிநாதனின் ‘இன்று ஒரு தகவல்’ இரண்டு பாகங்கள். இரண்டையும் சேர்த்தால் கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறுக்கும் அதிகமான பக்கங்கள். நெகிழ்ந்துவிட்டேன். இருக்காதா பின்னே? நள்ளிரவில் எழுந்து தண்ணீர் குடிக்க வரும் போதெல்லாம் அம்மா கத்தாத நாளே இல்லை. ‘விடிய விடிய முழிச்சுட்டு...சாமக்கோழி மாதிரி..போய் தூங்கு’ என்று மங்கல வாழ்த்து வாங்கியே தீர வேண்டும். டாக்டரை தனியாகச் சந்தித்து தூக்க மாத்திரையின் அளவை துளி அதிகமாக்கச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.

இந்தப் புத்தகங்கள் கூரியரில் வந்திருந்த போது எனக்கு பெருமை தாங்கவில்லை. ‘சும்மா அனுப்பி வைப்பாங்களா? கஷ்டப்பட்டாத்தான் கவனிப்பாங்க...உங்களுக்கு யாராச்சும் 100 ரூபாய்க்கு புக் அனுப்பி வைக்கட்டுமே...காதை வட்டம் போட்டு அறுத்துக்குறேன்’ என்று பீலா விட்டுக் கொண்டு திரிந்தேன். உள்ளுக்குள் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. முந்தாநாள் இரண்டு மணிக்கு அலைந்து கொண்டிருந்த போது எதுவும் கண்டுகொள்ளவில்லை. இது போதும்.

இன்று ஒரு தகவல் புத்தகத்தைdial for books இல் கேட்டால் வாங்கிக் கொடுப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.  அட்டகாசமான புத்தகம். நாவலைப் போலவோ அல்லது சிறுகதைத் தொகுப்பை போலவோ தொடர்ந்து மண்டியைப் போட்டுக் கொண்டு படித்து முடிக்க வேண்டியதில்லை. அலுவலகத்தில் அல்லது வீட்டில் மேசை மீது வைத்துக் கொள்ளலாம். பசிக்கும் போது சமையலறைக்குள் புகுந்து முந்திரியையோ அல்லது மிக்சரையோ அள்ளி வாய்க்குள் போட்டுக் கொள்வது போல ஏதாவது ஒரு பக்கத்தை புரட்டிப் பார்க்கலாம். 

தென்கச்சியாரின் கதைகளைப் பற்றி தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. கிட்டத்தட்ட அனைவருக்குமே பரிச்சயமான கதை சொல்லிதான். அவரது வார்த்தைகளை அப்படியே அச்சாக்கியிருக்கிறார்கள். அவர் பேசுவது போலவே இருக்கிறது. எனர்ஜி டானிக் மாதிரி அவ்வப்போது வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எனர்ஜி டானிக் என்றவுடன் இன்னொரு நண்பரின் பெயர் நினைவுக்கு வருகிறது. திருப்பதி மகேஷ். எம்.ஏ படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஆங்கில இலக்கியம். அதோடு ஒரு வலைப்பதிவும் எழுதுகிறார். தான் நினைப்பதை எழுத்துப் பிழைகளோடு எழுதி சில நண்பர்களுக்கு அனுப்பி வைக்கிறார். அவர்கள் பிழைதிருத்தி பதிவேற்றிவிடுகிறார்கள். மகேஷே கூட பிழை திருத்திவிடலாம்தானே? அது சாத்தியம் இல்லை. மகேஷூக்கு பார்வையில்லை. குழந்தையிலிருந்தே அப்படித்தான். மகேஷின் தாய்மொழி தெலுங்கு. பக்காவான திருப்பதிக்காரர். ஆனால் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் சென்னையில் படித்திருக்கிறார். அப்படித்தான் தமிழ் மொழி பரிச்சயம். 

மகேஷ் நிறைய வாசிக்கிறார். தனது கணினியில் வாசித்துக் காட்டும் மென்பொருளை நிறுவியிருக்கிறார். அதுவே படித்துக் காட்டிவிடுகிறது. அதனால் வாசிப்பதில் சிரமம் எதுவும் இல்லை. எழுதுவதில்தான் சிரமம். எந்த இடத்தில் ‘ந’ ‘ண’ ‘ன’ பயன்படுத்த வேண்டும் என்று குழப்பமாக இருக்கும் என்பார். ஆனால் நண்பர்களின் உதவியால் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு கட்டுரையில் ‘படம் பார்த்தேன்’ என்று எழுதியிருந்தார். நாசூக்காக கேட்டேன். ‘கேட்கிறதுதான் சார்..படம் கேட்டேன்னு எழுதினா வித்தியாசமா இருக்கும்ல...அதான் பார்த்தேன் என்று எழுதினேன்’ என்றார். வாயடைத்துப் போய்விட்டது.

சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் ‘எழுதித்தான் ஆக வேண்டுமா?’ என்று கேட்டார். இப்படியான கேள்விகளை எதிர்கொள்ளும் போது சில வினாடிகள் சலனமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அந்தச் சலனங்களை எல்லாம் தாண்டி வருவதற்கு மகேஷ் போன்றவர்களைத்தான் ரோல் மாடலாக வைத்துக் கொள்கிறேன். இவர்கள்தான் நம்பிக்கையூட்டிகள். சமீபமாக மனம் சோர்வடையும் போதெல்லாம் மகேஷின் எழுத்துக்களை வாசிக்கிறேன். அதில் இருக்கும் உள்ளடக்கம் முக்கியமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மகேஷ் என்கிற இளைஞனின் முயற்சிகள் எனக்கான எனர்ஜியைக் கொடுப்பதாக நினைக்கிறேன். 

உலகில் எப்பொழுதுமே நம்மைவிடவும் அதிகமாகச் சிரமப்படுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். நம்மைவிடவும் கடினமாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் உழைப்போடும் சிரமத்தோடும் ஒப்பிடும் போதுதான் நாமெல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை என்று புரியும். ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலானவர்களின் பிரச்சினை என்னவென்றால் நம்மைவிட சொகுசாக இருப்பவர்களோடு ஒப்பிட்டுக் கொள்கிறோம். வாழ்க்கையில் அடுத்தடுத்த கட்டங்களைத் தாண்டுவதற்கு நாம் எப்பொழுதுமே நம்மைவிடவும் கடினமாக உழைப்பவர்களோடுதான் நம்மை ஒப்பிட்டுக் கொள்ள வேண்டுமே தவிர நம்மைவிட சொகுசாக இருப்பவர்களோடு இல்லை. 

                                                                      ***

தென்கச்சியாரின் கதை ஒன்று-

ஒரு ஊரில் ஒரு ராஜா இருந்தாராம். அவருக்கு கடுமையான தலைவலி. அதை எந்த மருத்துவராலும் சரி செய்ய முடியவில்லை. எந்த மூலிகையும் பயனளிக்கவில்லை. நாடு முழுவதும் அலைந்து திரிந்த பணியாட்கள் காட்டில் ஒரு முனிவர் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அவருக்கு இந்தப் பிரச்சினைக்கு வைத்தியம் தெரியும் என்று நம்பிக்கையூட்டினார்கள். அவரை அழைத்து வரச் சொல்லி ராஜா உத்தரவிட்டார். முனிவரும் வந்தார். சில பரிசோதனைகளைச் செய்துவிட்டு ‘பச்சை நிறம் கண்ணில் படுகிற மாதிரி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று ராஜாவிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். அவ்வளவுதான். நாட்டில் எல்லாவற்றையும் பச்சையாக மாற்றத் தொடங்கினார்கள். அரண்மனை பச்சை நிறம். அரண்மனைப் பணியாளர்களின் உடைகள் பச்சை நிறம். வீதியில் இறங்கினால் வீடுகளின் சுவர்கள் எல்லாம் பச்சை நிறம். எங்கும் பச்சை எதிலும் பச்சை. 

தலைவலி பரவாயில்லாமல் இருந்தது. சில நாட்கள் கழித்து ராஜாவைப் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று முனிவர் காட்டிலிருந்து வந்து சேர்ந்தார். அவருக்கு பச்சை நிறத்தைப் பார்த்தவுடன் ஒரே ஆச்சரியம். அரண்மனைக்குள் நுழையும் போது அவரையும் பச்சையாக்குவதற்கு இரண்டு பணியாளர்கள் பச்சை நிற பெய்ண்ட்டை தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். முனிவர் தலையில் அடித்துக் கொண்டு ராஜாவிடம் போனார். ‘யோவ் மன்னா...இப்படியா எல்லாவற்றையும் பச்சையாக மாற்றி கோடிக்கணக்கான பணத்தை செலவு செய்ய வேண்டும்? உன் கண்களில் பச்சை நிறம் படும்படியாக மாற்றிக் கொள்ள முடியாதா?’ என்றாராம். ராஜாவுக்கு குழப்பம். அது எப்படி சாத்தியம் என்று கேட்டிருக்கிறார்.

‘ஒரு பச்சை நிறக் கண்ணாடி இந்த நாட்டில் என்ன விலை?’ என்றாராம். அப்பொழுதுதான் ராஜாவுக்கு உரைத்திருக்கிறது.

இந்தக் கதைக்கும் அம்மாவின்- இந்த அம்மா சுப்பீரியர் அம்மா- பச்சை நிறத்துக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை என்று தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன்.

Oct 21, 2014

படுக்கையில் ஒரு பிணமா?

எதுகை மோனையாக எழுதினாலே கவிதைதானே? என ஒருவர் கேட்டிருந்தார். இப்படியெல்லாம் அப்பாவியாக நம்பிக் கொண்டிருப்பதால்தான் தமிழில் கவிஞர்களின் எண்ணிக்கை எக்கச்சக்கமாகிவிட்டது. எதுகை மோனை இருந்தால் கவிதை, வார்த்தை ஜாலம் காட்டினால் கவிதை என்று யாரோ புரளியைக் கிளப்பிவிட்டார்கள். அதை அப்படியே நம்பும் தினத்தந்தியும் வாரமலரும் கர்மசிரத்தையாக பக்கங்களை ஒதுக்குகிறார்கள்.  அதில் பிரசுரமாகி வருவதையெல்லாம் நம்மவர்கள் கவிதை என்று நம்பிக் கொள்கிறார்கள். ஒரு கவிதையை அச்சில் பார்த்துவிட்டால் ‘கவிஞர்’ என்ற அடைமொழியை அழுந்தப் பற்றிக் கொள்கிறார்கள். அப்புறம் கவிதைத் தொகுப்பு வெளியிட்டு, விமர்சனக் கூட்டம் நடத்தி, விரைவில் முதலமைச்சராகிவிடலாம் என்று முடிவு செய்துவிடுகிறார்கள்.

அப்படி எழுதி கவிஞர்களாக ஃபார்ம் ஆகிவிட்டவர்களிடம் பேசிப் பார்க்க வேண்டும். ‘புரியாம எழுதறதெல்லாம் கவிதைங்களா? நவீனத்துவம், பின் நவீனத்துவம், சைடு நவீனத்துவம் என்று கொல்கிறார்கள்’ என்பார்கள். பின் நவீனத்துவத்தை நக்கலடித்தால் சைடு நவீனத்துவம் என்ற வார்த்தையை default ஆக சேர்த்துக் கொள்வார்கள். அதற்குமேல் அதை கலாய்க்கத் தெரியாது. அவர்கள்தான் அப்படி கலாய்க்கிறார்கள் என்றால் உருப்படியாக எழுதும் நம் கவிஞர்கள் அதற்கு மேல் இருப்பார்கள். ‘எழுதுவதோடு என் வேலை முடிந்துவிட்டது. அதைப் பற்றியெல்லாம் நான் பேசிக் கொண்டிருக்க மாட்டேன்’ என்று உச்சாணிக்கு ஏறிவிடுவார்கள். நல்ல கவிதைக்கு தமிழில் மொத்தமே நூற்றி பதின்மூன்று வாசகர்கள்தான். அவர்களிடம் கெத்துக் காட்டுகிறார்களாம்.

அவர்கள் பேசாவிட்டால் என்ன? நாம் பேசலாம்.

கவிதையில் புரியவில்லை என்கிற வார்த்தைக்கே இடமில்லை. புரியவில்லை என்றால் அதை skip செய்துவிட வேண்டும். யாராவது கேட்டால் ‘அதை நான் வாசிக்கவே இல்லை’ என்று கப்ஸா அடித்துவிட வேண்டும். அவ்வளவுதான். பிறகு ஓரளவுக்கு கவிதையின் நுட்பங்களை மோப்பம் பிடித்துவிட்டால் போதும். விட்டதையும் பிடித்துவிடலாம். 

முதல் பத்தியின் கேள்விக்கே வந்துவிடலாம். எதுகை மோனையாக எழுதினாலே கவிதைதானே? இல்லை. கவிதைக்கும் மொழியியல் அழகுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை. ஒரு நிழற்படத்தை poetic என்கிறோம். ஒரு ஓவியத்தைப் பார்த்துவிட்டு ‘கவிதை கவிதை’ என்கிறோம். எப்படி? அதிலெல்லாம் எதுகை மோனை இருக்கிறதா என்ன? அப்படித்தான் கவிதையும். வாசித்தவுடன் நமக்குள் ஏதோ ஒரு ரஸவாதத்தை செய்கிறது. ‘அட ஆமாம்ல’ என்று சொல்ல வைக்கிறது. ‘இப்படிக் கூட இருக்குமோ?’ என்று யோசிக்க வைக்கிறது. அதுதான் கவிதை.

கவிஞன் பயன்படுத்தியிருக்கும் நுட்பமான மொழியை விடவும், கவர்ச்சியான வார்த்தைகளைவிடவும்,  அந்தக் கவிதை சொல்ல வருகிற விஷயம்தான் முக்கியம். அது பேசுகிற பொருள் முக்கியம். 

உதாரணத்திற்காக இந்தக் கவிதையைப் பார்க்கலாம்-

மீண்டும் ஒரு இரவு வந்தது

நாம் காதலிக்கிறோம் என்று 
சொல்லிக் கொள்வதை நிறுத்தி 
வெகுநாட்களானது
வழக்கம்போல்
நினைவுக்கு வந்தது

சோரம் போயிருந்த 
கனவு காலங்கள்
இருளை நீலமாக்கின

படிப்படியாய் 
பழக்கம் மறந்த
உடல்கள் சாதிக்கும்
கோர மவுனத்தை
அகந்தைகள்
தின்று கொறித்திருந்தன

உறங்கி எழும்
ஒவ்வொரு காலையிலும்
நம்மிடையே ஒரு பிரேதம் கிடக்கிறது
வெளியில் யாரும் அறியாமல்
அதை அப்புறப்படுத்துவதில்
அக்கறை செலுத்துகிறோம்

பகல்கள் பெரும்பாலும்
சிரமம் கொடுப்பதில்லை

இந்தக் கவிதையில் இடம் பிடித்திருக்கும் பாத்திரங்களை கணவன் மனைவி என்றே வைத்துக் கொள்ளலாம். காதலன் - காதலியாகக் கூட இருக்கலாம்தான். ஆனால் நம் சூழலுக்கு பொருந்தி வராது. திருமணம் ஆகாமல் சேர்ந்து வாழ்பவர்களின் எண்ணிக்கை மிகச் சொற்பம் அல்லவா?  

இரவு வருகிறது. இருவருக்குமிடையில் ‘ஐ லவ் யூ’ ‘ஐ மிஸ் யூ’வெல்லாம் எதுவும் இல்லை. இரண்டு பேரும் பேசிக் கொள்வதே இல்லை. இரவில் மெளனமாகக் கிடக்கிறார்கள். இரண்டு பேருக்குமே ஈகோ. அந்த அகந்தையினால் விளைந்த மெளனம் அது.  இரவு முழுவதும் இப்படியே விறகுக்கட்டை மாதிரி கிடக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட பிணம் மாதிரிதான். அடுத்த நாள் மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடுவதற்குள் தங்களுக்கிடையேயான அந்த மெளனத்தை- அதைப் பிரேதம் என்கிறார்- தங்களிடையே இருந்து நீக்க முயற்சிக்கிறார்கள். அதாவது மற்றவர்களின் முன்பாக இயல்பாக நடிக்கிறார்களாம்.

இரவில்தான் இந்தப் பிரச்சினை. எதிரியுடன் அல்லது நமக்கு பிடிக்காதவருடன் ஒரே படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்வதுதான் சங்கடம். ஆனால் பகலில் இந்தப் பிரச்சினை இருப்பதில்லை. சுற்றிலும் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். மற்றவர்களின் முன்பாக இயல்பாக நடித்துவிட முடிகிறது.

இதுதான் கவிதை. மிக எளிமையான கவிதை.

சலித்துப் போன கணவன் மனைவி உறவை மிக இயல்பாகச் சொல்கிறது இந்தக் கவிதை. இந்தக் கவிதையில் என்ன எதுகை மோனை இருக்கிறது? என்ன ஜிகினா வேலை இருக்கிறது? எதுவுமே இல்லை. ‘சோரம் போயிருந்த கனவு காலங்கள் இரவை நீலமாக்கின’ என்ற வரி கொஞ்சம் யோசிக்கச் செய்கிறது. ஏன் நீலமாகியது என்று யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ‘கோர மவுனத்தை அகந்தைகள் தின்று கொறித்தன’ என்பது ஒரு சிறு மொழி விளையாட்டு. அதே போல ‘பழக்கம் மறந்த உடல்கள்’ என்று எந்தப் பழக்கத்தைச் சொல்கிறார் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. 

சிறிய கவிதைதான். அதில் ஒரு இயல்புத் தன்மை இருக்கிறது. அதில் வாசகனை யோசிக்கச் செய்யும் சில வரிகள் இடம்பெறுகின்றன. கவிதைக்குள் உயிர் இருக்கிறது. அவ்வளவுதான். மனதுக்குள் பதிந்துவிடுகிறது. 

லீனா மணிமேகலையின் கவிதை இது. 

தமிழில் நிறைய பெண் கவிஞர்கள் எழுதுகிறார்கள். எழுதினார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் கொஞ்ச நாட்களுக்குப் பிறகு அமைதியாகிவிடுகிறார்கள். இது பெண் கவிஞர்களுக்கான பிரச்சினையில்லை. ஆண் கவிஞர்களுமே அப்படித்தான். ஆனால் தொடர்ச்சியாக எழுதிக் கொண்டும் உரையாடலை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் சில பெண் கவிஞர்களின் பெயர்களைச் சொல்லச் சொன்னால் லீனா மணிமேகலையின் பெயர்தான் முதலில் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. சரியோ தவறோ தனக்கு தோன்றுவதை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் நெற்றியில் அடிப்பது போலச் சொல்வதாலேயே லீனாவுக்கு நண்பர்களும் அதிகம் எதிரிகளும் அதிகம். லீனாவின் எல்லாக் கருத்துக்களுமே எனக்கு உவப்பானவை அல்ல. மிகச் சமீபத்தில் கூட பெண்களின் ஜீன்ஸ் பற்றி யேசுதாஸ் கருத்துச் சொன்னதற்காக Fuck Yesudass என்றார். லீனா சொன்னது தவறு என்பேன். ஆனால் தவறாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அதைச் சொல்வதற்கு லீனாவினால் மட்டும்தான் முடியும் என நினைக்கிறேன்.

வேறு வழியே இல்லையா?

எத்னிக் டே என்றால் குஜால் தினம் என்ற பொருளிலும் புரிந்து கொள்ளலாம். வேலையே செய்ய வேண்டியதில்லை- அலுவலக வேலையைச் சொல்கிறேன். விதவிதமான வண்ணங்களில் விதவிதமான மேக்கப்களில்- காணக் கண் கோடி வேண்டும் என்கிற வேண்டுதலின் அர்த்தத்தை இன்றைய தினம் புரிந்து கொள்ளலாம். இத்தகைய தினங்களில் மட்டும்தான் ‘என்றும் பதினாறு அருள்வாய்...முடியைக் கொஞ்சம் காப்பாய் எம்பெருமானே’ என்று வேண்டிக் கொள்கிறேன். கிருஷ்ணனுக்கு பொறாமை. அவர்தானே காக்கும் கடவுள்? கொஞ்சம் கருணை காட்டலாம் அல்லவா? ம்ஹூம். இருக்கிறவனெல்லாம் கிழவனாகவும் சொட்டைத்தலையனாகவும் சுற்ற வேண்டும் என்றே ஆசைப்படுகிறார். தொலைந்து போகட்டும். 

ஆனால் எதிர்ப்படுகின்ற ஒவ்வொன்றையும் அப்படியே கண்களால் உறிஞ்சிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. முடியவும் முடியாது. இந்த நாற்பதை நெருங்குகிற கிளியோபட்ராக்களும் மன்மதன்களும் செய்கிற அட்ராசிட்டி இருக்கிறது பாருங்கள். கூச்சமாகவே இருக்காதா? அவர்கள் ஹை ஹீல்ஸ் போட்டுக் கொண்டு டைல்ஸ் தரையில் தடார் புடார் என்று சப்தம் எழுப்பிக் கொண்டே என்னையும் பாருங்க என் நடையையும் பாருங்க என்று நடந்தால் இவர்கள் ஆளாளுக்கு முழுக்கை ஜிகுஜிகு பைஜாமாக்களைப் போட்டுக் கொண்டு அலும்பு செய்கிறார்கள். ஆண்களுக்கு எத்னிக் என்றாலே பைஜாமாதான். மலையாளிகள் பரவாயில்லை. அந்த பழுப்பு நிற வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு நெற்றியில் சந்தனம் பூசி தங்களை மலையாளிகள் என்று காட்டிவிடுகிறார். நம் ஆட்களைப் பார்த்தால்தான் பரிதாபமாக இருக்கிறது. அதே பைஜாமாவைப் போட்டுக் கொண்டு கீழே வேஷ்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வருகிறார்கள். அதில் முக்கால்வாசிப் பேருக்கு நடக்கவே தெரியாது. அரைஞாண் கயிறு மட்டும் இல்லையென்றால் ஆளாளுக்கு மூன்று கால்களில்தான் நடப்பார்கள்.

இப்பொழுது இந்த எத்னிக் புராணம் முக்கியமில்லை. 

இந்துத்துவம் பேசுகிறவர்கள் ‘பட்டாசுகளைக் கொளுத்துங்கள்...தீபாவளியைக் கொண்டாடுங்கள்’ என்று பிரச்சாரம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இது இந்துக்களின் பண்டிகை. அதைப் விமரிசையாகக் கொண்டாட வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொள்வதில் எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லை. இஸ்லாமியர்களை ஒருங்கிணைக்க ரமலான் போன்ற பண்டிகைகள் இருப்பதைப் போல, கிறித்துவர்களை ஒருங்கிணைக்க கிறிஸ்துமஸ் போன்ற பண்டிகைகள் இருப்பதைப் போல இந்துக்களை ஒருங்கிணைக்க இருக்கும் ஒரே பண்டிகை இதுதான். விநாயகர் சதுர்த்தி, நவராத்திரி போன்றவற்றை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பிரபலப்படுத்தி வருகிறார்கள் என்றாலும் தீபாவளியளவுக்கு சகல இந்துக்களும் பங்கெடுக்கும் பண்டிகை என்று வேறு எதுவும் இல்லை. இப்படியான பண்டிகைகள்தான் ஒருவனின் மதம் மீதான பிடிப்பை இறுக்குகின்றன. அதனால் இந்து என்ற அடிப்படையில் ஒரு பரவலான பண்டிகை இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்வதில் எனக்கு தயக்கம் எதுவும் இல்லை.

ஆனால் பட்டாசு வெடிப்பதில் கூட மதச் சாயம் வேண்டுமா என்றுதான் யோசனையாக இருக்கிறது. சில நாட்களுக்கு முன்பு விநாயகர் சதுர்த்தி சிலைகளால் தேசம் நாசக்கேடாகிறது என்ற போது இந்துக்களின் பண்டிகைகள் மட்டும்தான் கண்களுக்குத் தெரியுமா என்றார்கள். இன்று தீபாவளியின் பட்டாசுகளை விமர்சனம் செய்தாலும் அதே கேள்வியைத்தான் திரும்பக் கேட்பார்கள். இதில் இந்து, இசுலாம், கிறித்துவம் என்ற வித்தியாசம் எல்லாம் பார்க்க வேண்டியதில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். வாழ்கையில் எவ்வளவோ மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். நமது கொண்டாட்ட முறைகளை மாற்றினால் என்ன குறைந்துவிடப் போகிறது?

‘சுத்தமான இந்தியா’என்ற பெயரில் நரேந்திர மோடி சீவக்கட்டையைத் தூக்கிக் கொண்டு நிற்கிறார். லாஜிக்கலாக பார்த்தால் அவரை எதிர்ப்பவர்கள்தான் பட்டாசுகளைக் கொளுத்தி இந்த நாட்டை அசுத்தமாக்குவோம் என்று கொடிபிடிக்க வேண்டும். இங்கு அப்படியே எதிர்மறையாக நடக்கிறது. மோடியின் ஆதரவாளர்கள்தான் பட்டாசு வெடித்து நம் இந்துத்துவத்தை நிறுவுவோம் என்கிறார்கள். மத்திய சுகாதாரத்துறை மந்திரி ஹர்ஷ்வர்தன் கூட ‘அமைதியான தீபாவளி’ என்ற கோஷத்தைத்தான் முன்வைக்கிறார். இங்கே இருக்கும் அவரது ஆதரவாளர்கள்தான் காதைப் பிளக்கச் செய்வோம் என்கிறார்கள். 

தீபாவளியன்று நிலமும் காற்று மாசடைவதும் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். 

பட்டாசுத் தொழிலின் பின்னணியே மிகக் குரூரமானது. காலங்காலமாக சிவகாசி மற்றும் சுற்றுவட்டாரத்தின் குழந்தைகளை பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளின் முதலாளிகள்தான் நாசமாக்குக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு உண்டு. குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளுக்குச் செல்கிறார்கள். அப்படியே பள்ளிக்குச் செல்பவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தவுடன் பட்டாசு வேலையைச் செய்கிறார்கள். படிப்பில் கவனம் சிதறுகிறது. பிறகு படிப்பை நிறுத்திவிடுகிறார்கள். கல்குவாரிகளுக்கும் பட்டாசுத்தொழிற்சாலைகளுக்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் உண்டு. அங்கேயாவது கொஞ்சம் வெளிக்காற்றைச் சுவாசிக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. இங்கு தினமும் பத்து மணி நேரங்களுக்கு குறைவில்லாமல் நெடியிலேயே கிடக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளின் விபத்துகளில் காயமடைபவர்களும், உயிர் இழப்பவர்களும் எத்தனை பேர் இருப்பார்கள் என நினைக்கிறீர்கள்? வெளியில் வரும் எண்ணிக்கையே அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. வெளியிலேயே வராமல் அமுக்கப்படும் செய்திகள் எவ்வளவு இருக்கும் என்று யோசித்தால் தலை சுற்றுகிறது.

விபத்துகளில் சாவது இருக்கட்டும். அந்தத் தொழிலாளர்களின் உடலில் சேரும் மாங்கனீசு மற்றும் குரோமியத்தின் அளவு தமிழகத்தின் பிற எந்தப் பகுதியில் வாழ்பவர்களைவிடவும் அதிகம். நரம்பு சார்ந்த வியாதிகள் மற்றும் மூச்சு சார்ந்த வியாதிகள் என இவர்களுக்கு வரும் வியாதிகளின் பட்டியல் பெரியது. கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் பேராவது அனுமதி பெறாத பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளில் பணி புரிகிறார்கள். இது போன்ற அனுமதியற்ற இடங்களில் நடக்கும் விபத்துக்கள் வெளியிலேயே கசியாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஆட்சியாளர்களையும் அதிகார வர்க்கத்தையும் ஊடகத்தையும் பணத்தால் அடித்து வாயை அடக்குகிறார்கள். முகம் பெயர்ந்தவர்களும், கை கால்களை இழந்தவர்களையும் யாருமே கண்டுகொள்வதில்லை. 

இவ்வளவு நாட்கள் உள்ளூர் தொழிலாளர்களின் ரத்தத்தை உறிஞ்சிய தொழிற்சாலையின் முதலாளிகள் இப்பொழுது சீனப் பட்டாசுகளை வாங்க வேண்டாம் என்று கதறுகிறார்கள். பற்ற வைக்காமலே வெடிக்கும் என்று பயமூட்டுகிறார்கள். இவ்வளவு காலமாக பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளில் உயிரை இழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு இந்த முதலாளிகள் என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? தினமும் இவர்கள் கொடுக்கும் நூறு ரூபாய் கூலிக்கு தங்களின் கல்வியையும் வாழ்க்கையும் ஒரு சேர இழந்த குழந்தைகளுக்கு என்ன பதில் வைத்திருக்கிறார்கள்? இப்பொழுது திடீரென்று சீனா பட்டாசுகளால் உயிருக்கே ஆபத்து என்று பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். தங்களின் தொழில் பாதிக்கப்பட்டுவிடும் என்பதைத் தவிர இதில் வேறு எந்த அரசியலும் இல்லை.

என்னவோ அரசியல் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அதைத் தனியாக பேசலாம்.

பட்டாசு வெடித்துத்தான் தீபாவளியைக் கொண்டாட வேண்டுமா என்ன? இந்த பூமியையும் காற்றையும் இதைவிட வேறு எப்படி மாசு அடையச் செய்துவிட முடியும்? தங்களின் ப்ரஸ்டீஜைக் காட்டுவதற்காகவே அதிக சப்தமெழுப்பும் பட்டாசுகளை வாங்கிக் கொளுத்தும் குடும்பங்களைத் தெரியும். தீபாவளிக்கு மறுநாள் காலையில் இந்தியா முழுவதுமாகச் சேரும் காகிதக் குப்பைகள் பல கோடி டன்களைத் தாண்டும். தீபாவளி முழுவதுமாக எழுப்பப்படும் ஓசையின் விளைவாக பறவைகளும் விலங்குகளும் கதறி நடுங்கும். நோயாளிகளும் குழந்தைகளும் மனோவியல் பிரச்சினைகளும் உடையவர்கள் எவ்வளவோ சிக்கல்களை அனுபவிப்பார்கள். இந்தப் புகையைச் சுவாசித்துவிட்டு அடுத்த ஒரு மாதத்திற்கு ஆஸ்துமா வியாதிக்காரர்களும் காசநோய்க்காரர்களும் எவ்வளவு சிரமப்படுவார்கள் என்று யோசிக்கிறோமா? 

தீபாவளியைக் கொண்டாடுவோம். அதிகாலையில் எண்ணெய் தேய்த்துக் குளித்துவிட்டு, இனிப்பு உண்டு, புதுத்துணி அணிந்து, முடிந்தால் கோவிலுக்குச் சென்று, சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து, மதியம் நல்ல உணவு உண்டு, ஒரு குட்டித் தூக்கம் போட்டு, மாலையில் குடும்பத்தோடு சிரித்துப் பேசிக் கொண்டாடுவோம். அதுதான் நமக்கும் நல்லது நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் நல்லது. ஒரு பக்கம் இந்தியாவைச் சுத்தம் செய்வோம் என்ற பிரச்சாரத்தைச் செய்தபடியே இன்னொரு பக்கம் பட்டாசு கொளுத்துவோம் என்பது நகைமுரண். இதில் மதம் என்கிற பார்வையைத் தவிர்த்துவிடலாம். இது நமது தேசம். நமது இயற்கை. அதை வன்புணர்ந்துதான் நம் மத உணர்வைக் காட்ட வேண்டுமா என்ன? Choice is ours.

Oct 19, 2014

உயிர்ப்பலி சரியா? தவறா?

நேற்று யூடியூப்பில் ஒரு சலனப்படம் பார்த்தேன். குலை நடுங்கிவிட்டது. எருமைகளையும், ஆடுகளையும் வரிசையாகக் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். அதுவொரு மிகப்பெரிய கொட்டகை. அந்தக் கொட்டகைக்குள் ஏகப்பட்ட இளைஞர்கள் கையில் வெட்டருவாளோடு சுற்றுகிறார்கள். அவர்கள் போதையில் இருப்பதாக பின்னணிக் குரல் சொல்கிறது. எதைப் பற்றியும் தெரியாமல் எங்கேயோ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் எருமையின் கழுத்துக்கு அருகில் சென்று நிற்கிறார்கள். அரிவாளை ஓங்கி அரிவாளை அதே வேகத்துடன் இறக்குகிறார்கள். தலை துண்டித்து விழுகிறது. எருமை எந்த அசைவும் இல்லாமல் நிலத்தில் விழுகிறது.

2009 ஆம் ஆண்டு நேபாளத்தில் எடுக்கப்பட்ட வீடியோ அது. அங்கு காதிமை (Gadhimai) என்றொரு கோவில் இருக்கிறது. பெண் தெய்வம். அந்தக் கோவிலில் ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை திருவிழா நடக்கிறது. அந்தத் திருவிழாதான் உலகிலேயே மிக அதிகளவில் உயிர்ப்பலி கொடுக்கப்படும் நிகழ்வு என்று விக்கிப்பீடியாவில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். இரண்டரை லட்சம் விலங்குகளைக் கொல்கிறார்கள். எருமைகள், ஆடுகள், புறா, எலி என்று வெட்டித் தள்ளுகிறார்கள். வெட்டப்பட்ட விலங்குகள் அந்தக் களத்திலேயே கிடக்கின்றன. யாரோ ஒரு புண்ணியவானுக்கு மகன் பிறந்ததற்காக அவர் மட்டுமே நூற்றியெட்டு எருமைகளை பலி கொடுத்திருக்கிறார்.

இந்நிகழ்வு குறித்தான டாக்குமெண்டரிகளும் இணையத்தில் இருக்கின்றன. பெரும்பாலானவை ‘உயிர்ப்பலியை நிறுத்துவோம்’ என்கிற வகையிலான டாக்குமெண்டரிகள். 

பரிதாபமான விலங்குகள்தான். ஆனால் இதைத் தவறு என்று சொல்வதற்கு எனக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆனால் நாக்கு மிளகுசாறுக்கு ஏங்கிப் போகிறது. இந்தியாவில் மட்டும் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையிலும் வெட்டப்படும் ஆடுகளின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு இருக்கும் என்று மனம் கணக்குப் போடுகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் கோடிக்கணக்கான கோழிகள் சட்டியில் குழம்பாக கொதிக்கின்றன. பல கோடி மீன்கள் ரோட்டுக்கடையிலிருந்து ரெஸ்டாரண்ட் வரையிலும் வறுவலாக மணக்கின்றன. இந்த லட்சணத்தில் ஒரே நாளில் வெட்டப்படும் இருபதாயிரம் எருமைகளைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என எப்படிச் சொல்வது?

ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த ஆண்டு நவம்பர் மாதம் விழாவுக்குத் தயாராகி வருகிறார்கள். பல லட்சம் மக்கள் கூடுவார்கள் என்கிறார்கள். பிராணிகள் நல ஆர்வலர்கள் இந்நிகழ்வைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமென குரல் கொடுக்கத் துவங்கியிருக்கிறார்கள். நேபாள அரசு இதைத் தடுத்து நிறுத்துவது சாத்தியமே இல்லை என்று சொல்லி வருகிறது. பல நூறு ஆண்டுகளாக நடந்து வரும் இந்நிகழ்வை ஒரே சட்டத்தில் தடுத்து நிறுத்தினால் அதன் விளைவுகள் வேறு மாதிரியாக இருக்கும் என அரசாங்கம் சொல்கிறது. அரசு சொல்வதும் சரியென்றுதான் படுகிறது.

உயிர்ப்பலி கூடாது என்றால் அது எந்தவிதத்திலும் இருக்கக் கூடாது. ‘சாப்பிடுவதற்காக வெட்டலாம்’ என்று நம்மால் கறிக்கடைகளையும், கேரளாவுக்கான மாடு ஏற்றுமதியையும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமானால் ‘நம்பிக்கைக்காக வெட்டலாம்’ என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்ளலாம். உயிர்ப்பலி என்பது காலங்காலமாக நம் பண்பாட்டில் ஊறிப் போன விஷயம். நடுகற்களைப் பற்றித் தேடிப் போனால் தன்னைத்தானே உயிர்பலி கொடுத்தவர்கள் பற்றிய வரலாறுகளையெல்லாம் எடுக்க முடிகிறது. தலையை ஒரு வளைந்து நிற்கும் ஒரு குச்சியில் கட்டிக் கொண்டு- தலை வெட்டப்படுவதற்கு தோதாக இழுத்துப் பிடிக்கும் குச்சி அது- தனது கழுத்தை தானே அரிந்து கொண்ட வரலாற்றுப் பதிவுகள் இருக்கின்றன. பிற்காலத்திலும் நாட்டுக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், அரசனுக்கு நன்மை நிகழ வேண்டும் என்பதற்காகவும் உயிர்பலி கொடுத்திருக்கிறார்கள். இந்த உயிர்ப்பலிகளில் பெரும்பாலும் உயிரை இழந்தவர்கள் மனிதர்கள்தான். 

அந்த நிலையிலிருந்து வெகு தூரம் முன்னேறி வந்துவிட்டோம். ஆனால் இன்னமும் காளி, கருப்பராயன் கோவில்களில் ஆடுகளையும் கோழிகளையும் பலி கொடுத்துக் கொண்டுதான்  இருக்கிறார்கள். அது ஏதாவதொரு வகையில் எளிய மனிதர்களுக்குத் தேவையானதாக இருக்கிறது. சாகக் கிடக்கும் தன் கணவனைக் காபாற்றிவிட்டால் ஒரு சேவலை அறுப்பதாக வலுப்பூர் அம்மனிடம் வேண்டிக்கொண்டு ‘ஆத்தா காப்பாத்திடுவா’ என்கிற நம்பிக்கையில் வாழும் சாதாரண பெண்மணிக்கு உயிர்ப்பலி என்பது தேவையானதாக இருக்கிறது. ‘இந்த வருஷம் மழை பொய்க்காம இருந்துட்டா ஒரு கிடா வெட்டிடுறேன்’ என்று தோட்டத்துக் கருப்பராயனுக்கு வேண்டிக்கொள்ளும் ஒரு எளிமையான விவசாயிக்கு இந்த வேண்டுதல்தான் வாழ்வதற்கான நம்பிக்கையைக் கொடுக்கிறது. 

இது போன்ற சாதாரண மக்களின் நம்பிக்கைகள் காலங்காலமாக இருந்து வருபவை. அவற்றை உடனடியாக மாற்றிவிட வேண்டும் என்று மேனகா காந்தி போன்றவர்கள் குரல் எழுப்புவதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. வீதிக்கு வீதி KFC கடைகளை அனுமதித்துவிட்டு வலுப்பூர் அம்மனுக்கு கோழி அறுக்கக் கூடாது என்று சொல்வதில் எந்த நியாமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. KFCயில் மட்டும் அனஸ்தீசியா கொடுத்துவிட்டு கோழியை அறுக்கிறார்களா என்ன? நாமக்கல்லில் வளர்க்கப்படும் பண்ணைக் கோழிகள் பெங்களூருக்கும் சென்னைக்கும் வந்து சேர்ந்து உயிரைக் இழப்பது வரையிலும் அனுபவிக்கும் வதையில் முப்பது சதவீதத்தைக் கூட கோவில்களில் வெட்டப்படும் விலங்குகள் அனுபவிப்பதில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

அதற்காக உயிர்ப்பலியை ஆதரிக்கலாமா என்று மடக்கினால் என்னிடம் சரியான பதில் இல்லைதான். அந்த விலங்குகள் பரிதாபமானவைதான். அவைகளுக்கும் வலி உண்டுதான். இந்த மனிதர்களிடம் சிக்கியது தவிர வேறு எந்த பாவத்தையும் அவை செய்யவில்லை. அவைகளை வெட்டுவது பாவம்தான். ஆனால் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக மனமுருகி வேண்டிக் கொள்ளும் எளிய மனிதனின் பார்வையில் இருந்து பார்த்தால் இந்த உயிர்ப்பலியை தவறு என்று சொல்ல முடியவில்லை.