Jul 30, 2014

சூது கவ்வும்

மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு கேசவன் இந்த வீட்டை தனதாக்கிக் கொள்வான் என்று நினைத்துக் கூட பார்த்ததில்லை. கல்யாணம் கூட செய்துவிடலாம் போலிருக்கிறது ஆனால் வீடு கட்டி குடியேறுவது இருக்கிறதே- எத்தனை பிரச்சினைகள்? எத்தனை வில்லன்கள்? எத்தனை தாதாக்கள்? எத்தனை அழிச்சாட்டியங்கள்? இதோ அத்தனை எதிரிகளையும் முடித்துவிட்டு நடு ஹாலில் அமர்ந்து அனுஷ்காவின் பாடலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

இந்த இடத்தில் ஒரு ப்ளாஷ்பேக் இருக்கிறது.

பதினேழு வயதில் காலில் ரப்பர் செருப்போடு அவன் பொறியியல் கல்லூரிக்குள் நுழைந்த போது மற்றவர்கள் மார்க்கமாகத்தான் பார்த்தார்கள். கான்வெண்ட் முடித்து வந்திருந்த சிட்டுகளுகளும் ஜெண்டில்பையன்களும் சிறகடித்த அந்த வளாகத்தில் தேங்காய் எண்ணெய் பூசிய தலையும் எடுத்து தைத்த முழுக்கை சட்டையுமாக நான்கைந்து பையன்கள்தான் வித்தியாசமாகத் திரிந்தார்கள். அதில் கேசவன் ஒரு படி மேல். டக் இன் செய்த பேண்ட்டுக்குள் மேல் அரைஞாண் கயிறு தெரிந்து கொண்டிருக்கும். பெண்கள் கமுக்கமாக சிரித்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் ராஜேஸ்வரி மேடம் வெளிப்படையாகவே கலாய்ப்பார். அவர் ஒரு அல்ட்டாப்பான மேடம். தொப்புள் தெரிந்தும் தெரியாமலும் புடவை கட்டி வரும் அவர் வகுப்பில் கேசவனை எழுந்து நிற்கச் சொல்லி கலாய்ப்பார். அப்படிச் செய்யவில்லை என்றால் அவருக்குத் தூக்கமே வராது. காலி பெய்ண்ட் டப்பாவிற்குள் அடைக்கப்பட்ட ஈயை தோற்கடித்துவிடுவார். அத்தனை தொண தொண. அவர் பேசப் பேச கேசவன் தலையைக் குத்தி நின்று கொள்வான். 

ஆனால் எத்தனை நாளைக்குத்தான் தலையைக் குத்துவான்? அவனும் ஹாஸ்டல் மோரில் உப்பு போட்டுக் குடிப்பவன்தானே? ஆறேழு மாதங்கள் ஓடியிருக்கும். சொரணை வந்துவிட்டது. ஒருநாள் ராஜி வழக்கம் போல ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். உள்ளுக்குள்ளிருந்து மாரியாத்தா எழுந்த மாதிரி கவுண்ட்டர்-அட்டாக் கொடுத்தான் கேசவன். அதுவும் எப்படி? ‘மேம் இதோட நிறுத்திக்குங்க..இல்லைன்னா அத்தனை பேர் முன்னாடி ப்ரோபோஸ் பண்ணிடுவேன்’ என்றான். அவ்வளவுதான். அதன்பிறகு திருடனுக்கு தேள் கொட்டிய மாதிரி ராஜேஸ்வரி இவன் பக்கம் திரும்பியே பார்ப்பதில்லை. புடவை வேண்டுமானால் கால் இஞ்ச் கீழே இறங்கியது.

குனிய வரைக்கும்தான் கொட்டுவார்கள் என்று கேசவன் புரிந்து கொண்ட தருணம் அது. அதன் பிறகு கண்ணில்படுவர்களையெல்லாம் கலாய்க்கத் தொடங்கிவிட்டான். கவனித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அடுத்தவர்களை கலாய்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களின் மனதுக்குள் தன்னம்பிக்கை தானாகவே நீல்கமல் சேர் போட்டு அமர்ந்து கொள்ளும். ‘எவனா இருந்தாலும் வெட்டுவேன்’ என்பது மாதிரிதான். பிறகு கல்லூரியில் கேசவனும் கெத்துக் காட்டத் தொடங்கி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆளே மாறிவிட்டான். ட்ரெஸ்ஸிங்கும், ஸ்டைலும் குறிப்பாக - கடலையும். கண்கொள்ளாக்காட்சிதான். ஆளும் வாயும் துறுதுறுப்பாகவே இருப்பதால் பெண்களின் இதயத்தில் கால் செண்ட் இடத்தைப் பிடித்துவிட்டான். அப்பொழுது பிக்கப் ஆனவள்தான் ப்ரணீதா. இனி கதை முழுவதும் கேசவனுக்கு காதலியாக இருக்கப் போகிறாள். காதல் பெருகிக் பொங்கி பிரவாகமெடுத்த கதையை இன்னொரு நாள் சொல்கிறேன். இப்பொழுது வீடுகட்டிய கதைதான் முக்கியம்.

ப்ரணீதா தெலுங்குப் பெண். தமிழ்நாட்டில் செட்டில் ஆகிவிட்ட ரெட்டியார் குடும்பத்திலிருந்து வந்திருக்கிறாள். அவளது அப்பா வாத்தியார்- கணக்கு வாத்தியார். அம்மா இல்லை-பள்ளியில் படிக்கும் போதே ஏதோ ஒரு பெயர் தெரியாத நோய் வாரி எடுத்துக் கொண்டுவிட்டது. அதற்காக அவள் அம்மாவை இழந்துவிட்ட சினிமா நாயகிகளைப் போல அமைதியாக, குடும்ப குத்துவிளக்காக்கவெல்லாம் இருந்ததில்லை. எனர்ஜெடிக்கான பெண் அவள். கேசவன் சொதப்பும் போதெல்லாம் அது அசைன்மெண்ட்டாக இருந்தாலும் சரி; செமஸ்டர் படிப்பாக இருந்தாலும் சரி அவள் கை கொடுத்து தூக்கிவிட்டுவிடுவாள். அப்படித்தான் அவள் கொடுத்த கையை இவனும் இறுகப்பிடித்து காதலியாக்கிக் கொண்டான்.

ஹீரோவின் பூர்விகக் கதையைச் சொல்லாமல் விட்டுவிட்டேன் பாருங்கள்.

அப்பா விவசாயம். வானம் பார்த்த பூமி. மூணே முக்கால் ஏக்கரை வைத்துக் கொண்டு ஒரு பெண்ணுக்கு திருமணமும் முடித்து அனுப்பியது போக இவனை பொறியியல் படிப்பு வரை கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டார். இன்னும் இரண்டு வருடங்கள் ஓட்டிவிட்டால் பையன் சம்பாதியத்துக்கு வந்துவிடுவான். இந்த விவசாயத்திலிருந்து ஒதுங்கிக் கொள்ளலாம்- அப்படித்தான் நம்பிக் கொண்டிருந்தார். இவன் இங்கு கடலை போட்டு காலத்தை ஓட்டித் திரிகிறான்.

ப்ரணீதா கொஞ்சம் சூட்டிப்பு அல்லவா? படிப்பை முடிக்கும் போதே டிசிஎஸ் நிறுவனம் நடத்திய கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலையை வாங்கிக் கொண்டாள். கேசவன் முக்கி முக்கிப் பார்த்தான். ஒன்றும் வேலைக்காகவில்லை. பெரும்பாலும் எழுத்துத் தேர்விலேயே கோட்டைவிட்டுவிடுவான். மிஞ்சி நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போனாலும் பெரிதாக சோபிக்க முடியவில்லை. என்னதான் ஆள் தோற்றத்தில் மாறியிருந்தாலும் நாக்கு காட்டிக் கொடுத்துவிடுமல்லவா? சுட்டுப் போட்டாலும் ஆங்கிலம் ஃப்ளோவில் வரவில்லை. இப்படியே ஒவ்வொரு நிறுவனமாக நிராகரித்துக் கொண்டே வந்தார்கள். இவன் தேறவில்லை.

படிப்பு முடிந்துவிட்டது. அடுத்து?

டிசிஎஸ் நிறுவனத்தின் பெங்களூர் கிளையில் சேர வரச்சொல்லி ப்ரணீதாவுக்கு கடிதம் வந்துவிட்டது. ஒரு மாதத்தில் கேசவனையும் பெங்களூருக்குச் வரச்சொல்லி அழைத்துக் கொண்டாள். வேலை தேடுகிறேன் என்று சொல்லிக் கிளம்பியவன் பெங்களூரில் இன்னும் இரண்டு உதவாக்கரைகளுடன் சேர்ந்து கொண்டான். அடுத்த ஒன்றரை வருடங்களுக்கு ஒரே ஆட்டம்தான். அவ்வப்போது செலவுக்கு ப்ரணீதாவிடம் வாங்கிக் கொள்வான். கேசவனின் அப்பாவும் நொந்து போனார். ‘இவனை பெத்ததுக்கு பதிலா ஒரு அம்மிக்கல்லை பெத்திருக்கலாம்’ என்று கேசவனின் அம்மாவும் சலித்துப் போனார். ஆனால் இப்படியான வெட்டிப்பயல்களுக்கும் வாழ்க்கை நிறையக் கொடுத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. கேசவன்+உதவாக்கரை க்ரூப்பும் அப்படித்தான் வேலையை வாங்கினார்கள். 

Fake எக்ஸ்பீரியன்ஸ்.

தாங்கள் வெட்டியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த இரண்டு வருடங்களும் வேறொரு நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்ததாகச் பொய்யைச் சொல்லி ஒவ்வொருவராக உள்ளே முட்டிவிட்டார்கள். ஐடியைப் பொறுத்தவரைக்கும் உள்ளே நுழைவதுதான் கஷ்டம். நுழைந்துவிட்டால் சமாளித்துவிடலாம். இரண்டு வருட அனுபவம் இருக்கிறது என்று வேலை வாங்கியதால் ப்ரணீதாவை விட கேசவனுக்கு சம்பளம் அதிகம். அதற்காகவே அலட்டிக் கொண்டு திரிந்தான். ப்ரணீதா தெத்துப்பல் தெரியாமல் தனக்குள் சிரித்துக் கொள்வாள். அவளுக்கும் சந்தோஷம்தான்.

வேலைக்குச் சேர்ந்தவுடனே முதல் வேலையாக வீடு வாங்குவதற்கான வழியைத் தேடச் சொல்லி பிரணீதாதான் சொன்னாள். அவள் சொன்னால் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். அவளது அப்பாவிடம் இவனைப் பற்றிச் சொல்வதற்கான ப்ளஸ் பாய்ண்ட்டாக இருக்கும் அல்லவா? முதலில் ஒரு அபார்ட்மெண்டில் ப்ளாட் வாங்கலாம் என்றுதான் யோசித்தார்கள். விசாரிக்கவும் தொடங்கிவிட்டான். ப்ளாட் என்றால் வங்கியில் கடன் வாங்குவதும் எளிது. ஆனால் பொம்மனஹள்ளியில் ஒரு காலி இடம் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். இடம் வாங்கிக் கட்டினால் நம் விருப்பப்படி கட்டலாம் என்று ப்ரணீதா சொன்னாள். அதுவும் சரிதான்.

எப்படி வாங்குவது? அப்பாவிடம்தான் பேசினான். முப்பது வருடங்களாக சோறு போட்ட மூணே முக்கால் ஏக்கரை விற்று மூணேகால் செண்ட் இடத்தை வாங்கினார்கள். இடம் வாங்குவதுதான் சிரமம். இடத்தை வாங்கிவிட்டால் கட்டுவதற்கு வங்கியில் கடன் வாங்கிவிடலாம். வாங்கிவிட்டார்கள். மடமடவென்று வீடு தயாரானது. ப்ரணீதா தான் ஆல் இன் ஆல் அழகு ராணி. அக்னிமூலை, வாயு மூலை என்று ஒவ்வொரு மூலையும் அவளது விருப்பப்படியே அமைந்தது.

ஏழே மாதங்களில் கிரஹப்பிரவேசம். அதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக சனி ஸ்கார்ப்பியோவில் வந்து இறங்கியது. உள்ளூர் தாதா. ‘வீடு இருக்கும் இந்த இடம் என்னுடையது’ என்றான். கேசவனுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. கூடவே ப்ரணீதாவும் ஜெர்க் ஆகி விழுந்தாள். அது எப்படி அவனுக்குச் சொந்தம் ஆகும்? எப்படியென்றால் என்னவென்று சொல்வது. தாதா என்றால் அப்படித்தான். என்ன பேசினாலும் தாதா வழிக்கு வருவதாக இல்லை. ஐம்பது லட்சம் தந்தால் மட்டும் கேசவனுக்கே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவதாகச் சொன்னான். அதுதான் கடைசி டீல். அதற்கு மேல் பேச ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட்டான். அவனது நான்கு ஆட்கள் வீட்டுக்குள் வந்து அமர்ந்து கொண்டார்கள். இதுதான் மற்றவர்களை வழக்கமாக அவன் மிரட்டும் ஸ்டைல். எப்படித் துரத்துவது என்று தெரியாமல் மண்டை காய்ந்தார்கள். வீடு கட்டுவதற்குள்ளேயே கண்ணாமுழி திருகிவிட்டது. இனி ஐம்பது லட்சத்துக்கு எங்கே போவது? கிட்னியை விற்றால் கூட காசு தேறாது. கவுன்சிலரைப் பார்த்தாலும் வேலைக்கு ஆகவில்லை; வக்கீலைப் பார்த்தாலும் வேலைக்கு ஆகவில்லை, போலீஸைப் பார்த்தாலும் வேலைக்கு ஆகவில்லை. ஆளாளுக்கு சமாதானமாக போய்விடச் சொன்னார்கள்.  சமாதனமா? ஒன்று ஐம்பது லட்சம் கொடுக்க வேண்டும் அல்லது கட்டிய வீட்டைக் கொடுக்க வேண்டும். இதற்குப் பெயர்தான் சமாதானமா? அநியாயம். கேசவனுக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை?

எல்லோருக்கும் ஒரு ஐடியா மணி வாய்ப்பது போலவே கேசவன் அண்ட் கோவுக்கும் ஒரு வாய்தா வக்கீல் மாட்டினார். அவர்தான் வழியைச் சொன்னார். இந்த தாதாவுக்குத் தெரியாமல் வேறொரு தாதாவுக்கு விற்றுவிடுவதுதான் ஐடியா. அது சாத்தியமா என்று புரியவில்லை. ஆனால் வக்கீல்தான் உசுப்பேற்றினார். இந்த தாதா இடத்தை பிடித்து வைத்திருக்கும் செய்தி வெளியே கசிவதற்குள் விற்றுவிடலாம் என்றார். இப்போதைக்கு அது ஒன்றுதான் வழி. ஒத்துக் கொண்டார்கள்.

முதல் வேலையாக தாதாவிடம் கெஞ்சினார்கள். ‘பத்து நாள் கொடுத்தால் தனது தந்தைக்கு வீட்டைக் காட்டிவிடுவதாகவும் அவருக்கு இதுதான் கனவு’ என்றெல்லாம் செண்டிமெண்டலாக கவிழ்த்தார்கள். தாதா ஒரு முட்டைக் கோஸ் மண்டையன். நம்பிக் கொண்டான். ‘பத்தே நாள்தான். சரியா?’ என்றான். பயங்கரமாகத் தலையை ஆட்டிவிட்டு வந்தார்கள். அடுத்த வினாடியிலிருந்து பரபரப்பாகிவிட்டார்கள். யாரிடம் விற்பது என்பதற்கு ஸ்கெட்ச் போட்டார்கள். ஒவ்வொருவராக கழித்துக் கொண்டே வந்தார்கள். கடைசியில் இன்னொரு இனாவானா தாதா மாட்டிக் கொண்டான். ரியல் எஸ்டேட்காரன். முதலில் எழுபத்தைந்து லட்சம் சொன்னார்கள். அவன் நாற்பது லட்சம் என்றான். இவர்கள் அறுபத்தைந்து லட்சத்திற்கு இறங்கினார்கள். அவன் நாற்பத்தியொரு லட்சத்துக்கு ஏறினான். இப்படியே ஏறுவதும் இறங்குவதுமாக கடைசியில் ஐம்பதுக்கு மேல் ஒரு பைசா இல்லயென்று பல்லைக் காட்டிவிட்டான். வந்தது லாபம் என்று சம்மதித்துவிட்டார்கள்.

விதி வலியது இல்லையா? சார்பதிவாளர் அலுவலகத்தில் பதிவு செய்து பணத்தை வாங்கிய அடுத்த நிமிடம் முதல் தாதா வந்தான். யாரோ போட்டுக்கொடுத்துவிட்டார்கள். சிக்கிக் கொண்டார்கள் சின்னப்பையன்கள். நல்லவேளையாக பணம் கைக்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டது. பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஒரே ஓட்டம். நகரத்தின் சந்து பொந்துகளில் எல்லாம் ஓடினார்கள். நாயும் பேயும் துரத்துவது போல இரண்டு தாதாக்களும் துரத்துகிறார்கள். வெகுநேரம் ஓடி ஓடி குருட்டுவாக்கில் தப்பித்து எங்கேயோ பதுங்கிக் கொண்டார்கள். மூச்சு வாங்குகிறது. இனி எப்படி தப்பிப்பது?

க்ளைமேக்ஸ் ஐடியாவையும் ப்ரணீதாதான் கொடுத்தாள்- முதல் தாதாவைக் கொன்றுவிடலாம். 

அது அவ்வளவு சுலபமா? அவனது அரசியல் தொடர்புகள், கூடவே திரியும் அல்லைக்கைகள்- இதையெல்லாம் எப்படித் தாண்டுவது? அவனைக் கொல்லுவதற்கான காய்களை நகர்த்தும் போதே இவனிடம் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு தேடிக் கொண்டிருக்கும் இன்னொரு தாதா க்ரூப்பையும் சமாளித்தாக வேண்டும். எல்லாவற்றையும் யோசித்துப் பார்த்தால் யானையைக் கட்டி இமயமலையை இழுப்பது போலத்தான். 

ஆனாலும் கொன்றாக வேண்டும். தாதாவின் சோற்றில் விஷம் வைத்துப் பார்த்தார்கள், ப்ரணீதாவின் தோழி மூலம் அவனை தனி இடத்துக்கு இழுத்துப் பார்த்தார்கள். seduction. ம்ஹூம். எதுவுமே வேலைக்கு ஆகவில்லை. தப்பித்துக் கொண்டேயிருந்தான். ஊரிலிருந்து அப்பா வேறு ‘எப்போ குடி போற?’ என்று ப்ரஷர் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார். லீவ் முடியப் போகிறது என்று மேனேஜர் தலைக்கு மேல் கல்லைத் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். பத்தாவது நாள் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. கேசவனும், ப்ரணீதாவும், உருப்படாத கேசுகளும் ‘இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை’ என்று நினைக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். 

ப்ரணீதா அழைத்தாள்.  ‘என்ன மச்சி தாதாவை போட்டுட்டயா? செத்துட்டதா லோக்கல் நியூஸ் ஸ்க்ரோல் ஓடுது...ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்லல....எனக்கு பயமா இருக்குடா’

கேசவன் போனைக் கட் செய்துவிட்டு தாதாவின் வீட்டுக்கு ஓடினான்.

சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள்- ஆனால் அது நடந்துவிட்டது. அவர்கள் அவகாசமாக கேட்டிருந்த பத்து நாட்களில் கடைசி நாளில் நடந்தது. தாதாவின் கட்டிலுக்கடியில் ஒளிந்திருந்தவன் எவனோ கொன்றிருக்கிறான்- தலையணையை மூக்கின் மீது வைத்து அமுக்கியதில் தாதா செத்துப் போனான். கால் மட்டும் துள்ளி அடங்கியதாம். யாருமே சந்தேகப்படவில்லை. துளி சத்தமில்லாமல் காரியத்தை சுத்தமாக முடித்துவிட்டு போயிருக்கிறான் அந்தப் புண்ணியவான். கைரேகை இல்லை, தலைமுடி இல்லை. போலீஸ் விசாரணை இல்லை; பிரேத பரிசோதனையில் சந்தேகம் இல்லை. அல்லக்கைகளாலும், ப்ரணீதாவினாலும் கூட நம்பவில்லை. அவ்வளவு ஏன் கேசவனே நம்பவில்லை. எப்படி நம்புவான்? அவனா கொன்றான்? ம்ஹூம். ஏதோ உள்ளரசியலில் தாதாவை வேறு எவனோ போட்டுத்தள்ளிவிட்டான்.

கிரெடிட்டை கேசவன் எடுத்துக் கொண்டு அல்லக்கைகளிடமும், ப்ரணீதாவிடமும் ஹீரோ ஆகிவிட்டான். இதோ ஐம்பது லட்சத்தைத் இரண்டாவது தாதாவுக்கு திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு முதல் பத்தியில் சொன்னது போல நடு ஹாலில் அமர்ந்து அனுஷ்காவின் பாடலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

[சூது கவ்வும், மூடர் கூடம் போன்ற ஏழெட்டு படங்களை கடந்த சில நாட்களில் பார்த்ததன் பக்க விளைவு]

9 எதிர் சப்தங்கள்:

சேக்காளி said...

//கால் மட்டும் துள்ளி அடங்கியதாம். யாருமே சந்தேகப்படவில்லை//
கால் மட்டும் துள்ளி அடங்கிய விசயம் எப்படி உங்களுக்கு தெரிந்தது?

சேக்காளி said...

// காதல் பெருகிக் பொங்கி பிரவாகமெடுத்த கதையை இன்னொரு நாள் சொல்கிறேன்//
நாளைக்கு சொல்லிருங்க.இல்லேன்னா நான் சொல்ல வேண்டிவரும்.
("டொக்" என்று இடித்ததை ஞாபகத்திற்கு கொண்டு வரவும்)

harish sangameshwaran said...

மிடில...

சேக்காளி said...

//தானாகவே நீல்கமல் சேர் போட்டு அமர்ந்து கொள்ளும்//
இப்ப வெளம்பரம் இப்படியெல்லாம் குடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்களா?.

MMESAKKI said...

சார்., சினிமா கட்டுரை எழுதுங்கன்னு சொன்னேன். கதை சூப்பர் சார், முதலில் தொய்வாக இருந்தது, செகன்ட் ஆப் சரியான வேகம். அதிலும் கிளைமேக்ஸ் சூப்பரப்பு!?!
தொடர்ந்து எழுதுங்க சார்.
நன்றி!!!

Yarlpavanan Kasirajalingam said...

சிறந்த பகிர்வு
தொடருங்கள்

sivakumarcoimbatore said...

தொடர்ந்து எழுதுங்க சார்.சிறந்த பகிர்வு நன்றி!!!

mk said...

nagaisuvai...

Durairaj P said...

Ada Ada..

Etho oru short film pathapla irukku