May 21, 2014

இந்தப் பெண்ணுக்கு எப்படி சாத்தியம்?

சின்னானை வெகுகாலமாகத் தெரியும். சின்ராசு என்பதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம்தான்- சின்னான். சலவைத் தொழிலாளி. அக்கம்பக்கம் இருக்கும் வீடுகளில் துணி வெளுத்தால் கிடைக்கும் வருமானத்தில்தான் மொத்த ஜீவனமும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. 

வெளுக்கச் செல்லும் வீடுகளில் அள்ளியெல்லாம் கொடுக்க மாட்டார்கள். சில வீடுகளில ஆண்டுக்கு பத்தாயிரம் கொடுக்கிறார்கள். வேறு சில வீடுகளில் ஆண்டுக்கு வெறும் ஐந்தாயிரம் ரூபாய்தான். மொத்தமாக ஆறு அல்லது ஏழு வீடுகளில் வெளுக்கிறார் போலிருக்கிறது. எப்படியிருந்தாலும் ஆண்டு வருமானம் ஐம்பதாயிரத்தைத் தாண்டாது.

இதுபோக தீபாவளி, பொங்கல் என்றால் அரிசி, பருப்பு, இனிப்பு என்று மனசுக்குத் தகுந்த மாதிரி கொடுப்பார்கள். அதோடு சேர்த்து ஐம்பது அல்லது நூறு ரூபாயை இனாமாகத் தருவார்கள். அவ்வளவுதான் வருமானம். இந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு எஜமானன் வீட்டுத் துணிகள் அத்தனையையும் துவைத்து, காய வைத்து, வெள்ளைத்துணியாக இருந்தால் வெள்ளாவியில் போட்டு, இஸ்திரி செய்து, மடிப்புக் கலையாமல் கொடுக்க வேண்டும். 

நகரத்தில் இருக்கும் சலவைத் தொழிலாளிகள் போலத் துணிக்கு இத்தனை கொடுங்கள் என்றெல்லாம் சின்னான் கேட்பதில்லை. எத்தனை துணிகளைப் போட்டாலும் வெளுத்துக் கொடுத்துவிடுவார். அப்பிராணி. 

ஒரு காலத்தில் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து வெளுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது ஊருக்கும் எங்கள் ஊருக்கும் கிட்டத்தட்ட முப்பது கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கும். சின்னானுக்கு உடல் வலுவும் குறைந்து கொண்டேயிருந்தது; பஸ் கட்டணமும் கட்டுபடியாவதில்லை என்று நின்றுவிட்டார். அவர் வந்து கொண்டிருந்த குறுகிய காலத்தில் நிறையக் கதைகள் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். அத்தனையும் சொந்தக் கதைகள் + சோகக் கதைகள்தான். 

அவருக்கு மூன்றும் பெண் பிள்ளைகள். அதுதான் அவரது பெரும் பிரச்சினை. அவரது பேச்சுக்கள் பெரும்பாலும் அதைச் சுற்றித்தான் இருக்கும். குடியிருக்க சொந்த வீடு இல்லை- இந்த நிலையில் மூன்று பிள்ளைகளை வளர்த்து, ஆளாக்கி, இன்னொருத்தனுக்கு எப்படி கட்டிக் கொடுக்கப் போகிறேன் என்று ஒரு தடவை பேசுவார். இன்னொரு முறை ‘இவர்கள் மூன்று பேரும் போன பிறகு எங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளக் கூட யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்’ என்று கலங்குவார். பேசிக் கொண்டே துணியை கல் மீது தப்பும் போது தனது அத்தனை துக்கங்களையும் அந்தக் கல்லின் மீது இறக்கி வைக்கிறார் என்று நினைக்கத் தோன்றும். அத்தனை ஆக்ரோஷமாக இருக்கும்.

சின்னான் என்னதான் கதைகள் பேசினாலும் அந்தப் பெண்களின் படிப்பு பற்றியோ அவர்கள் வேலைக்குப் போவது பற்றியோ அவர் பேசியதாக ஞாபகமே இல்லை. அதற்கான கற்பனைகளைக் கூட அவர் செய்திருக்க மாட்டார். எதற்கு கற்பனை செய்யப் போகிறார்? அதெல்லாம் தனது சாதிக்கும், தொழிலுக்கும் சம்பந்தமேயில்லாதது என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவர்தான் பேசியதில்லையே தவிர பெண்கள் படு சுட்டிகள். பட்டையைக் கிளப்பியிருக்கிறார்கள்

பத்தாவது வரை அரசுப்பள்ளியில்தான் படித்தார்கள். மதிப்பெண்களை குவித்துவிட்டார்கள். தனியார் பள்ளியொன்று ஃபீஸ் இல்லாமல் படிக்க வைப்பதாகச் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். ப்ளஸ் டூவிலும் பட்டாசு வெடித்திருக்கிறார்கள். முதல் மகள் 1140, அடுத்த ஓரிரண்டு வருடத்தில் இரண்டாவது மகள் 1122, மூன்றாவது மகள்- நந்தினி- இந்தவருடம் 1140 மதிப்பெண்கள்.  ‘சின்னான் புள்ளைக படிப்புல செம கடுசு’ என்று ஊருக்குள் பேச வைத்துவிட்டார்கள். முதல் இரண்டு பெண்களும் பொறியியல்தான் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருத்தி கம்யூட்டர் சயின்ஸ், இன்னொருத்தி ஐடி. சின்னானிடம் பேசிப் பார்க்க வேண்டுமே. தனது இரண்டு மகள்களுமே பொறியியல் படிக்கிறார்கள் என்பதில் அத்தனை சந்தோஷம். அத்தனை பெருமை.

முதல் இரண்டு மகள்களைவிடவும் மூன்றாவது பெண்ணுக்கு நல்ல கல்லூரி கிடைத்துவிடும். கட் ஆஃப் 199.25. கணிதத்தில் 200; இயற்பியலில் 198; வேதியியலில் 199. இன்று மாலையில்தான் பேசினேன். மதிப்பெண்களைக் கேட்டு வாயடைத்துவிட்டது. அப்பன் சலவைத் தொழிலாளி, சொற்ப வருமானம், குடியிருக்க வீடு இல்லை ஆனாலும் கலக்கியிருக்கிறாள். அவளது சூழலில் இத்தனை மதிப்பெண்களைக் குவிப்பதெல்லாம் மிகப் பெரிய சாதனை இல்லையா?

இதுவரை எல்லாமே சுகம்தான். இனிமேல்தான் சிக்கலே. முதல் பெண்ணுக்கு வங்கிக்கடன் கிடைத்துவிட்டது. தப்பித்துவிட்டார்கள். இரண்டாவது பெண்ணுக்கு வங்கியில் கடன் வாங்க முடியவில்லை. கை ஊன்றி கர்ணம் அடித்து முதல் வருட ஃபீஸைக் கட்டிவிட்டார். இந்த ஆண்டு இரண்டாவது வருடச் செலவும் வந்து சேர்ந்துவிட்டது. அதோடு சேர்த்து இப்பொழுது மூன்றாவது பெண்ணுக்கும் தயாராக வேண்டும். அத்தனை செலவையும் தனது ஆண்டு வருமானம் ஐம்பதாயிரத்தில் செய்தாக வேண்டும். கண்ணாமுழி திருகிக் கிடக்கிறார். 

‘நல்லா படிச்சுட்டா சாமி...படிப்பை நிறுத்துறதுக்கும் மனசு வரலை’ என்ற போது ஒரு கணம் கலங்கித்தான் போனார். 

‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் பிரச்சினை இருக்காது சின்னா...எப்படியும் சமாளிச்சுடலாம்’ என்று சொல்லிய போது ‘இந்த வார்த்தையே போதுஞ்சாமி...அவ படிச்சுடுவா’ என்றார். அவருக்கு வேறு என்ன பதிலாகச் சொல்ல முடியும் என்று தெரியவில்லை. கையில் லட்சக்கணக்கில் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு எந்தக் கல்லூரியில் சேர்ப்பது என்று ஒரு கூட்டம் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. கையில் துளி காசு இல்லாமல் ஏகப்பட்ட மதிப்பெண்களை வைத்துக் கொண்டு சின்னானின் மகள்களும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 

அதற்கு மேல் அவரிடம் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. அடுத்த வாரம் அழைப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு கட் செய்துவிட்டேன். இடைப்பட்ட காலத்தில் ஏதாவது செய்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. உங்களால் உதவ முடியும் என்றால் சின்னானின் வங்கிக் கணக்குக்கு நேரடியாக மாற்றிவிடுங்கள். எனக்கு ஒரு தகவலை மட்டும் சொல்லிவிடுங்கள்.

வங்கிக் கணக்கு எண்: 05520100021446 (Bank of Baroda)
Account Holder: Anitha.C
Joint Holder: Chinrasu

(இப்போதைக்கு தேவையான பணம் கிடைத்துவிட்டதால் வங்கிக்கணக்கின் பிற விவரங்கள் நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. நன்றி)

vaamanikandan@gmail.com