May 6, 2014

ஒரு ஐடியா சொல்லுங்க

முதன் முதலாக வேலைக்குச் சென்ற போது ஒரு ஆசை இருந்தது. பத்து வருடங்களில் வேண்டுமளவுக்கு சம்பாதித்துவிட்டு இந்த பெங்களூர், ஹைதராபாத்தையெல்லாம் விட்டுவிட்டு சொந்த ஊரில் செட்டில் ஆகிவிட வேண்டும் என்பதுதான் அந்த ஆசை. 

எங்கள் ஊரில் குண்டுச்சட்டியில் குதிரை ஓட்டுபவர்கள்தான் அதிகம். அதுவும் என் அம்மா அப்பாவுக்கெல்லாம் ரிஸ்க் எடுக்கவே கூடாது. ‘அரைக்காசானாலும் அரண்மனைச் சம்பளம்; கால் காசானாலும் கவர்ன்மெண்ட் சம்பளம்’ என்று அரசு ஊழியர்களாகவே காலத்தை ஓட்டிவிட்டார்கள். வேலைக்கு போனோமோ, ஒன்றாம் தேதியானால் சம்பளத்தை வாங்கினோமோ என்று இருந்துவிட வேண்டும் என்றுதான் எங்களையும் வளர்த்தார்கள். அதனால் புதிதாக தொழில் ஏதாவது தொடங்கலாம் என்றால் அவ்வளவு சாமானியத்தில் விட மாட்டார்கள். வேறு எதைச் செய்வது என்று பெரிய குழப்பம் எதுவும் இல்லை- வயலோ அல்லது தோட்டமோ வாங்கி விவசாயம் செய்து ஊருக்குள் பண்ணையாராக பந்தா காட்டலாம் என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்பொழுது ஒரு ஏக்கர் வயல் மூன்று லட்ச ரூபாய்க்கும், ஒரு ஏக்கர் தோட்டம் ஏழு லட்சத்திற்கும் விற்றுக் கொண்டிருந்தது. வயலுக்கும் தோட்டத்துக்கும் வித்தியாசம் தெரியும் அல்லவா? வயலுக்கு தனி மின் வசதியோ அல்லது மோட்டார் வசதியோ இருக்காது. வாய்க்காலில் வரும் நீரை ஒவ்வொரு வயலுக்கும் முறை வைத்து பாய்ச்சுவதற்கு ‘தண்ணிவாக்கி’ இருப்பார். அவருக்கு ஒவ்வொரு போக விளைச்சலின் போதும் ஏக்கர் கணக்கிற்கு ஏற்ப நெல் அளந்து கொடுப்பார்கள். வயலில் நெல்தான் விளைவிப்பார்கள். தோட்டம் அப்படியில்லை- தனி மின் வசதி இருக்கும். கிணறு இருக்கும். மோட்டார் வைத்திருப்பார்கள். வாழை, கரும்பு, மஞ்சள் என்று தோட்டப்பயிர்களாக விளைவிப்பார்கள். என்ன இருந்தாலும் தோட்டத்திற்குத்தான் மவுசு ஜாஸ்தி.

என் கணக்குக்கு ஐந்து ஏக்கர் வயலும், ஐந்து ஏக்கர் தோட்டமும் வாங்கி அந்தத் தோட்டத்திலேயே ஒரு பண்ணை வீடு கட்டி இரட்டை மாட்டு வண்டி ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு, முடிந்தால் ஒரு புல்லட் வாங்கி அலப்பறை செய்ய வேண்டும். எப்படியும் பத்து வருடத்தில் அதற்கான பணத்தைச் சேர்த்துவிடலாம் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

இது நடந்து வெகு காலம் ஆகிவிடவில்லை. ஒரு பவுன் ஆறாயிரம் ரூபாய்க்கும் குறைவாக விற்றுக் கொண்டிருந்த பத்து வருடங்களுக்கு முன்புதான். பத்து வருடம் என்பது சொல்வதற்கு குறுகிய காலமாகத்தான் தெரிகிறது. ஆனால் இந்தப் பத்து வருடங்கள்தான் எங்கள் ஊரைப் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது. எங்கள் ஊரை மட்டுமில்லை- பெரும்பாலான ஊர்களையும். இந்தச் சமயத்தில்தான் கிடைத்த இடங்களையெல்லாம் கூறு போடத் துவங்கினார்கள். வயலும், தோட்டமும் தங்கள் விலைப்பட்டியலில் றெக்கை கட்டிக் கொண்டு பறக்கத் துவங்கின.

“ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக இதெல்லாம் நம் இடமாக இருந்தது” என்று அப்பா காட்டிய இடத்தை தாத்தா வெறும் ஆறாயிரம் ரூபாய்க்குத்தான் விற்றிருக்கிறார். பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாகக் கூட அங்கு ஒரு ஏக்கர் லட்ச ரூபாய்க்குத்தான் விற்றுக் கொண்டிருந்தது. எட்டாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்த அப்பாவுக்கு அந்த இடங்களை வாங்கும் சக்தி இல்லை. ஒருவேளை மகன்களின் காலத்தில் இந்த இடங்களை வாங்கிவிட முடியும் என்று அப்பா கற்பனை செய்திருக்கக் கூடும். ம்ஹும். இந்தப் பதினைந்து வருடங்களில் அதே இடம் கோடி ரூபாயைத் தொட்டுவிட்டது. எவ்வளவுதான் சம்பளம் வாங்கினாலும் என்னாலும் தம்பியாலும், நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாத விலை.

தொலையட்டும்.

பவுன் விலை இருபதாயிரத்தைத் தாண்டிவிட்ட இந்தக் காலத்தில் ஒரு ஏக்கர் வயல் பதினைந்து லட்சத்தைத் தொட்டுவிட்டது. தோட்டம் பற்றி கற்பனை கூட செய்ய முடியவில்லை. இன்றைய நிலவரத்தில் முப்பது லட்சத்தைத் தாண்டிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். எங்கே போவது? இந்தப் பழம் புளிக்கும் கதைதான் - தோட்டமும் வேண்டாம்; வயலும் வேண்டாம். 

தோட்டமும் வயலும் வாங்கி செட்டில் ஆவதை விடுங்கள். அது சாத்தியமே இல்லை. இப்படியே ஏதாவதொரு முதலாளிக்கு பணிவிடை செய்து கடைசிவரைக்கும் காலத்தை ஓட்டிவிடலாம். ஆனால் ஓய்வு பெறும் காலத்தில் வருமானத்திற்கு என்ன செய்வது என்பதுதான் பெரிய திகிலாக இருக்கிறது. முந்தைய தலைமுறையில் ஓய்வு பெறும் காலம் பற்றிய பெரிய கவலை இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. அரசாங்க வேலையில் இருந்தார்கள் அல்லது சிறு வணிகம் ஒன்றை கடைசி காலம் வரைக்கும் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் அல்லது தனது விவசாயத் தொழிலையே மகன் நீட்டி தனக்கு கடைசிக் காலம் வரைக்கும் கஞ்சி ஊற்றிவிடுவான் என்று நம்பினார்கள். அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருந்தது.

நம் காலத்தில் எதை யோசிப்பது? 

விவரமானவர்களும் வலிமையானவர்களும் வாடகை வரும் படியாக வீடு அல்லது கடைகளைக் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் கூட ஈரோட்டில் ஒருவரைப் பார்த்து பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவரது மகன் பெங்களூர் ஹெச்.எஸ்.ஆர் லே-அவுட்டில் வீடு கட்டிக் கொண்டிருக்கிறானாம். இடம் மட்டும் ஒரு கோடியே முப்பது லட்சம். கட்டடத்திற்கான திட்ட மதிப்பீடு ஒன்றரைக் கோடி. எனது வாய்க்குள் ஒரு ஈ புகுந்து வெளியில் வந்தது. வாய்ப்பு இருப்பவர்கள் வகுந்து கட்டுகிறார்கள். வாய்ப்பு இல்லாதவர்கள் இப்படியே யோசித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான்.

ஹைதராபாத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்த போது மேனேஜர் ஒரு ஐடியா சொன்னார். “மாதம் ஒரு பவுன் வாங்கி சேகரிக்கத் துவங்கினால் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அதுவே உனது ரிடையர்ட்மெண்ட் செலவுகளை ஏற்றுக் கொள்ளும்”- இது நல்ல ஐடியாவாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அதைச் செயல்படுத்த முடியவில்லை. காரணம் இருந்தது- கூடப் படித்தவர்கள் மாதம் முப்பதாயிரம் சம்பளமாக வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் நான் பத்தாயிரம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது பவுன் விலை ஆறாயிரம்தான் என்றாலும் வீட்டிற்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் இருந்து கொண்டே இருந்தது. முடிந்த வகையில் எல்லாம் கஞ்சத்தனப்பட்டு பணத்தைச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்ததால் தங்கத்தை டீலில் விட்டுவிட்டேன்.

இப்பொழுதும் கூட யாராவது தெரிந்த பையன் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்தால் இந்த ஐடியாவைக் கொடுக்கிறேன். ஆனால் அவர்களாலும் செயல்படுத்த இயலுமா என்று தெரியவில்லை. பவுன் விலை இருபதாயிரத்தைத் தாண்டிவிட்டது. குறைந்தபட்சம் முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் வாங்கினால்தான் இந்தத் திட்டம் சாத்தியம். 

இன்னொரு திட்டமும் சொன்னார்கள். ஒன்றாம் தேதியானால் ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு கிஸான் விகாஸ் பத்திரம் அல்லது இந்திர விகாஸ் பத்திரம் வாங்கி விட வேண்டும். இப்படியே தொடர்ந்து ஐந்தரை ஆண்டுகளுக்கு மாதம் ஒன்றாக வாங்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஐந்தரை வருடம் முடிந்தவுடன் முதல் மாதம் வாங்கிய பத்திரம் முதிர்ச்சியுற்று பத்தாயிரம் ரூபாயைக் கொடுக்கும். அடுத்த மாதம் இரண்டாவதாக வாங்கிய பத்திரம் முதிர்ச்சியுறும். இப்படி ஒவ்வொரு மாதமும் முதிர்ச்சியுறும் ஒவ்வொரு பத்தாயிரத்துக்கும் மீண்டும் பத்திரம் வாங்கி வர வேண்டும். அது அடுத்த ஐந்தரை ஆண்டுகளில் இரட்டிப்பாகிவிடும். இப்படியாக ஒவ்வொரு ஐந்தரை வருடத்திலும் ஐந்தாயிரம், பத்தாயிரம், இருபதாயிரம், நாற்பதாயிரம் என்று பெருகிக் கொண்டே போகும். முப்பத்தி சொச்சம் வருடங்கள் வேலை செய்ய முடியுமானால் ஒவ்வொரு மாதமும் ஒன்றரை லட்சம் வரும்படி வருமானத்தை பெருக்கியிருக்கலாம். இதெல்லாம் பிராக்டிக்கலாக எவ்வளவு சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கேட்பதற்கு அத்தனை சுவாரசியமாக இருந்தது. அதையும் செயல்படுத்தவில்லை.

இப்படி வேறு ஏதாவது திட்டம் இருந்தால் சொல்லுங்கள். அதைச் செயல்படுத்தி நாமும் டாட்டா பிர்லாவாகவோ அல்லது அம்பானி பிரதர்ஸ் ஆகவோ மாறிவிடலாம்.