Feb 28, 2014

அருகில் வந்தால் வளைத்துவிட வேண்டும்

திங்கட்கிழமை காலையில் ஒரு செய்தி வந்திருந்தது. எங்கள் நிறுவனத்தில் இன்னொரு பதவி காலியாகியிருக்கிறது. முயற்சி செய்தால் வாங்கிவிடலாம் என்றார்கள். இப்படியொரு வாய்ப்புக்காகத்தான் காத்திருந்தேன். ஆனால் ஐந்தாறு சுற்றுக்களாவது நேர்காணல் செய்வார்கள். தேறினால் புதிய வேலைக்கு மாற்றிவிடுவார்கள். சம்பள உயர்வும், ஒரு பதவி உயர்வும் இருக்கும். சம்பளம், பதவி உயர்வு என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். இப்படியே பதவி உயர்வுளை வாங்கி டைரக்டர் ஆக வேண்டும் அல்லது வைஸ் பிரசிடெண்ட் ஆக வேண்டும் என்றெல்லாம் கனவு இல்லை. பத்தோடு பதினொன்றாக கூட்டத்துக்குள் ஒளிந்தபடியே இன்னுமொரு பதினைந்து வருடங்களுக்கு கையில் ஒரு வேலையை வைத்திருந்தால் போதும். இது ஒத்துவரவில்லையென்றால் கல்லூரியில் ஆசிரியராகிவிடலாம். இப்படித்தான் இருந்தேன். இப்பொழுதிருக்கும் மேனேஜர் வெளிப்படையான மனிதர். உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்றெல்லாம் பேச மாட்டார். அவர்தான் உசுப்பேற்றினார்.

வாய்ப்பு நெருங்கி வந்தால் விடக் கூடாது அல்லவா? விண்ணப்பித்துவிட்டேன்.

இதற்கு முன்பாக நேர்காணலுக்குச் சென்று கிட்டத்தட்ட ஆறேழு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. 2008 ஆம் ஆண்டு அது. முன்பு பணியிலிருந்த நிறுவனத்தின் மூலமாக மலேசியா செல்வதற்கான வாய்ப்பு வந்தது. அதே நேரத்தில் அமெரிக்கா செல்வதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு வந்திருந்தது. இரண்டுக்குமான நேர்காணல்கள் தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்கள் நடந்தன. காலையில் முதல் சுற்று மதியம் அடுத்த நிறுவனத்தின் முதல் சுற்று. அடுத்த நாள் இரண்டாம் சுற்றுக்கள். இப்படி பிழிந்து கொண்டிருந்தார்கள். காண்ட்ராக்டராக இல்லாமல் நிரந்தர பணியாளர் என்பதால் நேர்காணல்கள் இத்தனை கடுமையாக இருந்தன என நினைக்கிறேன். அதைவிடவும் அப்பொழுது எனக்கு மொத்தமாகவே இரண்டு வருட அனுபவங்கள்தான் இருந்தது. அதை வைத்து ஒப்பேற்றியாக வேண்டியிருந்ததும் அழுத்தத்திறான ஒரு காரணம். ஒவ்வொரு நேர்காணல் முடிந்த பிறகு அமைதியாவதற்கு பதிலாக அடுத்த சுற்றையும் தாண்டிவிட வேண்டும் என்ற அழுத்தம்தான் உருவானது. அப்பொழுது ஹைதரபாத்தில் தனியாகக் கிடந்தேன். வெளிநாடு சென்றுவிட வேண்டும் என்ற வெறியேறிக் கிடந்தது. நேர்காணல்களுக்கிடையில் நேரம் கிடைத்த போதெல்லாம் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ப்ரஷர் அதிகமானால் முதுகுவலி வரும் என்பதை அறிந்த நாட்கள் அவை. இரண்டாம் நாள் மதியத்திலிருந்து கடுமையான முதுகுவலி வந்துவிட்டது. கழுதையின் முதுகில் பொதியை வைத்தது போல.

இந்த நேர்காணல்களுக்குப் பிறகு கடைசியில் மலேசியா வாய்ப்பு கிடைத்தது. முதலில் சுற்றுலா விசாவில் செல்வது, பிறகு ‘வொர்க் பர்மிட்’ வாங்கி அங்கேயே தங்கிவிடுவது போன்ற திட்டம் அது. உற்சாகமாக விமானம் ஏறியிருந்தேன். ஆனால் விதி தாறுமாறாக கபடி விளையாடிவிட்டது. எங்கள் நிறுவனம் சொதப்பியதில் இரண்டே மாதங்களில் திரும்பி வந்துவிட்டேன். அது ஒரு பெரிய கதை. தனியாகவே எழுதலாம். அதைவிடக் கொடுமை இந்தச் சமயத்தில்தான் திருமண ஏற்பாடுகள் தடபுடலாக நடந்து கொண்டிருந்தன. பையன் வெளிநாட்டில் இருப்பதாக பெண் வீட்டில் சொல்லி வைத்திருந்தார்கள். இந்தச் சமயத்திலேயே நிச்சயமும் முடிந்துவிட்டது.  ‘வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளைக்குத்தான் திருமணம் செய்து கொடுப்போம்’ என்ற நம்பிக்கையில் அவர்கள் இருந்திருந்தால் நிலைமை கந்தரகோலம் ஆகியிருக்கும். நல்லவேளையாக அவர்களுக்கு அப்படியொரு ஆசை இருக்கவில்லை. அவர்கள் அதைப் பற்றி கேட்கவே இல்லை.

ஆனால் அப்படியிருந்தும் வேணியின் தம்பி ஒருவன் நெஞ்சாங்குழிக்குள் கத்தியை இறக்கிவிட்டான். ‘வெளிநாடெல்லாம் போறீங்கன்னு சொன்னாங்க மச்சான்?’ என்று நக்கலாகக் கேட்டுவிட்டான். திருமணம் முடிந்து பெண் வீட்டுக்கு முதன் முதலாகச் சென்ற பயணம் அது. காரில் எனக்கு இடதுபுறமாக அமர்ந்திருந்தான். என்னன்னவோ கனவுகளோடு சென்று கொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில் எல்லாம் உடைந்து நொறுங்கி இந்த ஒரு வரி மட்டுமே மனதுக்குள் பதிந்து கிடக்கிறது. எனக்கும் வெளிநாடு அமையவில்லையே என்ற வருத்தம் இருந்தது. அவன் கேட்டது வருத்தத்தை இன்னமும் கூட்டியிருந்தது. அவனுக்கு அப்பொழுது பக்குவம் இல்லை என்று விட்டுவிடலாம்தான். ஆனால் மனதுக்கு அவ்வப்போது இறக்கப்படும் கூர்மையான கத்திகளால் கிழிபடுவது எந்தக் காலத்திற்கும் மறைவதேயில்லை. தீயினாற் சுட்ட- வள்ளுவனுக்குத் தெரியாத விஷயமா?

அந்த மலேசியப் பயணத்திற்கு பிறகு கடுமையான நேர்காணல்கள் எதையும் எதிர்கொள்ளவே இல்லை. 

இப்பொழுதுதான். இந்த நான்கு நாட்களாகத்தான். முதல் சுற்றில் நம்பிக்கையே இல்லை. ‘இந்த வேலைக்கு இவன் சரிப்பட்டுவிட மாட்டான்’ என்றுவிட்டுவிடுவார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் தாண்டியாகிவிட்டது. அடுத்த சுற்றில் எந்தத் துறையில் கேள்வி வரும் என்பதை அந்தச் சுற்றுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எல்லோரிடமும் சொல்லிவிட்டார்கள். கூகிளில் கிடைத்ததையெல்லாம் உருவேற்றி வைத்திருந்தேன். அமெரிக்காவில் இருந்து ஒரு ஆசாமி கேள்விகளைக் கேட்டார். எனக்கு அமெரிக்க உச்சரிப்பு புரிபடுவதேயில்லை. ஆங்கிலப்படங்களைக் கூட சப்-டைட்டில் இருந்தால் மட்டுமே பார்ப்பது வழக்கம். முக்கியமான ஸீன்களில் முகபாவனையை கோட்டைவிட்டுவிட்டு  ‘அட மிஸ் ஆகிடுச்சே’ என்று திரும்ப ஓட்டிப் பார்ப்பேன். இந்த முக்கியமான ஸீன் என்பதில் கண்டதையும் நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். சோகமான ஸீன்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

மூன்றாம் சுற்றிற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் நானும் ஒருவன். முதுகில் ஏற்றப்பட்ட பொதியில் இன்னும் துளி சுமையை ஏற்றியிருந்தார்கள். செவ்வாய்க்கிழமையே முதுகுவலி வந்திருந்தது. வீட்டில் யாருக்குமே இந்த நேர்காணல் பற்றிச் சொல்லவில்லை. அவர்கள் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அது கூட பிரச்சினை இல்லை. கோட்டைவிட்டுவிட்டால் அம்மாவின் வாயிலிருந்து வந்துவிழும் முதல் வார்த்தை என்னவாக இருக்கும் தெரியுமா? ‘இந்த ப்லாக், புக் படிக்கிறதையெல்லாம் ஒதுக்கி வெச்சுட்டு கொஞ்சம் வேலையில் கவனமா இருந்திருந்தா நீ வாங்கியிருப்ப’ என்பார். அதற்காகவே வீட்டில் சொல்லவில்லை. 

இன்று காலையில் நான்காவது மற்றும் இறுதிச் சுற்று நேர்காணலை முடித்தாகிவிட்டது. இன்னொரு சப்டைட்டில் ஆசாமிதான் வினாக்களைத் தொடுத்தார். கிட்டத்தட்ட சமாளித்தாகிவிட்டது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால் மாலைக்குள் விவரத்தைச் சொல்லிவிடுவார்கள். நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை? பெரிய ப்ரோமோஷன் இல்லையென்றாலும் ‘ஆடுவது அருங்கூத்தாக இருந்தாலும் காரியத்தில் கண்ணாக இருப்பேன்’ என்று வீட்டில் இருப்பவர்களின் வாயில் கான்க்ரீட்டை அப்பிவிடலாம். அது பிரச்சினை இல்லை. வந்தால் வருகிறது; வராவிட்டால் போகிறது. ஆனால் இந்த முதுகுதான் இன்னமும் வலிக்கிறது. அதற்குத்தான் ஒரு வழி தேட வேண்டும். பெங்களூரில் இன்று கார்டன் சிட்டி கல்லூரியில் தமிழ் திருவிழா நடக்கிறதாம். மனுஷ்ய புத்திரன் வருவதாகச் சொன்னார்கள். அவரைப் பார்த்து ஒரு வணக்கம் சொல்லிவிட்டு வருகிறேன். 

1 எதிர் சப்தங்கள்:

minnal nagaraj said...

உங்கள் பதிவுகளை நான் எப்போதும் படிப்பதுண்டு ...அவை பிறர் படிப்பதற்காக எழுதுவதில்லை மனதில் தோன்றிய கருத்தை அப்படியே பதிவு செய்கிறீர்கள் ஒரு கிராமத்தில் பிறந்த ஒரு இளைஞன் ஐடி கம்பனியில் வேலை செய்யும் போதும் அவன் மன நிலை எப்படி இருக்கும் என்பதை அருமையாக எழுத்தில் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்.மேலும் பள்ளிகளில் மாணவர்களின் நலனுக்கு புத்தகங்கள் வழங்கும் முயற்சி பாராட்டத்தக்கது .திருப்பூர் தாய் தமிழ் பள்ளிக்கு செய்ய நினைக்கும் உதவி போற்றத்தக்கது வாழ்த்துக்கள்