Jan 31, 2014

என்னய்யா ஆச்சு?

அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வரும் வழியில் ஒரு தள்ளுவண்டிக் கடை இருக்கிறது. மாலை ஆறு மணிக்கு மேல் மட்டும் இயங்கும் கடை. சில்லி சிக்கன், ஈரல், வறுவல் போன்ற இன்ன பிற சமாச்சாரங்களை விற்பார்கள். பாய் கடை. தள்ளுவண்டிக்கடை என்றாலும் இரண்டு பேர்கள் இருப்பார்கள். ஒருவர் பணம் வாங்குவது, கறியை எடையிட்டுக் வாடிக்கையாளர்களுக்கு கொடுப்பது போன்ற வேலைகளைச் செய்வார். இன்னொரு பாய் அடுப்பில் நின்று கொண்டிருப்பார். அடுப்பு என்றால் தந்தூரி அடுப்பு. இடுப்புயரமுடைய ஒரு தகர ட்ரம் (ட்ரமுக்கு பொருத்தமான தமிழ்ச்சொல் என்னவாக இருக்கும் என்று மண்டை காய்கிறது) அதன் கீழாக ஓட்டையிட்டு தீ முட்டியிருப்பார்கள். அதன் மேற்பரப்பில்தான் வெந்து கொண்டிருக்கும்- சகல ஜீவராசிகளின் அங்கங்களும்.

ஜீவ காருண்யம் பேசுபவர்களை மனதில் நினைத்துக் கொண்டு இதோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்கு முன்பு ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்லிவிட வேண்டும். பாய் எதைக் கலக்குகிறார் என்று தெரியாது. ருசி பிரமாதமாக இருக்கும். வாரத்தில் இரண்டு நாட்களாவது குறைந்தபட்சம் அரை ப்ளேட் உள்ளே தள்ளிக் கொண்டுதான் வருவேன். கறி இரண்டாம் பட்சம். அவரிடம் பேசுவதற்கு ஏதாவது ஒரு விஷயம் இருக்கும். வாடிக்கையாளர்களிடம் பணம் வாங்கும் பாயிடம் பெரிதாக பேசுவதில்லை. அவருக்கு நாற்பது வயதுதான் இருக்கும். ஆனால் சமையல்கார பாய் அறுபதைத் தாண்டியிருப்பார். கலக்கலான மனிதர். அந்தக் காலத்தில் அவர் பஞ்சம் பிழைப்பதற்காக சொந்த ஊரிலிருந்து வந்த கதையிலிருந்து இன்றைய தனது குடும்பம் குட்டி வரை திறந்த வாயை மூடாமல் பேசிக் கொண்டிருப்பார். 

வேலூர் பக்கத்திலிருந்து வந்தவர். இப்பொழுது ஊரில் தொடர்புகள் இல்லையாம். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கு வந்தவர் பெங்களூரிலேயே ஒரு இசுலாமிய பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். நான்கைந்து குழந்தைகள். அவர்களில் ஒருவன் மட்டும் இந்துப் பெண்ணை கூட்டிக் கொண்டு ஓடிவிட்டானாம். மற்றவர்கள் இதே ஊரில்தான் இருக்கிறார்கள். மகள்கள் ஆளாளுக்கு ஒரு ஊரில் இருக்கிறார்கள். 

இவருக்கும் மனைவிக்குமான வருமானத்தை இந்தத் தள்ளுவண்டிக்கடை தந்து கொண்டிருக்கிறது.

வெளியிடங்களில் எதைத் தின்றாலும் அது எங்கிருந்து வருகிறது என்ற சந்தேகம் அரித்துக் கொண்டே இருக்கும். காய்கறிக்கடை நடத்துபவர்களிடம் விற்பனையாகாமல் மிச்சம் மீதி ஆகும் காய்கறிகளை என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்டுப்பாருங்கள்- பெரும்பாலான பதில் ‘ஹோட்டலுக்கு கொடுத்துவிடுகிறோம்’ என்பதாகத்தான் இருக்கும். பாதி விலைக்குக் கிடைக்கிறது என்பதால் வாடி வதங்கிய காய்கறிகளை உணவுவிடுதிக்காரர்கள் அள்ளிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். 

அதே போலத்தான் கறிக்கடைகளிலும்- விற்காத கறிகளை ஹோட்டலுக்கு கொடுத்துவிடுவதாகச் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறேன். 

ஆரம்பத்தில் பாயிடமும் அதே சந்தேகம் இருந்தது.

முஸ்லீம்களில் சற்று வயதானவர்களைப் பார்த்தால் மாமா என்று அழைத்துவிடுவது வழக்கம். சமீபத்தில் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் கூட இப்படி வாசித்தேன். அந்த எழுத்தாளரும் இஸ்லாமியர்களை மாமா என்று அழைப்பாராம். எந்தப் புத்தகம் என்று மறந்துவிட்டது. இது எனது சிறு வயது பழக்கம். அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர் குழாமில் ஒரு இஸ்லாமியர் உண்டு. அவர் மட்டும்  எங்களுக்கு சித்தப்பா. மற்ற இசுலாமிய பெரியவர்கள் மாமாதான். இந்தத் தள்ளுவண்டிக்கடை பாயும் அப்படித்தான். முதல் முறையாக அழைத்த போது வித்தியாசமாக பார்த்தார். பிறகு வண்டியை நிறுத்தும் போதே ‘மாப்ளே’ என்பார். பலே பாண்டியா படத்தில் எம்.ஆர்.ராதா சொல்லும் ‘மாப்ளே’தொனியில். 

இந்த மாமா-மாப்ளே உறவெல்லாம் கடையில் கூட்டம் இல்லாமல் இருந்தால்தான். கூட்டம் இருந்தால் அவ்வளவாக கண்டுகொள்ள மாட்டார். முக்கால் இஞ்சுக்கு சிரித்து வைப்பார். வாயிலிருந்து வார்த்தையும் வாங்க முடியாது. அதனால் கூட்டமாக இருந்தால் கடைக்குச் செல்வதை தவிர்த்துவிடுவவேன்.

சந்தேகம் தீராமல் ‘பழைய கறியா மாமா?’ என்று கேட்டால் ‘இல்லை’ என்று சொல்ல மாட்டார். 

‘அதெல்லாம் மாப்ளேக்கு தர மாட்டேன்’ என்பார். அதோடு நிறுத்திக் கொள்வேன்.

உதவிக்கு நிற்கும் பாயின் சம்பளம் போக ஒரு நாளைக்கு முந்நூறு ரூபாய் வருமானம் நிற்கிறது. இதை அவர்தான் ஒரு முறை சொன்னார். வெள்ளந்தியான மனிதர். எதைக்கேட்டாலும் வெளிப்படையாகச் சொல்வார். ஒரு முறை ஏதோ ஒரு கேஸில் பிடித்துக் கொண்டு போய் மிதித்தார்களாம். இப்பொழுது வரைக்கும் மனைவியை தொடுவதில்லை- தொட முடிவதில்லை என்றார். அப்பொழுதும் கூட முகபாவனையை மாற்றிக் கொள்ளாமலே பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அவரோடு பேசிக் கொண்டிருப்பதே சந்தோஷமாக இருக்கும். அத்தனை கதைகளால் நிரம்பிய மனிதர் அவர். அவருக்கும் என்னோடு பழகுவதில் எந்தச் சிரமமும் இல்லை. 

இது பெரிய விஷயமே இல்லை. இன்னமும் கூட ஊர்ப்பக்கங்களில் இந்துக்களும் இசுலாமியர்களும் படு சொந்தமாக குலாவிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நகரங்களில்தான் தாடி வைத்தவனையெல்லாம் தீவிரவாதியாக மாற்றி வைத்திருக்கிறார்கள். குல்லா அணிந்தவன் பையோடு வண்டியில் ஏறினாலே அது வெடிகுண்டாகத்தான் இருக்கும் என்று நம் புலனாய்வுக் கண்கள் விழித்துக் கொள்கின்றன. ஒரு எளிய இசுலாமியன் அருகில் வந்தால் அனிச்சையாக இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கு பழகிவிட்டோம். நமக்கு இடையிலான இந்த வேற்றுமை செயற்கையாகவும் அதே சமயத்தில் படு வேகமாகவும் உருவாக்கப்பட்ட வேற்றுமை. அதைத்தான் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். ‘இந்தியா பிடிக்கவில்லையென்றால் பாகிஸ்தானுக்கு போய்விடுங்கள்’ என்று சர்வசாதாரணமாகச் சொல்லும் அளவிற்கு முன்னேறிவிட்டோம்.

அவ்வப்போது அலுவலக நண்பர்களோடு அவரது கடைக்குச் செல்வவோம். இப்பொழுது அந்த நண்பர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அவருக்கு வாடிக்கையாளர்கள் ஆகிவிட்டார்கள். ருசியும் பாயின் பேச்சும் அவர்களையும் இழுத்துக் கொண்டது.

இப்படித்தான் திங்கட்கிழமை அலுவலகத்தில் அதிக வேலை இல்லை. உடன் வேலை செய்யும் வடக்கத்திக்காரன் ஒருவனைச் சேர்த்துக் கொண்டு பாய் கடைக்குச் சென்றிருந்தோம். அவர் கடையிலும் கூட்டம் இல்லை. நெருப்பை விசிறுவது போல ஈக்களை விரட்டிக் கொண்டிருந்தவர் சிரித்துக் கொண்டே வரவேற்றார். அவனோடு ஹிந்தியிலும் என்னோடு தமிழிலும் பேசிக் கொண்டே ஈரல் கொடுத்தார்; பிறகு வறுவல் கொடுத்தார்; ஆளுக்கு ஒரு ஆம்லெட். இதோடு நிறுத்தியிருக்கலாம். இதே வரிசையை ரிவர்ஸில் முயன்றோம். அவருக்கு உற்சாகம் தாங்கவில்லை. பேசிக் கொண்டே இருந்தார். அதே சமயம் கொடுத்துக் கொண்டேயிருந்தார். அரை மணி நேரம் ஆகியிருக்கும். கூட்டம் வர ஆரம்பித்த பிறகு கிளம்பினோம். வயிறு முட்டத் தின்றது போல இருந்தது. இருக்காதா பின்னே? ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால் அதே போலத்தான் அடுத்த மூன்று நாட்களுக்கும் இருந்தது என்பதுதான். அவ்வளவுதான். எல்லாவற்றிற்கும் ப்ரேக் விழுந்துவிட்டது.

மூன்று நாட்களாக ஏன் எதுவும் எழுதவில்லை என்பதற்கான பதில் இதுதான்.

இந்தக் கேள்வியை வேறு யாராவது கேட்டிருந்தால் சாதாரணமாக விட்டிருக்கலாம்தான். யார் கேட்டிருக்கிறார்கள் என்று கீழே இருக்கும் திரைச்சொட்டைப் பாருங்கள். பதில் சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா? சொல்லியாகிவிட்டது. மாரியப்பன் என்னைத் தவறாக நினைக்காமல் இருந்தால் கிடா வெட்டி பொங்கல் வைக்கிறேன் வண்ணாரக் கருப்பராயா.


Jan 27, 2014

கொரவலியைக் கடிச்சுடுவேன் மாப்ளே

‘திங்கற நாள்ல தேருக்கு போறானாம்; உங்கற நாள்ல ஊருக்கு போறானாம்’ என்று அமத்தா வாயில் இருந்து அடிக்கடி வந்து விழும். எதையோ செய்யத் திட்டமிட்டு வேறு எதையோ செய்து கொண்டிருப்பதை குத்திக் காட்டுவதற்காகச் சொல்வார். இப்படித்தான்- எல்லா நேரமும் திட்டமிடுவது நடந்துவிடுவதில்லை. 

நேற்று பெங்களூரின் இலக்கியத் திருவிழாவுக்குச் செல்லலாம் என்றிருந்தேன். அங்கு ஆங்கிலத்திலேயே அளப்பார்கள்தான். கொஞ்சம் கடுப்பாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அறிவு வளரும். அங்கு மார்க்கெட்டிங் சாதாரணமான விஷயம். கச்சடா இல்லாமல் நேர்த்தியாக விளம்பரப்படுத்துவார்கள். நம் ஆட்கள்தான் ‘நான் எழுத்துக்காகவே வாழ்கிறேன்; இலக்கியத்துக்காகவே சாகிறேன்’ என்று திரிகிறார்கள். கோடிக்கணக்கில் சம்பாதித்தவனெல்லாம் கூட பஞ்சப்பாட்டு பாடினால்தான் இங்கே இலக்கியவாதி போலிருக்கிறது.

நோ மோர் இலக்கிய பாலிடிக்ஸ்.

அறிவு வளர்வது ஓரமாக இருக்கட்டும். 

இத்தகைய இலக்கிய விழாக்களில் அழகான கல்லூரிப் பெண்கள் தலா இரண்டு மூன்று புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு திரிவதும், ‘ஹேய்..ஸீ தேர் யா’ என்று நாக்கு நுனி மட்டும் கால் இஞ்சுக்கு எட்டிப்பார்க்கும் படியாக பேசுவதும், ஆளை அசத்தும் ஃபெர்ப்யூம்களும், அறிவுக்களை கொட்டும் யுவன்கள் உலகின் அட்டகாசமான யுவதிகளை கொத்திக் கொண்டிருப்பதும்- இதையெல்லாம் சொன்னால் புரியாது. நேரில் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த முறையும் அதையெல்லாம் பார்த்துவிடலாம் என்றுதான் மூன்று நாட்களாக யோசனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. தன்வந்திரிக்கு அதில் விருப்பமில்லை போலிருக்கிறது. அவர்தானே மருத்துவத்தின் கடவுள்? மருத்துவமனைக்கு வரச் சொல்லிவிட்டார்.

நேற்றிலிருந்து மனைவிக்கு சளியும் காய்ச்சலும். தாலியை எடுத்து கையில் கொடுக்கும் போதே ‘அவளுக்கு ஏதாச்சும் ஒண்ணுன்னா உன் கொரவலியை கடிச்சுத் துப்பிடுவேன் மாப்ளே’ என்று சொல்லித்தான் கையில் கொடுத்தார்கள். அதனால் இந்த விவகாரத்தில் மட்டும் அசால்ட்டாக இருப்பதே இல்லை. 

வழக்கமாக பொம்மனஹள்ளியில் இருக்கும் ஒரு மருத்துவமனைக்குத்தான் செல்வோம். ‘சிக்கு பேர்ல்’ கிரானைட் கற்கள் பதித்து மருத்துவமனை நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இவளுக்கு பிடிப்பதே இல்லை. ‘அவங்க புரொபஷனாலவே இல்லைங்க’ என்கிறாள். ஒருவேளை மாத்திரைகளிலேயே காய்ச்சல் சளி சரி ஆகிவிடும். அதனால் அந்த மருத்துவமனையில் எல்லாமே ஓவர் டோஸ் என்பாள். இந்த அளவுக்கு எனக்கு மருத்துவ அறிவு இல்லை. குளிர்நீரைத் தலைக்கு ஊற்றினாள் சளிப் பிடிக்கும்; சுடுநீரைக் குடித்தால் சரி ஆகிவிடும்- இவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரியும். 

எதுவாக இருந்தாலும் குரல்வளை முக்கியம் அல்லவா? அதனால் இன்று வேறொரு மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தோம். 

எங்கள் ஏரியாவில் குழந்தைகளுக்கு பிரச்சினை என்றால் ஒரு நல்ல மருத்துவர் இருக்கிறார். நூறு ரூபாய்தான். எடைபார்த்து, உயரம் பார்த்து கடைசியில் ஒரு மருந்தை எழுதிக் கொடுத்து மறக்காமல் ‘ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை’ என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்துவிடுவார். வீட்டுக்கு வரும் போது திருப்தியாக இருக்கும். ஆனால் பெரியவர்களுக்கு என்றால்தான் அக்கப்போராக இருக்கிறது. குடும்ப டாக்டர் என்ற கான்செப்ட் எல்லாம் இல்லை. ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு பத்து நிமிடமாவது பேசலாம் என்றெல்லாம் இல்லை. முந்நூறு ரூபாய் குறைந்தபட்சம். மூணேகால் நிமிடங்களை நமக்காக ஒதுக்குவார்கள். அவ்வளவுதான். அதற்குள் வாயைத் திறந்து நாக்கை நீட்டிவிட வேண்டும். 

இன்று போன மருத்துவமனையில் நான் கேட்ட முதல் கேள்வி ‘கன்சல்டிங் ஃபீஸ் எவ்வளவுங்க?’ அந்த ரிஷப்சனிஸ்ட் தலையைக் குனிந்தபடியே ‘எண்பது ரூபாய்’ என்றார். அத்தனை உற்சாகம் அடைந்துவிட்டேன். எண்பது ரூபாய் ஃபீஸ் வாங்கும் மருத்துவமனையின் ரிஷப்சனில் பெரிய மீன் தொட்டி வைத்து மீன் எல்லாம் வளர்ப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கூட பார்த்ததில்லை. ஆனால் கூட்டமே இல்லை. 

முதல் ஆளே நாங்கதான். அந்த மருத்துவருக்கு என்னுடைய வயதுதான் இருக்கும். தொப்பை தள்ளியிருந்தது. இந்த வயதுடைய மருத்துவர் என்றால் ஒரு அந்துசாக இருக்க வேண்டாமா? கோல்ட் ஃப்ரேம் கண்ணாடி, பளிச்சென ஷேவ் செய்த முகம். ம்ஹூம். அப்படியே எதிர்பதமாக இருந்தார். அவர் எப்படியிருந்தால் என்ன? வெறும் எண்பது ரூபாய்தான். அதுதான் முக்கியம்.

காய்ச்சல் பார்த்தார். 102 டிகிரி. 

‘டெங்கு பரவுது. ப்ளட் டெஸ்ட் எடுத்துடுங்க. அப்படியே யூரின் டெஸ்ட்டும்’.

எடுத்தவுடனே டெஸ்ட் எழுதிக் கொடுத்தவுடன் ஜெர்க் ஆகிவிட்டேன். என் மனைவிக்கு திருப்தி. ‘இது புரொபஷனல்’.

ரிசல்ட் வருவதற்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகும் என்பதால் கிடைத்த இடைவெளியில் ஒரு ஊசியைப் போட்டுவிட்டார். 

இப்பொழுது கணக்கைச் சொல்லிவிடுகிறேன். கன்சல்டிங் ஃபீஸ் எண்பது. ஊசி போடுவதற்கு இருபது ரூபாய். ஊசி, சிரிஞ்ச் நாற்பது ரூபாய். இரண்டு டெஸ்ட்டுக்கும் சேர்த்து இருநூற்றியெழுபது ரூபாய். ஆக மொத்தம் நானூற்றிப்பத்து கைமாறியிருந்தது. இது கார்பொரேட். இது புரொபஷனல்.

ஒன்றரை மணி நேரம் கழித்து ரிப்போர்ட் வந்தது. சிறுநீர் டெஸ்ட் முடிவுகளில் ஏதோ சிறு வித்தியாசம் இருக்கிறது என்றார்கள். நான்கு நாட்களுக்கு காலையில் ஒன்று மாலையில் ஒன்றுமாக ஊசி போட வரச் சொன்னார். அப்படியில்லையென்றால் ஒருநாள் மருத்துவமனையில் தங்க வேண்டுமாம்.

சுருக்கென்றிருந்தது. ஏதோ வார்த்தையை உதிர்த்துவிட்டேன். அதன் பிறகு அவர் எதுவுமே பேசவில்லை. என் மனைவி என்னனென்னவோ சந்தேகம் கேட்டாள். ‘உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்வது?’ என்று கேட்டார். அவளை உடனடியாக எழச் சொல்லிவிட்டு ‘நீங்க சொல்லவே வேண்டாம்’ என்று வெளியே வந்துவிட்டோம்.

அடுத்தவர்கள் முன்பாக என்னை ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டாள். அவ்வளவு நல்லவள். ஆனால் வெளியே வந்ததும் காய்ச்சி விட்டாள். ‘உங்ககிட்ட ப்ரொபஷனலிஸமே இல்லை’ என்றாள். அது என்ன கருமமோ. ‘வெறும் காய்ச்சலுக்கு இவ்வளவு காசு புடுங்கறான்...’ என்று பேச வாயெடுத்தேன். ஆனால் அந்தச் சூழலுக்கு அது சரிப்பட்டு வராது. வேறு யாரும் வர வேண்டியதில்லை- இவளே கூட குரல்வளையைக் கடித்துவிடுவாள். 

அமைதியாக முழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இப்பொழுது ஏகப்பட்ட மருத்துவமனைகள் படுபயங்கரக் கூடங்களாகியிருக்கின்றன. மிக நாசூக்காக பணம் பறிக்கிறார்கள். ‘டெஸ்ட் எடுத்துக்கிறது நல்லது. சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டோம். அப்புறம் உங்க இஷ்டம்’ என்கிறார்கள். உயிர் அல்லவா? தவிர்க்க முடிவதில்லை. அவர்கள் சொல்வதைச் செய்கிறோம். 

இதே போலத்தான் ஓரிரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக மகிக்கு ப்ளட் டெஸ்ட் எடுக்கச் சொன்னார்கள். அவனுக்கு இரண்டு வயது கூட பூர்த்தியடைந்திருக்கவில்லை. காய்ச்சல் என்று வேறொரு மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றிருந்தோம். ப்ளட் டெஸ்ட்டுக்கு எழுதிக் கொடுத்துவிட்டார். அவனைக் கட்டிலில் படுக்க வைக்கும் போது சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஊசி குத்தப் போகிறார்கள் என்று தெரியாது. கைகளை ஒருவர் பிடித்துக் கொண்டார். கால்களை நான் பிடித்துக் கொண்டேன். நாங்கள் அவனோடு விளையாடுகிறோம் என்று நினைத்திருப்பான் போலிருக்கிறது. சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தான். ஊசி குத்திய போதுதான் அழவே துவங்கினான். அவனால் அசையக் கூட முடியவில்லை. கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாக நீர் கொட்டுகிறது. அவன் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கான தைரியமே இல்லாமல் போயிருந்தது. பற்களைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு மூன்று முறை குத்தினார்கள். அப்பொழுதும் தேவையான ரத்தத்தை உறிஞ்ச முடியவில்லை. வெகு சிரமப்பட்டு ரத்தத்தை எடுத்தார்கள். கடைசியில் ரிப்போர்ட் நார்மல். அதன் பிறகு அந்த மருத்துவரின் பக்கமே திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை.

மருத்துவர்களைக் குற்றம் சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. எல்லா மருத்துவர்களும் இப்படி இல்லை என்று சொன்னால் அதை ஏற்றுக் கொள்ளலாம்தான். ஆனால் பெரும்பாலான மருத்துவர்கள் மெஷின்களாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. நம்மைச் சுற்றிலும் அறம் என்பதே இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. எந்தத் துறையில் அறம் இருக்கிறது? வாய்ப்புக் கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் பாக்கெட்டுகளில் பிளேடு போடுகிறோம். ஆட்டோக்காரர்களிலிருந்து கல்லூரி முதலாளிகள் வரை பிளேடு பக்கிரிகளாகிவிட்டார்கள். அதில் மருத்துவர்கள் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? அப்படித்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

முன்பெல்லாம் உடல்நிலை சரியில்லை என்று மருத்துவர்களிடம் சென்றால் மருந்து கொடுப்பார்கள், பிறகு இரண்டு மூன்று நாட்களாவது பார்ப்பார்கள். தொடர்ந்து காய்ச்சல் இருந்தால் மட்டுமே டெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்வார்கள். இப்பொழுது ஏன் இப்படி? இன்று காலையிலிருந்துதான் காய்ச்சல் என்று சொன்னாலும் கூட உடனடியாக ஊசியில் குத்தி ரத்தம் எடுக்கிறார்கள். அந்த ரத்தத்தின் வழியாகவே பாக்கெட்டிலிருந்து பணத்தையும் உறிஞ்சி எடுக்கிறார்கள். இனியெல்லாம் நோயிலிருந்து தப்பிப்பதும் மருத்துவரிடமிருந்து தப்பிப்பதும் ஒரே அளவிலான ரிஸ்க் என்று ஆகிவிடும் போலிருக்கிறது.

பாருங்கள்.

மாத்திரையை விழுங்கிவிட்டு படுத்திருந்தாள். பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. காலையில் வாரியெடுத்துக் கொண்டு அலுவலகத்திற்கு கிளம்பிவிட்டாள். குரல்வளையைக் காப்பாற்றியாகிவிட்டது. ஆனால் இனியொரு இலக்கிய விழாவுக்காக நான் குறைந்தபட்சம் ஆறு மாதங்களாவது காத்திருக்க வேண்டும். 

Jan 25, 2014

அவன் கேரக்டரே சரியில்லையே

“அந்தக் கவிஞர் ஆம்பளைன்னாலே எரிஞ்சு விழுவாரு; ஆனா மூணே மூணு கவிதை எழுதின பொண்ணுங்களை ஓடி ஓடி பாராட்டுறாரு. அந்த ஆளு கவிதைளை நான் படிக்கிறதே இல்லை” 

“அவனெல்லாம் ஒரு எழுத்தாளனா? கேவலமான கேரக்டர். அவன் புஸ்தகத்தை கிழிச்சு போடணும்”

“அவ எப்படிப்பட்ட கேரக்டருன்னு எனக்குத் தெரியும் பாஸ். நாவல் எழுதறேன்னு வந்துடுறாளுக”

இத்தகைய விமர்சனங்களை இப்பொழுதெல்லாம் சர்வசாதாரணமாக கேட்கிறோம் அல்லது உதிர்க்கிறோம். இல்லையா? எழுதுகிறவனின் கேரக்டர் எப்படியிருந்தால் நமக்கு என்ன? படம் எடுக்கிறவனின் கேரக்டர் என்னவாக இருந்தால் நமக்கு என்ன பிரச்சினை? எழுதுகிறவனும் இன்னபிற படைப்பாளிகளும் உத்தமபுத்திரனாக இருக்க வேண்டும் என ஏன் விரும்புகிறோம்?

கோழி குருடாக இருந்தாலும் சரி; செவிடாக இருந்தாலும் சரி- குழம்பு ருசியாக இருக்கிறதா எனக் கேட்கும் கோஷ்டியைச் சேர்ந்தவனாகவே இருக்க விரும்புகிறேன்.

வெயிட்டீஸ். 

இந்தக் கட்டுரையை ஒரு சில எழுத்தாளர்களை நினைத்துக் கொண்டு- அவர்களை ஆதரித்து எழுதப்பட்டதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டாம். அப்படி புரிந்து கொள்வதற்கு அத்தனை சாத்தியங்களும் இருக்கிறது என்று நம்புவதால் வெளிப்படையாகவே சொல்லிவிட்டேன். அதே போல ‘கருத்துச் சொல்லக் கிளம்பிவிட்டான்; எங்கேயோ வசமாகச் சிக்கிக் கொண்டான்’ என்றும் எக்குத்தப்பாக கணித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாம். இப்போதைக்கு சிக்கவில்லை.

ஜி.நாகராஜனின் ‘குறத்தி முடுக்கு’ குறுநாவலை வாசித்திருக்கிறீர்கள்தானே? ஒரு பாலியல் தொழிலாளியிடம் தொடர்பு வைத்திருக்கும் அந்தக் கதையின் நாயகனே ஜி.நாகராஜன் தான் என்று  கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அதனால் என்ன? அது மிகச் சிறந்த நாவல். அவ்வளவுதான் நமக்குத் தேவை. நாவலை எழுதியவன் குடிகாரனாக இருந்தால் என்ன? ஸ்தீரிலோலனாக இருந்தால் என்ன? அப்படியானவர்கள் நம்மைச் சுற்றி ஏகப்பட்ட நபர்கள் இருக்கிறார்கள். எல்லோரும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதில்லை. அதையே எழுதுபவன் செய்யும் போது ஏற்றுக் கொள்வதில் ஏன் சங்கடப்படுகிறோம் என்று புரியவில்லை.

எழுத்தாளன் என்பவன் கனவானாகவும், மேதையாகவும் இருக்க வேண்டும் என நாம் விரும்புவது ‘நம்மை விட மேலே இருப்பவன் சொன்னால்தான் நாம் காது கொடுக்க வேண்டும்’ என்று நினைக்கும் உளவியல் காரணம்தான். அறிவில், வயதில், கேரக்டரில், படிப்பில்- என்று ஏதோ ஒரு காரணத்திலாவது படைப்பாளி நம்மை விட ஒரு படி உயர்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறோம். அது தேவையே இல்லை. அவன் எவ்வளவு சில்லரையாகவும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்; எவ்வளவு கீழ்த்தரமானவனாகவும் இருக்கட்டும். அவனது அனுபவங்களை எழுதுகிறான். அந்த எழுத்து நன்றாக இருக்கிறதா? அதோடு சரி.

இப்பொழுது நமக்கு தகவல் தொடர்புகள் பெருகிவிட்டன. எந்தப் படுக்கையறையாக இருந்தாலும் சர்வ சாதாரணமாக நுழைந்து பார்த்துவிடுகிறோம். என்ன கிசுகிசுவாக இருந்தாலும் காதுக்கு வந்துவிடுகிறது. அதுதான் நம் பிரச்சினை. ‘அவன் கேரக்டர் சரியில்லையேப்பா’ என்று அவன் எழுதிய புத்தகத்தை தூக்கி வீசி விடுகிறோம். சங்ககாலப் புலவர்களின் கேரக்டர்கள் நமக்குத் தெரியுமா என்ன? அத்தனை பேரும் உத்தமர்களா? சங்ககாலப் புலவர்களை விடுங்கள். நாற்பது வருடங்களுக்கு முந்தைய எழுத்தாளர்களின் கேரக்டர்களை நாம் முழுமையாக தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம்? அதெல்லாம் தெரியாமல்தானே வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 

இங்கு படைப்பாளி என்று இல்லை- பொதுவாகவே அனைவரது கேரக்டர்களும் சிதைந்துதானே போய்க் கொண்டிருக்கிறது. கட்டடவேலைக்குப் செல்பவனிலிருந்து ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி வரைக்கும் நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுத் திரிபவர்கள்தான் அதிகம். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் கையைப் பிடித்து இழுப்பவர்கள்தான் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள். குடியும் கும்மாளமுமாக ஒரு சமூகமே நாறிக் கொண்டிருக்கிறது; ஒரு தலைமுறையே சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது. இதில் நாசூக்காக மறைத்துக் கொள்பவர்கள் வெளியுலகுக்கு நல்லவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். ஸ்கீரின்ஷாட் எடுக்கப்பட்டவர்கள் அயோக்கியர்களாக பிதுங்கப் பிதுங்க முழிக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.

இதில் எழுத்தாளன் நல்லவனாகவும், உத்தமனாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை.

படைப்பவனின் கேரக்டர், அவனது செயல்பாடுகள் பற்றியெல்லாம் நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே போனால் ‘அவன் விளம்பரம் செய்தால் என்ன வந்தது? அசிங்கமான அரசியலைச் செய்தால் என்ன வந்தது? அவன் தன்னை ப்ரோமோட் செய்தால் என்ன வந்தது?’ என்றெல்லாம் யாராவது கேட்கக் கூடும் . அப்படி கேட்டால் அது மிகச் சரியான கேள்விதான். 

எழுத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் இந்த அத்தனை அழிச்சாட்டியங்களும் அக்கப்போர்களும் தற்காலிகமானது. நாம் இருக்கும் வரை நம்மை கவனப்படுத்திக் கொள்ள உதவும். லைம்லைட்டில் நின்று நம் எழுத்தை விற்று பிழைத்துக் கொள்ள உதவும். இதெல்லாம அவன் உயிரோடு இருக்கும் வரையில்தான். அவன் மண்டையைப் போட்டவுடன் அவனைப் புதைத்த குழியின் மீது புல் முளைப்பதற்குள் அத்தனையையும் மறந்துவிடுவார்கள். எழுத்து மட்டுமே நிற்கும்- நிற்பதற்கான திராணி உடைய எழுத்தாக இருந்தால்.

Jan 24, 2014

மனதைக் கிளறுகிறது

சுரபதி ராஜேந்தர். இந்தப் பெயர் வித்தியாசமாகத்தானே இருக்கிறது? சுரபதி என்றால் இந்திரன்- ராஜேந்திரன் என்று அர்த்தம். ராஜேந்திர ராஜேந்தர் என்றால் வித்தியாசமாகத்தானே இருக்கும். சுரபதிக்கு கமல்ஹாசனைப் போல ஆக வேண்டும் என்ற ஆசை. சினிமாதான் அவனது கனவு. இப்போதைக்கு சென்னையில் ஒரு பத்திரிக்கையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். ஹீரோ கனவில் இருந்தாலும் சோற்றுக்கு வழி வேண்டுமல்லவா? அதனால் பத்திரிக்கைத் தொழில். சுரபதியைப் போலவே இவனும் சினிமா ஆர்வத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பவன் தான். இருவருமே தாராபுரம் பக்கத்தில் இருந்து சினிமா வாய்ப்புத் தேடி சென்னை செல்பவர்கள். இவனது அப்பாவுக்கு ‘இவன் இப்படியே வீணாகப் போகிறான்’ என்று கவலை. இருந்தாலும் மகனை சென்னைக்கு வழியனுப்பி வைக்கிறார். மழையில் நனைந்து கொண்டே இவன் பேருந்தில் ஏறுகிறான். அந்தப் பேருந்தில் இவனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவன் தான் சுரபதி. இருவரும் பரஸ்பரம் பேசிக் கொள்கிறார்கள். பரஸ்பரம் என்று கூட சொல்ல முடியாது. சுரபதி பேசுகிறான்; இவன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

சென்னை வந்து ஓரிரண்டு வாரங்கள் கழித்து ஒரு மழை நாளில் இவன் சுரபதியைத் தேடி அவனது அறைக்குப் போகிறான். அன்றிரவு சுரபதியின் அறையிலேயே தூங்கி எழுந்து அடுத்த நாள் இவனது நண்பர்களின் அறைக்குச் செல்கிறார்கள். இவனது நண்பர்களும் சினிமா வாய்ப்புத் தேடி அலைபவர்கள்தான். கோடம்பாக்கம் ட்ரஸ்ட்புரத்தில் தங்கியிருக்கிறார்கள். அறையில் இருக்கும் இவனது நண்பர்கள் சுரபதியை ‘கமல்’ என்றழைத்து நக்கலடிக்கிறார்கள். உணவும் அங்கேயே தயாராகிறது. பேச்சிலர் உணவு. நண்பர்களோடு சேர்ந்து அறையில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது தனது அப்பா ஆர்.ஐ ஆக இருப்பதாக சுரபதி சொல்கிறான். ஆனால் அவர் ஆர்.ஐ. இல்லை- தாசில்தார் அலுவலகத்தில் ப்யூன். இந்த உண்மை வெளிப்பட்டவுடன் சுரபதி மழையிலேயே வெளியேறுகிறான். அதன் பிறகு இவனால் சுரபதியை சென்னையில் சந்திக்கவே முடிந்ததில்லை. வேறொரு பிரச்சினையில் தனது பழைய அறையையும் காலி செய்துவிடுகிறான். அதன் பிறகு அவன் என்ன ஆனான் என்றும் தெரியவில்லை.

வெகுநாட்கள் கழித்து சுரபதியைச் சந்திக்கிறான். தாராபுரம் பேருந்து ஒன்றில்தான் இந்தச் சந்திப்பு நிகழ்கிறது. சுரபதி இப்பொழுது தாலுக்கா அலுவகலத்தில் வேலையில் சேர்ந்துவிட்டான். ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் சினிமாவுக்கு போவப் போவதாகச் சொல்கிறான். பிறகு இவன் சென்னை சென்றுவிடுகிறான். மீண்டும் ஒரு முறை சென்னையிலிருந்து ஊருக்கு வரும் போது சுரபதியை பார்த்துவிட திட்டமிட்டு தாலுக்கா அலுவலம் செல்கிறான். ஆனால் அங்கு சுரபதி இல்லை. இறந்துவிடுகிறான்.

வீட்டில் பார்த்த பெண் பிடிக்கவில்லை என்று மருந்தைக் குடித்துவிட்டானாம். பூளவாடி ரோட்டு ஓரமாக புதருக்குள் நான்கைந்து நாட்கள் கழித்துத்தான் கண்டெடுத்திருக்கிறார்கள். 

இப்படித்தான் என்.ஸ்ரீராமின் ‘மூன்று மழைக்காலங்கள்’ கதை முடிகிறது. சற்றே நீண்ட கதை. கதையில் வரும் ‘இவன்’தான் கதை நாயகன். ஆனால் யார் கதை நாயகன் என்பது முக்கியமில்லை- சிறுகதையில் நம்மையும் அறியாமல் ஒரு கேரக்டரோடு ஒன்றிவிடுவோம் அல்லவா? அந்தக் கேரக்டருக்கு என்ன ஆகிறதோ அதைப் பொறுத்துத்தான் நமக்கு அந்தக் கதையின் தாக்கம் இருக்கும். இந்தக் கதையில் சுரபதி கேரக்டரோடுதான் மனம் ஒன்றிப் போகிறது. 

ஸ்ரீராமின் வேறு மிகச் சிறந்த கதைகளும் இருக்கின்றன. ஆனால் இந்தக் கதையைக் குறிப்பிடக் காரணம்- இது உண்மைக் கதை என்று சொன்னார். அதன் பிறகு இந்தக் கதையை இன்னொரு முறை வாசித்தேன். சுரபதி இன்னும் சற்று அழுத்தமாக பதிந்து போனார்.

ஆகட்டும்.

ஸ்ரீராம் தாராபுரத்துக்காரர். 1999 லிருந்தே எழுதுகிறார். தனக்கான பில்ட் அப் இல்லை; விளம்பரம் இல்லை. எழுதுவது மட்டுமே வேலை என்றிருக்கிறார். என்.ஸ்ரீராம் என்ற பெயரைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் கவனித்து பார்த்ததாக ஞாபகம் இல்லை. அதனால் வெ.ஸ்ரீராமுடன் அவ்வப்பொழுது குழப்பிக் கொள்வேன். வெ.ஸ்ரீராம் மூத்த எழுத்தாளர். நிறைய ப்ரெஞ்ச்- தமிழ் மொழிபெயர்ப்பைச் செய்திருக்கிறார். செவாலியே விருது வாங்கியவர். ‘செவாலியே’ விருது வாங்கிய இன்னொரு தமிழரைத்தான் நமக்குத் தெரியுமே.

இந்தக் கதையை எழுதிய ஸ்ரீராமின் இனிஷியல் ‘வெ’ இல்லை ‘என்’.


என்.ஸ்ரீராமை மிக நெருக்கமாக கவனிக்க முக்கியமான காரணம் ‘நீயா நானா’ இயக்குநர் ஆண்டனி. கே.கே.நகரில் இருந்து கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம் வரை செல்லும் நேரத்தில்  ஆண்டனியுடன் பேசுவதற்கான வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஏகப்பட்ட அனுபவங்களால் நிரம்பிய மனிதர் அவர். தனது ஜெயித்த கதையை அத்தனை சுவாரசியமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அந்தக் கதைகளை வளைத்து வளைத்து எழுதலாம். அத்தனை அனுபவங்களும் சுவாரசியங்களும் நிறைந்த வாழ்க்கை அது. இன்னொரு நாள் எழுத வேண்டும். அவர்தான் பேச்சுவாக்கில் என்.ஸ்ரீராமின் பெயரைச் சொன்னார். தற்காலத்தில் கொங்கு மண்ணைப் பற்றி எழுதக் கூடிய எழுத்தாளர்கள் என்று பெருமாள் முருகனையும், என்.ஸ்ரீராமையும் குறிப்பிட்டார். அப்பொழுதுதான் எப்படியும் ஸ்ரீராமை தேடிப்பிடித்து வாசித்துவிட என்று தோன்றியது.

அப்படி வாங்கிய புத்தகம்தான் ‘வெளிவாங்கும் காலம்’. வாசித்து முடித்த பிறகு ஸ்ரீராம் பற்றி சிறு குறிப்பையாவது எழுதிவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. இந்தப் புத்தக கண்காட்சியில் அவரின் மற்ற அத்தனை தொகுப்புகளையும் சேகரித்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்.  மேற்சொன்ன கதை அவரது ‘மீதமிருக்கும் வாழ்வு’ தொகுப்பில் இருக்கிறது.

இத்தனை நாட்கள் இவரை வாசிக்காமல் இருந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது உண்மைதான். ஆனால் அது பெரிய விஷயமே இல்லை. காலம் இருக்கிறது. எப்பொழுது வாசித்தால் என்ன? வாசிப்பதுதான் முக்கியம். 

இந்த வருடக் கண்காட்சியில்தான் ஸ்ரீராமை பார்த்தேன். வெகு எளிமையான மனிதராக இருந்தார். இப்பொழுது தந்தி டிவியில் பணியாற்றுகிறாராம். சிலரோடு மட்டுமே பார்த்த மாத்திரத்தில் ‘பச்சக்’என ஒட்ட முடியும் இல்லையா? அப்படியொரு கேரக்டர். 

ஆனால் எழுத்தாளனின் கேரக்டர் எப்படியிருந்தால் நமக்கு என்ன? அவனது எழுத்துத்தானே முக்கியம். 

கவிதை எழுதிக் கொண்டிருந்த போது மனம் வறண்டு போனதாக பல சமயங்களில் தோன்றும். அப்பொழுது விருப்பமான கவிஞர்களின் சில கவிதைகளை வாசித்தால் நமக்கும் எழுதுவதற்கான மனநிலை வந்துவிடும். மனுஷ்ய புத்திரன், சுகுமாரன், ஆத்மாநாம், முகுந்த் நாகராஜன் போன்றவர்களை அந்த லிஸ்ட்டில் வைத்திருந்தேன். மனதை ஈரமாக்கும் கவிஞர்கள்.

இப்பொழுது உரைநடை எழுதும் போதும் அப்படி சில சமயங்களில் வறண்டு போகிறது. இந்தச் சமயங்களில் பெருமாள் முருகன், வா.மு.கோமு போன்ற கொங்கு எழுத்தாளர்களை வாசிக்க ஆரம்பித்தால் ட்ரவுசர் போட்டுச் சுற்றிய காலத்துக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவார்கள். மீண்டும் எழுதுவதற்கு எதையாவது கொடுத்துவிடுகிறார்கள். இப்பொழுது ஸ்ரீராமையும் அந்தப் பட்டியலில் எந்தச் சிரமமும் இல்லாமல் சேர்த்துக் கொள்கிறேன்.

அவரது சீமையோடு வேயப்பட்ட வீடுகள் கதைகளும், பொடனியில் வியர்த்தபடியே சென்னிமலையில் ஏறிக் கொண்டிருக்கும் கோமதியக்காவும் ஞாபகங்களைக் கிளறிவிடுகின்றன. வாசகனுக்கு ஞாபகங்களைக் கீறி விடுவதுதானே நல்ல எழுத்து. ஸ்ரீராமுக்கு அந்த எழுத்து வாய்த்திருக்கிறது.

Jan 23, 2014

துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது

அன்புள்ள மணிகண்டன்,

இலக்கியத்தில் கொடூரமான விஷயம் உண்டெனில்  அது வாசிப்பு, எழுத்து என்பதை விட, வாங்கி வரும் புத்தகத்தைப் பற்றி வாசிப்பே அறியாத ரூம்-மேட்டுகளின் கேள்விகட்கு இரையாவதே என்பேன். என் நண்பன் பாரியுடன் இன்று புத்தகத் திருவிழாவிற்கு சென்றிருந்தேன். 

புத்தகங்கள் வாங்கிவிட்டு வந்தபின் அறையில் ‘எதுக்குடா இப்படி வீண் செலவு பண்ற’ என்றெல்லாம் கேட்கிறார்கள். இது போன்ற கேள்விகளால் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது. ஒருவேளை குடிக்காக ஆயிரக்கணக்கில் செலவு செய்யும் இவர்களுக்கு நான் மூவாயிரத்துக்கு புத்தகம் வாங்கியது வீண்செலவாக ஆகிவிடுவது எப்படியென்றே தெரியவில்லை. எங்கள் அலுவலக வலைப்பூவில் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதுகளில் நாங்கள் (நாங்கள் என்பது நான், பாரி மற்றும் எங்களைப் போன்றவர்களைக் குறிக்கிறது) இதே மாதிரியான கேள்விகளை எதிர்க்கொள்ள நேர்கிறது.  ‘படிக்கறதால என்ன கிடைக்குது?’ ‘எழுதறதால என்ன கிடைக்குது?’என்ற ரீதியிலான கேள்விகள். இதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்ற குழப்பம் நீடித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. 

அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகட்கு நெத்தியடியாக பதில் அளிக்கும் வண்ணம் எங்களிடம் எழுத்துச் சரக்கோ இலக்கியச் சரக்கோ இல்லை. கொஞ்சம் உதவுங்கள்

இதை இதை படிக்கவேண்டும் இதை இது சிறந்தது என கூறும் நீங்கள் இப்படியெல்லாம் எழுதலாம் என்றும் சொல்லித்தந்தால் என்ன?  உங்களைப் பார்த்தே நாங்கள் கற்றுக்கொண்டாலும் எங்களை/எங்கள் முயற்சிகளை, தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி திருத்த யாருமே இல்லை. அது புதியவன் என்பதல் ‘இதையெல்லாம் எவன் படிச்சுகிட்டு என்ற ஒரு நினைப்பே’ என்பது தனிக்கதை. எங்களைப் போன்றோரை மேற்கண்ட ஏளனங்களில் சிக்கி ஓய்ந்துவிடாமல் இருக்கவும் எழுத்தாளும் முறைமைகளை எப்படிக் கற்பது என்பதையும் நீங்களும் உங்களைப் போன்றோரும் எங்களுக்கு உதவி செய்யுமாறு வேண்டுகோளுடன் முடிக்கிறேன்.

நன்றி,
நஸ்ருதீன் ஷா.

                                                      ***

அன்புள்ள நஸ்ருத்தீன்,

இது என்னவோ அக்கப்போரான கடிதமாகத் தெரிகிறது. துக்கம் தொண்டையை அடைப்பதெல்லாம் வேறொரு எழுத்தாளரின் கான்செப்ட். எனக்கு ஒருநாளும் துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது இல்லை. ஏரியா மாறி வந்துவிட்டீர்களா என்று ஒரு முறை சரி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இல்லையென்றால் மட்டும் மேற்கொண்டு பேசுவோம்.

எதுக்குடா வீண் செலவு பண்ற- இந்தக் கேள்வியை உங்களிடம் அறை நண்பர்கள் எழுப்புகிறார்கள். என்னிடம் அம்மாவும், தம்பியும் கேட்கிறார்கள். மற்றபடி நம் இருவருக்கும் இடையே பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. 

சென்னையில் இருந்து ஊர் திரும்பும் போதெல்லாம் விடிவதற்குள் வந்து சேர்ந்துவிட வேண்டும் என கடும் பிரயத்தனப்படுவேன். இதில் பெரிய ரகசியம் எதுவும் இல்லை. விடிந்த பிறகு வீட்டிற்குள் வந்தால் கையில் இருக்கும் புத்தகப் பையைக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள் என்பதுதான் காரணம். நிறைய செலவு செய்திருப்பதாகத் தோன்றினால் யாராவது முகத்தைச் சுழிப்பார்கள். அதிலும் என் தம்பி இருக்கிறான் பாருங்கள்- கொடூரன். அம்மாவிடம் பற்ற வைத்துவிடுவான். இரண்டு பேருமாக இடிப்பார்கள். அப்பா ஒரு முனகலை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவார். இருளுக்குள்ளேயே வந்துவிட்டால் இந்தப் பிரச்சினைகள் எதுவும் இல்லை. அவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே அலமாரியில் அடுக்கிவிடுவேன். அடுக்கிவிட்டால் தப்பித்துவிடலாம். எது புதுப் புத்தகம் எது பழைய புத்தகம் என்பதெல்லாம் அவர்களுக்குத் தெரியாது. இன்னமும் சொல்லப் போனால் அவர்கள் அந்தப் பக்கமே வர மாட்டார்கள். இப்படித்தான் தப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நீங்களும் இதையே முயற்சித்துப் பாருங்கள். யாரும் அறையில் இல்லாத நேரமாக பார்த்து புத்தகத்தோடு உள்ளே நுழைந்துவிடுங்கள். 

உங்கள் அறையில் மொத்தம் எத்தனை தோழர்கள்? அதிகபட்சம் மூன்று பேர்கள் இருப்பார்களா? அவர்களின் கேள்விகளைச் சமாளிக்க முடியவில்லையா உங்களால்? என் நிலைமையை நினைத்துப் பாருங்கள். பெரியவர்கள் மட்டுமே ஐந்து பேர்கள் இருக்கிறார்கள்- அது போக அரை டிக்கெட்டுகள் இரண்டு. நல்லவேளையாக இன்னமும் அரை டிக்கெட்டுகள் கேள்வி கேட்க ஆரம்பிக்கவில்லை. 

அவர்கள் பார்வையில் நாம் செய்வது வீண் செலவுதான். இப்படி யாராவது குத்திக் காட்டுவதும் நல்லதுதான். புத்தகம் வாங்குவது ஒரு போதை. கையில் காசு இருக்கும் வரை வாங்கச் சொல்லும். இவர்கள் குறித்தான பயம் இருந்தால் கொஞ்சமாவது செலவைக் குறைத்துக் கொள்வோம்.

மற்றபடி வாசிப்பதால் என்ன கிடைக்கிறது, எழுதுவதால் என்ன கிடைக்கிறது என்ற கேள்விகளுக்கு என்னதான் நெற்றியில் அடிப்பது போல பதில் சொன்னாலும் இதில் விருப்பம் இல்லாதவர்களுக்கு புரியப் போவதில்லை. பைத்தியகாரன் என்பார்கள். எங்கள் உறவினர்கள் இப்பொழுது கிட்டத்தட்ட என்னை அப்படித்தான் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். ‘வேறு உலகத்தில் இருக்கிறான்’ என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் எந்தப் பைத்தியம் தன்னை பைத்தியம் என்று ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறது? அவர்களை நான் பைத்தியம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எழுதுவதால் என்ன கிடைக்கிறது என்று கேட்டால்- சுஜாதா விருதுப் பணம் பத்தாயிரம் கிடைத்தது. இரண்டு கதைகள் பிரசுரமானதற்கு தலா இருநூற்றைம்பது கிடைத்தது. நாள் தவறாமல் இரண்டு மின்னஞ்சல்கள் வருகின்றன. வாரத்திற்கு ஒரு ஐ.எஸ்.டி அழைப்பு வருகிறது. அது போக மாதம் இரண்டு பேராவது திட்டுகிறார்கள்- அதில் ஒரு திட்டு ஆபாசமானதாக இருக்கிறது.  மற்றவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியும்படி இதுவரையிலும் இவ்வளவுதான் கிடைத்திருக்கிறது.

மற்றவர்களுக்கு இவ்வளவுதான். ஆனால் எனக்கு இதில் ஏகப்பட்ட சந்தோஷம். ஏகப்பட்ட பெருமை. ஏகப்பட்ட திருப்தி கிடைத்திருக்கிறது. இதையெல்லாம் எப்படி அடுத்தவர்களிடம் காட்ட முடியும் என்றுதான் தெரியவில்லை.

எழுதுவது எப்படி - இந்தக் கேள்விக்கு சத்தியமாக என்னிடமும் பதில் இல்லை. நான்கு பேர் நன்றாக இருப்பதாகச் சொல்லும் வரை ‘இந்தக் கட்டுரை போரடிக்குமோ’ என்று யோசித்துக் கொண்டேயிருப்பேன். எந்தக் கட்டுரை நல்ல வரவேற்பு பெறக் கூடும் என்பதைத் துல்லியமாகக் கணிக்க முடிந்ததில்லை. குருட்டுவாக்கில் ‘க்ளிக்’ ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதை நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

நேற்றுத்தானே முளைத்திருக்கிறேன். நான்கைந்து வருடங்கள் ஓடட்டும். துல்லியமான பதிலைச் சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். எழுத்து என்பது தொடர்ச்சியான பயிற்சி. தொடர்ந்து எழுதுவதால் மட்டுமே அந்தப் பயிற்சியில் ஓரளவு வெற்றியடைய முடிகிறது. எதையாவது எழுதிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் எழுத்தைச் சுவாரசியப்படுத்துவதற்கான வழிகளைத் தேடிக் கொண்டிருப்பதில் ஒரு ‘த்ரில்’ இருக்கிறது. அதை யோசிப்பதற்கான மனநிலையை உருவாக்கிக் கொண்டால் போதும். பிறகு எழுதுவது வெகு சுலபமாகிவிடுகிறது. 

வெளிப்படையாகச் சொன்னால் இந்தப் பயிற்சியை நான் வெறித்தனமாக செய்கிறேன். இந்த வெறித்தனம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. அது எனக்கு ஆசுவாசமானதாகவும் இருக்கிறது. இந்த ஆசுவாசத்திற்காக மற்ற எல்லாவற்றையும் இரண்டாம்பட்சமாக மாற்றியிருக்கிறேன். இப்படி தொடர்ச்சியாக எழுதுவதற்கு கடும் உழைப்பு தேவைப்படுகிறது என்பதை ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அந்த உழைப்பை வாசிப்பின் வழியாக நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறேன். அது தொடர்ச்சியான வாசிப்பு. அவ்வளவுதான். 

உங்களிடம் எதையாவது நான் மறைப்பதாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். உண்மையாகவே என்னிடம் வேறு பெரிய சூத்திரங்கள் இல்லை. 

வாழ்த்துகள்.

Jan 22, 2014

மண்டைக்குள் என்னமோ ஊர்வது மாதிரியே இருக்கு...

ஒன்பதாவது படித்துக் கொண்டிருந்த போது வகுப்பிற்கு லீடராக இருந்தேன். அப்பொழுது பெரிய பஞ்சாயத்தெல்லாம் இல்லை. ‘யார் லீடருக்கு நிக்குறீங்க?’என்று க்ளாஸ் டீச்சர் கேட்பார். எழுந்து நிற்கும் இரண்டு மூன்று பையன்களில் அவருக்கு யாரைப் பிடிக்குமோ அவன்தான் லீடர். லீடர் ஆகிவிட்டால் சில சாதக அம்சங்கள் உண்டு. யாராவது ஒரு பையனுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போய்விட்டால் வீட்டில் விட லீடரைத்தான் அனுப்புவார்கள். அவன் வீடுவரை செல்வதும் திரும்பி வருவதுமாக அரை நேரத்தை ஓட்டிவிடலாம். வகுப்பின் வருகைப் பதிவேடு மொத்தமும் லீடர் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்பதால் அவ்வப்போது சாக்லெட், கம்மர்கட்டுகளாக காலம் கும்மாளமாக நகரும். அதைவிட முக்கியம் வீட்டுப்பாடம் எழுதாமல் வந்தால் தப்பிப்பது எளிது. இதெல்லாம் இருக்கட்டும். 

எல்லா நேரமும் நல்லதாகவே இருக்காது அல்லவா? அப்படித்தான் அத்தனை கிரகங்களும் ஜாதகத்தில் நீச்சம் அடைந்த ஒரு நாள் பெரிய கெட்டது ஒன்றும் வந்து சேர்ந்தது.

அந்தத் திருநாளில் வகுப்பிற்கு வாத்தியார் யாரும் வரவில்லை. யாருமே வரவில்லை என்றால் பெரிய அக்கப்போராக இருக்கும். ஆளாளுக்குக் கத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். வகுப்புத்தலைவன் சத்தம் போடுபவர்களின் பெயரை குறித்து வைத்திருக்க வேண்டும். கை நமநமத்த ஒரு வாத்தியார் வந்து கேட்கும் போது அந்த லிஸ்ட்டை நீட்டினால் கும்மிவிட்டு போவார். இதுதான் வழக்கமான செயல்பாடு. இந்த லிஸ்ட்டுக்காக எப்பொழுதும் மெனக்கெட்டதில்லை. ஆகாதவன் பெயரை எல்லாம் எழுதி எப்பொழுதும் பாக்கெட்டில் ஒரு லிஸ்ட் வைத்திருப்பேன். எந்த வாத்தியார் வந்தாலும் அந்த லிஸ்ட்டை கொடுத்துவிட்டு ஜென்ம சாபல்யம் அடைந்து கொண்டிருப்பேன். ‘சார் நாங்க பேசவே இல்லை’ என்பார்கள். ஆனால் அதை எந்த வாத்தியாரும் நம்ப மாட்டார். 

குத்து வாங்கிவிட்டு தங்களின் இடத்துக்கு போகும் போது முறைத்துக் கொண்டே போவார்கள். நல்ல மூடாக இருந்தால் விட்டுவிடுவேன். கெட்ட மூடாக இருந்தால் ‘சார் முறைக்கிறான்’ என்று இன்னொரு முறை கோர்த்துவிடுவேன். மீண்டும் அந்தப் பையனை அழைத்து ஒரு கொட்டோ கிள்ளோ போடுவார்கள். கையால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரித்து கடுப்பேற்றலாம். இப்படி போய்க் கொண்டிருந்த குஜாலான வாழ்க்கையில்தான் ஜாதக கிரகங்களின் நீச்சம் நடைபெற்றது. ஆசிரியர் யாருமில்லாத சமயத்தில் வேறு இரண்டு வாத்தியார்கள் வகுப்பறைக்குள் வந்தார்கள். 

ஏதோ விளையாட்டின் காரணமாக ‘டெஸ்க்’ மீது நான் நின்று கொண்டிருந்த நேரமாக பார்த்துத்தான் அவர்கள் உள்ளே வர வேண்டுமா? வந்துவிட்டார்கள். 

‘டேய்..டெஸ்க் மேல நிக்கிறவன் இங்க வாடா’ என்றார் ஒரு வாத்தியார். அவர் பெயர் குமார். 

‘இன்னைக்கு முடிச்சுருவானுக’ என்று பம்மிக் கொண்டே முன்னால் சென்றேன்.

‘யாரு லீடர்?’ என்றார். வகுப்பு அமைதியாக இருந்தது.

‘நான் தான் சார்’ என்று சத்தமே வெளியில் வராமல் பதில் சொன்னேன்.

‘நீங்கதான் அந்த சொக்கத் தங்கமா?’ என்றார் அருகில் இருந்த வாத்தியார். அவர் பெயர் கந்தசாமி.

கந்தனும் குமாரும் இன்று நம்மை குழம்பு வைக்காமல் விடமாட்டார்கள் என்று பொங்கிக் கொண்டிருந்தேன். இந்தப் பொங்கல் பயத்தில் வைக்கும் பொங்கல். ஒரு வாத்தியாரிடம் சிக்கினாலே சின்னாபின்னமாக்கிவிடுவார். இன்றைக்கு இரண்டு வாத்தியார்கள். அதுவும் சேட்டை செய்ததை கையும் களவுமாக பிடித்துவிட்டார்கள். பொங்காமல் இருக்குமா?

அப்பொழுது நம்பிக்கையின் நீருற்று ஒன்று துளியூண்டு எட்டிப்பார்த்தது. 

‘க்ளாஸ்ல பேசிட்டு இருந்தவன் பேர் எல்லாம் கொடு’ என்றார். வழக்கம் போல சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருந்த பெயர்களை நீட்டிவிட்டேன். ஒவ்வொரு பெயராக சத்தம் போட்டு படிக்கும் போது அந்த பாவப்பட்ட புண்ணியவான்களின் முகத்தை பார்த்திருக்க வேண்டும். வெட்டக் கொண்டு போகும் ஆடு போலவே முழித்தார்கள். இத்தனை ரணகளத்திலும் எனக்கு கிளுகிளுப்பு. நமக்கு விழப்போவதில் பாதி அடியையாவது அவர்கள் தாங்கிக் கொள்வார்கள் என்ற நப்பாசைதான்.

ஆனால் எனக்குத்தான் கிரகம் கெட்டுக் கிடந்தது அல்லவா? அந்த லிஸ்ட்டில் இருந்த நான்கைந்து பேரில் இரண்டு பேர் பள்ளிக்கே வரவில்லை. சோலி சுத்தம். 

‘எங்கடா அவனுக ரெண்டு பேரும்’ என்றார்கள் சிலிர்த்துக் கொண்டிருந்த வாத்தியார் சிங்கங்கள்.

‘ஒண்ணுக்கு போயிருக்கானுக சார்’ என்று சொல்லி நான் வாய் மூடவில்லை. இடையே புகுந்த ஒரு எதிரி ‘இல்ல சார். இன்னைக்கு அவனுக லீவு’ என்று போட்டுக் கொடுத்துவிட்டான்.

லிஸ்ட் கொடுக்காமல் விட்டிருந்தால் குழம்பு வைப்பதோடு முடித்திருப்பார்கள். இனி அவ்வளவுதான். கருவாடு ஆக்கி காயப்போடப் போகிறார்கள்.

குமார் வாத்தியாருக்கு உச்சி மண்டையில் நான்கு முடி சிலிர்த்துக் கொண்டு நின்றதைப் பார்த்தேன். கந்தசாமி வாத்தியார் ரெஃப்ரி போலிருக்கிறது. சற்று ஓரமாக ஒதுங்கிக் கொண்டார். என்னையும் குமார் வாத்தியாரையும் தவிர களத்தில் வேறு யாரும் இல்லை. குமார் தனது வாட்சைக் கழட்டி முன்வரிசையில் இருந்தவனிடம் கொடுத்தார். எனக்கு கால்கள் லேசாக நடுங்கத் துவங்கின. இனி படிப்பே இல்லையென்றாலும் பரவாயில்லை ஓடிவிடலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அதற்கும் வழியில்லை. வழியை மறைத்தபடி வளைத்து நின்றிருந்தார்.

‘ஏண்டா க்ளாஸே கத்திட்டு இருக்குது..நாலு பேருதான் உனக்கு கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சானுகளா?’ என்றபடியே குனிய வைத்து முதல் அடி விழுந்தது. முதுகில் விழுந்த அந்த ‘குப்’ சத்தத்தில் ஒன்றரை வினாடிக்கு மூச்சே நின்று போனது. கொஞ்சம் காற்றை உள்ளே இழுத்துக் கொள்ளலாம் என்று நிமிர்ந்தேன். ‘சப்’- இந்தச் சப் கன்னத்திற்கானது.

இப்படியான குப்,சப்,தப்,டப் எல்லாம் இறங்கிக் கொண்டேயிருந்தன. அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம் போலத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். எத்தனை நேரம்தான் தாங்குவது? saturation point இருக்கிறது அல்லவா? இத்தனைக்கும் கந்தசாமி ஆரம்பிக்கவே இல்லை. குமார் வேண்டுமளவுக்கு குத்திவிட்டு ‘மாப்ள எனக்கு கை வலிக்குது நீ நாலு சாத்து சாத்து’ என்று ட்ரான்ஸ்பர் செய்துவிடுவாரோ என்ற பயம் வேறு நடுங்கச் செய்து கொண்டிருந்தது.

ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் போது திருச்செந்தூர் டூர் சென்றிருந்தோம். அப்பொழுது கந்தசாமி வாத்தியாருக்கு தட்டவடை வாங்கித் தந்திருந்தேன். அதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு ‘சார் திருச்செந்தூரில் உங்களுக்கு தட்டவடை வாங்கிக் கொடுத்தேன்’ என்றேன்.

கந்தசாமி சிரித்துவிட்டார். ஆனால் குமார் விடுவதாக இல்லை ‘ஏண்டா டேய்! எட்டணா தட்டவடைக்கு உன்னைய கொஞ்சோணுமா?’ என்று தனது பிரதாபங்களைக் காட்டினார்.

சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் இந்த இடி மழை நிற்பதற்கான அறிகுறியே இல்லை. உடலுக்குள் ஆங்காங்கே நெட்டி முறிந்து கொண்டிருந்தது. எப்படி தப்பிப்பது என்றே தெரியவில்லை. ஆனால் திடீரென்று கிரிமினல்த்தனம் விழித்துக் கொண்டது. ‘குதிச்சுடுடா கைப்புள்ள’ மாதிரி குபீரென்று தரையில் விழுந்துவிட்டேன். விழுந்தவுடன் சில நிமிடங்கள் மூச்சையும் இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டேன். 

கந்தசாமி பதறிவிட்டார். ‘நிறுத்துய்யா’ என்று கத்தினார். கண்களை மட்டும் திறந்துவிடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தேன். மூச்சையும்தான். எதிர்பார்த்தபடியே கந்தசாமி எனது மூக்கில் கை வைத்தார். ‘மூச்சு நின்னு போச்சுய்யா’ என்றார். 

‘சக்ஸஸ்’ உள்ளுக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டேன். 

அவசர அவசரமாக தண்ணீரைத் தெளித்தார்கள். அது ரகுநாத் மோகனின் பாட்டில் தண்ணீர். ‘கெரகம். அவன் வாய் வைத்துக் கவ்விக் குடிப்பான். அந்த எச்சில் தண்ணீரை என் மீது தெளிக்கிறார்கள்’ ஆனால் ஆபத்துக்கு இதெல்லாம் பார்க்கக் கூடாது. வாய்க்குள் மட்டும் தண்ணீர் போகாமல் இருந்தால் போதும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் விதி வலியது. வாயைப் பிளந்து உள்ளுக்குள் ஊற்றினார்கள்.

இனியும் மயக்கம் தெளியாமல் இருந்தால் எவனெவன் எச்சிலையெல்லாம் குடிக்க வேண்டியிருக்குமோ தெரியவில்லை. மயக்கம் தெளிந்துவிட்டது. 

இனி எழுந்தால் அடிக்க மாட்டார்கள் என்று தெரியும். ஆனாலும் நான் ஒரு கிரிமினல் அல்லவா? இவர்களை இப்படியே விடக் கூடாது என்று ‘தலையில் புழு ஊருற மாதிரியே இருக்குதே...அய்யோ’ என்று தலைமுடியை பிய்க்க ஆரம்பித்தேன். நடிப்பு தூள் கிளப்பியிருக்கும் போலிருக்கிறது. நம்பிவிட்டார்கள். 

‘என்னய்யா செஞ்ச?’ என்று கந்தசாமி தனக்கு சம்பந்தமேயில்லாதது போல பேச ஆரம்பித்தார்.

பைத்தியம் போல சில சேஷ்டைகளைச் செய்தேன்.

குமார், ‘தண்ணியக் குடி தண்ணியக் குடி..எல்லாம் சரியாய் போய்விடும்’ என்று சொல்லியபடியே அவர் தண்ணீரைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தார். 

அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களுக்கும் மயக்கம் போடுவதுமாக, தண்ணீர் தெளிப்பதுமாக, புழு ஊர்வதுமாக ஒரே கொண்டாட்டம்தான். 

‘உனக்கு என்ன வேணும்?’ என்றார் குமார்.

‘ஒண்ணுக்கு வருது சார்’

‘போய்ட்டு முகத்தை கழுவிட்டு வா’ என்றார். 

முகத்தை கழுவினாலும் முகம் வீங்கியிருந்தது. என்னையும் மீறி அழுது கொண்டிருந்தேன். அத்தனை வலி. 

திரும்ப வந்து ‘ஹெச்.எம் கிட்ட பெர்மிஷன் கேட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு போகிறேன்’ என்றேன். 

எகிறிக் குதித்தார்கள். ‘பிரச்சினையைக் கிளப்பாமல் விடமாட்டான்’ போலிருக்கிறது என்று நினைத்திருக்கக் கூடும்.

‘நானே கொண்டு போய் விடுறேன் வா’ என்று குமார் தனது சிவப்பு நிற டிவிஎஸ் 50யில் அழைத்துச் சென்று அன்புபவனில் சாப்பாடு வாங்கித் தந்தார். அவரது பையனுக்குக் கூட வாங்கித்தந்திருப்பாரா என்று தெரியவில்லை. செமத்தியாக வயிற்றை நிரப்பிக் கொண்டு ஒரு ஏப்பம் விட்டேன். வாங்கிய அடிக்கான பரிசு அது.

அடி வாங்கிக் கொண்டே இருந்தால் நம்மை அடித்துக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். எதையாவது செய்து தப்பித்துவிட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நாம் மிச்சம் ஆவோம். இல்லையென்றால்  அடித்து துவைத்து நம்மை பைத்தியமாக்கிவிடுவார்கள்.

அன்றைக்கு குமார் வாத்தியார் என்னை இரண்டாம் நெம்பர் பஸ்ஸில் ஏற்றிவிட்டார். அதோடு சரி. அதன்பிறகு அவரிடம் பேசியது கூட இல்லை. இப்பொழுது குமார் வாத்தியார் என்ன ஆனார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கந்தசாமி வாத்தியார்தான் எங்கள் பள்ளியின் ஹெச்.எம்.

வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு பார்த்த போது கூட கந்தசாமி ‘இன்னும் புழு ஊருதா?’ என்று சிரித்தார். 

நானும் சிரித்துக் கொண்டேன். அந்த சிரிப்புக்கு ஏகப்பட்ட அர்த்தங்கள் உண்டு. அவர் எப்படி புரிந்து கொண்டார் என்று தெரியவில்லை. சிரிப்பதைத் தவிர சிறந்த பதில் வேறு என்ன நம்மிடம் இருக்கிறது?

Jan 21, 2014

பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?

புத்தகக் கண்காட்சியில் பேரறிவாளனின் அம்மா அற்புதம்மாள் ஒரு கடையில் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். பார்த்துவிட்டு வருவதற்காகச் சென்ற போது அவரிடம் பேசுவதற்கு என்னிடம் எதுவும் இல்லை. 

எதைக் கேட்பது? 

அவரிடம் ‘நல்லா இருக்கீங்களா?’ என்பதை விடவும் அபத்தமான கேள்வி எதுவும் இருக்க முடியாது. கிட்டத்தட்ட கால் நூற்றாண்டு காலம் தனது மகனின் விடுதலைக்காக தேய்ந்து கொண்டிருக்கிறார். ‘கவலைப் படாதீங்க’ என்று சொல்லுமளவுக்கு நம்பிக்கை என்னிடம் இல்லை. வணக்கம் மட்டும் சொன்னேன். அனேகமாக புத்தகக் கண்காட்சியில் மனதார ஒரு வணக்கம் சொன்னேன் என்றால் அது அவருக்குத்தான். இங்கு பெரும்பாலான வணக்கங்கள் சம்பிரதாயமானவைதானே?

இங்கு எல்லோருமே சிரிக்கிறார்கள். மனதுக்குள் எத்தனைதான் கோபம் இருந்தாலும் எதிர்படும் போது சிரித்து வைக்கிறார்கள். இந்தப் பக்கம் சிரித்துவிட்டு அந்தப்பக்கம் நாறடிப்பவர்கள்தான் அதிகம்.  முகத்துக்கு நேராக ஓங்கிக் குத்துபவர்களை சமாளிப்பது எளிது. ஆனால் இப்படி சிரிப்பவர்களை சமாளிப்பதுதான் கடினம். ஆனால் உலகமே நாசூக்காக மாறிவிட்டது. என்னதான் பிரச்சினை என்றாலும் நேரில் பார்க்கும் போது சிரித்துவிட வேண்டும். அதுதான் நாகரிகம் என்கிறார்கள். உலகமே இப்படி இருக்கும் போது நாம் மட்டும் விதிவிலக்காக இருக்கக் கூடாதல்லவா? சாருவை முகத்துக்கு நேராக பார்த்த போது ‘நான் மணிகண்டன்’ என்று கை கொடுத்தேன். சிரித்துக் கொண்டே ‘தெரியுமே’ என்றார். மனதுக்குள் என்ன நினைத்தார் என்று தெரியவில்லை. திட்டாமல் இருக்கக் கடவது. 

அதே போலத்தான் மனுஷ்ய புத்திரனுக்கும். கை நீட்டினேன். கை நீட்டாமல் இருந்திருக்கலாம்தான். ஆனால் நேருக்கு நேராக பார்க்கும் போது எப்படித் தவிர்ப்பது? என்னோடு பேசுவது அவருக்குத்தான் சங்கடம் போலிருக்கிறது. மூன்று விரலின் நுனி படும் அளவுக்கு மட்டும் கையை நீட்டினார். அதற்கு மேல் என்ன பேசுவது? அடுத்த முறை கவனமாக இருக்க வேண்டும் - நேர் எதிரில் வந்தால் முகம் காணாமல் விலகிவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

இத்தகைய சம்பிரதாயங்களுக்கிடையில்தான் அற்புதம்மாளைப் பார்த்தேன். புன்னகை வறண்ட முகமாக அமர்ந்திருந்தார். ஒன்றரை வினாடி மட்டும் முகத்தை பார்த்துவிட்டு கடைக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். பேரறிவாளனின் சில புத்தகங்களும், சசி வாரியர் எழுதிய ‘தூக்கிலிடுபவரின் குறிப்புகள்’ என்ற புத்தகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு பில் போடும் போது இன்னொரு முறை அவரது முகத்தை பார்த்தேன். அதே முக பாவனையோடுதான் அமர்ந்திருந்தார். எத்தனை சிரமம்? எவ்வளவு வேதனையை அந்த முகம் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

நமக்கு நிகழாதவரை இத்தகைய துன்பங்களின் வலியை நம்மால் முழுமையாக உணர முடியும் என்று தெரியவில்லை. 

சில மாதங்களுக்கு முன்பு மகி பைக் சைலன்ஸரில் சூடு வைத்துக் கொண்டான் என்று ஃபோனில் அழைத்துச் சொன்னார்கள். அப்பொழுது அலுவலகத்தில் இருந்தேன். வேறு எந்தக் குழந்தையாக இருந்தாலும் ‘இதெல்லாம் குழந்தைக்கான அனுபவம்’ என்று நான் தத்துவம் பேசியிருக்கக் கூடும் . ஆனால் அன்று பதறிவிட்டேன். பெரிய சூடு இல்லைதான். ஆனால் அதற்கு மேல் அலுவலகத்தில் அமர முடியவில்லை. மனம் எதை எதையோ யோசிக்கத் துவங்கிவிட்டது.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக நண்பரின் குழந்தை ஒன்று சுடு ரசத்தை மேலே கொட்டிக் கொள்ள தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு ஓடியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு போன போது மருத்துவர் இல்லை. நர்ஸ் ஏதேதோ முதல் உதவி செய்திருக்கிறார். காயத்துக்கு மருந்து பூசிவிட்டு மருத்துவருக்கு அழைத்து விஷயத்தை நர்ஸ் சொன்ன போது அவர் ஒரு ஊசியை பரிந்துரை செய்திருக்கிறார். நர்ஸூம் ஊசி போட்டிருக்கிறார். என்ன குளறுபடி என்று தெரியவில்லை- ஒருவேளை மருந்து மாறியிருக்கலாம் அல்லது டோஸ் மாறியிருக்கலாம்- ஏதோ ஒன்று. அந்த மருந்தினால் குழந்தையின் மனவளர்ச்சியின் வேகம் தட்டுப்பட்டுவிட்டது. அதற்கு பிறகு எந்த வைத்தியத்தாலும் ஒரு பலனும் இல்லை. இப்பொழுது அந்தப் பையன் அவனது வயதையொத்த பையன்களைப் போல் இல்லை.

மகி சைலன்சரில் சூடு வைத்துக் கொண்டான் என்று கேள்விப்பட்டு திரும்பி வரும் வழியெங்கும் இதையெல்லாம் மனது நினைத்து குழப்பிக் கொண்டது. கடைசியில் ஒன்றுமில்லை என்னும் போதுதான் அமைதியானது. ஒரு சாதாரண சூடு காயத்துக்குத்தான் இத்தனை அலட்டல். 

இத்தகைய நம் அனுபவத்தோடு இணைத்துத்தான் அற்புதம்மாளின் வலியை பார்க்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

நம் குழந்தையின் சிறு வலியைக் கூட தாங்கிக் கொள்ளாத நம்மால் அற்புதம்மாளின் வலி/வேதனையின் அளவைக் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் தனது மகனின் சடலம் வீடு சேரும் என்று மனநிலையில் இத்தனை ஆண்டுகாலம் எப்படி கழித்திருப்பார்? சட்டம், நீதிமன்றம், சிறைச்சாலை, வழக்கறிஞர்கள் என்று இந்த வாழ்க்கையின் கரும்பக்கங்கள் அவரை அலை கழித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இதே அலைகழித்தலோடுதான் மரண தண்டனைக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அந்த அம்மையார் அமர்ந்திருந்த கடையிலிருந்துதான் ‘தூக்கிலிடுபவரின் குறிப்புகள்’ என்ற புத்தகத்தை வாங்கி வந்தேன். சசி வாரியர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய புத்தகத்தை தமிழில் இரா.முருகவேள் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். முருகவேளின் மொழியாக்கம் என்றால் கண்களை மூடிக் கொண்டு வாங்கிவிடலாம். இதற்கு முன்பாக முருகவேளின் மொழிபெயர்ப்பில்  ‘ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்’ மற்றும் ‘எரியும் பனிக்காடு’ ஆகிய புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறேன்.

இந்த ‘தூக்கிலிடுபவரின் குறிப்புகள்’ஜனார்த்தன பிள்ளை என்ற தூக்கிலிடுபவரின் குறிப்புகளிலிருந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஜனார்த்தன பிள்ளை தமிழர்தான். அவர் தனது வாழ்நாளில் 117 மனிதர்களைத் தூக்கிலிட்டிருக்கிறார்.  சசி வாரியரின் கேள்விகளுக்கு ஜனார்த்தன பிள்ளை எழுதிக் கொடுத்த குறிப்புகளிலிருந்து இந்தப் புத்தகம் ஆங்கிலத்தில் தயாராகியிருக்கிறது. Hangman's Journal என்ற அதே புத்தகம்தான் இப்பொழுது விடியல் பதிப்பகத்திலிருந்து தமிழில் வந்திருக்கிறது.

பெங்களூருக்கான பேருந்தில் அமர்ந்து பின்னட்டை வாசகத்தை வாசிக்கத் துவங்கினேன். உயிரே கசங்கிப் போனது.

“லிவரை அழுத்துகிறேன்......பொறிக்கதவு படாரென்று கீழே திறந்து இருபுறம் உள்ள தூண்களில் மோதிக் கொள்ளும் ஓசை. அந்த மனிதர் குழிக்குள் மறைகிறார்.....எல்லா முகங்களும் அந்த விநாடியில் மாறிப் போய்விட்டன. அவர்கள் எதை கவனிக்கிறார்கள் என்று நான் பார்க்கிறேன். அது உதறுகிறது, உதறுகிறது. உதறிக் கொண்டேயிருக்கிறது. கடவுளே....ஏன் இப்படி உதறுகிறது? கீழிருந்து அந்த மனிதர் தனக்குள் இருக்கும் அனைத்தையும் வெளியேற்றும் சத்தங்கள் வருகின்றன. முதலில் சிறுநீர்ப்பை பின்பு குடல்கள். அந்த மெல்லிய சத்தங்களாலும், திறந்திருந்த பொறிக்கதவு வழியாக மிதந்து வந்த மெல்லிய நாற்றத்தாலும் நான் குறுகிப் போகிறேன்...நீண்ட...நீண்ட நேரத்திற்குப் பின்பு இறுதியாக கயிறு உதறுவது நிற்கிறது. அவர் இறந்துவிட்டார்”

இதற்கு மேல் எப்படி வாசிப்பது? மூடி வைத்துவிட்டேன். ஆனால் வாசிக்காமலும் இருக்க முடியவில்லை. இரண்டு நாட்களாக ஆங்காங்கே பத்து பத்து பக்கங்களாக இதுவரை பல முறை வாசித்தாகிவிட்டது. முழுமையான வாசிப்பு என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் வாழ்நாளின் மிக முக்கியமான புத்தகம் என்று புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. 

Jan 18, 2014

குடும்பத்தை கவனிங்க

நேற்றிரவு சென்னை கிளம்பலாம் என்பதுதான் திட்டம். புத்தகக் கண்காட்சிக்கு என்றில்லை- அதுவும் ஒரு காரணம் என்றாலும் அது மட்டுமே காரணம் இல்லை. நண்பன் ஒருவனை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். அவனையும் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்பது இன்னொரு காரணம். ஆனால் ஒவ்வொரு வாரமும் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக் காட்டி வீட்டை விட்டுக் கிளம்புவது சங்கடமாகத்தான் இருக்கிறது. கடந்த இரண்டு மூன்று வாரங்களாக வார இறுதியில் வீட்டில் தங்கவே இல்லை. வருடக்கணக்கில் பிழைப்புக்காக குடும்பத்தை விட்டு தனியாக வசிப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்தான்; அவர்களோடு ஒப்பிட்டால் எவ்வளவோ பரவாயில்லைதான் - என்றாலும் இப்படி ஒவ்வொரு வாரமும் பையைத் தூக்கி தோளில் போட்டுக் கொண்டு கிளம்புவதை நினைத்தால் என்னளவில் ஒருவிதமான குற்றவுணர்ச்சி வந்துவிடுகிறது. 

அதுவுமில்லாமல் கடந்த சில நாட்களாக நாற்பது வயதைத் தாண்டியவர்களின் அறிவுரைகள் பயமுறுத்துகின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் ‘நீ எழுதுவது சந்தோஷம்தான். ஆனால் குடும்பத்தையும் கவனி’ என்கிறார்கள். திடீரென்று ஏன் இத்தகைய அறிவுரைகள் என்று குழப்பமாக இருக்கிறது. கடந்த நான்கைந்து வருடங்களாக எப்படியிருக்கிறேனோ அதே போலத்தான் இப்பவும் இருப்பதாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறேன். பெரியதாக எந்த மாறுதலும் இல்லை. ஆனாலும் ஒரே வாரத்தில் நான்கைந்து பேர் சொல்லி வைத்தாற்போல சொன்னதுதான் பயமாக இருக்கிறது. அத்தனை பேரும் வயதிலும் அனுபவத்திலும் மூத்தவர்கள்.

ஏதாவது பட்சி சொல்லியிருக்கக் கூடும். திசைமாறிக் கொண்டிருக்கிறேனோ என்ற பயத்தை காட்டிவிட்டார்கள்.

வெள்ளிக்கிழமை பயணத்தை கேன்சல் செய்தாகிவிட்டது.

வாழ்க்கையில் மற்ற எல்லாவற்றையும் விடவும் குடும்பம்தான் முக்கியம் என்னும் கட்சிக்காரன் நான். அதுதான் ப்ராக்டிக்கல். எழுத்து, வாசிப்பு, ஊர்சுற்றல் எல்லாமே தேவைதான். ஆனால் அது மட்டுமே வாழ்க்கையில்லை. நல்ல உடல்நலம், சீரான வருமானம் என்று போய்க் கொண்டிருந்தால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். ஆனால் திடீரென்று மருத்துவச் செலவு, எதிர்பாராத சுமை என்று ஏதாவது மண்டை மீது இறங்கும் போதுதான் தெரியும். நாம் எவ்வளவு திசை மாறியிருக்கிறோம் என்பது. கூட நிற்பதற்கு ஒரு காகம், குருவி இருக்காது.

சி.மணியைப் பற்றி அப்படித்தான் சொல்வார்கள். சேலத்துக்காரர். பெரும்பணக்காரர். நல்ல வேலையிலும் இருந்திருக்கிறார். சொத்துக்களை இலக்கியத்துக்காகவே கரைத்த அந்த மனிதர் கவிதைகளுக்காகவும். சிறுபத்திரிக்கைக்காகவும் எழுத்து, இலக்கியம் என்று அத்தனை சொத்தையும் இழந்து கடைசி காலத்தில் கடும் வறுமையில் உழன்றாராம். சிறுபத்திரிக்கைகள் வாசிப்பவரைத் தவிர எத்தனை பேர் அவரைத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவரை புதைத்த இடத்தின் மேல் இப்பொழுது அரசாங்கம் சாலை போட்டுவிட்டது. அவ்வளவுதான். 

அந்த அளவில் சற்று தெளிவாகத்தான் இருக்கிறேன்.

இன்று கிருஷ்ணபிரபு அழைத்திருந்தார். 

காலச்சுவடு ஸ்டாலில் மழித்த முகத்தோடு நோட்டும் பேனாவுமாக ஒரு இளைஞர் நின்று கொண்டிருப்பார். கவனித்திருக்கிறீர்களா? ஐடி துறையில் பணியில் இருந்தார். இப்பொழுது பிடிக்கவில்லை என்று வேலையை விட்டுவிட்டார். இலக்கியம் சார்ந்து ஏதோ ஒரு பிஸினஸை ஆரம்பிக்கவிருக்கிறாராம். அதனால் புத்தகக்கண்காட்சிக்கு வரும் இளைஞர்களின் டேட்டா-பேஸ் ஒன்றைத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். மிகத் தீவிரமான புத்தகப் பிரியர். அதே கிருஷ்ணபிரபுதான்.

நேரில் நிறைய பேசியிருக்கிறோம். ஆனால் ஃபோனில் அதிகம் பேசியதில்லை. காலை ஏழு மணிக்கு அவர் அழைப்பது ஆச்சரியம்தான்.

நேரடியாக விஷயத்துக்குச் சென்றுவிட்டார். “நேத்து ஒருத்தர் உன் புக்கைத் தேடி வந்திருந்தாரு. வயசானவரு. நடக்கிறதுக்கு கூட சிரமப்பட்டாரு”

யாரைச் சொல்கிறார் என்று தெரியவில்லை. கிருஷ்ணபிரவு அவ்வளவு சீக்கிரம் பாராட்டிவிட மாட்டார். கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். சந்தோஷமாக இருந்தது.  

அந்த பெரியவருக்கு டிஸ்கவரி ஸ்டாலை கைகாட்டியிருக்கிறார். லிண்ட்சே லோஹன் புத்தகத்தை வாங்கிவிட்டு திரும்பச் செல்லும் போதும் கிருஷ்ணபிரவுவிடம் வந்து நன்றி சொன்னாராம்.

“மணிகண்டன் இங்கதான் இருக்கான்..நான் ஃபோன் செய்யட்டுமா?” என்று கிருஷ்ணபிரபு கேட்டிருக்கிறார். 

“நீங்க நிசப்தம் படிப்பதில்லையா? அவர் திங்கட்கிழமையே பெங்களூர் போயாச்சு” என்று பல்ப் கொடுத்தாராம். கிருஷ்ணபிரவுக்கு ஆச்சரியத்தை மீறி சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

“அவர் உன் புக்கை மட்டும்தான் வாங்குறதுக்கு வந்திருந்தாரு. அவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்து வாங்குற அளவுக்கு உன் எழுத்து நல்லா இருக்காடா?” 

சிரித்துக் கொண்டே “நிசப்தம் நல்ல ரீச்” என்றேன். 

அது உண்மைதான். நிசப்தம் மட்டும் இல்லையென்றால் ஒரு வாரத்தில் ஐந்நூறு பிரதிகள் விற்பதையெல்லாம் நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாது. நிறைய பேர் தொடர்ந்து வாசிக்கிறார்கள். அதில் அறுபது வயதைத் தாண்டியவர்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். அவர்களின் வாழ்த்தும் ஆசியும் எப்படியும் காப்பாற்றிவிடும் என நம்புகிறேன். இதை பெருமைக்காக எழுதவில்லை. ஆனால் இது போன்ற சந்தோஷங்களை பகிர்ந்து கொள்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை அல்லவா? கஷ்டப்பட்டு அடக்கி வைக்குமளவுக்கு நான் அவ்வளவு பெரிய தன்னடக்கவாதியும் இல்லை.

வேறு எதைச் சாதிக்கப் போகிறோம்? 

முகமே தெரியாமல் அன்பு வைத்திருக்கும் இவர்களையெல்லாம் எப்பொழுது சந்திப்பது? வருடத்தில் ஒரு நாள்தான். குடும்பத்தையும் வேலையையும் மிச்சமிருக்கும் முந்நூற்றி அறுபத்து நான்கு நாட்களுக்கு பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

நாளை புத்தகக் கண்காட்சியில் சந்திப்போம்.

Jan 17, 2014

ராயல்டி பற்றி கருத்து இல்லையா அல்லது பயமா?

நலமா?

இப்பொழுது நடந்து கொண்டிருக்கும் ராயல்டி, பிடிஃஎப் பிரச்சினை குறித்து ஏன் எதுவுமே எழுதவில்லை? கருத்து இல்லையா அல்லது பயமா? இதே போலத்தான் தேவயானி கோபர்கடே விவகாரத்திலும் நீங்கள் எதுவுமே சொல்லவில்லை.

- ரவீந்திரன்.


வணக்கம்.

உங்களின் மின்னஞ்சல் வந்து சேர்ந்ததிலிருந்து இதுவரைக்கும் நலமாகத்தான் இருக்கிறேன் என்றே பதிலை ஆரம்பிக்கிறேன். 

இப்பொழுதுதான் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கருத்துச் சொல்ல ஆட்கள் இருக்கிறார்களே. அவர்களை ஆட்கள் என்று சிறுமைப்படுத்த முடியாது-அறிஞர்கள். சோனியா காந்திக்கு இத்தாலி பாஸ்போர்ட் இன்னமும் தேவையா என்பதில் ஆரம்பித்து வணிகர் சங்கத் தலைவர் வெள்ளையன் வரும் தேர்தலில் யாருக்கு ஆதரவு தெரிவிக்க வேண்டும் என்பது வரை எந்தக் கேள்வியைக் கேட்டாலும் பதில் சொல்வார்கள். வேலுநாய்க்கன்பட்டியில் பஞ்சாயத்து போர்டு தண்ணீர் இரண்டு நாளாக வரவில்லை என்று சொல்லிப் பாருங்கள்- உள்ளாட்சி நிர்வாகம் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று நான்-ஸ்டாப்பாக பொங்குவார்கள்.

இந்த அறிஞர்களின் லிஸ்ட்டில் இன்னுமொரு அரை டிக்கெட்டையும் சேர்த்தாக வேண்டும் என்ற உங்களின் அதீத ஆர்வம் மெய்சிலிர்க்கச் செய்கிறது. 

கண்ணில்படும் விஷயங்களுக்கு எல்லாம் கருத்துச் சொல்ல வேண்டுமா என்ன? கருத்துச் சொல்கிறேன் என்று காமெடி செய்யாமல் இருந்தால் அதுவே பெரும் புண்ணியம்தான். 

வெகு சில விஷயங்களோடு மட்டும் எமோஷனலாக அட்டாச் ஆவோம் அல்லவா? அந்த விஷயங்களில் மட்டும் நமது நிலைப்பாட்டைத் தெரிவிக்கலாம். அது கூட அவசியமானது என்று தோன்றவில்லை. இங்கு அத்தனை விஷயங்களிலும் ஆளாளுக்கு ஒரு கருத்து உண்டு. இவன் நல்லவனா, அவன் கெட்டவனா, இது தவறா, அது சரியா என எல்லாவற்றிலும் ஒவ்வொருவருக்கும் முன் தீர்மானங்கள் உண்டு. நாம் சொல்வதால் தங்களின் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொள்வார்கள் என நம்புகிறீர்களா? நமது கருத்தை கேட்டுவிட்டு சண்டைக்கு வருவார்கள் அல்லது அமைதியாக போய்விடுவார்கள். இரண்டிலும் சேராத இன்னொரு க்ரூப் உண்டு அவர்கள் அந்தப் பக்கமாகச் சென்று நம்மைப் பார்த்து சிரிப்பார்கள். அதிகபட்சமாக இதில் ஒன்றுதான் நடக்கும். 

நமது கருத்துக் கணைகளால் எந்தவிதத்திலும் யாரையும் மாற்றிவிட முடியாது என நம்புகிறேன். குறைந்தபட்சம் என்னால் முடியாது. அடுத்தவர்களை விடுங்கள்- வீட்டில் அம்மாவின் கருத்தையோ, மனைவியின் கருத்தையோ கூட என்னால் மாற்றிவிட முடிவதில்லை என்பதுதான் உண்மை. அவ்வளவு ஏன்? என் ஐந்து வயது பையனுக்குக் கூட முடிவுகள் இருக்கின்றன. அவன் நினைத்ததை அழுதும் கொஞ்சியும் சாதித்துக் கொள்கிறான்.

அதனால் கருத்துச் சொல்வதெல்லாம் வேண்டாம். வாழ்வில் சந்திக்கும் மனிதர்களை, எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாக மட்டும் இருந்தால் போதும் என நினைக்கிறேன். அப்படியே பிரதிபலித்தால் அதில் என்ன சுவாரசியம் இருந்துவிடப் போகிறது? வேண்டுமானால் ‘கலர் கண்ணாடி’ என்று வைத்துக் கொள்வோம். கிடைக்கும் மனிதர்களுக்கும் அனுபவங்களுக்கும் கொஞ்சம் வர்ணம் பூசி- சற்று சுவாரஸியமூட்டி வாசிப்பவர்களிடம் கொடுத்துவிடுவோம். அவ்வளவுதான்.

இதுவே நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

கருத்துச் சொல்வதில் இருந்து ‘எஸ்கேப்’ ஆவதால் எதிரில் இருப்பவர்களை முட்டாள்கள் என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை; உலகத்தில் எனக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்லை என்று மார்தட்டிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை; நான் பிடித்த முயலுக்கு மூணேமுக்கால் கால்கள் என்று அடுத்தவர்களோடு சிலிர்த்துக் கொண்டு நிற்க வேண்டியதில்லை. இப்படி சகட்டுமேனிக்கு ப்ளஸ்கள் உண்டு.

நமக்கு நன்றாகத் தெரிந்த விஷயமென்றால்- ஒருவேளை, சொல்லியே தீர வேண்டும் என்ற முனைப்பு இருந்தால் மட்டும் கருத்துச் சொல்ல வாயைத் திறக்கலாம் என நினைக்கிறேன். இந்த விவகாரத்தை வேறொரு கோணத்திலும் பார்க்க முடியும் என்பதற்காக மட்டுமே அதைச் செய்யலாம்.

சரி எதற்கு வழவழா கொழகொழா என்று- ராயல்டி பிரச்சினையில் நான் என்ன நினைக்கிறேன்? இதுதானே உங்கள் கேள்வி? அந்தப் பிரச்சினையே கச்சடவாகத் தெரிகிறது. ஒருவர் செருப்பில் அடிப்பேன் என்கிறார்; இன்னொருவர் அடுத்தவருடைய அம்மாவின் கற்பைக் கேள்விக் கேட்கிறார். கேட்டால் இலக்கியவாதிகள் என்பார்கள். இவர்களுக்கு இடையில் தலையைச் செருகினால் நம் வீட்டுப் பெண்களின் கற்புக்கு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் அல்லது நாமும் செருப்பைத் தூக்க வேண்டியிருக்கும். அமைதியாக இருந்துவிட்டால் நம் தலையா போகப் போகிறது? எப்படியோ போகட்டும்.

இன்னொரு விஷயம்- தேவயானி. இந்த விஷயம் பற்றி எனக்கு முழுமையான புரிதல் இல்லை. பக்காவான அரசியல் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். நம்பியது சரிதான் போலிருக்கிறது. பாருங்கள் அவரது அப்பா தேர்தலில் நிற்கப் போகிறாராம். எந்தக் கட்சி  என்று இப்போதைக்குச் சொல்ல மாட்டேன் என ட்விஸ்ட் வைக்கிறார். எந்தக் கட்சி என்று நம்மால் யூகிக்க முடியாதா என்ன?

இது போன்ற விஷயங்களில் கருத்துச் சொல்லி எதை நிலைநாட்டப் போகிறோம்?

நமக்கு பேசுவதற்கு விஷயமா இல்லை? ஊரின் மனிதர்களும், பெங்களூரில் என்னோடு மாரடிப்பவர்களும் எப்போதும் இருக்கிறார்கள். இந்த மனிதர்களும் அனுபவங்களும் தீர்ந்த பிறகு, சுவாரஸியமாக எதுவுமே எழுத முடியாது என்ற நிலை வரும் போது - கண்டது, கேட்டதுக்கெல்லாம் கருத்துச் சொல்வோம். அது ரிடையர்ட்மெண்டுக்கு பிறகாகச் செய்ய வேண்டிய தொழில். இப்பொழுது இல்லை.

பெண்கள் சைட் அடிப்பார்கள்தானே?

இப்பொழுதெல்லாம் எந்தப் புத்தகத்திலும் பெண்களைப் பற்றியும் காமத்தை பற்றியும் எழுதியிருந்தால் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது போலவே தெரிகிறது. ‘இறுக்கமான ஜீன்ஸூம், ஏற்றாற் போன்ற கவர்ச்சியான டீ-சர்ட்டும் அணிந்திருந்தாள்’ என்பது போன்ற மொன்னையான வர்ணிப்புகள். இதையெல்லாம்தான்  சுஜாதா காலத்திலேயே செய்துவிட்டு போய்விட்டார்களே. ஆனால் இன்னமும் அதையேதான் வெவ்வேறு தொனிகளில் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற சோக ஃபீலிங் உள்ளுக்குள்ளிருந்து பொங்கிப் பிரவாகம் எடுக்கிறது. இதை சோகம் என்று சொன்னால் அதை நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். 

இத்தகைய ஈயடிச்சான் காப்பி வர்ணிப்புகளில் பெரிய கிளர்ச்சி எதுவும் இல்லை. கிட்டத்தட்ட அத்தனை ஆண்களின் கற்பனையும் பார்வையும் ஒரே மாதிரிதான். சஹாராவில் கூட ஒன்றரை மிடறு தண்ணீர் கிடைக்கிறதாம். நாம்தான் செமத்தியாக வறண்டு கிடக்கிறோம். நாவலிலோ சிறுகதையிலோ பெண்களை வர்ணிக்கிறேன் அல்லது பாலியலை பேசுகிறேன் என்று ஆரம்பித்தால் போரடிக்கிறது. எட்டிக்குதித்து அடுத்த பத்திக்கு ஓடிவிடலாம். எதற்கு அத்தனை சிரமப்பட்டு மண்டை காய வேண்டும்? இண்டர்நெட்டைத் திறந்தால் தீனி போட்டுவிடுகிறது.

பதினெட்டு வயதுக்கு குறைவானர்கள் பின்வரும் ஒரு வரியை மட்டும் படிக்காதீர்கள்-

என்னதான் எழுதினாலும் ‘மாலதி டீச்சரை’ விடவா தூள் டக்கராக எழுதிவிடப் போகிறார்கள்?.அது யார் ‘மாலதி டீச்சர்’ ? Google சரணம்.

சென்சார் செய்யப்பட்ட வரி முடிந்தது. இனி தொடர்ந்து வாசிக்கலாம்.

வெறும் இறுக்கமான டீசர்ட்டிலும், ஜீன்ஸிலும் மட்டும்தானா காமத்தின் சிக்கல்கள் அடங்கியிருக்கின்றன? அது ஒரு கடல். இங்கு கடல் என்பது கூட ‘க்ளிஷே’தான். அதற்காக ‘காமம் என்பது மலை’ என்றெல்லாம் எழுதினால் ஆபாசமாக எழுதுகிறான் என்ற அவப்பெயர் வந்துவிட வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இருக்கட்டும். 

இந்த முறை சென்னை கிளம்பும் போதுதான் கவனித்தேன். கவிதைத் தொகுப்புகள் இருக்கும் அளவிற்கு என்னிடம் சிறுகதைத் தொகுப்புகள் இல்லை. நாவல்களின் எண்ணிக்கைக் கூட மரியாதையாக இருக்கிறது. சிறுகதைகள் மட்டும் மிகக் குறைவு. கொஞ்சம் புஷ்டி கொடுக்கலாம் என்று புத்தகக் கண்காட்சியில் ‘சிறுகதைகள்’ என்று கண்ணில் படுவதையெல்லாம் வாங்கிக் கொண்டேன். அப்படி அள்ளிக் கொண்ட தொகுப்புகளில் ஒன்றுதான் குட்டி ரேவதியின் ‘நிறைய அறைகள் உள்ள வீடு’. குட்டிரேவதி கவிதைகள்தானே எழுதிக் கொண்டிருந்தார்? இது ரேவதியின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு.

குட்டி ரேவதி தெரியும் அல்லவா? பூனையைப் போல அலையும் வெளிச்சம், தனிமையின் ஆயிரம் இறக்கைகள், முலைகள் ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகளை எழுதியிருக்கிறார். மூன்றாவது தொகுப்பின் பெயரில் ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் எதுவும் இல்லை. அதேதான். அவர் சித்த மருத்துவரும் கூட.

இலக்கியம் என்றாலே அலர்ஜி என்பவர்கள் ஒரு க்ளூ. ‘மரியான்’படம் பார்த்தீர்களா? அல்லது படத்தின் பாடல்களையாவது கேட்டீர்களா? ‘எங்க போன ராசா’ எழுதிய அதே பாடலாசிரியர்தான்.

அந்தப் பாடலையும் கேட்டதில்லை என்றால் வேறு வழியே இல்லை. யாரென்றே தெரியாமல்தான் நீங்கள் இதைத் தொடர்ந்து வாசிக்க வேண்டும்.

தொகுப்பில் மொத்தம் பதின்மூன்று கதைகள். என்னிடம் இருக்கும் பிரதியின் அச்சாக்கத்தில் ஏதோ சொதப்பல் போலிருக்கிறது. ஒரு கதையை பிரிண்டர் அபேஸ் செய்துவிட்டார். மீதமிருக்கும் பன்னிரெண்டு கதைகளையும் வாசித்துவிட்டேன் - ஒரே ராத்திரியில். ஒற்றை வார்த்தையில் சொன்னால் ‘செம’. பெரும்பாலும் காமம் சார்ந்த கதைகள்தான். ஒரு பெண்ணை இன்னொரு பெண் எப்படி பார்க்கிறாள்? ஒரு ஆண்மகனை பெண் எப்படி பார்க்கிறாள் என்பதையெல்லாம் வாசிப்பதற்கு பயங்கர ‘த்ரில்’ஆக இருக்கிறது.

இது ஒன்றும் திடீரென்று முளைத்த  ‘த்ரில்’ இல்லை. பதின்ம வயது தேடல்களின் விட்டகுறை தொட்டகுறைதான். 

ஒன்பதாம் வகுப்பிலிருந்தே ஒரு சந்தேகம் இருந்து வந்தது. பெண்களை ‘சைட்’ அடிக்கும் போது ஆண்கள் எதையெல்லாம் பார்ப்பார்கள் என்று தெரியும். அதுவே ஆண்களை சைட் அடிக்கும் போது பெண்கள் எதை கவனிப்பார்கள்? இந்த பெரும் சந்தேகத்தோடு குறுகுறுப்பாகத் திரிந்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்த வயதில் ஒரு கேர்ள் ப்ரெண்ட் கூட இல்லை. அநியாயத்துக்கு என்னை ஆண்கள் பள்ளியில் திணித்து வைத்திருந்தார்கள். கூட படித்தவர்களும் மொக்களத்தான்கள்தான். யாருக்கும் பதில் தெரியாது. இதே சந்தேகம்தான் ‘டெவலப்’ ஆகி காமத்தை ஒரு பெண் எப்படிப் பார்ப்பாள்? பாலியல் என்பது பெண்ணின் பார்வையில் என்ன என்றெல்லாம் கற்பனைக் குதிரை தாறுமாறாக தறி கெட்டு ஓடியிருக்கிறது. 

உண்மையில் இது கிட்டத்தட்ட அத்தனை ஆண்களுக்குமான சந்தேகம் என நினைக்கிறேன். ‘நானெல்லாம் அப்படிக் கிடையாது பாஸ்’ என்று யாராவது குரலை உயர்த்தினால் ‘ஸாரி’ சொல்லி ஒரு எட்டு பின்னுக்கு போய்விடுகிறேன். வம்புக்கு வரவில்லை.

இந்தக் குதிரையை இழுத்துப் பிடிக்க அவ்வப்போது முயற்சி செய்வது உண்டு. ம்ஹூம். காலையும் இன்னபிற சமாச்சாரங்களையும் கருணையே இல்லாமல் மிதித்துவிட்டு ஓடிவிடும். நமது சூழல் அப்படி. எழுதப்படுகிற புத்தகங்களில் எல்லாம் ஆண்களால் எழுதப்படும் எழுத்துக்கள். எடுக்கப்படுகிற சினிமாக்கள் எல்லாம் ஆண்களால் எடுக்கப்படும் சினிமாக்கள். எங்கு பார்த்தாலும் பெண்ணை ஒரே மாதிரிதான் காட்டுகிறார்கள். ஒரே மாதிரிதான் புரிய வைக்கிறார்கள். ஆண்களின் அழிச்சாட்டியம் or அக்கப்போர்.

சினிமாவும், கலையும், இலக்கியமும் ஆண்களால் வளைத்து வளைத்து ஆளப்படுகிறது. பிறகு எப்படி தறிகெட்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் குதிரைக்கு ‘அடே இதுதான் மேட்டர்’ என்று கடிவாளம் போடுவது? அதுபாட்டுக்கு மிதித்துக் கொண்டுதான் ஓடும். 

குட்டிரேவதி போன்றவர்களின் எழுத்துக்கள் இந்தச் சமூகத்தின் ஒருபக்கச் சார்பான புரிதல்களை களைத்துப் போட்டுவிடக் கூடும் என தைரியமாக நம்பலாம். லெஸ்பியன்,பெண்ணுக்கு ஆண்களுடனான உறவுகள், ஆண்களின் அத்துமீறல்கள், பெண்ணின் பாலியல் வேட்கைகள், அவளின் பார்வையில் இந்த உலகம் என ஒரு கலக்கலான சிறுகதைத் தொகுப்பு இது. ஒரு வெண்ணைக் கட்டியை கதுமையான கத்தி ஒன்றில் கீறிக் கொண்டு போவது போன்ற எழுத்து மொத்த புத்தகத்தையும் முழுமூச்சில் முடித்துவிடச் செய்கிறது. இந்தச் சிறுகதைகளை வாசிப்பதில் எந்தத் தடையும் இல்லை. ரேவதிக்கு நல்ல நடை வாய்த்திருக்கிறது. அடிப்படையில் அவர் ஒரு கவிஞர் அல்லவா? கதையிலும் ‘பொயட்டிக்’ நடை தூள் கிளப்புகிறது.

‘எல்லா ஆண்களும் ஒரே மாதிரி; ஒவ்வொரு பெண்ணும் வெவ்வேறு மாதிரி’ என்று ஆழ்ந்த நம்பிக்கை எனக்கு இருந்தது. அதையும் கூட அநியாயத்துக்கு ரேவதி உடைத்துவிட்டார். கிட்டத்தட்ட எல்லாப் பெண்களும் ஒரே மாதிரிதானாம். குட்டிரேவதிதான் சொல்லியிருக்கிறார். அவர் சொல்லும் விதத்தையும் தொனியையும் பார்த்தால் சரியாகத்தான் இருக்கும் போலிருக்கிறது. அவர் சொல்வதை முழுமையாக நம்பத் துவங்கியிருக்கிறேன்.

(பாதரசம் பதிப்பகம்; விலை: ரூ.130; தொடர்புக்கு: creator.saravanan@gmail.com; 95512 50786)

Jan 16, 2014

எத்தனை அடிகளைத்தான் தாங்குவது?

இருபத்தைந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. அப்பொழுது எங்கள் ஊர் டவுன் ஆகியிருக்கவில்லை. ஊரில் ஒன்று அல்லது இரண்டு டீக்கடைகள் இருந்தன. ஒரு மளிகைக் கடை இருந்தது. அது போக ஒரு பேக்கரியும் உண்டு. அவ்வளவுதான். ஒன்றிரண்டு பணக்கார வீடுகளைத் தவிர யாரிடமும் கார் இல்லை. நிறைய வீடுகளில் டிவி இல்லை. யாரோ ஒருவர் வீட்டில் டெலிபோன் இருந்தது. சைக்கிள்தான் பிரதானமாக இருந்தது. அதிசயமாகவே டிவிஎஸ் 50கள் ஊருக்குள் ஓடின. மாட்டுவண்டிகள் நிறைய உண்டு. எருமை மாடுகளை அதிகாலையில் சாலைகளில் ஓட்டிச் செல்வார்கள். மாலை நேரங்களில் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தால் பறவைகள் கூடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும். சாலைகளில் பசும்புற்கட்டை தலையில் சுமந்தபடி ஆட்கள் செல்வார்கள். வாய்க்காலில் குளித்து எழுந்த ஈரம் அப்படியே ஒட்டியிருக்கும்.

அப்பொழுது அச்சு அசலான கிராமமாக இருந்தது. நினைத்துப் பார்த்தால் இப்பொழுதும் நெஞ்சுக்குள் இனிக்கிறது.

நாங்கள் வளர வளரத்தான் கிராமமும் தனக்கான அலங்காரங்களை அழித்துக் கொண்டு நகரத்துக்கான பூச்சுகளை பூசத் துவங்கியிருந்தது. முதலில் சாலையோரங்களில் இருந்த மரங்களை வெட்டி ஏலம் விடத் துவங்கினார்கள். வெட்டப்பட்ட பெரும்பாலான மரங்கள் வேம்பு. என் தாத்தாவை விட அந்த மரங்களுக்கு வயது அதிகம் இருக்கும். அடிமரத்தை கட்டிப்பிடிக்க மூன்று பேராவது கை கோர்க்க வேண்டும். ஏலத்தில் நல்ல வருமானம் வந்திருக்கக் கூடும். அந்த மரங்களில் நிறைய கொக்குகள் இருந்தன. அவ்வப்போது நரிக்குறவர்கள் துப்பாக்கியை எடுத்துக் கொண்டு ஊருக்குள் வருவார்கள். காகிதம், வெடிமருந்து என அத்தனையையும் துப்பாக்கிக்குள் திணித்து அந்த இடத்திலேயே ‘தோட்டா’வைத் தயார் செய்வார்கள். எத்தனை உயரத்தில் இருந்தாலும் கொக்கு திருகிக் கொண்டு விழும். எடுத்து கழுத்தைத் திருகி பைக்குள் போட்டுக் கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்து கொள்வார்கள். அந்த வெடிச்சத்தத்துக்கு பயந்து மரத்தை விட்டு பறந்த கொக்குகள் திரும்பி வர ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடங்கள் பிடிக்கும். அதுவரை வெற்றிலை பாக்கை மென்று கொண்டு குந்த வைத்து அமர்ந்திருப்பார்கள். நாங்கள் சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தால் கெட்டவார்த்தை பேசித் துரத்திவிடுவார்கள். பயப்பது போல பயந்து மீண்டும் அவர்களிடமே திரும்பச் செல்வோம்.

அந்தச் சமயத்தில் ஊருக்குள் ஒரு பிச்சைக்காரர் இருந்தார். இன்னொரு பைத்தியமும் உண்டு. பைத்தியம் ஊருக்குள் சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். யார் வீட்டிலும் கை நீட்ட மாட்டான். இரவானால் தூங்குவதற்கு அவனது வீட்டிற்குச் சென்றுவிடுவான். ஆனால் பிச்சைக்காரருக்கு எந்த வீடும் இல்லை. ஏதாவதொரு வீட்டில் தட்டேந்தினால் பசியாறிவிடும். கோயிலுக்கு கீழாக கால் நீட்டிக் கொள்வார். நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது- சாப்பிடாமல் தொந்தரவு செய்யும் போதெல்லாம் அவரிடம் பிடித்துக் கொடுத்துவிடுவதாக மிரட்டியிருக்கிறார்கள். அவரது மூட்டைக்குள் குழந்தைகளை கை கால்களை கட்டிப் போட்டு உள்ளே திணித்து வைத்திருப்பதாக எப்பவும் சில கதைகள் காற்றில் பரவியிருந்தன. அவரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் பயமாக இருக்கும். ஆனால் என்னையொத்த நான்குபேர் கிடைத்துவிட்டால் போதும் கற்களை வீசத் தொடங்கிவிடுவோம். குச்சியைத் அசைத்தபடியே துரத்திக் கொண்டு வருவார். ஆனால் பெரும்பாலும் அவரால் எங்களை அடிக்க முடிந்ததில்லை. 

ஒரு முறை அவரது மண்டையை பதம் பார்க்கும் படியாக உடன் இருந்தவன் கல்லை வீசியெறிந்தான். அது துல்லியமாக அவரது நெற்றியைப் பிளந்தது. அவர் ஒருவித கூச்சலை எழுப்பினார். அது கேவலும் இல்லாத அழுகையும் இல்லாத கூச்சல். அப்பொழுது மதிய நேரத்தின் உச்சி வெயில் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. நாங்கள் பயந்து போனோம். அவரவர் வீடுகளுக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்ட போதும் அந்த கூச்சலில் இருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை. வெகுநேரம் கத்திக் கொண்டேயிருந்தார். அவருக்கு அப்பொழுது ஐம்பதைத் தாண்டியிருக்க வேண்டும். பாதி தாடி நரைத்திருந்தது. கோவணம் கட்டியிருப்பார். தனது மூட்டையை தலை மீது சுமந்திருப்பார்.

அந்தக் காலத்தில் ஓணானை ஏன் அடிக்க வேண்டும் என்பதற்கு எங்கள் ஊரில் கதை ஒன்று சொல்வார்கள். 

ஒரு சமயம் பிள்ளையாருக்கு கடும் தாகம். அவர் ஒரு பொட்டல் காட்டில் சிக்கிக் கொண்டார். குடிப்பதற்கு தண்ணீரே இல்லை. யாராவது தண்ணீர் கொடுக்க மாட்டார்களா என வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு மரத்தின் கீழாக அமர்ந்திருக்கிறார். அப்பொழுது ஒரு அணிலும் ஓணானும் பிள்ளையாரின் அருகில் வருகின்றன. ‘கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடுங்கள்’என அவைகளிடம் இறைஞ்சுகிறார். அணில் வேகமாக ஓடிச் சென்று ஒரு தென்னை மரத்திலிருந்து இளநீர் ஒன்றை பறித்து வருகிறது. ஆனால் இந்த ஓணான் இருக்கிறது பாருங்கள்- ஒரு குடுவையில் தனது சிறுநீரைப் பிடித்து வருகிறது. பிள்ளையாருக்கு எதிராக சதி செய்த இந்த ஓணானை எங்கு பார்த்தாலும் அடித்துக் கொல்ல வேண்டும் என்பார்கள். அடிப்பதோடு மட்டும் இல்லை- அதன் மீது கருவேலம் முள்ளைக் குத்தி அதன் மீது சிறுநீர் கழித்துவிடுவோம். துடிதுடித்துச் சாகும். பிள்ளையாருக்காக பழிவாங்குகிய திருப்தி எங்களுக்கு.

இந்தக் கதையைப் போலவேதான் இந்த பிச்சைக்காரர்பற்றிய ஒரு கதையும் எங்கள் வயதையொத்தவர்களுக்குள் உலவிக் கொண்டிருந்தது. கிடைக்கும் குழந்தைகளையெல்லாம் மூட்டைக்கட்டி கொஞ்ச நாட்கள் தன்னுடனே வைத்திருப்பார். பிறகு வாய்க்கால் ஓரமாகவோ அல்லது ஆற்றங்கரை ஓரமாகவோ அமர்ந்து அந்தக் குழந்தையை அரிந்து தின்றுவிட்டு மிச்சம் மீதியைக் நீரில் கரைத்துவிடுவார். இந்த நம்பிக்கையினாலேயே அவரைக் கண்டபோதெல்லாம் கற்களை பொறுக்கத் துவங்கியிருந்தோம்.

அந்த மனிதனும் எத்தனை நாட்கள்தான் கல்லடி தாங்குவார்? பக்கத்து ஊருக்கு போய்விட்டார். எப்பொழுது சென்றார் என்பதெல்லாம் தெரியாது. அவர் திடீரென்று காணாமல் போயிருந்தார். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு நான்கைந்து சிறுவர்களுடன் பக்கத்து ஊருக்கு வேட்டைக்கு சென்ற போதுதான் அவரை அங்கு பார்த்தோம். அந்த ஊர் எங்கள் ஊரைக் காட்டிலும் சிறியது. அந்த ஊரில் கருவேலங்காடு ஒன்று இருந்தது. அந்தக் காட்டுக்குள்தான் வேட்டைக்கு போவோம். அந்த வேட்டையில் முயல்களும், சிட்டுக்குருவிகளும் சர்வசாதாரணமாக கிடைத்துவிடும். அரிதாக பச்சைக்கிளிகளையும் ஒரே ஒரு முறை பல வண்ணக் கிளி ஒன்றையும் பிடித்து வந்தோம். 

அந்தக் கருவேலங்காட்டு ஓரத்தில் கோவில் ஒன்றிருந்தது. சுண்ணாம்புக்காரைகள் உதிர்ந்து கிடந்த அந்தப் பழங்கோவிலின் நடுவில் ஒரு அரச மரமும் உண்டு. அந்த அரச மரத்தில் எப்படியாவது ஒரு நாள் ஏறிவிட வேண்டும் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம். அந்த மரத்தின் பொந்துகளுக்குள் நிறைய பச்சைக் கிளிகள் இருந்தன. அதற்காகத்தான் குறி வைத்திருந்தோம். ஆனால் மரத்தை நெருங்கும் போதெல்லாம் எப்படியும் பெரியவர்கள் கண்களில் பட்டுவிடுவோம். துரத்திவிடுவார்கள். எங்களின் கனவு நிறைவேறவே இல்லை.

பிச்சைக்காரர் ஊரைவிட்டு போன அதே வருடத்தின் ஒரு விடுமுறை நாளில் கடும் மழை பெய்தது. அது ஒரு மதிய நேரம். வெறும் மழை மட்டும் இல்லை- காற்றுடன் கூடிய மழை. எங்கள் வீட்டு பந்தலை சூறாவளி தூக்கிக் கொண்டு சென்றதைப் பார்த்து பயந்து கொண்டிருந்தோம். ஓரிரண்டு மணி நேரம் அடித்துப் பெய்து மழை ஓய்ந்த போது ஊரே சுத்தமாகியிருந்தது. கூரைகளில் இருந்து தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தது. மழை முற்றாக நின்றுவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது. சாரல் மிச்சம் இருந்தது.

அப்பொழுது பக்கத்து ஊரில் அரச மரம் விழுந்துவிட்டதாகவும் ஓடினால் சில கிளிக்குஞ்சுகளையாவது அள்ளிக் கொள்ளலாம் என்று தகவல் வந்தது. அப்பொழுது செருப்பணியாத கால்களோடு ஓடியது நினைவில் இருக்கிறது. கூடவே ஏழெட்டு சிறுவர்கள் ஓடி வந்தார்கள். இரண்டு மூன்று கிலோ மீட்டர்கள் இருக்கும். மேலாகக் கிடந்த மண்ணை மழை அடித்துச் சென்றுவிட கற்கள் துருத்திக் கொண்டு நின்றன. பாதங்களை அவை பதம் பார்த்த போதும் கிளிக்குஞ்சுகள் தங்கள் அழகிய அலகினால் எங்களை அழைத்துக் கொண்டிருந்தன. பக்கத்து ஊரை அடைவதற்கு அதிக நேரம் பிடிக்கவில்லை. அத்தனை வேகமாக ஓடினோம். மிகுந்த ஆசையுடன் அரச மரத்தை நெருங்கிய போது கூட்டமாக இருந்தது. அந்தப் பழங்கால மரம் கிழவனைப் போல சரிந்து கிடந்தது.

அரச மரம் சாய்ந்திருந்தது மட்டும் இல்லாமல் அந்தக் கோவிலை தரைமட்டமாக்கியிருந்தது. அதனால்தான் கூட்டம் சேர்ந்திருக்கிறது என நினைத்தோம். ஆனால் அதே தரைமட்டத்திற்குள்தான் அந்த பிச்சைக்காரரும் சிக்கியிருந்தார்- எங்கள் ஊரை விட்டுப் போன பிச்சைக்காரர். அன்றைய தினத்தின் மழைக்கும் காற்றுக்கும் பயந்து கோவிலுக்குள் ஒதுங்கியிருப்பார் போலிருக்கிறது. விதி அவரை முடிந்துவிட்டது. அவர் முகம் கோரமாக இருப்பதால் சிறுவர்களை பக்கத்தில் அனுமதிக்கவில்லை. மரத்திலிருந்த கிளிக்குஞ்சுகள் கீழே விழுந்தனவா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் தங்களின் வாழிடம் சிதைந்தது போனதைப் பார்த்து சில கிளிகள் கத்திக் கொண்டிருந்தன. ஒருவேளை அவை அந்த பிச்சைக்காரரின் மரணத்திற்காகவும் கூட கத்தியிருக்கலாம். எங்களுக்கு புரியவில்லை. வீட்டிற்கு திரும்பிச் செல்வதைத் தவிர எங்களுக்கு அங்கு வேலை இல்லை. கிளம்பும் போது அவரது துணி மூட்டைக்குள் ஏதேனும் குழந்தை இருக்கிறதா என பார்த்துவிட எத்தனித்தேன். மூட்டை தனியாகக் கிடந்தது. மழை நனைத்திருந்த அந்தப் பைக்குள்ளிருந்து சில பழைய துணிகள் அசைந்து கொண்டிருந்தன. அது, குழந்தையொன்று கை கால்களை அசைப்பது போலவே இருந்தது.

Jan 15, 2014

ரெண்டு வட்டிக்கு கடன் வாங்கியிருக்காருங்க

“அவரு ரெண்டு வட்டிக்கு பணம் வாங்கியிருக்காருங்க” என்று யாரை கைகாட்டிச் சொன்னாலும் சற்று மனம் வருந்தத் தொடங்கிவிடுகிறது. அவருக்கு என்ன பிரச்சினைகளோ என்று யோசிக்கத் தோன்றுகிறது. மிக அதிகப்படியான அழுத்தம் இல்லையென்றால் எதற்காக வட்டி வாங்கப் போகிறார்? ஏதோ ஒரு அழுத்தம்- குடும்பச் சுமை, மருத்துவச் செலவு, திருமணம் என்று ஏதோ ஒன்று கழுத்தில் கத்தியை வைக்க வேறு வழியே இல்லாமல் கை நீட்ட வேண்டியதாக விடுகிறது. வட்டிக்கு வாங்கிய பிறகு ‘வட்டி கட்ட வேண்டும்; அசலை அடைக்க வேண்டும்’ என்று அந்த மனிதரின் மனதில் உருவாகும் அழுத்தம் கொடுமையானது. அதுவும் ஐம்பதைத் தாண்டிய மனிதராக இருந்தால் இன்னமும் சிரமமும்.

இதெல்லாம் சாமானியர்களுக்குத்தான். 

ரிலையன்ஸ் அம்பானி ஏதோ ஒரு நிறுவனம் ஆரம்பிப்பதாக பணம் வசூலிக்கத் தொடங்கினாராம். நம்மவர்கள் கொண்டு போய் கொட்டியிருக்கிறார்கள். வசூலான பணத்திற்கான வட்டி மட்டும் பல்லாயிரம் கோடிகள் தேறியிருக்கிறது. ஆனால் அறிவிக்கப்பட்ட திட்டத்திற்காக இதுவரைக்கும் ஒரு செங்கல் கூட வாங்கவில்லையாம். அவர்கள் எதிர்பார்த்த வட்டி கிடைத்தவுடன் ஒன்றரை வருடம் கழித்து பணத்தை திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார்கள். எப்படியெல்லாம் பணத் தேவையை பூர்த்தி செய்து கொள்கிறார்கள் பாருங்கள். பணக்காரனுக்கு பணம் தேவைப்படும் போது போட்டி போட்டுக் கொண்டு கொடுக்கிறோம். அதுவே இல்லாதவனுக்கு பணம் தேவைப்படும் போது அவன் ரெண்டு வட்டிக்கும் கந்துவட்டிக்கும் கடன் வாங்குகிறான்.

இப்பொழுது எதற்கு இந்த வட்டிபுராணம்? 

மனோன்மணி என்ற பெயரைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? கிருஷ்ணகிரி பக்கம் காவேரிப்பட்டணத்துக்காரர். அந்தப் பகுதியின் குகை ஓவியங்கள், கற்கால ஆயுதங்கள், வரலாறு என அத்தனையையும் விரல் நுனியில் வைத்திருப்பவர். கிரானைட் குவாரிகளால் கிருஷ்ணகிரியின் வரலாறுகள் தரைமட்டமாகிக் கொண்டிருக்கும் இந்தச் சமயத்தில் தேடித் தேடி பதிவு செய்து வருகிறார். வரலாற்றின் எந்தப் பகுதியைப் பற்றியும் அவரால் பேச முடிகிறது. பெங்களூரை ஒரு காலத்தில் சோழர்கள் ஆட்சி செய்தார்களாம். எங்கள் வீடு இருக்கும் பேகூரில் கூட நடுகற்களும், சதி கற்களும் இருக்கின்றனவாம். இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அவர்தான் சொன்னார். அவரது வரலாற்று அறிவையெல்லாம் விட முக்கியமான விஷயம் அவரது புது எழுத்து பதிப்பகம். 

பல்வேறு கஷ்டங்களுக்கும் இடையில் தொடர்ந்து சிற்றிதழை நடத்தி வருகிறார். அது போக ஒவ்வொரு வருடமும் பல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களையும் வெளியிடுகிறார். அவர்தான் முதல் பத்தியில் சொன்ன இரண்டு வட்டிக்கு பணம் வாங்கியிருக்கும் மனிதர். குடும்பச் சுமைக்காகவோ, மருத்துவ செலவுக்காகவோ, திருமணச் செலவுக்காகவோ இல்லை- வெறும் புத்தக் வெளியீட்டுக்காக. யாரிடமாவது நல்ல கதையோ, கவிதையோ இருந்தால் போதும். ‘புது எழுத்தில் போட்டுடலாம் கொடுங்க’ என்று வாங்கி புத்தகமாக்கிவிடுவார். பிறகு கடன் வாங்கித்தான் புத்தகங்களைக் கொண்டுவருகிறார். விற்பனைக்கான நெட்வொர்க் கிடையாது. பெரிய கடைகளில் தொடர்பு கிடையாது. விற்பனை உத்திகளும் விளம்பர புரட்சிகளும் கிடையாது. கடன் வாங்கியாவது புத்தகம் கொண்டு வந்துவிட வேண்டும். அவ்வளவுதான் அவரது நோக்கம். புத்தகங்கள் என்ன லட்சக்கணக்கிலா விற்கின்றன? அச்சடித்த புத்தகங்களில் விற்காதவற்றை விசிட்டிங் கார்ட் கொடுப்பது போல இலவசமாகக் கொடுக்கிறார். கடைசியில் நட்டம்தான் மிஞ்சுகிறது. மாதமாதம் சம்பளம் வாங்கி கடனையும் வட்டியையும் அடைப்பார். வருடக் கடைசியில் அடுத்த வருட புத்தகங்களுக்காக மீண்டும் ‘ரெண்டு வட்டிக்கு’ கடன் வாங்குகிறார். இப்படித்தான் வருடம் தாண்டி வருடமாக தேய்ந்து கொண்டிருக்கிறார். 

எதற்காக இப்படி கஷ்டப்படுகிறீர்கள் என்றால் ‘இத்தனை வருஷம் கஷ்டப்பட்டாச்சு...இனி கொஞ்சம் வருஷம்தானே’ என்கிறார்.

கடனை வாங்கி புத்தகம் அச்சிடுவது மட்டுமில்லை- இந்த வருடம் புத்தக அச்சாக்கம் பெங்களூரில் நடைபெற்றிருக்கிறது. சனிக்கிழமை மாலையில் புத்தக வெளியீடு. சனிக்கிழமை காலை பத்து மணியளவில்தான் புத்தகம் கையில் கிடைக்கும். என்னதான் வேகமாக வந்தாலும் பேருந்தில் வந்தால் சாயந்திரம் வந்து சேர முடியாது. நேரத்துக்கு கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டுமென ஆம்னி வண்டி ஒன்றை வாடகைக்குப் பிடித்து பறந்தடித்து வருகிறார். கவனியுங்கள்- புத்தகமே கடன் வாங்கித்தான் அச்சடிக்கிறார். அதை சென்னை கொண்டுவருவதற்காக வாடகை வண்டி பிடித்து இன்னொரு சுமையைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொள்கிறார். ‘தான் மட்டுமே இளம் எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்தி வருவதாக’ எந்த நேரத்திலும் பீற்றிக் கொள்ளாமல் தனது உழைப்பையும் உயிரையும் எழுத்துக்காக உருக்கித் திரியும் மனோன்மணி எந்த இடத்திலும் தனது பிரதாபங்களை தூக்கிக் காட்டி கொடிபிடிப்பதில்லை- பிழைக்கத் தெரியாத மனிதன்.

அவரது தேர்வும் பெரும்பாலும் சோடை போவதில்லை. புது எழுத்து பதிப்பகம் என்று தெரிந்தால் ஒவ்வொரு பிரதியை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

அதே போலத்தான் பாதரசம் பதிப்பகத்தின் சரவணன். சம்பளக்காசில் புத்தகம் வெளியிடுகிறார். என்.ஸ்ரீராம், பாலசுப்பிரமணியன், தூரன் குணா, குட்டி ரேவதி என அவரது பதிப்பகத்தின் மூலமாக புத்தகம் வெளியிடும் அத்தனை பேரும் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்கள். ஏதோவொரு விதத்தில் இவர்களுக்கு காத்திரமான இடம் இருக்கிறது. ஆனால் இவர்கள் படு அமைதியாக இருக்கிறார்கள். எந்தவிதத்திலும் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருக்கிறார்கள். இந்த மார்கெட்டிங் யுகத்தில் இவர்களின் அமைதி படு ஆச்சரியமானது. இதுதான் overshadow என்பது. மற்ற புத்தகங்களின் கூச்சல்களிலும் விளம்பர வெளிச்சத்திலும் இவை அடங்கி இருக்கின்றன.

பாதரசம், புது எழுத்து பதிப்பகங்களின் புத்தகங்கள் அரங்கு எண் 654 இல் கிடைக்கின்றன. நாதன் பதிப்பகம் என்பது கடையின் பெயர். சரவணனை சந்தித்தேன். ‘எப்படிங்க போகுது?’ என்ற போது அவர் அப்படியொன்றும் திருப்தியாக பதில் சொல்லவில்லை. புத்தகங்கள் வெளியீடு, புத்தகக் கண்காட்சியில் அரங்குக்கான வாடகை எல்லாம் போக நஷ்டம் வராமல் இருந்தாலே போதும் என்கிற ரீதியில் பேசினார். கஷ்டமாக இருந்தது. ‘ஒவ்வொரு புத்தகத்திலும் நூறு பிரதிகள் விற்றாலும் கூட தப்பித்துவிடுவேன்’ என்றார். லாபம் எதுவும் வராது- தப்பித்துவிடுவார். அவ்வளவுதான்.

இந்த மாதிரியான பதிப்பாளர்கள் தப்பித்தால்தான் எழுதுவது மட்டுமே தனது வேலை என்றிருக்கும் எழுத்தாளர்களுக்கான களம் கிடைக்கும். எந்தவிதமான பின்ணணியும் இல்லாத இளம் எழுத்தாளர்களுக்கான பிரசுர வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். 

இதை இவர்களுக்கான மார்கெட்டிங்குக்காக எழுதவில்லை.

வெறும் எழுத்து, இலக்கியம் என்பதைத் தவிர வேறு எந்த பிரதிபலனையும் எதிர்பாராத இலக்கியத்தின் இத்தகைய தூண்களுக்கு ஆதரவாக சற்றேனும் நமது தோள்களை கொடுப்போம் என்பதற்காக எழுதுகிறேன். பெரிய பதிப்பாளர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டு கொட்டுமேளத்தோடு ‘இலக்கியத்தைக் காக்கிறேன்’ பேர்வழி என்று லட்சக்கணக்கில் கொழுத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் மத்தியில் ஆயிரம் இரண்டாயிரத்துக்கு கடன் வாங்கி புத்தகங்கள் வெளியிட்டுவிட்டு அமைதியாக இருக்கும் இவர்களுக்கு ஆதரவளிப்பது நமது கடமை இல்லையா? இவர்களைப் போன்றவர்கள் தப்பித்தால் நல்ல எழுத்து தப்பித்துவிடும்.

Jan 12, 2014

ஐ லவ் தமிழ்நாடு

நேற்று காலை சென்னை வந்திறங்கிய போது காலை ஏழரை மணியாகியிருந்தது. ஏழரை அல்லவா? கூடவே சனிபகவான் வந்திருப்பார் போலிருக்கிறது. அவர் போக இன்னும் பல லட்சம் பேர் சென்னைக்குள் வந்திருக்கிறார்கள் -பொங்கல் திருவிழாவை கொண்டாட வந்தவர்கள். கோயம்பேட்டைச் சுற்றி நூற்றுக்கணக்கான பேருந்துகள் திருந்து கொண்டிருந்தன. பேருந்து நிலையத்திற்குள் இடம் இல்லை என்பதால் துளி காலி இடம் கிடைத்தாலும் செருகி நிறுத்தியிருந்தார்கள்.  ஊரிலிருந்து நான் வந்திருந்த பேருந்து கோயம்பேடு மார்க்கெட் அருகிலேயே அரை மணி நேரத்திற்கு நகராமல் நின்று கொண்டிருந்தது. எரிச்சலாக இருந்ததால் இறங்கிக் கொண்டேன்.  நடந்தே போய்விடலாம். சட்டை பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த சில்லரையில் அம்மா குடிநீர் ஒன்றை வாங்கி முகம் கழுவிவிட்டு ஒரு செய்தித்தாளை வாங்கி புரட்டியபடியே வெளியே வந்தால் மண்டையில் ஒரு சுளீர்.

எடுத்து வந்திருந்த இரண்டு பைகளில் ஒன்றை பேருந்திலேயே விட்டிருக்கிறேன். அதில் மூன்று நான்கு துணிமணிகள்தான் இருந்தன. ஆனால் அவை என்னிடம் இருப்பதிலேயே காஸ்ட்லியான துணிகள். இதில்தான் எனக்கும் மனைவிக்கும் பெரும் பிரச்சினை வரும். ‘உங்ககிட்ட உருப்படியா ஒரு ட்ரெஸ் இல்லை’ என்று திட்டுவாள். அதுவும் வெளியூர் கிளம்பும் போதெல்லாம் இந்த வசையை வாங்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னிடம் மொத்தமாக ஆறேழு துணிகள்தான் இருக்கும். அதுவே போதும் என நினைத்துக் கொள்வேன். அதைவிடவும் துணி தேர்ந்தெடுப்பதை விடவும் கொடுமையான வேலை எதுவும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. அத்தனை துணிகளில் ஒன்றிரண்டை தேர்ந்தெடுப்பது பெரிய டார்ச்சர். வழியே இல்லாமல் துணி எடுக்கச் சென்றால் அதிகபட்சம் ஐந்து நிமிடத்தில் சட்டையைத் தேர்ந்தெடுத்துவிடுவதுதான் வழக்கம். அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டேன். தேர்ந்தெடுத்த சட்டைக்கு ‘மேட்ச்’ஆக ஒரு பேண்ட் எடுத்துக் கொடுங்கள் என்று கடைக்காரரிடமே சொல்லிவிட்டால் எனது கடமை முடிந்தது. அவ்வளவுதான். பில்லை வாங்கிவிட்டு வெளியே வந்துவிடலாம். அந்தத் துணி பழையதாகும் வரை திரும்பத் திரும்ப அணிவேன். அதனால்தான் மனைவி ஏவுகணைகளை வீசுகிறாள். இந்த ஏவுகணைகளை சமாளிப்பதற்காகவே சில மாதங்களுக்கு முன்பாக லூயி பிலிப் சட்டையும் பேண்ட்டும் எடுத்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் அதையும் இதுவரை இருபது முறைக்கும் மேலாக துவைத்தாகிவிட்டது. மூன்று மாதங்களில் இருபது முறை. 

இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பாகவே சன் டிவியில் இருந்து அழைத்து ‘சனிக்கிழமையன்று சென்னை வருகிறீர்கள்தானே? ஒரு விவாதத்திற்கு வந்துவிடுங்கள்’ என்று அழைத்திருந்தார்கள். சன் டிவியில் முகத்தைக் காட்டிவிட்டால் ஒரு நல்ல விஷயம் நடக்கும். அதுவும் வலைப்பதிவில் வெற்றிகரமாக எழுதுவது பற்றிய விவாதம் என்பதால் வீட்டில் இருப்பவர்கள் ‘லேப்ட்டாப்பை கட்டிட்டு இருவத்தி நாலு மணிநேரமும் அழுவாத’ என்று திட்ட முடியாது. ‘அழுவாம இருந்தால் என்னையும் மதித்து சன் டிவியில் கூப்பிடுவார்களா?’ என்று வாயை அடைத்துவிட ஒரு காரணம் கிடைத்திருக்கிறது. இந்தக் காரணத்திற்காகவே கிளுகிளுப்புட்டன் கிளம்பியிருந்தேன். அதுக்காகத்தான் லூயி பிலிப் சட்டையும் பேண்ட்டும் எடுத்து பைக்குள் வைத்திருந்தேன். என்னையும் கேபிள் சங்கரையும் மட்டும் பேச வைத்தார்கள். எப்படி பேசினேன் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. டிவியில் பொம்மை தெரிந்தால் போதும்.

இந்தச் சட்டையோடு இருந்த பையைத்தான் பேருந்திலேயே மறந்திருந்தேன். அதைவிட முக்கியமான ஐட்டம் ஒன்றும் பைக்குள் இருந்தது- மணிபர்ஸ். தூங்கும் போது தொடையைக் குத்துகிறது என்று பைக்குள் போட்டு வைத்திருந்தேன். ஏ.டி.எம் கார்டு, லைசென்ஸ் இன்னபிற இத்யாதிகள் அதற்குள் இருந்தன. ‘சொம்பும் போச்சுடா கோவிந்தா’ கதை ஆகிவிடும் போலிருந்தது. கையில் வைத்திருந்த செய்தித்தாளை விசிறியடித்துவிட்டு துழாவத் துவங்கினால் பேருந்துகள் பிரமாண்ட உருவம் எடுத்து ராட்சர்களாக நின்றிருந்தன. திரும்பிய பக்கமெல்லாம் பேருந்தின் பச்சை நிறம்தான் தெரிகிறது. ‘ஓசூர்- பெங்களூர்’ என்ற பெயரைப் பார்த்த பேருந்துக்குள் எல்லாம் ஏறிப்பார்த்தேன். மார்கெட், அதன் அருகே இருக்கும் மிகப் பெரிய பார்க்கிங் மைதானம் என்று ஒரு பேருந்தை விடவில்லை. ஆனால் பை கிடைத்த பாடில்லை. இருக்கன்குடி மாரியம்மனை வேண்டிக்கொண்டே நடந்தேன். ‘என்னடா இது சென்னை வந்தும் வராததுமாக வந்த ரோதனை’ என்று நினைத்தபடியே தேடிக் கொண்டிருந்த போது வியர்வை பெருக்கெடுத்திருந்தது. அநேகமாக உடலில் இருக்கும் கெட்ட நீர் அத்தனையும் வெளியேறியிருக்கும். கடைசியாக கோயம்பேடு நிலையத்திற்குள் பேருந்துகள் உள்ளே நுழையும் இடத்திற்கு வரும்போதே ‘ஒருவேளை பை கிடைக்கவில்லையென்றால் அடுத்த திட்டம்’ ஒன்றை மனம் தயாரிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. யாரிடமாவது கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கும்.

ஒரு நல்ல சட்டை, பேண்ட், இரண்டு நாள் சோற்றுச் செலவு, அது போக ஊர் திரும்புவதற்கு தேவையான பணம். இழப்பை விடவும் செண்டிமெண்ட்தான் குழப்பத் தொடங்கியிருந்தது. லிண்ட்சேவும் மாரியப்பனும் குப்புற விழுந்துவிடுவார்களோ என்று பயம். இன்னும் வேகமாகத் தொடங்கியிருந்தேன். இன்னும் ஐம்பது அறுபது பேருந்துகள். இன்னும் கொஞ்சம் வியர்வை. இரண்டு மணி நேரம் அலைந்திருப்பேன்.

ஆனால் மாரியம்மன் கைவிடவில்லை. 

ஓசுரிலிருந்து என்னை இடம் மாற்றியிருந்த பேருந்தை ட்ராபிக்கினால் வெளியேற்ற முடியாமல் நிறுத்தி வைத்திருந்தார்கள். ஏறிப் பார்த்தால் பை அதே இடத்தில் இருந்தது. அடங்கியிருந்த மூச்சு திரும்பவும் இயல்பு நிலையை அடைந்தது. அத்தனை வியர்வைக் கசகசப்பும் இப்பொழுது குளிர்ச்சியாக மாறிவிட்டது. இனம்புரியாத சந்தோஷம் விரல்களில் பரவத் தொடங்கியது. இதற்கு மேல் இதை விவரிக்க முடியும் என்று தெரியவில்லை. இந்தச் சந்தோஷத்தை அனுபவிக்க வேண்டுமானால் திரும்பக் கிடைத்துவிடும் படி எதையாவது ஒன்றை தொலைத்து கண்டுபிடிக்க வேண்டும். இனி இந்த மாதிரியான சந்தோஷத்திற்காகவே அடிக்கடி தொலைத்துவிட்டு கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

சரி எப்படியோ- பை கிடைத்துவிட்டது. கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தைச் சுற்றினால் அது சென்னையைச் சுற்றுவது போலத்தானே அல்லது தமிழ்நாட்டையே சுற்றுவது போல. விநாயகர், சிவனையும் பார்வதியையும் சுற்றிவிட்டு உலகையே சுற்றியதாக டபாய்த்த மாதிரிதான். இனி கரையேறிவிடலாம்.

சன் டிவி ரெக்கார்டிங்கை முடித்துவிட்டு புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றிருந்த போது மணி மதியம் மூன்றரை ஆகியிருந்தது. ஏற்கனவே ஆன்லைனில் புத்தகங்கள் எதிர்பாராத எண்ணிக்கையில் விற்பனையாகி பேரதிர்ச்சியில் இருக்கும் பப்ளிஷருக்கும் எனக்கும் நேற்று அதைவிட இன்ப அதிர்ச்சி. நேற்றும் கிட்டத்தட்ட நூற்றுக்கணக்கில் வாங்கிக் கொண்டார்கள். டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வேடியப்பன் ‘லிண்ட்சே செம சேல்ஸூங்க’ என்ற போது தமிழ்நாட்டைச் சுற்றியது பலிக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டேன். இன்னொரு முறை மாரியம்மனுக்கு நன்றி சொல்லிக் கொண்டேன்.

எழுதி, மார்க்கெட்டிங் செய்து என புத்தக விற்பனை தப்பித்துவிட்டது பாருங்கள். 

நேற்று முழுவதும் டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் ஸ்டாலிலேயே நின்றிருந்தேன். அது ஒரு சந்தோஷமான தருணம். இன்றும் அங்கேயேதான் இருக்க வேண்டும். நிறையப் பேரைப் பார்ப்பதும், பேசுவதுமாக உற்சாகமாக நேரம் கரைகிறது. 

இன்று மாலை நிலாரசிகனின் ‘கடலில் வசிக்கும் பறவை’ மற்றும் ர.ராஜலிங்கத்தின் ‘சிறகு தொலைத்த ஒற்றைவால் குருவி’ என்ற கவிதைத் தொகுப்புகளின் வெளியீடு ஐந்தரை மணிக்கு அகநாழிகை புத்தக அரங்கு 666-667 இல் நடைபெறுகிறது. அதில் கலந்து கொண்டு பேருந்து ஏற வேண்டும். ஏறியவுடன் துணிப்பையை காலில் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறேன். தமிழ்நாட்டில் கரையேறினால் போதும். கர்நாடகாவிலும் கரையேற வேண்டியதில்லை.


‘லிண்ட்சே செம சேல்ஸூங்க’ என்று வேடியப்பன் சொன்னதிலிருந்து வேறு மாதிரியான பதற்றம் வந்துவிட்டது. விற்பனையை விடவும் ரெஸ்பான்ஸ் முக்கியம் இல்லையா? எழுதுபவனுக்கு அதுதானே முக்கியம். நேற்றிரவு தூக்கமே இல்லை. இது உண்மைதான். இத்தனை பேர் நம்பி வாங்குகிறார்கள்- பிடிக்காமல் போய்விடக் கூடாதே என புரண்டு புரண்டு படுத்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கதைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது ஒரு இலக்கியவாதியையும் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொள்ளவில்லை. எட்டாம் வகுப்பு கூடத் தாண்டாத மாமா படித்தால் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்- அவருக்கு பிடிக்க வேண்டும். இதுதான் கான்செப்ட்.

ஐந்து மணி வரை டிவி பார்ப்பதும் சில புத்தகங்களை வாசிப்பதும் மீண்டும் படுத்துக் கொள்வதுமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு ஒரு மெசேஜ் வந்திருந்தது. உதவி இயக்குநராக இருக்கும் தம்பிச்சோழன் அனுப்பியிருந்தார். அவரை நேற்றுத்தான் முதன் முதலாக பார்த்தேன். ஜேடி-ஜெர்ரியிடம் உதவி இயக்குநராக இருக்கிறாராம். அவருடைய மெசேஜ்தான்.“உங்கள் கதைகள் மொத்தமாகப் படித்தேன். அட்டகாசமான நடை. வடிவமும் அடக்கமும் அபாரம். நன்றாக அனுபவித்தேன்”. அப்பாடா! தப்பித்தாகிவிட்டது. முதல் ரியாக்‌ஷன். அதுவும் பாஸிடிவ் ரியாக்‌ஷன். மணியான் ஹேப்பி அண்ணாச்சி. அதன்பிறகு தூங்கத் தொடங்கி எட்டு மணிக்கு எழுந்து இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.