Jul 31, 2013

ஐடி ரிஸஷனும் கெண்டைக்கால் வலியும்

ஐடியில் ரிஸஷனா? ஆளாளுக்கு அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். இந்தத் துறையில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலானோருக்கு இப்படியான ஃபீலிங்தான் இருக்கிறது. மூன்றில் இரண்டு பேர் ‘வெளியே மார்கெட் சரியில்லை’ என்கிறார்கள். மிச்சமிருக்கும் ஒருவர் ‘எதுக்கு ரிஸ்க், இதிலேயே கண்டினியூ செய்யலாம்’ என்கிறார். கேம்பஸ் இண்டர்வியூவுக்கு செல்லும் கம்பெனிகள் முன்பு போல கொத்து கொத்தாக ஆட்களை அள்ளுவதில்லை. கிள்ளி எடுத்துப் போகும் ஆட்களையும் உடனடியாக வேலைக்கு வரச் சொல்வதில்லை. மே மாதம் கல்லூரி முடிந்தால் வேலைக்கு சேர்வதற்கு அடுத்த ஜனவரி, பிப்ரவரி கூட ஆகிவிடுகிறது. ஒருமாதிரியான எதிர்மறை எண்ணங்கள் சூழ்ந்திருக்கிறது.

மூன்று நான்கு நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு நண்பர் அழைத்திருந்தார். “என்னண்ணா நிறைய ஃபயரிங்  நடக்குதாமே?” என்றார். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக இப்படி யாராவது கேட்டிருந்தால் இரண்டு நாட்களுக்கு எனக்கு சோறு இறங்கியிருக்காது. தூக்கமே இல்லாமல் புரண்டிருப்பேன். இப்பொழுதெல்லாம் இந்த டயலாக் பழகிப் போய்விட்டது. பத்துக்கு நாலு பேர் இதைத்தான் கேட்கிறார்கள். ‘ஃபயரிங் இருக்கா?’ என்று. அவ்வப்போது அடி வாங்கினால் பயமாக இருக்கும். வாரத்துக்கு மூன்று நாள் யாராவது முட்டுச் சந்தில் வைத்து மொத்தினால் நமக்கு பயம் என்பதே போய்விடும் அல்லவா? அப்படித்தான். 

கவனித்தால் அப்படியொன்றும் பெரிய பிரச்சினை இருப்பது மாதிரி தெரியவில்லை. எந்த ஐடி கம்பெனியும் நஷ்டம் அடையவில்லை. முன்பு போல நிறைய புது ப்ராஜக்ட்கள் வருவதில்லை என்பதால் வந்து கொண்டிருந்த வருமானம் சற்று குறைந்திருக்கிறது. அவ்வளவுதான். மற்றபடி, எந்தக் கம்பெனியின் வருடாந்திரக் கணக்கை எடுத்துப் பார்த்தாலும் நஷ்டம் என்று பார்க்க முடிவதில்லை. எந்த முதலாளியும் தனது இலாபம் குறைவதை விரும்புவதில்லை. அதனால் செலவைக் குறைக்கச் சொல்கிறார்கள். 

அப்படியே செலவைக் குறைக்கச் சொன்னாலும் சகட்டுமேனிக்கு தலைகளை வெட்ட முடியாது. இருக்கும் வேலைகளைச் செய்ய ஆட்கள் வேண்டுமே! பெரும்பாலான ஐடிவாலாக்களுக்கு ஒன்றரை அல்லது இரண்டு ஆளுக்கான வேலை இருக்கிறது. பிழிந்து எடுக்கிறார்கள். மற்றவர்களுக்கு எப்படியோ தெரியவில்லை- எங்கள் நிறுவனத்தில் கரும்பு மெஷினுக்குள் தலையை விடுவது மாதிரிதான். காலையில் வந்தவுடன் தலையை நுழைத்தால் மாலையில் சக்கை மட்டும் வெளியே வரும். மீண்டும் இரவில் வீட்டுக்கு வந்து சக்கையை தலைவடிவத்திற்கு மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். அடுத்த நாள் மீண்டும் அதே கதைதான்.

இப்படித்தான் நேற்று இரவு வேலை முடித்துக் கிளம்ப பத்து மணி ஆகிவிட்டது. வண்டி ரிசர்வில் இருந்தது. முந்தின நாளிலிருந்தே ரிசர்வ்தான். அலுவலகத்திற்கு அருகில் இருக்கும் பெட்ரோல் பங்கில் அடிக்காமல் விட்டுவிட்டேன். திமிர் எல்லாம் இல்லை- ஏதோ நினைப்பில் அதை கவனிக்கவில்லை. பெலந்தூர் ஏரிக்கு அருகில் வந்தவுடன் எதிர்பாராமல் நின்று விட்டது. மணி பத்தரை ஆகியிருந்தது. இன்னமும் குறைந்தபட்சம் ஐந்தாறு கிலோமீட்டராவது தள்ள வேண்டியிருக்கும். அது போக ஓரிரண்டு கிலோமீட்டர் தாண்டினால்தான் பெட்ரோலுக்கு வழி. தள்ளுவது கூட பிரச்சினையில்லை. வீட்டுக்கு போவதற்கு தேர்ந்தெடுத்த பாதைதான் சரியில்லை. அந்த நேரத்தில் ஏரிக்கரையில் நடமாட்டமே இருக்காது. வண்டியை நிறுத்துவதற்கும் கூட வழியில்லாத பாதை அது. என்னிடம் லேப்டாப் இருக்கிறது. அதுவும் அலுவலகத்தில் கொடுத்தது. யாராவது அதை மட்டுமே பறித்துக் கொண்டாலும் பெரிய பிரச்சினைதான்.

அந்தச் சாலையில் தவளைகளும், இரவுப்பூச்சிகளும் கும்மாளமிட்டுக்கொண்டிருந்தன. தவளைகள் நாற்பதாண்டு காலம் வாழுமாம். சென்ற வருடம் இங்கு மழையே இல்லை. அதனால் எந்தத் தவளையும் வெளியே வந்து பார்த்ததேயில்லை. இந்த வருடம் நல்ல மழை. சந்தோஷத்தில் வெளியே வந்த தவளைகள் குருட்டுவாக்கில் சாலைகளைக் கடந்து நசுங்கிக் கிடக்கின்றன. அவைகள் வெளியே வராத இடைப்பட்ட ஒரு வருடத்தில் இந்த நகரத்தில் குறைந்தபட்சம் ஒரு லட்சம் வண்டிகளாவது பெருகியிருக்கும். 

இப்பொழுது அதுவா பிரச்சினை? எதிர்வரும் கிலோமீட்டர்களைக் கடப்பதுதான். பஞ்சர் ஆகியிருந்தால் இவ்வளவு பிரச்சினை இருக்காது. டயர் போனால் தொலையட்டும் என்று அப்படியே ஓட்டி வந்திருக்கலாம். இப்பொழுது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. தள்ள ஆரம்பித்துவிட்டேன். வண்டிக்காரர்கள் தாண்டிச் செல்கிறார்கள். யாரும் நிற்கவில்லை. அவர்களை எதுவும் குறை சொல்ல முடியாது. இதே இடத்தில் வேறு யாராவது தள்ளிக் கொண்டிருந்தால் நான் நிச்சயம் நின்றிருக்க மாட்டேன். 

முக்கால் கிலோமீட்டர் தாண்டியவுடன் மூச்சு வாங்கத் துவங்கியது. யாருக்காவது ஃபோன் செய்து ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் வாங்கி வரச் சொல்லலாம்தான். ஆனால் இந்த நேரத்தில் யாரை தொந்தரவு செய்வது என்பதுதான் குழப்பமாக இருந்தது. தம்பி வெளியூரில் இருக்கிறான். அதனால் யாரையும் அழைக்கத் தோன்றவில்லை. குழப்பத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த போது எதிரில் இரண்டு பேர் நடந்து வந்தார்கள். அது பயத்தைக் கூட்டியது. இதயத்துடிப்பு காதுக்குள் கேட்டது. ஆனால் பயத்தை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருப்பதுதான் உசிதம். முகத்தை கடுமையாக வைத்துக் கொள்ள பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருந்தேன். சில நிமிடங்களில் அருகில் வந்துவிட்டார்கள். அவர்களைப் பார்த்தவுடன் மூச்சு இயல்பானதாக மாறத் துவங்கியிருந்தது - அவர்கள் திருடர்கள் இல்லை. தனது காதலியோடு அவன் நடந்து வந்திருக்கிறான். பார்த்தும் பார்க்காததும் போல கடந்தார்கள். இப்பொழுது ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளலாம் போலிருந்தது. இந்த நேரத்தில் அவன் ஒரு பெண்ணைக் கூட்டிக் கொண்டு இந்த வழியில் வந்திருக்கிறான் என்றால் பெரிய பிரச்சினை எதுவும் இருக்காது என்ற நம்பிக்கைதான்.

சற்று வேகமெடுத்து பைக்கைத் தள்ளத் துவங்கியிருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் தள்ள முடியவில்லை. அனேகமாக இப்பொழுது நான்கு கிலோமீட்டர் கடந்தாகியிருக்கக் கூடும். பத்து நிமிடங்களாவது ஓய்வெடுத்தால்தான் அடுத்த ஓரிரு கிலோமீட்டர்களுக்கு நகர்த்த முடியும். வண்டியின் மீது அமர்ந்திருந்த போது ஒரு ஆபத்பாந்தவன் வந்தார். ஆட்டோக்காரர். இத்தனை தூரத்தைக் கடந்த போதும் ஒரு ஆட்டோ கூட அந்தப் பாதையைக் கடக்கவில்லை என்பது அப்பொழுதுதான் ஞாபகம் வந்தது. கையை நீட்டியவுடன் அவர் நிறுத்திவிட்டார். ஆட்டோவில் இன்னொருவரும் இருந்தார். ஆட்டோக்காரரின் நண்பராக இருக்கக் கூடும். அதுதான் பயமாக இருந்தது. மழைத் தூறல் போடத் துவங்கியிருந்தது. பிரச்சினையைச் சொன்னேன். வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தி பூட்டுங்கள் பெட்ரோல் வாங்கி வரலாம் என்றார். யோசித்தேன். ‘ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது வாங்க’ என்று தைரியப்படுத்தினார். வண்டியைத் தள்ளுவதும் ரிஸ்க்தான். அவர்களோடு செல்வதும் ரிஸ்க்தான். நான் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

பெட்ரோல் வாங்கிக் கொண்டு திரும்பிய போது மணி ஒன்றரையை நெருங்கியிருந்தது. பைக் அதே இடத்தில்தான் இருந்தது. வாழ்நாளின் நிம்மதியான தருணங்களில் இது ஒன்று. அவ்வளவு நிம்மதியாக இருந்தது. அதுவும் சில வினாடிகள்தான். இறங்கி ‘ஆட்டோவுக்கு எவ்வளவுங்க சார்?’ என்றேன். ஆயிரம் ரூபாய் என்றார். தூக்கி வாரிப்போட்டது. ‘என்ன சார்?’ என்றேன். அவர்கள் பேரம் பேசுவதில் அவ்வளவு அக்கறை காட்டவில்லை. கூட இருந்தவன் குரலை உயர்த்தினான். முகத்தில் அருகம்புல் சிரிப்பு கூட இல்லாமல் பேசினான். இனி அவர்களிடம் பேசுவதில் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை. பர்ஸில் அவ்வளவு காசு இருக்காது. அதையும் சொன்னேன். ‘நீங்க முன்னாடி போங்க ஏடிஎம் இருக்கு. பின்னாடியே வர்றோம்’ என்றான். இம்மிபிசகாமல் அவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டேன். ஏடிஎம்மில் ஈ, காக்கா இல்லை. இந்த மாத சம்பளம் வந்திருந்தது. இரண்டு ஐந்நூறு ரூபாய்த் தாள்களை மட்டும் அளவாக எடுத்துக் கொடுத்தேன். வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த போது மணி இரண்டு.

எப்பொழுது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. காலையில் கெண்டைக்காலில் வலி எடுத்திருந்தது. கடுமையான வலி. அலுவலகத்திற்கு போக முடியும் என்று தெரியவில்லை. மேனேஜருக்கு லீவ் சொல்லிவிட்டு இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்றைய வேலைகளை நாளைக்குத்தான் செய்ய வேண்டும். நாளை அலுவலகத்திற்கு சென்றால் கரும்பு மெஷின் இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாக அழுத்தும். பொறுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அவர்களுக்கு ரிசஷன். எனக்கு சம்பளம்.

Jul 30, 2013

வாயில் விரலை வைத்தால் கடிக்கத் தெரியாதா?

Oral stage என்று பேசினோம் அல்லவா? அந்த ‘இண்ட்ரெஸ்டிங்’ விவகாரத்தையே இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டி முழக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. 

விலங்குகளுக்கு இரண்டே பசிதான் - ஒன்று வயிற்றுப்பசி, இன்னொன்று உடற்பசி என்று டயலாக்கை ஆரம்பித்தால் விசு படம் பார்ப்பது போன்ற எஃபெக்ட் வந்துவிடக் கூடும் என்பதால் மனிதனுக்கும் அதே இரண்டு பசிதான் ஆரம்பகாலத்தில் இருந்திருக்கும் என்று நேரடியாகவே தொடங்கிவிடலாம். பிறகு வந்த சந்ததியினர் அறிவை வளர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று மற்ற விவகாரங்களில் கவனம் செலுத்தத் துவங்கிய பிறகு இந்த இரண்டு பசிகளுக்கான முக்கியத்துவம் சற்று குறைந்து போய்விட்டது. திருவள்ளுவர் மாதிரியான ஆட்கள் ‘செவிக்குணவில்லாத போது கொஞ்சூண்டு வயித்துக்கும் கொடு தம்பி’ என்று உசுப்பேற்றிவிட்டுவிட்டார்கள். இப்படித்தான் மனிதன் சோறு தண்ணியை மறந்து பாடுபட ஆரம்பித்தான். அதே போல காமம் என்பது மறைக்கப்பட வேண்டிய வஸ்து என்று நாகரீகம் பேசத் துவங்கினான். ஆக இந்த இரண்டையும் ஒதுக்கி அல்லது மறைத்து வைத்துவிட்டு மற்றதையெல்லாம் பிடிக்கத் துவங்கிவிட்டான்.

என்னதான் கம்ப்யூட்டர், கால்குலேட்டர் என்று நாம் மாறிக் கொண்டிருந்தாலும் ஜீனில் இருப்பதை மாற்ற முடியுமா? அதனால்தான் காமத்தை தூண்டிவிடக் கூட ஏரியாக்களை கண்டுபிடிப்பதற்கான வேட்டையை நாம் பிறந்ததிலிருந்தே தொடங்கிவிடுகிறோம். ஆனால் இந்த ஆபரேஷனில் உடனடியாக வெற்றி கிடைப்பதில்லை. ‘பார்ட்’களை கண்டுபிடிப்பதற்கு பிறந்ததிலிருந்து சில வருடங்களாவது தேவைப்படுகின்றன. துல்லியமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் மிக முக்கியமான ‘ஏரியா’வை மூன்று வயதில் கண்டுபிடித்துவிடுகிறோம். பல குழந்தைகள் கையை ‘அதே’ இடத்தில் வைத்துக் கொண்டிருப்பதன் சூட்சுமம் அதுதான். என்னதான் முக்கியமான ஏரியாவை கண்டுபிடித்தாலும் அது போக மிச்சமிருக்கும் இடங்களை எல்லாம் நாம் கண்டுபிடித்து முடிக்க பல வருடங்கள் ஆகிவிடுகின்றன அல்லது சில ஆட்கள் இதையெல்லாம் கண்டுபிடிக்கவே முடியாமல் ஆட்டத்தை முடித்து காலாகாலத்தில் போய்ச் சேர்ந்தும் விடுகிறார்கள்.

ஆக இந்த ஏரியாக்களை கண்டுபிடிக்க ஒரு நீண்ட வேட்டையை ஒவ்வொரு குழந்தையும் தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது. இந்த வேட்டையின் முதல் ஸ்டேஜ்தான் Oral stage. கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை வயது வரைக்கும் குழந்தையைப் பொறுத்த வரைக்கும் வாய்தான் eroneous zone. அதாவது வாய்தான் செம ‘ஹாட்’ ஏரியா. அதனால்தான் கண்டதையெல்லாம் வாயில் வைத்து பார்க்கிறது. இதையெல்லாம் எழுதுவதால் ‘குழந்தையின் பிஞ்சு மனதை வஞ்சகத்தோடு சிறுமைப்படுத்துகிறான்’என்று என்னை அடிக்க வர வேண்டியதில்லை- திருவாளர் சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட்தான் இதையெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார். 

சைக்காலஜி படிக்கும் போது இடையிடையே ‘ஃப்ராய்ட் ஒரு ஃபெயிலியர் கேஸூபா’ என்று யாராவது குட்டிக்கரணம் அடித்து சொல்லிவிட்டு போவார்கள். அவர்களை மண்டை அடியாக அடித்து ஓரமாக அமர வைத்துவிட்டு நாம் தொடர்ந்து ஃப்ராய்டை படிக்க வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் அவர் ஃபெயிலியர் இல்லை. அவர் ஏன் ஃபெயிலியர் இல்லை என்பதைத் தனியாகவே எழுதலாம்.

இப்போதைக்கு, ’குழந்தை கண்டதையெல்லாம் வாயில் வைக்கிறது என்பதற்கே போய்விடலாம். இந்தக் ‘கண்டதில்’ சகட்டுமேனிக்கு அத்தனையுமே அடங்கும். வாயில் கையை வைப்பது, பொம்மையை வாயில் வைப்பது, அம்மாவிடம் பால் குடிப்பது வரை எல்லாமே இந்த கான்செப்ட்தான். குழந்தையல்லவா? அதற்கு நாகரீகம் எல்லாம் தெரிவதில்லை. முதற் சொன்ன இரண்டு பசிகளுக்கான விடையை ஒளிவு மறைவில்லாமல், மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்களோ என்ற கவலையில்லாமல் வெளிப்படையாகத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவுதான். இந்தப் பருவத்தில் பால்புட்டியின் நிப்பிளை மட்டுமில்லை கத்தியைக் கொடுத்தாலும் கூட குழந்தை வாய்க்குத்தான் கொண்டு போகும். 

There is a limit for everything. எத்தனை நாளைக்குத்தான் வாயின் மூலமாகவே excite அக்கிக் கொண்டிருப்பது? எல்லாவற்றையும் வாயில் வைத்துப் பார்த்து ஒரு கட்டத்தில் சலித்து போகும் போது ‘அட, வாயில் அத்தனை கில்மா இல்லையே பாஸ்’ என்று முடிவு செய்து நம் உடலின் இன்னொரு ஏரியாவை ஆராய்ச்சி செய்யத் தொடங்குகிறது. இது அடுத்த ஸ்டேஜ்.

இந்த ஒவ்வொரு ஸ்டேஜிலும் குழந்தை என்ன ஆகிறது என்பது முக்கியம். அதாவது ‘காயா?பழமா?’. இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் எந்தப் பிரச்சினையுமில்லாமல் ஒரு ஸ்டேஜிலிருந்து இன்னொரு ஸ்டேஜூக்கு போய்விட வேண்டும். அப்படி நகர முடியாமல் ஒரு ஸ்டேஜில் சிக்கிக் கொண்டால் அதை 'Fixation' என்கிறார் ஃப்ராய்ட். இப்படி எந்த  ஒரு ஸ்டேஜில் சிக்கல் வந்தாலும் கூட அது அந்தக் குழந்தையின் பிற்கால ‘ஆளுமை’யில் முக்கியமான மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது. 

உதாரணமாக Oral stage-இல் குழந்தைக்கு பால் தேவைப்படும் போது அது கிடைக்காமல் போவது அல்லது ஓவர் டோஸாக குழந்தையின் வயிறு குறையக் குறைய ஊற்றிக் கொண்டேயிருப்பது என்ற இரண்டுமே ரிஸ்க்தான். ஒருவேளை தொடர்ந்து பால் கிடைக்காமல் போகும் போது ஒரு கட்டத்தில் குழந்தை பாலை வெறுக்கத் துவங்கிவிடுகிறது. அதை குழந்தைக்கு வெளிக்காட்டத் தெரியாது. மனசுக்குள் இந்த திருப்தியின்மையை வைத்துக் கொண்டே வளரத் துவங்குகிறது. இப்படியான திருப்தியின்மைதான் அந்தக் குழந்தை பிற்காலத்தில் முரடனாக, வெறியனாக மாறுவதற்கான ஆரம்பப்புள்ளி என்கிறார். 

மாறாக, குழந்தைக்கு வயிறு குறையக் குறைய ஊற்றிக் கொண்டேயிருந்தால் குழந்தை பெரியவனாகும் போது ‘எல்லாமே தானாக கிடைத்துவிடும்’ என நம்பும் அல்லது பிறரைச் சார்ந்து வாழும் கேரக்டராக உருவெடுக்கிறது என்கிறார். இப்படி தேவைக்கு முரண்பட்டு என்ன நடந்தாலும் அது டகால்ட்டிதான். Oral Stage இல் நிகழும் ‘ஃபிக்ஸ்’ன் விளைவுதான் ‘ஒருவாட்டி ஃபிக்ஸ் ஆகிட்டா என் பேச்சை நானே கேட்கமாட்டேன்’ என்று சொல்லியபடி நகம் கடிப்பது, தம் அடிப்பது எல்லாம். 

இந்த விளைவுகள் நிகழக் கூடும் என்பதால் குழந்தை எந்த ஸ்டேஜிலும் 'Fix' ஆகிவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டாலே போதும். குழந்தை தனது வேட்டையைத் தொடர்ந்தபடியே அடுத்தடுத்த ஸ்டேஜூக்கு நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

முன்னாடியே சொன்னபடி, ஃப்ராய்டின் எல்லாக் கருத்துக்களுக்கும் எதிர்கருத்துக்கள் உண்டு. அவரின் ஒவ்வொரு தியரியையும் பொய் என நிரூபிக்க ஒரு ஆராய்ச்சி முடிவாவது இருக்கும். இந்த ஆராய்ச்சிகள் மீதெல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. ஹிந்துக்காரன் எழுநூற்றைம்பது பேரை வைத்து சர்வே எடுத்துவிட்டு தமிழ்நாட்டில் காங்கிரஸ் கட்சி பத்து சதவீத வாக்கு வாங்கும் என்று அறிவிக்கும் சர்வே போலத்தான் என நம்புகிறேன். 

அதனால் இந்த சர்வேக்களையெல்லாம் நம்பாமல் சைக்காலஜியின் ஆரம்பகட்டத்தில் இருப்பவர்கள் ‘ஃப்ராய்ட் சொன்னதெல்லாம் சரி’ என்று கண்ணை மூடிக் கொண்டு நம்பலாம். அதில் ஒரு லாஜிக்கும் இருக்கிறது. சுவாரசியமும் இருக்கிறது.

Jul 27, 2013

பாலியலின் வளர்ச்சி

சைக்காலஜி என்றாலே ஃப்ராய்ட் பற்றித்தான் பேசுகிறோம் இல்லையா? அவர் மட்டுமே அந்தத் துறையில்  ‘ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா’  இல்லை என்றாலும் அவர் அட்டகாசமான base அமைத்துவிட்டார். நாம் அவரை பற்றி மட்டும் பேசிவிட்டு திருப்திப் பட்டுக் கொள்கிறோம்- அவரைத் தாண்டி பேசுவதில்லை. சமீபத்தில் கெரேன் ஹார்னி என்ற பெண்மணி பற்றி சமீபத்தில் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஃப்ராய்டின் பெரும்பாலான கருத்துக்களை ஏற்றுக் கொண்ட மனோவியல் ஆராய்ச்சியாளர் இவர். பெரும்பாலான கொள்கைகளை ஏற்றுக் கொண்டாலும் பெண்களைப் பற்றி ப்ராய்ட் பகிர்ந்து கொண்ட கருத்துக்களை மற்றும் ஏற்றுக் கொள்ளாத மகாராணி. இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் ‘அவன் என்ன பெரிய அப்பாடக்கரா?’ என்று கேட்டவர். இவர்கள் இரண்டு பேரும் ஒரு பக்கமாக இருக்கட்டும். அதற்கு முன்பாக இன்னொரு பஞ்சாயத்து இருக்கிறது.

சென்ற முறை சென்னை சென்றிருந்த போது அங்கு சந்தித்த ஒரு நண்பர் ‘என்னங்க பெரிய ப்லாக், ஃபேஸ்புக் எல்லாம்...இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி சிற்றிதழ்களில் எழுதி அவுட் டேட் ஆன விஷயங்களைத்தான் இப்போ எழுதிட்டு இருக்காங்க’ என்றார். முகத்தில் அறைந்த மாதிரி அவர் சொன்னாலும் அதில் உண்மை இருக்கிறது. ஃப்ராய்ட் பற்றியெல்லாம் நம்மவர்கள் எப்பொழுதோ எழுதிவிட்டார்கள். ஆனால் எதை எல்லாம் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் குழப்பமாக இருக்கிறது. இந்த மாதிரியான சில ஸ்டேட்மெண்ட்கள் நமது வேகத்துக்கு பெரிய ப்ரேக் ஆகிவிடுகிறது. ஃப்ராய்ட் பற்றி ஏதாவது பேசலாம் என்று நினைத்தால் ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர் மாதிரியான பழம் தின்ற ஆட்கள் ‘அதையெல்லாம் பிரம்மராஜனும், நாகர்ஜூனனும் அப்பவே எழுதிட்டாங்களே’ என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்று தயக்கமாக இருக்கிறது. 

உண்மையில் சைக்காலஜி போன்ற பெரிய கடலில் சில ஏரியாக்களை முன்னவர்கள் தொட்டிருந்தாலும் அடுத்த தலைமுறையினர் விளையாடுவதற்கு ஏகப்பட்ட சரக்குகள் மிச்சமிருக்கின்றன எனத் தோன்றுகிறது. ஃப்ராய்ட் எல்லாம் அப்படிப்பட்ட ஒரு பெரிய ப்ளே க்ரவுண்ட். ரவுண்ட் கட்டி விளாசலாம். 

சில நாட்களுக்கு முன்பு லன்ச் நேரத்தில் ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது தனது நான்கு வயது மகன் கையை ‘அங்கேயே’ வைத்திருக்கிறான் என்றார். மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமோ என யோசிப்பதாகச் சொன்னார். தேவையில்லை என்று தோன்றியது.  வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படிதான். சிறுவயதில் இந்த ‘லோலாயத்தை’ செய்கிறேன் என்பதற்காக சித்தி ஒருவர்  துளியூண்டு மிளகாய்ப்பொடியை கையில் தடவி விட்டுவிட்டார். பழகின கை சும்மா இருக்குமா? தொட்டுத் தொலைத்துவிட்டது. எரிச்சல் தாங்கமுடியாமல் அலறித் துடித்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. அதன் பிறகு ரொம்ப நாட்களுக்கு கை ‘அந்த’ப்பக்கமே போகவில்லை.

மனோவியலில் தேடிப்பார்த்தால் வயது ஏற ஏற நாம் எப்படி குஜால் பார்ட்டியாக உருமாறுகிறோம் என Psychosexual development என்று ஃப்ராய்ட் ஆராய்ச்சி செய்து வைத்திருக்கிறார்- அதாவது பாலியல் வளர்ச்சியின் மனோவியல். அதுவும் stage by stage ஆன தியரி இது. 

குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து முதல் வருடம் வரை- Oral stage. 

குழந்தை எதை எடுத்தாலும் வாயில் வைக்கிறது அல்லவா? அது குழந்தைக்கு ஒரு வித பாலியல் திருப்தியைத் தருகிறது என்கிறார் ப்ராய்ட். தனது விரலை சூப்புவதில் ஆரம்பித்து அம்மாவின் மார்பில் பால் உறிஞ்சுவது வரையிலும் அத்தனையையும் இந்த லிஸ்டில் சேர்த்துவிடுகிறார். இந்த stage குழந்தையின் முதல் வருடத்தோடு நின்று விடுவதில்லை. விட்டகுறை தொட்டகுறையாக நீண்டு சிகரெட், பாக்கு, நகம் கடித்தல் என்று நாம் வளர்ந்த பிறகும் நமது வாயோடு சம்பந்தப்பட்ட பழக்கமாக நம்மோடு ஒட்டிக் கொள்கிறதாம். நல்லவர்கள் கண்ணை மூடிக்கொள்ளுங்கள். ஒரு அடல்ட்ஸ் மேட்டர் இருக்கிறது. பிற்காலத்தில் Oral sex இல் உருவாகக் கூடிய விருப்பம் கூட இந்த முதல் வருடப் பழக்கத்தின் தொடர்ச்சிதானாம். 

அடுத்தது ஆய் மேட்டர். Anal stage- இது ஒன்றிலிருந்து மூன்று வயது வரை. இப்பொழுது குழந்தைகள் ‘இதை’த்தான் இன்பம் தரும் ஏரியாவாக கருதுகின்றன. இதை விலாவாரியாக எழுத வேண்டியதில்லை. மேற்படி விவகாரத்தில் விருப்பம் இருப்பவர்கள் கூகிளில் தேடிக் கொள்ளலாம்.

நான் எழுத நினைத்தது அடுத்த stage-Phallic Stage. இது ஆறு வயது வரை. ஆண் குழந்தைகள் அம்மாவிடம் ஒட்டிக் கொள்வதும், பெண் குழந்தைகள் அப்பாவிடம் ஒட்டிக் கொள்வதையும்தான் சொல்கிறார்.ஒட்டிக் கொள்ளவில்லையென்றாலும் கூட, இந்தப் பருவத்தில் ஆண் குழந்தைகள் தனது அம்மாவை ‘வில்லனான’ அப்பாவிடம் இருந்து காப்பாற்ற வேண்டும் என கங்கணம் கட்டிக் கொள்கின்றன. பெண் குழந்தைகள் தங்களது அப்பாவை காப்பாற்ற முடிவு செய்துவிடுகிறார்கள். 

பெண் குழந்தை தனது தாயைப் போல நடை உடை பாவனையை மாற்றிக் கொண்டு அப்பாவை ‘பிக்கப்’ செய்துவிடலாம் என நினைக்கிறது. ஆண் குழந்தை தனது அப்பாவை ரோல் மாடலாக நினைப்பது அம்மாவை பிக்கப் செய்யத்தானாம். இந்த வயது குழந்தைகளை கவனித்துப் பார்த்தால் சரி என்றுதான் தோன்றுகிறது.

இப்படியே சொல்லிக் கொண்டு போய் Penis envy என்ற கான்செப்டை ஃப்ராய்ட் சொல்லியிருக்கிறார். அதாவது பெண் குழந்தை தனக்கு ‘ஆணுறுப்பு’ இல்லாததை நினைத்து பொறாமைப் படத் துவங்குகிறதாம். தனது அம்மாவை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்று நினைக்கத் துவங்குகிறது. இந்த இடத்தில்தான் ஹார்னி அட்டாக் கொடுக்கிறார். Penis envy பெண்களைக் கேவலப்படுத்துகிறது என்கிறார். ‘அந்தக் கருமத்தை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறோம்’ என்று யோசித்தபடியே பெண்களின் மனோவியல் பற்றி நிறைய ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார். 

இனிமேல் இதை அவ்வப்போது பேசலாம். இப்போதைக்கு-

Oral Stage என்று வாசித்தோம் இல்லையா? அதே விட்டகுறை ஃப்ராய்டுக்கும் தொடர்ந்திருக்கிறது. ஏகப்பட்ட சிகரெட் பிடிப்பாராம். சிகரெட்தான் தனது மூளையைத் தூண்டி விடுவதாக நம்பி கடைசியில் வாயில் கேன்சர் வந்து செத்திருக்கிறார். சரி போகட்டும், நமக்கு அதெல்லாம் முக்கியம் இல்லை. ஃப்ராய்ட் ஆஸ்திரியாக்காரர். அதுதான் முக்கியம்! காசு கொடுத்தால் ஸ்டாம்பு அடித்து தருவார்களே! அதே ஆஸ்திரியாதான்.

Jul 25, 2013

குடை, ஒற்றை ரோஜா - இது ரேகா டீச்சர் இல்லை

டீச்சரைக் கற்பனை செய்து பார்க்க வேண்டுமென்றால் மனசு ரேகாவைத்தான் நினைத்துக் கொள்கிறது. க்ளிஷேவான கற்பனைதான். ஆனால் அந்த ஒற்றை ரோஜா, குடை, அளவான சிரிப்பு என்று கடலோரக் கவிதைகளை மீறி மனம் யோசிப்பதில்லை. இதுவும் ஒரு டீச்சர் பற்றித்தான்- ஆனால் நிச்சயமாக ரேகா டீச்சர் பற்றி இல்லை.

                                                            ***
ஜப்பானின் புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு சோதனை நிகழ்த்துவதற்கான ஏற்பாடுகள் ஜரூராக நடந்தன. ஐந்து முதல் ஆறு வயது உடைய குழந்தைகள் மூன்று குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு குழுவிலும் நான்கு அல்லது ஐந்து குழந்தைகள் இடம்பெற்றன. ஒவ்வொரு குழுவும் ஒரு வகுப்பறைக்குள் அனுப்பப்பட்டது. மூன்று குழுக்களுக்கும் ஒரே நேரத்தில் கதை சொல்லித்தரப்பட்டது- அது  புரிந்துகொள்ள மிகச் சிக்கலான ஜப்பானிய நாட்டுப்புறக்கதை. இரண்டு குழுக்களுக்கு வழக்கமான ஆசிரியர்கள் சொல்லித்தந்தார்கள். மூன்றாவது குழுவிற்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவர்தான் இந்தக் கட்டுரையின் சீப் கெஸ்ட். ரோபோ டீச்சர்.

ரோபோ டீச்சரின் தேவைக்கான சின்ன ப்ளாஷ்பேக்-

கம்யூட்டரும் இண்டர்நெட்டும் படுவேகமாக வளர்ச்சியடையத் துவங்கிய பிறகு உயர்கல்விகளில் ஆன்லைன் கல்விமுறை  சாதாரணம் ஆகிவிட்டது. படிக்க வேண்டிய பாடங்கள் இணையத்தளத்தில் இருக்கும். சமயங்களில் ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்தும் வீடியோக்களும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அனைத்து பாடங்களுக்கும் வீடியோக்கள் கண்டிப்பாக இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. மாணவர்கள் பாடங்களை சுயமாக படித்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏதேனும் சந்தேகம் இருப்பின் மின்னஞ்சலில் கேட்டால் பதில் அனுப்பி வைப்பார்கள். இந்த பாட முறைகளினால் நேரடி ஆசிரியர்களின் தேவை குறையத் துவங்கியது.  

உயர்கல்விகளில் வேண்டுமானால் ஆன்லைன் கல்விமுறை சாத்தியமானதாகவும் சுலபமானதாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் குழந்தைகளுக்கு நேரடி ஆசிரியர்கள் அவசியம். அல்லவா? ஆசிரியர்தானே வேண்டும் அது மனிதனாக இருந்தால் என்ன இயந்திரமாக இருந்தால் என்ன என்று ரோபோவிடம் அந்த வேலையைக் கொடுத்துவிட்டார்கள். 

இப்படித்தான் ரோபோ டீச்சர் அறிமுகம் ஆனது. இப்பொழுது கொரியாவில் ரோபோ டீச்சர் நல்லபாப்புலர். 

கொரியர்களைப் பற்றித் தெரியுமல்லவா? எலெக்ட்ரானிக்ஸ் துறையில் கில்லாடிகள். செல்போனோ, கம்ப்யூட்டரோ - உள்ளே இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான குட்டி குட்டி எலெக்ட்ரானிக்ஸ் ஐட்டங்களில் பெரும்பாலானவை கொரியாவில் தயாரிக்கப்பட்டதாக இருக்கும். நம் ஊரில் முறுக்கும், எலந்த வடையும் குடிசைத் தொழிலில் தயாரிப்பது போல கொரியாவில் எலெக்ட்ரானிக்ஸ் சாதனங்களை தயாரிக்கிறார்கள் என்று சொல்வதுண்டு. என்னதான் எலெக்ட்ரானிக்ஸில் கில்லாடிகள் என்றாலும் தங்களால் ஆங்கிலத்தில் சரளமாக உரையாட முடிவதில்லை என்ற குறை அவர்களுக்கு உண்டு. இதற்காக இலட்சக்கணக்கில் செலவு செய்து தங்கள் குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் கற்றுத்தருகிறார்கள். இத்தனை செலவு செய்து ஆங்கில வாத்தியாரை வெளிநாட்டில் இருந்து கூட்டி வருவதற்கு பதிலாக ரோபோவை ஆங்கிலம் கற்றுத் தரும் ஆசிரியராக மாற்றிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். 

இந்தச் சமயத்தில்தான் மிட்ஷுபிஷி நிறுவனம் "வாக்கமுரு" என்னும் ரோபோவை மனிதர்களோடு தொடர்பு கொள்ளும் வகையில் வடிவமைத்திருந்தது. இந்த ரோபோக்கள் மனிதர்கள் சொல்வதை புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப நடந்துகொள்ளும்.  ஆரம்பத்தில் இது வயதானவர்களை கவனித்துக் கொள்ளும் 'கேர் டேக்கர்'களாகத்தான் பயன்படுத்தப்பட்டன.  மருந்து, மாத்திரைகளை சரியான நேரத்திற்கு கொடுப்பது, தான் கவனித்துக்கொள்ளும் முதியவருக்கு ஏதாவது சிக்கல் என்றால் உடனடியாக சம்பந்தப்பட்டவர்களை அழைப்பது என்று 'மெஷின் நர்சாக' செயல்பட்டன. இந்த ரோபோக்களின் கம்யூனிகேஷன் சிஸ்டம் பிரமாதமானது எதிரில் இருப்பவர்களோடு மட்டுமில்லை, தன்னிடம் இருக்கும் தொலைபேசி எண்களை வைத்து யாருடன் வேண்டுமானாலும் போனில் கூட பேச முடியும். (inbuilt செல்போன்). 

இந்த ரோபோவை  பாடம் சொல்லித் தர வைக்க முடியுமா என்று யோசித்துப் பார்த்த விஞ்ஞானிகள் அதனை சோதிப்பதற்கான செட்டப்களை செய்யத் துவங்கினார்கள். இதுதான் முதல்பத்தியில் சொன்ன சோதனைக்கான செட்டப். ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்தினாலே தூங்கிவிடும் மாணவர்கள் ரோபோக்கள் பாடம் நடத்தினால் தூங்காமல் இருப்பார்களா என ஜெர்க் அடித்தவர்கள் பாடத்தை கவனிக்கவிருக்கும் மாணவர்களின் மூளைச் செயல்பாட்டைக் கண்டறிய இ.இ.ஜி எனப்படும் முறையை (Electroencephalography) பொருத்தினார்கள். இந்த இ.இ.ஜி மனித மூளை தன் செயல்களுக்கு ஏற்ப உருவாக்கும் வேறுபட்ட மின்னதிர்வுகளை பதிவு செய்து கொள்ளும். இந்த மின்னதிர்வுகளை துல்லியமாக பதிவு செய்வதன் மூலமாக மாணவர் தூங்குகிறாரா அல்லது கவனிக்கிறாரா என்பதை கண்டறிந்துவிட முடியும்.  இந்தத் தகவல் ரோபோ டீச்சருக்கு அனுப்பிவைக்கப்படும். தனது மாணவர்களில் யாரோ தூங்குகிறார் என்பதை தெரிந்து கொள்ளும் ரோபோ அவரை நோக்கித் திரும்பும். அவரை நோக்கி கையை அசைக்கும். குரலை உயர்த்தும். அந்த மாணவர் விழித்துக் கொண்டார் என்று தெரிந்தவுடன் தனது கவனத்தை மற்றவர்களை நோக்கி திருப்பும்.

பாடம் நடத்துவது எளிதாகிட்டது. யாராவது கேள்வி கேட்டால்? வகுப்பறையில் யாராவது பேசினால் 'யார்' பேசினார் 'என்ன' பேசினார் என்பதையும் கண்டறியும் யுக்தி இந்த ரோபோ ஆசிரியர்களிடம் உண்டு. இதற்கு  Speech Recognition மற்றும் Voice Recognition என்று இரண்டு முறைகள் பயன்படுகின்றன. 'ஸ்பீச்' முறையில் பேசுபவரின் குரல் பிரதியாக (Text) ஆக மாற்றப்பட்டுவிடும். பிறகு மாற்றப்பட்ட பிரதியை படித்து ரோபோ புரிந்து கொள்ளும். 'வாய்ஸ்' முறையில் கேட்கும் குரலின் அதிர்வெண்(Frequency), ஏற்ற இறக்கம் ஆகியவற்றின் மூலமாக யாருடைய குரல் என்று ரோபோ கண்டறிந்துவிடும். இந்த இரண்டு முறைகளுக்கும் ஏகப்பட்ட சாப்ட்வேர்கள் கிடைக்கின்றன. 

குரலை கண்டுபிடித்து கேள்வியை புரிந்து கொண்டால் மட்டும் போதுமா? பதில் வேண்டுமே. அதுக்கும் ஒரு உபாயத்தை கண்டுபிடித்தார்கள். இந்த ரோபோதான்  கம்யூனிகேஷனில் பெரிய ஆள் அல்லவா? இந்த திறமையை பயன்படுத்தி ரோபோவை இண்டர்நெட்டோடு இணைத்துவிடுவார்கள். மாணவர்களின் கேள்விகளுக்குரிய விடையை ரோபோ இணையத்தில் தேடும்.  ஆலாம்பாளையத்தில் குதிரை என்ன விலை என்பதிலிருந்து செவ்வாய் கிரகத்தில் க்யூரியாசிட்டி விண்கலம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பது வரை அத்தனை தகவல்களும் கொட்டிக் கிடக்கும் இணையத்திலிருந்து மாணவர்களின் கேள்விக்கான பதிலை தேடி எடுப்பது ரோபோவுக்கு ஊதித்தள்ளுவது மாதிரி. தான் அளிக்கும் பதில் மாணவரை திருப்திப்படுத்துகிறதா என்பதை இ.இ.ஜி முறை மூலம் கண்டுபிடித்துவிடும். மாணவர் திருப்தியடையும் வரைக்கும் எத்தனை பதில்களை வேண்டுமானாலும் கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்கும்.

வகுப்பறைக்குள் அனுப்பப்பட்ட மூன்று குழுக்களிடமும் சொல்லித்தரப்பட்ட நாட்டுப்புற கதையிலிருந்து கேள்விகள் கேட்கப்பட்டு பரிசோதிக்கப்பட்டார்கள். முடிவு நாம் எதிர்பார்த்ததுதான். ரோபோ சொல்லித்தந்த குழுதான் வெற்றி பெற்றது. வெற்றிபெற்ற குழுவில் இருந்த குழந்தைகள் புத்திச்சாலிகளாக இருக்கக் கூடும் என்று சிலர் 'கிளப்பி'விட்டார்கள். மீண்டும் குழுக்கள் கலைத்து மாற்றியமைக்கப்பட்டன. இப்பொழுது அதே சோதனைதான். ஜப்பானிய கதைக்கு பதிலாக சீன நாட்டுப்புறக் கதை சொல்லித்தரப்பட்டது. மற்ற எதிலும் மாற்றமில்லை. குழந்தைகள் மீண்டும் சோதிக்கப்பட்டார்கள். இப்பொழுதும் முடிவில் மாற்றமில்லை. இன்னொரு முறை ரோபோக்கள் "ஜெய்ஹோ" என்றன. 

இனி குடைபிடித்துக் கொண்டு ஒற்றை ரோஜாவைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டு ரோபோ டீச்சர்கள் நம் ஊரிலும் நடக்கும் போலிருக்கிறது.

Jul 24, 2013

அரசல்புரசலாக- திரை விவகாரங்கள்

ஒரு காலத்தில் கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் ஏகப்பட்ட சினிமா ஷுட்டிங் நடக்கும். ஒரே வயல்தான். இந்தப்பக்கம் சத்யராஜ் இருப்பார். இன்னொரு பக்கத்தில் பிரபு இருப்பார். லாட்ஜ்கள் சினிமாக்காரர்களால் நிரம்பி வழியும்- ஊரில் பெரிய லாட்ஜ்கள் மொத்தமே இரண்டுதான். அந்த இரண்டையும் சினிமாக்காரர்கள் மாதக்கணக்கில் பதிவு செய்து கொள்வார்கள். 

சண்டைக்காட்சிகளில் உடைப்பதற்கு பானைகள், கல்யாணக்காட்சிகளுக்கு பூக்கள், கோவில் திருவிழாக்காட்சிகளுக்கு வியாபாரிகள் என எல்லோருக்கும் ஏதாவது விதத்தில் வருமானம் இருந்தது. நடிகர் நடிகைகளை சர்வசாதாரணமாக பார்க்க முடியும் என்பதால் உள்ளூர்காரர்கள் பெரிய பிரயத்தனப்படமாட்டார்கள். அதனால் ஷுட்டிங் என்பது இன்னுமொரு அன்றாட நிகழ்வாக இருந்தது. 

அப்படியிருந்தும் ‘பாண்டித்துரை’ ஷூட்டிங் நடந்து கொண்டிருந்த போது பாரியூர் கோவிலில் கொஞ்சம் கூட்டம் சேர்ந்துவிட்டது. அந்தப் படத்தில் மன்சூரலிகானும் நடித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருக்காமல் ‘கானங்காத்தால பொம்பளைப் புள்ளைகளைப் பார்க்க வாயைத் தொறந்துட்டு வந்துட்டீங்களா? போயி வேலையை பாருங்கய்யா’ என்று கூட்டத்தை கலாய்த்து விட்டார். அவர் சொன்னது சரிதான். குஷ்பூ மட்டும் என்றாலும் கூட பரவாயில்லை- சில்க் ஸ்மிதாவையும் சேர்த்து வைத்து ஷூட்டிங் நடந்து கொண்டிருந்தது. கூட்டம் வராமல் இருக்குமா? வந்துவிட்டது. யாருமே உண்மையைச் சொன்னால் கோபம் வரத்தானே செய்யும்? மன்சூர் உண்மையைச் சொன்னதும் ஊர்க்காரர்களுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. அடிக்க பாய்ந்துவிட்டார்கள். மொத்த யூனிட்டும் சமாதானம் பேச வேண்டியிருந்தது.

அந்தச் சமயங்களில் நான் ஆட்டோகிராஃப் வெறியெடுத்து திரிந்தேன். ஒரு டைரியை எடுத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு நடிகர் நடிகையின் கையெழுத்தாக நிரப்பி வைத்திருந்த பருவம் அது.  பெரிய நடிகர், சின்ன நடிகர் என்ற எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது. அவர்களை எப்பொழுதாவது திரையில் பார்த்திருந்தால் போதும். கையெழுத்து வாங்கிவிடுவேன். அப்படித்தான் குஷ்பூவிடம் நோட்டை நீட்டிய போது ‘அன்புடன் குஷ்பூ பிரபு’ என்று கையெழுத்திட்டார். குஷ்பூவின் கையெழுத்தில் பிரபு. அப்பொழுது இந்த விவகாரம் அரசல்புரசலாகத்தான் இருந்தது. இந்த கையெழுத்தை வைத்துக் கொண்டு நான் வீதியெல்லாம் தம்பட்டம் அடித்துத் திரிந்தேன் - உலகமகா ரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்த மாதிரி. பிரபு இரண்டாவது திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறார் என்று எதிரில் வந்தவர்களிடமெல்லாம் கையெழுத்தைக் காட்டி ஜோசியம் சொன்னேன். ஆனால் என் குருவி மண்டைக்குள் இருக்கும் குட்டி மூளை எதிர்பார்த்த மாதிரி அவர்கள் திருமணம் எதுவும் செய்துகொள்ளவில்லை. ஊர்க்காரர்கள் மறந்து போனார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஏன் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை என்று நான் தான் ரொம்ப நாட்களுக்கு யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்தக் கால கட்டத்தில் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்களில் ‘பிரைவேட் செக்யூரிட்டிகள்’ எதுவும் இருக்க மாட்டார்கள். அந்தந்த ஊரில் ஆஜானுபாகுவான ஆட்கள் நான்கைந்து பேருக்கு சம்பளம் கொடுத்து பிடித்துக் கொள்வார்கள். அவர்கள்தான் கூட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்துவார்கள். அப்படியொரு ஆஜானுபாகுவான ஆசாமியாக தியாகு என்பவர் இருந்தார். அப்பொழுது அவர் ஷூட்டிங்களுக்கு ‘செக்யூரிட்டி’யாகச் சென்றுதான் தனது வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அதில் ஒரு விருப்பம் இருந்தது. இதன் மூலம் அவருக்கு நிறைய சினிமாத் தொடர்புகள் கிடைத்தது. அவ்வப்போது சென்னை செல்லத் துவங்கினார். ‘ஹீரோவாகிவிடலாம்’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்கள் பங்காளி ஒருவர் தியாகுவுக்கு நல்ல நண்பர். அவர் மூலமாக நானும் தியாகுவிடம் ஒட்டிக் கொண்டேன். இதன் பிறகு எனக்கும் நிறைய சினிமாச் செய்திகள் கிடைக்கத் துவங்கின. பெரும்பாலானவை கிசுகிசுக்கள்தான். இந்தச் செய்திகளில் எத்தனை சதவீதம் உண்மை என்றெல்லாம் தெரியாது. ஆனால் கேட்பதற்கு சுவாரசியமாக இருக்கும். குஷ்பூவை பிரபு இரண்டாவது திருமணம் செய்து கொண்டால் தான் விபரீத முடிவு எடுக்க வேண்டியிருக்கும் என சிவாஜி கணேசன் மிரட்டினார் என்றும், அதே சமயத்தில் இன்னொரு சினிமாக் குடும்பம் குஷ்பூவை மிரட்டியதாகவும் தியாகு சொன்னார். நம்பிக் கொண்டேன். நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்- தானே நேரில் பார்த்தது போல தியாகு விவரிப்பார்.

அதே சினிமாக் குடும்பம்தான் நக்மாவை சினிமாவைவிட்டு விரட்டியதாகவும் இன்னொரு முறை தியாகு சொல்லியிருக்கிறார். இந்த மாதிரியான விவகாரங்கள் நட்சத்திரங்களின் பெர்சனல் விவகாரம் என்பதால் இதையெல்லாம் வெளியில் பேச வேண்டியதில்லை எனத் தோன்றும். ஆனால் சினிமாவில், சிலரால் அல்லது சில குடும்பங்களால் ஒருவரின் பெர்சனல் விருப்பம் எதுவாக இருப்பினும் சிதைக்கப்படுவது நடந்து கொண்டுதானே இருக்கிறது? அவ்வளவு பெரிய ஸ்டார்களையே ஒரு குடும்பம் மிரட்ட முடியுமா என்று அந்தக் காலத்தில் சந்தேகம் வந்ததுண்டு. ஆனால் கேள்வி கேட்கும் போதெல்லாம் ‘சினிமாவில் என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்’ என்று தியாகு நமது வாயை அடக்கி விடுவார். இப்பொழுது தியாகு என்ன ஆனார் என்று தெரியவில்லை. சில வருடங்களுக்கு முன்பு அவர் சினிமாவில் ஸ்டண்ட் நடிகராக இருப்பதாக கேள்விப்பட்டேன். 

இப்பொழுது தியாகுவும் அவரது கதைகளும் ஞாபகத்திற்கு வரக் காரணம் மிகச் சமீபத்தில் ஒரு நடிகையுடன் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தனது இளம் வயதிலேயே நடிக்க வந்துவிட்டவர். பெயரைச் சொன்னால் எல்லோருக்குமே தெரியும். ஆனால் இப்போதைக்கு பெயர் வேண்டாம். சினிமாவில் தோல்வியடைந்துவிட்டார். அதைத் தோல்வி என்று சொல்ல முடியாது- ஒரு சினிமாக் குடும்பம் கவிழ்த்துவிட்டது. சினிமா வாய்ப்பிற்கு ஆசைப்பட்டு தனது படிப்பை இழந்தது, வாழ்க்கையை தொலைத்தது, இன்னமும் தனக்கு கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை அவர்கள் தடுப்பது என விரிவாகப் பேசினார். இது மேற்சொன்ன விவகாரத்தில் வந்த குடும்பம் இல்லை. இன்னொரு சினிமாக் குடும்பம். 

எனது நண்பருக்கு அந்த நடிகை குடும்ப நண்பர். நண்பருடன் சேர்ந்து பெங்களூரில்தான் சந்தித்தோம். பேசிக் கொண்டிருந்த போதே உடைந்து அழுதார். பரிதாபமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் ‘ம்ம்’ கொட்டிக் கேட்பதைத் தவிர நம்மால் என்ன செய்ய முடியும்? வேண்டுமானால் விலாவாரியாக எழுதி அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பிரச்சினைகளை தேடித் தரலாம். அதனால் நிறுத்திக் கொள்வதுதான் நல்லது.

நிறுத்துவதற்கு முன்பாக, ‘பத்து வயதில் மகள் உடைய ஒரு பெண்மணிதானே உங்கள் தமிழ் சினிமாவில் டாப் நட்சத்திரம்’ என்றார். யாரைச் சொல்கிறார் என்று தெரிந்துவிட்டது. உண்மையோ, பொய்யோ இதற்கு மேல் ஒரு ரசிகனின் நினைப்பில் குண்டு விழ முடியுமா? சமாளிப்பதற்காக ‘அதனால என்னங்க ரஜினிக்கு முப்பது வயதில் பெண் இருக்கிறார். ஆனா இன்னமும் அவர்தானே இன்னமும் சூப்பர் ஸ்டார்’ என்றேன். நான் உண்மையாகச் சொன்னேனா நக்கலாகச் சொன்னேனா என்று தெரியாமல் சிரித்து வைத்தார். நாங்களும் சிரித்துவிட்டு கிளம்பினோம்.

வீட்டுக்கு வந்தும் அவர் அழுததுதான் நினைவில் இருந்தது. நட்சத்திரங்கள் எப்பொழுதும் மின்னிக் கொண்டே இருப்பதில்லை!

Jul 22, 2013

சில நிமிடங்கள்தான் - என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்

அவர்கள் குல்பர்காவைச் சேர்ந்தவர்கள்- பெங்களூரில் கட்டட வேலைகளைச் செய்யும் கன்னடக்காரர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அங்கிருந்துதான் வருகிறார்கள். மற்ற ஊர் கன்னடக்காரர்களுக்கு உடம்பு வளைவதில்லை போலிருக்கிறது. கே.ஆர்.எஸ், கபினி, ஹேமாவதி என கர்நாடகாவில் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் அணைகள் இருக்கிறதல்லவா? சோற்றுக்கு பிரச்சினையில்லை. சீதோஷ்ணமும் நன்றாக இருக்கிறது. அதனால் விடிந்தும் விடியாமலும் குந்த வைத்து பீடி குடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களை சர்வசாதாரணமாக பார்க்கலாம். தண்ணீர் வசதி இருக்கிறது என்பதற்காக தோட்டங்காடுகளில் பாடுபடுபவர்களும் குறைவுதான். நிலபுலன்களை குத்தகைக்கு விட்டுவிட்டு வாழ்க்கையை பெரிய அலட்டல் இல்லாமல் எதிர்கொள்கிறார்கள். கொள்ளேகால், நகரம், தாளவாடி பகுதிகளில் பெரும்பாலும் தமிழர்கள்தான் விவசாயம் செய்கிறார்கள். கன்னடக்காரர்கள் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறார்கள்.

இந்த குல்பர்கா குடும்பமும் கட்டட வேலைக்குத்தான் வந்திருக்கிறார்கள். கணவன்,மனைவி மற்றும் இரண்டு குழந்தைகள். இரண்டுமே பெண் குழந்தைகள். மூத்த பெண்ணுக்கு ஐந்து வயது இருக்கும். பாய் என்றழைப்பார்கள். லட்சுமிபாயோ அல்லது ரமாபாயோ- சரியாகத் தெரியவில்லை. இரண்டாவது பெண் இன்னமும் நன்றாக நடப்பதில்லை. எப்பொழுதும் பாயின் இடுப்பிலேயேதான் இருக்கும். பல சமயங்களில் எங்கள் வீட்டிற்கு முன்பாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். பிஸ்கட், சாப்பாடு, முறுக்கு என எதைக் கொடுத்தாலும் பாய் தனது தங்கைக்கு ஊட்டித்தான் பார்த்திருக்கிறேன். பாய் உண்டதில்லை. விளையாடட்டும் என்று விட்டுவிடலாம்தான். ஆனால் வீட்டின் முன்னால் இருக்கும் செடிகளின் கொழுந்துகளை பறித்துவிடுகிறார்கள் என்று சற்று கோபமாக இருக்கும். ஓரிரு முறை அவர்களைப் பார்த்து பல்லைக் கடித்திருக்கிறேன். ஆனால் அவர்கள் பயப்பட்டதில்லை.  ‘ஈஈஈ’ என்று சிரித்தவாறே பாய் நகர்ந்து போவாள்.

அவளது அப்பா எங்களுக்கு சில வேலைகளைச் செய்து கொடுத்திருக்கிறார். இதே செடிகளை வைப்பதற்காக குழி தோண்டுவதற்கென திணறிக் கொண்டிருந்த போது அவர்தான் வந்து தோண்டிக் கொடுத்தார். பணம் கொடுத்த போதும் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. அதே போல சுவரில் இருந்த சில வெடிப்புகளை அடைப்பதற்கும் அவராகவே முன்வந்து செய்து கொடுத்தார். இதெல்லாம் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்தான் நடந்தது. மற்ற நாட்களில் அவரும் வேலைக்கு போய்விடுவார். எனக்கும் அவரை கவனிப்பதற்கு நேரம் இருக்காது.

அவருக்கு நிச்சயம் என்னை விட வயது குறைவாகத்தான் இருக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளின் காலையில் ஏழு மணிக்கெல்லாம் குளித்து முடித்துவிட்டு ஈரத்துண்டை இடுப்பில் கட்டிக் கொண்டு வெயில் காய்ந்து கொண்டிருப்பார். சந்தித்துக் கொண்டால் ‘ஊட்டா ஆயித்தா சார்?’ என்பார். ‘ஆயித்து. நிம்து?’ என்று பதில் கேள்வி கேட்பதோடு எங்களின் பேச்சுவார்த்தை முடிந்துவிடும். பாயின் அம்மா அந்த நேரத்தில் துணி துவைத்துக் கொண்டிருப்பார். அந்த நேரத்தில் துவைத்து போட்டால்தான் அவர் மற்ற வேலைகளைப் பார்க்க முடியும். 

அவர் கட்டட வேலைகளுக்கு போவதில்லை. அருகில் இருக்கும் சில வீடுகளில் சுத்தம் செய்வது, துணி துவைப்பது போன்ற வேலைகளைச் செய்கிறார். பாயின் அப்பா மட்டும்தான் கட்டட வேலையைச் செய்கிறார். இத்தகைய பணியாளர்கள் தாங்கள் வேலை செய்யும் கட்டடதுக்கு அருகிலேயே சிறியதாக ‘செட்’ ஒன்று அமைத்துக் கொள்கிறார்கள். இவர்களுக்கு தங்குவதற்கு இடம் ஆகிவிட்டது. கட்டட உரிமையாளருக்கு இரவு வாட்ச்மேன் கிடைத்தாகிவிட்டது. இதுதான் பெரும்பாலும் டீலாக இருக்கும். அதுபோக மாதம் ஆயிரம் அல்லது இரண்டாயிரம் ரூபாயை கட்டட உரிமையாளர் கொடுத்துவிடுவார். 

கொஞ்சம் பணம் சேர்ந்தவுடன் வருடத்திற்கு ஒரு முறை குடும்பத்தோடு குல்பர்கா போய் வருவார்கள். பெரிய அளவில் பணம் சேரும் என்று சொல்ல முடியாது. குல்பர்காகாரர்களில் மேஸ்திரிகளாக இருப்பவர்கள் மிகக் குறைவு. அவர்கள் அனேகமாக  ‘மம்பட்டி ஆள்’வேலையைத் தான் செய்வார்கள். குழி தோண்டுவது, மண் அள்ளிப் போடுவது போன்று உடல் உழைப்பைக் கோரும் வேலைகள் இவை. மேஷன் ஆட்களின் கூலியோடு ஒப்பிடும் போது ‘மம்பட்டி ஆட்களின்’ கூலியும் குறைவாகத்தான் இருக்கும். பெங்களூர் போன்ற நகரத்தில் அவர்களின் வருமானத்தில் பெரிதாக மிச்சம் பிடிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. சேர்ந்த பணத்தோடு ஊருக்குச் செல்பவர்கள்  பெரும்பாலும் ‘திரும்பி வர மாட்டோம்’ என்றுதான் சொல்லிச் செல்கிறார்கள். ஆனால் வேறு வழியில்லாமல் திரும்பி வந்துவிடுவார்கள். ஒரு வகையில் பாவப்பட்ட மக்கள்.

பாயின் குடும்பம் தங்கியிருந்த கட்டடத்தின் வேலை முடிந்துவிட்டது. அதனால் தங்களின் ‘செட்’டை காலி செய்ய வேண்டியிருந்தது. எங்கள் ஏரியாவில் நிறைய புதுக்கட்டடங்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதால் பெரிய பிரச்சினை இல்லை. ஓரிரு வாரங்களுக்கு முன்பாக இரண்டு வீதிகள் தள்ளி ‘செட்’டை இடம் மாற்றிக் கொண்டார்கள். அவர்கள் இடம் மாறினாலும் பாயும் அவளது தங்கையும் தங்களது பழைய ‘செட்’ அருகில் தினமும் விளையாட வந்துவிடுகிறார்கள். அவர்களுடன் நாயொன்றும் கூடவே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். அவர்களது அம்மா சில நாட்கள் தனது குழந்தைகளைக் காணவில்லை என்று தேடி வந்திருக்கிறாராம். சொல்லாமல் இங்கு வந்துவிட்டதாக பாயின் முதுகில் இரண்டு சாத்து சாத்தி அழைத்துச் சென்ற சம்பவங்களும் உண்டு.

நேற்று மதியம் பாயின் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் சண்டை வந்துவிட்டதாக எதிர்வீட்டுக்காரர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். பாயின் அம்மா அவரது வீட்டில் வேலை செய்து கொடுக்கிறார். சண்டையின் காரணமாக வேலைக்கு வரவில்லையாம். ‘என்ன பிரச்சினை’ என்று அப்பா விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். ‘அவங்க அடிச்சுக்குவாங்க அப்புறம் சேர்ந்துக்குவாங்க சார்’என்று அவர் பதில் கொடுத்துவிட்டு தனது வேலையில் மூழ்கிவிட்டார். அப்பாவும் அதையே எங்களிடமும் சொன்னார். வழக்கம் போலவே ஞாயிறு நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. மதியம் உணவை முடித்துவிட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது யாரோ காலிங் பெல் அடித்தார்கள். அம்மா அப்பா என அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததால் நான்தான் கதவைத் திறந்தேன். எதிர்வீட்டுக்காரர்தான் நின்று கொண்டிருந்தார். ‘கிருஷ்ணப்பா செத்துட்டான் சார்’ என்றார். கிருஷ்ணப்பா யார் என்று தெரியவில்லை. விவரங்களைச் சொன்னார். பாயின் அப்பாதான்.

அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அம்மா, அப்பாவை எழுப்பி விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டு அவரோடு சென்ற போது அப்பாவும் கூடவே வந்தார். அவர்கள் தங்கியிருந்தது வெறும் ஆறு அல்லது ஆறரை அடி உயர செட்தான். பாயின் அம்மா சண்டைக்கு பிறகாக கடைக்குச் சென்றிருக்கிறாள்.சில நிமிடங்களிலேயே திரும்பி வந்துவிட்டாளாம். ஆனால் அதற்குள் செட்டின் விட்டத்தில் மனைவியின் சேலையை கோர்த்து தொங்கிவிட்டார். இன்னமும் பிணத்தை இறக்கவில்லை. பாதம் கிட்டத்தட்ட நிலத்தை தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. பாயின் அம்மா அழுது கொண்டிருந்தார். பாய் வழக்கம் போலவே தனது தங்கையை இடுப்பில் சுமந்து கொண்டு நின்றிருந்தாள். சுற்றிலும் நான்கைந்து பேர் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே போலீஸ் வந்து விட்டது. கூடவே ஆம்புலன்ஸ் ஒன்றை அழைத்துக் கொண்டு கட்டட ஓனரும் வந்திருந்தார். சில புகைப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டார்கள். பிணத்தை எடுத்து ஆம்புலன்ஸில் வைத்த போது பாய் அழுதாள். 

அந்த மனிதனின் முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை. நூறு ரூபாயை வாங்குவதற்கும் கூட அத்தனை வெட்கப்பட்ட முகம் அது. புன்னையோடு மறுத்த முகத்தை இப்பொழுது பார்ப்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை என்று தோன்றியது. முகத்தை பார்க்காமல் தவிர்க்க விரும்பினேன். ஒரு வெள்ளைத் துணியை முகத்தின் மீது போர்த்தினார்கள்.

ஞாயிறு என்பதால் நாளைக்குத்தான் போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்வார்கள் என்று போலீஸ்காரர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். பாயின் அம்மா தானும் ஆம்புலன்ஸில் வருவதாக ஏறிக் கொண்டாள். பாயும் அவளது தங்கையும் கீழேயே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஆம்புலன்ஸ் கிளம்பிய போது ஒவ்வொருவராக விலகினார்கள். சில வினாடிகளில் அந்த இடம் வெறிச்சோடியது. ‘இன்னைக்கு ராத்திரி எங்க வீட்டு வராண்டாவில் படுத்துக்குங்க’ என்று எதிர்வீட்டுக்காரர் பாயிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். பாய் தலையை ஆட்டினாள். பக்கத்துக் கடையில் ஒரு பாக்கெட் பிஸ்கட் வாங்கிக் கொடுத்த போது வழக்கம்போலவே பிரித்து தனது தங்கைக்கு கொடுத்தாள். அந்தக் குழந்தை எதையுமே அறியாமல் பிஸ்கட்டைக் கடிக்கத் துவங்கியது. அப்பொழுது அந்த நாய்க்குட்டி அந்த இடத்தில்தான் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது.

Jul 21, 2013

Crazy கற்பனைகள்

நமக்கு சில Crazy விருப்பங்கள் இருக்கும் அல்லவா? நடக்கவே நடக்காது என்று தெரியும் இருந்தாலும் வெட்டியாக இருக்கும் போதோ அல்லது பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும் போதோ Crazy ஆக கற்பனை செய்வதில் ஒருவிதமான இன்பம் இருக்கிறது. ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு கைகளை வீசியபடியே பறந்து போவது போல; நம் முன் கடவுள் வருவது போல; முதலமைச்சர் ஆவது அல்லது சச்சின் டெண்டுல்கர் போலவோ ஆவது- இப்படியான Crazyக்களை படமாக்கி ஹாலிவுட்காரர்கள் ஜெயித்துவிடுகிறார்கள். ஸ்படைர்மேன், ஜூராஸிக்பார்க் எல்லாம் அந்த வகையறாதானே?

ரோபோடிக்ஸ் பற்றியும் இப்படி சில படங்கள் வந்திருக்கின்றனவாம். தேடிப்பிடித்து ஒரு படம் பார்த்துவிட்டேன். Youtube இல் கூட இருக்கிறது.


ரோபோ மனிதனாக மாறி ஒரு பெண்ணை உருகி உருகி காதலிப்பது. பஸ்களைக் கவிழ்த்தும், ஊரை அழித்தும் அட்டகாசம் செய்யாமல் உணர்ச்சிகளால் நிரம்பிய சாந்தமான மனிதனாக வாழ்வது என்று நீளும் ரோபோ பற்றிய அட்டகாசமான படம் 1999 ஆம் ஆண்டு வெளியாகியிருக்கிறது. ‘எந்திரனுக்கு’ இந்தப்படம் முப்பாட்டன். க்றிஸ் கொலம்பஸ் இயக்கியிருந்த அந்த படத்தின் பெயர் Bicentennial Man.    

தனது வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதற்காக ரோபோவை வாங்கி வருகிறார் மார்ட்டின். அந்த ரோபோவிற்கு “ஆண்ட்ரு” என்று பெயர். சுட்டியாகவும் அதே சமயம் அறிவாளியாகவும் இருக்கும் ஆண்ட்ருவை மார்ட்டினின் மூத்த மகளுக்கு பிடிப்பதில்லை. குழந்தைகளுக்கே உரியதான சற்றே பொறாமை கலந்த வெறுப்பின் காரணமாக ரோபோவை தங்களின் வீட்டை விட்டு வெளியேற்ற விரும்புகிறாள். ஆனால் அவளது முயற்சிகளில் தோல்வியடைகிறாள். வெறுப்பின் உச்சகட்டமாக வீட்டு மாடியில் இருந்து குதிக்கும் படி ரோபோவுக்கு உத்தரவிடுகிறாள். ரோபோதான் எஜமானியின் சொல்பேச்சைக் கேட்குமல்லவா? விளைவுகளைப் பற்றி கவலைப்படாத ஆண்ட்ரு எஜமானியின் உத்தரவுக்கு கட்டுப்படுகிறது. ஆண்ட்ருவின் பெரும்பாலான பகுதிகள் நொறுங்கிப் போகின்றன.

வீட்டுக்கு வரும் மார்ட்டின் ஆண்ட்ருவின் நிலைமையை பார்த்து தாறுமாறாக டென்ஷனாகிறார். கோபமடையும் மார்ட்டின் ரோபோவை நமது குடும்ப உறுப்பினரைப் போலவே நடத்த வேண்டும் என மகள்களிடம் கண்டிப்புடன் உத்தரவிடுகிறார். ‘ரிப்பேர்’ செய்யப்பட்டு வீடு திரும்பும் ஆண்ட்ரு ஒரு செல்லப்பிராணியைப் போல நடந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறது. மெதுவாக மார்ட்டின் குடும்பத்தில் உள்ளவர்களின் அன்பை பெற்று குடும்பத்தின் இன்னொரு உறுப்பினராக மாறுகிறது. மகள்களின் உற்றத்தோழனாக அவர்களோடு விளையாடத் துவங்குகிறது. 

ஒரு நாள் மார்ட்டினின் இளைய மகள் ‘லிட்டில் மிஸ்’ஸின் கைவினைப்பொருள் ஒன்றை தெரியாமல் உடைத்துவிடும் ஆண்ட்ரு அதே போன்ற பொம்மையை தத்ரூபமாக வடிவமைக்கிறது. ஆண்ட்ரு சுயமாக சிந்திப்பதையும் அதன் க்ரியேட்டிவிட்டியையும் அறிந்து கொண்ட மார்ட்டின் ரோபோ தயாரிப்பாளர்களிடம் கொண்டு செல்கிறார். மற்ற ரோபோக்களும் ஆண்ட்ருவைப் போல சிந்திக்கும் திறன் பெற்றிருக்கின்றனவா என்பதை அறிந்து கொள்வதுதான் மார்ட்டினின் நோக்கம். ஆனால் ஆண்ட்ரு சிந்திப்பதை அறியும் நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரி அதிர்ச்சியடைகிறார். ரோபோக்கள் சுயமாக சிந்திக்கத் தொடங்கினால் எதிர்காலத்தில் விளைவுகள் விபரீதமாகிவிடக் கூடும் என்று அஞ்சுகிறார். ஆண்ட்ருவை அழித்துவிடுவதுதான் நல்லது என்று வாதிடுகிறார்.

ஆனால் ஆண்ட்ருவை அழிப்பதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் மார்ட்டின் அதை திரும்பவும் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அதோடு நில்லாமல் ரோபோவிற்கு மனிதனின் உணர்ச்சிகளை பற்றிய பாடத்தை நடத்துகிறார். ஆண்ட்ரு உணர்வுகளால் நிறைந்த மனிதனாக மாறத்துவங்குகிறது . மார்ட்டினிடம் இருந்து கற்றுக்கொண்ட மரவேலைகளின் மூலமாக ஆண்ட்ரு சுயமாக சம்பாதிக்கவும் ஆரம்பிக்கிறது. வங்கிக் கணக்கு தேவைப்படும் அளவிற்கு வருமானம் கொட்டத்துவங்குகிறது. இந்நிலையில் தனக்கு உத்தரவிடும் எஜமானர்களிடம் இருந்து விடுதலை தேவை என்பதை விரும்பும் ஆண்ட்ரு வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்கு மார்ட்டினிடம் அனுமதி கோருகிறது. மார்ட்டின் மிகுந்த வேதனையுடன் அனுமதியளிக்கிறார். ஆண்ட்ரு வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறது.

தன்னைப்போலவே வேறு ஏதேனும் ரோபோக்கள் இருக்கின்றனவா என்பதை தேடியலையும் ஆண்ட்ரு கெலேட்டி என்னும் ஒரு பெண் ரோபோவை கண்டுபிடிக்கிறது. ஆனால் அந்த ரோபோவிற்கு ஆண்ட்ருவைப் போல திறமைகள் இல்லை. கெலேட்டியை டெவலப் செய்வதற்கு அதன் உரிமையாளருக்கு ஆண்ட்ரு நிதியுதவி செய்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மார்ட்டினின் இளைய மகள் ‘லிட்டில் மிஸ்’ மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் போது அவளைக் காண வருகிறது ஆண்ட்ரு. அவளுக்காக சிறுவயதில் ஆண்ட்ரு செய்து கொடுத்த பொம்மை அங்கே இருப்பதை மிகுந்த காதலுடன் பார்க்கிறது ஆண்ட்ரு. அப்பொழுது லிட்டில் மிஸ் கண்ணை மூடுகிறாள். இந்தச் சமயத்தில் ‘லிட்டில் மிஸ்’ஸின் பேத்தி போர்ஷியா ஆண்ட்ருவுக்கு அறிமுகமாகிறாள். அச்சு அசலாக தன் பாட்டியைப் போலவே இருக்கும் அவளிடம் ஆண்ட்ருவுக்கு காதல் பூக்கிறது. போர்ஷியா மிகுந்த குழப்பமடைகிறாள். ஆனால் அவளின் இதயத்தை தனது காதல் மிகுந்த சொற்களாலும் பிரியத்தின் வெளிப்பாடுகளாலும் வென்றெடுக்கிறது ஆண்ட்ரு. போர்ஷியாவும் ஆண்ட்ருவை காதலிக்கத் துவங்குகிறாள். 

அவர்களின் காதலை இந்தச் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக தன்னை மனிதனாக அறிவிக்கும்படி உலக அறிவியல் கழகத்திடம் விண்ணப்பிக்கிறது ஆண்ட்ரு. ஆனால் மூப்படையாத, இறப்பைச் சந்திக்காத யாரையும் மனிதனாக அறிவிக்க முடியாது என ஆண்ட்ரூவின் விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படுகிறது. இன்னும் பல ஆண்டுகள் ஆராய்ச்சிக்குப் பிறகு ஆண்ட்ருவுக்கு செயற்கை உறுப்புகள் பொருத்தப்பட்டு முழு மனிதனாகிறது. இதன் பிறகாக ஆண்ட்ரு மூப்படையத் தொடங்குகிறார். தனக்கும் மூப்பும் மரணமும் வரும் என்று மீண்டும் உலக அறிவியல் கழகத்திடம் விண்ணப்பிக்கிறார் ஆண்ட்ரு. மரணப்படுக்கையிலும் விழுகிறார். மனித  வாழ்வின் அத்தனை சிக்கல்களையும் சந்தித்துவிட்டு மரணத்தை எதிர்நோக்கி கிடக்கும் போது ரோபோவை மனிதனாக ஏற்பதாக உலக அறிவியல் கழகம் அறிவிக்கிறது. இந்த அறிவிப்பை பார்த்தபடி ஆண்ட்ரு மரணிக்கிறார். போர்ஷியாவும் ஆண்ட்ருவுடன் இறந்து போவதாக இந்தக் காவியம் முடிவடைகிறது.

ஐசக் அஸிமவ்வின் நாவலைத் தழுவிய இந்தப்படம் ‘ரோபோ என்பது வெறும் இயந்திரம்’ என்ற பொதுவான கருத்தை அடித்து நொறுக்கியிருக்கிறது. ஆசை, காதல், கோபம் என அத்தனை மனித உணர்ச்சிகளையும் தனக்குள் அடக்கி வைத்திருக்கும் இன்னொரு உயிர்தான் ரோபோ என்று சினிமாவின் சாத்தியங்களை பயன்படுத்தி க்ளாஸிக்காக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. மனிதனாக மாறும் ரோபோவின் உணர்வுகளையும் சிக்கல்களையும் தத்ரூபமாக்கிய Bicentennial Man படத்தின் தழுவல்தான் ரஜினியின் எந்திரன் என்ற பேச்சு கூட கிளம்பியது. அது இருக்கட்டும். இந்தப் படத்தின் கதை உண்மையாக நடப்பதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறதா? நடந்துவிடக் கூடும். 

அறிவியலில் எதுவுமே சாத்தியம்தான். சாத்தியமாக்குவதற்கு கொஞ்சம் கால அவகாசம் தேவை. அவ்வளவுதான்.

Jul 19, 2013

மழை

இன்று Team Outing.

இது வழக்கமான ஒன்றுதான். ஒவ்வொரு காலாண்டிற்கும் ஒரு முறை வெளியே அழைத்துச் செல்வார்கள். கம்பெனி செலவை ஏற்றுக் கொள்கிறது. 

இன்று ஒரு வனாந்திரப் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தார்கள். பெங்களூரிலிருந்து வெகுதூரத்தில் அந்த இடம் இருக்கிறது. குறிப்பாகச் சொன்னால் பெங்களூருக்கும் கொள்ளேகாலுக்கும் இடையில்- கனகபுரா பக்கமாக. இந்த கனகப்புராவிற்கு போகும் வழியில்தான் ஸ்ரீ ஸ்ரீ- இரண்டு ஸ்ரீதானே?- ரவிஷங்கரின் ஆஸ்ரமம் இருக்கிறது. ஆற்றங்கரையோரமாகவோ அல்லது குளத்தோரமாகவோ நான்குXஐந்து அடிகளில் ஓலை வேய்ந்த கூரையோடு இருந்தால் அதை ஆஸ்ரமம் எனலாம். இதையெல்லாம் எப்படி ஆஸ்ரமம் என்பது? குத்துமதிப்பாக கணக்கு போட்டாலும் கூட கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் ஏக்கர்கள் தேறும் என நினைக்கிறேன். ஒரு நுழைவாயிலுக்கும் அடுத்த நுழைவாயிலுக்கும் ஆட்டோ வைத்துத்தான் போக வேண்டும். பக்தர்களுக்கு அதிக சிரமம் கொடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக Gate-லேயே Auto Stand இருக்கிறது. 

நமக்கு எதுக்கு சாமியார்கள் பொல்லாப்பு? சாபம் விட்டுத் தொலைத்து விடுவார்கள். 

Team outing அல்லவா? அதற்கே வந்துவிடலாம். இன்று காலையில் ஏழரை மணிக்கெல்லாம் பஸ் வந்துவிடும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். நேற்றிரவே சளியும், காய்ச்சலும் தொண்டை வரைக்கும் வந்திருந்தது. ஊரெல்லாம் மழை. எதிரில் வருபவருக்கெல்லாம் சளி. நம்மை மட்டும் விட்டுவைக்குமா? நேற்று க்ரோசின் விழுங்கிவிட்டு படுத்திருந்தேன். விடியும் போது காய்ச்சலை துரத்தியாகிவிட்டது. ஆனால் தொண்டை வலியும் சளியும் க்ரோசினுக்குத் தப்பித்துவிட்டன. என்னிடமே தஞ்சம் அடைந்திருந்தன.

காலையில் ஏழு மணிக்கெல்லாம் ‘ரெடியா?’ என்று ஃபோன் வந்துவிட்டது. சளியோடும், இருமலோடும்தான் பஸ் ஏறினேன்.

பெங்களூரிலிருந்து ஐம்பத்தைந்து கிலோமீட்டர்கள் தாண்டி ஒரு மலைப்பகுதி கிராமம். அங்குதான் அழைத்துச் சென்றிருந்தார்கள். சென்றிருந்த ‘ஸ்பாட்டை’த் தவிர மற்ற எதுவும் உருப்படியாக இல்லை. கண்களைக் கட்டிக் கொண்டு நடந்து போவது, ஒரு பைப் வழியாக கோலி குண்டை இடம் மாற்றுவது என்று சலிக்க வைத்தார்கள். டீமுக்குள் ஒற்றுமையை வளர்க்கிறார்களாம். இந்த ‘ட்ரிப்’க்கு ஒரு ஆளுக்கு எண்ணூற்றைம்பது ரூபாய் பணம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது என்று சொல்லலாம்தான். ஆனால் ‘கொடுக்கிறதையும் கொடுத்துட்டு குருட்டுத் தேவிடியா கிட்ட போனேன்’ என இவன் எழுதுகிறான் என்று நாளைக்கு யாராவது சொல்வார்கள். அதனால் அமைப்பாளர்களுக்கு எவ்வளவு பணம் கொடுத்தோம் என்பதை நீங்களும் மறந்துவிடுங்கள்; நானும் மறந்து விடுகிறேன்.

சென்றிருந்த இடம் அவ்வளவு அம்சமாக இருந்தது. சுற்றிலும் மலைகள். மழைக்காலம் என்பதால் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் பச்சைதான். இறங்கியதிலிருந்தே கருமேகம் புரட்டிக் கொண்டு வந்தது. மழையும் ‘விழுகிறேன் விழுகிறேன்’ என்று கண்ணாமூச்சி காட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இடத்தில் மழை பெய்தால் நனைந்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். அது உடல்நிலையை புரட்டி போட்டு விடக் கூடும் என்ற பயம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஆனால் இதை விட்டால் இப்படியான ஒரு இடத்தில் மழையை அனுபவிக்க வாய்ப்பே இல்லாமல் போய்விடக் கூடும். 

கல்லூரியில் படித்த போது இதைவிடக் கடுமையான சளியும் காய்ச்சலுமாக இருந்தது. அப்பொழுது மங்களூருக்கும்- ஊட்டிக்கும் இடையேயான மலைப்பாதையில் நண்பர்களோடு மொத்தமாக நனைந்தோம். சளி அதிகமானது. அது பிரச்சினையில்லை- ஆனால் நனைந்த அந்த தினம் இன்னும் எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் மண்டைக்குள் அப்படியேதான் நிற்கும். அப்படியானதொரு தருணத்திற்காக காத்திருந்தேன். 

விருப்பம் பொய்க்கவில்லை. மதியம் இரண்டு மணிக்கு மழை ஆரம்பித்தது. ஆரம்பித்தது என்பதை விடவும் ஊற்றத் துவங்கியிருந்தது என்பது சரியானதாக இருக்கும். துளிர்க்க ஆரம்பித்தவுடனே பெரும்பாலானவர்கள் கூரைகளுக்கு கீழாக ஒளிந்து கொண்டார்கள். மிகச் சிலர் மட்டும் மழையில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அதில் சில பெண்களும் அடக்கம். அவசரமும் இல்லாமல் மெதுவாகவும் இல்லாமல் நான் மழைக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்த ஏரிக்கரை வரை சென்று வந்த போது மழை நின்றிருந்தது. நான் தொப்பலாகியிருந்தேன். 

அதன் பிறகு அந்த இடத்தில் அனுபவிக்க எதுவும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. உச்சம் அடைந்த பிறகு மிச்சம் என்ன இருக்கும்?

ஒரு நண்பர் தனது காரில் வந்திருந்தார். மழை நின்றவுடன் தனக்கு வேலை இருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினார். அவருடன் தொற்றிக் கொண்டேன். ஈரத்தோடு ஏறி காரை நனைக்கிறேன் அவர் நினைத்திருக்கக் கூடும். வீடு வரும் வரைக்கும் வழியெங்கும் தூறலும் ஊற்றலுமாக மழை. பெருமழை.

வீடு வந்து சேர்ந்தவுடன் அம்மா திட்டினார். தவிர்க்க முடியாமல் நனைந்துவிட்டதாக பொய் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. துணியை மாற்றிவிட்டு அமர்ந்த போது கவிதைகளை வாசிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. அதுவும் மழைக் கவிதைகள். கைவசம் இருக்கும் தொகுப்புகளையெல்லாம் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். மழை பற்றிய கவிதைகள் இல்லாத கவிதைத் தொகுப்புகள் தமிழில் மிகக் குறைவு போலிருக்கிறது. ஒவ்வொரு தொகுப்பிலும் ஒரு கவிதையாவது மழையைப் பற்றியதானதாக இருக்கிறது.

அப்படியான சில கவிதைகள்... 

                                                (1)

மழை பெய்துகொண்டிருக்கும்
தி.நகரிலிருந்து
மழை இல்லாத அபிராமபுரத்திற்கு
போனேன்
ஈர உடையோடு வந்திருந்தவனைப்
பார்த்து உறவினர் கேட்டார்
எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?
மழையிலிருந்து


                                                  (2)

ப்ளாஸ்டிக் மலையைத் தூக்கிக் கொண்டு
பறக்கும் போஸில் இருந்த
ஹனுமார் கிடைத்தார்,
பழைய பெட்டியை சுத்தம் செய்த போது.
இவரை ரொம்ப நேரம் வேண்டிக்கொண்டு
மழை வந்த மாதிரி ஒரு
சின்ன வயசு ஞாபகம், மங்கலாக.
வேண்டிக் கொண்டதால் வந்ததா, இல்லை,
மழை நாள் என்பதால் வந்ததா
என்று குறித்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை
அப்போது.
நல்லவேளை, அவரே கிடைத்துவிட்டார்.
அவரிடமே கேட்டேன்.
‘என் சக்தியில் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டால் 
சோதித்துப் பாரேன்’ என்றார்.
அது என்னால் முடியாது.

- முகுந்த் நாகராஜன்

                                                 (3)

ஒரு மழை இரவில்
திடீரென இறங்கிய 
இடிச்சத்தத்தில்
அர்ச்சுனாவென்று அலறி
கட்டிப்பிடித்தாய் என்னை
கீதாஉபதேசம் பெற்றேன்.


                                                 (4)

ஒரு 
பெரு மழையின் 
மறுநாள் இது.
பாதி எரிந்திருந்த வாகனத்தை
தள்ளிக் கொண்டிருந்தனர் சிலர்
கட்டடங்களின் 
உடைந்த கண்ணாடிகளில்
சகதியுடன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன
பூக்கள்
பாதி எரிந்திருந்த
பிரேதத்தின்
ஆண் குறியினை
பிய்த்துக் கொண்டிருந்தது
நாயொன்று


                                                      (5)

அவர்கள் மழைப்பாதையில் பயணித்து
இங்கே வந்திருக்கிறார்கள்.
மொத்தம் மூன்று பேர்.
சிறுமி,
நாய்க்குட்டி,
சிறுமியின் குடுவை மீன்.
ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர்கள்
நாங்கள் என்கிறாள் அச்சிறுமி.
மழை வழியே இந்த நூற்றாண்டிற்குள்
எதற்காக இவ்வருகை என்பதை
அறியும் முன் சிறுமியும் நாய்க்குட்டியும்
அடுத்த நூற்றாண்டிற்குள் நுழைந்துவிட்டார்கள்.
அழுக்கற்ற அன்பைத் தேடி இப்பயணம்
என்றது குடுவை மீன்.
முடிவற்ற பயணமிது என்றபடி தவறவிட்டேன்
குடுவையை.

Jul 18, 2013

சாஃப்ட்வேர்க்காரன் சம்பளம்

சாஃப்ட்வேரில் வேலை செய்தால் லட்சக்கணக்கில் சம்பளம் வாங்குவார்கள் என்று இன்னமும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. 'அதெல்லாம் அந்தக்காலம் பாஸ்' என்று சொன்னாலும் இவர்கள் நம்புவதில்லை.

மென்பொருள் துறையில் ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு முதல் வேலையில் சேர்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். மூன்று வருடம் கழித்து பதினைந்திலிருந்து இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளமாக வாங்குபவர்கள் கணிசமாக உண்டு. ஒருவேளை இரண்டாயிரத்துக்கு முன்பாக வேலைக்குச் சேர்ந்தவர்கள் லட்சங்களில் வாங்கிக் கொண்டிருக்கக் கூடும். ஆனால் இரண்டாயிரத்துக்கு பிறகு வேலைக்குச் சேர்ந்துவர்கள் பெரும்பாலானோருக்கு அது ஒரு கனவுதான்.

முன்பெல்லாம் ஒரு கம்பெனியிலிருந்து இன்னொரு கம்பெனிக்கு ‘ஜம்ப்’ அடித்தால் வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் சம்பளத்தை விட இரண்டு மடங்கு வரை வாங்கலாம். ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம் கம்பெனிகள் உஷாராகிவிட்டன. ‘இத்தனை வருட அனுபவத்திற்கு இவ்வளவுதான் தர முடியும்’ என்று தெளிவாக இருக்கிறார்கள். சந்தையில் கூட கத்திரிக்காயை ஐந்து ரூபாய் குறைத்து வாங்கிவிடலாம். ஆனால் இந்த HR பெருமக்கள் இருக்கிறார்களே- டூ மச். அவர்கள் அறிவிக்கும் தொகையிலிருந்து வருடத்திற்கு ஐந்தாயிரம் ரூபாய் கூடுதலாகக் கொடுங்கள் என்று கேட்க வேண்டுமென்றாலும் கூட மென்று தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும். அப்படியே தண்ணீர் குடித்தாலும் வெற்றி கிடைக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. “வந்தா வா; வராட்டி போ” என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவை வெட்டுவதற்கு தோதான நல்ல ஆட்டுக்குட்டி. இந்த ஆட்டுக்குட்டி இல்லாவிட்டால் இன்னொரு ஆட்டுக்குட்டி. சந்தையில் ஆட்டுக்குட்டிக்களுக்கா பஞ்சம்? அதுதான் வீதிக்கு வீதி இஞ்சினியரிங், எம்.சி.ஏ பண்ணை ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு வருஷமும் ‘வதவத’வென குட்டிகளை வெளியில் அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்களே! இன்றைய சூழலில் பில்கேட்சு இண்டர்வியூவுக்கு வந்தாலும் இதுதான் நிலவரம்.

ஒரே கம்பெனியில் இருந்தால் நிலைமை இன்னும் மோசம். வருடத்திற்கு இரண்டு சதவீதம்தான் சம்பள உயர்வு தருகிறார்கள்.  “இஷ்டம்ன்னா இரு; கஷ்டம்ன்னா கிளம்பு” என்பதெல்லாம் இப்பொழுது சர்வசாதாரணம் ஆகிவிட்டது.

சரி எவ்வளவுதான் சம்பளம் வாங்குகிறோம்? பத்தாயிரம்? இருபதாயிரம்? நாற்பதாயிரம்? சரி அவர்களின் ஆசையை ஏன் கெடுப்பானேன். சராசரியாக மாதம் ஐம்பதாயிரம் வாங்குவதாக வைத்துக் கொள்ளலாம். வரவை மட்டும் பார்த்தால் எப்படி? எவ்வளவு செலவு செய்கிறோம் என்பதையும் பார்த்துவிட வேண்டுமல்லவா?

ஐ.டி கம்பெனிகள் என்ன கரட்டடிபாளையத்திலும், வள்ளியாம்பாளையத்திலுமா இருக்கின்றன? பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட வீட்டை பன்னிரெண்டாயிரத்துக்கு குறைவாக வாடகைக்கு பிடிக்க முடிவதில்லை- அதுவும் கூட ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமாகத்தான் இந்த வாடகையில் கிடைக்கும். கணவன் மனைவி இரண்டு பேரும் வேலைக்குச் சென்றால் பரவாயில்லை. ஒருவர் மட்டும் வேலை செய்தால் ஐந்தில் ஒரு பங்கு வாடகையிலேயே போய்விடுகிறது. சரி இரண்டு பேர் வேலைக்கு போவதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். மாதம் ஆறாயிரம் ரூபாய் வாடகையில் காலி.

ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறமாக வீடு பிடித்தாகிவிட்டது. தினமும் அலுவலகத்திற்கு போய் வர வேண்டுமல்லவா? பெட்ரோல் விற்கும் விலைக்கு வாரம் ஐந்நூறு ரூபாய்க்காவது செலவு வந்துவிடுகிறது. ஆக இரண்டாயிரம் ரூபாய் ஸ்வாஹா. அலுவலகம் முடித்து வீட்டிற்கு போனால் சும்மா இருக்க முடியுமா? அலுவலக வேலை, ஃபேஸ்புக், ஜிமெயிலு என்று இணையத்திற்கு குறைந்தபட்சம் மாதம் இரண்டாயிரம் ரூபாய் செலவாகிவிடுகிறது. ஆக ஐம்பதாயிரத்தில் இந்த மூன்று செலவுகளுக்கு மட்டும் பத்தாயிரம் கழண்டாகிவிட்டது.

கல்யாணம் ஆகாமல் இருந்தால் கொஞ்ச நஞ்சம் மிச்சம் பிடிக்கலாம். ஒருவேளை திருமணம் முடித்து பள்ளியில் படிக்கும் வயதில் குழந்தை இருந்தால் சோலி சுத்தம். எவ்வளவுதான் சுமாரான பள்ளியாக இருந்தாலும் பெங்களூரில் குறைந்தபட்ச ஃபீஸ் அறுபதாயிரம் ரூபாய். அது போக பள்ளி வாகனம், புத்தகம், ட்யூஷன், ஃபீல்ட் ட்ரிப் என செலவை ‘ரவுண்ட்’ செய்துவிடுகிறார்கள். ஆக மாதம் குழந்தையின் படிப்புக்கென மாதம் ஏழாயிரம் ரூபாயை ஒதுக்கி வைத்துக் கொள்ளலாம்.

இது போக பெரும்பாலான கம்பெனிகளில் திங்கள், செவ்வாய் ‘ஃபார்மல் ட்ரஸ்’, புதன், வியாழன் ‘செமி ஃபார்மல்’, வெள்ளியன்று ‘கேசுவல்’ என்ற நடைமுறை உண்டு. வான் ஹூசனிலும், பீட்டர் இங்க்லாண்டிலும் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு குறைவில்லாமல் சட்டை எடுக்க முடிகிறதா? அதுவும் டீம் பாலைவனமாக இருந்துவிட்டால் பரவாயில்லை. ஒன்றிரண்டு ஃபிகர்கள் இருந்துவிட்டால் அவர்களுக்கு வேண்டியாவது மாதம் ஒரு செட் துணி எடுக்க வேண்டியிருக்கும். ஆக இதுக்கு சராசரியாக மாதம் ஒரு ஐந்திலிருந்து நான்காயிரம் வரை.

இதுவரைக்கும் கணக்கு போட்டு பார்த்தீர்களா? பாதிச்சம்பளம் முடிந்துவிட்டது.

இது தவிர கேஸ் சிலிண்டர், ஃபோன் பில், காய்கறி வாங்க, கறி எடுக்க, அரிசி வாங்க, பருப்பு வாங்க, பையனை ஷாப்பிங் காம்ப்ளெக்ஸ் கூட்டிப்போக, அவ்வப்போது மருத்துவச் செலவு, (குறைந்தபட்ச டாக்டர் கன்சல்டிங் ஃபீஸ் முந்நூறு ரூபாய்) ம்ஹூம்! என்னதான் கஞ்சத்தனமாக இருந்தாலும் - இப்படியெல்லாம் சேர்த்து ஐந்தாயிரம் ரூபாயாவது தீர்ந்துவிடுகிறது.

அப்புறம் மாதம் ஒரு முறை ஊருக்கு போய்வர குறைந்தபட்சம் மூன்றாயிரம்(ஒரு ஆளுக்கு ஒருவழி டிக்கெட் ஐந்நூறு ரூபாயாவது ஆகிறது), அம்மா அப்பாவுக்கு செலவுக்கு கொடுக்க பத்தாயிரம். 

இந்தச் செலவை எல்லாம் செய்து முடித்தாலும் சம்பளப் பணத்தில் பத்தாயிரம் ரூபாய் மிச்சமிருக்கிறது அல்லவா? அதுக்கு வினை வைக்கத்தான் கிரெடிட் கார்ட், பெர்சனல் லோன் EMI என்று ஏதாவது வந்து சேர்ந்துவிடுகிறது. அப்படியும் மிச்சமாகும் பத்து ஐம்பதுக்கும் நம் ஆட்கள் செலவு வைத்துவிடுகிறார்கள். வாரம் ஒரு முறை அல்லது இரண்டு வாரத்திற்கு ஒரு முறை ‘டீம் லன்ச்’க்கு அழைத்துப் போகிறார்கள். எல்லோரும் பகிர்ந்து கொள்வதாக இருந்தாலும் ஆளுக்கு ஐந்நூறு ரூபாய் தண்டம் உண்டு. ஏமாந்து ‘நீதான் மாப்ளே ட்ரீட் தரணும்’ என்று நம் தலையில் கட்டிவிட்டார்கள் என்றால் ‘ஒண்ணாம்தேதி திருப்பித் தந்துவிடுகிறேன்’ என்று யாரிடமாவது கடன் வாங்கினால்தான் முடியும்.

இத்தனையும் போக கே.எஃப்சி, பீட்ஸா கார்னர் என்று வாயைத் திறந்து கொண்டிருக்கும் பூதங்களுக்கு கிள்ளியும் அள்ளியும் போட வேண்டியிருக்கிறது. ஒருவேளை ப்ரோமோஷன் கிடைத்து சம்பளம் லட்ச ரூபாயைத் தொட்டாலும் எதுவும் மிச்சம் ஆகாது. கார் வாங்கி அதற்கு EMI, பெட்ரோல், ஒருவேளை டிரைவர் வைத்தால் அவர் சம்பளம் பன்னிரெண்டாயிரம் ரூபாய்.

சென்னையிலும் பெங்களூரிலும் மற்றவர்கள் எல்லாம் வாழ்வதில்லையா என்று யாராவது குரல் உயர்த்தக் கூடும். அரசு ஊழியர்களுக்கும், பத்திரிக்கை நண்பர்களுக்கும், கல்லூரி பேராசிரியர்களுக்கும் சம்பளம் எந்தவிதத்திலும் குறைவில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் அரசாங்க ஊழியர்களின் சம்பளமே நாற்பது ஐம்பதைத் தொடுகிறது. அவர்களுக்கு சம்பளமா முக்கியம்? கிம்பளம்தானே மெயின் மேட்டர். சேனல்களில்  எழுபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் வாங்குபவர்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். கல்லூரி பேராசிரியர்கள் சர்வசாதாரணமாக ஐம்பதுகளைத் தொடுகிறார்கள். ஐடிக்காரன் மட்டும் என்ன பாவம் செய்தான்?

ஆச்சு பார்த்தீர்களா? இதுதான் எங்களின் வரவும் செலவும். ‘வாங்குறதுக்கும் திங்கிறதுக்கும்தான் சரியாக இருக்கிறது’ இதையெல்லாம் புலம்பல் என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. ‘ஓவராக படம் ஓட்டுகிறான்’ என்றும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. எந்த ஐடிக்காரனிடம் வேண்டுமானாலும் கேட்டுப்பாருங்கள். ஒத்துக் கொள்வார்கள். இதுதான் ரியாலிட்டி. இனி யாராவது சாஃப்ட்வேர்க்காரனுக்கு லட்சக்கணக்கில் சம்பளம் வருகிறது என்று சொல்வதாக இருந்தால் முகவரி கொடுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள். அந்த மாத வரவு செலவு பட்டியலை அனுப்பி வைக்கிறோம். எங்களுக்கு துண்டு விழும் பட்ஜெட்டை செட்டில் செய்துவிட்டு என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள். ஆங்!

Jul 17, 2013

தம்மாத்துண்டு சைஸ்

ஒருவன் துக்கினியூண்டு இருந்தால் நம் ஆட்கள் ஒரு மார்க்கமாகத்தான் பார்ப்பார்கள். ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம் தம்மாத்துண்டுள்தான் பெரிய வேலைகளைச் சர்வசாதாரணமாகச் செய்கிறார்கள். அப்படியொரு தம்மாத்துண்டு பற்றிய விவகாரம் இது.

அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியாவில் நேனோரோபோக்களை பரிசோதித்து பார்க்க மருத்துவர்கள் விரும்பினார்கள். இந்த பரிசோதனைக்காக மருத்துவர்களுக்கு மனிதர்கள் தேவைப்பட்டார்கள்- அதுவும் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகள்.ரோபோக்களை தங்களின் உடலுக்குள் செலுத்துவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டு திகில் அடைந்தார்கள். பரிசோதனைக்காக தங்கள் உடலை ஒப்படைக்க யாரும் அவ்வளவு சீக்கிரமாக ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. மருத்துவர்கள் மண்டை காய்ந்தார்கள். கடைசியாக புற்றுநோய் முற்றிய நிலையில் மருத்துவர்களால் கிட்டத்தட்ட கைவிடப்பட்ட நிலையிலிருந்த மூன்று நோயாளிகள் பரிசோதனைக்கு முன்வந்தார்கள்.

உடலில் சில செல்கள்(உயிரணுக்கள்) தாறுமாறான வளர்ச்சியடைவதுதான் புற்றுநோய் என்று மேம்போக்காக சொல்லிவிடலாம். புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட செல்கள் தமக்கு அருகில் இருக்கும் மற்ற செல்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய சக்தியையும் சேர்த்து உறிஞ்சிக் கொள்கின்றன. இதனால் உடலில் இருக்கும் மற்ற செல்கள் மிக வேகமாக இறக்கத் துவங்குகின்றன. எனவேதான் கேன்சரால் பாதிக்கப்பட்ட செல்களை அழிக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. இன்றைய சூழலில் கீமோதெரபிதான் புற்று நோய்க்கான முக்கியமான மருத்துவமுறையாக இருக்கிறது. எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் கேன்சரால் பாதிக்கப்பட்ட செல்கள் மீது கதிரியக்கத்தைச் செலுத்துவார்கள். அந்த கதிரியக்கத்தின் மூலமாக கேன்சரால் பாதிக்கப்பட்ட செல்களை அழிப்பதுதான் ரேடியோதெரபி. நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் புல்லுக்கும் பாய்வது போல ரேடியோதெரபி சிகிச்சையில் கேன்சரால் பாதிக்கப்படாத பிற செல்களும் கூட பாதிப்படைகின்றன. இந்த பிரச்சினையில் இருந்து விடுபட புற்றுநோயால் பாதிப்படைந்த செல்களுக்கு மட்டும் நேரடியாக சிகிச்சயளிக்கக் கூடிய மருத்துவமுறைகளை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த போதுதான் ‘நாங்க இருக்கோம்’ என்று  நேனோரோபோக்கள் கைகளை உயர்த்தின.

பரிசோதனைக்காக முன்வந்திருக்கும் கேன்சர் நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சையளிக்கக் கூடிய ரோபோக்களை நேனோரோபோத் துறையில் திறமை வாய்ந்த வல்லுனர் குழுவினர் உருவாக்கத் துவங்கினார்கள். ரோபோ என்றால் இரண்டு கைகளுடன் மனிதனைப் போலவோ அல்லது நான்கு சக்கரங்களுடன் ஏதோ ஒரு வாகனத்தை போலவோ இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. பாம்பின் வடிவத்திலோ அல்லது தட்டானின் உருவத்திலோ இருக்கும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை. கண்ணுக்கே தெரியாத அளவில் பாக்டீரியா அல்லது வைரஸ் போன்ற நுண்ணுயிரிகளைப் போல கூட இருக்கலாம். மைரோஸ்கோப் மூலமாக மட்டுமே பார்க்க முடியக் கூடிய இத்தகையை குட்டிச் சாத்தான்களுக்குத்தான் ‘நேனோ ரோபோக்கள்’ என்று பெயர். 


புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சையளிக்கக் கூடிய நேனோ ரோபோக்களுக்குள் ஆர்.என்.ஏ எனப்படும் செய்தி பரிமாற்ற தூதுவர்களை வைத்து வேதியியல் பொருட்களை கண்டுணரக் கூடிய சென்சார்களை பொருத்திக் கொண்டிருந்தார்கள் வல்லுனர்கள். ஆனால் இத்தகைய வடிவமைப்பு அத்தனை எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை. நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் நோயாளிகளை வைத்துக் கொண்டு தாமதத்தை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என மருத்துவர்கள் ‘பிரஷர்’ கொடுக்கத் துவங்கினார்கள். நேனோரோபோ வல்லுனர் குழுவின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்டது. கல்லூரி பேராசிரியர்கள் ஆலோசனையளிக்க முன்வந்தார்கள். வேகம் அதிகமானது. கடும் உழைப்பிற்கு பிறகு புற்று நோயாளிகளுக்கு ஏற்ற வகையிலான நேனோரோபோக்களை செய்து முடித்தார்கள். 

ரோபோக்கள் தயாரானவுடன் உடனடியாக சிகிச்சையை ஆரம்பித்தார்கள். மூன்று நோயாளிகளுக்கும் இரத்தக் குழாய் வழியாக இந்த நேனோரோபோக்கள் செலுத்தப்பட்டன. இரத்தம் ஏற்றுவதைப் போல நேனோரோபோக்களை உடலுக்குள் செலுத்த ஒரு மணி நேரம் வரைக்கும் தேவைப்பட்டது. நேனோரோபோக்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த வேதியியல் சென்சார்கள் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட செல்களை கண்டுபிடிக்க உதவின. பாதிக்கப்பட்ட செல்கள் கண்டறியப்பட்டவுடன் அவற்றுக்குள் ரோபோவில் இருக்கும் ஆர்.என்.ஏக்கள் செலுத்தப்பட்டன. இந்த ஆர்.என்.ஏக்கள் பெருகிக் கொண்டிருக்கும் கேன்சர் செல்கள் மேலும் பெருகாமல் தடுத்து நிறுத்தத் துவங்கின. சிகிச்சைக்கான காலம் மூன்று வாரங்கள் வரைக்கும் நீடித்தது. அதன் பிறகு புற்றுநோய்க்கட்டியின் சாம்பிள்களை எடுத்து பரிசோதித்தார்கள். முடிவுகள் மருத்துவர்களை பெருமகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தின. அவர்களே எதிர்பார்க்காத வகையில் கேன்சர் செல்கள் செயலிழந்திருந்தன. இனி புற்றுநோய்க்கு நேனோரோபோக்கள் வரப்பிரசாதம் என்று அறிவித்தார்கள்.

நேனோரோபோவை வடிவமைக்கும் போது ரோபோ நகர்வதற்கான போக்குவரத்து இயங்குமுறை(Transportation Mechanism), ரோபோவுக்கு தேவையான ஆற்றலைத் தரும் எரிபொருள், ரோபோவை இயக்கக் கூடிய கண்ட்ரோலர் ஆகிய மூன்றும் மிக முக்கியமான பகுதிகள். இவற்றை ஒருங்கிணைத்து வடிவமைக்கும் போதும் ரோபோ கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவில்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் நேனோரோபோவில் இருக்கும் மிகப் பெரிய சவால். நேனோ ரோபோக்கள் மருத்துவத்துறையில் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதால் இவை அளவில் பெரியதாக இருப்பின் உடலுக்குள் செலுத்த முடியாது. அப்படியே கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவில் வடிவமைத்தாலும் கூட மனித உடலுக்குள் ரோபோ போன்ற அந்நியமான வஸ்துக்களை அனுப்பினால் உடல் அத்தனை சீக்கிரம் ஏற்றுக் கொள்ளாது. கிருமிகளின் படையெடுப்பாக இருக்க கூடும் என்ற பயத்தில் உடலின் நோயெதிர்ப்பு சக்தி போருக்குத் தயாராகி ரோபோக்களை தாக்கத் துவங்கிவிடும். உடலில் இருக்கும் வேதிப்பொருட்களின் அட்டாக்கை சமாளிக்கக் கூடியதாகவும் இந்த ரோபோக்கள் இருக்க வேண்டும். இதற்கும் ஒரு உபாயத்தைக் கண்டுபிடித்தார்கள். வைரத்தை அவ்வளவு சீக்கிரம் வேதிப்பொருட்களினால் சிதைக்க முடியாது என்பதனால் நேனோரோபோக்களின் மேற்பரப்பில் வைரத்தை ஒரு மெல்லிய படலமாக அமைப்பது ஒரு ‘சமாளிபிகேஷன்’ முறை. 

ரோபோக்கள் இத்தகைய குட்டிச்சாத்தான்களின் வடிவத்தை அவ்வளவு சீக்கிரம் அடைந்துவிட முடியவில்லை. ரோபோவை பற்றிய கற்பனை பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே தொடங்கியிருந்தாலும் கூட எலெக்ட்ரானிக் துறை வளர்ச்சியடையும் வரைக்கும் ரோபோக்கள் கதைகளிலும் நாவல்களிலும் தமக்கு கிடைத்த இடத்தோடுதான் திருப்திப்பட்டுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அப்பொழுதெல்லாம் கற்பனைகளில் உலவிய பெரும்பாலான ரோபோக்கள் மனித உருவத்தையோ அல்லது ஏதேனும் ஒரு உயிரியின் வடிவத்தையோதான் பெற்றிருந்தது. ஆனால் கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் ‘இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்’என்ற எந்த வரைமுறையும் இல்லாமல் ரோபோவின் வடிவங்கள் வளைத்து வளைத்து அடித்து இப்பொழுது நேனோரோபோக்களில் வந்து நிற்கின்றன.

நேனோரோபோக்கள் மருத்துவத்துறையில் மட்டுமில்லாமல் கிச்சனை சுத்தம் செய்பவராகவோ அல்லது டாய்லெட் க்ளீனராகவோ கூட கர்ம சிரத்தையாக செயல்படுகின்றன.கிச்சன் க்ளீனரில் சேர்க்கப்படும் நேனோரோபோக்கள் கெட்ட கிருமிகளை அடித்து நொறுக்கும் ‘ஹீரோ’ கிருமிகளாக செயல்படுகின்றன. பற்பசைகளில் சேர்க்கப்படும் நேனோரோபோக்கள் வாய் துர்நாற்றத்தையும், கிருமிகளையும் அழித்து நாள் முழுவதும் நம்மை புன்னகை மன்னனாக வைத்திருக்கும் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்!

எல்லாமே பாஸிடிவாகவே இருந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அவ்வப்போது ஆண்ட்டி-க்ளைமேக்ஸும் தேவையல்லவா? அப்படித்தான் நேனோ ரோபோவை பற்றிய திகிலூட்டக் கூடிய செய்தி ஒன்றும் இருக்கிறது. நேனோரோபோக்களை தீவிரவாதிகள் வடிவமைத்துவிட்டால் விஷவாயுவை பரப்புவதையும், நோய்க்கிருமிகளை ஊடுருவச் செய்வதையும் அவர்களால் மிக எளிதாகச் செய்துவிட முடியும். ராணுவம் சும்மா இருக்குமா? இந்த ‘தீவிரவாத’ ரோபோக்களை எதிர்த்து சண்டை போடக் கூடிய ‘ராணுவ’ரோபோக்களை பல அறிவியல் கூடங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த இருவகை ரோபோக்களும் நம் கண்களுக்குத் தெரியாமலேயே நம்மைச் சுற்றிலும் போரிட்டுக் கொள்ளப் போகின்றன - கூடிய சீக்கிரத்தில்.

[கட்டுரையில் ஒரு தகவல் பிழை இருந்தது. திரு.நாச்சியப்பன், திரு.மணிகண்டன் ஆகியோர் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார்கள். மாற்றியிருக்கிறேன். நண்பர்களுக்கு நன்றி. தவறுக்கு மன்னிக்கவும்]

Jul 16, 2013

ஒரு இசுலாமிய பெரியவரும் அவரது மனைவியும்

ஹைதராபாத்தில் மெஹதிப்பட்டணம் என்ற இடம் இருக்கிறது. பழங்காலத்து ஏரியா. அங்கிருந்து கோல்கொண்டா கோட்டை பக்கம்தான். அந்தக் காலத்தில் நிஜாமிடம் பணி புரிந்த அரசு ஊழியர்களும் மற்றவர்களும் இந்த பகுதிகளில் தங்கியிருந்தார்களாம். நிஜாமிடம் வேலை செய்தவர்களில் மெஜாரிட்டி இசுலாமியர்களாகத்தானே இருந்திருப்பார்கள்? அதனால் இன்னமும் இதெல்லாம் முஸ்லீம்கள் அதிகமாக வாழும் ஏரியாகவாக இருக்கிறது- பஸ் ஸ்டாப்பில் இறங்கியவுடனே தெரிந்துவிடும். நிறைய சிறு சிறு வியாபாரிகளின் கடைகள் உண்டு. பேரம் பேசினால் சல்லிசான விலையில் வாங்கலாம்.

இப்பொழுது மெஹதிப்பட்டணத்தின் புகழ் பாடுவதற்காக இதை எழுத ஆரம்பிக்கவில்லை. அங்கு ஓரிரு வருடங்கள் தங்கியிருந்தேன். ஒரு வீட்டின் மொட்டை மாடியில் ஒரு சின்ன போர்ஷன். ஓய்வு பெற்ற பொறியாளரின் வீடு அது. அந்தத் தாத்தா அந்தக்காலத்திலேயே எம்.ஈ. படித்தவர். அதற்கு தகுந்தாற்படியே வீட்டை வடிவமைத்திருந்தார். வீட்டிற்குள் பெரிய மரங்கள் இருந்தன. பூச்செடிகளும் உண்டு.  மொட்டை மாடிக்கு யாரும் வர மாட்டார்கள். மரத்தின் கிளைகள் எங்கள் போர்ஷனின் ஜன்னலுக்குள் எட்டிப்பார்க்கும். ஆரம்பத்தில் இன்னொரு நண்பரும் உடன் இருந்தார். பிறகு அவர் சிங்கப்பூர் சென்ற பிறகு தனியாகத்தான் இருந்தேன். ரம்மியமான அறை அது. 

இந்தச் சமயத்தில் ஒரு குடும்பத்தோடு அறிமுகம் உண்டானது. அறிமுகம் என்றால் பரஸ்பரம் புன்னகைத்துக் கொள்ளும் அறிமுகம் மட்டும்தான். அதற்குமேல் எதுவும் இல்லை. அதற்கு காரணம்- அவர்களுக்கு தெலுங்கு அல்லது தமிழ் தெரியாது. எனக்கு உருது அல்லது ஹிந்தி தெரியாது. அதனால் அவர்கள் என்னைப் பார்த்தால் சிரிப்பார்கள். நானும் சிரித்து வைப்பேன். அவ்வளவுதான். அவர்கள் இருவரும் கணவனும் மனைவியுமாகத்தான் இருக்கக் கூடும். அந்த ஆணிடம் இசுலாமியருக்கான அடையாளங்கள் இருந்தன. தாடி, குல்லா, லுங்கி, ஜிப்பா என்றிருப்பார். அந்தப் பெண் எப்பொழுது ஒரு கறுப்புத்துணியை சால்வை போல போர்த்தியிருப்பார். அதுதான் அடையாளம். இருவருக்குமே நாற்பது வயதைத் தாண்டியிருக்கக் கூடும். குழந்தைகள் எதுவும் இல்லையா அல்லது இவர்களைக் கைவிட்டுவிட்டார்களோ என்று தெரியவில்லை. தனியாகத்தான் வசித்தார்கள்.

வசித்தார்கள் என்றால் வீட்டை எல்லாம் கற்பனை செய்து விட வேண்டாம். ப்ளாட்பாரத்தில்தான். மெஹதிப்பட்டணத்தின் டி&டி காலனியின் மெயின் ரோட்டில் ஒரு பெரிய மரம் ஒன்று இருந்தது. அந்த மரத்தில் ஆணியடித்து அதில் ‘டேரா’ போட்டு தங்கியிருந்தார்கள். அந்த டேரா மீது சினிமா போஸ்டர்களைக் கிழித்து மேலே போட்டிருப்பார்கள். அதுதான் அவர்களின் வீடு. எங்கள் போர்ஷனில் இருந்து ஜன்னல் வழியாக பார்த்தால் அந்த ‘வீடு’ தெரியும். வீட்டிற்கு முன்பாக மூன்று கற்களை கூட்டி வைத்திருப்பார்கள். அடுப்பு மாதிரியான தோற்றத்தை அது தந்தாலும்  ஒரு நாள் கூட அதில் நெருப்பை பார்த்ததில்லை. 

அவர்களை மெஹதிப்பட்டணம் பேருந்து நிலையத்தில் அவ்வப்போது பார்த்ததுண்டு. அந்த பஸ் ஸ்டாண்டில் யாராவது தரக்கூடிய சில்லரைக் காசில்தான் அவர்களின் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பார்க்க பாவமாக இருந்தாலும் அவர்களின் வாழ்க்கை பெரிய சிரமம் இல்லாமல் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது போலத்தான் தெரிந்தது. காலையில் நான் அலுவலகம் கிளம்பும் போது பெரும்பாலும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். இரவில் திரும்பி வரும் போது தங்கள் வசிப்பிடத்திற்கு வந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு முறை சிறு தொகையை அவர்களுக்கு கொடுத்த தினத்திலிருந்து எங்களுக்கு இடையேயான அறிமுகம் தொடங்கியிருந்தது. அதன் பிறகு சனி, ஞாயிறுகளில் அவர்கள் எதிர்ப்படும் போதெல்லாம் சிரிக்கத் துவங்கியிருந்தேன். அவர்களாக எப்பொழுதும் கை நீட்டியதில்லை. ஆனால் கொடுத்த போது வேண்டாம் என்று சொன்னதில்லை.

இரண்டாயிரத்து ஆறாம் வருடம் ரம்ஜான் மாதம் தொடங்கியிருந்தது. ரம்ஜான் மாதம் வந்தால் ஹைதராபாத் களை கட்டிவிடும். ஒவ்வொரு ஹோட்டலின் முன்பாகவும் பெரிய அடுப்பைக் கூட்டி அதன் மீது பித்தளை பாத்திரத்தை வைத்துவிடுவார்கள். அதில்தான் ஹலீம் தயாராகும். ஹலீம் எப்படித் தயாரிக்கிறார்கள் என்று துல்லியமாகத் தெரியாது. ஆனால் ஆட்டுக்கறியை அந்த பெரிய பாத்திரத்தினுள் போட்டு அதோடு கோதுமையையும் சேர்த்து ஒரு குச்சியை வைத்து கிளறிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். இரவு முழுவதும் வெந்து கறியும் கோதுமையும் சேர்ந்து களி மாதிரி ஆகிவிடும். அதுதான் ஹலீம். பிரியாணியெல்லாம் ஹலீமின் ருசிக்கு பக்கத்தில் கூட வர முடியாது. ரம்ஜான் மாதங்களில் எனது இரவு உணவாக பெரும்பாலும் அதுதான் இருக்கும். 

ஹலீம் இருக்கட்டும். இன்னொரு நாள் பார்த்துக் கொள்ளலாம். ரம்ஜான் மாதம் தொடங்கிய பிறகு டேராக்காரர்கள் கண்களில் படவில்லை. வீட்டு ஓனரிடம் பேச்சுவாக்கில் கேட்ட போது சிரித்தார். அவரே தொடர்ந்து அநேகமாக மசூதிகளுக்கு போய்விடுவார்கள் என்றார். அது உண்மைதான். அந்த மாதத்தில் அவர்களுக்கு உணவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் இசுலாமியர்கள் பார்த்துக் கொண்டார்கள். 

ரம்ஜான் மாதத்தின் கடைசிப்பகுதியில் வந்த ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் அவர்கள் தங்கள் டேராவில் இருந்தார்கள். அப்பொழுது மீண்டும் சிரித்துக் கொண்டோம். “சாப்பிட்டீர்களா?” என்று கேட்டதற்கு இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி ஆசிர்வாதம் செய்வது போல சிரித்தார். அந்தச் செய்கையை ‘ரொம்ப திருப்தியா சாப்பிட்டோம்’ என்று அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளலாம். பத்து ரூபாய்தான் கையில் வைத்திருந்தேன். கொடுத்த போது சிரித்தபடியே வாங்கிக் கொண்டார். அதுதான் அவர்களை கடைசியாக பார்த்தது. அதன் பிறகும் பார்த்தேன். ஆனால் அப்பொழுது உயிர் இல்லாமல் இருந்தார்கள்.

அந்த வாரத்தில் ஒரு நாள் மாலை நேரத்தில் பயங்கரமான மழை. ஜன்னலைத் திறந்து வைக்க முடியவில்லை. காற்றும் மழையும் கூத்தாடின. இரவு பதினோரு மணியளவில் மழை நின்று சாலைகளில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியிருந்தது. அவர்களின் டேராவெல்லாம் விழுந்துவிட்டது. ஜன்னல் வழியாக பார்த்த போது டேராவைக் காணவில்லை. அந்த இரவில் இடம் மாறி படுத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் படுத்திருந்த இடம் எங்கள் வீட்டிற்கு மிகவும் அருகாமையில் இருந்தது. அது சற்று மேடான பகுதி. ஆனால் நடை மேடை இல்லை. சாலையின் விளிம்புதான் அது. 

எனக்கு நல்ல தூக்கம் வந்திருந்தது. குளிருக்கு இதமாக கம்பளியை போர்த்தி தூங்கியிருந்தேன். நள்ளிரவு தாண்டிய நேரத்தில் ஒரு அலறல் சத்தம் கேட்டதாக நினைவு இருக்கிறது. ஆனால் அது நிஜமா கனவா என்று தெரியவில்லை. விடிந்த போது அது நிஜம்தான் என்று தெரிந்தது. இரவில் போர்த்திக் கொண்டு படுத்திருந்தவர்கள் மீது ஒரு கார் ஏறிவிட்டது- அந்த பெரியவரின் நெஞ்சு மீது அவரது மனைவியின் முகத்தின் மீதும். கார் நிற்கவில்லை. அடுத்த நாள் காலையில் ஆறு மணிக்கு எழுந்த போது போலீஸ் வாகனம் வந்து விட்டது. வேகமாக கீழே இறங்கிய போது பெரியவர் அமைதியாக படுத்திருப்பது போலிருந்தது. அந்தப் பெண்ணின் முகத்தை துணியால் மூடியிருந்தார்கள். அடுத்த கால் மணி நேரத்தில் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. அவர்களின் உடல்களை எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். அடுத்த சில நிமிடங்களில் சாலை இயல்புக்கு வந்துவிட்டது.

“அடையாளம் தெரியாத வாகனம் மோதி விபத்து” என்று கேஸ் எழுதிக் கொள்வார்கள் என வீட்டு ஓனர் சொன்னார். அதற்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அலுவலகம் போக வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. கோல்கொண்டா கோட்டைக்கு சென்றிருந்தேன். அன்று இரவும் மழை பெய்தது. பேய் மழை. ஆனால் யாரைக் கொன்றது என்று தெரியவில்லை.

மு.சுயம்புலிங்கத்தின் கவிதை ஒன்று-

தீட்டுக்கறை படிந்த, பூ அழிந்த சேலைகள்

நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கிறோம்
எங்களுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை.

டவுசர் இல்லை என்று குழந்தைகள் அழுகும்
ஒரு அடி கொடுப்போம். வாங்கிக் கொண்டு 
ஓடிவிடுவார்கள்.

தீட்டுக்கறை படிந்த,
பூ அழிந்த சேலைகள்
பழைய துணிச் சந்தையில்
சகாயமாகக் கிடைக்கிறது.

இச்சையைத் தணிக்க 
இரவில் எப்படியும் இருட்டு வருகிறது.

கால் நீட்டி தலை சாய்க்க
தார் விரித்த பிளாட்பாரம் இருக்கிறது

திறந்தவெளிக் காற்று
யாருக்குக் கிடைக்கும்
எங்களுக்கு கொடுப்பினை இருக்கிறது.

எதுவும் கிடைக்காத போது
களிமண் உருண்டையை வாயில் போட்டு 
தண்ணீர் குடிக்கிறோம்
ஜீரணமாகிவிடுகிறது.

எங்களுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை
நாங்கள் சந்தோசமாக இருக்கிறோம்.

Jul 11, 2013

இந்த வேலையெல்லாம் நிரந்தரமா?

தன்னை விட ஆறுமாதம் சின்னப் பையன் என்று தெரிந்தால் போதும் நம் ஆட்களுக்கு மூக்கு வியர்த்து அட்வைஸ் செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அந்த அட்வைஸ்களுக்கு முகத்தில் அறைந்தாற் போல சொல்லாமல் நாசூக்காக ‘எங்களுக்கு தெரியும். நீங்க போய் புள்ளை குட்டிகளை படிக்க வைங்கண்ணே’ன்னு கவுண்ட்டர் அட்டாக் கொடுக்க ஒரு திறமை வேண்டும். அந்தத் திறமையெல்லாம் எனக்கு தலைகீழாக தொங்கவிட்டாலும் வராது. ஆனால் அப்படி ஒரு பையனை பார்த்திருக்கிறேன். 

அவர் எனக்கு சீனியர். முரளி குரப்பாட்டி என்பது பெயர். குரப்பாட்டி என்பது Surname. ஹைதராபாத்தில் எனக்கு டீம் லீடராக இருந்தார். அதே சமயம் நல்ல நண்பராகவும் இருந்தார். அந்தக் கம்பெனியில் பாக்கெட்டை நிரப்பும் அளவிற்கு சம்பளம் தர மாட்டார்கள் என்றாலும் வருடத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று மாதம் வெளிநாடு அனுப்பி வைப்பார்கள். வயிற்றைக் கட்டி வாயைக் கட்டினால் மாதம் ஒரு லட்சம் தேற்றிவிடலாம் என்பதால் அந்த நிறுவனத்தை விட்டு அவ்வளவு சீக்கிரம் யாரும் வெளியேற மாட்டார்கள். அவர் டீம் லீடராக இருந்தார் என்பதால் அவருக்கு எப்படியும் வருடத்தில் ஐந்து ஆறு மாதம் தேறிவிடும். பேச்சிலர் வாழ்க்கைக்கு அதெல்லாம் வரப்பிரசாதம். அவர் மேனேஜருக்கும் செல்லப்பிள்ளை. அதனால் அடி பின்னியெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த ப்ரோமோஷன் சைக்கிளில் அவர் மேனேஜர் ஆகிவிடக் கூடும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம். 

இப்படி சகலமும் நன்றாக போய்க் கொண்டிருந்த போது ராஜினாமா கடிதம் அனுப்பிவிட்டார். டீமில் இருந்த அத்தனை பேருக்கும் அதிர்ச்சி. காரணம் கேட்ட போது அவர் மிகச் சாதாரணமாக ‘சினிமாவுக்கு போகிறேன்’ என்றார். அவர் ஒன்றும் பெரிய அழகன் இல்லை. சினிமா பின்புலம் இருப்பதாகவும் அதுவரைக்கும் எங்களுக்குத் தெரியாது- அவரது அப்பா ஆந்திர போக்குவரத்து துறையில் வேலையில் இருந்தார். பிறகு எப்படி சினிமாவுக்கு போகிறார் என்பது குழப்பமாக இருந்தது.

ஆனால் அவருடைய பெரியப்பா தெலுங்கு சினிமாவில் முக்கியமான புள்ளி. அந்தப் புள்ளியின் பெயரைச் சொன்னவுடன் ‘அவுனா?’ என்று தெலுங்குவாலாக்கள் வாயைப் பிளந்துவிட்டார்கள். தனது ரிலேஷன்ஷிப்பை அத்தனை கமுக்கமாக வைத்திருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் அந்தப் பெரும்புள்ளியின் மகன் சினிமாவில் ஓன்றிரண்டு படங்களில் நடித்து அவை ஹிட் அடித்திருந்தன. அந்த ஹீரோவின் கதை விவகாரங்கள், கால்ஷீட், சம்பள விவகாரத்தை எல்லாம் பார்த்துக் கொள்ளத்தான் இவரை அழைத்திருக்கிறார்கள். நம் சூர்யாவுக்கும், கார்த்திக்கும் ஞானவேல்ராஜா மாதிரி போலிருக்கிறது.

சென்ற முறை ஊருக்கு சென்றிருந்த போது சிவக்குமார் குடும்பம் பற்றி எங்கள் மாமா சில தகவல்களைச் சொன்னார். சூர்யாவின் அம்மாவுடன் பிறந்தவர்கள் அவரையும் சேர்த்து மூன்று பெண்கள். அதில் சூர்யாவின் அம்மாவை சிவக்குமார் கட்டிக்கொள்ள இன்னொரு பெண்ணை எங்கள் மாமாவின் பக்கத்து ஊர்க்காரருக்கு கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். மிச்சமிருந்த இன்னொரு பெண்ணையும் அந்தப் பக்கத்து ஊர்க்காரரே திருமணம் செய்து கொண்டாராம். மூன்று பெண்கள்- இரண்டு குடும்பம். அவரது மகன்கள் எல்லோரும் இப்பொழுது சென்னையில்தான் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அனேகமாக சூர்யா, கார்த்தியின் அலுவலகத்தில்தான் பணியில் இருப்பார்கள் என்றும் சொன்னார். அந்தச் சமயத்தில் எனக்கு வேறு ஏதோ விவகாரம் மண்டைக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்ததால் அதை முழுமையாக கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டேன். அடுத்த முறை விவரமாக கேட்டு விட வேண்டும்.

இப்படியான ஒரு தொடர்பில்தான் எனது டீம் லீடர் ராஜினாமா செய்திருக்கிறார். மேனேஜருக்கு இவரை விட்டுவிட விருப்பம் இல்லை. ‘சினிமா எல்லாம் நிரந்தரம் இல்லை அது இது’ என்று படம் ஓட்டியிருக்கிறார். முரளி வழிக்கு வருவதாகத் தெரியவில்லை. மேனஜ்மெண்டில் பேசி உடனடியாக ப்ரோமோஷனுக்கு ஏற்பாடு செய்வதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். இப்பொழுதுதான் முதல் பத்தி விவகாரம் நடந்தது. ‘ஓகே சார். நான் ராஜினாமா செய்யலை. ஒரு வருடம் விடுமுறையில் போகிறேன். ஒருவேளை தோற்றுவிட்டால் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன். ஆனால் ஜெயிச்சுட்டா?’ என்று நிறுத்தியிருக்கிறார். மேனேஜர் என்னவோ சொல்ல ‘ஜெயிச்சுட்டா என்னோட ஸ்டேட்டஸ், காண்டாக்ட்ஸ், சொத்து என்பதில் பத்து சதவீதத்தைக் கூட ஆயுசுக்கும் கஷ்டப்பட்டாலும் இந்த வேலை மூலம் வாங்க முடியாது’ என்று சொன்னாராம். அவர் சொன்னது சரிதானே! மேனேஜர் கப்சிப் ஆகிவிட்டார்.

ஐடியில் நல்ல சம்பளத்தில் இருந்துவிட்டு ‘சினிமாவுக்கு போகிறேன்’ என்று கிளம்பிய வேறு சிலரையும் பார்த்திருக்கிறேன். ரஞ்சிதா பிரசாத் என்று ஒரு பெண் எங்கள் டீமில் இருந்து சினிமாவில் நடிகையானார். அலுவலகத்திலேயே நல்ல அழகி ரஞ்சிதாதான். சினிமாவுக்கு போவதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். திடீரென்று அனிகா என்று பெயரை மாற்றி ‘இரண்டு முகம்’ படத்தில் நடித்தார். அவ்வளவுதான். அப்புறம் காணாமல் போய்விட்டார். அவரைப் பற்றி தனியாக எழுதலாம். அத்தனை இருக்கிறது.  ஆனால் முரளியின் கதை ப்ளாப் ஸ்டோரி இல்லை. டபுள் சக்ஸஸ்.

பெங்களூர் வந்த பிறகு ஓரிருமுறை தொடர்பு கொண்டேன். அதன் பிறகு ரொம்ப நாட்களுக்கு தொடர்பு இல்லாமல் இருந்தது. என்னுடைய பெங்களூர் எண் அவரிடம் இருந்திருக்கும் போலிருக்கிறது. சமீபத்தில் அழைத்திருந்தார். ஆச்சரியமாக இருந்தது. பெங்களூர் வந்திருப்பதாகவும் நேரில் வரமுடியுமா என்றார். ஒரு ஹோட்டலில் தங்கியிருப்பதாகச் சொன்னார். சென்றிருந்தேன். நட்சத்திர ஹோட்டல் அது. அறையின் கதவைத் தட்டிய போது முரளிதான் திறந்தார். ஹீரோவும் அருகில் இருந்தார். ஹீரோவிடம் ‘பாகு உண்ணாரா அண்டி?’ என்றேன். சிரித்துக் கொண்டே கை கொடுத்தார். அவரது ஒரு படம் மட்டுமே பார்த்திருந்தேன். ஆனால் ‘உங்களின் அத்தனை படங்களையும் பார்த்துவிடுவேன்’ என்று கதை விட்டேன். ஆமோதிப்பது போலும் இல்லாமல் நிராகரிப்பது போலும் இல்லாமல் சிரித்தார். 

அந்த நாயகன் இங்கு ஒரு சொத்து வாங்கியிருக்கிறார். அது பற்றிய டீலிங் போலிருக்கிறது. அறைக்குள் நிறைய ஆட்கள் இருந்தார்கள். சைக்கிள் செயினை தங்கத்தில் செய்து கழுத்தில் மாட்டியிருந்தார்கள். பார்த்தாலே தெரியும்- ரியல் எஸ்டேட்காரர்கள் என்று. நான் இருந்ததால் ‘டீலிங்’ விவகாரத்தை நிறுத்தியிருந்தார்கள். இரண்டு நிமிடங்கள்தான். முரளி என்னை வேறொரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார். 

நிறைய பேசினார். ஐடி துறை பற்றி அதிகமான கேள்விகள் கேட்டார். அவர் இன்னமும் அதையெல்லாம் மறக்கவேயில்லை. எனக்குத்தான் எரிச்சலாக இருந்தது. அனுஷ்கா பற்றியும் தமன்னா பற்றியும்தான் நான் பேச விரும்பினேன். சினிமாவைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பதில் ஒரு போதை இருக்கிறது. முரளி இன்னொரு போதையில் இருந்ததால் கொஞ்சமாக பேசி, நிறைய உளறி போதையேற்றினார். ஒரு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. கிளம்ப வேண்டும் என நினைத்தேன். கிளம்பிய போது அவரும் பார்க்கிங் வரைக்கும் வந்தார். ஸ்பெண்டர் ப்ளஸ் வண்டி நட்சத்திர ஹோட்டலின் ஒட்டுமொத்த பார்க்கிங்கையும் கேவலப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆடி, பிஎம்டபிள்யூவை எல்லாம் கவனிக்காதது போல வெளியேறினேன்.

முரளி ‘ரொம்ப சந்தோஷம்’ என்றார். பைக்கில் அமர்ந்து கொண்டு கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது-

‘இந்த வேலையெல்லாம் நிரந்தரமா முரளி?’ என்று எங்கள் மேனேஜரின் கேள்வியையே நான் கேட்டேன். 

‘யாருக்குத் தெரியும். ஆனால் இப்போ என்கிட்ட செகந்திராபாத்தில் ஒரு ஷாப்பிங் காம்பளக்ஸ் இருக்கு’ என்றார். 

இது எனது கேள்விக்கான நேரடியான பதில் இல்லை. ஆனால் எனக்கான அத்தனை பதிலும் இருந்தது. பெருமொத்தமாக சிரித்து வைத்தேன். பிறகு வேறு சிலவற்றை பேசிவிட்டு கிளம்பிய போது மழை தூறத் துவங்கியிருந்தது. செகந்திராபாத் ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் அவ்வப்போது நினைவில் வந்து போனது. பினாமியாக வாங்கியதோ அல்லது அவரது சம்பளத்தில் வாங்கியதோ- இப்பொழுது அவருடையது. அவ்வளவுதான்.

Jul 10, 2013

உளவாளிகள் மட்டுமில்லை- கில்லாடிகளும் கூட

 நிகழ்வு 1:

பில்லியன் டாலர்களில் பணப் பரிமாற்றம் நிகழ்த்தும் கார்பொரேட் கம்பெனி. அதன் இயக்குனர்கள் கலந்து கொள்ளும் மிக முக்கியமான கூட்டம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏ.சி.அறைக்குள் ஒரு கரப்பான் பூச்சி அலை மோதுகிறது. கூட்டத்தில் இருக்கும் யாராவது ஒருவருக்கு பொறிதட்டி கரப்பானை நசுக்கினால் நிறுவனம் தப்பித்துவிடும். இல்லையென்றால் நிறுவனம் ஓட்டை விழுந்த கப்பல் ஆகி விடக் கூடும். 

நிகழ்வு 2:

போர் முனை. அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை பற்றி இராணுவ கமாண்டர் தனது படை வீரர்களிடம் விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். அசரும் எதிரிகளை தாக்குவது பற்றிய படு ரகசியமான திட்டத்தை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு பட்டாம் பூச்சி பறந்து வருகிறது. அதை கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டால் கதை கந்தலாகிவிடக்கூடும்.

காரணம்?

ஏ.சி அறைக்குள் கரப்பான் வடிவில் நுழைந்தது கரப்பானும் இல்லை. இராணுவ முகாமுக்குள் பட்டாம்பூச்சியாக பறந்தது பட்டாம்பூச்சியும் இல்லை. அவை ஸ்பை ரோபோக்கள் எனப்படும் உளவாளிகளாக இருக்கக் கூடும். உளவு பார்ப்பதற்கென எதிராளிகளின் இடத்தில் கேமரா வைப்பது, பபிள்காமை ஒட்டி அதன் மீது ரெக்கார்டர் வைப்பது என்பதெல்லாம் பழைய டெக்னிக்.  சரியான இடம் பார்த்து  பொருத்துவதிலிருந்து பிறகு அவற்றை திரும்ப எடுப்பது வரை ஏகப்பட்ட சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. மாட்டிக்கொண்டால் மட்டையாக்கிவிடுவார்கள் என்பதால் இப்பொழுதெல்லாம் நிறுவனங்களும் இராணுவங்களும் தங்களது எதிராளிகளை வேவு பார்க்க ரோபோக்களை பயன்படுத்த துவங்கியிருக்கிறார்கள். ஸ்பை ரோபோக்கள் என்ற பெயரில் மார்க்கெட்டில் கிடைக்கும் இந்த ரோபோக்கள் மிகச் சிறியவை. 

ஸ்பை ரோபோக்களில் நுண்ணிய கேமராக்களும், ரெக்கார்டர்களும் பொருத்தப்பட்டிருக்கும். போர் முடிந்து பல நாட்கள் ஆன பிறகு எதிரி நாட்டு மன்னன் படையெடுத்து வரப்போகிறான் என படு லேட்டாக அறிவிக்கும் இருபத்தி மூன்றாம் புலிகேசி மன்னனின் உளவாளிகள் இல்லை இவை. சேகரிக்கப்பட்ட தகவல்களை உடனுக்குடன் தங்களது எஜமானர்களுக்கு அனுப்பிவிடும் இன்ஸ்டண்ட் உளவாளிகள். ஸ்பை ரோபோக்களின் எஜமானர்கள் உலகின் எந்த மூலையிலிருந்தும் இவற்றை ரிமோட் மூலமாக கட்டுப்படுத்த முடியும். ரிமோட்டிலிருந்து தகவல்களை பெறுவதற்கான ரிசீவர்களையும், தகவல்களை எஜமானர்களுக்கு அனுப்பி வைக்க ட்ரான்ஸ்மிட்டர்களையும் ரோபோக்களில் பொருத்திவிடுகிறார்கள்.

ரோபோக்களுக்கு இடையேயான தகவல் தொடர்பு பல நிலைகளைக் கொண்டது. முதலில் தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான சிக்னல்களில் இருந்து தனக்குரிய சிக்னலை  பிரித்து எடுக்க வேண்டும். கிடைக்கும் தகவவலை ’ப்ராசஸ்’ செய்து அது தனக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்ட கட்டளைதானா என்பதை ரோபோ கண்டறிய வேண்டும். கட்டளைக்கு ஏற்ப  காரியத்தை முடித்துவிட்டு கட்டளையிட்ட முதலாளிக்கு ‘ரிசல்ட்’ அனுப்ப வேண்டும். இதையெல்லாம் ரோபோவின் தொடர்பியல் சாதனங்கள் (Communication devices) செய்து  முடிக்கின்றன. 

அமெரிக்காவின் அரசியல் சார்ந்த நிகழ்வுகளில் ‘புதிரான’ பூச்சிகளை பார்ப்பது சாதாரணமான விஷயம். 2007 ஆம் ஆண்டு போருக்கு எதிரான பேரணி வாஷிங்டனில் நடந்து கொண்டிருந்த போது யாரோ ஒருவர் “கடவுளே! அதைப் பாருங்கள்” என்று கத்தினார் . அவர் மேலே பறந்து கொண்டிருந்த தட்டான்களை பார்க்கச் சொல்லி கத்தினார். அவை தட்டான்கள்தான். ஆனால் உயிரற்ற தட்டான்கள். அரசின் போர்முறைக்கு எதிரான போராளிகள் குறித்த தகவல்களை சேகரிப்பதற்காக அவை பறந்து கொண்டிருந்தன. 

தட்டான்கள் மூலம் பெற்றுக் கொண்ட தகவல்களின் மூலமாக பலரது விவரங்கள் அரசாங்கத்தால் கட்டம் கட்டப்பட்டதாகவும், சிலர் காணாமல் போனதாகவும் கூட தகவல்கள் கசிந்தன. 1970 ஆம் ஆண்டிலேயே அமெரிக்க உளவு நிறுவனமான சி.ஐ.ஏ உளவு பார்க்கும் தட்டான்களை வடிவமைக்கத் துவங்கியிருந்தது. ஆனால் காற்று எதிர்திசையில் வீசும் போது அவைகளால்  பறக்க முடியவில்லை. அப்பொழுதே உளவு பார்க்கும் தட்டான் தயாரிப்புத் திட்டம் தோல்வியடைந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் அதெல்லாம் சும்மானாச்சுக்கும் ஊரை ஏமாற்றும் அறிவிப்புகள். இன்றைக்கு அமெரிக்கர்களிடம் ஏகப்பட்ட ‘பூச்சிகள்’ இருப்பதாக பிற உளவு அமைப்புகள் அலறுகின்றன.

ஸ்பை ரோபோக்கள் என்பது வெறும் உளவுக்கான வேலையை மட்டும்தான் செய்யும் என்றில்லை வேறு பல துறைகளிலும் பயன்படுத்துகிறார்கள். மருத்துவத் துறையும் அதில் ஒன்று. மிகச் சிறிய புழு வடிவிலான ரோபோவை அமெரிக்காவில் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இவை சிந்தெடிக்கால் ஆனவை. கீழே விழுந்தாலும் நொறுங்காதவை, தண்ணீருக்குள் ஊறினாலும் நைந்து போகாதவை. நோயாளியின் வயிற்றுக்குள் கட்டி இருப்பின் அது குறித்தான பரிசோதனையைச் செய்ய இந்த புழு வடிவ ரோபோவை வயிற்றுக்குள் அனுப்பி வைக்கிறார்கள். கட்டியை நோக்கி நகரும் இந்த ரோபோ கட்டியை ஆராய்வதிலிருந்து துளி ’சாம்பிள்’ எடுத்துவருவது வரை பல வேலைகளை கச்சிதமாக செய்து முடிக்கின்றன.

வயிற்றுக்குள் கட்டி இருந்தால் புழு வடிவத்தில் இருக்கும் ரோபோவை அனுப்பலாம். அதுவே இரத்தக் குழாய்க்குள் அடைப்பு இருந்தால்? அதற்கும் வழி இருக்கிறது. இரத்தக் குழாய்க்குள் கூட நுழையக் கூடிய அந்த குட்டி ரோபோவிற்கு நேனோ ரோபோ என்று பெயர். புழு வடிவத்தில் இருக்கும் ரோபோ சீனியர் என்றால் நேனோ ரோபோ சப் சப் சப் ஜூனியர். அந்த அளவிற்கு மிகச் சிறியதாக கண்ணுக்கு தெரியாத உருவத்தில் நேனோ ரோபோக்கள் இருக்கும். இவற்றை இரத்தக் குழாய்க்குள் செலுத்தி கட்டி இருக்கும் இடத்திற்கு நகர்த்திவிடுவார்கள். பிறகு இரத்தக் கட்டியை சிறு சிறுதுகள்களாக உடைத்துவிட்டு வெற்றிநடையுடன் உடலிலிருந்து நேனோ ரோபோ வெளியேறும். 

எழுதுவதற்கு எளிதாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அது என்ன அத்தனை சுலபமா? கண்ணுக்கே தெரியாத ரோபோவை எப்படி வடிவமைக்கிறார்கள்? ஒரு ரோபோவை உடலுக்குள் செலுத்துவது எளிதான காரியமா? உடலுக்குள் செலுத்திய பிறகு கட்டி இருக்கும் இடத்திற்கு எப்படி நகர்த்துவது? காரியம் முடிந்த பிறகு ரோபோவை எப்படி உடலிலிருந்து வெளியேற்றுகிறார்கள்? அத்தனை கேள்விகளுக்கும் பதில் அளிக்கும் அறிவியல் துறையின் பெயர் நேனோ டெக்னாலஜி. 

நேனோ என்றாலே ‘துக்கினியூண்டு’தான். ஒரு மீட்டரை நூறு சமபாகமாக பிரித்தால் ஒவ்வொரு பாகமும் ஒரு செண்டிமீட்டர். அதே ஒரு மீட்டரை நூறு கோடி சமபாகமாக பிரித்தால் அதில் ஒவ்வொரு பாகமும் ஒரு நேனோ மீட்டர். இந்த ’துக்கினியூண்டு’ சமாச்சாரத்தை ஆராய்ச்சி செய்யும் துறைதான் நேனோ டெக்னாலஜி. சமகாலத்தில் மிக முக்கியமான அறிவியல் ஆராய்ச்சி துறையாக நேனோ டெக்னாலஜி வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அமெரிக்கா மட்டுமே கிட்டத்தட்ட இருபதாயிரம் கோடி ரூபாய்களை இத்துறையில் முதலீடு செய்திருக்கிறது. ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பு நாடுகள் கிட்டத்தட்ட பத்தாயிரம் கோடி ரூபாய்களை கொட்டியிருக்கின்றன. அத்தனை மவுசான துறை இது. இந்த டெக்னாலஜியை பயன்படுத்திதான் நேனோ ரோபோக்களை தயாரிக்கிறார்கள்.

முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல்கலாமின் பேச்சை கேட்டவர்களுக்கு ‘நேனோ டெக்னாலஜி’ பரிச்சயமான வார்த்தையாக இருக்கக் கூடும். இது பற்றி அவர் பல முறை பேசியிருக்கிறார். சரி நேனோ டெக்னாலஜி என்றால் என்ன? இன்னொரு நாளைக்கு....