Jul 27, 2012

திருட்டுப்பசங்க



ஏதோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அப்பொழுது சந்தானம் மாடியில் இருக்கும் தனது அறையில்  அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். நள்ளிரவு தாண்டியிருந்தது. அநேகமாக இரண்டு மணியாக இருக்கக் கூடும். மொட்டை மாடியில் இருந்து வீட்டிற்குள் வருவதற்கான கதவில் இருந்துதான் சத்தம் வந்தது. பூனையாக இருக்கும் என்றுதான் சந்தானம் முதலில் நினைத்தார். தொடர்ந்து சத்தம் கேட்டதில்தான் அவரது தூக்கம் கலைந்தது. விபரீதம் நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொள்ளும் முன்பாகவே தட்டுவதன் வேகமும் சத்தமும் அதிகமானது. தட்டுவது என்பதை விடவும் உடைப்பது என்ற சொல்தான் பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு “யார்றா அது” என்றார். வெளியே இருந்து கதவை உடைத்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இவரின் குரல் நிச்சயம் கேட்டிருக்கும். ஆனாலும் கதவு உடைபடுவது நிற்கவில்லை. என்ன ஆனாலும் வீட்டிற்குள் நுழைந்துவிடுவது என்ற முடிவோடுதான் உடைக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. சந்தானம் கதவுக்கு அருகில் சென்று பார்த்த போது அது கிட்டத்தட்ட பிளக்கும் நிலையில் இருந்தது. சற்று குரலை உயர்த்தியவாறே உள்ளுக்குள் இருந்தபடியே கதவு திறந்துவிடாமல் அழுத்தினார்.

சந்தானம் திருப்பூரில் பனியன் கம்பெனி வைத்திருக்கிறார். கோடிகளில் புரளாத ஆனால் இலட்சங்களுக்கு குறைவில்லாத பனியன் கம்பெனி. வீடு திருப்பூரில் இல்லை. பல்லடம் பக்கத்தில் இருக்கும் மங்கலத்தில். வீட்டிற்கும் கம்பெனிக்கும் இருபது கிலோமீட்டர் இருக்கும். தினமும் ஸ்கார்ப்பியோ காரில் போய் வந்துவிடுகிறார். ஸ்கார்ப்பியோ ஓட்டும் அளவிற்கு இளம் வயது இல்லையென்றாலும் ஆள் முறுக்கமாகத்தான் இருப்பார்.

வீட்டின் கீழ் தளத்தில் அவரது மனைவியும், மகளும், மகளின் குழந்தையும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குழந்தைக்கு ஒரு வயது கூட  முடிந்திருக்கவில்லை. குழந்தை பிறப்பிற்கு பிறகாக தாய் வீட்டிற்கு வந்த சந்தானத்தின் மகள் அடுத்த வாரம்தான் கணவன் வீட்டிற்கு போவதாக இருக்கிறாள். இந்தச் சமயத்தில்தான் கதவை உடைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். வீட்டிற்குள் வந்துவிட்டால் குழந்தையை வைத்துக் கூட மிரட்டுவது அவர்களின் திட்டமாக இருக்க கூடும் என்று சந்தானம் பயந்தார்.

திருடர்கள் ஒரு வாரமாகவே இந்த இடத்தை நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சந்தானத்தின் வீடு மட்டும் அந்தப் பகுதியில் தனித்து  இருக்கிறது. சத்தமிட்டாலும் கூட அருகில் யாருக்கும் காது கேட்கப்போவதில்லை. அதுமட்டுமில்லாமல் பெரிய பங்களாவாகவும் இருக்கிறது. அதனால்தான் இந்த வீட்டை முடிவு செய்து கொண்டார்கள்.

இரவு பன்னிரெண்டு மணிக்கெல்லாம் ஆம்னி வேனிலும் ஒரு பைக்கிலும் வந்துவிட்டார்கள். ஆம்னியை சற்று தள்ளி நிறுத்திவிட்டு பைக்கை காம்பவுண்ட் சுவர் ஓரமாக நிறுத்தினார்கள். முதலில் இரண்டு பேர் மட்டும் காம்பவுண்ட் ஏறி குதிப்பது என்று முடிவு செய்து கொண்டார்கள். மற்றவர்கள் ஆம்னி வேனிலேயே இருந்து கொண்டார்கள். வீட்டிற்குள் குதித்த இருவரில் ஒருவன் வீட்டின் மேல் நின்று கொள்வது. இன்னொருவன் மொட்டைமாடியில் இருக்கும் கதவைத் தட்டி உடைப்பது என்பது முன்பே திட்டமிடப்பட்டிருந்ததுதான். அதை அச்சு பிசகாமல் செயல்படுத்தத் துவங்கினார்கள்.

கதவை உடைத்து உள்ளே சென்றுவிட்டால் மொத்தக் கட்டுப்பாட்டையும் அவர்களால் எடுத்துக் கொள்ள முடியும். பிறகு செல்போனில்  தகவல் கொடுத்தால் ஆம்னி வேனில் இருப்பவர்களும் உள்ளே நுழைந்துவிடுவார்கள். முடிந்தவரை வீட்டில் இருப்பவர்களை மிரட்டிப் பறிப்பது, தேவைப்பட்டால் கொலையும் செய்வது என்று யோசித்திருந்தார்கள். ஆனால் உள்ளே குழந்தை இருப்பது அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. 

இப்பொழுது தங்களது திட்டத்தில் நாற்பது சதவீதத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறார்கள். சந்தானத்தின் சத்தமும் கதவு உடைபடும் ஓசையும் கீழே உறங்கிக் கொண்டிருந்த சந்தானத்தின் மனைவிக்கு கேட்டிருக்கிறது. ஓடிச்சென்று வெளிக்கதவை திறக்க முயன்றபோது அது வெளிப்பக்கமாக தாழிடப்பட்டிருந்தது. யாரும் வீட்டிற்குள்ளிருந்து வெளியே சென்றுவிடாமல் தடுக்க திருட வந்தவர்கள்தான் தாழிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். தூக்கம் கலைந்தும் கலையாமலும் சந்தானத்தின் மனைவி வேகமாக மாடிக்கு ஓடி வந்த போது படியில் இருக்கும் ஜன்னல் வழியாக வீட்டீன் மேல் ஒருவன் நின்று கொண்டிருப்பதை பார்த்துவிட்டார். கையில் கடப்பாரையுடன் ஆஜானுபாகுவான தோற்றத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான். சந்தானத்தின் மனைவிக்கு ஒருகணம் உடல் சில்லிட்டது.

கதவிடுக்கு வழியாக விட்டு நெம்புவதற்கும் தேவைப்பட்டால் கதவை உடைப்பதற்கும் தோதான வகையில்  நீண்ட கடப்பாரை போன்ற கம்பியின் இரண்டு பக்கமும் வளைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். சந்தானத்தின் மனைவி மேலே வந்து சேர்ந்தபோது கம்பியின் ஒரு முனை கதவிடுக்கின் வழியாக உள்ளே வந்துவிட்டது. சந்தானம் போராடிக் கொண்டிருந்தார்.  இனி தனது கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிடுவோம் என்று சந்தானம் பயந்தபோது குழந்தையின் முகம் நினைவில் வந்துபோனது.

அவசரகதியில் மாடிக்கு வந்துசேர்ந்த சந்தானத்தின் மனைவி செல்போனில் கொஞ்சம் தள்ளிக் குடியிருக்கும் முருகேசனை அழைத்தார். முதல் அழைப்பிலேயே முருகேசன் ஃபோனை எடுத்துவிட்டார். சந்தானத்தின் மனைவி பதட்டத்தில் அரைகுறையாக உளறினார். முருகேசன் தூக்கக் கலக்கத்தில் அரைகுறையாகக் கேட்டார். முருகேசன் தனது வீட்டிலிருந்து வெளியே எட்டிப்பார்த்தாலும் கூட போதும். இவர்கள்  வீட்டை உடைத்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்துவிடும். ஆனால் முருகேசனுக்கு அவ்வளவு சீக்கிரமாக புரியவில்லை.

இன்னும் ஒரே அடியில் கதவு உடைந்துவிடும் என்ற நிலைமை வந்திருந்தது. அறைக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்று  சந்தானம் தனது மனைவியிடம் சொன்னார். தன்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொன்ன போது சந்தானத்தின் குரல் உடைந்திருந்தது. இன்னும் சில வினாடிகளுக்குள் கதவை உடைத்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றியது.

மேலே நின்று கொண்டிருந்தவன் கதவை உடைப்பவனிடம் ஓங்கி அடி என்ற உத்தரவைக் கொடுக்கவும் முருகேசன் தனது வீட்டின்  விளக்குகளை போட்டுவிட்டு வெளியே வரவும் சரியாக இருந்தது. சந்தானத்தின் வீட்டுக்கதவை யாரோ உடைத்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த  முருகேசன் பேயறைந்ததைப்போல ஆகிவிட்டார். மேலே நிற்பவன் முருகேசனை பார்த்துவிட்டான். சுதாரித்துக் கொண்ட முருகேசன் ”திருடன்  திருடன்” என்று கத்தத் துவங்கினார். இப்பொழுது நிலைமை தங்களின் கட்டுப்பாட்டை இழப்பதை உணர்ந்த திருடர்கள் கடப்பாரையை விட்டுவிட்டு மொட்டை மாடியிலிருந்து பைப் வழியாக இறங்கினார்கள். கீழே வருபவர்களில் ஒருவனையாவது பிடித்துவிடலாம் என்று முருகேசன் முன்னேறினார். இரண்டு பேருமே பெரும் உருவமாக இருந்தார்கள். இருட்டில் முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை. முருகேசன் ஒருவனை நெருங்கியபோது போது “கன் இருக்கு. ஷூட் பண்ணிடுவேன்” என்றான். பிள்ளை குட்டிகளோடு இருக்கும் தனக்கு எதுக்கு வம்பு என முருகேசன் ஒதுங்கிக் கொண்டார்.

பெரும் உருவத்துடன் நகர்ந்தவன் திரும்பி மேலே பார்த்தான் அப்பொழுது ஜன்னல் வழியாக சந்தானம் அவர்களை பதட்டத்துடன் பார்த்துக்  கொண்டிருந்தார். எச்சரிக்கை செய்யும் விதமாக ஆள்காட்டி விரலை அசைத்துக் கொண்டே சென்றவன் ஆம்னி வேனில் ஏறிக் கொண்டான்.  அந்த விரலசைவு திருடுவது என் உரிமை என்று பிரகடனப்படுத்துவதாக இருந்தது. சந்தானம் வியர்வையில் நனைந்திருந்தார்.


குறிப்பு:
(கடைசியாக எழுதப்பட்ட திருடர்களின் க்ளாசிக் காலம், களவும் கற்று மற்றும் திருட்டுப்பசங்க ஆகிய கதைகள் களவின் மூன்று காலகட்டத்தை சித்திரமாக்கும் முயற்சி. முயற்சியின் வெற்றி தோல்வியை வாசித்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள். நன்றி)

Jul 25, 2012

களவும் கற்று



பார்த்திபன் பதினோரு வயதிலிருந்தே திருட்டில் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தான். பள்ளிக்கு அருகில் இருக்கும் ஆயா கடையில் மிட்டாய்  வாங்குவதற்காக வீட்டில் நாலணா, எட்டணா திருடி தன் தொழிலுக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்ட போது பார்த்தி மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்புறமாக பாய் கடையில் காரப்பொறி தின்பதற்கும், நாராயணா மெஸ் புரோட்டாவிற்காகவும்  அப்பாவின் சட்டைப்பாக்கெட்டில் கைவிடுவதை தினசரி வழக்கமாக்கிக் கொண்டான். தன் தேவைகளுக்காக வீட்டிலேயே எடுத்துக் கொண்டிருந்தால் சந்தேகம் வந்துவிடக் கூடும் என்பதால்  பள்ளியிலும் கை வைக்கத் துவங்கினான். உடன் படிப்பவர்களிடம் பென்சில், ரப்பர் போன்றவற்றை அபேஸ் செய்தவன் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது சரஸ்வதி புக் ஸ்டோர்ஸில் புத்தம் புது  கோனார் நோட்ஸைத் திருடி வெள்ளியங்கிரிக்கு பாதி விலைக்கு விற்ற பிறகுதான் அவனது திறமையை அவனே முழுவதுமாக புரிந்து கொண்டான்.  அதன் பிறகு பார்த்தி தொட்டதெல்லாம்  துலங்கியது. பொன்னுச்சாமி வாத்தியார் பாத்ரூம் போவதற்கு முன்பாக கழட்டி வைத்துவிட்டுப்போயிருந்த சிட்டிஸன் வாட்ச்சைக் காணவில்லை என்று ஒரு வாரத்திற்கு புலம்பிக்  கொண்டிருந்தார் என்பது ஒரு உதாரணம்.

பார்த்தி எதை விரும்பினாலும் அவனுக்கானதாக மாற்றிக் கொள்ள முடியும் அளவிற்கு களவில் தேர்ந்தவனாகியிருந்தான். பாட்டா ஷூவிலிருந்து உயர்தர சட்டை வரைக்கும் விதவிதமாக சேகரிக்கத்  துவங்கினான். இவனது எந்த சேகரிப்பும் அவனது அம்மாவுக்கோ அப்பாவுக்கோ தெரியாதவாறு பக்காவாக பதுக்கியதில்தான் அவனது முழு வெற்றியும் இருந்தது. 

திருட்டுப்பழக்கம் இருந்தாலும் பார்த்தி படிப்பில் எந்தச் சோடையும் போகவில்லை. முதல் மாணவனாக வரவில்லையென்றாலும் கூட முதல் ஐந்து இடங்களில் இருந்தான்.  சொந்தபந்தத்திற்குள் பார்த்திக்கு ‘ப்ரில்லியெண்ட்’ என்ற பெயர் இருந்தது. அவனது முகமும் பால் வடியும் பாலகன் என்ற அடையாளத்தை அவனுக்கு கொடுத்தது. இத்தகைய ப்ளஸ்களோடு  திருட்டும் திறமையுமாகத் தொடர்ந்தவன் கல்லூரிப் படிப்பையும் முடித்துவிட்டான். கல்லூரியில் படிக்கும் போது கைலாஷின் கம்ப்யூட்டரில் ஹார்ட் டிஸ்க்கை திருடும் போது சிக்கிக்  கொண்டான். நான்கைந்து மாணவர்கள் சேர்ந்து பார்த்தியை அடிக்க வந்துவிட்டார்கள். வீட்டில் வறுமையென்றும் ஃபீஸ் கட்டுவதற்காகவே திருடியதாகவும் மற்றவர்களிடம் உதவி கேட்பதற்கு  வெட்கமாக இருந்தது என்றெல்லாம் கதை சொல்லி மற்றவர்களை நம்பவைத்துவிட்டான். இதைத் தவிர வேறு எப்பொழுதுமே பார்த்தி திருடியதற்காக சிக்கிக் கொண்டதில்லை.

டிகிரி முடித்த பிறகும் திருட்டை விட முடியவில்லை. பர்ஸ் அடிப்பதுதான் பார்த்திக்கு பிடித்தமானது. பொருளாகத் திருடினால் அவற்றை பாதுகாப்பதற்கும் பணமாக மாற்றுவதற்கும் சிரமப்பட  வேண்டியிருந்தது. பர்ஸில் அந்தக் கவலை இல்லை. பெரும்பாலும் பகல் நேரங்களில் திருடப்போவான். அவனது தோற்றத்திற்கு அதுதான் ஒத்து வருகிறது. படு டீசண்டாக இருப்பதனால்  இவன் மீது சந்தேகம் வருவதில்லை. படித்திருந்தாலும் கூட பார்த்தி எந்த வேலைக்கும் போகவில்லை. ஆனால் ஏகப்பட்ட பணம் புழங்குதால் கம்பெனி ஒன்றில் வேலையில் இருப்பதாக  வீட்டில் சொல்லிவைத்திருந்தான். இதை நம்பி அவர்களும் பெண் தேடி பிரவீணாவைக் கட்டியும் வைத்துவிட்டார்கள். பிரவீணாவுக்கு பெற்றோர்கள் இல்லை. சித்தப்பா வீட்டில்தான் வளர்ந்தாள்.  எவனாவது வந்தால் சரி என்று காத்திருந்தவர்கள் எந்த விசாரிப்பும் இல்லாமல் பார்த்திக்கு சம்மதம் சொல்லிவிட்டார்கள்.

திருமணத்திற்குப் பிறகும் பார்த்தியால் திருட்டை விடமுடியாமல் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட அது ஒரு நோய்மை நிலைமைதான். மனோவியல் நிபுணர் ஒருவரிடம் சிகிச்சை எடுக்கத்  துவங்கியிருந்தான். இதே சமயத்தில்தான் பிரவீணாவும் கர்ப்பமாகியிருந்தாள். ஒரே ஒரு முறை திருடிவிட்டு இனிமேல் திருடப்போவதில்லை என கருவில் இருக்கும் தன் குழந்தையின் மீது  சத்தியம் செய்துவிட முடிவு செய்தான். கடைசியாகத் திருடுவதால் பர்ஸ் அடிப்பதைவிடவும் ஏதேனும் வீட்டில் ஒரு பொருளைத் திருட விரும்பினான். வீடு புகுந்து திருடுவதில் ஒரு த்ரில்  இருக்கிறது என்பது பார்த்தியின் சித்தாந்தம். 

அடுத்தநாள் காலை பத்து மணிவாக்கில் நேருநகரை நோட்டமிட்டான். நான்காவது வீதியில் இருக்கும் சேகர் வீடு பூட்டியிருந்தது. அப்பொழுதுதான் சேகரின் மனைவி ஊருக்கு  கிளம்பியிருந்தாள். பார்த்தி எடுத்து வந்திருந்த கம்பியை வைத்து நெம்பியதில் பூட்டு திறந்து கொண்டது. உள்ளே நுழைந்தவன் அறைகளைத் தேடினான். மூன்றாவது அறையில் பீரோ  இருந்தது. அதைத் திறக்கலாம் என உத்தேசித்து அதன் அருகில் போன போது வெளிக்கதவு தாழ்ப்பாளிடும் சத்தம் கேட்டது. 

ஆமாம். கதவு வெளியே பூட்டப்பட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான். தப்பிப்பதற்கு எந்த வழியும் இல்லாதது போலிருந்தது. பதட்டத்தில் விரல்கள் நடுங்கத் துவங்கின. வியர்வையில்  நனையத்துவங்கினான். பேருந்து பிடிப்பதற்காகச் சென்ற சேகரின் மனைவி எதையோ மறந்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறாள். திரும்பி வந்தபோது கதவு திறந்திருந்ததை பார்த்து சுதாரித்தவள்  வெளியே தாழிட்டு பூட்டிவிட்டாள். அவள் சத்தம் போட்டு கத்தியதில் பத்து பதினைந்து ஆட்கள் கைக்கு கிடைத்தனவற்றையெல்லாம் தூக்கிக் கொண்டு வந்து வீட்டிற்கு வெளியே நின்றார்கள்.  தப்பிக்க முயற்சித்தால் அடித்தே கொன்றுவிடுவோம் என்று பார்த்திபனை எச்சரித்தப்படியே ஒருவன் கதவைத் திறந்தான். பார்த்தி அமைதியாக நின்று கொண்டான். 

ஒருவன் பார்த்தியின் முகத்தில் ஓங்கி குத்துவிட்டு ஆரம்பித்து வைத்தான். ஆளாளுக்கு அடிக்க ஆரம்பித்தார்கள். முகம் உடம்பு என எந்த பாகுபாடும் இல்லாமல் அடி இறங்கிக்  கொண்டிருந்தது. சதை அங்கங்கு பொத்துக் கொண்டது. பற்களும் ஓரிரண்டு கீழே விழுந்துவிட்டது. இழுத்துச் சென்று மின்கம்பத்தில் கட்டி வைத்தார்கள். இப்பொழுது யார் வேண்டுமானாலும்  அடித்துக் கொள்ளும்படியான பொதுச் சொத்தாக பார்த்தி மாறியிருந்தான். மிக வேகமாக பைக்கில் இருந்து இறங்கிய எவனோ ஒருவன் பார்த்தியின் வயிற்றில் நான்கைந்து மிதி வைத்தான்.  பார்த்தியால் கத்த முடியவில்லை. அடித்து முடித்தவன் பிறகுதான் விசாரித்தான் எதற்காக அவனைக் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று. 

அடிவாங்குவதற்கு ஒருவன் கிடைக்கும் பட்சத்தில் காரணமே இல்லாமல் அடிப்பதற்கும் கூட ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது. இரண்டு மணி நேரத்தில் ஏகப்பட்டவர்கள் அவனை அடித்து  முடித்திருந்தார்கள். போலீஸ் வருவதற்கும் பார்த்தி முற்றிலுமாக சுய நினைவை இழப்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. போலீஸ் வரும் போது அந்த இடத்தில் ஒருத்தரும் இருக்கவில்லை.  சேகரின் மனைவியும் கூட வீட்டிற்குள் சென்று கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டாள். வழியில் வந்த ஏதோ ஒரு ஆட்டோவில் பார்த்தியைத் தூக்கிப்போட்டுக் கொண்டு ஜி.ஹெச் சென்றார்கள்.

அப்பொழுது செல்போன் வசதி வந்திருக்கவில்லை. பார்த்தியின் பர்ஸில் இருந்த பாஸ்போர்ட் சைஸ் போட்டோவை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு கான்ஸ்டபிள் வீட்டிற்கு வந்தார். அந்த  போட்டோவின் பின்புறமாக வீட்டு முகவரி சிறு எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்டிருந்தது. பார்த்தியின் பெற்றோர் கோயிலுக்கு போய் இருந்தார்கள். பிரவீணாதான் இருந்தாள். பிரவீணாவிடம்  போட்டோவைக் காட்டிய கான்ஸ்டபிள் இந்த போட்டோவில் இருப்பது யார் என்றார். என் வீட்டுக்காரர்தான் என்றாள். அவரை அடித்துக் கொன்றுவிட்டார்கள் என்று சொன்னபோது  கான்ஸடபிளின் முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. பிரவீணாவுக்குதான் கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. வயிற்றில் ஏதோ புரட்டத்துவங்கியது. அப்படியே வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு  அமர்ந்தாள். மேகம் கருக்கி கொண்டிருந்தது.

Jul 24, 2012

திருடர்களின் க்ளாஸிக் காலம்.



முத்தானை கீழே தள்ளி அம்மினியம்மாள் அமுக்கியபோது இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கவில்லை. இது நடந்தது ஆலாம்பாளையத்தில். இப்பொழுது யாராவது ஆலாம்பாளையம் எங்கிருக்கிறது என்று கேட்டால் பவானிசாகருக்கு பக்கத்தில் என்று சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அம்மினியம்மாள் காலத்தில் பவானிசாகர் அணை கட்டப்பட்டிருக்கவில்லை. அதனால் ஆலாம்பாளையம் ஆலாம்பாளையத்தில்தான் இருந்தது.

முத்தானுக்கு களவாடுவதுவதுதான் குலத் தொழில். பந்தம்பாளையத்துக்காரன். பந்தம்பாளையத்தில் களவாணி வீடு எது என்று கேட்டால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு எந்த வீட்டை வேண்டுமானாலும் கைகாட்டலாம். வீட்டுக்கு வீடு ஒருத்தனாவது ராத்திரியானால் கிளம்பிவிடுவார்கள். அந்த ஊர்க்காரர்கள் கன்னம் போடும் அளவிற்கு கில்லாடிகள் இல்லை என்றாலும் முற்றத்தில் காயப்போட்டிருக்கும் தானியங்களை அள்ளி வருவது, ஈரத்துணியை போட்டு கோழி பிடிப்பது, வெள்ளாட்டுக்குட்டிகளை அலுங்காமல் தூக்குவது போன்ற சில்லரைத் திருட்டுக்களைச் செய்வார்கள். 

களவு கொடுத்தவர்கள் வெற்றிலையில் மை தடவிப் பார்த்தாலும் சரி கருப்பராயன் கோயிலில் காசுகளை இரண்டாக வெட்டிப்போட்டாலும் பந்தம்பாளையத்துக்காரங்களுக்கு எதுவும் ஆகாது என்பது ஐதீகம். அந்த தைரியத்தில்தான் பல தலைமுறைகளாக ராத்திரிப் பறவைகளாகத் திரிகிறார்கள். ஒரேயொரு முறை மாட்டிக் கொண்டாலும் அதன் பிறகு திருடப் போக மாட்டேன் என்று குலதெய்வம் ராக்காயி அம்மன் கோயிலில் சத்தியம் செய்துவிட்டுத்தான் முதல் திருட்டையே தொடங்குவார்களாம். மாட்டிக் கொள்வது என்றால் தண்டனை பெற்றிருக்க வேண்டும். ஒரு அடி வாங்கிவிட்டாலும் கூட அது தண்டனைதான் என்பது கணக்கு. அதே சமயம் அடியோ அல்லது தண்டனையோ பெறாமல் தப்பித்துவிட்டால் தடை அமலுக்கு வராது.

அம்மினியம்மாளைக் கட்டின மவராசன் மூணாம் வருஷமே வாயைப்பிளந்துவிட்டார். பிளக்கமாட்டாரா பின்ன? அவருக்கு அறுபதைக் கடந்த போதுதான் பதினேழு வயது அம்மிணியம்மாளை மூன்றாம்தாரமாகக் கட்டினார். முதல் இரண்டு தாரங்களுக்கு வாரிசும் இல்லை ஆயுசும் இல்லை. அம்மினியம்மாளை விட்டு அவர் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டாலும் சேர்த்து வைத்திருந்த சொத்து நாலு தலைமுறைக்குத் தாட்டும். அத்தனையும் அம்மினியம்மாள் ராஜ்ஜியம்தான். 

அது சித்திரை மாசம். பதினேழு மொடா சோளத்தை களத்து மேட்டில் காயப்போட்டிருந்ததை மோப்பம் பிடித்த முத்தான் ராத்திரி எட்டு மணிக்கெல்லாம் ஏரி மேட்டில் ஒளிந்து கொண்டான். சாயங்காலம் வரைக்கும் அக்னி வெயிலில் பண்ணையத்து ஆட்களோடு களத்தில் திரிந்த அம்மினியம்மாள் கம்பஞ்சோற்றை குடித்துவிட்டு கயிற்றுக்கட்டிலில் கால் நீட்டிய போது அயற்சியில் அவளையுமறியாமல் தூங்கிவிட்டாள். அம்மினியம்மாள் தூங்கினால் குறட்டை சத்தத்தில் ஆலமரத்து கிளிகளே கூட பயந்து நடுங்கும் என்பார்கள். இது அவள் கல்யாணம் செய்து வந்த புதிதில்தான். பிறகு கிளிகளுக்கு பழகிவிட்டதாம். அம்மினியம்மாளின் குறட்டையை அவை சட்டை செய்வதில்லை.

அம்மினியம்மாளின் குறட்டைதான் முத்தானுக்கு சிக்னலாக இருந்திருக்கிறது. களத்தில் கிடந்த சோளத்தை கூட்டி வழித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அம்மினியம்மாள் விழித்துவிட்டாள். எவனோ திருடுகிறான் என்பதை தெரிந்து கொண்டாள் ஆனால் எத்தனை பேர் வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நேசர் பார்ப்பதற்காக அசையாமல் படுத்துதிருந்தாள். முத்தானைத்தவிர வேறு யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவன் மொத்தமாக வழிக்கட்டும் என்று காத்திருந்தாள். முத்தான் மூட்டையைத் தூக்கி தோளில் வைக்கும் வரை காத்திருந்தவள் அடுத்த வினாடி மான் மீது பாயும் புலியைப் போல பாய்ந்து அமுக்கினாள். அம்மினியம்மாள் எழுபது கிலோவுக்கும் சற்றும் குறைவில்லாத ஆறடி உயரமுடையவள். அவளின் எடையும் மூட்டையோடு சேர்ந்து அமுக்க வேறு வழியில்லாமல் முத்தான் சரண்டர் ஆகிவிட்டான்.

அவனை நகரவிடாமல் அழுத்திய அம்மினியம்மாளின் சத்தம் கேட்டு பக்கத்துத்தோட்டத்துக்காரர்கள் கண்களில் தூக்கக் கலக்கமும் பீளையுமாக கூடிவிட்டார்கள். இன்னும் பொழுது விடிய வெகு நேரம் இருந்தது. முத்தானிடம் ஆளாளுக்கு கேள்வி கேட்டார்கள். அவன் வாய் பேசத்தெரியாததைப் போல சைகை காட்டினான். ஊமை போலிருக்கிறது என்று முடிவு செய்தவர்கள் விடியும் வரைக்கும் கிணற்று மேட்டு வேப்பமரத்தில் கட்டி வைத்து கூடவே அம்மினியம்மாளிடம் பண்ணையத்தில் இருக்கும் கடுவானை காவலுக்கு வைத்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். விடிந்தவுடன் பஞ்சாயத்தில் நிறுத்தி தண்டனை தந்துவிடலாம் என்பது பேச்சு. 

ஆலாம்பாளையத்து பஞ்சாயத்தில் தண்டனை ஒன்றும் பெரிதாக இருக்காது. மீறிப்போனால் ஒன்ணேகால் ரூபாய் தண்டனைப்பணமாக கட்ட வேண்டும் அல்லது ஒரு நாள் அம்மினியம்மாளின் தோட்டத்தில் வேலை செய்ய வேண்டும். முத்தான் தண்டனைக்கு பயப்படவில்லை. ஆனால் தண்டனை பெற்றுவிட்டால் தனது பிழைப்பு கெட்டுவிடுமே என்றுதான் பயந்தான். பனைமரத்தில் கட்டிவைத்திருந்தால் தப்பிக்க வாய்ப்பு இருந்திருக்கும். நேக்காக கையை அசைத்தால் கட்டி வைத்திருக்கும் கயிற்றை மரத்தின் கூரிய பட்டைகள் அறுத்துவிடும். ஆனால் முத்தானைக் கட்டி வைத்திருந்த வேப்பமரத்தில் அதற்கான வாய்ப்பே இல்லை போலிருந்தது.

அப்படியும் இப்படியுமாக நெளிந்து கொண்டேயிருந்தான். ஒன்றும் ஆவதாக இல்லை. பொழுதுவிடிந்தால் தப்பிக்க முடியாது என்பதால் வேறு வழியில்லாமல் கடுவானை பக்கத்தில் வருமாறு சைகை காட்டினான். அவன் வந்தவுடன் முத்தான் ஏதோ பேச வாய் எடுக்க முத்தான் ஊமை இல்லை என்பதை அறிந்த கடுவான் அதிர்ச்சியாகிவிட்டான். தான் ஊமை இல்லையென்றும் தப்பிப்பதற்காக நடித்ததாகவும் சொன்ன முத்தான் தன்னை அவிழ்த்துவிட்டால் சுடுகாட்டுக்கு பக்கமாக வேறு ஒரு தோட்டத்தில் திருடி வைத்திருக்கும் ஒரு கூடை மிளகாயையும், ஒரு மொடா அரிசியையும் கடுவானுக்கு தந்துவிடுவதாகச் சொன்னான். 

கடுவானுக்கு முடிவு எடுப்பது சிரமமாகத்தான் இருந்தது. அம்மினியம்மாளுக்கு துரோகம் செய்வதா என்று மனசுக்குள் குத்தியது. ஆனால் நெல்லஞ்சோறு தின்று நான்கைந்து வருடங்கள் ஆகியிருந்தது. கம்பும் சோளமும் சலித்துப்போயிருந்த கடுவானின் நாக்கும் இதயம் சண்டை போட்டுக் கொண்டன. கடைசியில் அவனது நாக்கு வென்றுவிட்டது. அவிழ்த்துவிட்டவன் ஒரு மொடா அரிசியை வீட்டில் வைத்திருந்தால் ஊர்க்காரர்கள் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள் என ஒரு வல்லம் மட்டும் வாங்கிக் கொண்டான். முத்தான் தப்பித்த பிறகு அரிசியை தனது வீட்டில் பதுக்கி வைத்துவிட்டு அதே வேப்பமரத்திற்கடியில் வந்து அமர்ந்து கொண்டான். 

வெள்ளி முளைத்திருந்தது. யாரோ ஒருவர் செம்பை தூக்கிக் கொண்டு சலவாதிக்கு போவது தெரிந்தது. யாராவது கண்ணில் படமாட்டார்களா என காத்திருந்த கடுவான் “ஓடுறான் புடிங்க ஓடுறான் புடிங்க” என்று கத்தினான். செம்புக்காரருக்கு திருடனைப்பிடிப்பதை விடவும் தோதான இடத்தை தேடுவதுதான் அப்போதைய தேவையாக இருந்தது. அவர் புதருக்குள் மறைந்து கொண்டார். ஆனால் ஊர்க்காரர்கள் ஓடி வந்துவிட்டார்கள். ”தெக்கால இட்டாரி வழியா சர்ர்ர்ருன்னு ஓடுறானுங்க” என்றான். அம்மினியம்மாள் “எப்படி ஓடுறான்” என்றாள். “சர்ர்ர்ர்ன்னு ஓடுறானுங்க” என்றான்.

கடுப்பான அம்மினியம்மாள் கடுவான் மீதும் முத்தான் மீதும் சில வசவுச் சொற்களை உதிர்த்தாள். ”ஒண்ணும் களவு போகலைல வுடு புள்ள” என்று ஆளாளுக்கு அட்வைஸ் செய்தார்கள். அம்மினியம்மாள் அடங்குவதாக இல்லை. பார்க்கும்வரை பார்த்துவிட்டு ஆளாளுக்கு செம்பை எடுக்கக் கிளம்பினார்கள். எல்லோரும் போய்விட்ட பிறகு தனியாகக் கத்திக் கொண்டிருந்தவளையும் வெகு சீக்கிரமாக செம்பு அழைக்கத் துவங்கியது.

Jul 22, 2012

சீண்டல்


அலுவலகத்தில் ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். அவருக்கு எங்களுடன் வேலை செய்யும் இன்னொருவரைக் கண்டாலே வேப்பங்காய்தான். அவர் என்ன செய்தாலும் குறை கண்டுபிடிப்பதும் சீண்டுவதமாகவே இவருக்கு பொழப்பு ஓடிக் கொண்டிருக்கும். தன்னை நக்கல் அடித்தாலும் சரி, மேனேஜரிடம் போட்டுக் கொடுத்தாலும் சரி அவர் இவரைக் கண்டு கொண்டதில்லை. 

அவரைப் பற்றி மேனஜேரிடம் ஒரு முறை போட்டுக் ’கொடுத்த’போது மேனேஜர் டென்ஷனாகிவிட்டாராம். முன்னேறுவதற்காக கிட்டத்தட்ட எல்லோருமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் குனிகிறார்கள்; காம்ப்ரமைஸ் செய்து கொள்கிறார்கள். நீங்கள் வளையாதவராகவும் அடுத்தவர்களிடம் சமரசம் செய்துகொள்ளாதவராகவும் இருக்கும் வரை சந்தோஷம்தான். நீங்களும் அதே தில்லாலங்கடி வேலைகளைச் செய்துவிட்டு அடுத்தவன் பற்றி பேசுவதற்கு உங்களுக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது என்று ‘பன்’ கொடுத்திருக்கிறார். இருந்தாலும் வயிற்றெரிச்சலார் மாறியதாகத் தெரியவில்லை.

வயிற்றெரிச்சலார் உங்களை இப்படி சீண்டுகிறாரே ஏன் கண்டுகொள்வதில்லை என வாய் இருக்க மாட்டாமல் கேட்டுவிட்டேன். லெக்சர் கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். இவர் செய்த வேலையை வயிற்றெரிச்சலார் ஒரு முறை திருடிக் கொண்டாராம். ஆனால் இவர் அதைப் பற்றி பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. அந்த குற்றவுணர்ச்சியிலோ அல்லது எங்கே இவன் நம்மைப்பற்றி டமாரம் அடித்துவிடுவானோ என்ற பயத்தினாலோ என்று தன்னை சீண்டிக் கொண்டிருப்பதாக அவர் பேசிக் கொண்டேயிருந்தார். இப்படி அடுத்தவர்கள் பிரச்சினையில் மூக்கை நுழைப்பது வம்பு பேசுவதாக ஆகிவிடக் கூடும் என நழுவ வேண்டியதாகிப்போனது.

இவருக்கு ஒரு ப்ரோமோஷனும் கிடைத்துவிட்டது. வயிற்றெரிச்சலாரை பற்றி கேட்கவும் வேண்டுமா. வயிறு பற்றியெரியத் துவங்கியது. ஃபயர் சர்வீஸ் கூட தேவைப்படலாம் என்று அலுவலகத்தில் நக்கல் அடித்துக் கொண்டார்கள். இதன் பிறகாக அலுவலக மீட்டிங்களில் வெளிப்படையாக அவரைச் சீண்டத் துவங்கினார். அப்பொழுதும் இவர் சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு சமயம் வயிற்றெரிச்சலார் மீட்டிங்கில் எல்லை மீறிப்போன போது இவர் யாருக்கோ ஃபோன் செய்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். டென்ஷனான வயிற்றெரிச்சலார் வேறு வழியில்லாமல் அமைதியாகிப் போனார்.

அடுத்த நாள் நோட்டீஸ் போர்டில் “பொன்மொழிக் கார்னர்” என்ற பகுதியில் பின்வருமாறு எழுதியிருந்தது:

”ஒருவன் உங்களைப் பார்த்து வயிறு எரிந்து கொண்டிருக்கும் போது அதை சைலண்டாக அனுபவித்துப்பாருங்கள். அதைவிட வேறு பெரிய சந்தோஷம் இந்த உலகில் இல்லை என்று தோன்றும்”

Jul 21, 2012

குதிரை முட்டையும் வறண்ட நதிகளும்


ஜூன்,ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட் ஆகிய மாதங்கள் தென்மேற்கு பருவமழைக்கான காலம். ஜூனில் ஒரு துளி கூட நிலத்தை தொடவில்லை. ஜுலை இறுதியில் மூன்று நாட்கள் வானம் தூவானம் போட்டது. ஆகஸ்ட் எப்படியிருக்கும் என்று தெரியவில்லை. 

நீலகிரி மலையிலிருந்து இறங்கும் பவானி ஆற்றுக்கு மேட்டுப்பாளையம்தான் சமவெளியின் தொடக்கப்புள்ளி. இந்த முறை மேட்டுப்பாளையம் சென்றிருந்த போது சிற்றோடையை விடவும் குறைவான அளவில் நீர் ஆற்றில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

முப்பது வருடத்தில் இவ்வளவு குறைவான தண்ணீரை பவானியில் பார்த்ததில்லை என நினைத்துக் கொண்டேன். அறுபத்தைந்து வருடத்தில் இவ்வளவு குறைவான தண்ணீரை நான் பார்த்ததில்லை என அப்பா சொன்னார். தாத்தா இருந்திருப்பின் அவரும் இதையே சொல்லியிருக்கக் கூடும் ஆனால் தொண்ணூறு வருடங்கள் என்று வருடத்தின் எண்ணிக்கை மட்டும் மாறியிருக்கும். 

வருணபகவானுக்கு ஸ்தோத்திரம். 

இந்தியாவில் மூன்றில் ஒரு பங்கு குடிநீர் தேவையை நிலத்தடி நீர்தான் பூர்த்தி செய்கிறதாம். உலக அளவில் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சும் நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியாவிற்கு முதலிடம்.

பெங்களூரில் நிலத்தடி நீர்மட்டம் அதலபாதாளத்தில் கிடக்கிறது. பெங்களூரில் மட்டும் இல்லை ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் தான். மெட்ரோ சிட்டிகளில் ஆறு இஞ்ச் போர்வெல் போட்டு இருபத்தி நான்கு மணிநேரமும் நீரை உறிஞ்சி கோடிகளில் புரள்கிறார்கள் ‘வாட்டர் மாஃபியா’க்கள்.  இது ஒரு வெளிப்படையான அண்டர்வேல்ட் உலகம். 

இந்தியா முழுவதும் நிலத்தடி நீரை பொதுச்சொத்தாக அறிவித்துவிடலாம் என மத்திய அரசு பரிசீலித்துக் கொண்டிருக்கிறதாம்.  

எல்லோரு பாடிய பல்லவிதான் “மரங்களை வெட்டுகிறோம், ப்ளாஸ்டிக்கால பூமியை நிரப்புகிறோம், இயற்கையை சுரண்டுகிறோம்” 

ஆமென்!.  

                                                                              ***


குதிரை முட்டை என்ற ஒரு புத்தகம் வெளி வந்திருக்கிறது. வீரமாமுனிவரின் ’பரமார்த்த குரு கதை’களைத் தழுவிய ‘குதிரை முட்டை’ என்ற நாடகம் பற்றிய புத்தகம் இது. நாடகத்தின் பிரதி, நாடகத்தை பற்றிய இருபது கட்டுரைகள் மற்றும் நாடக இயக்குனர் சண்முகராஜாவுடன் ஒரு நேர்காணல் என ஒரு நாடகத்தை பற்றிய விரிவான பதிவு. ஆவண முயற்சி என்பதும் பொருந்தக் கூடும்.

’குதிரை முட்டை’ஐ பற்றிய ஒவ்வொரு கட்டுரையும் ஒவ்வொருவரால் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. நாடகப்பிரதியை வாசித்துவிட்டு கட்டுரைகளை வாசிக்கும் போது ஒரே நாடகத்தை வெவ்வேறு கோணங்களில் வாசகனால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஒரு நாடகத்தை எப்படி இருபது முறைகளில் புரிந்து கொள்ளலாம் என்பதற்கான முயற்சி என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். 

புரிதல் தவிர்த்து நாடகத்தின் தொழில்நுட்பம், காட்சியமைவுகள், குறைகள் என விரிவான தளத்திற்கு நாடக வாசகனை நகர்த்துகிறது. அவ்வகையில் ஒரு நாடகம் பற்றிய முழுமையான புத்தகம் இது. 

தமிழில் இத்தகைய முயற்சிக்கு முன் மாதிரிகள் எதுவும் இல்லை என நினைக்கிறேன். 

இந்த நூல் ஒரு புது முயற்சி. முக்கியமான முயற்சியும் கூட. 

தொகுப்பாசிரியர்கள் : நெய்தல் கிருஷ்ணன், சதீஸ்வரன்
வெளியீடு: நிகழ் நாடக மய்யம், மதுரை.

                                                                      ***


ஜூலை 29 ஆம் தேதி சேலத்தில் ’தக்கை’ சார்பில் புத்தக வெளியீடு நிகழ்கிறது. அகச்சேரன், தூரன் குணா மற்றும் வே.பாபு ஆகியோரினது கவிதை நூல்கள் வெளியிடப்படுகின்றன. மூவருமே வெளியுலக வெளிச்சத்தை தவிர்த்து ஒதுங்கியிருக்கும் கவிஞர்கள். 

குணா மற்றும் பாபு ஆகியோரது தொகுப்புகளின் அட்டைப்படங்களை மயூரா ரத்தினசாமி தனது முகநூல் பக்கத்தில் பகிர்ந்திருந்தார். 

பார்த்தவுடன்‘க்ளாசிக்’ என்ற வார்த்தைதான் தோன்றியது.
                                                            
                                                                    ***

ஆகஸ்ட் 5 ஆம் தேதியிலிருந்து கல்கி வார இதழில் ரோபோக்களைப் பற்றிய ஒரு தொடர் எழுதவிருக்கிறேன்.  ‘ரோபோ ஜாலம்’ என்ற தலைப்பில்.  இந்த வார கல்கியில் தொடர் பற்றிய அறிவிப்பு வெளி வந்திருக்கிறது. 

எம்.டெக்கில் படித்தது ரோபோட்டிக்ஸ் சார்ந்த படிப்புதான் என்றாலும் அது மட்டுமே ரோபோக்கள் பற்றிய கட்டுரைகள் எழுதுவதற்கு போதுமானதில்லை என்பதை முதல் கட்டுரை எழுதும் போதே உணர முடிந்தது. கல்கி இதழில் எழுதவிருப்பது மகிழ்ச்சியாக இருப்பினும் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் பெரும் பொறுப்பும், கட்டுரைகளுக்கு தேவைப்படவிருக்கும் உழைப்பும் ஒரு வித பதட்டத்தை உண்டாக்குகின்றன. 

Jul 20, 2012

பெரியாரியத்தின் சரிவுக் காலம்.




                                                                   (1)

அன்பின் மணி,

அருமையாக போகிறது கதையின் நடை. மிக நன்றாக இருக்கிறது.

சமீபத்திய கதைகளின் ஜாதிய, மத உரையாடல்கள் சற்றே மனதை என்னவோ செய்தது..அவை உண்மையாக நடக்கும் பட்சத்தில் கூட.எனது மனதில் பட்டது.சொல்லி விட்டேன்..தவறு இருந்தால் மன்னிக்கவும். 

தொடர்ந்து கதைகள் எழுதுவது தொடரட்டும்.தங்களின் திறன் மிக அற்புதமாக வெளிப்படுகிறது.

நன்றி,

அன்புடன், 
Swami
மலேசியா.
                
                                                                         (2)


அன்புள்ள மணிகண்டன்,

உங்கள் மின்னல் கதைகளை தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். வாசிக்க வைத்துவிடுகிறீர்கள் என்று சொல்வதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும். அத்தனை சுவாரசியம். ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு தளம். 

ஜாதீயம் கலந்த சில கதைகளை வாசித்த போது எனக்கு ஒரு கேள்வி தோன்றியது. பதில் அளிப்பீர்கள் என நம்புகிறேன்.

பெரியாரியம் என்ற கோட்பாட்டில் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதா? தற்காலத்தில் அதை எவ்வாறு பார்க்கிறீர்கள்?

தொடர்ந்து எழுதுங்கள். என் நண்பர்களும் உங்களுக்கு வாசகர்கள் ஆகியிருக்கிறார்கள்.

நட்புடன்,
ரவீந்திரன்
அகமதாபாத்.


                                                             ****** 

வணக்கம்.

1) சாதீயக் கதைகளை எழுதியே தீர வேண்டும் என்ற நோக்கம் எதுவும் இல்லை. சுவாரசியம் என்பதனை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டுதான்  மின்னல்கதைகளை எழுத ஆரம்பித்தேன் என்பதை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

கதைககளின் வழியாக கிடைக்கப்பெற்ற புதிய வாசகர்களும், கதைகளுக்கான எதிர்வினைகளும் மற்றும் விமர்சனங்களும் சுவாரசியம் என்ற ஒற்றை அம்சம் மட்டுமே கதைகளை நகர்த்த போதுமானதில்லை என்பதை உணர்த்தின. இந்த ஒற்றை அம்சத்தைத் தாண்டி வேறு எதையாவது பற்றிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பால்யத்தில் கேட்ட கதைகளும், அப்பொழுது எதிர்கொண்ட சம்பவங்களும் கை கொடுக்கத் துவங்கின. அப்படியாகத்தான் கொங்குப்பகுதியில் நிலவும் வெளித் தெரியாத ஜாதீய அடக்குமுறைகளை கதைகளாக்க முயற்சித்தேன்.

2) பெரியாரியம் என்ற கோட்பாட்டில் எனக்கு நம்பிக்கை உண்டு. தமிழகத்தில் நிலவிய சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை முற்றிலுமாக நீக்கவில்லையென்றாலும், அந்தக் குறைபாடுகளை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவருவதற்கும், தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினர் ஓரளவுக்கு மரியாதையான இடத்தை சமூகத்தில் பெறுவதற்கும் பெரியார் பெரும் காரணமாக இருந்திருக்கிறார் என நம்புகிறேன். 

பெரும் இயக்கமாக எழும்பிய பெரியாரியம் தொடர்ந்து காலத்திற்கு ஏற்ப தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ளவில்லை என்று சொல்வதைவிடவும், பெரியாரியம் தொடர்ந்து சமூக இயக்கமாக நிலைபெறுவதை பிற இயக்கங்கள் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கின்றன என்பது பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும்.

1970களுக்கு பிறகாக சமூகத்தின் சீரமைப்பு என்பதனையும் விடவும் தங்களின் பிழைப்புவாதமே அரசியல்கட்சிகளுக்கு அவசியமானதாகிப்போனதன் பிறகாக பெரியாரிய கோட்பாடுகள் இயக்கமாக பரவுவது தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. கடவுள் மறுப்பை வெளிப்படுத்தவும், ஆதிக்கசாதியினரின் எதிர்ப்புணர்வை எதிர்கொள்ளவும் அரசியல் தலைவர்கள் தயங்கினார்கள். 

பகுத்தறிவு பேசிய அரசியல்வாதிகள் பெரியாரியத்தை மெல்லக் கைவிடத் துவங்கினார்கள். இந்தக் காலகட்டத்திலேயே பெரியாரியம் வழிபாட்டுக்குரியதாகவும் மாற்றப்பட்டது. பெரியாரின் கொள்கைகளை பின்பற்றுகிறார்களோ இல்லையோ தங்களின் போஸ்டர்களில் பெரியாரின் படத்தை பயன்படுத்தத் துவங்கினார்கள். இத்தகைய போலி ‘பெரியாரிஸ்ட்’கள் பெரியாரின் கோட்பாடுகள் விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கினார்கள். 

எந்த ஒரு தத்துவக் கோட்பாடும் தொடர்ச்சியான விவாதங்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். எதிர்மறையான விமர்சனங்களுக்கான இடம் அனுமதிக்கப்பட்டு விவாதம் நிகழும் போதுதான் கோட்பாடுகள் தம் இருப்பை மேலும் நிலைப்படுத்திக்  கொள்ள முடியும். ஆனால் இங்கு பெரியாரியத்தை வழிபாட்டுக்குரியதாக மாற்றி அதனைச் சுற்றிலும் இரும்பு வேலியும் அமைத்துவிட்டார்கள். 

எப்பொழுது ஒரு கோட்பாடு வழிபாடுக்குரியதாக மாறிப்போகிறதோ அப்பொழுது ’நமக்கேன் வம்பு’ என அதனை விமர்சிப்பதும் குறைந்து போகிறது. விமர்சிக்கப்படாத கோட்பாடுகள் அதன் பிறகாக உருவாகும் தலைமுறையினரிடத்தில் பெரும் தாக்கம் எதையும் உருவாக்குவதில்லை. அந்தக் கணத்திலிருந்து கோட்பாடு தனக்கான சரிவான பாதையை எடுத்துக் கொள்கிறது. 

பெரியாரியத்தை முன்வைத்து சமூக அளவிலான எந்தப் பெரிய விவாதமும் பல ஆண்டுகளாக நடைபெறவில்லை என்பதும், மீறி பெரியாரை விவாதித்தாலும் கூட பின்னணியில் அரசியல் சுயநலம் பல்லிளிக்கிறது என்பதும்தான் நிதர்சனம்.

இன்னமும் மேட்டூரிலும், சத்தியமங்கலத்திலும், கோயமுத்தூரிலும்   இன்னும் பல ஊர்களிலும் பெரியாரியத்தைக் கைக்கொண்டிருக்கும் மரியாதைக்குரிய களப்பணியாளர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் கார்பொரேட் சாமியார்களையும் பார்ப்பனீய ஊடகத்தையும் எந்தவிதத்திலும் எதிர்க்க முடியாது. 

3) ’பெரியாரிஸ்ட்’ ஆக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பியிருக்கிறேன். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிக்காலங்களில் இறையுணர்வு இல்லாதவனாக இருந்தேன். ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் சாதீய உணர்வுகள் மனதிற்குள் இருந்தன. பிறகு சாதீயம் பற்றிய தெளிவு பிறந்த போது கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவனாக மாறியிருந்தேன். பெண்ணிய சுதந்திரத்தில் மற்றவர்களுக்கு நான் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் எனது முகம் நேர்மையானதுதானா என்ற சந்தேகம் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஆகவே எந்தக் காலத்திலும் ’பெரியாரிஸ்ட்’ என்று என்னை நான் சொல்லிக் கொண்டதில்லை.

                                                                  ***
மின்னல்கதைகளை வாசிப்பதற்கும் சிரத்தையெடுத்து மின்னஞ்சல் அனுப்பியமைக்கும் எனது நன்றிகள். இத்தகைய கடிதங்கள் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான உற்சாகத்தை அளிக்கின்றன.

Jul 18, 2012

என் பெயர் கான். ஆனால் நான் தீவிரவாதியல்ல



    மழை நசநசத்துக் கொண்டிருந்தது. பெங்களூரில் வழக்கமாக ஜூன் மாதம் தொடங்கும் தென்மேற்கு பருவமழை ஆகஸ்ட் வரைக்கும் தொடரும். மழைக்காலத்தில் சாலையோர மரங்களில் பாசி படிந்து கிடப்பதை பார்க்க முடியும். இந்த வருடம் ஜூன் மாதத்தில் மழை இல்லை. ஜூலையின் இறுதியில் இருந்துதான் பெய்து கொண்டிருக்கிறது. 

அருள் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்த போது மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது. தினமும் பைக்கில்தான் அலுவலகம் போய் வருகிறான்.  அலுவலகத்திலிருந்து வீடு போய்ச்சேர ஒரு மணி நேரம் பிடிக்கும். மழைக் காலத்தில் ஒன்றரை மணி நேரம் கூட ஆகிவிடுகிறது. வழக்கமாக டொம்ளூர், கோரமங்களா, ஹெச்.எஸ்.ஆர் லேஅவுட் ஆகிய பகுதிகளை தாண்டும் வரை அருள் கண்டகண்ட சமாச்சாரங்களை யோசித்துக் கொண்டே வருவான். கண்டகண்ட சமாச்சாரங்கள் என்பதில் அலுவலகப் பிரச்சினை, வீட்டுச்சிக்கல்கள், சினிமாக்கதைகள், பழைய காதலிகள் என எது வேண்டுமானாலும் அடங்கியிருக்கும். எதைப் பற்றியும் யோசனை செய்ய விருப்பமில்லாத போது யாருடனாவது ஃபோனில் பேசிக் கொண்டே பைக் ஓட்டுவான். 

ஹெச்.எஸ்.ஆர் லே-அவுட்டைக் கடந்து மங்கமன்பாளையாவைச் சேரும் இடத்திலிருந்து அருளுக்கு பதட்டம் தொற்றிக் கொள்ளும். மங்கமன்பாளையாவில் முஸ்லீம்கள் அதிகம். சாலைகள்  குறுகலானவை. வீடுகள் குட்டி குட்டியாகவும் நெருக்கமாகவும் அமைந்திருக்கும். இந்தச் சாலைகளில் வேகமாக பைக் ஓட்டும் இளைஞர்களும், வாகனங்களைப் பற்றிய எந்த பயமும் இல்லாமல் சாலையில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் சிறுவர்களும் அருள் பதட்டம் அடைவதற்கு தேவையான சூழலை உருவாக்கி வைத்திருப்பார்கள். பெங்களூர் வந்த புதிதில் இந்தப்பகுதியைத் தாண்டுவதில் அருளுக்கு பெரிய சிரமமமோ அல்லது பயமோ இருக்கவில்லை. 

தீபாவளிக்கு முந்தின நாள் நிகழ்ந்த அந்த சம்பவத்தை பார்த்த பிறகு அருளால் பதட்டம் அடையாமல் இருக்க முடியவில்லை. அது ஒரு முன்னிரவு நேரம். அருள் அலுவலகம் முடிந்து வரும் போது மங்கமன்பாளையாவில் ஆண்கள் கூட்டமாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று பார்க்கவேண்டும் என மூக்கு அரித்தது. இறங்கி கூட்டத்திற்குள் சென்றான். ஒரு ஆளை நிறுத்த வைத்து முகத்தில் இரத்தம் வரும் வரைக்கும் அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவன் அனேகமாக வட இந்தியனாக இருக்கக் கூடும். பேசுவதற்கான தெம்பு அவன் உடலிலும் மனதிலும் இல்லை என்பது தெரிந்தது. இருப்பினும் அவனுக்கு அடி கொடுப்பதை சில இளைஞர்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவன் ஒரு முஸ்லீம் குழந்தையின் மீது பைக்கை இடித்துவிட்டானாம். அவனை அடித்தது போதும் என்று சொல்வதற்கு அருகில் ஒருவரும் இல்லை. அருளுக்கும் அத்தகைய துணிச்சல் துளியும் கிடையாது.

கூட்டத்தை கலைத்துக் கொண்டு வந்த ஒரு போலீஸ் கான்ஸடபிள் ”சலோ சலோ” என்றார். கூட்டம் களைவதற்கு முன்பாகவே அருள் கிளம்பி வந்துவிட்டான். இதன் பிறகுதான் மங்கமன்பாளையாவை கடக்கும் போதெல்லாம் அருள் பதட்டம் அடையத் துவங்கினான். அவனையும் அறியாமல் “மை நேம் இஸ் கான். ஆனால் நான் தீவிரவாதியல்ல” என்ற ஷாருக்கானின் வசனம் திரும்பத் திரும்ப நினைவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தாலும் பதட்டத்தை தவிர்க்க முடிந்ததில்லை. ஆனால் இது ஐந்து நிமிட பதட்டம்தான். அதுவும் வெளிகாட்டத் தேவையில்லாத மென் பதட்டம். மங்கமன்பாளையாவைத் தாண்டி பொம்மனஹள்ளியை அடையும் போது தான் நார்மல் ஆகிவிடுவதை அருள் உணர்ந்திருக்கிறான்.

இன்றைக்கு மழையின் காரணமாக குடியிருப்புகள் இருக்கும் சாலைகளில் ஒருவரும் இல்லை. மங்கமன்பாளையாவை அடைந்த போது மின்சாரமும் இல்லை. கும்மிருட்டாக இருந்தது. சலவை செய்து வைத்திருக்கும் சட்டையை இரண்டு நாட்களுக்கு அணிந்து கொள்ளும் வழக்கமுடைய அருள் இன்று புதுச்சட்டை அணிந்திருந்தான். சட்டை ஈரமாகாமல் இருந்தால் இன்னொரு நாள் அணிந்திருக்க முடியும் என நினைத்தான் ஆனாலும் மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத சாலைகளில் வண்டி ஓட்டுவது அருளுக்கு ஆசுவாசமாக இருந்தது. தினமும் மழை வந்தாலும் கூட பரவாயில்லை என்று தோன்றியது.

கொஞ்சம் வேகம் எடுத்தான். மழை நீர் ஹெல்மெட் கண்ணாடி மீதாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. பாதை சரியாகத் தெரியவில்லை. நூறு மீட்டர்கள் கடந்திருப்பான். சடாரெனெ சத்தம் கேட்டது.  ஏதோ உருவத்தின் மீது இடித்துவிட்டான். மோதலுக்கு சில வினாடிகள் மட்டுமே தேவைப்பட்டது. இடிப்பதற்கு முந்தைய நொடி வரை அந்த உருவம் அருளின் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. இடிக்கும் கணத்தில் யார் மீதோ இடிக்கவிருப்பதாக உணர்ந்தான். ஆனால் வண்டியின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. 

ஹெல்மெட் தனியாகக் கிடந்தது. அருளும் கீழே கிடந்தான். ஆனால் அவனால் எழுந்திருக்க முடிந்தது. எழுந்து பார்த்த போது எதிரில் வந்த அந்த உருவம் சாக்கடைக்குள் கிடந்தது. சப்தம் எதுவும் இல்லை. வெளிச்சம் இல்லாததால் யாரென்றும் பார்க்க முடியவில்லை. அவசர அவசரமாக செல்போனில் இருந்த டார்ச்சை அடித்து பார்த்தான்.

அருளுக்கு ஒரு கணம் மூச்சு நின்று திரும்ப வந்தது.நிறைமாத கர்ப்பிணிப்பெண். பர்தா அணிந்திருந்தாள். அசைவற்றுக் கிடந்த அவளது நெற்றி சாக்கடையின் விளிம்பில் அடித்திருந்தது.  பால் பாக்கெட் வாங்கி வந்திருப்பாள் போலிருக்கிறது. பாக்கெட் அவளுக்கு அருகில் உடைந்து கிடந்தது. இதற்கு மேலும் அருளால் அவளைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவள் மீதான பரிதாபத்தைவிடவும் தான் தப்பிக்க வேண்டும் என்ற பயமே அவனை அவசரப்படுத்தியது. மிக அவசரமாக பைக்கை எடுத்தான். முதல் உதையில் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. இன்னொரு உதைக்கு பிரச்சினை செய்யாமல் பைக் ஸ்டார்ட் ஆகிவிட்டது. அந்தப் பெண்ணை திரும்பிப்பார்த்தான். அப்பொழுதும் அசைவற்றுத்தான் கிடந்தாள். யாரோ ஒருவன் பின்னாலிருந்து ஓடி வருவது தெரிந்தது. பைக்கை முறுக்கினான். அது வேகமெடுத்த போது நெற்றியில் இருந்து வழிந்த இரத்தம் அவனது கண் இமைகளில் பிசுபிசுத்தது. மழை இன்னமும் நசநசத்துக் கொண்டிருந்தது. “மை நேம் இஸ் கான்” என்ற வசனம் ஏனோ திரும்பவும் நினைவுக்கு வந்தது.

Jul 17, 2012

ஓவியம்: என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி




"என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி" கவிதைத் தொகுப்பில் இடம்பெறவிருக்கும் கவிதைகளைப் பற்றி ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்பாக ஓவியர் ஞானப்பிரகாசம் ஸ்தபதியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்ததேன்.

“உங்கள் தொகுப்பிற்கான அட்டைப்பட ஓவியத்தை நான் வரைஞ்சு தரட்டுமா நண்பா” என்றார். 

உள்ளூர மிகுந்த சந்தோஷமாக இருந்தது. ஆனால் அவரின் வேலைகளுக்கு குறுக்கீடாக இருக்குமோ என்பதற்காக தயங்கினேன். அதெல்லாம் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை என்றார். 

கவிதைகளை மொத்தமாக அவருக்கு மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வைத்திருந்தேன். அட்டைப்படத்திற்கான ஓவியத்தை ஞானப்பிரகாசம் தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார் என காலச்சுவடு பதிப்பகத்திற்கு தகவல் தந்திருந்தேன். பதிப்பகத்திலிருந்து எந்த அவசரப்படுத்தலும் இல்லை. ஞானத்திற்கு நான் நினைவூட்டல் செய்ததாக கூட நினைவில் இல்லை. தனது பயணங்கள், ஏற்கனவே ஒத்துக் கொண்ட ஓவிய வேலைகளுக்கும் இடையில் தொகுப்பிற்காக அற்புதமான ஓவியத்தை அனுப்பி சந்தோஷம் கொள்ளச் செய்திருக்கிறார். 

கவிதைகளில் சொல்லாமல் விட்டுப்போன ஆயிரம் செய்திகளை இந்த ஓவியம் பேசுகிறது என்றுதான் தோன்றுகிறது. 

ஞானப்பிரகாசத்திற்கு நன்றி கலந்த அன்பு. (அவரது அலைபேசி எண்: 9944011944)

தொகுப்பிற்கான அனைத்து வேலைகளும் முடிந்துவிட்டது. இந்த ஆண்டு இறுதிக்குள் தொகுப்பு வெளியாகும். காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிடவிருக்கிறது.

எனது பெரும்பாலான எழுத்து நிசப்தம்.காம் தளத்தின் வழியாகத்தான் வெளிப்படுகிறது. இத்தளத்தினூடாக எதிர்கொள்ளும் உங்கள் விமர்சனங்களும் பாராட்டுகளுமே என்னை உற்சாகமாக இயங்கச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. உங்கள் அனைவருக்கும் எனது பிரியமான அன்பும் நெகிழ்வான நன்றிகளும்.

Jul 16, 2012

லதாவின் இரண்டாவது கணவன்



லதாவுக்கு பரந்தாமன் இரண்டாவது புருஷன். இப்படித்தான் இந்தக் கதையை ஆரம்பிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் அது ஓரளவுக்குத்தான் உண்மை. லதாவுக்கு பதினேழு வயதாக இருக்கும் போதே கொண்டையம்பாளையத்து மிராசுதார் சுப்பிரமணியத்துக்கு  கட்டிக் கொடுத்துவிட்டார்கள். விவரம் பத்தாத வயது என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. பக்குவம் இல்லாத பருவம் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

லதாவுக்கு பதினெட்டு வயது முடிவதற்குள்ளாக மகனும் பிறந்துவிட்டான். மகனை கவனித்து, மாமியாரின் அழிச்சாட்டியத்துக்கெல்லாம் ஈடு கொடுத்து, சுப்பிரமணியத்துக்கு சோறாக்கி கொட்டி- இங்கு கொட்டி என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக வாசியுங்கள். சுப்பன் பெருஞ்சோற்றுக்காரன். உப்புச்சப்பு இல்லாமல் செய்து வைத்திருந்தாலும் கூட மூன்று ஆட்கள் தின்னும் அளவிலான சோற்றை ஒரே ஆள் தின்பான். கொஞ்சம் காரஞ்சாரமாக செய்திருந்தால் கேட்கவே வேண்டாம். இப்படியாக திருமணத்திற்கு பிறகான நான்கைந்து ஆண்டுகளை ஓட்டி முடித்த போது லதா இருபது வயதுக்கான வனப்பை பெற்றிருந்தாள்.

இந்த காலகட்டத்தில் மாமியார் மண்டையை போட்டிருந்தாள். மகன் பள்ளிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்திருந்தான். சுப்ரமணியம் ஊருக்குள் பஞ்சாயத்து செய்யும் பெரிய புள்ளி ஆகியிருந்தான். பஞ்சாயத்து முடிந்து வரும் போது ஆக்கி அடுப்புக்கு அருகில் வைத்திருந்தால் அள்ளிப்போட்டுத் தின்றுவிட்டு தூங்கிவிடுவான். மாமியார் போன பிறகு மொத்த பன்னாட்டும் லதாவின் கைகளுக்கு வந்துவிட்டது. வேட்டி துணிமணிகளை வெள்ளாவி போட்டு வெளுப்பதற்கும், வீடெல்லாம் சுத்தப்படுத்தி பாத்திரம் கழுவுவதற்கும், தோட்டங்காட்டு வேலைகளை பார்ப்பதற்கும், சமையல் செய்வதற்கும் என ஏகபட்ட ஆட்களை நியமித்துவிட்டாள்.

ஊருக்குள் ஏதாவது நல்ல காரியம் என்றால் தனது வாலிபத்தின் நெளிவு சுளிவுகள் தெரிய பட்டுச்சேலை உடுத்தி அலுங்காமல் போய் வருவதும், எழவு வீடென்றால் பத்து நிமிடங்கள் உட்கார்ந்துவிட்டு வந்துவிடுவதும் லதாவின் வாடிக்கையாகியிருந்தது. நிகழ்ச்சி எதுவாக இருந்தாலும் ஆண்களின் கண்களையும் பெண்களின் கண்களையும் தன்னை நோக்கி ஈர்ப்பதில் லதா கில்லாடி ஆகியிருந்தாள். மற்ற நேரங்களில் டிவி பார்ப்பதும் பொழுது போகாத நேரத்தில் யாருடனாவது தாயம் விளையாடுவதும் என்று காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு இந்த சுக வாழ்க்கையும் சலிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அப்பொழுது அவள் இருபத்து நான்கு வயதை அடைந்திருந்தாள்.

இந்தச் சமயத்தில்தான் பக்கத்து தோட்டத்தை குத்தகைக்கு ஓட்ட பரந்தாமன் குடும்பம் குடி வந்திருந்தது. பரந்தாமன் பி.எஸ்.சி படித்துவிட்டு வேலைக்கு எதுவும் போகவில்லை. விவசாயம் பார்க்கிறேன் என்று சொன்னதற்கு அவனது அப்பாவும் மறுப்பு சொல்லவில்லை. அவர்கள் குடி வந்து பால் காய்ச்சும் போதே லதாவுடன் பரந்தாமனின் அம்மா ஒட்டிக் கொண்டாள். அதன் பிறகாக பரந்தாமன் லதாவுடன் ஒட்டிக் கொண்டான். ஆரம்பத்தில் அக்கா என்றுதான் லதாவை அழைத்தான். ஆனால் அது அவளுக்கும் அவனுக்கும் செளகரியமாக இல்லாததால் மற்றவர்கள் முன்பாக மட்டும் அக்கா என்று டீலிங்கை மாற்றிக் கொண்டார்கள்.

இருவரும் ‘ஒண்ணுமண்ணாக’ மாறிய ஒரு வருடம் வரைக்கும் வெளியில் யாருக்கும் தெரியவில்லை. பரந்தாமன் தன் வீட்டிற்கு வரும் நேரத்தில் வீட்டில் இருக்கும் வேலைக்காரர்களை வெளியில் அனுப்புவது லதாவுக்கு பெரிய சிரமமாக இருந்தது. மற்றவர்களைக் கூட சமாளித்துவிடலாம் போலிருந்தது. சமையல்காரன் முருகனைத்தான் சமாளிக்க முடியாமல் திணறினாள். முருகனை வெளியேற்றுவது பீடித்திருக்கும் ஏழரைச் சனியை வெளியேற்றுவது போல என பரந்தாமனிடம் ஒரு முறை சொல்லியிருக்கிறாள். அதே முருகன் தான் இவர்களை முதன் முதலாக அலங்கோலமாக பார்த்தவனும்.

தகவல் வெளியே கசியாமல் இருக்க நூறு இருநூறு என டிப்ஸ் வாங்கியவன் பிறகு ஆயிரம் ஐநூறு என்று கறக்கத் துவங்கினான். ஆனாலும் அவனது ஓட்டை வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருக்கவில்லை. ஊருக்குள் இரண்டு மூன்று பேர்களிடம் சொல்லிவிட்டான். அந்தச் செய்திக்கு கைகளும் கால்களும் முளைத்து கூடவே றெக்கையும் முளைத்து ஊர் முழுவதுமாக சிறகடித்தது. சுப்பிரமணியம் அதிர்ச்சியடைந்தாலும் ’இருந்துவிட்டு’ போகட்டும் என்று விட்டிருந்தான். தெரியாதது போலவும் நடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

இப்படி ஆறுமாதம் காலம் ஓடியது. லதாவும் பரந்தாமனும் என்ன நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை. திடீரென்று அறுபது பவுன் நகையையும் ஒன்றரை லட்ச ரூபாய் பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு காணாமல் போய்விட்டார்கள். அவளது மகன் மட்டும் இரண்டு நாட்கள் அழுதான். சுப்பிரமணியன் அதிகம் கவலைப்படவில்லை. ஆனால் ஊர்தான் அதிகம் கவலைப்பட்டது. கடைசியில் யாரோ ஒரு புண்ணியவன் அவர்கள் இருவரும் சாவக்கட்டுபாளையத்தில் ஒன்றாக இருக்கிறார்கள் என்பதை கண்டுபிடித்து அறிவித்தார். 

பணம் தீரும் வரைக்கும் கொஞ்சலும் குலாவலுமாக இருந்தவர்கள் அத்தனையும் கரைந்த பிறகு சண்டைப்போடத் துவங்கினார்கள். சண்டையில் அடிதடி சர்வசாதாரணம் ஆனது. சாவக்கட்டுப்பாளையத்திற்குள்ளும் இவர்களின் புகழ் கொடி கட்டினாலும் இருவரும் புருஷன் பொண்டாட்டி என்றுதான் மற்றவர்கள் நம்பினார்கள். பரந்தாமன் குடித்துவிட்டு வருவதும், கண்டவளோடு போய் வருவதும் சர்வ சாதாரணமாகிப்போனது. லதாவும் சளைத்தவள் இல்லை. ஊருக்குள் பல பேருக்கு ‘பழக்கம்’ ஆகத்துவங்கினாள். வருமானத்திற்கும் குறைவில்லாமல் இருந்தது.

இந்தக் கதையை கொண்டயம்பாளையத்தில் கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் மறந்து போன போது பரந்தாமன் இறந்திருந்தான். எய்ட்ஸ் வந்து இறந்து போனான் என்றுதான் சாவக்கட்டுபாளையத்தில் பேசிக் கொண்டார்கள். லதாவே பரந்தாமனை அடித்துக் கொன்றுவிட்டதாகவும் இன்னொரு பேச்சு உண்டு.

லதா தனியாக இருக்கிறாள் என்பதை கேள்விப்பட்ட சுப்பிரமணியன் கொஞ்சம் வருத்தமுற்றான். அழைத்துவந்துவிடலாம் என்றும் கூட யோசித்தான். அடுத்த வாரம் அவளிடம் பேசிப்பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தான்

லதாவின் அழகு எதுவும் குறைந்திருக்கவில்லை என்றாலும் லதாவுக்கும் எய்ட்ஸ் இருக்கும் என்ற பயத்தில் ஏற்கனவே பழகியிருந்தவர்கள் அவளை ஒதுக்கத் துவங்கினார்கள். லதாவுக்கு வருமானமும் நின்றிருந்தது.

தன் வாழ்க்கையின் உச்சபட்ச தனிமை இதுவென்று அழத் துவங்கியிருந்தாள். திக்குத் தெரியாத காட்டில் தவிப்பதாகவும் கூட தனக்குள் புலம்பினாள். திடீரென்று  யாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளாமல் சாவக்கட்டுபாளையத்திலிருந்தும் காணாமல் போயிருந்தாள்.  அவள் எந்த ஊருக்கு போயிருக்கிறாள், தனியாக இருக்கிறாளா போன்ற விவரங்களை கண்டறிந்து அறிவிக்கும் பொறுப்பை இன்னொரு புண்ணியவான் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். அதுவரை நாம் காத்திருக்கத்தான் வேண்டும்.

Jul 14, 2012

காமத் துளி



சரவணனை ஆரம்பத்தில் ‘கெழடு’ என்றார்கள். ஆரம்பம் என்பது பள்ளிப்பருவம். பொலவக்காளிபாளையம் அரசுப் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது அவனை அப்படி அழைத்தார்கள். அதுவே காலப்போக்கில் கெல்டு ஆகி இப்பொழுது கெல்ஸ் என்றாகிவிட்டது. 

கெல்ஸ் படித்துக் கொண்டிருந்த போது அவனது அப்பா சென்னையில் இருந்தார். சென்னையில் என்ன செய்கிறார் என்று யார் கேட்டாலும் ‘பிஸினஸ் செய்யறார்’ என்பான் ‘என்ன பிஸினஸ்?’ என்றால் பேந்த பேந்த முழிப்பான். அதற்கு மேலாக கேட்காமல் விட்டுவிடுவார்கள்.

கெல்ஸ் யாருடனும் அதிகம் பழக மாட்டான். ரங்கநாதன், பிரகாஷ் போன்ற சிலரோடு மட்டும் பேசுவான். இவர்களை மட்டும் வீட்டுக்கும் அழைத்து போவான். ரங்குவும் பிரகாஷூம் சரவணனின் வீட்டில் பம்முவார்கள். கெல்ஸின் அம்மா ரொம்ப கடுசு என பிரகாஷ் சொல்லியிருக்கிறான். வீட்டில் எதை எடுத்தாலும் திட்டுவாராம், சரவணனை அடிப்பாராம்.  

கெல்ஸ் பத்தாம் வகுப்பு படித்த வருடம் ஊரில் வறட்சி தாண்டவமாடியது. மழை பொய்த்து குடிநீருக்கே லாட்டரி அடிக்கத் துவங்கியதால் தேர்வு எழுதிய கையுடன் ஆளாளுக்கு ஒரு வேலைக்கு போய்விட்டார்கள். பிரகாஷ் திருப்பூரில் ஒரு பனியன் கம்பெனியில் சேர்ந்து கொண்டான். ரங்கநாதன் நம்பியூர் துணிக்கடையில் கணக்கு எழுத போய் வர ஆரம்பித்திருந்தான். சரவணனை அவனது அப்பா சென்னைக்கு அழைத்துக் கொண்டார்.

கெல்ஸ் ஒவ்வொரு முறை சென்னையிலிருந்து ஊருக்கு வரும் போதும் மெருகு கூடிக் கொண்டேயிருந்தான். மோதிரம், செயின், பிரேஸ்லெட் என்று தினுசு தினுசான நகைகள் பெருத்துக் கிடந்த அவனது பாடியில் சேர்ந்து கொண்டிருந்தன. ”மெட்ராஸ்ல என்ன மச்சி செய்யறே” என்றால் அட்சர சுத்தமாக “பிஸினஸ் செய்யறேன்”என்பான். ஃபாரின் செண்ட் எல்லாம் அடித்துக் கொள்வான் போலிருக்கிறது. பக்கத்தில் நிற்பதற்கே அத்தனை சுகந்தமாக இருக்கும்.

ஊருக்குள் முப்பது வயது, முப்பத்தைந்து வயதைத் தாண்டிய முதிர்கண்ணன்கள் திருமணம் செய்து கொள்ள பெண் கிடைக்காமல் தர்மபுரி பக்கத்திலிருந்தும் கேரளா பக்கத்திலிருந்தும்  கிடைத்த பெண்களை கட்டிக் கொண்டு வந்த சமயம் கெல்ஸ்க்கு இருபத்திரண்டு வயதிலேயே பெண் பார்க்கத் துவங்கிவிட்டார்கள். கட்டிக்கப்போகிறவளுக்கு ஏழு பவுனில் தாலி செய்து போடுவதாகவும் முத்துமஹால் கல்யாண மண்டபத்தில்தான் திருமணத்தை நடத்த வேண்டும் என்றும் அவனது அம்மா சில கண்டிஷன்கள் போட்டிருந்தார். 

நூறு பவுனும் ஒரு காரும் இல்லையென்றால் பெண்ணின் ஜாதகத்தை கையில் கூட வாங்குவதில்லை என்ற அவரது பிடிவாதம் ஊருக்குள் பிரசித்தம் பெறத் துவங்கியது. கிடைக்கிற ஜாதகத்தையெல்லாம் தட்டிக் கழித்த போதும் நூறு பவுனோடும் ஒரு காரோடும் பெண் அமைந்தபாடில்லை. இரண்டு மூன்று வருடங்கள் ஓடிவிட்டது. பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்கள். நூறு பவுனையும், காரையும் இவர்களே வாங்கிக் கொள்வது ஆனால் பெண்வீட்டார் வாங்கித் தந்ததாக வெளியில் சொல்லிக் கொள்வது. 

எப்படியோ சாமியப்பனின் பெண்ணை பிடித்துவிட்டார்கள். ஆரம்பத்தில் சாமியப்பன் பெரிய இடத்துக்கு பெண் தர தயங்கினாலும் புரோக்கர் நல்லசிவம் சம்மதிக்க வைத்துவிட்டார். முத்துமஹாலில் நடக்கும் கல்யாணச் செலவுக்கு தன்னால் பணம் தர முடியாது என்று சாமியப்பன் கை விரித்துவிட்டதால் அந்தச் செலவும் கெல்ஸ் வீட்டார் தலையிலேயே விடிந்தது. சாமியப்பனின் மகள் குங்குமப்பூ நிறத்தில் இருந்தாள். சுண்டினால் ரத்தம் தெறிக்கும். அதற்காகவே கெல்ஸ் வீட்டில் ஒத்துக் கொண்டார்கள் என்றுதான் பேசிக் கொண்டார்கள்.

திருமணச் செலவுக்காக ரெண்டு லட்ச ரூபாயை மாமானாரிடம் கெல்ஸ் கொடுத்துவிட்டான் என்று அவனைப் பற்றிய பெருமை ஊருக்குள் றெக்கை கட்டி பறக்கத் துவங்கியது. சாமியப்பன் வாய் இருக்க மாட்டாமல் “மாப்பிள்ளை மெட்ராஸ்ல என்ன செய்யறாப்ல” என்று கேட்டுவிட்டான். கெல்ஸ் வழக்கம் போலவே “பிஸினஸ் செய்யறேன்” என்று முடித்துக் கொண்டான். பிஸினஸ் என்பது பெரிய வேலை போலிருக்கிறது என்று சாமியப்பன் நினைத்துக் கொண்டு அதற்கு மேல் கேட்கவில்லை.

கல்யாணத்தன்று சாமியப்பனும் அவனது மனைவியும் கேவிக் கேவி அழுதார்கள். அதில் ஆனந்த கண்ணீர்தான் அதிகம் என்று பார்த்தவர்களுக்குத் தோன்றியது. திருமணத்திற்கு பிறகாக கெல்ஸ் தன் மனைவியோடு ஈரோடு ரயில்வே ஸ்டேஷனில் சென்னைக்கு ரயிலேறிய போதும் சாமியப்பனும் அவனது மனைவியும் கேவினார்கள். அப்பொழுது ஆனந்தத்தைவிடவும் அதிகமாக பிரிவுத் துயரத்தை ‘ப்ரொஜக்ட்’ செய்தார்கள்.

சென்னை போன இரண்டாவது நாளில் சாமியப்பனுக்கு போன் வந்தது. அவனது மகளுக்கு வயிற்றிலும் வாயிலும் நிற்காமல் போகிறது என்றார்கள். சாமியப்பனும் அவனது மனைவியும் பதறிப்போனார்கள். கெல்ஸின் அம்மா தனது காரிலேயே சென்னைக்கு போய்விடலாம் என்றார். காரில் யாரும் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அழுது கொண்டிருக்கும் தன் மனைவியை அதட்டுவதற்காக மட்டும் அவ்வப்போது சாமியப்பன் வாய் திறந்தான். துக்கம் தாளமாட்டாமல் அவனும் அவ்வப்போது அழுதான்.

மருத்துவமனையை அடைந்த போது சாமியப்பனின் மகளை ஐ.சி.யூவுக்கு எடுத்துச் சென்றிருந்தார்கள். கெல்ஸிடம் சாமியப்பன் விசாரித்தான். கடையில் சாப்பிட்ட கொத்து புரோட்டா ஒத்துக் கொள்ளவில்லை போலிருக்கிறது என்றான். மருத்துவமனையில் இருந்த அரை மணி நேரமும் கெல்ஸூக்கு போன் வந்து கொண்டேயிருந்தது. ஜன்னலோரமாக நின்று பேசிக் கொண்டேயிருந்தான்.

ஐ.சி.யூ வார்டிலிருந்து டாக்டர் வெளியே வந்தததைப் பார்த்த சாமியப்பன் வாய் பொத்தி அழுதான். உடல் முழுவதுமாக விஷம் பரவியிருப்பதாக டாக்டர் சொன்னார். இரண்டு நாட்கள் கழித்துதான் நிலவரம் சொல்ல முடியும் என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார்.

டாக்டர் சொன்னதையெல்லாம் கெல்ஸிடம் சொல்ல சாமியப்பன் ஓடினான். “அவ ரொம்ப பிஸி. ஷூட்டிங்குக்கு மாலத்தீவு போயிருக்கா. வந்தா சொல்லுறேன். ஹவர்லி பேஸிஸ் தான். ஒரு நைட்டுக்கு ஒரு லட்சம் வரைக்கும் சார்ஜ் பண்ணுறா” என்று கெல்ஸ் யாரிடமோ போனில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். சாமியப்பனுக்கு அரை குறையாக புரிந்தது. தன் அத்தனை பலத்தையும் ஒன்று திரட்டி ”எங்களையெல்லாம் விட்டுட்டு போக எந்த விஷத்தை குடிச்சே....என் தங்கமே” என்று கதறினான். மருத்துவமனை அதிர்ந்தது. சரவணன் அந்த இடத்திலிருந்து காணாமல் போயிருந்தான்.

Jul 11, 2012

துலுக்கன்




துலுக்கம்பாளையம் புளியம்பட்டியிலிருந்து அன்னூர் போகும் வழியில் இருக்கிறது. ஊரின் பெயர்தான் துலுக்கம்பாளையமே தவிர ஊருக்குள் ஒரு துலுக்கன் கிடையாது. துலுக்கன் மட்டுமில்லை வண்ணான், நாசுவன் என்ற எந்தச் சாதியும் இல்லை. கவுண்ட வீடுகள்தான் பத்து இருக்கும். மொத்தமே பத்து வீடுகள் மட்டுமே இருப்பதால் பஞ்சாயத்து போர்டு, மணியகாரர் ஆபிஸ், பள்ளிக்கூடம் என எதுவும் துலுக்கம்பாளையத்துக்கு இல்லை. எதுவானாலும் பக்கத்தில் இருக்கும் காசிகவுண்டன்புதூருக்குத்தான் கவுண்டமார்கள் போய் வருகிறார்கள். 

வாய்க்கால் ஓரமாக மிட்டாய்க்கடை நடத்தும் காசியம்மாயா கடைக்கு சிகரெட் வாங்கச் சென்ற போதெல்லாம் கணேஷ் பீடிதான் இருந்தது. சர்க்கரை இல்லாத ஊருக்கு இலுப்பை பூ மாதிரி சிகரெட் இல்லாதவனுக்கு பீடிக்கட்டு. அடிக்கடி கடைக்கு போனதால் அந்த ஆயாவும் ‘ஃப்ரெண்ட்’ ஆகிவிட்டது. ஊரின் பெயருக்கான காரணம் ஆயாக் கிழவிதான் சொன்னது.

சலீம் தன் குடும்பத்தோடு அந்த ஊருக்கு வந்து இன்றைய தேதிக்கு அறுபது வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. சலீமின் மகன்கள் ஏழு பேர், பேரப்பிள்ளைகள் இருபத்தெட்டு, வாழாவெட்டியாக வாழும் மகள் அவளது இரண்டு குழந்தைகள், சலீமின் அம்மா, திருமணமாகாத மகள்கள் இரண்டு பேர் என பெருங்குடும்பம். கேரளாச்சீமையிலிருந்து பஞ்சம் பிழைக்க வந்தார்களாம். வீட்டில் இருக்கும் அத்தனை பேருக்கும் தமிழ் பேசத்தெரியாது. சலீமும் இன்னும் ஓரிருவர் மட்டும் அரைகுறைத் தமிழில் பேசுவார்கள்.

இந்த ஊருக்கு வந்த புதிதில் ராமசாமிக் கவுண்டர் தோட்டத்தில் குடிசை போட்டுக் கொள்ள அனுமதி கேட்டார்கள்.  துலுக்கர்களுக்கு இடம் தர முடியாது என்று அவர் சொல்லிவிட்டார். இதையேதான் ஒவ்வொரு கவுண்டனும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். வேறு வழியில்லாமல் சுடுகாட்டுக்கு முன்பாக இருந்த புறம்போக்கு நிலத்தில் குடிசை போட்ட சலீம் குடிசைக்கு முன்பாகவே கசாப்பு கடைக்கான முட்டியையும் கொண்டு வந்து போட்டிருக்கிறார். ஞாயிற்றுக்கிழமையும் செவ்வாய்க்கிழமையும் மட்டுமே  கசாப்புக் கடை உண்டு. மற்ற நாட்களில் சலீமும் அவரது மகன்கள் நான்கு பேர்களும் வெளியூர் போய்விடுவார்கள். அவர்கள் வெளியூர்ச் சந்தைகளில் தோல் வியாபாரம் செய்வதாக ஒரு பேச்சு உண்டு. 

மற்ற மூன்று மகன்களில் இரண்டு பேர் ஊனம் என்பதாலும் மற்ற ஒருவன் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பிற்காகவும் வீட்டிலேயே இருந்து கொள்வதுண்டு. ஊனம் என்றாலும் இரண்டு பேராலும் நடக்க முடியும். கொஞ்சம் சிரமப்படுவார்கள். அவ்வளவுதான். 

கசாப்புக்கடை சுற்றுவட்டார ஊர்களில் பிரபலம் அடையத்துவங்கியது. ஆரம்பத்தில் ஒரு நாளைக்கு ஒரு வெள்ளாட்டு குட்டியை அறுத்தவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மூன்று குட்டிகள் வரை அறுத்தார்கள். பணம் தேவைப்படும் கவுண்டர்கள் சலீமிடம் தங்களது வெள்ளாட்டுக்குட்டிகளை விற்கத்துவங்கினார்கள். 

மூன்று மாதங்கள் ஆகியிருக்கும். ஒரு புதன்கிழமையன்று பழனிக்கவுண்டன் மனைவி அவள் கழுத்தில் போட்டிருந்த அட்டியைக் காணவில்லை என்று விடிந்தும் விடியாமலும் ஒப்பாரி வைக்கத் துவங்கினாள். ஊரே திரண்டு விட்டது. பெண்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக் கொண்டார்கள். கவுண்டன்கள் கூடி விவாதித்தார்கள். இறுதியாக துலுக்கவீட்டில் விசாரிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். மொத்தமாக சலீம் வீட்டிற்கு போனவர்கள் ஊனமான இரண்டு பேர்களையும் தூக்கி வந்து மரத்தில் கட்டி வைத்துவிட்டார்கள். 

சலீம் வீட்டு இளம்பெண்கள் வெளியே வருவதில்லை என்பதால் சலீமின் அம்மாவும் அவரது மனைவியும் மட்டும் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த மரத்திற்கு அருகில் வந்தார்கள். தாங்கள் நகையை எடுக்கவில்லை என்று அழுதாலும் யாரும் கேட்பதாக இல்லை. சலீம் சனிக்கிழமைதான் ஊருக்கு வருவான் என்பதால் இவர்களை நாலு சாத்து சாத்தி விட்டுவிடலாம் என்றும் அவர்கள் வந்தவுடன் விசாரித்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்து இரண்டு துலுக்கப்பசங்களையும் தங்களின் கை வலிக்கும் வரை அடித்து கயிற்றை அவிழ்த்துவிட்டார்கள்.

மருவிக் கொண்டே கிடந்த சின்னப்பையன் சனிக்கிழமையன்று அதிகாலையில் பக்கத்திலிருந்த வேப்பமரத்தில் தொங்கிவிட்டான். மொத்தக் குடும்பமும் கதறியதில் ஊரே அதிர்ந்து நடுங்கியது. சலீமும் அவரது மகன்களும் சாயந்திரமாக வந்து சேர்ந்த போது நடந்த நிகழ்சிகள் அவர்களுக்கு விவரிக்கப்பட்டது. சலீம் துக்கம் தாளமாட்டாமல் ஓரமாக அமர்ந்து கொண்டார். சலீமின் மூத்த மகன் கசாப்பு கடை கத்தியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடினான். இரண்டு பேர் துரத்திக் கொண்டே போனார்கள் ஆனால் அவனது வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை. ஓடியவன் பழனிக்கவுண்டன் சுதாரிப்பதற்குள் கவுண்டனின் நெஞ்சில் ஒரு வெட்டு போட்டான். வெள்ளாடு கத்துவதைப் போலவே பழனிக்கவுண்டன் கத்திக்கொண்டு விழுந்தான். அடுத்தவர்களை தேடிக் கொண்டு அவன் ஓடுவதற்கு முன்பாக மற்ற இரண்டு பேர்களும் அவனை பிடித்துவிட்டார்கள்.

வெளியூர் கவுண்டர்களுக்கும் கூட பழனிக்கவுண்டன் வெட்டப்பட்ட செய்தி பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது. ”சனி பொணம் தனியாக போகாது” என்பதால் சற்று பயந்தும் கூட போனார்கள். பழனிக்கவுண்டனை தன் மகன் கொன்றுவிட்டதை கேள்விப்பட்ட சலீம் அதிர்ச்சியடைந்தார். தன் மகனை ஓங்கி அறைந்துவிட்டு ராமசாமிக் கவுண்டர் காலில் விழ ஓடினார். கவுண்டர் எழவு வீட்டில் இருந்தார். அங்கு சென்ற சலீம் நாளை காலை ஊரைக் காலி செய்துவிடுவதாகச் சொன்னபோது யாருமே பதில் பேசவில்லை. பழனிக்கவுண்டனின் மனைவிதான் அந்த துலுக்கனை கொல்லுங்களே...அந்த துலுக்கனை வெட்டுங்களே என்று கதறிக் கொண்டிருந்தாள்.

சலீம் சென்றதற்கு பிறகாக ராமசாமிக் கவுண்டர் வீட்டில் கவுண்டர்கள் கூடினார்கள். கூட்டத்தில் சுற்றுவட்டாரக் கவுண்டர்களும் அடக்கம். பழனிக்கவுண்டனை விடிந்தபிறகு அடக்கம் செய்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். அதோடு துலுக்கனை பழிவாங்கினால்தான் கவுண்டர்கள் மீது பயம் வரும் என்றும் பேசிக் கொண்டனர். 

சலீம் குடும்பத்தார் தம் குடிசைக்கு பக்கத்திலேயே இறந்தவனை அடக்கம் செய்துவிட்டு கதவை தாழிட்டுக் கொண்டனர். இரவில் யாரும் வெளியே போக வேண்டாம் என்று சலீம் தன் குடும்பத்தாரிடம் சொன்னார். 

நள்ளிரவு தாண்டிய போது வெளியே ஆள் அரவம் கேட்டது. சலீமீன் அம்மாதான் தடுக்கு ஓட்டை வழியாக பார்த்தாள். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். கதவை திறக்க முடியவில்லை. வெளியே பூட்டியிருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. மூன்று பேர்கள் அவசர அவசரமாக குடிசையின் மீது ஏதோ ஒரு திரவத்தை ஊற்றினார்கள். ராமசாமிக் கவுண்டர் பக்கத்தில் இருந்தவனிடம் இருந்து தீப்பந்தத்தை வாங்கினார். ஒரு மணி நேரத்தில் அனைத்தும் முடிந்துவிட்டது. கதறல் சத்தம் பக்கத்து ஊர்களுக்கும் கேட்டதாம்.

அடுத்த நாள் காலையில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட கரிக்கட்டைகளை ஒரே குழியில் போட்டு மண்ணை மூடியவர்கள் அதன் பிறகாக பழனிக்கவுண்டனை அடக்கம் செய்யச் சென்றார்கள். 

'துலுக்கர் எரிஞ்ச பாளையம்’ இப்பொழுது துலுக்கம்பாளையம் ஆகியிருக்கிறது.

Jul 9, 2012

சக்கிலிப் பையன்





அருள்பரதன் சொல்லும் வரைக்கும்  அவன் சக்கிலி என்று தெரியாது. ஜீன்ஸ் பேண்ட்டையும் டீ சர்ட்டையும் சக்கிலியும் கூட அணிந்திருக்க முடியும் என்று அதுவரைக்கும் எனக்கு உறைத்ததும்  இல்லை. பரதனை முதன் முதலாக ஃப்ரொபஷனல் கூரியர் அலுவலகத்தில்தான் பார்த்தேன். கதிர்வேலுதான் அறிமுகப்படுத்தினான். 

அப்பொழுதெல்லாம் பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு எங்கள் பள்ளியில் ‘நைட் ஸ்டடி’ நடக்கும்.  இரவு உணவை வீட்டில் முடித்துவிட்டு சைக்கிள் எடுத்துக் கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்றுவிடுவோம். ஒன்பது மணியிலிருந்து ஒரு மணி வரைக்கும் படிப்பு. பிறகு அதிகாலை நான்கு மணி வரைக்கும் குட்டித்தூக்கம். மீண்டும் எழுந்து ஏழு மணி வரைக்கும் படித்துவிட்டு வீட்டிற்கு செல்வோம்.

கதிர்வேலுவும் நைட் ஸ்டடிக்கு வருவான். பன்னிரெண்டு மணி வரைக்கும் உட்கார்ந்து கொண்டே தூங்குவான். எல்லோரும் தூங்க ஆரம்பிக்கும் போது அவன் விழித்துக் கொள்வான். அதன்பிறகாக அவனோடு சேர்ந்து கொண்டால் சொர்க்கத்தை காட்டுவான் என்பது எங்களுக்குள் ஐதீகம்.

ஆனால் அது அத்தனை சுலபமில்லை. அவன்தான் அன்றைய இரவில் தன்னோடு சுற்றவிருக்கும் ஆட்களை தேர்ந்தெடுப்பான். அவன் என்னைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று பள்ளிக்கு அருகில் இருக்கும் சக்தி வினாயருக்கு ஐந்து ரூபாய் காணிக்கை கூட போட்டிருக்கிறேன். விநாயகரின் அருள்பார்வை என் மீது பட்ட தினத்தில் கதிர்வேலு இரவுச் சுற்றுக்கு அழைத்துப் போனான். அப்பொழுதுதான் அருள் பரதனின் அறிமுகம் கிட்டியது. பரதன் கூரியர் ஆபிஸிலேயே தங்கிக் கொள்வான். அவனுடைய உடைமைகள் அங்கேதான் இருந்தன. உடைமைகள் என்றால் கொஞ்சம் துணி ஒரு பக்கெட் அதன் கூடவே ஒரு ப்ளாஸ்டிக் டப்பா.

இரவுகளில் பரதன் தூங்கி நாங்கள் யாருமே பார்த்தது இல்லை. நிறைய சினிமா பத்திரிக்கைகளை வைத்திருந்தான். சினிமா டைரக்டர் ஆவதுதான் லட்சியம் என்று அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வான். முதல் அறிமுகத்திலேயே எழுதி வைத்திருந்த தனது கதைகளைத் தந்து வாசிக்கச் சொன்னான். அப்பொழுது எனக்கு கதைகள் புரியவில்லை. ஆனால் அவனது எழுத்துக்கள் அச்சடித்தது போன்ற அழகுடன் இருந்தன. 

பத்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் கட்டுப்பெட்டித்தனமாக வளர்ந்த எனக்கு அவன் வைத்திருந்த சினிமா பத்திரிக்கைகளில் இருந்த கவர்ச்சி நடிகைகள் புது உலகத்தை காட்டினார்கள். இதற்காகவே கதிர்வேலு உடன் வந்தாலும் சரி, இல்லையென்றாலும் சரி நான் அருள்பரதனை பார்க்கச் சென்றேன். எனக்காகவே ஈரம் சொட்டும் நடிகைகள், நீச்சலுடைகள் அணிந்த நடிகைகள் என்றெல்லாம் வகை வாரியாக பிரித்து வைத்திருப்பான். 

அவனது குடும்பம் எங்கள் ஊரில் சக்கிலி வளவில் இருக்கிறது. இதை அவன் சொன்னபோது என் உடல் அதிர்ந்ததை அவன் கவனித்திருக்கக் கூடும். அவன் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. நானும் இயல்பாக இருக்க முயன்று தோற்றேன். அவனோடு திரிவது எனக்கு பிரச்சினையில்லை. ஆனால் வீட்டில் தெரிந்தால் பெரும் அக்கப்போர் செய்வார்கள். ஊருக்குள் பங்காளிகளுக்கு தெரிந்தால் இன்னமும் அசிங்கப்படுத்துவார்கள் என்ற பயம்  அவனை விட்டு விலகி வரச் செய்தது. அவன் நெருங்கி வந்த போதெல்லாம் விலகிச் செல்வதற்கான காரணத்தை கண்டறிய வேண்டிய கட்டாயம் உருவானது. தேர்வு என்று சொல்வதோ உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொல்வதோ எனக்கு சலித்துப் போனது. இந்த சாக்குகளை பலமுறை அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்.

கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு அவனை பார்க்க முடியவில்லை அல்லது அவன் தவிர்த்துவிட்டான். அதற்கும் காரணம் இருக்கிறது. அவன் சென்னையில் இயக்குனர் ஷங்கரிடம் உதவியாளராகச் சேரப்போவதாகவும் ட்ரெயின் டிக்கெட் எடுப்பதற்கு நூறு ரூபாய் பணம் வேண்டும் என்று கேட்டு வீட்டிற்கு வந்துவிட்டான். அப்பொழுது நான் வார விடுமுறைக்கு வந்திருந்தேன். அவனை தனியாக அழைத்துச் செல்லும் போது அவனை முன்னால் நடக்கச் சொல்லி  பத்தடி இடைவெளிவிட்டு நடந்து சென்றேன். ஐம்பது ரூபாய்தான் இருப்பதாகவும் இனிமேல் எதற்காகவும் வீட்டிற்கு வரவேண்டாம் என்றும் சொன்னபோது அடர்ந்த இருட்டிலும் அவன் முகம் சிறுத்துப் போனதை உணர முடிந்தது.

அதன் பிறகாக அவன் என்ன ஆனான் என்று தெரியவில்லை. ஒரு முறை அவனது அப்பாவை பார்த்த போது அவன் ஊர்ப்பக்கமே வருவதில்லை என்றார். கடைசிகாலத்தில் சோறு போடுவான் என்று நம்பியிருந்த பையன் கைவிட்டுவிட்டதாகச் சொன்னபோது அவரது கண்கள் கலங்கின. சினிமாவில் நன்றாக வருவான் என்று சொன்னதற்கு பதிலாக ஒரு வறட்டு புன்னகையையும் அவனைப் பற்றிய சில வசவுகளையும் விட்டுச் சென்றார்.

இப்பொழுது ஏழெட்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. நான் அமெரிக்கா வந்துவிட்டேன். அவ்வப்பொழுது இணையதளத்தில் சில சினிமா செய்திகளை வாசிப்பதுண்டு. எதேச்சையாக  வாசித்த சினிமாச் செய்தியில் புதிதாக பிரபலமாகியிருக்கும்  இயக்குனர் எங்கள் ஊரைச் சார்ந்தவர் என்று இருந்தது. ஆனால் பெயர் அருள்பரதன் என்று இல்லை. ஒருவேளை அவன் தன் பெயரை மாற்றியிருக்கக் கூடும். அந்த இயக்குநர் பரதனாக இருக்க வேண்டும் என பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன்.  எழுந்து சென்று குளியலறையில் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்தேன். கேவலமாகவும் அருவெறுப்பாகவும் இருந்தது. என் மீதான அத்தனை வெறுப்புகளையும் காறி கண்ணாடி மீது துப்பிவிட்டு வெளியேறினேன். 

Jul 8, 2012

சண்டைக் கோழிகள்



கடந்த வியாழக்கிழமை பின்னிரவு 2.30 மணிக்கு அலைபேசி மணியடித்தது. பதறியடித்து எடுத்தால் உறவினர் ஒருவருக்கு விபத்து நிகழ்ந்ததை துக்கத்தோடு அறிவித்தார்கள். சீரியஸாக இருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். மற்ற விவரங்களைத் தெரிவிக்கவில்லை.

நானும் தம்பியும் காரில் கிளம்பினோம். வழியில் உறவுக்கார பையன் ஒருவனும் ஏறிக் கொண்டான். கிருஷ்ணகிரியைத் தாண்டிய போது வெளிச்சம் வந்திருந்தது. பின்புறமாக வந்த கார்க்கார புண்ணியவான் ஒருவர் தொடர்ந்து ஹார்ன் அடித்துக் கொண்டிருந்தார். விலகி வழி விட வேண்டுமாம். அடுத்த ட்ராக்கில் பெரிய லாரி ஒன்று திணறிக் கொண்டிருந்தது. என்னை முந்திக்கொள்ளுங்கள் கார்க்காரரிடம் கை காட்டினேன். மிக வேகமாக முந்தியவன் எனது காருக்கு முன்பாக கிட்டத்தில் வந்து ப்ரேக் அடித்தான். ’திக்’ என்றாகியது. பிறகு ஜன்னலை திறந்துவிட்டு கையை மேலே உயர்த்தி பாம்புவிரலைக் காட்டினான். எனக்கு சொறிந்துவிட்டது போல் ஆனது. 

கர்நாடக ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் வண்டி அது. அந்தக் காரில் குழந்தைகளும் பெண்களும் இருந்தார்கள். முடிந்தால் அவனை மிரட்டி பார்க்கலாம் என்று வேகமாக அழுத்தினேன். அடுத்த சுங்க கேட்டில் நின்று கொண்டிருந்தான். கூட்டம் அதிகமில்லை. மூவரும் வேகமாக இறங்கிச் சென்றோம். அப்பொழுது அவன் சற்று பதட்டமானதை உணர முடிந்தது. தம்பி மிகுந்த கோபம் அடைந்திருந்தான்.


"கர்நாடக ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் காரை வைத்துக்கொண்டு தமிழ்நாட்டில் ரகளை பண்ணுறியா” என்ற கேள்வியை  தம்பி தவிர்த்திருக்கலாம் அல்லது அவன் வேறு ஏதேனும் பதில் சொல்லியிருக்கலாம். “தமிழ்நாட்டில் என்ன புடுங்குவீர்களா?“ என்று அரைகுறைத் தமிழில் கேட்டான். கண் மூடி விழிப்பதற்குள் என் உறவுக்கார பையன் ‘சப்’பென்று அறைந்திருந்தான். அதன் பிறகாக அவன் எதுவும் பேசவில்லை. அவனை காரை எடுக்கச் சொல்லி அருகிலிருந்த பெண்மணி அவசரப்படுத்தினாள்.

என்னோடு வந்திருந்த இருவரையும் சமாதானப்படுத்தி அழைத்து வருவதற்குள் பெரிய சிரமமாகிவிட்டது. கார் எடுக்கும் கணத்தில் ”சேலம் வழியாகத்தானே வருவீர்கள் கவனித்துக் கொள்கிறேன்” என்றான். நாங்கள் சேலம் போக வேண்டியதிருக்கவில்லை. தொப்பூரிலிருந்து மேட்டூர் பாதையை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டோம்.

***

ஊருக்கு வந்து சேர்ந்த போது உறவுக்காரர் இறந்திருந்த செய்தி உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.துக்கமாக இருந்தது. மார்ச்சுவரிக்கு முன்பாக என்னையும் அறியாமல் அழுது கொண்டிருந்தேன். போஸ்ட்மார்ட்டம் முடிந்து உடலை வாங்கி வர மதியம் ஆகியிருந்தது. இறந்தவரின் குழந்தை அதுவரைக்கும் எதுவும் உண்ணாமல் பசியோடு மணலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. ஏதாவது சாப்பிடலாம் என்று அழைத்துச் சென்றேன். 

உணவை முடித்துக் கொண்டு திரும்பி வரும் போது காரை ரிவர்ஸ் எடுக்க வேண்டியிருந்தது. பின்புறமாக நின்றிருந்த இருசக்கர வாகனத்தில் மோதியதில் அது கீழே விழுந்துவிட்டது. அந்த வண்டியிலிருந்த பெட்ரோல் கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக கொட்டிப் போனது.

வண்டிக்காரர் மிக வேகமாக நடந்துவந்தார். முழுத்தவறும் என்னுடையதுதான். மன்னிப்புக் கேட்கத் தயாராகினேன். அடிக்க வந்தால் தடுப்பதற்கும் தயாராகியிருந்தேன். வண்டியை எடுத்து நிறுத்தினார். நான் பேச்சை ஆரம்பித்தேன். “அட உடுங்க தம்பி, தெரிஞ்சா இடிப்பீங்க..எல்லாம் இருக்கிறதுதான்” என்றார். என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. ”பெட்ரோலுக்கு பணம்...” என்று இழுத்தேன். “போங்க போங்க சொத்தா அழிஞ்சு போச்சு நான் பாத்துக்கிறேன் போங்க” என்றார்.

துக்கத்தையும் மீறிய ஆறுதலாக இருந்ததன அந்த வார்த்தைகள். 

Jul 5, 2012

தீபம்- வண்டுகளின் காதல் தேவதை


இலங்கையில் வாழும் கவிஞர் அகமது பைசாலின் கவிதைத் தொகுப்பு “நிலத்தோடு பேசுகிறேன்” இந்த மாதம் புது எழுத்து வெளியீடாக வெளிவரவிருக்கிறது.

கவனப்படுத்த வேண்டிய படைப்பாளர்களை தனது அத்தனை சிரமங்களுக்கும் இடையில் கவனப்படுத்தும் புது எழுத்து மனோன்மணி வழக்கம்போலவே அகமது பைசாலையும் கவனப்படுத்துகிறார்.

புது எழுத்துக்கும், அகமது பைசாலுக்கு, புது எழுத்துக்கு பைசாலை அறிமுகப்படுத்திய கவிஞர் றியாஸ் குரானாவுக்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

’நிலத்தோடு பேசுகிறேன்’ தொகுப்புக்கு நான் எழுதிய சிறுகுறிப்பு இது. தொகுப்பில் முன்னுரையாக இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அதற்காக அகமது பைசாலுக்கும், மனோன்மணிக்கும் நன்றி.

இக்குறிப்பு தொகுப்பிற்கான நல்ல அறிமுகத்தை தருமெனில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி.

  ***

தீபம்- வண்டுகளின் காதல் தேவதை



       கவிதை உருமாறிகொண்டே இருக்கிறது. தனக்கான வடிவம், மொழி, பாடுபொருள், வெளிப்படுதன்மை எனத் தொடர்ச்சியாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் கவிதையில், கவிதைக்கான வாசகன் ‘உண்மை’ என்ற அடிப்படையான அம்சத்தின் மூலமாகவே கவிதையோடு நெருக்கமாகிறான் என நம்பலாம். இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக அறிவியல் தொழில்நுட்பம் தன் கோரமுகத்தை காட்டத் துவங்கியிருக்காத சமயத்தில் மாற்றங்கள் மெதுவானதாகவும் ஓரளவு கணிக்கக் கூடியதாகவும் இருந்தன என்று யூகித்துக் கொள்கிறேன். சூழலிருந்து அந்நியமாதலும், சுய அடையாளமிழப்பின் அவஸ்தைகளும் கவிதைகளில் பெருமளவில் பதிவு செய்யப்பட்டதை இந்தக் காலகட்டத்தோடு சேர்ந்து புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. 

தொழில்நுட்பம் தன் அகோரப்பசிக்காக வாயைத் திறக்கத்துவங்கியதற்கு பிறகாக இன்றைய தினம் வரையிலும் கவிதை எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடிகளும், கவிஞனின் சிக்கல்களும் பன்மடங்கு அதிகரித்துத்தானிருக்கின்றன. இவை எளிய மனிதன் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களுக்கு துளியும் சளைக்காதவை அல்லது அதைவிடவும் கடுமையானவை. சமூக வலைத்தளங்கள், மிக வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் தொடர்பியல் சாதனங்கள், வாழ்வியல் முறைகள் என ஒவ்வொன்றும் தம் கரங்களைக் கோர்த்துக்கொண்டு கவிதையை வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. போலிகள், வெற்றுப்புலம்பல்கள் அல்லது தட்டையான சொல்முறைகள் ஆகியவற்றுக்குள் பகீரத பிரயத்தனங்களினூடாக கவிதைக்கான வாசகன் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.

அகமது பைசால் அனுப்பியிருந்த கவிதைகளை மட்டுமே கடந்த இருபது நாட்களாக வாசித்து அவற்றோடு புழங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரே கவிஞனின் கவிதைகளில் புழங்குவதில் சுவாரசியம் இருக்கிறது. கவிதைகள் மனதோடு நெருக்கமானதாக இருப்பின் இன்னமும் சுவாரசியம் கூடி விடுகிறது. இந்த சுவாரசியம் கவிதைகளின் வழியாக கவிஞன் என்ற ஆளுமையை புரிந்துகொள்வதில் வாசகனுக்குள் முனைப்பை உருவாக்குதலை எளிதாகச் செய்துவிடுகிறது. 

தன் கவிதைகளில் புனைவை உருவாக்குகிறார் அகமது பைசால். புனைவுகள் குறுகுறுப்பை உருவாக்கக் கூடியனவாக இருக்கின்றன. அகமது பைசாலின் கவிதைகளில் இடம்பெறக்கூடிய புனைவுகள் நிகழவியலா புனைவுகள்(Non-Realistic). நிகழவியலா புனைவுகள் உருவாக்கக் கூடிய வெற்றிடம் வாசகனுக்கான இடம் (Reader's space) ஆக அமைந்துவிடுவது இந்தக் கவிதைகளின் பெரும் பலமாகத் தோன்றுகிறது. இந்த வாசகவெளியில் வாசகனுக்கான அத்தனை சுதந்திரத்தையும் பைசால் அளிக்கிறார்.

ஒரு யானை/முதுகில் பெரும் பூமியைச் சுமந்து கொண்டு போகிறது” ”நான் திசைகளைப் பாதங்களில் அணிகிறேன்/ அது பராக்குக் காட்டி என்னை கூட்டிச் செல்கின்றன” என்பன போன்ற வரிகளை உதாரணமாக்க முடியும். மேற்சொன்ன கவிதை வரிகளில் இரண்டாவது வரி ”திசைகள்” என்னும் கவிதையில் இடம் பெறுகிறது. இந்தக் கவிதையின் நாயகன் தான் செல்லும் பாதையில் எதிர்ப்படுபவர்களிடமிருந்து அவரவரின் திசைகளைப் பெற்றுக் கொள்கிறான். அவற்றை மொத்தமாக சுமந்து சென்று கடலில் கரைத்துவிடுகிறான். கவிதையில் வரக்கூடிய இன்னொரு மனிதன் கடலில் தனது கால்களை நனைத்துவிட்டு வெளியேறும் போது புதிய திசைகளை தனது கால்களில் ஒட்டிக் கொள்கிறான் என்று கவிதை முடிகிறது. கவிதை முடிந்த பிறகும் கடலுக்குள் அடங்கியிருக்கும் கதைகளைப் பற்றிய எண்ணங்களை இந்தக் கவிதை தூண்டுகிறது. 

கடலைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் திசைகளை கடலினுள் கரைத்துவிடுகிறார்கள். கடல் அத்தனை திசைகளையும் தனக்குள் அமிழ்த்திக் கொண்டு திசையற்றதாகவும், திசைகள் குறித்த எந்தவிதமான பிரக்ஞையுமற்றதாகவும் தன் நீல அமைதியை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. திசைகளின் மீதான கடலின் தீர்க்கவே முடியாத பசி பற்றிய சிந்தனையை இந்தக் கவிதை உருவாக்கியது. இனி எப்பொழழுது கடலை பார்த்தாலும் இந்தக் கவிதை நினைவுக்கு வரக்கூடும். நண்பனிடம் பெற்றுக் கொண்ட வைத்தியசாலைக்கான திசை, காதலியின் இல்லம் அமைந்திருக்கும் திசை, சீனத்தில் திசையைக் கரைக்கும் இன்னொருவன் போன்றவை இக்கவிதையில் கிளை புனைவுகள். கவிதை வாசித்த கணத்திலிருந்து கிளை புனைவுகள் வெவ்வேறு மனநிலையை உருவாக்கி அலைவுறச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. கவிதை என்ற உலகத்திலிருந்து எண்ணங்கள் என்ற இன்னொரு உலகத்திற்குள் வாசகனைத் தள்ளிவிடுவது ஒரு நுட்பம். இதைத்தான் ’வாசகவெளி’ எனக் குறிப்பிடுகிறேன்.  

அகமது பைசால் தனது கவிதைகளை மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வைத்திருந்த போது அவரது பெயர் அறிமுகமாகியிருக்கவில்லை. கவிதையை வாசிப்பதற்கு கவிஞனின் பெயர் அவசியமில்லை என்பதை எனக்கு நானே நிரூபிப்பதற்கான வாய்ப்பாக இந்தக் கவிதைகளை எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது. இரு ஆத்மாக்களுக்கிடையில் அந்தரங்கமான மெளனித்த பரிபாஷனையை கவிதை நிகழ்த்துகிறது என நம்பிக்கொண்டிருப்பவாக இருக்கிறேன். இரு ஆத்மாக்கள் என்பதனை கவிஞன்xவாசகன் என்ற இருமைக்குள்ளாக மட்டுமே அடக்கிவிட வேண்டியதில்லை என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட்டுவிடலாம். மெளனித்த அந்தரங்கமான பரிபாஷனை நிகழ்த்தும் எந்தக் கவிதையும் வாசகனளவில் வெற்றியடைந்த கவிதைகள்தான். இதை அகமது பைசாலின் கவிதைகள் மிக இயல்பாக நிகழ்த்துகின்றன. சில குறைகள் தொகுப்பில் உண்டு. உதாரணத்திற்கு அகப்பை என்ற தலைப்பில் இருக்கும் சில தட்டையானவைகளை தொகுப்பாக்கும் போது நிராகரித்திருக்கலாம் என மனம் விரும்புகிறது. 

மற்றபடி கவிதைக்கான முன்னுரை என்பதன் அவசியம் குறித்து எனக்கு பெரும் சந்தேகம் இருக்கிறது. முன்னுரை, அணிந்துரை என்பனவற்றில் தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் கவிதைகளைப்பற்றி எழுதுவது “நான் இந்தக் கவிதைகளை புரிந்து கொண்ட விதத்திலேயே நீங்களும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்” என்று சொல்வதாக அமைந்துவிடக் கூடுமோ என்ற தயக்கமும் இருக்கிறது. விரிவான அலசல்களுக்கான இடத்தை விமர்சனங்கள் அளிக்க வேண்டும் எனவும், தொகுப்பின் முன்னுரை சில கோடுகளைக் காட்டினால் போதும் எனவும் தோன்றுகிறது. அதை எனது இந்தக் குறிப்பு செய்திருந்தால் பெரும் மகிழ்ச்சி.

எந்தவிதமான முன்முடிவுகளும், எதிர்பார்ப்புகளுமில்லாமல் கவிதைகளை வாசிப்பதே அந்தக் கவிதைகளுக்கு வாசகனாகச் செய்யக்கூடிய முறைமை என்று நம்புகிறேன். இதன் காரணமாகவே அகமது பைசாலின் கவிதைகளில் இருக்கக் கூடிய சில குறைகளை தொகுப்பின் முன்னுரையில் எழுத வேண்டிய அவசியமில்லை என நினைக்கிறேன். 

அதே சமயம் தமிழ்க் கவிதைச் சூழலில் கவனம் பெறத்தகுந்த தொகுப்பாக பைசாலின் கவிதைகளை முன் வைக்கிறேன்.


நன்றி.

பிரியங்களுடன்,
வா.மணிகண்டன்.
கோடைகாலம்-2012

Jul 4, 2012

புரியாத விளையாட்டு




"பெங்களுர்ல இருந்து நேரா வந்துட்டீங்களா?"

"ஆமாங்க"

"நேரத்திலேயேவா?"

"வந்து ஒரு மணி நேரம் இருக்கும்"

"ம்ம்ம்"

"ரவி அண்ணனோட ஆபிஸ் எங்க இருக்கு?"

"ஈரோடு கலெக்டர் ஆபிஸ்க்குள்ளங்க"

"பி.டபிள்யூ.டியில்தானே இருக்காரு"

"ம்ம்...ட்ராஃப்ட்ஸ்மேன்"

"கோயமுத்தூர்ல இருந்து தினமும் இண்டர்சிட்டி எக்ஸ்பிரஸில் போய்ட்டு வந்துடுவார்ன்னு சொன்னாங்க"

"ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இறங்கி அங்கிருந்து பைக்ல வீட்டுக்கு வந்துடுவாரு"

"அவிநாசியில் இருந்தாங்களே"

"ஆமாங்க...கோயமுத்தூரில் புது வீடு வாங்கி பதினஞ்சு நாள் ஆச்சு”

"நான் இன்னும் புது வீட்டை பார்க்கலை...குழந்தைகளை ஸ்கூல்ல சேர்த்தியாச்சா?"

"பையன் ஒண்ணாவது பொண்ணு எல்.கே.ஜி"

"வீட்டுக்கு பக்கத்துலேயே இருக்கிற ஸ்கூல்ல சேர்த்துட்டாங்க"

"இருங்க மாமாகிட்ட பேசிட்டு வர்றேன்"

"எத்தனை மணிக்கு கிளம்புனீங்க"

"மாமா...பெங்களூர்ல கார் எடுக்கும் போது மணி மூணு"

"அப்பா போன் பண்ணியிருந்தாரா"

"ஆமாங்க மாமா"

"ம்ம்ம்ம்"
                                       ****
"பிரியா...எந்திரி ஊருக்கு கிளம்பலாம்"

"எதுக்குங்க"

"அப்பா ஃபோன் பண்ணினாங்க"

'"என்னவாம்?"

"என்னால இப்போ சொல்ல முடியாது..எந்திரி ப்ளீஸ்"
                                         ****

"ஏம்ம்ப்பா ஃபோன்ல அழுகுறீங்க..என்னாச்சு”

"அதுவும் இந்த நேரத்துல"

"ரவி அண்ணனுக்கு ஆக்சிடெண்ட் ஆகிடுச்சு"

"அண்ணன் கூட ஏழரை மணிக்குத்தானே போன்ல பேசினேன்”

“....எப்படியாச்சு?"

"நைட் பத்தரை மணிக்கு ஃஆபிஸ்ல இருந்து வரும்போது லாரிக்காரன் அடிச்சுட்டு போய்ட்டானாம்"

"எப்படி இருக்காரு"

"போய்ட்டான்"

"கடவுளே"

"எங்க இருக்கீங்க?"

"கோயமுத்தூர் ஜி.ஹெச் வந்துட்டோம்"

"டாக்டர் வந்த பின்னாடி போஸ்ட்மார்ட்டம் செஞ்சுட்டுத்தான் தருவாங்க"

"நேரா இங்க வந்துடுங்க"

"ம்ம்ம்ம்ம்"

[இந்தக் கதையின் வடிவம் ஒரு பரிசோதனை முயற்சி.  இறுதியிலிருந்து கதையை வாசித்தால் புரிந்து கொள்வதில் சிரமம் இருக்காது என நம்புகிறேன்]

Jul 2, 2012

ட்யூசன் டீச்சர்



“அய்யோ! இப்போ பி.வி.ஆறுமுகம் க்ளாஸ்டா”

“பேப்பர் கொடுப்பானா?”

“இன்னும் திருத்தி இருக்க மாட்டான். அவன்கிட்ட ட்யூஷன் போற பசங்க பேப்பரை மட்டும் திருத்திட்டானாம்”

“அங்கப்பனுக்கு தொண்ணூத்தி நாலு மார்க்”

“நமக்கு எல்லாம் நாப்பது அம்பதுதாண்டா போடுவான்”

“வவுறன் வந்துட்டான். யாரையாச்சும் கூப்ட்டு மொத்துவான் பாரு”

“வணக்கம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் அய்யா”

“ம்ம்..உக்காருங்க”

“நேத்து நடத்துன வெப்பவியல் படிச்சுட்டு வந்தீங்களா? எதாச்சும் சந்தேகம் இருக்கா?”

“சந்தேகமே இல்லைன்னா நான் கேள்வி கேட்பேன்”

“சார் எனக்கு டவுட்”

“என்னடா?”

“சார், எந்தப் பொருளுமே சூடு பண்ணினா இளகித்தானே போகும்? இரும்பு கூட உருகி போகுது. அப்புறம் ஏன் சார் மண்ணுல செய்யற சட்டி பானை மட்டும் சூடு பண்ணினா கெட்டி ஆகுது”

“பக்கதுல வா”

”பசங்களா இங்க கவனிங்க. நடேசனுக்கு ஒரு சந்தேகம். திரும்பி நின்னு பசங்களை பார்த்து சத்தமா கேளு”

“தங்கம் இரும்பு எல்லாம் சூடு பண்ணினா உருகிப் போகுது, மண் சட்டி மட்டும் ஏன் சூடு பண்ணினா இறுகி போகுது?”

“யாருக்காச்சும் பதில் தெரியுமா?”

“...........”

“ட்யூசன் படிக்கிறயா?”

“இல்ல சார்”

“ஆமா சார் படிக்கறான்...பொய் சொல்லுறான்.. அவங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துலேயே ஒரு அண்ணன்கிட்ட ட்யூஷனுக்கு போறான் சார்”

”நாயே, பொய் சொல்லுறியா?”

“சார் சார்...காது வலிக்குது சார்...வலிக்குது சார்...வேற பக்கம் ட்யூஷன் போனா நீங்க அடிப்பீங்கன்னுதான் சார் பொய் சொன்னேன்”

“இப்போ மட்டும் அடிக்க மாட்டேனா?”

“வலிக்குது சார்...சார்..கிள்ளாதீங்க சார்”

“வாத்தியாருக்குத் தெரியுதான்னு செக் பண்ணிட்டு வான்னு சொன்னானா உங்க ட்யூஷன் அண்ணன்?”

“இல்ல சார்..நானேதான் கேட்டேன்”

“இனிமே கேட்க மாட்டேன் சார்...விடுங்க சார்...சார்..சார்..சார்”

“என்ன ஆறுமுகம் வீட்டுக்கு கிளம்பாம டீச்சர்ஸ் ரூம்லேயே உக்காந்துட்டு இருக்கீங்க?”

“கிளம்போணும். ஒரு சின்ன சந்தேகம் கந்தசாமி. மண்பாண்டங்கள் ஏன் சூடு செய்யும் போது இறுகிப் போவுது?.”

“எனக்குத் தெரியலைங்க. செக் பண்ணனும்”

“என்ன திடீர்ன்னு சந்தேகம்? பசங்க கேட்டாங்களா?”

“அப்படியெல்லாம் இல்லீங்க கந்து...இன்னைக்கு வண்டியில வரும் போது சந்தேகம் வந்துச்சு”

“நாளைக்கு தேடி பார்க்கிறேன்”

“ஆறுமுகன் கிள்ளுனது வலிக்குதாடா நடேசா?”

“ச்சே ச்சே அதெல்லாம் இல்ல. வவுறன் டிவிஎஸ் 50யோட பெட்ரோல் டேங்க்ல சர்க்கரையை போட்டுட்டேன். இன்னைக்கு சாயந்திரம் அவனுக்குத்தான் கால் வலிக்கும்”