May 31, 2012

நீலப்படம்


நீலப்படம் பார்ப்பது ஒரு கலை என்று ரகுவுக்கு ஆரம்பத்தில் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆரம்பம் என்பது புதிதாகக் கல்லூரியில் சேர்ந்த  விடுதிக்காலங்களில். அதற்கு முன்பான பள்ளிப் பருவத்தில் சரோஜாதேவி வகை புத்தகங்கள் கிடைத்தாலே ஜென்ம சாபல்யம் அடைந்த மாதிரிதான். ஓரிரு புத்தகத்தை பார்க்க வேண்டுமானாலும் கூட கெளரிசங்கர் அல்லது சரவணனிடம் காலில் விழாத குறையாக கெஞ்ச வேண்டும். கெஞ்சலுக்கும் கொஞ்சலுக்கும் பிறகாக இரண்டு நாட்கள் இழுத்தடித்து ஒரு புத்தகத்தை கண்ணில் காட்டுவார்கள். பெரும்பாலும் கசங்கி நைந்த தாள்களில் இருக்கும் படங்களைப் பார்த்து ‘அது’ ’இது’வாகத்தான் இருக்கும் என்று யூகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

ஒரேயொரு முறை வழவழப்பான வண்ணத்தாள் புத்தகத்தை கெளரிசங்கர் கொண்டு வந்திருந்தான். ரகுவுக்குத்தான் முதலில் தருவதாகச் சொல்லியிருந்தான். ஆனால் ரகுவைவிட இசக்கிமுத்துவுக்குத்தான் அன்று நல்ல நேரமாக இருந்தது. சிறு சண்டைக்குப் பிறகாக புத்தகத்தை அவன் பறித்துக் கொண்டான். அமுல்ராஜ் வாத்தியாரின் கணக்கு வகுப்பில் நோட்டிற்கு அடியில் வைத்துக் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது அவனது நல்ல நேரம் கெட்டநேரமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. கெட்டநேரத்தின் துவக்கத்தில் இசக்கிமுத்துவை வாத்தியார் பார்த்துவிட்டார். அவனை குனிய வைத்தும் கும்முவதும் நிற்க வைத்து நெட்டி முறிப்பதுமாக அன்றைய தினம் அவனை வைத்து புரோட்டா மாவு பிசைய பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டார். எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்த சமயம் ஈனஸ்வரத்தில் முனகிய இசக்கி ”இனிமேல் கெளரிசங்கரிடம் பேசக் கூட மாட்டேன் சார்” என்றான். அதுவரை அப்பிராணியாக நடித்துக் கொண்டிருந்த கெளரிசங்கர் பேயை பார்த்தவனைப் போல அதிர்ச்சியில் முழிக்கத் துவங்கினான். இசக்கியை அடித்ததில் வாத்தியாருக்கு கை வலித்திருக்கக் கூடும். கெளரிசங்கரை வைத்து சாணம் மிதிப்பதை பயிற்சி செய்யத் துவங்கினார். பயத்தில் ரகுவுக்கு துளி சிறுநீர் கசியத்துவங்கியது.

ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு ரகு கல்லூரியில் சேர்ந்த போது ரகுவின் பள்ளியைச் சார்ந்த சிவகுருவும் அதே கல்லூரியில் சேர்ந்துவிட்டான். அவனை பள்ளிக்காலத்திலேயே ரகுவுக்குத் தெரியும் என்றாலும் கூட அவர்களின் ‘செட்’ஐச் சேராதவன். சரோஜாதேவி புத்தகங்கள் எல்லாம் சிவகுருவுக்கு வெகுதூரம். புகைப்பிடிப்பதும் மது அருந்துவதும் கூட அவனுக்கு பழக்கமானதுதான் என்றாலும் பாலியல் சம்பந்தமாக அவன் பேசி யாரும் கேட்டதில்லை. அவன் இல்லாத போது அவனது ஆண்மை குறித்துக் கூட சாதிக்கும் தாயுமானவனும் கிசுகிசுத்திருக்கிறார்கள்.

கல்லூரி விடுதியின் கீழ்த்தளத்தில் முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கும் மேல் தளங்களில் சீனியர்களுக்கும் அறைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. மேல்தளங்களில் முதல் வருட மாணவர்களை பார்த்தால் ராகிங் செய்வார்கள் என்பதால் முதலாமாண்டு மாணவர்கள் மேல் தளங்களுக்கு போவதில்லை.  ராகிங்கிற்கு ஒத்துழைப்பு தரும் மாணவர்கள் சீனியர்களுடன் நட்பாகிவிடுவார்கள். வெங்கடேஷ் அப்படிப்பட்டவன். ஒரு சமயம் தகர டப்பாவிற்கு மின்சார இணைப்பு கொடுத்து அதில் வெங்கடேஷை சிறுநீர் கழிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். படக்கூடாத இடத்தில் எல்லாம் ஷாக் வாங்கி சீனியர்களிடம் நல்லபெயரை எடுத்து வைத்திருந்தான். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை இரவும் சீனியர்கள் விடுதி அறையில் நீலப்படம் திரையிடுகிறார்கள் என்று வெங்கடேஷ் மூலமாகத்தான் அரசல் புரசலாக மற்றவர்களுக்கு தெரியவந்தது. அவனும் சீனியர்களுடன் சேர்ந்து படம் பார்ப்பதாக மற்ற மாணவர்கள் பேசிக் கொண்டார்கள். வெங்கடேஷ் மீது பொறாமையாக இருந்தாலும் யாரும் காட்டிக் கொண்டதில்லை.

ஒரு முறையாவது நீலப்படம் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று விருப்பத்தை ஜூனியர்கள் தங்களுக்குள் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுதும் கூட சிவகுரு நீலப்படம் பார்ப்பதற்கான எந்த ஆசையையும் வெளிப்படுத்தியதில்லை. படம் பார்த்தால் நேரில் பார்க்கும் மற்ற பெண்களும் உன் கண்களுக்கு ’கண்றாவி’யாகத் தெரிவார்கள் எனச் சொல்லி அவனை யாரோ கெடுத்து வைத்திருந்தார்கள். அந்த ஆண்டின் இறுதியில் சீனியர் ஜூனியர் என்ற இடைவெளி உடைந்திருந்தது. முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களும் படம் பார்க்க மேல்தளங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். படம் பார்க்க விரும்புவர்கள் ஆளுக்கு ஐந்து ரூபாயை மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் பிரபுவிடம் கொடுக்க வேண்டும். சிடி எடுப்பதற்கான வாடகை போக மீதமிருக்கும் பணத்தில் விடுதியின் நைட் வாட்ச்மேன் பழனிக்கு பிரியாணி அல்லது ஒரு குவார்ட்டர் வாங்கிக் கொடுத்து சரிக்கட்டி வைத்திருப்பார். அந்த வாரத்தின் பொருளாதார நிலை அமோகமாக இருந்தால் பழனிக்கு குவார்ட்டரும் பிரியாணியும் ’டபுள் டமாக்கா’வாகக் கிடைக்கும்.

சனிக்கிழமைகளில் நள்ளிரவு தாண்டும் வரை ஏதாவது படம் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். ஓரிருவர் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள், மற்றவர்கள் டி.வி அறைக்கு வெளியில் அமர்ந்து கதை பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவை பெரும்பாலும் ஜூனியர் பெண்களைப்பற்றிய சீனியர்களின் விசாரிப்புகளாக இருக்கும். இரவு ஒரு மணிக்கு மேலாக எல்லோருக்கும் சிலிர்க்க ஆரம்பிக்கும். தன் அறைக்குள் ஒளித்து வைத்திருந்த சிடியை பிரபு எடுத்து வரச்செல்லும் போது ’ஓ’ போடுவார்கள். எல்லோரும் அறைக்குள் அமர்ந்தவுடன் ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டு கதவு தாழிடப்படுவதற்கு தயாராகும் தறுவாயில் போர்வையை போர்த்திக் கொண்டு ஒரு உருவம் வரும். அது பழனி. பிறகு அறை சாத்தப்படும். மூச்சுக்காற்று வெளியேறாத அறையில் சூடு கிளம்பும். இதன் பிறகான அனுபவத்தைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் இன்னொரு கதையாகிவிடும்.

அடுத்த மூன்று வருடங்களுக்கும் சிவகுரு ஒரு நீலப்படம் கூட பார்த்திருக்கவில்லை. ரகுவுக்கு அவன் மீது மிகுந்த மரியாதை உருவாகியிருந்தது. அவனைப்போலவே மனதை கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென நினைத்து ஓரிரு வாரங்கள் படம் பார்க்காமல் இருந்திருக்கிறான். ஆனால் தொடர்ந்து இருக்க முடிந்ததில்லை. ஏழாவது செமஸ்ட்ரில் ஒரு பாடத்தில் தோல்வியடைந்ததால் வைத்ததால் கேம்பஸ் இண்டர்வியூவிற்கு சிவகுருவை தகுதியானவன் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அதற்காக அவன் வருத்தப்படவில்லை. பேஷன் டிசைன் படிப்பதற்காக எட்டாவது செமஸ்டர் முடிவதற்குள்ளாகவே பிரான்ஸ் கிளம்பிவிட்டான். ரகுவின் கனவுச்சேனலாக இருந்த எஃப் டிவியில் உதவியாளராகச் சேர்ந்திருப்பதாக ஓரிரு மாதங்கள் கழித்து இமெயில் அனுப்பியிருந்தான். அவனது உயரத்திற்கும் அழகிற்கும் சரியான வேலைதான் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவனது ‘பிரம்மச்சரியத்திற்கு’த்தான் அது சரியான வேலையாகப்படவில்லை.

எட்டு ஆண்டுகள் உருண்டுவிட்டது. நேற்று யதேச்சையாக ஒரு பலான இணையதளத்தை ரகு மேய்ந்து கொண்டிருந்தான். சில வீடியோக்களுக்குப் பிறகாக ஒரு வீடியோவில் இருந்தவன் அசப்பில் சிவகுருவைப் போலவே இருந்தான். மூன்று நான்கு முறை படத்தைப் பார்த்த பிறகு தாயுமானவனுக்கு அந்த படத்தின் லின்க்கை அனுப்பியிருந்தான்ன். அவன் சாதிக்கிற்கு அனுப்பியிருப்பான் போல. இரண்டு பேரும் அந்தப்படத்தில் இருப்பது சிவகுருதான் என்று இமெயிலில் சத்தியம் செய்து அனுப்பியிருந்தார்கள். ஆனால் இன்னமும் ரகுவால் நம்பமுடியவில்லை. அந்த மின்னஞ்சல்களை அழித்துவிட்டு ரகு கணினியின் ஹிஸ்டரியை க்ளியர் செய்யத்துவங்கினான். ரகுவிடம் லின்க் கேட்டிருக்கிறேன், அவன் கொடுத்தால் உங்களுக்கும் அனுப்பி வைக்கிறேன்.

Art: Picasso

May 28, 2012

நிலத்தில் புரளும் கவிதைகள்- கறுத்தடையானின் “ஊட்டு”


கடந்த நூற்றாண்டின் தொண்ணூறுகளில் நிகழ்ந்த மாறுதல்களான உலகமயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் உள்ளிட்ட நிகழ்வுகள் இரண்டாயிரத்திற்கு பிறகாக நம் வாழ்முறையில் பெரும் மாறுதலை விளைவித்திருக்கின்றன. கிராமம் தன் சாயலை இழப்பதை சிறு உச்சுக்கொட்டுதலோடு ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம், இயற்கை குரூரமாக வேட்டையாடப்படுவதை ரசிக்கப் பழகியிருக்கிறோம், மண்ணோடு வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்வாரம் சிதைக்கப்படுவதற்கு மெளனசாட்சிகளாகியிருக்கிறோம். மண்ணும் மலையும் மலடாக்கப்படுவதின் சூட்சுமத்தை இந்த உலகம் கற்றுக் கொண்டிருக்கும் அதே சமயம் இரண்டாயிரத்திற்கு பிறகான வாழ்முறை மாறுதல்களுக்கு இணையான வேகத்தில் தமிழ்க்கவிதையின் போக்கு பாய்ச்சலை சந்தித்திருக்கிறதா என்று வினாவை நமக்கு நாமே எழுப்பிக் கொள்ளலாம். அதற்கான பதில் இல்லை என்றே இருக்கும். சற்றேறக்குறைய பதினைந்து ஆண்டுகளில் கவிதை தன்னளவில் மாறுதலைச் சந்தித்திருக்கிறதுதான் ஆனால் அது மெதுவான அதே சமயம் சீரான மாறுதல். வாழ்முறை மாறுதலின் வேகத்திலும் பரிமாணத்திலும் ஒப்பிடும் போது கவிதையில் நிகழ்ந்திருக்கும் மாறுதல் மிக மிகக் குறைவு.

கவிதையின் மொழியில், கட்டமைப்பில், பாடுபொருளில் தனித்துவத்தோடு இயங்கும் கவிதைகளை சமகாலக் கவிஞர்கள் கண்டடைந்திருக்கிறார்கள் என்றபோதிலும் இந்தக் காலகட்டத்தில் கவிதைபுதிய இயக்கமாகஉருப்பெற்றிருக்கவில்லை. பெரும்பாலும் யதார்த்தம், மாய யதார்த்தம், கவிதையினுள் புனைவு போன்றதான ஏற்கனவே கண்டறியப்பட்ட கவிதையியல் சார்ந்த தளங்களில் மட்டுமே தன்னை நகர்த்தி பரிசோதனை செய்து கொண்டிருக்கும் கவிதை மெதுவாகவே தன் பயணத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

கவிதை கடந்து வந்திருக்கும் சீரான மாறுதல்களில் குறிப்பிடத் தகுந்த அம்சமாக அவ்வப்பொழுது கவிதை தன் நிலம் நோக்கித் திரும்புதலைக் குறிப்பிடலாம். கவிதை சொல்லியின் நிலம் என்பதில் பால்யம் குறித்தான அவனது மனச்சித்திரம், இழந்துவிட்ட அல்லது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கிராமத்து வாழ்க்கை முறைகள், மண் சார்ந்த வாழ்வியல் போன்றவற்றின் பதிவுகளை குறிக்கலாம். கவனமாக குறிப்பிட வேண்டுமானால் கிராமம் குறித்தான கவிதைகள் மட்டுமே நிலம் நோக்கி திரும்புதல் இல்லை- மாறாக மாயவெளிகளிலும் அந்தரதளங்களிலும் அலையும் கவிதை தன் கால்களை அசல் வாழ்க்கை முறையின் நிலத்தில் ஊன்றுவது. அது மிக அரிதாகவே தமிழ்க்கவிதைகளில் நிகழ்கிறது.

மணல்வீடு வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கும் கறுத்தடையானின் ஊட்டு கவிதைத் தொகுப்பு தன் நிலம் நோக்கி திரும்பும் கவிதைகளின் பிரதியாக இருக்கிறது. கறுத்தடையானின் கவிதைகளை வாசிப்பதற்கு முன்பாகவே இக்கவிதைகள் பற்றி சில நண்பர்கள் சிலாகித்திருந்தார்கள். சிலாகிப்புகள் கவிதைத் தொகுப்பு குறித்தான பிம்பத்தினை எனக்குள் உருவாக்கியிருந்தன. இந்த பிம்பத்தை உடைத்துவிட்டு கவிதை வாசிப்பது பெரிய சவாலாக இருந்தது.

கோவில்பட்டி வட்டாரச் சொற்களால் கிராமத்து வாழ்முறையை கவிதைகளில் பதிவு செய்யும் கறுத்தடையானின் கவிதை மொழி தமிழ் கவிதைக்கு புதுமையானது. கவிதைக்கென நம் மனம் பழகியிருக்கும் மொழியிலிருந்து விலகி வேறொரு மொழியமைப்பில் இயங்குகின்றன இக்கவிதைகள். கவிதை மொழி இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அத்தனை வரையறைகளும் உடைத்தெறியப்படுதலை ஏற்றுக்கொள்ளும் வாசக மனதினால் இந்தக் கவிதைகளை நெருங்க முடிகிறது. இதுவே தொகுப்பின் பலமாகவும் பலவீனமாகவும் இருக்கிறது. பலம் என்பது கறுத்தடையானின் மொழியின் தனித்துவத்தை முன்னிறுத்தி குறிப்பிடப்படுவது. பலவீனம் என்பது இதுவரை கண்டடையப்பட்ட கவிதைக்கான மொழியோடுதான் கவிதை இருக்க வேண்டும் என்பதில் இல்லை- மொழியில் தவறவிட்டுவிட்ட கவித்துவம். அது இந்தத் தொகுப்பில் பல இடங்களில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

கிராமம் சார்ந்த வாழ்க்கை முறையில் எளிய மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களும், அம்மனிதர்களின் வெக்கைகளும் இக்கவிதைகளில் பதிவாகியிருக்கின்றன. உப்பங்காற்று சுழித்துசுழித்தடிக்க கோடையுழவால் பெருங்கடன்களை சுமக்கத்துவங்கும் விவசாயி, மூத்திரத்தின் கவிச்சவாடை நுகர்ந்தே இளமரியை தேடும் கிடாரிகள், இலந்த பழ முள்ளின் ஊக்கி தொக்கி நின்ற சதை ஆகியனவற்றை கவிதைகளில் வாசிக்கும் போது நாம் இழந்துவிட்ட அல்லது இழந்து கொண்டிருக்கும் இன்னொரு உலகம் மெளனமாக கண்ணாமூச்சி ஆடத்துவங்குகிறது.

வெண்கலப்பானையை புளியிட்டு
பொன்போல விளக்கி வைத்து
பச்சரிசி சொளகில் புடைத்து
அச்சுவெல்லம் அரைப்படியும்
முடிந்தால் முந்திரியும் சேர்த்து
பருத்தி மாரெடுத்து பக்கத்தில்
ஓராள் துணைக்கு தீத்தள்ள
பொங்கியதும் குலவையிட்டு
இறக்கிவைத்த சுடு சோற்றை
அளவாய் எடுத்து வையுங்கள்
ஆதியிலிருந்து வெம்மை தாங்கிய
அடுப்புக்கல்லுக்கு

என்ற கவிதை கிராமத்தில் பொங்கலிடும் காட்சியைப் பற்றியது. இந்தக் கவிதை வெறும் காட்சிப்படுத்தலாக மட்டுமே இருந்திருக்கலாம் என்பது என் அபிப்பிராயம். கவிதையின் கடைசி வரியில் அடுப்புக்கல்லுக்கு பொங்கலிடச் சொல்லி அறிவுறுத்துவதை செய்ய வேண்டியது கவிதையின் பணியில்லை. நேரடி அறிவுறுத்தல், தீர்மானமான வாக்கியங்கள் முதலானவை கவிதையை பலவீனப்படுத்தும் கருவிகளாகக் கருதுகிறேன். இத்தகைய பலவீனங்கள் கறுத்தடையானின் கவிதைகளில் தென்படுகின்றன.

வெயில் பூமியின் காந்தலை கறுத்தடையானின் கவிதைகள் தொடர்ந்து பேசுகின்றன. மழையை ஞாபகப்படுத்துவது/வெயிலாய்த்தானேயிருக்கிறது’,’காற்றில் எப்போதோ வந்துபோன/மழையின் வடுக்கள் போன்ற மழையை எதிர்நோக்கும் மண்வாசனையுடனான மனதினை தொகுப்பு முழுவதும் நெருங்கி விலகுகிறோம். நகரத்தின் ஃப்ளாட்களில் வசித்துக்கொண்டு கார்பொரேஷன் தண்ணீரைவாட்டர் டாக்டர்மூலமாக சுத்தம் செய்து குடிப்பவனுக்கு இந்தக் கவிதைகள் பேசும் மழைத்தேவையின் பரிமாணம் அதே நீள அகலத்துடன் புரியுமா என்று சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் தன் கிராமத்தை இழந்த ஒருவனால் அச்சுபிசகாமல் உள்வாங்க முடியும். மழை மண்ணோடு நிகழ்த்தும் பகடையாட்டத்தில் வெட்டியெறியப்படும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை தீராத் துன்பங்களின் சாட்சிகளாகின்றன. இத்தகைய சாட்சிகளையும், சாட்சிகளின் பிரதிநிதிகளையும் கறுத்தடையான் மழை குறித்தான குறிப்புகளாக தொடர்ந்து பதிவு செய்திருக்கிறார்.

காரம்பசுக்கன்றின் வாயடக்கி
அவ்வழிவந்த சீம்பாலில் சீனி
சேர்த்த கடும்பு பட்சணமாய்
பரிமாற மாட்டின் கத்தல்கள்
கொம்பாய் குத்துகிறது தொண்டைக்குள்
விளக்கெண்ணெய் விரல்கள்
இதையெப்போதும் புரிந்து
கொள்ள போவதேயில்லை

இந்தக் கவிதையில் இளங்கன்றிடமிருந்து சீம்பாலை பறித்துக்கொள்ளும் நம் அவமானகரமான உரிமையையும் கன்றுக்குட்டியின் துக்கமும் மிகத் துல்லியமாக கவிதையாக்கப்பட்டிருக்கிறது. கவிதையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும்விளக்கெண்ணெய் விரல்கள்என்ற படிமம் சுவாரசியமானது. கருணையில்லாத இயந்திரத்தனமான மனதை, பிற உயிர் ஒன்றின் துக்கத்தை நிராகரிக்கும் போக்கை இப்படிமம் துலக்குகிறது. இத்தகைய இயல்பான வாழ்முறை சார்ந்த படிமங்களை கவிதைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை குறிப்பிட்டாக வேண்டியிருக்கிறது. கிராமம் சார்ந்த வாழ்முறையினை பதிவு செய்வதில் கறுத்தடையானின் துல்லியத் தன்மை கவிதைகளில் முக்கியமானதாகப்படுகிறது.

கவிதையின் வரிகளில் சொற்களுக்கு கவிஞன் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய இடம் கவிதை வாசிப்பை எளிமையாக்குவதோடு, கவிதையின் தெளிவையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. ஒரு சொல் முந்தைய வரியில் இருக்க வேண்டுமா அல்லது அடுத்த வரியில் இருக்க வேண்டுமா என்பது கவிஞனின் உரிமை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் கவிதையியலில் சொற்களின் இடஅமைவுக்கான முக்கியத்துவத்தை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறதுவரிகளில் சொற்களுக்கான இடத்தை தேர்வு செய்வதில் இன்னமும் கறுத்தடையானின் கவனம் கூடியிருக்கலாம் என்றுபடுகிறது உதாரணமாக இதே கவிதையில் /அவ்வழிவந்த சீம்பாலில் சீனி/ என்ற வரியில் வரும்சீனிஎன்ற சொல்லை  அவ்வழிவந்த சீம்பாலில்/சீனி சேர்த்த கடும்பு பட்சணமாய் என அடுத்த வரியில் அமைத்திருந்தால் இன்னமும் தெளிவு கூடியிருக்கும்.

தொகுப்பினை பற்றி பேசும் போது இன்னொரு கவிதையையும் குறிப்பிட முடியும். எங்கள் வீடு
நிரம்பவும் பெரியது
தாராளமாய் தூங்கலாம்
ஏழு பேர் நின்று கொண்டு
குறைந்தது இரண்டு பேராவது
கால்களைக் குறுக்கிக் கொண்டு- இந்தக் கவிதை வாசிக்கப்படும் முதல் கணத்தில் நம்மை புன்னகைக்கச் செய்தாலும் அடுத்த கணத்தில் உருவாக்கும் சலனம் அதிர்ச்சியூட்டக்கூடியது. நம் வீடு கனவுகளால் ஆனது, வீடு குறித்தான எத்தனை குறைகள் நமக்கு இருப்பினும் நம்  வீட்டை பிறரிடம் பழித்துப் பேசவே முடிவதில்லை. முடிந்தவரை சமாளிப்பதாகவே நம் செயல்பாடு இருக்கிறது. இது தமிழ் மனத்தின் பாங்கு என நினைக்கிறேன். அந்தப்பாங்கினையே இந்தக்கவிதையில் காண முடிகிறதுதமிழ்மனத்தின் சாயலை கவிதைகள் மூலமாக விரவச் செய்திருப்பதிலேயே கறுத்தடையானின் கவிதைகள் தன் இருப்பினை உறுதி செய்ய தகுதியுடையனவாக தம்மை அமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

கவிதைகளின் அடுத்த பதிப்பினை வெளியிடும் பட்சத்தில் இன்னமும் அதிகப்படியான வழக்கு சொற்களுக்கான பொருளை இணைப்பாக தர வேண்டும் எனக் கருதுகிறேன். தொகுப்பு முழுவதுமாக விரவிக்கிடக்கும் வட்டாரச் சொற்களின் பொருளை முழுவதுமாக அறிந்து கொள்ள முடியாமலேயே பல கவிதைகளை உள்வாங்க முடியாமல் போய்விடுவது தொகுப்பின் குறை.

கவிதைக்கான வழமைகளை உடைத்தெறியும் கவிதை முயற்சிகளுக்கு நான் ஆதரவாளனவாகவே இருக்க விரும்புகிறேன். உடைத்தெறிதேலே கவிதையை உயிர்ப்பாக்கி புதிய தளத்திற்கு நகர்த்துகிறது என்ற நம்பிக்கையே என் ஆதரவிற்கான அடிப்படை. “ஊட்டுதொகுப்பு அத்தகையதொரு கவிதை முயற்சி.


(தூத்துக்குடியில் நடைபெற்ற தேரி கவிதையுரையாடல் நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை. “வெயில்நதி” சிற்றிதழின் முதல் இதழில் வெளியாகியிருக்கிறது)