Apr 26, 2012

மழையில் முளைத்த காமம்




ரவி தனது நீல நிற ஸ்பெளண்டர் ப்ளஸ் வண்டியை வாங்கி கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகள் முடியப்போகிறது. ஏழாயிரம் கிலோமீட்டர்கள் ஓட்டியிருந்த அந்த வண்டியில் ஒரு கீறல் கூட விழாமல் வைத்திருக்கிறான். காலையில் டூத்ப்ரெஷுக்கு பற்பசை போட மறந்தாலும் கூட வண்டியை துடைக்க மறப்பதில்லை. ’தினமும் அரை மணி நேரத்துக்கும் குறைவில்லாமல் வண்டியைத் துடைக்கிறேன்’ என்பதே அவனுடைய பெருமைமிகு வாசகமாக அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. நான்கு பேர்களுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதோ அல்லது இரண்டு மூன்று பேர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதோ தவறாமல் இதைச் சொல்லிவிடுகிறான். கூடவே இருக்கும் இப்ரஹிம் இதைக் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டு எரிச்சல் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது ரவிக்குத் தெரிந்தாலும் அவனால் தனது பிரதாபத்தை அடக்க முடிவதில்லை. இப்பொழுது அது பிரச்சினையில்லை மூன்றாண்டுகளில் ஒரு பெண் கூட தனது வண்டியில் ஏறியதில்லை என்பதுதான் ரவியின் வருத்தம். தன்னை விடவும் தனது வண்டிக்கு இது பெரும் வருத்தம் என்கிறான். வண்டி நினைப்பது பற்றி இவனுக்கு எப்படித் தெரியும் என்று கேட்கமாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன். 
பெங்களூரில் இன்று கோடை மழை பின்னியெடுத்துவிட்டது. மழை வரும் முன்னே ட்ராபிக் வரும் பின்னே என்பது பெங்களூருக்குச் சாலப் பொருந்தும். வெந்து தணிந்துகொண்டிருந்த கான்கிரீட் காடு கொஞ்சம் தாகம் தீர்த்துக் கொண்டிருந்த ஆறு மணிக்கெல்லாம் அலுவலகத்தை விட்டு ரவி கிளம்பிவிட்டான். கோடைகாலம் என்பதால் வெளியில் இன்னமும் வெளிச்சம் மிச்சமிருந்தது. அவன் தனது அலுவலகத்தில் இருந்து மூன்றாவது சிக்னலைத் தாண்டியவுடன் மழை மீண்டும் ஆரம்பித்திருந்தது. மழையை சபித்தவன் அடுத்த இரண்டாவது நிமிடத்தில் அவள் லிப்ட் கேட்டதை நம்பமுடியாமல் திகைத்து பிரேக் அடித்தான். சிவப்பு நிற டீ-சர்ட்டும், கறுப்பு நிற ஜீன்ஸூம், வெள்ளை நிறத்தில் ஹூவும் அணிந்திருந்த அட்டகாசமான அஸ்ஸாம் பெண் அவள். இனி அவளை பற்றிய வர்ணிப்புகளை நீங்களே கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டியதுதான்.

அடுத்த இரண்டு கிலோமீட்டர்களில் இறங்கிக் கொள்வதாகக் கூறினாள். அந்த மென்குரலில் தான் வழுக்கிவிழுந்துவிடக்கூடும் என பயந்து வண்டியை இறுக்கமாக பிடித்துக்கொண்டான். இன்று வழக்கமாக முதுகில் அணிந்துகொள்ளும் பையை எடுத்து வராமல் வந்திருந்தான். பை எடுத்து வராதது அதிர்ஷ்டமா துரதிருஷ்டமா என நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அவனது தோள்களை ஸ்பரிசித்து இரு புறமும் கால்களைத் தொங்கவிட்டு அமர்ந்தாள். மழை பெருக்கெடுக்கத் துவங்கியிருந்தது. இப்பொழுது மழை மீதான தனது சாபத்தை வாபஸ் பெற்றுக் கொண்டான். மழை நிற்கும் வரைக்கும் ஏதேனும் ஒரு இடத்தில் ஒதுங்கிக் கொள்ளலாமா என்று அவளிடம் கேட்டதற்கு “உங்க இஷ்டம்” என்றாள். வண்டி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

வண்டி ஓட்டும் போது “சொட்ட சொட்ட நனையவைத்தாய்” பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான். நெருக்கிக் கொண்டிருந்த ட்ராபிக்கில் துளித் துளியாக வண்டியை நகர்த்தியதில் அவள் சொன்ன இடம் வந்திருந்தது. அரை மனதாக வண்டியை நிறுத்தினான். இதுவரை அவளின் பெயரைக் கூட கேட்காதது கையில் இருந்து பழம் நழுவிக் கொண்டிருக்கும் நினைப்பை உருவாக்கியிருந்தது. மழை அதிகமாக இருக்கிறதே வீட்டுக்கு வாங்க என்று அவள் அழைத்த போது நழுவிய பழம் பாலுக்குள் விழுந்து கொண்டிருந்தது. 
வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது யாரும் இல்லை. அவள் பெயர் தீபாலி சின்ஹாவாம். ரவிஷங்கர் தண்டாயுதபாணி என்று தனது முழுப்பெயரையும் சொல்ல வெட்கப்பட்டு ரவி என்றான். ஈரத்தை துடைக்கத் துண்டை எடுத்துத் தந்தாள். அந்தத் துண்டில் ஃபாண்ட்ஸ் பவுடர் மணந்தது. இனி நடக்கப்போவது தமிழ் சினிமாவில் நீங்கள் பார்த்துச் சலித்த காட்சிகள் என்பதால், இந்தக் கதைக்கும் ‘யு’ சர்டிபிகேட் வாங்க வேண்டும் என்பதற்காக சென்சார் செய்வதற்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறேன். அவன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டுத் தொடங்கிய காட்சியை மட்டும் விவரித்துவிடுகிறேன். அவன் அவளது நெற்றியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த போது அவள் தனது கண்களை மெதுவாக மூடினாள். அது கண்களை மூடுதல் இல்லை. கண்களைச் செருகுதல். 

இன்னும் கொஞ்சம் அவளை நெருங்கிய போது அவள் ஏதோ முனகத்துவங்கினாள். அவளின் வெப்பக்காற்று அவனது கழுத்து ஈரத்திற்கு இதமளித்தது. அவளது முனகலையும் மீறி ‘க்ரீச்’ என ப்ரேக் அடிக்கும் சப்தம் கேட்டது. ரவி மீது ஸ்பெளெண்டர் ப்ளஸ் கிடந்தது. இதுவரை கீறல் இல்லாத வண்டியில் பெரும் கீறலும் ஒடிசல்களும் புரியாத ஓவியங்களை உருவாக்கியிருந்தன. ரவி தனது முட்டியின் காயங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். செருப்பை குருதி நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.

அவன் அலுவலகத்திலிருந்து வண்டியை எடுத்த கணத்திலிருந்து கனவு கண்டிருப்பான் போலிருக்கிறது. நான்தான் இந்தக் காட்சிகள் அனைத்தும் உண்மையிலேயே நடக்கின்றன என நம்பிவிட்டேன். லிப்ட் கொடுப்பவனையெல்லாம் எந்தப்பெண்ணாவது படுக்கை வரைக்கும் அனுமதிப்பாளா என்று நான் யோசித்திருக்க வேண்டும் அல்லது நீங்களாவது ஆரம்பத்திலேயே சொல்லி இந்தக் கதையை முடித்திருக்க வேண்டும். இப்பொழுது பாருங்கள் தமிழ்ச் சூழலில் இன்னுமொரு கதை உலவ ஆரம்பித்துவிட்டது. 

4 எதிர் சப்தங்கள்:

Anonymous said...

weldone

Kalidasan J said...

அட அட !! பாஸ் தூள் கிளப்பிட்டேள் போங்கோ

Gargy said...

செம்ம செம்ம :D :D

சந்தோஷ் said...

கதையின் இந்த எதிர்பாராதா திருப்பத்தில் என் வாசிப்பு பைக் சறுக்கி விழுந்துட்டுது! சூப்பர் தல!