Oct 6, 2010

ராமன் ஆண்டாலும் பாபர் ஆண்டாலும்..

8 comments:
ஒரு பொதுவான விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டு என்னுடைய கருத்தை ஒருவர் கேட்கிறார் என்பது எனக்கு வினோதமாக இருக்கிறது.

"அயோத்தி தீர்ப்பு பற்றி உங்களின் கருத்து என்ன? தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறேன்" என்று எனக்கு ஒரு கேள்வியை மின்னஞ்சலில் அனுப்பி அதிர்ச்சியைக் கொடுத்த நண்பர் சாதிக் அவர்களுக்கு நன்றி.
--
அயோத்தி தீர்ப்பு வரப்போகிறது என்று செய்திகள் வரத்துவங்கிய போது, இத்தகைய சிக்கலான விஷயங்களில் அரசியல் அழுத்தம் இல்லாமல் தீர்ப்பளிக்க முடியுமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சப்பையான தீர்ப்பாக இருந்தால் மட்டுமே பிரச்சினை எதுவும் இல்லாமல் இருக்கும் என்றாலும் நீதிமன்றம் என்பது நாட்டாமையின் ஆலமரத் திண்ணையில்லை என்பதால் ஏதேனும் ஒரு பக்கத்திற்குதான் நியாயம் சொல்வார்கள் என நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

இந்த தீர்ப்பு விவகாரம் கிட்டத்தட்ட நாடகம் போலவே இருந்தது.

செப்டம்பர் 24 ஆம் தேதி தீர்ப்பு வழங்க வேண்டிய நிலையில், அதற்கு முந்தைய நாட்களில் மத்திய மாநில அரசுகள் 'அமைதி காக்கும்படி' வேண்டுகோள் விடுத்து, பல்க் எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புவதை தடை செய்து, அலுவலகங்களுக்கும் பள்ளிகளுக்கும் விடுமுறை அறிவித்து, கால்களில் வெந்நீரை ஊற்றிக் கொண்ட ஆங்கில சேனல்கள் கோர்ட்டில் யாராவது உச்சா போனால் கூட 'ப்ரெக்கிங் நியூஸ்' ஆகப் போட்டு என தேசம் முழுவதும் கவுண்ட் டவுன் பரபரப்பு உண்டாகியிருந்தது.

பலூனில் ஏறிக் கொண்டிருந்த 'டென்ஷன்' காற்றை உச்ச நீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை என்ற பெயரில் ஊசியை வைத்துக் குத்திவிட்டது. பேச்சுவார்த்தைக்கு 1 சதவீத இடம் இருந்தாலும் அதை நிராகரிக்கக் கூடாது என்ற தொனியில் அந்த இடைக்காலத் தடை விதிக்கப்பட்டது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பேச்சுவார்த்தைக்கு இடமே தரவில்லை போலிருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டேன்.

தீர்ப்பு வழங்கலாமா கூடாதா என்பதை 28 ஆம் தேதி உச்ச நீதிமன்றம் முடிவு செய்யும் என்றார்கள். அதற்குள் என்ன அவசரமோ அடுத்த மாதத்திற்கு கூட ஒத்தி வைத்திருக்கலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே மறுபடியும் ஊடகக்காரர்கள் ஆட்டம் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஒரு நீதிபதி அக்டோபர் 30இல் ஓய்வு பெறுகிறார் எனவே தீர்ப்பு என்ன ஆகும் என விடிய விடிய விவாதம் செய்தார்கள்.

எதிர்பார்த்தைப் போலவே 28 ஆம் தேதி தடையை நீக்குகிறார்கள்.
30 ஆம் தேதி தீர்ப்பு வரும் என அறிவித்தார்கள். 24 ஆம் தேதியில் இருந்த பயத்தில் பாதி கூட 30 ஆம் தேதியன்று இல்லை. சாலைகள் முழுக்க காவல்துறையினரும் துணை ராணுவமும் ரோந்து சுற்றினார்கள். எப்படியான கலவரத்தையும் அடக்கிவிடும் அளவுக்கு இந்த இடைவெளியில் அரசுகள் தயாராகிவிட்டன.

அயோத்தி தீர்ப்பு வந்த தினம் மதியம் இரண்டு மணிக்கு கிளம்பிவிடவும் என்ற எச்சரிக்கையை அலுவலகத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்கள். ஒன்றரை மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் காலியாகிவிட்டது. மூன்று மணிக்கு சாலைகளில் சென்றவர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்- அத்தனை அமைதி. பெங்களூர் போன்று போக்குவரத்து நெரிசலில் பிதுங்கும் நகரங்களில் இப்படி வெறிச்சோடிய சாலைகளை வாழ்நாளில் இன்னொரு முறை பார்க்க முடியுமா என்பது சந்தேகம்தான்.

நான்கு மணிக்கு வீட்டிற்கு போய்ச்சேர்ந்தேன். தீர்ப்பு அறிவிக்கப்பட்டவுடன் வெளியில் வந்த வழக்கறிஞர்கள் கிட்டத்தட்ட மாஸ் ஹீரோக்களைப் போல இருந்தார்கள். அத்தனை மைக்குகள், அத்தனை வீடியோக்களும், கேமரா ப்ளாஷ்கள். இடது ஓரத்தில் இருந்த பெண் வக்கீல் தன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டேடேடேடேடேடே இருந்தார்.

ஒரு சிறுவனிடம் இருந்த நூறு ரூபாயை இன்னொரு சிறுவன் பறித்துக் கொள்கிறான். நீதி வேண்டும் என்று என்னிடம் இரண்டு பேரும் வருகிறார்கள். நான் இரண்டு பேரும் சண்டை பிடிக்கக் கூடாது, சமர்த்தாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுரை சொல்லிவிட்டு, இந்த நூறு ரூபாய் அவனுடையது என அவன் நம்புகிறான், இப்போதைக்கு இவனிடம் இருக்கிறது. எனவே அவனுக்கு முப்பது மூன்றே கால் ரூபாயும், இவனுக்கு முப்பத்து மூன்றே கால் ரூபாயும், அந்த சந்நியாசிக்கு முப்பத்து மூன்றேகால் ரூபாயும் கொடுத்துவிடலாம் என்று தீர்ப்பளித்துவிடுகிறேன். அவ்வளவுதான். கேஸ் முடிந்தது.

நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிப்பபது என்றால் நீதிமன்றங்களும் சட்டங்களும் வழக்கறிஞர்களும் தேவையில்லை என்பது என் கருத்து.

அயோத்தியில் ராமன் பிறந்து அங்கிருந்த கோயிலை பாபர் இடித்து மசூதி கட்டியிருந்தால் நிச்சயமாக அந்த இடம் இந்துக்களுக்குச் சொந்தம். அப்படியில்லையெனில் பாபர் கட்டிய கட்டடம் என்ற அடிப்படையில் இசுலாமியர்களுக்கு சொந்தம். இந்த இரண்டில் ஒன்றுதான் தீர்ப்பாக இருந்திருக்க முடியும்.

தீர்ப்பை ஏதேனும் ஒரு அமைப்பின் பக்கமாக அளித்தால் நாட்டில் கலவரம் உண்டாகும், பிரச்சினைகள் வெடிக்கும் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் நீதிமன்றங்களும் நீதிபதிகளும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அதை பார்த்துக் கொள்ள அரசாங்கம் இருக்கிறது.

நீதி தேவை என இரு அமைப்புகள் கோர்ட் வாசலுக்கு வரும் போது தரவுகளை ஆராய்ந்து எந்தவிதமான பாரபட்சமும் தயவுதாட்சண்யமும் இல்லாமல் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக தீர்ப்பளிக்கும் நீதிமன்றங்கள்தான் தேவை. கழுவிய மீனில் நழுவிய மீனாக கொழ கொழ வழ வழ என்று தீர்ப்பு சொல்ல அரசியல்வாதிகள் இருக்கிறார்கள்.
---
நீதிமன்ற தீர்ப்பை விமர்சிப்பது நீதிமன்ற அவமதிப்பு ஆகிவிடும் என்பதால் இந்தத் தீர்ப்பை தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொள்வோம். அதே பாலிசிதான்! கழுவு நழுவு..
- இது மணிகண்டன் என்ற சாமானியனின் பார்வை. இந்த சிறு குறிப்பை எழுதிவிட்டு வழக்கறிஞர் கிருஷ்ணனிடம் பேசிய போது வேறொரு பரிமாணம் கிடைத்தது. இதே வழக்கில் நீங்கள் நீதிபதியாக இருந்தால் என்ன தீர்ப்பை அளித்திருப்பீர்கள் என்ற கேள்விக்கு யாராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்றார். நானும் அதே பதில் சொல்ல முடியாத பட்டியலில்தான் இருக்கிறேன். இந்த கோணத்தில் இந்த விவகாரத்தை அணுகுவதற்கு நிறைய உழைப்பு தேவைப்படும். அதற்கான பொறுமையும் உழைப்பும் என்னிடம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

(இப்படி ஒருவரின் கேள்வியை பிரசுரம் செய்வது எனக்கு நானே தேடிக் கொள்ளும் சுய விளம்பரமாகத் தெரிகிறது என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்)

Oct 5, 2010

நாங்களும் ரெவுடிதான்..

4 comments:
சென்ற வாரம் வியாழக்கிழமை. பெங்களூரில் கிருஷ்ணராஜபுரம் பகுதியில் பைக்கில் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனோடு இன்னொருவன் கீழே நின்று கொண்டு தகராறு செய்து கொண்டிருந்தான். தகராறு செய்தவனுக்கு முப்பத்தைந்து வயதுக்குள் இருக்கும் கறுப்பு பேண்ட், மடிப்புக் கலையாத வெள்ளைக் கதர்ச் சட்டை அணிந்திருந்தான். தன்னை இந்தப் பகுதியின் கதாநாயகன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பான் போல் இருந்தது. பைக்கில் இருந்தவனின் சட்டையை உடும்புப் பிடியாக பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பைக்கில் இருந்தவனுக்கு இருபத்தைந்து வயது இருக்கலாம். மிகச் சாதுவாக இருந்தான். அவனை பைக்கில் இருந்து கீழே இறங்க விடாமல் நாலைந்து பேர் சுற்றிலும் நின்றார்கள். அவர்கள் கலவையான வயதுகளில் இருந்தார்கள். ஒருவர் முடி நரைத்தவர். இன்னொருவருக்கு தலைச்சாயம் வெளுத்து செம்பட்டை நிறம் பல்லிளித்துக் கொண்டிருந்த தலை. இன்னொருவர் அனேகமாக ஓய்வு பெற்ற அரசு அலுவலராக இருக்கலாம்.

'வெள்ளைச் சட்டை' தவிர்த்து மற்ற எல்லோருமே "சும்மானாச்சுக்கும் கெத்து காட்டுபவர்கள்". உடன் வலிமையான ஒருவன் இருந்ததால் உதார் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு பைக்கில் இருந்தவனைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. செல்போனில் பேச முயன்று கொண்டிருந்தான்.

'செம்பட்டையார்' கேள்வி கேட்க அதற்கு 'பைக்' பதில் சொல்லும் கணத்தில் 'வெள்ளைச் சட்டை' பளார் என்று அறை விட்டது. விரல்கள் பதிந்திருந்தது. இப்பொழுது 'பைக்' யார் பேசுவதையும் கேட்காமல் செல்போனை டயல் செய்யது துவங்கியது. அவனது சட்டை இன்னும் வெள்ளைச் சட்டையின் பிடிகளில்தான் இருந்தது. "சரி யாருக்கு பேசணுமோ பேசுடா" என்றது வெள்ளைச் சட்டை.

"அப்பா, இந்த பி.நாராயணபுரத்துல என்னைச் சுத்தி ஒரு மூணு நாலு பேர் நின்னுகினு இருக்காங்க. ஒருத்தர் அடிச்சுட்டாரு பா"

..................

"ஆமாப்ப்பா அந்த ரோடுதான். ஆங்...அப்படியும் வரலாம் ககடாஸ்புராவுல இருந்தும் வரலாம்"

...........

"சரிப்பா"

..........

"சரிப்பா".

வெள்ளைச்சட்டையிடம் திரும்பி "இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்தில் அப்பா வந்துடுவாரு. பேசிக்குங்க" என்றான் பைக்காரன்.

"தமிலா?"

"இல்ல. கன்னடம். தமிலும் தெரியும்"

ஐந்து நிமிடங்கள் கூட ஆகி இருக்காது. ககடாஸ்புரா சாலையில் இருந்து இரண்டு சுமோ வந்து நின்றன. ஒரு நிமிட இடைவெளியில் எதிர் சாலையில் இருந்து ஹோண்டா சி.ஆர்.வி வந்து நின்றது. மொத்தமாக பத்து பேர்கள் இறங்கியிருப்பார்கள். இப்பொழுது அந்தப் பையன் கதாநாயகனுக்குரிய தொனியோடு வண்டியை விட்டு கீழே இறங்கி ஸ்டேண்ட் போட்டு நிறுத்தினான்.

வண்டிகளில் இருந்து இறங்கியவர்கள் "இவனா அடிச்சான்" என்று கேட்டு வெள்ளைச் சட்டையின் முகத்திலும் வயிற்றிலும் நான்கைந்து குத்துக்களை நொடிக் கணத்திற்குள் இறக்கி விட்டார்கள். வெள்ளைச் சட்டை நிலை குலைந்து போயிருந்தது. அலறிப் போன நரைமுடி, செம்பட்டை, அரசு எல்லாம் நழுவுவதற்கு ஆயத்தமாகிவிட்டார்கள். செம்ப்பட்டையை "பைக்" இழுத்து முகத்தில் காறித் துப்பியது.

அரசு "பைக்" ஆதரவாளன் போல பேசத்துவங்கிய போது, "மூடுறா" என்றான் பைக்.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு இருந்த சாது இப்பொழுது ரவுடி ஆகியிருந்தான். இப்பொழுது வெள்ளைச் சட்டையிடம் செல்போனைக் காட்டி "சரி யாருக்கு பேசணுமோ பேசுடா" என வெள்ளைச் சட்டையின் டயலாக்கை அதே ஸ்டைலில் உச்சரித்து உத்தரவிட்டான்.

"நீங்க செஞ்சது தப்புதானே? நான் இந்த ஏரியாக்காரன்" என்று வெள்ளைச் சட்டை பயந்தவாறே சொல்லத் துவங்கிய போது இன்னும் நாலைந்து குத்துக்கள் இறங்கின.

எனது ஒட்டுமொத்த பரிதாபமும் பைக்காரன் மீதிருந்து வெள்ளைச்சட்டைக்கு மாறியது. "வண்டில ஏறு மத்ததை அங்க போய் பேசிக்கலாம்" என்றார்கள். வெள்ளைச் சட்டைக் காரன் தயங்கினான். கூட்டத்தினரைப் பார்த்து கலைந்து போகுமாறு உத்தரவிட்டார்கள்.

நான் நகர்ந்துவிட்டேன்.

===============

நேற்று முன் தினம் அம்பத்தூர் நகராட்சி கவுன்சிலரின் மகன் தனது பரிவாரங்களோடு மாநகராட்சிப் பேருந்து ஓட்டுனரோடு செய்த ரகளையினால் ஒட்டுமொத்த சென்னையின் போக்குவரத்தும் நேற்றுக் காலையில் ஸ்தம்பித்து போனது என்று செய்தித்தாளில் படித்த போது முந்தைய நிகழ்ச்சியை நினைத்துக் கொண்டேன்.

பதவியும் பணமும் இருந்தால் யாரை வேண்டுமானால் அடிக்கலாம், யாரை வேண்டுமானாலும் பகைத்துக் கொள்ள முடியும் என்பது மிக மோசமான கலாச்சாரம். நமது அரசியல் அதிகார அமைப்பில் மிகக் கீழ்நிலையில் இருக்கும் பதவி கவுன்சிலர். அவர் கூட இல்லை, அவரது மகன் அதிகார பலத்தை காட்டியிருக்கிறார்.

மாநகராட்சிப் போக்குவரத்து ஓட்டுனர்கள் ஒன்றும் சாதுக்கள் இல்லை. "பாடு,ங்கோத்தா,த்தூ" என்ற சொற்களைத்தான் புனிதச் சொற்களாக பயன்படுத்துபவர்கள். பஸ்ஸில் ஏறுபவர்கள் அவர்களின் அடிமைகள், சாலையைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அவர்களின் எதிரிகள்.

பின்னாடி நின்று 'ஹார்ன்' அடித்தான் என்பதற்காக வாய் நிறைய இருக்கும் பீடா எச்சிலை மேலே துப்பிய ஓட்டுனரை பார்த்திருக்கிறேன்.

இரண்டு தாதாக்கள் மோதிக் கொண்டதில் மாட்டிக் கொண்டவர்கள் சாமானியர்கள். ஆட்டோக்காரர்களுக்கு நேற்று காலண்டரில் ராசிபலன் "பெருத்த பணவரவு" என்றிருந்திருக்க வேண்டும்.