Feb 24, 2010

நினைவின் தாழ்வாரங்கள் நூல் அறிமுக அரங்கு- மதுரை

3 comments:
சந்திப்பு, மதுரை
நடத்தும்

கலாப்ரியாவின் நினைவின் தாழ்வாரங்கள்
நூல் அறிமுக அரங்கு

நாள்
28.02.2010, ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை 10.00 மணி

இடம்
ஹோட்டல் பிரேம் நிவாஸ்
102,மேலப்பெருமாள் மேஸ்திரி தெரு(தங்கம் திரையரங்கு அருகில்)
மதுரை-1

தலைமை
ந.முருகேச பாண்டியன்

வரவேற்பு
சமயவேல்

கருத்து
சுந்தர் காளி
யவனிகா ஸ்ரீராம்
பா.திருச்செந்தாழை
லிபி ஆரண்யா
கடற்கரய்
ரமேஷ் பிரேதன்
ஜெயமோகன்
மற்றும்
நீங்கள்

ஏற்புரை
கலாப்ரியா

தொடர்புக்கு
சமயவேல்- 94861 02498

நூல் கிடைக்குமிடம்
சந்தியா பதிப்பகம்,
சென்னை.
044-24896979

Feb 16, 2010

வன்முறை- சமூக உளவியலின் சிக்கல்கள்

7 comments:

மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்த முன்னிரவில் திருப்பூரின் நெரிசல் மிகுந்த சாலையின் குறுக்கே இருசக்கர வாகனங்களை நிறுத்தி இரண்டு பேர் சண்டையிட்டிருக்கிறார்கள். சண்டையை களைப்பதற்காக தனது காரிலிருந்து கீழே இறங்கிய முத்துச்சாமி என்ற நடுத்தர வயதுக்காரர் இரண்டு தரப்பையும் திட்டிவிட்டு கிளம்பியிருக்கிறார். அடுத்த இரண்டாவது தெருவிலிருக்கும் தன் வீட்டின் முன்னால் காரை நிறுத்திவிட்டு வீட்டின் கதவைத் திறப்பதற்காக கீழே இறங்கியவரை பின்னால் இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்தவர்கள் வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறார்கள். கேட்பதற்கே அதிர்ச்சியாக இருக்கும் இந்தச் செய்தி தமிழ்ச் சமூகம் கொண்டிருக்கும் வன்முறை மனதின் வெறும் 'சாம்பிள்' மட்டுமே.

இறப்பவனின் குடும்பம், அவனை நம்பியிருப்பவர்கள் என்ற எந்தச் சிந்தனையும் இல்லாமல் வாழை மரத்தை வெட்டுவதைப் போல ஆளை வீழ்த்திச் செல்லும் சமூகத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதனை நினைக்கவே திகிலாக இருக்கிறது. கொல்பவர்கள் இறப்பவனைப் பற்றி நினைக்கிறார்களா என்பதனைக் கூட விட்டுவிடலாம், அடுத்தவனைக் கொல்லும் முன்பாக, கொலைக்குப் பிறகாக தனக்கு இந்த நீதியமைப்பு அளிக்கப்போகும் தண்டனை, சமூகத்தில் கொலையாளி என தனக்குக் குத்தப்படும் முத்திரை என்பனவற்றைக் கூட கொலை செய்பவர்கள் நினைப்பதில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. ரூபாய்த் தாள்களும், தான் ஒரு ரவுடி என்பதனை நிலைநாட்டுவதற்கான ஒருவனின் எத்தனமும் எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் அவனை ஆயுதம் ஏந்தச் செய்கின்றன. வீரம் என்ற பெயரால் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறை அக்கிரமங்கள் அதிகாரத்தின் நிழலுக்குள் பதுங்கி சட்டத்தின் பிடியில் இருந்து தப்பிவிட முடிகிறது என்பதால், இந்தச் சில்லரைத்தனங்களை செய்பவனுக்கு தன் வீரம் குறித்தான மிதப்பு இயல்பாகவே வந்துவிடுகிறது. ரவுடித்தனத்தின் மூலமாக சமூகம் தன்னைக் குறித்தான பயங்கொள்ளச் செய்ய முடியும் என்றும் ஆழமாக நம்புகிறார்கள். ரவுடித்தனத்தையே தங்களின் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டு அதிகாரத்தோடு கோலோச்சுகிறார்கள்.

தமிழர்களின் முக்கியமான பண்புகளில் ஒன்று வீரம், தமிழன் என்பவன் வீரன், தமிழ் மண் வீரத்தின் விளைநிலம் என்றெல்லாம் பழம்பெரும் இலக்கியங்களாலும் வாய்வழிக் கதைகளாலும் பிம்பமாக்கப்பட்டிருந்தவை உருமாறி, வேறு வடிவமெடுத்து வன்மம், குரூரம், வன்முறை என்ற இடத்துக்கு வந்துவிட்டதாக தோன்றுகிறது.

மாண்புமிகு மந்திரிகள் செல்லும் பாதையில் நாட்டு வெடிகுண்டுகளின் தாக்குதலால் கால் சிதறிய நிலையில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் காவல்துறையின் துணை ஆய்வாளரை வெட்டிச் செல்லும் கும்பல் மட்டுமே வன்முறையின் பிரதிநிதிகள் இல்லை. முன்னாள் மந்திரியொருவர் காலை நேரத்தில் நடைப்பயிற்சியில் இருக்கும் போது கொன்று தீர்ப்பவர்கள் மட்டும் வன்முறையாளர்கள் இல்லை. மட்டரக ஜீன்ஸ் துணியை அணிந்து கொண்டு நகருக்குள் சுற்றும் தினக் கூலியில் தொடங்கி, நகரின் ஒரு மூலையிலிருந்து இன்னொரு மூலைக்கு நகரப் பேருந்தில் தொங்கியவாறு சென்று வரும் நடுத்தர வர்க்கப் பணியாளர் வழியாக, பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் ஆறு இலக்க சம்பளம் பெறுபவன் வரை வன்முறையையும், கோபத்தையும், அடுத்தவன் மீதான வெறுப்பையும் குலச் சொத்தாக தூக்கித் திரிபவர்களைத் திரும்பிய திசைகளில் எல்லாம் பார்க்க முடிகிறது.

அற்பமான பிரச்சினைக்களுக்காக அடுத்தவனின் சட்டையை பிடித்து இழுத்து அவனது ஈகோவை சுண்டிப் பார்க்கிறோம். பைசா பெறாத விஷயங்களில் மற்றவனை முறைத்து அவனது கோபத்தை தூண்டிவிடுகிறோம். கோபமும், அடுத்தவன் மீதாக நிகழ்த்தும் வன்முறையும் நமக்குள் படிந்து கிடக்கும் ஆழ்மனக் கசடின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்தான். இந்தச் சமூகம் நமக்கு கற்றுத் தந்து கொண்டிருப்பதை ரத்தமும் சதையுமாக சமூகத்துக்கு திருப்பிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அமைச்சராக இருந்தவர் ஆள்கடத்தலில் ஈடுபட்டு பதவியிழக்கிறார் என்பதையும், கொலை, களவுகளில் ஈடுபடுபவன் தான் முக்கியமான அதிகார மையத்திற்கு வேண்டப்பட்டவன் என்று சொல்லி காவல்துறையை மிரட்டுவதையும் மிகச் சாதாரணமான நிகழ்வாகவே நாம் எதிர்கொள்கிறோம். இத்தகைய செய்திகளால் நமக்கு எந்த அதிர்ச்சியும் ஏற்படுவதில்லை மாறாக இவையெல்லாம் இயல்பான ஒன்றுதான் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள மனதை பழக்கியிருக்கிறோம்.

"நான் அடிச்சா தாங்க மாட்ட, நாலு மாசம் தூங்க மாட்ட" என்று நடிகர் விஜய் தன் ஹீரோயிஸத்தை காட்டுகிறார். இதே ரவுடித்தனம்தான் தங்களின் அடையாளம் என்று காட்டிக் கொள்வதில் எந்தக் கதாநாயகனும் வெட்கப்படுவதில்லை. வெட்டுவதும், ரத்தம் பார்ப்பதும், எதிரியை நசுக்குவதும்தான் கதாநாயகனுக்கான தகுதிகள் என்பதனை அச்சு பிசகாமல் ஒவ்வொரு இயக்குநர்களும் தங்கள் படங்களில் காட்டுகிறார்கள். கதாநாயகன் இரண்டரை மணி நேரப் படத்தில் எழுபது அல்லது எண்பது பேர்களை வெட்டியும் சுட்டும் கொன்று தன் பராக்கிரமத்தை நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இந்த ஒவ்வொரு கொலையும் படத்தில் மிக வக்கிரமாக காட்டப்படுவதைத்தான் படவிரும்பிகள் ரசிக்கிறார்கள் என்றும் சொல்கிறார்கள். தலை விரி கோலமாக, அதிரடி இசை முழங்க ஹீரோ வெட்டிச் சாய்க்க வில்லன் படைகள் வீழ்ந்து கிடக்கும் போது விடப்படும் இடைவேளையின் போது எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் சிறுவன் கூட தன் கரங்களை முறுக்கேற்றிக் கொண்டு யாரையாவது மூக்கின் மேல் குத்த வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டு சிறுநீர் கழிக்கிறான்.

திரைப்படங்கள் மட்டும்தான் ரவுடியிஸத்துக்கும் வன்முறைக்குமான அடிப்படைக் காரணம் என்று சொல்ல முடிவதில்லை. இந்தச் சமூகம் வன்முறையை நோக்கி தனது பார்வையை திருப்பி நீண்ட நாட்களாகிவிட்டது. உலகமயமாக்கலின் விளைவாக உருவாகியிருக்கும் வாய்ப்புகளும், இந்தத் தலைமுறையிடையே உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் போட்டிகளும் வன்முறைக்கான வித்துகளாக மாறியிருக்கின்றன. போட்டிகள் என்பது வெறும் போட்டிகளாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அது பொறாமையை திரை போட்டு மூடி வைத்திருக்கிறது. இந்தப் பொறாமை அடுத்தவனின் மீதான வக்கிரத்திற்கும் வன்முறைக்கும் ஊற்றுக்காலாக இருக்கிறது. அறிமுகமில்லாத வேறொருவரிடம் கூட தன் கோபத்தை ஒருவரால் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் காட்டிவிட முடிகிறது.

சாலையில் தன் பாதையில் குறுக்கே வருபவன் மீது உக்கிரமான வார்த்தைகளை பிரயோகித்து அவனது வன்முறையை மிக இலாகவகமாக தூண்டிவிட முடிகிறது. பேருந்து நடத்துனரால் பயணியை எந்தவித தயக்கமும் இல்லாமல் திட்ட முடிகிறது. தன் வீரத்தைக் காட்ட நடத்துனரை பயணியால் வசை பாட முடிகிறது. தன் காதலுக்கு தடையாக இருக்கும் கணவனை/மனைவியை கொல்வதற்கான திட்டமிடுதல் எந்த விதமான அறவுணர்வுகளும் இல்லாமல் மிக இயல்பாகவே நடத்தப்படுகிறது. உறவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் கொச்சைச் சொற்களை பொதுவிடத்தில், வேறொருவனின் மீது பயன்படுத்துவதில் எந்தக் குற்றவுணர்வும் இருப்பதில்லை. தமிழ் பாரம்பரியம் என்று சொல்லிக் கட்டப்பட்டிருந்த ஒழுக்கவியல் நெறிமுறைகள் யாவும் தங்களது செதில்களை உதிர்த்துவிட்டு இப்படியாக பல்லிளிக்கின்றன.

பாலியல் அத்துமீறல்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் நிகழும் அதே அளவிற்கு அல்லது அதைவிடவும் அதிகமாக வன்முறைக் களியாட்டங்கள் அரங்கேறுகின்றன. இவை யாவுமே முன்காலத்திலும் இருந்தவைதான். ஆனால் கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளில் சமூக உளவியலில் உருவாகியிருக்கும் இத்தகைய சிக்கல்களும், இந்தப் பிரச்சினைகளின் பரிமாணங்களும் உச்சத்தில் இருக்கின்றன. இந்தச் சிக்கல்கள் அவிழ்க்க முடியாத புதிர்த்தன்மை கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளுக்கான தீர்வுகள் என்ன என்பதற்கு யாரிடமும் திட்டவட்டமான பதிலில்லை. பரிந்துரைக்கப்படும் ஓரிரு தீர்வுகளையும் அமுல்படுத்துவதில் இருக்கும் பிரச்சினைகளும் பூதாகரமானவை.

அலுவலகத்தில் மன அழுத்தத்துடன் பணிகளை முடித்து வரும் ஒருவன் தனக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமிடத்தில் அடுத்தவர்களிடம் கோபத்தை காட்டுவதை பொதுவான சட்டங்களால் அல்லது அற நெறிமுறைகளால் கட்டுப்படுத்த முடியப் போவதில்லை. இந்த சமூக வன்முறை தனிமனித கட்டுப்பாடு சார்ந்திருக்கிறது. தனிமனித கட்டுப்பாடு என்பது கற்பித்தலின் மூலமாகவே துவங்கப்பட வேண்டும். பள்ளிகளில் தனிமனித கட்டுப்பாடு அல்லது ஒழுக்க நெறிமுறை சொல்லித் தரப்படுகிறதா என்பதையும் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒன்பதாம் வகுப்பிலேயே பத்தாம் வகுப்புக்கான பாடங்கள் நடத்தப்படும் பள்ளிகளில் மதிப்பெண்கள் மட்டுமே பிரதானமாக்கப் பட்டுவிட்ட சூழல் நிலவுகிறது. பாடங்களை மனனம் செய்து தேர்வறையில் கக்குவது மட்டுமே மாணவர்கள் முன்பாக இருக்கும் பணி. இந்தப் பணி பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், உற்றார்கள் ஆகியோர்களின் கடும் அழுத்தங்களின் மூலமாக நிறைவேற்றப்படுகிறது. பக்கத்துவீட்டு மாணவர், உடன் பயில்பவர் என யாரோ ஒருவரோடு ஒப்பிடப்பட்டு போட்டி என்பது பொறாமை கலந்ததாகவே மாற்றப்படுகிறது. இந்தப் பொறாமை எதிர்காலத்தில் எடுக்கப் போகும் வடிவங்களின் ஆபத்தை உணராமல் தலைமுறைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நள்ளிரவு தாண்டிய பஸ் பயணத்தில் கிருஷ்ணகிரிக்கு முன்பாக இருக்கும் ஒரு உணவு விடுதியில் பேருந்தை நிறுத்தியிருந்தார்கள். கிளுகிளுப்பான பாடல் சத்தத்தில் பாப்கார்ன் கடையில் கொஞ்சம் பேர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். கடைக்காரர் அடித்துவிடுவதற்கான அத்தனை முஸ்தீபுகளிலும் இறங்கியிருந்தார். விசாரித்ததில் பத்து ரூபாய்க்கு வாங்கிய பாப்கார்ன் அளவு மற்றவர்களை விட ஒரு சிறுவனுக்கு குறைவாக இருந்ததாம். பாப்கார்னை வாங்கிய சிறுவன் கோபம் அதிகமானதில் கடைக்காரரை 'தேவிடியா பையன்' என்று திட்டிவிட்டான். கடைக்காரர் அந்த சிறுவனை அடிக்க வரும் போது பேருந்தில் பையனுடன் வந்தவர்கள் இணைந்து கொண்டதால் சண்டை பெரிதாகியிருக்கிறது. பையனை பார்த்தேன். அனேகமாக பத்து வயது இருக்கும். அவன் உபயோகப்படுத்திய வார்த்தைக்கு அவனுக்கு அர்த்தம் தெரியுமா என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அந்தப் பையனிடம் கேட்டபோது, ' நானே டென்ஷனா இருக்கேன் உனக்கு இன்னாத்துக்கு' என்றவன் வேறொரு வார்த்தையை எனக்கு அர்ச்சனையாக்கினான். நுணலும் தன் வாயால் கெடும்.

இன்றைக்கு பரம்பரைகள் தாண்டி தொடரும் பகைமை வேண்டியதில்லை, தலைமுறைக்கும் நீண்டு வரும் வரப்புத் தகராறு தேவையில்லை. முட்டுச் சந்தில் உதிர்க்கும் சில சொற்கள் ஒருவனின் உயிரை எடுப்பதற்கான அனைத்துவிதமான சாத்தியங்களையும் உருவாக்கும் காலகட்டத்தில் நம் நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

Feb 8, 2010

கற்க கசடற

10 comments:
விடுமுறை நாட்களில் காரிலேயே தன் கணவருடன் பெங்களூரிலிருந்து ஊருக்குச் சென்றுவிடுவதாக லீலாவதி சொல்லும் போதும், சில சமயங்களில் மோகனசுந்தரமும் இதே வாக்கியத்தை பிரயோகிக்கும் போதும் நானும் கார் ஓட்டிப் பழக வேண்டும் என்ற வீராவேஷம் வந்துவிடுகிறது. என்னிடமும் கார் ஓட்டுனர் உரிமம் இருக்கிறது. மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக இரண்டாயிரம் ரூபாய்கள் செலவு செய்து 'நோகாமல்' வாங்கி வைத்தது. ஓட்டுனர் உரிமம் வைத்திருப்பது நம் ஊரில் வாகனம் ஓட்டத் தெரியும் என்பதற்கான அத்தாட்சி இல்லை என்பதை தெளிவாக புரிந்து வைத்திருக்கிறேன்.

காரில் போகும் போதெல்லாம் எதிரில் லாரியோ, பேருந்தோ நெருங்கி வரும் போது வியர்த்துவிடுகிறது. வாகனத்தை ஓட்டுவதற்கு பயிற்சி வேண்டும் என்பதைவிட மனதில் இருக்கும் தைரியம்தான் முக்கியமானதாகப்படுகிறது. எனக்கு உயிர் மீது ஆசை அதிகமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது. ஆசை அதிகமாகும் போது ஆயுள் குறைகிறது என்று சொன்ன ஒரு கிழவியின் முகம் வந்து போவதையும் தவிர்க்க முடிவதில்லை. இந்த ஆசை வருவதற்கு வயது கூடுவது காரணமாக இருக்கலாம் அல்லது மனைவி, புத்தம் புது மலராக மகன் என்ற புதிய உறவுகளும் காரணமாக இருக்கலாம்.

வீட்டில் கார் ஒன்று பல நாட்களாக குப்பையடித்துக் கிடக்கிறது. எதிரில் நடந்து வந்த பெண்ணின் மீது மோதாமல் தவிர்க்க, எதிர்வீட்டுச் சுவற்றில் மோதி அப்பாவால் நொறுக்கப்பட்டு பிறகு தயார் செய்யப்பட்ட கார் அது. பல நாட்களாக குளிக்காத அழகிய வாலிப பெண்ணின் கவர்ச்சியோடு வீட்டில் அது நின்று கொண்டிருப்பதாகவே படுகிறது. தைரியமாக இந்த யுவதி(என்கிற)காரை ஓட்டிவிடலாம் என்று முடிவு செய்து வெளியே எடுத்தேன் என்று துவங்கும் போதே விபத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பேன் என்று நீங்களாக முடிவு செய்து கொள்ள மாட்டீர்கள் என்று முழுமையாக நம்புகிறேன்.

ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் பயமாக இருந்தாலும் பத்து கிலோமீட்டர்களை தாண்டியவுடன் தெளிவாகிவிட்டேன். கொஞ்சம் வேகம் கூட்டிய போதெல்லாம் காருக்குள் தனியாக இருப்பது குறித்தான பிரக்ஞை தயக்கத்தை உண்டாக்கியது. ஒரு வேளை விபத்து ஏதேனும் நிகழ்ந்தால் வீட்டிற்கு தகவல் தெரிவிக்கக் கூட யாரும் இல்லை என்பதே பெரிய தயக்கம்.இந்த தயக்கத்திலும் பயத்திலுமே முப்பது கிலோ மீட்டர்கள் வரை பிரச்சினையில்லாமல் ஓட்டிச் சென்று ஒரு முட்டுச் சந்தில் 'ரிவர்ஸ் கியரில்' திரும்பிய போது இனிமேல் பெங்களூர் கூட ஓட்டிச் சென்று விடலாம் என்று பட்டாம்பூச்சி ஒன்று உள்ளுக்குள் பறக்க ஆரம்பித்தது.

திரும்பி வீடு நோக்கி வரும் போது ஒரு பாலத்தின் மேல் காருக்கு எதிரே நெல் அறுக்கும் வண்டி வந்து கொண்டிருந்தது. லாரியின் அகலம் தான் இருக்கும் ஆனால் உயரத்தில் லாரியை விட அதிகமாக ஆஜானுபாகுவாக இருந்தது. யாரோ ஒருவன் கயிறு ஒன்றைக் கையில் சுழற்றியவாறு எருமை மீதாக வருவது போன்ற கதையெல்லாம் கண நேரத்தில் தெறித்துச் சென்றது. காரை நிறுத்துவதா அல்லது அப்படியே ஓட்டலாமா என்று யோசிக்ம்போதே இடது பக்கமாக சைக்கிளில் போகும் முதியவர் மீது படாது என்று நினைத்து திருப்ப முயல அவர் மீது கார் பட்டு 'அலேக்காக' கீழே விழுந்தார்.

பின்னால் சக்கரத்திற்குள் விழுந்திருந்தால் கதை முடிந்தது. பாலத்தின் மீது நிறுத்தினால் மீண்டும் சிக்கல் என்று பாலத்தை தாண்டி நிறுத்திவிட்டு இறங்கலாம் என்று யோசித்து மெதுவாக நகர்த்துவதற்குள் ஒருவன் ஸ்கூட்டியில் வேகமாக முந்தி வந்து காருக்கு குறுக்கே நிறுத்தினான். நான் தப்பித்து விடுவதை தடுத்து நிறுத்தும் ஒரு கதாநாயகனின் இலாவகம். என்னை அந்த இடத்தின் வில்லன் ஆக்குவதற்கான அனைத்து முஸ்தீபுகளிலும் இறங்கினான்.

நான் காரிலிருந்து இறங்கி பெரியவரிடம் வேகமாக போனேன். அவருக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. அதற்குள்ளாக எழுந்து நின்று முதுகை தட்டிவிட்டு, சைக்கிளையும் எடுத்து நிறுத்தியிருந்தார். தெரியாமல் நடந்துவிட்டது மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று இருநூறு ரூபாய்களைக் கொடுத்தேன். அவருக்கு சந்தோஷமில்லை என்றாலும் வருத்தமில்லை. வாங்கிக் கொண்டு "பார்த்து போங்க தம்பி" என்றார். நான் கிளம்ப எத்தனிக்கும் போது அந்த ஸ்கூட்டி கதாநாயகன் நான்கைந்து பேர்களை திரட்டிவிட்டான். இந்தப் பெரியவர் தனக்கு அப்பா முறை என்றும் அவருக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றால் தன்னால் அமைதியாக இருக்க முடியாது என்றும் சொன்னான். மாமா முறை, சித்தப்பா முறை எல்லாம் கேள்விப்பட்டிருந்த எனக்கு 'அப்பா முறை' என்பது 'ரணகளத்திலும் சற்று கிளுகிளுப்பாக' தெரிந்தது.

எனக்கு இந்த இடத்தில் இருந்து தப்பிக்க உபாயங்களை கொடுத்தான். ஒன்று இரண்டாயிரம் ரூபாய் பணத்தை அந்தப் பெரியவருக்கு கொடுக்க வேண்டும் அல்லது புதிய மிதிவண்டி ஒன்று வாங்கித் தர வேண்டும் இரண்டும் இல்லாத பட்சத்தில் காவல் நிலையத்துக்குச் சென்று உடன்படிக்கை செய்யலாம். முதல் இரண்டு உபாயங்கள் பரவாயில்லை என்று தோன்றியது. மூன்றாவது உபாயத்தில் ஐந்நூறு ரூபாயை பெரியவருக்கு கொடுக்க வேண்டியபட்சத்தில் இரண்டாயிரம் ரூபாயை நாட்டாமைகளுக்கு கப்பம் செலுத்த வேண்டி வரலாம் என்பதால் அதில் விருப்பமில்லை. கதாநாயகன் என்னை மிரட்டுவதற்காகத்தான் மூன்றாவதை சொல்லியிருக்கிறான் மற்றபடி அவனுக்கும் அதில் விருப்பம் இல்லை என்றே தோன்றியது.

கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவர், "இந்த சின்ன அடிக்கு எல்லாம் இரண்டாயிரம் ரூபாய் அதிகம்" என்று சொன்னபோது சோற்றுக்கே லாட்டரி அடிக்கும் ஒருவனுக்கு ஹைதராபாத் பிரியாணி வாங்கித் தருபவர் போலத் தோன்றினார். நன்றிப் பெருக்கோடு ஒரு பார்வை பார்த்தேன். படங்களில் மட்டும் தான் 'சிங்கிள் ஹீரோ சப்ஜெக்ட்' அதிகம். ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட கதாநாயகர்கள் சுற்றித் திரிகிறார்கள். முதல் கதாநாயகனுக்கு உறுதுணையாக அடுத்த கதாநாயகன் தோன்றினான்.

"என்னடா அடிச்சுட்டு பணம் தர மாட்டேங்குற" என்றான்.

"கொஞ்சம் மரியாதையா பேசுங்க"

"என்ன வெங்காயம் மரியாதை, நான் சிறுத்தைகள் இளைஞர் அணி"

"அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்" என்ற போது அடங்கமறு, அத்துமீறு, திமிறிஎழு, திருப்பிஅடி என்று திருமா மீசை முறுக்குவது மனக்கண்ணில் வந்து போனது.

திருமா சொல்லிக் கொடுத்த நான்கு படிப்பினைகளில் நான்காவதில் "திருப்பி"ஐ மட்டும் கத்தரித்து விட்டு "அடி"ப்பதற்கு தயாராக நின்றான். இவனிடம் தப்பிப்பதுதான் பெரும் சிரமம் என்று தோன்றியது,

"எனக்கு ரவிக்குமார் சார் தெரியும்ங்க. அவரிடம் வேண்டுமானால் பேசட்டுமா" என்றேன்.

"அது யாரு ரவிக்குமாரு?"

"உங்க கட்சி எம்.எல்.ஏ".

"அவருகிட்ட எல்லாம் பேச வேண்டாம்" என்று சொல்லி என்னை ஆசுவாசப்படுத்தினான். ஒருவேளை "சரி பேசு" என்று சொல்லியிருந்தால் சிக்கியிருப்பேன். அவர் தொலைபேசி எண் கூட என்னிடம் கிடையாது. அந்த'டயலாக்' தப்பிக்க ஏதேனும் பற்றுக்கோல் கிடைத்துவிடாதா என்ற பதட்டத்திலும், குருட்டு தைரியத்திலும் சொன்னது. ஆனால் இப்பொழுது ஒரு முன்னேற்றம். கொஞ்சம் மரியாதையாக விளிக்க ஆரம்பித்தான். மரியாதை யாருக்கு வேண்டும், கூட்டம் சேர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நான் தப்பித்தாக வேண்டும். இன்னொரு முந்நூறு ரூபாயை பெரியவரிடம் கொடுத்தேன். இதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று இரண்டு கதாநாயகர்களும் கோரஸாக பேசினார்கள்.

வேறு வழியே இல்லை என்று என்னிடம் இருந்த இன்னொரு ஐந்நூறையும் கொடுத்தேன். அப்பொழுதும் சமாதானம் ஆவதாக தெரியவில்லை. சமாதானம் ஆகவில்லை என்றாலும் என்னிடம் அவ்வளவுதான் இருக்கிறது. கூட்டம் தான் இருக்கிறதே தவிர யாரும் எனக்கு ஆதரவாக பேசவில்லை. கார் வைத்திருப்பது ஒரு குற்றச் செயல் போன்று பார்த்தார்கள். முகத்தை எத்தனை பரிதாபமாக மாற்றி வைத்ததும் பலனளிக்கவில்லை. "ஹைதராபாத் பிரியாணி" மனிதர்தான் மீண்டும் உதவினார். "அந்த சைக்கிள் ஐந்நூறுக்குக் கூட போகாது. போதும் விடுங்க. தம்பீ நீங்க கிளம்புங்க" என்றார். எனக்கு அந்த வார்த்தைகளே போதுமானதாக இருந்தது. வேகமாக நடந்து- கிட்டத்தட்ட ஓடி வந்து காருக்குள் அமர்ந்து கொண்டேன்.

முதல் கியரில் வண்டி எடுக்கும் போது பெரும்பாலும் அனர்த்தி நின்று விடும். இந்த முறை அப்படி எதுவும் ஆகிவிடக்கூடாது என்று ஊரில் இருக்கும் கடவுளை எல்லாம் வேண்டிக் கொண்டேன். அவர்களும் கைவிடவில்லை. ஜன்னலுக்கு வெளியே தலை நீட்ட வேண்டாம் என்று கண்ணாடி வழியே பார்த்தேன். கூட்டம் கலையத் துவங்கியிருந்தது. பெரியவரின் கைகளில் இருந்த ரூபாய்த்தாள் முதல் கதாநாயகன் கைகளுக்கு மாறியது.
குறிப்பு: பெங்களூரில் இருந்து ஊருக்கு காரில் வரும் திட்டத்தை மகன் கார் ஓட்டிப் பழகும் வரை ஒத்தி வைத்திருக்கிறேன். மகன் பிறந்து அறுபத்திரண்டு நாள் ஆகிறது.