Dec 1, 2010

நின்று பெய்யும் மழை- செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

கவிதை என்ற பெயரில் கவிதைகள் இல்லாதவையும் முன்வைக்கப்படுகின்றன என்று விமர்சிக்கும் போது எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான எதிர்வினை "கவிதை என்ற பெயரில் கவிதைகள் இல்லாதவை முன்வைக்கப்படுவதைப் போலவே பிற இலக்கிய வடிவங்களிலும்(சிறுகதை,புதினம்) அவற்றிற்கு சம்பந்தமில்லாத வடிவங்களில் குப்பைகள் நிறைவது நிகழ்கின்றது" என்பது. இந்தக் கூற்றை முழுவதுமாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன். என்றாலும் பிற இலக்கிய வடிவங்களைப் பற்றி பேசுவதற்கான திறனும் பயிற்சியும் இல்லாததால் அவற்றைப் பற்றி நான் விவாதிப்பதில்லை. அதே சமயம், கவிதையின் மீதான பிரியத்தினால் கவிதைகளில் நிரம்பும் குப்பைகளைப் பற்றி பேசாமல் இருப்பதில்லை.

கவிதைகளைக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் அணுகும் போது நவீனத்துவம், பின் நவீனத்துவம், யதார்த்தவாதம், மாய யதார்த்தவாதம் என்றெல்லாம் வகைப்படுத்தி விடமுடியும். ஆனால் ரசனையின் அடிப்படையில் கவிதைக்கு துல்லியமான வரைகோடுகளை வரைவது அசாத்தியமானது. ரசனை,கவிஞனையும் வாசகனையும் கவிதையியல் கோட்பாடுகளைத் தாண்டி - கவிதையில் அவர்கள் பெறும் அனுபவத்தின் ரீதியாக இணைக்கிறது.எனவே கவிஞனுக்கும், கவிதையின் வாசகனுக்கும் கோட்பாடுகள் பற்றிய எந்த அக்கறையும் தேவையில்லை என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

கோட்பாடுகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு எழுதப்படும் கவிதை பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் வானவியல் கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதுவதைப் போல அனுபவ வறட்சியோடு அமைந்துவிடலாம். அதேபோல கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் கவிதையை நெருங்கும் வாசகன் கவிதையில் இருக்கும் கவித்துவத்தை இழந்துவிடலாம். இதனை அழுத்தமாகச் சொல்வதற்காகத்தான், இவர்கள் கவிதையியல் கோட்பாடுகள் பற்றி வருத்திக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்கிறேன். ஆனால் கவிதையியலில் கோட்பாடுகளே அவசியம் இல்லை என்பதல்ல எனது நிலைப்பாடு.

கவிஞன் 'விதிகள் அல்லது கோட்பாடுகள்' பற்றிய எந்தப் பிரக்ஞையுமின்றி தனது கவிதையை எழுதி விடுகிறான். வாசகனால் கவிதை வாசிக்கப்படும் கணத்தில் கவிஞன் அக்கவிதையிலிருந்து வெளியேறிவிடுகிறான். கவிதைக்கும் வாசகனுக்குமான பிணைப்பு கவிஞன் கவிதையிலிருந்து வெளியேறும் இந்தப் புள்ளியில்தான் உருவாகிறது. கவிஞன் வெளியேறிய பின்பு, கவிதையை வகைமைப்படுத்துதலை கோட்பாட்டாளர்கள் செய்வார்கள். இந்த வகைமைப்படுத்துவதில் கவிஞனுக்கோ, ரசனை அடிப்படையிலான கவிதை வாசகனுக்கோ எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. அதே சமயம், கவிதை தனது அடுத்த தளத்தை நோக்கி நகர்வதற்கான விவாதத்தை தொடங்க கோட்பாடுகள் உதவுகின்றன என நம்புகிறேன். இதுவே கவிதை வாசகனாக கோட்பாடுகள் பற்றி நான் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீடு.

கவிதையியல் கோட்பாடுகள் பற்றிய அக்கறை கவிஞனுக்கு தேவையில்லை என்று சொல்லும் போது கவிதையின் வடிவம் பற்றிய வினா எழுகிறது. கவிஞனுக்கு கோட்பாடுகளைப் பற்றிய கவனம் தேவையில்லையென்றாலும், கவிதையின் வடிவம் பற்றிய சிந்தனை அவசியமாகப் படுகிறது. இந்த வடிவம் என்பது ஹைக்கூ, லிமெரிக் போன்று 'வரையறுக்கப்பட்ட' வடிவம் இல்லை- சொற்களையும், வரிகளையும் தகுந்த இடங்களில் பயன்படுத்தி கவிதையின் வடிவத்தை மாற்றியமைத்தல்.

கவிஞன் தனது வாழ்வியல் அனுபவத்தை கவிதையில் அடர்த்தியாக தர முயற்சிக்கிறான். அனுபவத்தை அதீத அடர்த்தியாக்குவதற்கு கவிதையின் வடிவத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் சில மாறுதல்கள் உதவக் கூடும். வார்த்தைகளை நீக்குதல், மாற்றியமைத்தல், வரிகளை மடக்குதல் போன்ற யுக்திகளை கவிஞன் தனது கவிதையைச் செறிவாக்கும் பொருட்டே செய்கிறான். பயிற்சியுடைய கவிஞன் ஒருவனால் கவிதைக்குள்ளாக சில சொற்களை மாற்றியமைத்து கவிதை தரும் மொத்த அனுபவத்தையும் திசை திருப்ப முடியும்.

கவிதையின் வடிவம் பற்றி பேசுவதற்கு செல்வராஜ் ஜெகதீசனின் இந்த ஒரு கவிதை உதவக் கூடும்.

சிற்சில
துரோகங்கள்
சிரிப்போடு
விலகிய ஒரு காதல்
நெருங்கிய நண்பரின்
நடுவயது மரணம்
நாளொரு கதை
சொல்லும் பாட்டியின்
நள்ளிரவு மரணம்
நண்பனொருவனின்
நயவஞ்சகம்
இதுவரைக்கும்
எதுவும் அதுவாய்
கடந்து போனதில்லை.

'சிற்சில துரோகங்கள்' என ஒரே வரியில் இருப்பதற்கும் 'சிற்சில/துரோகங்கள்' என்பதற்கும் இருக்கும் வேறுபாடு நுட்பமானது. ஒரு வரியிலிருந்து இன்னொரு வரிக்கு வரும் போது கிடைக்கும் இடைவெளியில் உள்ள வெறுமை அல்லது மெளனம் அந்தக் காட்சியை அழுத்தமாக்குகிறது. இந்த மெளனத்தை வெற்றிடம் என்றும் பொருட்படுத்தலாம்.

'சிரிப்போடு விலகிய காதல்' என்பதைவிடவும் 'சிரிப்போடு விலகிய ஒரு காதல்' என்பது வேறு பொருளைத் தருகிறது. அனைத்துக் காதல்களும் சிரிப்போடு விலகுவதில்லை. இந்த ஒரு காதல் மட்டும்தான் சிரிப்போடு விலகியது என்பதை 'ஒரு' என்ற சொல் சுட்டுகிறது.

'எதுவும் அதுவாய்/கடந்து போனதில்லை' - நம் வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் இயல்பான நிகழ்வுகளுக்கு முரணான வரி இது.

நேரம், மகிழ்ச்சி, தோல்வி,அழுகை என்ற எல்லாமும் அதுவாகவே நம்மை கடந்து போகின்றன என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இந்த வரி சற்று யோசிக்க வைக்கிறது. சில நிகழ்வுகள் நம்மை விட்டு விலகுவதேயில்லை. 'எதுவும் சில காலம்' என்று தத்துவார்த்தமாகச் சொல்லி நாம் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அது நிதர்சனம் இல்லை. நம்மைச் சுற்றிலும் ஞாபகங்கள் கூடு கட்டிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நவீன உலகத்தின் வேகமான இயங்குதலில் சிலவற்றை அவ்வப்போது நினைக்காமல் விட்டுவிடுகிறோம். ஆனால் மின்னல் வெட்டுவதைப் போல சில ஞாபகத் துணுக்குகள் நெஞ்சைக் குத்திக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

சில துரோகங்களை மிகுந்த பிரையாசைப்பட்டே மறக்கிறோம் அல்லது மறந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்கிறோம். ஜெகதீசனுக்கு கதை சொல்லும் பாட்டியின் மரணத்தை மறக்க முடியவில்லை என்றால் இன்னொருவருக்கு முதன் முதலாய் பாலியல் கதைகளைச் சொன்ன பக்கத்துவீட்டு லலிதா அக்கா தூக்கிலிட்டுக் கொண்டதை மறக்க முடியாமல் இருக்கலாம். கவிதை சொல்லிக்கு நண்பனின் நயவஞ்சகம் பதிந்து இருப்பதைப் போல இன்னொருவருக்கு வேறு ஏதேனும் நினைவில் இருந்து அழிக்கமுடியாததாக இருக்கலாம்.

கவிதை வாசித்தல் செய்தி வாசித்தலும் இல்லை, கவிதை என்பது வரிகளை மடக்கிப் போட்டு ஒரே வரியை இரண்டு முறை வாசிப்பதுமில்லை என்பதால் கவிதையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையுமே முக்கியமானதாகிறது. தேவையற்ற சொற்களை தயவுதாட்சண்யமில்லாமல் வெட்டிவிடுவதும், பொருத்தமான சொல் கிடைக்காத போது கவிஞன் 'அந்தச்' சொல்லுக்காக காத்திருத்தலும் பயனுடையதாகவே இருக்கிறது.

இந்த 'கச்சிதம்' மேற்சொன்ன கவிதையில் சரியாக வந்திருப்பதாகப் படுகிறது.

கவிஞன் இந்த நகரத்தின் தூசி அடர்ந்த தெருக்களிலும், நகரத்தின் அரிதாரத்தை மிக வேகமாக பூசிக் கொண்டிருக்கும் கிராமங்களின் மரங்களுக்க்கு அடியிலும் தன் நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் சராசரி மனிதன். தன் சாதாரண அனுபவங்களை சாதாரண காட்சிகளாக கவிதையில் பதிவு செய்தும் கவிஞன் வெற்றி பெறுகிறான் அல்லது சாதாரணக் காட்சிகளை பூடகமான காட்சிகளாக கவிதையாக்கியும் வெற்றியடைகிறான். ஆனால் பதிவு செய்யப்படும் அந்த அனுபவத்தின் செறிவுதான் கவிதையின் இடத்தை நிர்மாணிக்கிறது.

கவிஞன் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பெரும்பாலான கவிதைகள் வலிமையிழந்துவிடுகிறது என்பது என் அபிப்பிராயம். கவிதை முடியும் புள்ளியில் கவிஞன் கவிதையிலிருந்து உதிர்ந்து விட வேண்டும். இந்தப் புள்ளியிலிருந்து கவிதையின் முழு உரிமையும் வாசகனுக்குத்தான். கவிஞன் விடாமல் தொற்றிக் கொண்டிருந்தால் அந்தக் கவிதையை வாசகன் உதிர்த்துவிடுவான். செல்வராஜ் ஜெகதீசனின் பின்வரும் கவிதை அந்த ரகம் தான்.

இருந்தபடியேதான் இருந்தாள்
அந்த எழுபது வயதுக் கிழவி.

வருவோர் போவோர் தரும்
இரண்டிரண்டு பிஸ்கட்கள்

அவ்வப்போது யாராவது தரும் - ஒரு
அரை டம்ளர் தேநீர் சகிதம்

இருந்தபடியேதான் இருந்தாள்
அந்த எழுபது வயதுக் கிழவி.

அந்த வங்கி வாசல் தேநீர் கடை
அவளின் வாடிக்கை வாழ்க்கை போல.

இடது கையில் இரண்டாயிரம்
சொச்ச விலை ஷூவுடன்

இருந்தேன் நானும் அந்த
இடத்தில் ஒரு தேநீருடன்.

ஒன்றிரண்டு நிமிடங்கள்
ஒருவாறாய் சிந்தித்தவன்

பர்சில் பளபளத்த
பல வண்ண நோட்டுக்களில்

ஒரு நூறைக் கொடுத்துவிட்டு வந்து
ஒரு வாரம் ஆன பின்னும்

குனிந்து அணியும்போதெல்லாம்
இன்னமும் உறுத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறது
இந்த இரண்டாயிரத்து சொச்ச விலை ஷூ.

மிக நல்ல கவிதையாக வந்திருக்க வேண்டிய இந்தக் கவிதையில், கவிதையின் முக்கிய பாத்திரமான எழுபது வயதுக் கிழவியின் மீதாக குவிய வேண்டிய வாசக கவனத்தை தனது இரண்டாயிரம் ரூபாய் மீதான ஷூவின் மீது நிறுத்திவிடுகிறார் கவிஞர். இந்தக் கவிதையை வாசிக்கும் வாசகன் தன்னை கவிஞனின் இடத்தில் நிறுத்தி அந்தக் கிழவியைப் பற்றி யோசிப்பதற்கான இடத்தை கவிதையில் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தக் கவிதையின் வாசகன் கிழவியை மறந்து கவிஞன் என்ன நினைக்கிறான் என்ற இடத்திற்கு வந்துவிடுகிறான். இதனை இன்னொரு விதமாகச் சொன்னால் கவிதையில் உருவாக்கிய காட்சியில் கவிஞன் நின்று கொண்டிருக்கிறார். தான் எடுக்கும் நிழற்படங்களில் தானும் இருக்க வேண்டும் என்று கேமராக்காரன் விரும்புவது எத்தனை அபத்தமாக அமைந்துவிடுமோ அதேபோலத்தான் கவிதைகளில் கவிஞன் நின்றுவிடுவதும்.

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் தொடர்ந்து நேரடியான கவிதைகளையே முயன்றிருக்கிறார். கவிதையுலகுக்கு புதியவர்கள் கவிதையை வாசிப்பதில் இருக்கும் சிக்கல்களை இவரது கவிதைகளில் காண முடிவதில்லை. கவிதையின் நேரடித்தன்மை அல்லது எளிமைத்தன்மையை கொண்டாடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள்; அவை கவிதைகளே அல்ல வெறும் காட்சிகள் மட்டுமே என்று விமர்சிப்பவர்களும் உண்டு.

கவிதை எளிமையை நோக்கி நகர்ந்து விட்டது என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இப்படிச் சொல்பவர்கள் நேரடியான கவிதைகளை எதிர்பார்க்கிறார்கள். கவிதையில் நேரடித்தன்மையும் பூடகமும் சம அளவில் வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான். நேரடிக் காட்சிகளை கவிதையாக்கும் போது மிகுந்த கவனம் தேவை. கவிதைக் காட்சி வாசகனுள் என்ன தாக்கதை உண்டாக்குகிறது என்பதை வைத்தே அந்தக் கவிதை வெற்றியடைகிறது. வெறும் காட்சியை மட்டும் பதிவு செய்வதற்கு கவிஞன் அவசியமில்லை. ஜெகதீசன் நேரடிக் கவிதைகளில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். வெறும் சொல்லாடல்களாக்கி பல கவிதைகளில் தோல்வியும் அடைந்திருக்கிறார்.

நின்று சலித்த
நீள் பயணமொன்றில்
மென்று விழுங்கிய
பார்வையோடு நீ
விட்டுச் சென்ற
இருக்கையில்
இன்னமும்
உன் சூடு.

இந்தக் கவிதை எனக்கு விருப்பமானதாக இருக்கிறது. இடம்,காலம் என்ற எந்தக் குறிப்புகளும் இல்லாத இந்த எளிமையான கவிதையில் ஒருவன்/ஒருத்தி இருக்கையை விட்டு எழுந்து சென்றிருக்கிறான்/ள். அந்தச் சூட்டை கவிதை சொல்லி உணர்கிறான். இதுதான் காட்சி.

வெறும் பேருந்து/தொடர்வண்டிப்பயணமாக மட்டுமே இந்தக் கவிதை இருக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு தோல்வியடைந்த காதல் கவிதையாக நான் வாசிக்கிறேன்.

நின்று சலித்த/நீள் பயணமொன்றில்- சலிப்படைந்து நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வாழ்வில்
மென்று விழுங்கிய/பார்வையோடு நீ - பிரிவின் துக்கத்தோடு நீ பிரிந்து சென்றாய்
விட்டுச் சென்ற/இருக்கையில்/இன்னமும்/உன் சூடு - உன் நினைவுகள் எனக்குள்ளாக இன்னமும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு நேரடிக் காட்சியை இப்படியெல்லாம் யோசிக்க முடியுமா என்று பல்வேறு கோணங்களில் கவிதையை அணுகுவது நல்ல வாசிப்பனுபவத்தை தரும் என்றாலும் வாசகன் தனது மனதுக்கு நெருக்கமான அனுபவத்தோடு கவிதையை அணுகுவதே மிகச் சிறந்த கவிதானுபவமாக அமைகிறது.

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் தனது கவிதைகளில் தேர்ந்தெடுத்தவற்றை தொகுப்பாக வெளியிடுவதில் ஆர்வமாக இருக்கிறார். தனது முந்தைய மூன்று தொகுப்புகளிலிருந்து எண்பத்தாறு கவிதைகளை அனுப்பி வைத்திருந்தார். மூன்று ஆண்டுகளில் மூன்று கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கும் ஒரு கவிஞர்- இத்தனை அவசரமாக தொகை நூலினை கொண்டுவருவதில் எனக்கு ஒப்புதலில்லை. இன்னும் தன் கவிதைகளை மேம்படுத்துவதற்கான அத்தனை வாய்ப்புகளையும் கொண்டிருக்கும் கவிஞன் சற்று பொறுத்திருக்கலாம் என்று தனிப்பட்ட முறையில் கருதுகிறேன்.

அதே சமயம் தனது கவிதை சார்ந்து செல்வராஜ் ஜெகதீசன் இயங்கும் வேகம் மகிழ்ச்சியளிக்கக் கூடியது. சிற்றிதழ்களிலும், இணைய இதழ்களிலும் தனது கவிதைகளை தொடர்ந்து பிரசுரிக்கச் செய்கிறார். கவிதை தன்னைச் சார்ந்து இருப்பவனை எல்லா நேரத்திலும் துடிப்புடன் இருக்க அனுமதிப்பதில்லை. ஒருவனை சமயங்களில் உச்சபட்ச வேகத்துடன் வைத்திருக்கும் கவிதை அவனை இன்னொரு கணத்தில் மந்தமானவனாக்கிவிடுகிறது. ஆனால் ஜெகதீசனை கவிதை வேகத்துடனயே வைத்திருக்கிறது. இந்த வேகத்துடன் இன்னமும் செறிவான கவிதைகளை செல்வராஜ் ஜெகதீசன் எழுத வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.
நன்றி: சொல்வனம்

Nov 17, 2010

நின்று பெய்யும் மழை - பிரான்சிஸ் கிருபா

நவீன கவிதைகள் புரிவதில்லை என்று நண்பர்கள் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். இன்றைய சூழலுக்கு, தமிழில் வெளிவரும் கவிதைகளை ‘நவீன கவிதைகள்’ என ஏதேனும் குறிப்பிட்ட கோட்பாடுகளுக்குள்ளாகவோ அல்லது வடிவத்திற்குள்ளாகவோ அடக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

ரசனையுடன் கவிதையை அவதானிக்கும் போது ‘பக்குவப்பட்ட, உண்மைத்தன்மையுடையன’ அல்லது ‘அலங்காரம் செய்யப்பட்ட சொற்க் கூட்டங்கள்’ என்று இரண்டு வகைகளுக்குள்ளாகவே கிட்டத்தட்ட அனைத்துக் கவிதைகளையும் மற்றும் கவிதை என்ற பெயரில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவைகளையும் உள்ளடக்கிவிடலாம். பக்குவப்பட்ட உண்மைத் தன்மையுடன் உள்ளனவற்றை கவிதை என்று தயக்கமில்லாமல் சொல்லிவிடலாம். மற்றவற்றை ‘கழிசடை’ என்று நிராகரித்துவிடலாம்.

இந்தத் தரம்பிரித்தல் பரிந்துரைகளின் மூலமாகவோ அல்லது மேதாவித்தனத்தாலோ செய்யக் கூடியதில்லை. தொடர்ந்து கவிதைகளை அணுகுவதாலேயே நிகழ முடியும். கவிதைகளை அணுகுதல் தொடர்ச்சியான வாசிப்பின் மூலமாக நிகழ வேண்டும். வாசிப்பின் மூலமாகவே வாசகன் உண்மையான கவிதைகளை நெருங்க முடியும். ஒரு கவிதை வாசகனுக்கு உண்மையான கவிதைகளை நெருங்குதல் எத்தனை முக்கியமானதோ அதே அளவுக்கு முக்கியமானது, போலிகளை விட்டு விலகுதலும்.

கவிதையுலகம், வாசகனுக்கும் தனக்கும் இடையில் இருக்கும் வெண் புகை மூட்டத்திற்கு அப்பாலிருக்கிறது. வாசகன் அந்த வெண்புகையைத் தாண்டி கவிதையை பார்க்க முயற்சிக்கிறான். ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் கவிதை தன் வேறுபட்ட வடிவங்களைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வடிவம் வாசகன் தன் மனதிற்குள் சேகரித்து வைத்திருக்கும் அனுபவங்களில் இருந்தே உருவாகிறது. கவிதைகள் பற்றிய கட்டுரைகளால் வாசகனுக்கும் கவிதையுலகத்திற்கும் இருக்கும் புகை மூட்டத்தை விலக்கிவிட முடியாது என்றாலும் ஒரு சிறு வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சி திசையை வேண்டுமானால் காட்டலாம்.

ஈரமேறிய மண்ணில் நின்று கொண்டிருப்பவனின் கால்களை நனைத்துச் செல்லும் ஓடையாக கவிதைகள் இருக்கின்றன. கவிதையின் மீதாக விருப்பம் இருப்பவர்கள் குனிந்து தங்களின் கைகளில் கொஞ்சம் கவிதைகளை அள்ளிக் கொள்கிறார்கள்.அவரவரின் கை வடிவத்திற்கு ஏற்ப அள்ளிய நீர் வடிவம் பெறுவதைப் போலவே, வாசகனின் அனுபவத்திற்கும் மனநிலைக்கும் ஏற்ப கவிதைகள் அவனுக்குள் வடிவம் பெறுகின்றன. தன்னை யாரும் அள்ளி எடுப்பதில்லை என்பதற்காக எந்தக் கவிதையும் நின்றுவிடுவதில்லை.

கவிதைப் புத்தகங்கள் விற்கிறதோ இல்லையோ, ஒவ்வொரு வருடமும் புதிய கவிஞர்கள் எழுதி வைத்திருக்கும் கவிதைகளோடு தங்களின் புத்தகக் கனவை சுமந்து திரிகிறார்கள். பதிப்பாளர்கள் கவிதைகளை வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கவிதை பற்றி யாராவது பேசிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். உலோகத் துணுக்குகளை ஈர்த்து தன் மீது ஒட்ட வைத்துக் கொள்ளும் காந்தமாகவே கவிதை இருந்து வருகிறது. கவிதைகளைப் பற்றி பேச எத்தனிக்கும் போதெல்லாம் கவிதையோடு ஒட்டிக் கொண்டு கிடக்கும் ஒரு உலோகத் துணுக்காக என்னைக் கற்பிதம் செய்து கொள்கிறேன்.

கவிதைகளைப் பிரித்து அர்த்தம் சொல்வதோ அல்லது கவிதைகளுக்கு விளக்கம் சொல்வதோ அந்தக் கவிதையின் எல்லைகளைச் சுருங்கச் செய்வதாகவே இருக்கும். இந்த ‘அருஞ்சொற்பொருள்’ கூறலை விடவும் வேறு விதத்தில் கவிதையை தரம் தாழ்த்திவிட முடியாது. கவிதையைப் பற்றி எழுதுவதால் என்ன பயன் என்று கேட்கத் தேவையில்லை. கவிதைகளைப் பற்றி அவ்வப்போது எழுதிய போதெல்லாம் குறைந்தபட்சம் நான் புரிந்து வைத்திருக்கும் ‘கவிதை’ என்பதிலிருந்து இன்னொரு பரிமாணத்தை நோக்கி நகர்வதற்கு அது உதவிகரமாகவே இருந்திருக்கிறது.

கவிதையில் புரியாத அம்சம் என்ன இருக்கிறது என்று பார்ப்பதை விடவும், கவிதையில் புரிந்து கொள்வதற்கு என்ன இருக்கிறது என்பதை அலசுவதுதான் பொருத்தமானதாக இருக்க முடியும்.

விரித்த என் பாயில்
மீதமிருந்த இடத்தில்
படுத்து ஒடுங்குகிறது குளிர்காலம்.
பூக்கள்
ஒரு புன்னகையின்
தொடக்கமா முடிவா
என்றுதான் நான் கேட்டேன்.
அது என்னைக் கட்டியிறுக்கி
காலோடு கால் பின்னிக் கொண்டது.
அடுப்பில் விறகு அணைந்திருக்கிறது
எழுப்பிவிடட்டுமா என்று கேட்டேன்.
கைகளையும் பின்னிக்கொண்டது.
இரவு தீர என்னோடு
உறங்கிக் கிடந்தது.
சூரியசாட்டையிலிருந்து
மஞ்சள் ரத்தம் பரவியபோது
ஒரு முத்தத்தை உடைக்கமுடியாமல்
இரண்டு உதடுகள் திணறின
காட்டுக்கு வெளியே.


பிரான்சிஸ் கிருபாவின் இந்தக் கவிதையை ஐந்து காட்சிகளாக பிரித்து வாசிக்கலாம்.

விரித்த என் பாயில்
மீதமிருந்த இடத்தில்
படுத்து ஒடுங்குகிறது குளிர்காலம்.

இந்த வரிகள் நேரடியானவை- குளிர்காலத்தில் பாயில் படுத்துக் கிடக்கிறான் கவிஞன். குளிர் எப்பொழுதும் விரவித்தான் கிடக்கும், ஆனால் தன்னுடன் பாயில் படுத்து ஒடுங்குகிறது என்ற வரிகள் கவிஞனின் தனிமையை பிரதிபலிக்கிறது. அவனுக்கு யாருமில்லை- அந்தப் பருவத்தைத் தவிர.

பூக்கள்
ஒரு புன்னகையின்
தொடக்கமா முடிவா
என்றுதான் நான் கேட்டேன்.
அது என்னைக் கட்டியிறுக்கி
காலோடு கால் பின்னிக் கொண்டது.

இது இரண்டாவது காட்சி. பூக்கள் பற்றி பேசும் போது எதற்காக குளிர்காலம் கவிதைசொல்லியின் கால்களோடு காலை வைத்து பின்னிக் கொள்கிறது என்பதற்கு நேரடியான விளக்கம் கவிதையில் இல்லை. குளிர்காலத்தையும் பூக்களையும் சம்பந்தப்படுத்தியும், குளிர்காலத்தையும் புன்னகையையும் சம்பந்தப்படுத்தியும் அல்லது வேறு இணைப்புகளோடும் கவிதையைப் பற்றி வாசகன் யோசிக்கத் துவங்குகிறான். இந்த யோசனையில் ஒரு விடையை அவன் கண்டுபிடித்துவிட்டால் இந்த வரிகள் வாசகனுக்கு நெருக்கமானதாக ஆகிவிடுகிறது.

ஒரு கவிதை வாசகனாக நான் இந்த வரிகளை இப்படி புரிந்து கொள்கிறேன்- குளிர்காலத்தில்,வெறும் பாயில், தனிமையில் படுத்துக்கிடக்கிறான் கவிஞன்.அது தனிமையில் நடுங்கிக் கிடப்பவனின் துக்ககரமான ஒரு இரவு. இந்த நேரத்தில் பூக்களைப் பற்றியும் அல்லது புன்னகையைப் பற்றியும் அவன் யோசிப்பதற்கான அவசியமே இல்லை. அந்தச் சூழலின் அழுத்தமே இந்த வரிகளில் வெளிப்படுத்தப் படுகிறது.

அடுப்பில் விறகு அணைந்திருக்கிறது
எழுப்பிவிடட்டுமா என்று கேட்டேன்.
கைகளையும் பின்னிக்கொண்டது.
இரவு தீர என்னோடு
உறங்கிக் கிடந்தது.


அடுப்பில் அணைந்திருக்கும் நெருப்பினை எழுப்பிவிடும் போது, வெம்மை சூழத் துவங்கும். வெப்பம் பரவினால் குளிர்காலம் அந்த இடத்தில் இருக்க முடியாது என்பதால் நெருப்பை எழுப்பிவிடுவானோ என்று குளிர்காலம் பயந்து கவிஞனின் கைகளை பின்னிக் கொள்கிறது. இது இந்தக் கவிதையில் இருக்கும் இன்னொரு நேரடிக் காட்சி.

சூரியசாட்டையிலிருந்து
மஞ்சள் ரத்தம் பரவியபோது

சூரியச் சாட்டை, மஞ்சள் ரத்தம் என்ற சொற்பிரயோகங்கள் விடியலை கவித்துவமாகச் சொல்வதாக இருக்கிறது. ‘மஞ்சள் ரத்தம்’ என்ற சொல்லை விட்டு விலகுவதற்கு கண நேரம் பிடித்தது.

ஒரு முத்தத்தை உடைக்கமுடியாமல்
இரண்டு உதடுகள் திணறின
காட்டுக்கு வெளியே.

இந்த வரிகள் கவிதையில் மீண்டும் வரும் புதிரான வரிகள்.

விடியும் போது முத்தத்தை உடைக்க முடியாமல் திணறுபவர்கள் யார்? இரண்டு உதடுகள் என்பது இரண்டு பேர்களின் உதடுகளா அல்லது யாருக்கோ முத்தமிட முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒருவனின் இரண்டு உதடுகளா? அப்படியெனில் யார் யாருக்கு முத்தமிட முயன்று கொண்டிருக்கிறார்?

இரண்டு பேர்களின் உதடுகள் என்றால் யார் அந்த இரண்டு பேர்கள்? கவிஞனும் குளிர்காலமுமா? அல்லது வேறு யாரேனுமா? இந்தக் கவிதையில் வேறு யாருக்கும் இடமில்லை. அதனால் கவிஞனும் குளிர்காலமும் முத்தத்தை உடைக்க முயல்கிறார்கள். இது எளிமையான புரிதல். சிறு சீண்டலோடு ஒரு காட்சியாக கவிதை நின்றுவிடுகிறது.

வேறு மாதிரியாக யோசித்தால்- கவிஞன் குளிர்காலத்தை எதற்கு முத்தமிட வேண்டும்? குளிர்காலம் என்பதும் இங்கு வேறொரு மனிதன்தான். குளிர்காலம் என்பது பெண்ணாக இருக்கலாம் அல்லது ஆணாகவும் இருக்கலாம். இப்படி யோசித்தால் கவிதை மீண்டும் தொடங்குகிறது. கவிதையை மீண்டும் வாசித்தால் பூக்களுக்கும், நெருப்புக்கும் வேறு பொருள் வருகிறது.

அல்லது முற்றும் வேறுமாதிரியாக இன்னொரு வாசகன் யோசிக்கலாம்.

இப்பொழுது கவிதை வாசகனோடான தனது கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தை தொடங்குகிறது.
நன்றி: சொல்வனம்

Oct 6, 2010

ராமன் ஆண்டாலும் பாபர் ஆண்டாலும்..

ஒரு பொதுவான விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டு என்னுடைய கருத்தை ஒருவர் கேட்கிறார் என்பது எனக்கு வினோதமாக இருக்கிறது.

"அயோத்தி தீர்ப்பு பற்றி உங்களின் கருத்து என்ன? தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாக இருக்கிறேன்" என்று எனக்கு ஒரு கேள்வியை மின்னஞ்சலில் அனுப்பி அதிர்ச்சியைக் கொடுத்த நண்பர் சாதிக் அவர்களுக்கு நன்றி.
--
அயோத்தி தீர்ப்பு வரப்போகிறது என்று செய்திகள் வரத்துவங்கிய போது, இத்தகைய சிக்கலான விஷயங்களில் அரசியல் அழுத்தம் இல்லாமல் தீர்ப்பளிக்க முடியுமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சப்பையான தீர்ப்பாக இருந்தால் மட்டுமே பிரச்சினை எதுவும் இல்லாமல் இருக்கும் என்றாலும் நீதிமன்றம் என்பது நாட்டாமையின் ஆலமரத் திண்ணையில்லை என்பதால் ஏதேனும் ஒரு பக்கத்திற்குதான் நியாயம் சொல்வார்கள் என நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

இந்த தீர்ப்பு விவகாரம் கிட்டத்தட்ட நாடகம் போலவே இருந்தது.

செப்டம்பர் 24 ஆம் தேதி தீர்ப்பு வழங்க வேண்டிய நிலையில், அதற்கு முந்தைய நாட்களில் மத்திய மாநில அரசுகள் 'அமைதி காக்கும்படி' வேண்டுகோள் விடுத்து, பல்க் எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புவதை தடை செய்து, அலுவலகங்களுக்கும் பள்ளிகளுக்கும் விடுமுறை அறிவித்து, கால்களில் வெந்நீரை ஊற்றிக் கொண்ட ஆங்கில சேனல்கள் கோர்ட்டில் யாராவது உச்சா போனால் கூட 'ப்ரெக்கிங் நியூஸ்' ஆகப் போட்டு என தேசம் முழுவதும் கவுண்ட் டவுன் பரபரப்பு உண்டாகியிருந்தது.

பலூனில் ஏறிக் கொண்டிருந்த 'டென்ஷன்' காற்றை உச்ச நீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை என்ற பெயரில் ஊசியை வைத்துக் குத்திவிட்டது. பேச்சுவார்த்தைக்கு 1 சதவீத இடம் இருந்தாலும் அதை நிராகரிக்கக் கூடாது என்ற தொனியில் அந்த இடைக்காலத் தடை விதிக்கப்பட்டது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பேச்சுவார்த்தைக்கு இடமே தரவில்லை போலிருக்கிறது என நினைத்துக் கொண்டேன்.

தீர்ப்பு வழங்கலாமா கூடாதா என்பதை 28 ஆம் தேதி உச்ச நீதிமன்றம் முடிவு செய்யும் என்றார்கள். அதற்குள் என்ன அவசரமோ அடுத்த மாதத்திற்கு கூட ஒத்தி வைத்திருக்கலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே மறுபடியும் ஊடகக்காரர்கள் ஆட்டம் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஒரு நீதிபதி அக்டோபர் 30இல் ஓய்வு பெறுகிறார் எனவே தீர்ப்பு என்ன ஆகும் என விடிய விடிய விவாதம் செய்தார்கள்.

எதிர்பார்த்தைப் போலவே 28 ஆம் தேதி தடையை நீக்குகிறார்கள்.
30 ஆம் தேதி தீர்ப்பு வரும் என அறிவித்தார்கள். 24 ஆம் தேதியில் இருந்த பயத்தில் பாதி கூட 30 ஆம் தேதியன்று இல்லை. சாலைகள் முழுக்க காவல்துறையினரும் துணை ராணுவமும் ரோந்து சுற்றினார்கள். எப்படியான கலவரத்தையும் அடக்கிவிடும் அளவுக்கு இந்த இடைவெளியில் அரசுகள் தயாராகிவிட்டன.

அயோத்தி தீர்ப்பு வந்த தினம் மதியம் இரண்டு மணிக்கு கிளம்பிவிடவும் என்ற எச்சரிக்கையை அலுவலகத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்கள். ஒன்றரை மணிக்கெல்லாம் அலுவலகம் காலியாகிவிட்டது. மூன்று மணிக்கு சாலைகளில் சென்றவர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள்- அத்தனை அமைதி. பெங்களூர் போன்று போக்குவரத்து நெரிசலில் பிதுங்கும் நகரங்களில் இப்படி வெறிச்சோடிய சாலைகளை வாழ்நாளில் இன்னொரு முறை பார்க்க முடியுமா என்பது சந்தேகம்தான்.

நான்கு மணிக்கு வீட்டிற்கு போய்ச்சேர்ந்தேன். தீர்ப்பு அறிவிக்கப்பட்டவுடன் வெளியில் வந்த வழக்கறிஞர்கள் கிட்டத்தட்ட மாஸ் ஹீரோக்களைப் போல இருந்தார்கள். அத்தனை மைக்குகள், அத்தனை வீடியோக்களும், கேமரா ப்ளாஷ்கள். இடது ஓரத்தில் இருந்த பெண் வக்கீல் தன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டேடேடேடேடேடே இருந்தார்.

ஒரு சிறுவனிடம் இருந்த நூறு ரூபாயை இன்னொரு சிறுவன் பறித்துக் கொள்கிறான். நீதி வேண்டும் என்று என்னிடம் இரண்டு பேரும் வருகிறார்கள். நான் இரண்டு பேரும் சண்டை பிடிக்கக் கூடாது, சமர்த்தாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுரை சொல்லிவிட்டு, இந்த நூறு ரூபாய் அவனுடையது என அவன் நம்புகிறான், இப்போதைக்கு இவனிடம் இருக்கிறது. எனவே அவனுக்கு முப்பது மூன்றே கால் ரூபாயும், இவனுக்கு முப்பத்து மூன்றே கால் ரூபாயும், அந்த சந்நியாசிக்கு முப்பத்து மூன்றேகால் ரூபாயும் கொடுத்துவிடலாம் என்று தீர்ப்பளித்துவிடுகிறேன். அவ்வளவுதான். கேஸ் முடிந்தது.

நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிப்பபது என்றால் நீதிமன்றங்களும் சட்டங்களும் வழக்கறிஞர்களும் தேவையில்லை என்பது என் கருத்து.

அயோத்தியில் ராமன் பிறந்து அங்கிருந்த கோயிலை பாபர் இடித்து மசூதி கட்டியிருந்தால் நிச்சயமாக அந்த இடம் இந்துக்களுக்குச் சொந்தம். அப்படியில்லையெனில் பாபர் கட்டிய கட்டடம் என்ற அடிப்படையில் இசுலாமியர்களுக்கு சொந்தம். இந்த இரண்டில் ஒன்றுதான் தீர்ப்பாக இருந்திருக்க முடியும்.

தீர்ப்பை ஏதேனும் ஒரு அமைப்பின் பக்கமாக அளித்தால் நாட்டில் கலவரம் உண்டாகும், பிரச்சினைகள் வெடிக்கும் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் நீதிமன்றங்களும் நீதிபதிகளும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அதை பார்த்துக் கொள்ள அரசாங்கம் இருக்கிறது.

நீதி தேவை என இரு அமைப்புகள் கோர்ட் வாசலுக்கு வரும் போது தரவுகளை ஆராய்ந்து எந்தவிதமான பாரபட்சமும் தயவுதாட்சண்யமும் இல்லாமல் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக தீர்ப்பளிக்கும் நீதிமன்றங்கள்தான் தேவை. கழுவிய மீனில் நழுவிய மீனாக கொழ கொழ வழ வழ என்று தீர்ப்பு சொல்ல அரசியல்வாதிகள் இருக்கிறார்கள்.
---
நீதிமன்ற தீர்ப்பை விமர்சிப்பது நீதிமன்ற அவமதிப்பு ஆகிவிடும் என்பதால் இந்தத் தீர்ப்பை தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொள்வோம். அதே பாலிசிதான்! கழுவு நழுவு..
- இது மணிகண்டன் என்ற சாமானியனின் பார்வை. இந்த சிறு குறிப்பை எழுதிவிட்டு வழக்கறிஞர் கிருஷ்ணனிடம் பேசிய போது வேறொரு பரிமாணம் கிடைத்தது. இதே வழக்கில் நீங்கள் நீதிபதியாக இருந்தால் என்ன தீர்ப்பை அளித்திருப்பீர்கள் என்ற கேள்விக்கு யாராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்றார். நானும் அதே பதில் சொல்ல முடியாத பட்டியலில்தான் இருக்கிறேன். இந்த கோணத்தில் இந்த விவகாரத்தை அணுகுவதற்கு நிறைய உழைப்பு தேவைப்படும். அதற்கான பொறுமையும் உழைப்பும் என்னிடம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

(இப்படி ஒருவரின் கேள்வியை பிரசுரம் செய்வது எனக்கு நானே தேடிக் கொள்ளும் சுய விளம்பரமாகத் தெரிகிறது என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்)

Oct 5, 2010

நாங்களும் ரெவுடிதான்..

சென்ற வாரம் வியாழக்கிழமை. பெங்களூரில் கிருஷ்ணராஜபுரம் பகுதியில் பைக்கில் வந்து கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனோடு இன்னொருவன் கீழே நின்று கொண்டு தகராறு செய்து கொண்டிருந்தான். தகராறு செய்தவனுக்கு முப்பத்தைந்து வயதுக்குள் இருக்கும் கறுப்பு பேண்ட், மடிப்புக் கலையாத வெள்ளைக் கதர்ச் சட்டை அணிந்திருந்தான். தன்னை இந்தப் பகுதியின் கதாநாயகன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பான் போல் இருந்தது. பைக்கில் இருந்தவனின் சட்டையை உடும்புப் பிடியாக பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பைக்கில் இருந்தவனுக்கு இருபத்தைந்து வயது இருக்கலாம். மிகச் சாதுவாக இருந்தான். அவனை பைக்கில் இருந்து கீழே இறங்க விடாமல் நாலைந்து பேர் சுற்றிலும் நின்றார்கள். அவர்கள் கலவையான வயதுகளில் இருந்தார்கள். ஒருவர் முடி நரைத்தவர். இன்னொருவருக்கு தலைச்சாயம் வெளுத்து செம்பட்டை நிறம் பல்லிளித்துக் கொண்டிருந்த தலை. இன்னொருவர் அனேகமாக ஓய்வு பெற்ற அரசு அலுவலராக இருக்கலாம்.

'வெள்ளைச் சட்டை' தவிர்த்து மற்ற எல்லோருமே "சும்மானாச்சுக்கும் கெத்து காட்டுபவர்கள்". உடன் வலிமையான ஒருவன் இருந்ததால் உதார் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு பைக்கில் இருந்தவனைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. செல்போனில் பேச முயன்று கொண்டிருந்தான்.

'செம்பட்டையார்' கேள்வி கேட்க அதற்கு 'பைக்' பதில் சொல்லும் கணத்தில் 'வெள்ளைச் சட்டை' பளார் என்று அறை விட்டது. விரல்கள் பதிந்திருந்தது. இப்பொழுது 'பைக்' யார் பேசுவதையும் கேட்காமல் செல்போனை டயல் செய்யது துவங்கியது. அவனது சட்டை இன்னும் வெள்ளைச் சட்டையின் பிடிகளில்தான் இருந்தது. "சரி யாருக்கு பேசணுமோ பேசுடா" என்றது வெள்ளைச் சட்டை.

"அப்பா, இந்த பி.நாராயணபுரத்துல என்னைச் சுத்தி ஒரு மூணு நாலு பேர் நின்னுகினு இருக்காங்க. ஒருத்தர் அடிச்சுட்டாரு பா"

..................

"ஆமாப்ப்பா அந்த ரோடுதான். ஆங்...அப்படியும் வரலாம் ககடாஸ்புராவுல இருந்தும் வரலாம்"

...........

"சரிப்பா"

..........

"சரிப்பா".

வெள்ளைச்சட்டையிடம் திரும்பி "இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்தில் அப்பா வந்துடுவாரு. பேசிக்குங்க" என்றான் பைக்காரன்.

"தமிலா?"

"இல்ல. கன்னடம். தமிலும் தெரியும்"

ஐந்து நிமிடங்கள் கூட ஆகி இருக்காது. ககடாஸ்புரா சாலையில் இருந்து இரண்டு சுமோ வந்து நின்றன. ஒரு நிமிட இடைவெளியில் எதிர் சாலையில் இருந்து ஹோண்டா சி.ஆர்.வி வந்து நின்றது. மொத்தமாக பத்து பேர்கள் இறங்கியிருப்பார்கள். இப்பொழுது அந்தப் பையன் கதாநாயகனுக்குரிய தொனியோடு வண்டியை விட்டு கீழே இறங்கி ஸ்டேண்ட் போட்டு நிறுத்தினான்.

வண்டிகளில் இருந்து இறங்கியவர்கள் "இவனா அடிச்சான்" என்று கேட்டு வெள்ளைச் சட்டையின் முகத்திலும் வயிற்றிலும் நான்கைந்து குத்துக்களை நொடிக் கணத்திற்குள் இறக்கி விட்டார்கள். வெள்ளைச் சட்டை நிலை குலைந்து போயிருந்தது. அலறிப் போன நரைமுடி, செம்பட்டை, அரசு எல்லாம் நழுவுவதற்கு ஆயத்தமாகிவிட்டார்கள். செம்ப்பட்டையை "பைக்" இழுத்து முகத்தில் காறித் துப்பியது.

அரசு "பைக்" ஆதரவாளன் போல பேசத்துவங்கிய போது, "மூடுறா" என்றான் பைக்.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு இருந்த சாது இப்பொழுது ரவுடி ஆகியிருந்தான். இப்பொழுது வெள்ளைச் சட்டையிடம் செல்போனைக் காட்டி "சரி யாருக்கு பேசணுமோ பேசுடா" என வெள்ளைச் சட்டையின் டயலாக்கை அதே ஸ்டைலில் உச்சரித்து உத்தரவிட்டான்.

"நீங்க செஞ்சது தப்புதானே? நான் இந்த ஏரியாக்காரன்" என்று வெள்ளைச் சட்டை பயந்தவாறே சொல்லத் துவங்கிய போது இன்னும் நாலைந்து குத்துக்கள் இறங்கின.

எனது ஒட்டுமொத்த பரிதாபமும் பைக்காரன் மீதிருந்து வெள்ளைச்சட்டைக்கு மாறியது. "வண்டில ஏறு மத்ததை அங்க போய் பேசிக்கலாம்" என்றார்கள். வெள்ளைச் சட்டைக் காரன் தயங்கினான். கூட்டத்தினரைப் பார்த்து கலைந்து போகுமாறு உத்தரவிட்டார்கள்.

நான் நகர்ந்துவிட்டேன்.

===============

நேற்று முன் தினம் அம்பத்தூர் நகராட்சி கவுன்சிலரின் மகன் தனது பரிவாரங்களோடு மாநகராட்சிப் பேருந்து ஓட்டுனரோடு செய்த ரகளையினால் ஒட்டுமொத்த சென்னையின் போக்குவரத்தும் நேற்றுக் காலையில் ஸ்தம்பித்து போனது என்று செய்தித்தாளில் படித்த போது முந்தைய நிகழ்ச்சியை நினைத்துக் கொண்டேன்.

பதவியும் பணமும் இருந்தால் யாரை வேண்டுமானால் அடிக்கலாம், யாரை வேண்டுமானாலும் பகைத்துக் கொள்ள முடியும் என்பது மிக மோசமான கலாச்சாரம். நமது அரசியல் அதிகார அமைப்பில் மிகக் கீழ்நிலையில் இருக்கும் பதவி கவுன்சிலர். அவர் கூட இல்லை, அவரது மகன் அதிகார பலத்தை காட்டியிருக்கிறார்.

மாநகராட்சிப் போக்குவரத்து ஓட்டுனர்கள் ஒன்றும் சாதுக்கள் இல்லை. "பாடு,ங்கோத்தா,த்தூ" என்ற சொற்களைத்தான் புனிதச் சொற்களாக பயன்படுத்துபவர்கள். பஸ்ஸில் ஏறுபவர்கள் அவர்களின் அடிமைகள், சாலையைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அவர்களின் எதிரிகள்.

பின்னாடி நின்று 'ஹார்ன்' அடித்தான் என்பதற்காக வாய் நிறைய இருக்கும் பீடா எச்சிலை மேலே துப்பிய ஓட்டுனரை பார்த்திருக்கிறேன்.

இரண்டு தாதாக்கள் மோதிக் கொண்டதில் மாட்டிக் கொண்டவர்கள் சாமானியர்கள். ஆட்டோக்காரர்களுக்கு நேற்று காலண்டரில் ராசிபலன் "பெருத்த பணவரவு" என்றிருந்திருக்க வேண்டும்.

Sep 30, 2010

மரணம் தின்னும் காமம்


காமத்தால் நிரம்பியிருக்கும்
தன்
குளிர்ந்த இரவொன்றில்
இவன்
மரணத்தை நினைக்கத் துவங்குகிறான்

மரணத்தின் நிறமென
அடித்து இழுக்கப்பட்ட
பிணத்தின்
அடர் சிவப்பு குருதிப் பட்டை
கொன்று
எரிக்கப்பட்ட உடற்கருமை
பீய்ச்சிய
விந்தின் வெண்மை
எதுவும் பொருந்தவில்லை

சாவின் உருவமென
ஓடிய நீரின் ஒழுங்கீனம்
நடுங்கும் நெருப்பின் நடனம்
முலைகளில் பதிந்த விரல்வரிகள்
எதுவும் ஒப்புதலில்லை

மரணத்தின் குரலென
குரல்வளையில் துளையிடப்பட்ட
குழந்தையின் வீறிடல்
நொறுங்கும் கண்ணாடியின் ஒசை
கலவியின் உச்சத்தில் முனகும்
பெண்ணின் குரல்
எதுவும் பொருத்தமில்லை

சாவின் வடிவமென
விஷமேற்றப்பட்ட ஊசி
விட்டத்தில் அசையும் நைலான் கயிறு
தரை தெரியாத மலையுச்சி
எதுவும் அமையவில்லை

நள்ளிரவு தாண்டிய
நடுங்குதலில்
மரணம் பிடிபடாத
துக்கத்தில்
இவன்
இப்பொழுது
மரணத்தை விடுத்து
காமத்தின் நுனியை தொட
முயல்கிறான்

உதிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன
காமமும்
மரணமும்
பந்தலிருந்து
நழுவிச் சொட்டும்
நீர்த்திவலைகளென.

Sep 29, 2010

அயோத்தி விவகாரம்- வேலையற்றவர்களின் வீண் வேலை.

பெரியாரின் 132 வது ஆண்டு பிறந்த மாதத்தில் நிகழும் அசிங்கங்களைப் பார்ப்பதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.

மதத்தின் பெயரால் இத்தனை கீழ்த்தரமான செயல்களை நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.

விநாயகர் சதுர்த்தி என்பது பற்றியெல்லாம் இதுவரைக்கும் எந்தவிதமான பிரக்ஞையும் இல்லாத தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம் வண்ணக் கலவைகளால் மெருகூட்டப்பட்ட பிரம்மாண்ட சிலைகளை நிறுத்தி வைத்து சினிமாப் பாடல்களை முழங்கவிட்டு வீட்டுக்கு வீடு பத்து,இருபது என வசூல் செய்து கொஞ்சம் செலவை விநாயகனுக்கும் மீதியை குவார்ட்டருக்கும் செலவு செய்து திளைக்கும் வாலிப வயோதிகர்களை இந்து அமைப்புக்கள் கொம்பு சீவி விடுகின்றன.

இந்து அமைப்புகளுக்கு இருக்கும் பெரும்பயம் அல்லேலூயாக்காரர்கள் வெளிநாட்டு டாலரையும் யூரோவையும் கொடுத்து சுப்பிரமணியை சூசையாகவும் மாரியம்மாளை மேரியாகவும் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது.

ஒவ்வொரு டிசம்பர் ஆறாம் தேதியும் தேசம் முழுவதும் 'ரெட் அலர்ட்' பிறப்பிக்கப்படுகிறது. சோதனைச் சாவடிகளில் ஒவ்வொரு வாகனமும் அலசப்படுகிறது. ஒவ்வொரு இசுலாமியனும் இந்த தேசத்தின் விரோதியாகப் பார்க்கப்படுகிறான்.

இந்த தேசத்தில் நிகழும் மத சம்பந்தமான எந்த ஒரு விவாகரத்திலும் மதத்தையும் கடவுளையும் விடவும் பணமும் அரசியலுமே பிரதானமாக விளங்குகிறது. மதம் என்பதை வெறும் கருவியாகப் பயன்படுத்தி தங்களின் வயிறு வளர்க்கும் கூட்டம்தான் எங்கு திரும்பினாலும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தியானம் கற்றுத்தருகிறேன், வாழ்வதை கற்றுத்தருகிறேன், பாவத்தை நீக்குகிறேன், கர்ப்பமாவதைக் கற்றுத்தருகிறேன் என்று மதவாதிகள் செய்து வரும் சில்லரைத்தனங்களை அடக்க முடியாத அரசு, அயோத்தி இடம் யாருக்கு என்ற தீர்ப்பு நாளைக்கு வருவதால் நாடு முழுவதும் தீவிர கண்காணிப்பில் ஈடுபடப்போகிறது. பதற்றமான இடங்களில் ஊரடங்கு உத்தரவு அமலில் இருக்கும். பள்ளி கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறை விடப்படுகிறது. வேட்டைநாய்கள் அமைதிகாக்கச் சொல்லி அறிக்கை விடுகின்றன.

அரைசெண்ட் இடம் உனக்கா அல்லது எனக்கா என இந்த தேசம் முழுவதும் இலட்சக்கணக்கான சாமானியர்கள் தங்கள் வழக்குகளை நீதிமன்றங்களில் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் பல பேர்களுக்கு அந்த பிரச்சினைக்குரிய இடம் வாழ்வாதாரமாக இருக்கிறது. இந்த அரை செண்ட் இடம் அந்த சாமானியனுக்கு அளிக்கும் பலனில் ஒரு சதவீத பலனையாவது இந்த 'அயோத்தி' ஏதேனும் ஒரு சாமானியனுக்கு அளித்திருக்கிறதா?

'அயோத்தி' நாடு முழுவதும் சர்ச்சையையும் வன்முறையையும் கிளப்பியதைத் தவிர வேறு ஏதேனும் உருப்படியாகச் செய்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. அந்த இடத்திற்காக வக்பு வாரியமும் இந்து மகா சபையும் வழக்கு நடத்துகிறார்கள். இந்த இரண்டு அமைப்புகளின் இட விவகாரத்திற்காக ஒட்டுமொத்த தேசத்திலும் நூற்றுப்பத்து கோடி மனிதர்களிலும் பதற்றம் தொற்றிக்கொள்ள விடுவதுதான் இந்த தேசத்தின் அவலம்.

இந்தப் பிரச்சினையை மத்திய அரசு தனது வலிமையைக் கொண்டு நீதி மன்றத்திற்கு வெளியிலேயே முடித்திருக்க வேண்டும். அமைப்புகள் ஒத்துவராத பட்சத்தில் அரசு கையகப்படுத்தி மருத்துவமனையோ அல்லது வேறு ஏதேனும் ஒரு கட்டடத்தையோ கட்டியிருக்க வேண்டும். இதைச் செய்து முடிக்க எந்த அரசுக்கும் திராணியில்லை. அதுதான் நமது பெருமைமிகு ஜனநாயகத்தின் கையலாகாத்தனம்.

இந்த மத சம்பந்தமான விவகாரங்களை ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளியெறிய எந்த அரசியல் அமைப்பும் தயாரில்லை. ஏதேனும் விதத்தில் தனக்கு நன்மை சேர்ந்துவிடாத என கசாப்புக் கடையின் முன்பாக காத்திருக்கும் வெறிநாய்களாகவே அவை இருக்கின்றன.

விநாயக சதுர்த்தி ஊர்வலத்துக்கு பாதுக்காப்பு, டிசம்பர் 6 க்கு பாதுகாப்பு, இனி அயோத்தி 'உயர் நீதி மன்ற தீர்ப்பு வெளிவந்த நாளுக்குப் பாதுகாப்பு', அப்புறமாக 'உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு வெளிவந்த நாளுக்குப் பாதுகாப்பு' என அரசு ஆண்டு முழுவதும் 'ரெட் அலர்ட்' அளிக்கப்போகிறதா என்று தெரியவில்லை.
மத ரீதியான கட்டடங்களை விடவும் மருத்துவமனைகளும், கல்விக் கூடங்களும், தொழிற்சாலைகளும், குறைந்தபட்ச வசதிகளுடன் மயானமும்தான் நமக்கு அவசியம்.
இதில் எதையாவது ஒன்றை கட்டித் தொலையுங்கள். மனிதர்களை அமைதியாக வாழவிடுங்கள்.

Sep 2, 2010

மரண தண்டனை

மரண தண்டனை குறித்தான தீர்ப்புகள் செய்திகளில் வரும் போது மட்டும் மரண தண்டனை தேவையா என்பது குறித்தான விவாதம் உருவாகி பின்னர் மறைந்துவிடுகிறது. மரண தண்டனை தேவையா தேவையில்லையா என்பது குறித்தான எந்த விவாதமும் தேவையில்லை. மரண தண்டனை முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட வேண்டும். மரண தண்டனையின் ஆதரவாளர்கள்(இந்த ஆதரவாளர்கள் பட்டியலில் அரசும், நீதியமைப்பும் அடக்கம்) மரண தண்டனை இந்தச் சமூகத்தில் உருவாக்கும் விளைவு என எதனை குறிப்பிட முடியும்?

தண்டனைகள் என்பது குற்றவாளிகள் தனது குற்றங்களை குறித்து மனம் வருந்துவதற்கான வாய்ப்பாகவும் அவன் திருந்தி வாழ்வதற்கான வழியினை உருவாக்குபவனவாகவுமே இருக்க வேண்டும். மரணத்தின் பெயரால் குற்றவாளிளை பழிவாங்குவதை பக்குவப்பட்ட அரசாங்கம் நியாயப்படுத்த முடியாது. மனிதனின் அடிப்படை உரிமையான 'வாழ்தலை' நிராகரிக்கும் அரசு பக்குவப்பட்ட அரசாக இருக்க முடியாது.

தண்டனைகளுக்கு இன்னொரு முக்கியத்துவம் உண்டு. ஒரு குற்றத்தை செய்வதற்கு முன்னதாக அவன் தனக்கு அதிகபட்ச தண்டனை கிடைக்கும் என்று பயந்து குற்றத்தைச் செய்ய தயங்கச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும். இதனால் இந்தச் சமூகத்தில் குற்றங்கள் குறையும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது. இந்த நம்பிக்கையை முழுவதுமாக தவறு என்று நிராகரிக்க முடியாது. ஆனால் இந்த பயத்தை மரண தண்டனைதான் உருவாக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

மரண தண்டனை என்பது காட்டுமிராண்டித்தனமானது. குற்றவாளிக்கான அதிகபட்ச தண்டனை என்பது மரண தண்டனையாகத்தான் இருக்க முடியும் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை. வேறு விதமான தண்டனைகள் மூலமும் குற்றவாளியை தண்டிக்க முடியும்.

ஒருவனை அரசாங்கமும் சட்டமும் சேர்ந்து கொல்வது என்பது அந்தக் குற்றவாளியை மட்டும் தண்டிப்பதில்லை. குற்றவாளி உயர்நீதி மன்றம், உச்ச நீதி மன்றம், ஜனாதிபதி என்று தொடர்ச்சியாக மேல் முறையீடு செய்யும் காலத்திலும் தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் வரையிலும் குற்றவாளியோடு சேர்த்து அவனது குடும்பத்தையும் மன ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள். குற்றவாளியுடன் சேர்த்து அவனது குடும்பம் தண்டிக்கப்படுதலை சட்டம் எந்தவிதத்தில் நியாயப்படுத்தும்?

வெளிநாடுகளில் மரணதண்டனையை நிறைவேற்றுவதற்கு மின் நாற்காலி, விஷ ஊசி,விஷவாயு அறை என்ற பல முறைகளைக் கையாள்கிறார்கள். ஆனால் எந்த முறையானாலும் ஒரு மனிதனை சட்டம் மற்றும் நீதியின் பெயரால் கொல்வது என்பது மனிதத்தன்மையற்ற செயல். குற்றம் புரிந்தவனை அரசாங்கம் திட்டமிட்டு கொல்லுதல் என்பதனை எந்தவிதத்திலும் நியாயப்படுத்த முடிவதில்லை.

குற்றவாளிகள் இந்தச் சமூகத்தில் வாழ்வதற்கான தகுதியற்றவர்கள் என இந்த சட்டம் முடிவு செய்கிறது என்றாலும் எந்தக் குற்றவாளியும் தனது மரண தண்டனை நிறைவேறும் காலத்தில் தனது குற்றங்களுக்காக மனம் வருந்துபவனாகவே மாறியிருக்கிறான். அவன் குற்றங்களுக்காக மனம் வருந்துபவன் எனும் போதே அவன் வாழ்வதற்கான தகுதியுடையவனாக மாறிவிடுகிறான்.

சமீபத்தில் மும்பை தீவிரவாத தாக்குதல் கசாப்புக்கும், தர்மபுரி பஸ் எரிப்பு வழக்கில் கைதாகியுள்ளவர்களுக்கும் வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனை குறித்தான செய்திகளின் கீழ் இருந்த பின்னூட்டப்பகுதிகளில் மிக அதிகப்படியானவர்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு 'தீர்ப்பு சரி', 'கல்லால் அடித்துக் கொல்ல வேண்டும்', 'தீயில் இட வேண்டும்' போன்ற இன்னபிற கருத்துக்களையும் எழுதியிருந்தார்கள்.

மரண தண்டனைகள் இந்தச் சமூகத்தில் உருவாக்கும் வன்முறையாகவே இதனைப் பார்க்கிறேன். "மன்னிப்பு" என்பதற்கான எந்தவிதமான மனநிலையும் நம் மக்களிடையே காண முடிவதில்லை. பேருந்தில் தன் காலை மிதித்தவனைக் கூட ஜென்மவிரோதியாகவே பார்க்கும் மனநிலைக்கு இந்தச் சமூகம் ஏற்கனவே வந்துவிட்டது. இந்த கோபத்தையும் வன்மத்தையும் சற்றேனும் சாந்தப்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளைத்தான் இந்த அரசாங்கம் எடுக்க வேண்டுமே தவிர, குற்றவாளியைப் 'பழி வாங்கும்' நோக்கில் சமூகத்தில் வன்முறையை ஊன்றுவது பற்றி சிந்திக்க வேண்டிய தருணமாகவே இதை உணர வேண்டும்.

Aug 23, 2010

சு....தந்திரம்

மீண்டும் ஒரு சுதந்திர தினம் வந்துவிட்டது. மூவர்ணக் கொடி குத்தி வரிசையில் நின்று சல்யூட் அடித்து ஆரஞ்சு மிட்டாயை வாங்கி சப்பிக்கொண்டு சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடியதை மனதில் ஓடவிட்டு, சிறப்பு நிகழ்ச்சியாக திரைக்கு வந்து சில மாதங்களே ஆன புத்தம் புதிய சூப்பர் ஹிட் திரைப்படம் ஒன்றைப் பார்த்துக் கொண்டாடினோம்.

சுதந்திரம் என்ன சுக்கா? மிளகா? என்றெல்லாம் கவிதை எழுதிவிட்டார்கள். சுக்கும் இல்லை, மிளகும் இல்லை என்பதை மெதுவாகச் சொன்னால் கூட தேசியவாதிகள் பிழிந்து எடுத்துவிடுவார்கள். ஆனால் இந்த வெங்காய பஜ்ஜி அல்லது சுதந்திரத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சமாவது பேசத் தோன்றுகிறது.

நாம் கொண்டாடும் சுதந்திர தினம் வெள்ளையர்கள் வெளியேறிய நினைவு நாள் என்பதனைத் தவிர்த்து, சுதந்திரம் என்பதற்கான எந்தவிதமான பொருளும் அதற்கு இல்லை. சுதந்திரம் என்ற பெயரில் வெள்ளையர்களை வெளியேற்றிவிட்டு மக்களையும் அவர்களின் உழைப்பினையும் சுரண்டிக் கொள்ளும் உரிமையை உள்நாட்டு அரசியல்வாதிகளுக்கும் அதிகார வர்க்கத்திற்கும் கொடுத்திருக்கிறோம்.

வெள்ளையன் வாழ்ந்தபோது அவனை எதிர்த்துப் பேசியவர்களை சிறைகளில் அடைத்தார்கள், கல் உடைக்கச் செய்தார்கள், செக்கிழுக்க வைத்தார்கள் என்று பாடப்புத்தகங்களில் படித்ததுண்டு. இன்றைய சுதந்திர தேசத்தில் அதிகார வர்க்கத்தை எதிர்த்துப் பேசுபவர்கள் மீது வெள்ளையன் காலத்தில் பாய்ந்ததை விடக் கொடூரமாக சட்டம் பாய்கிறது . அதோடு சேர்ந்து ரவுடிகளும் பாய்கிறார்கள்.

இந்த அடக்குமுறை ஆங்கிலேயர்கள் காலத்திலிருந்து இன்று வரையிலும் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சிக்காலத்திற்கும் சுதந்திர ஆட்சி முறைக்கும் அடக்குமுறை மட்டுமே ஒற்றுமையில்லை. ஆனால் இந்த அடக்குமுறைதான் சுதந்திரம் என்ற சொல்லின் பொருளுக்கு எந்தவித அர்த்தமும் இல்லாமல் செய்வது.

சுதந்திரம் பெற்றதன் மிகப் பெரிய வெற்றியே பரந்த அளவிலான முதலாளித்துவ சமூகத்தையும் மொன்னையான நடுத்தர வர்க்கத்தையும் நாடு முழுவதுமாக பரவச் செய்ததுதான். ஆரம்ப காலங்களில் அமைச்சர்களும் இன்னபிற அதிகாரிகளும் உள்நாட்டு முதலாளிகளுக்கு தரகர்களாகச் செயல்பட்டு அவர்களின் தொழிலும் வியாபாரமும் எந்தவிதத்திலும் பாதிக்கப்படாமல் கம்பளம் விரித்தார்கள். அதற்குப் பிரதிபலனாக கமிஷன் பெற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். தொண்ணூறுகளில் உலக மயமாக்கல் மற்றும் தாராளமயமாக்கல் என்ற பெயரில் உள்நாட்டு முதலாளிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரவேற்பை விட பன்மடங்கு வரவேற்பு வெளிநாட்டு முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்பட்டது. இந்தக் கட்டம் வரைக்கும் தரகர்களாகச் செயல்பட்டு வந்த அரசியல்வாதிகளும், அதிகாரிகளும் அவர்தம் குடும்பங்களும், துணிந்து தாங்களும் 'சுதந்திர நாட்டில்' தொழில் தொடங்கினார்கள். இப்பொழுது ஜனநாயகம் பட்டொளி வீசிப் பறக்க சுதந்திர தேசம் என்ற பெயரில் ஒரு முழுமையான முதலாளித்துவ அல்லது நியோ காலனிய நாட்டில் வசித்து வருகிறோம்.

நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு ஒரு வித்தியாசமான குணம் உண்டு. சமூகத்தில், அரசியலில் அல்லது தன்னைச் சுற்றி நிகழும் எந்த எதிர்மறையான விஷயங்களைப் பார்த்தாலும் இந்த நடுத்தரச் சமூகம் கோபம் கொள்ளும். ஆனால் அதே சமயத்தில் அந்தக் கோபத்தை அடுத்தவனுக்குக் கூடத் தெரியாமல் மறைத்துக் கொள்ளும். எதிலும் துணிந்து கருத்துச் சொல்லவோ, அப்படியே கருத்துச் சொல்லிவிட்டாலும் சொன்ன கருத்திலிருந்து பின்வாங்காமல் சாலையில் இறங்கிப் போராடவோ தைரியமில்லாத ஒரு சமூகம் அது. இந்த மொன்னையான சமூகத்தை 'சுதந்திர' தேசம் முழுவதும் பரவச் செய்ததில் சுதந்திர நாட்டின் அரசாங்கங்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் பெரும் பங்கு இருக்கிறது.

இந்த மொன்னைச் சமூகத்தை உருவாக்குவது மிக எளிது. சிறுவயதிலிருந்தே எந்தவிதமான சமூகப் பிரக்ஞையும் இல்லாத, தான் வாழும் ஊர் பற்றியோ அல்லது பகுதி பற்றியோ எந்த அறிவினையும் தராத தட்டையான பாடங்களைக் கற்கச் செய்ய வேண்டும். உண்மையான வரலாறுகள் மறைக்கப்பட்டு போலித்தலைவர்களும், விளம்பரதாரிகளும் தலைவர்களாகவும் தியாகிகளாகவும் சித்தரிக்கப்பட்ட பாட முறை அமைய வேண்டும். அதற்கு ஆளும் வர்க்கத்துக்கு ஜால்ரா அடிக்கும் கல்வியாளர்களைப் பாடத்திட்டக் குழுவில் நியமனம் செய்யவேண்டும். தன் முன்னோர்களின் வாழ்வியல், தனித்துவமான விவசாய முறைகள் போன்றவற்றைப் பற்றி எந்த அறிவும் இல்லாத ஒரு சமூகம் உருவாக்கப்பட்டால் அந்தச் சமூகம் ஆளும் வர்க்கத்திடம் கேட்பதற்கென எந்தக் கேள்வியும் இருக்காது.

கற்கும்போது பாடங்களைப் புரிந்துக் கொண்டு படிப்பவனை விடவும் மொத்தமாக மனப்பாடம் செய்து தேர்வில் வாந்தி எடுப்பவனை ஊக்குவிக்கும் விதமாகத் தேர்வு முறைகள் அமையவேண்டும். இவ்வாறு படிக்கும்போது மாணவர்களின் சிந்திக்கும் திறனை, பெருமளவில் மழுங்கடிக்கச் செய்யமுடியும். இப்படி உருவாகும் மழுங்கல் தன்மையுடையவர்களுக்கு ஓரளவுக்கு சம்பளத்துடன் வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புகளை முதலாளிகளுடன் சேர்ந்து உருவாக்கித் தந்துவிட வேண்டும். அவ்வளவுதான், அரசாங்கத்தின் பணி. வாங்கும் சம்பளத்தில் ஒரு இடம் வாங்கி வீடு கட்டி, குழந்தைகளைப் படிக்க வைத்து, அவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து என்று அவன் தன் கடமைகளில் மூழ்கி உருண்டு கொண்டிருப்பான். காலப்போக்கில் இவ்வாறாக எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளாத அல்லது கண்டுகொள்ளும் பட்சத்தில் அமைதியாக இருக்கும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கிவிட முடியும். இதைத்தான் இந்த அரசாங்கங்கள் அறுபதாண்டுகளில் வெற்றிகரமாகச் செய்திருக்கின்றன.

இந்த மொன்னையர்களுக்கு தங்களால் சாதனைகள் எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்ற ஒரு அரிப்பு தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும். அதுபற்றி அரசாங்கம் பெரியதாகக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அதை இந்த தேசத்தின் பொழுதுபோக்கு வியாபாரிகள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். சினிமா கதாநாயகன் வெறித்தனமாக வில்லனைக் குத்தும் போது தானே குத்துவதாக மொன்னையர்கள் ஆசுவாசமடைந்து கொள்வார்கள். பற்றாக்குறைக்கு தொடையும் தொப்புளும் தெரிய ஒரு நடிகையை மழை நீரில் ஆட விடும்போது ஆர்த்தெழுந்து அடங்குவார்கள்.

ஓரிரண்டு பேர் ஆங்காங்கே அரசாங்கத்தை எதிர்த்துப் பேசினாலோ அல்லது எழுதினாலோ பல பாதுகாப்புச் சட்டங்களில் ஏதாவது ஒன்றில் சிறையில் அடைத்தல் போன்ற பணிகளைக் காவல்துறையினர் செவ்வனே செய்வார்கள். அவர்களுக்கான அந்த அதிகாரங்களை சுதந்திர தேசம் கொடுத்திருக்கிறது. பேசுபவர்களைச் சிறையில் அடைப்பதை அரசாங்கத்தின் மீதான குறையாகச் சொல்ல முடியாது. கருத்துச் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் இந்த தேசத்தை ஆள்பவர்கள் மீது சேறு வாரி இறைப்பது என்பது இந்த நாட்டு மக்களின் மீது சேறு வாரி இறைப்பதுதானே. அதைத்தான் இந்த அரசாங்கம் தடுக்கிறது.

சாதிகள் எல்லாம் இந்த தேசத்தின் அடையாளங்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆகவே தலித்தியப் பெண்களை மேல்சாதியினர் வன்புணர்வதும், இரட்டைக் குடுவை முறை, ஆதிக்க சாதியினரின் வன்முறை, சாதி மாறிய கலப்புத் திருமணத்திற்காகத் தம்பதிகளை எரித்து அல்லது அடித்துக் கொல்வது போன்றவை எல்லாம் இந்த தேசத்தின் அடையாளத்தைக் காப்பாற்றும் முயற்சியாகப் பார்க்க வேண்டும். சுதந்திரத்திற்கும் இந்த பிரச்சினைகளுக்கும் எந்தவித சம்பந்தமுமில்லை.

புரட்சி, கலகம் போன்றவற்றைத் தடுப்பதற்கான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் அரசாங்கமும் அதன் உளவுத்துறையும் எடுக்கின்றன. சிலர் உரிமை அல்லது தங்களின் மீதான சுரண்டலுக்கான எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் புரட்சி செய்வதும் ஆயுதம் எடுப்பதும் மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு என்பதால் அரசாங்கம் இவர்களைச் சுட்டுக் கொல்கிறது என்றே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தேவைப்பட்டால் விமானப்படையைப் பயன்படுத்தி அவர்கள் குண்டு வீசலாம் என்ற அனுமதியும் இன்றிலிருந்து வழங்கப்படுகிறது. சுதந்திர தேசத்தில் இந்த தேசத்தைச் சேர்ந்தவர்களே கொல்லப்படுகிறார்கள் என்று விசனப்பட்டு நீங்கள் நக்சலைட் ஆதரவாளர்கள் என்ற கெட்ட பெயரைச் சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டாம். அவர்கள் சுதந்திரம் என்பதன் அளவுகோலை மீறுவதாக இந்த அரசாங்கம் அபிப்பிராயப்படுகிறது.

பேச்சுவார்த்தை என்பதை விடவும் ஆயுதங்களே சிறந்தது என்பதை இந்த சுதந்திர அரசாங்கம் நன்கு உணர்ந்திருக்கிறது. பரப்பளவில் உலகின் ஏழாவது இடத்தில் இருக்கும் இந்தியா போன்ற பெரிய தேசத்தில் மூலைக்கொரு பக்கமாகப் புரட்சி, கலகம் என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தால் ஒவ்வொருவரையும் அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது என்பது இயலக்கூடிய காரியமா என்று சிந்திக்க வேண்டும். இரண்டு அல்லது மூன்று இடங்களில் மூர்க்கத்தனமாக நசுக்கினால் நான்காவது இடத்தில் போராட்டம் என்பதைக் கூட யாரும் யோசிக்க மாட்டார்கள். இந்தியாவுக்குத் தெற்கே இருக்கும் ஒரு தீவில் அமைதியைக் கொண்டுவர உதவிய இந்த அரசுக்கும், இராணுவத்துக்கும் உள்நாட்டில் அமைதி கொண்டு வரத் தெரியாதா? விமானப்படை வரப்போகிறது. இனிப்பாருங்கள்.

போபால் விஷவாயு உயிரிழப்புக்கு தார்மீகக் காரணமான ஆண்டர்சன் ஆகட்டும், சென்னையில் குற்ற வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்ட டக்ளஸ் தேவானந்தாவாகட்டும் எத்தனை சுதந்திரமாக இந்த தேசத்துக்கு வந்து போகிறார்கள். இதைவிடவும் சுதந்திரத்திற்கு வேறு என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும்?

போபால் விவகாரம் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக நீதிமன்றங்களில் நடைபெற்று சொற்ப தண்டனையை, குற்றவாளிகளுக்கு அளிக்கிறார்கள். இதைப் போன்ற எண்ணற்ற வழக்குகளைச் சுட்டிக் காட்டலாம். வழக்கு முடிய இருபத்தைந்து ஆண்டுகளா என்றும், அதுவரை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் காத்திருக்க வேண்டுமா என்றெல்லாம் சாமானியர்கள் கருதக் கூடும். மெத்தப்படித்து நீதி பரிபாலனம் செய்யும் நீதித்துறையினர் இதை யோசிக்காமல் இருப்பார்களா?

அவசர அவசரமாக விசாரணையை நடத்தி குற்றவாளிகளுக்கு இரண்டாண்டு சிறைத்தண்டனை என முன்னரே தீர்ப்பளித்தால் குற்றவாளிகள் தண்டனையை முடித்துவிட்டு சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் இழுத்தடித்தால் குற்றவாளிகளுக்கு மன உளைச்சல் கிடைக்குமல்லவா? அந்த முறையில் நீதிபதிகள் இவர்களைத் தண்டிக்கிறார்கள். இது இந்த தேசத்தில் நீதித்துறைக்கு இருக்கும் சுதந்திரம்.

இப்படி ஒவ்வொரு கூறிலும் இந்தத் தேசத்தில் சுதந்திரம் இருக்கிறது. சுதந்திரத்தை அதன் எல்லைகளுக்குட்பட்டு அனுபவிக்கத் தெரியாதவர்கள்தான் சுதந்திரம் பற்றி எதிர் மறைக் கருத்துக்களை உளறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
மற்றபடி சுதந்திரம் என்பதற்கான அத்தாட்சியாக இரவுக் கேளிக்கை விடுதிகளும், மசாஜ் பார்லர்களும், சாராயக்கடைகளும் அனைத்து மாநிலங்களிலும் கிட்டத்தட்ட எல்லா ஊர்களிலும் இருக்கின்றன. இவை பெரும்பாலும் அரசாங்க அனுமதி பெற்றவை. மக்களின் சந்தோஷத்திற்காக அரசாங்கத்தின் ஆசி பெற்ற உள்ளூர் பெரிய மனிதர்கள் நடத்துகிறார்கள். மக்கள் இங்கு சுதந்திரமாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருக்கலாம்.

இத்தனை எழுதியிருக்கும் நீ எதற்கேனும் எதிராக ஒரு துரும்பை எடுத்து வீசியிருக்கிறாயா என்ற ரீதியிலான எந்த வினாவுக்கும் என் ஒரே பதில்: ஜெய் ஹிந்த்!
நன்றி: உயிரோசை

Aug 13, 2010

ஜாதிவாரி மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு

ஜாதி வாரிக் கணக்கெடுப்பு தேவையா என்பது இரண்டாம் பட்சம் துல்லியமான கணக்கெடுப்பை நிகழ்த்த முடியுமா என்பதுதான் பெரிய சவால். இந்த முறை மக்கள் தொகை கணக்கெடுக்கச் சென்றிருந்த ஆசிரியர்களிடம் நிறையப் பேர் வீட்டில் இருக்கும் வசதிகளை மறைத்தார்களாம். கணினி வீட்டில் இருக்கிறதா? டிவி வீட்டில் இருக்கிறதா போன்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் 'இல்லை'. அது வீட்டில் இருந்தாலும் சரி, இல்லையென்றாலும் சரி.

இந்த அரசாங்கங்களின் இலவசத்திட்டங்கள்தான் இந்த பொய்களுக்குக் காரணம். என் வீட்டில் அது இருக்கிறது இது இருக்கிறது என்று தகவல் கொடுத்தால் நாளை இலவசமாக வர வேண்டிய பொருள் ஏதாவது வராமல போய்விட்டால் என்ன செய்வது என்ற ஏடாகூடமான பயம்தான் காரணம். இதே நிலைதான் ஜாதியக் கணக்கெடுப்பிலும் இருக்கும். தன் உண்மையான ஜாதியைச் சொல்வதால் ஏதேனும் சலுகைகளை தானோ தன் குடும்பமோ இழக்கக் கூடும் என்ற எண்ணத்தில் மாற்றிச் சொல்லும் போது துல்லியமான எண்ணிக்கையில் கணக்கெடுப்பு இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

புள்ளியியலில் இப்படி நேரும் தவறுகளையும் கணக்கில் வைத்துத்தான் கணக்கீடுகளைச் செய்வார்கள் என்றாலும் இந்த கணக்கெடுப்பு முறை வெற்றி பெறும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை.

இந்தக் ஜாதிவாரிக் கணக்கெடுப்புக்கு ஆதரவாக குரல் எழுப்பவர்கள் சொல்லும் காரணம் இட ஒதுக்கீடு போன்ற சலுகைகள் சரியான மக்களுக்கு சரியான விகிதத்தில் கிடைக்க உதவும் நடவடிக்கைகளை அரசாங்கம் மேற்கொள்ளலாம் என்பது. இவர்கள் சொல்லும் வாதத்தில் உண்மை இருந்தாலும், இப்போதிருக்கும் இட ஒதுக்கீடு முறைகளில் அமலாக்கப்பட வேண்டிய மாற்றங்கள் பற்றி ஏன் யாருமே குரலெடுப்பதில்லை என்று தெரியவில்லை.

உதாரணமாக தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியில் பிறந்து அரசாங்க அதிகாரிகளாக இருக்கும் தம்பதியரின் மகனுக்கோ அல்லது மகளுக்கோ கிடைக்கும் அதே சலுகைதான் சேரியில் இருந்து கொண்டு கூலி வேலை செய்யும் தம்பதியினரின் மகனோ அல்லது மகளுக்கோ கிடைக்க வேண்டுமா?

ஆதிக்க சாதிகள் பெரும்பாலானவை பிற்படுத்தப்பட்ட அல்லது மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பின் பிரிவில் வருகின்றன. இந்த ஆதிக்க சாதியில் பிறந்த வசதியானவரின் குழந்தைக்கு எதற்காக இட ஒதுக்கீட்டில் சலுகை கிடைக்க வேண்டும்?

பொருளாதார அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு என பெரு மொத்தமாகப் பேசுவது கதைக்கு உதவாது. எந்த பெரு விவசாயியும் இந்த நாட்டில் வரி கட்டுவதில்லை. எந்தத் தொழிலதிபரும் தன் வருமானத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்வதில்லை. பிறகு எதனடிப்படையில் பொருளாதார ரீதியிலான இட ஒதுக்கீடு சாத்தியம்?

சாதிய அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு அளிப்பதில் குறைகளும் அல்லது பொருளாதார ரீதியில் இட ஒதுக்கீடு அளிப்பதில் நிறைய சிக்கல்களும் இருக்கின்றன. இதைப்பற்றிய எந்தவிதமான வெளிப்படையான விவாதமும் நடத்த எந்த அரசியல் கட்சியும் ஜாதீய அமைப்புகளும் தயாரில்லை. எல்லாம் வாக்கரசியல்.

Aug 5, 2010

உதிரிகள் 05-08-2010:வாய்தா,தில்லாலங்கடி,அடவி

ஒருவர் வாய்தா வாங்குகிறார் என்றும், அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து ஆளும்கட்சியின் சார்பில் போராட்டம் நடத்துகிறோம் என்னும் கூத்தை எல்லாம் பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பு தமிழக மக்களுக்குத்தான் கிடைக்கும்.

சு.முத்துச்சாமி நூற்றுக்கணக்கான பேருந்துகளில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரை அழைத்துச் சென்று திமுகவில் ஐக்கியமானதும், கோவையில் செம்மொழி மாநாடு முடிந்த பிறகும் கொங்கு மண்டலத்தில் அதிமுக ஆட்டம் காண்கிறது என்பதான எண்ணம்தான் ஜெ.விசுவாசிகளுக்கும் கூட வந்து விட்டிருந்தது.

ஆனால் கொங்குப் பகுதியில் அதிமுகவின் செல்வாக்கு தனிப்பட்ட மனிதரைச் சார்ந்து இருந்ததில்லை என்றே பழைய நிகழ்வுகள் உணர்த்துகின்றன. வெள்ளகோவில் துரை.ராமசாமி சுயேட்சையாக நின்றால் கூட அடுத்த வேட்பாளரை டெபாசிட் இழக்கச் செய்வார் என்று சொன்னவர்கள் உண்டு. கட்சிகள் மாறிய துரை ராமசாமியை காலம் ஒரு ஓரத்தில் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டது.

கொங்கு மண்டலம் என்பது ஜெயலலிதாவுக்கு விசுவாசமானதோ இல்லையோ, இரட்டை இலை என்ற சின்னத்துக்கு விசுவாசமானதாகவே இருந்திருக்கிறது.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக வயலோரம் அமர்ந்திருந்த தண்ணிவாக்கியிடம்( வாய்க்காலில் வரும் தண்ணீரை வயல்களுக்கு சரியான விகிதத்தில் பிரித்து பாய்ச்சுபவர். நெல் அறுவடை முடிந்த பிறகு ஏக்கருக்கு இத்தனை பொதி என்று வயல்காரர்கள் இவருக்கு நெல் கொடுப்பார்கள்) "ஜெயலலிதாவுக்கா ஓட்டுப் போடப் போறீங்க?" என்ற போது ஒரு வசவுச் சொல்லை உதிர்த்துவிட்டு அவளுக்கு எதுக்கு போடப் போறேன்? நான் ரெட்டலைக்குத்தான் போடுவேன்" என்றார். இன்றைக்கும் இத்தகைய விசுவாசமானவர்களைப் பார்க்க முடிகிறது.

கோவை செம்மொழி மாநாட்டுக்குப் பிறகாக ஒருவாறான மிதப்புடன் இருந்த திமுக விசுவாசிகளின் தலையில் இடியை இறக்கிய, அதிமுகவின் போராட்டத்துக்கு கூடிய கூட்டம் நிச்சயம் திமுகவின் தலைமை வரைக்கும் ஒரு அதிர்வை உண்டாக்கியிருக்கிறது. அந்தக் கூட்டத்துக்குப் பிறகான கலைஞரின் அறிக்கைகளில் பதட்டம் இருந்ததாகவே என் சிற்றறிவுக்குப் படுகிறது.

கூடும் கூட்டம் அத்தனையும் வாக்குககளாக மாறப்போவதில்லை என்றாலும் ஆளும்கட்சிக்கு எதிராக திரளும் கூட்டம் அதிகார வர்க்கத்தை கலக்கமடையச் செய்வது இயல்பானதுதான். ஆனால் அதற்காக தன் பலத்தை எல்லாம் திரட்டி சிறுதாவூர் சீமாட்டிக்கு எதிராக போராட்டம் நடத்துவதும் வாய்தா ராணிக்கு எதிராக ஊர் ஊருக்கு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தியும் தன்னை நிரூபிப்பது என்பது ஒரு பெரிய கட்சிக்கு அழகில்லை.
==========
அடவி என்ற இலக்கிய இதழை தில்லை முரளி நடத்தி வருகிறார். ஒவ்வொரு இதழின் உள்ளடக்கமும் வடிவமைப்பும் நேர்த்தியாக வந்திருக்கிறது. இலக்கியம்,சமகால நுண்ணரசியல், திரை, படைப்பியல் என்ற தளங்களில் அடவி அழுத்தமாக தடம் பதிக்கிறது. அடவி போன்ற சிற்றிதழ்கள் தொடர்ந்து வெளிவருவது இலக்கியச் சூழலுக்கு ஆரோக்கியமானது.

தனது தரத்தை அடவி தொடர்ந்து பேணவும், வெற்றிகரமாக வெளிவரவும் வாழ்த்துகிறேன்.
இதழைப் பெறவிரும்பும் வாசகர்கள் பின்வரும் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளலாம்.

தில்லைமுரளி,
12சி, செங்கம் சாலை,
திருவண்ணாமலை-606 601.
அலைபேசி-99948 80005
தொலைபேசி-04175-300460
===

தில்லாலங்கடி படத்தை பார்த்து தொலைத்துவிட்டேன். மசாலா படத்துக்கான பெரும் ரசிகனாக இருந்தாலும் இப்படியொரு மொக்கையான கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் நடித்திருக்கும் இந்தப் படத்தை பார்த்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஜெயம் ரவியும், தமன்னாவும் நடிக்கிறேன் பேர்வழி என்று முகத்தை அஷ்டகோணலாக்குகிறார்கள். தமன்னா தனது முதல்படத்தில் இருந்து நடிப்பில் எந்தவிதமான முன்னேற்றமும் இருக்கிறார். இவர்தான் தமிழின் முன்னணி நடிகை. ம்ம்ம்..

இந்த மாதிரியான மசாலாப்படங்களில் ரவி தேஜா படு அசால்ட்டாக ஜெயித்துவிடுகிறார். தெலுங்கில் ரவி ஜெயிக்கிறார் என்றால் அது அவரது சாமர்த்தியம். தமிழில் ஜெயம் ரவியை கதாநாயகனாக்குவதற்கு முன்னால் அவரது தந்தையும், அண்ணனும் யோசிக்க மாட்டார்களா? காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு...
===
ஏன் நிறைய எழுதுவதில்லை என்று யோசித்துப் பார்த்தால் ஒரே பதில்தான் தெரிகிறது. எழுதுகிறேன் என்று என்னையே நான் சொறிந்து கொண்டிருப்பது நான் எழுதியதை வாசிப்பவர்கள் மீதான வன்முறை அல்லவா?

ஒருவன் எழுதுவதால் தமிழ்ச்சமூகத்தில் எந்தச் சலனமும் நிகழ்வதில்லை. அவன் அமைதியாக இருப்பதனால் இந்தச் சமூகம் எதையும் இழப்பதில்லை. ஆனாலும் எழுதிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். தன் இருப்பை தெரிவிக்கவோ அல்லது வேறு எதற்காகவோ.

Jul 29, 2010

வெறும் சூசகம்


நான் எதையும் விரைவில் சூசகமாக உணர்ந்து கொள்பவன் என்று நண்பர்கள் கூறுவார்கள். அதற்கு உதாரணமாகச சென்ற வியாழக்கிழமை நடந்த- நான் சம்பந்தப்பட்ட-ஒரு நிகழ்ச்சியை எடுத்துக் காட்டுகிறார்கள்.

அன்று காலை நான் திகில் நிறைந்த மர்ம நாவல் ஒன்றைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நல்ல பகல் நேரம்தான். இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு சூசக உணர்வுக்கு ஆட்பட்டிருந்தேன். இரத்தவெறி பிடித்த ஒரு கொலைகாரன் பெரிய கடாரியுடன் அடுக்களைக்குள் இருப்பதாகவும், நான் அங்கே நுழைந்ததும் ஒரே பாய்ச்சலாகப் பாய்ந்து கடாரியால் என் முதுகில் குத்துவான் என்றும் அந்த உணர்வு தெரிவித்தது. அடுக்களை வாசலுக்கு எதிரேதான் உட்கார்ந்திருந்தேன். என் கண்ணைத் தப்பி யாரும் செல்ல வேறு எந்த வழியும் இல்லை. இவ்வளவு இருந்தும் கொலையாளி அடுக்களைக் கதவுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டிருப்பதாகவே என் மனதுக்கு தோன்றிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த உணர்வுக்கு நான் முற்றிலும் ஆட்பட்டிருந்தேன். அடுக்களைக்குள் செல்லப் பயமாயிருந்தது. சாப்பாட்டு நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. எனக்கோ உள்ளே செல்லாமல் முடியாது. இந்தக் கவலையில் ஆழ்ந்திருந்தபோது வாசலில் மணி அடித்தது.

"வாருங்கள்" கத்தினேன். "கதவு திறந்துதான் இருக்கிறது".

வீட்டுக்காரர் உள்ளே வந்தார். கையில் இரண்டு மூன்று கடிதங்கள் இருந்தன.
"தூங்கிவிட்டேன்" என்றேன். "அடுக்களைக்குப் போய் ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் கொண்டு வருவீர்களா?"

"தாராளமாக" என்றார் வீட்டுக்காரர். அடுக்களைக் கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றார். "ஆ" என்ற அலறலும், பாத்திரங்களை உருட்டித் தள்ளியபடி ஓர் உடல் விழும் ஓசையும் கேட்டன. நாற்காலியிலிருந்து துள்ளி எழுந்து அடுக்களைக்கு ஓடினேன். முதுகில் இறங்கிய ஒரு பெரிய கடாரியுடன் பாதி உடல் மேஜை மேல் கிடக்க, வீட்டுக் காரர் இறந்து கிடந்தார். அடுக்களையில் கொலைகாரன் யாருமில்லை எனத் தீர்மானமாகத் தெரிந்ததும் நான் அமைதியடைந்தேன்.

பாருங்கள். எல்லாம் சூசக உணர்வுதான்.
====
ஃபெர்ணாண்டோ ஸோரண்டினோ(Fernando Sorrentino) எழுதிய ஆட்டுக்குட்டிகள் அளிக்கும் தண்டனை என்ற தொகுப்பில் இருந்து.(தமிழில்: எம்.எஸ், வெளியீடு: காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

Jul 28, 2010

நித்யானந்தன்- மெழுகுச் சிலை


பெங்களூரு நகரில் நித்யானந்தனுக்கு மெழுகில் சிலை செய்து நான்கு கிலோ மீட்டருக்கு ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். லாஸ் ஏஞ்சலீஸிலிருந்து ஒரு பக்த சிகாமணி இந்தச் சிலை செய்யும் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறாராம். பக்த சிகாமணி செய்ததா அல்லது நித்யானந்தனின் ஆசிரமமே செய்ததா என்பதைவிட பெங்களூரு போன்ற மாநகரில் இவனுடைய சிலையின் ஊர்வலத்தை நான்கு கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் போது எதிர்ப்பு தெரிவிக்க எந்த அமைப்போ அல்லது தனிமனிதனோ இல்லை என்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

ஒளிந்து கொண்டிருந்தவனை இமாச்சலப் பிரதேசம் சென்று கைது செய்த காவல்துறை இதை எப்படிப் பொறுத்துக் கொண்டது? பக்கம் பக்கமாக இவனைப் பற்றி எழுதிக் கிழித்த ஊடங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தன
என்று என் அரை மண்டையில் தோன்றுகிறது.

நித்யானந்தன் தவறு செய்வதாகச் சொல்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் சொல்லும் காரணம் அவன் ஆன்மிகவாதி என்ற போர்வையில் ஸ்தீரிலோலனாக இருந்திருக்கிறான் என்பது. இன்றைக்கு ஆன்மிகவாதி என்றாலே அவன் அயோக்கியத்தனம் செய்பவன் என்று உறுதியாக நம்புவதால் மேற்குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக அவன் மீது கோபம் எதுவுமில்லை.

ஆனால் பணக்காரர்களால், ஊடகங்களால், எழுத்தாளனால், பிரபலங்களால் கடவுளுக்கு இணையானவனாக கட்டமைக்கப்பட்ட ஒருவனது முகத்திரை கிழிந்து தொங்குவதைப் பார்க்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

அடுத்த சாமியார் ஒருவனை தூக்கிப் பிடிக்க ஓரிரு வருடங்களுக்காவது தயங்குவார்கள் என்ற நம்பிக்கைதான் மகிழ்ச்சிக்கு காரணம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கை தவிடு பொடியாகிறது. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னால் நாய்கள் கூட அவனது முகத்தில் சிறுநீர் கழித்துச் சென்ற காட்சி மறைவதற்குள்ளாக அவன் மீண்டும் கடவுள் வேடம் ஏற்பதைப் பார்த்துத் தொலைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு கயமைத்தனத்தில் சிக்கிக் கொண்டே அதே பொறுக்கியை அவனது ஆட்களே தாங்கிப் பிடிக்கிறார்கள். அவனது முழு உருவ மெழுகுச் சிலையை நான்கு கிலோ மீட்டருக்கு ஊருவலமாக எடுத்து வருகிறார்கள்.
முதலில் நான் உத்தமன் என்றான், பின்னர் நடிகையை நல்ல பக்தை என்றான். இன்று அவனது ஆசிரம நிர்வாகி ஒருவர் நடிகையை ஆசிரமத்திற்குள் அனுமதிப்போம் என்கிறார்.

காமத்தின் அடிப்படையில் இச்சமூகம் துரோகியாக, கயவனாக, காமுகனாக உருவகித்த ஒருவன், எந்தவிதக் கூச்சமும் இல்லாமல் அதே பல்லிளிப்புடன் மூன்றே மாதங்களில் காட்சி தருகிறான். குரு பெளர்ணமி நடத்துகிறேன் அனுமதி இலவசம் கலந்து கொள்ளுங்கள் என்று அறைகூவல் விடுக்கிறான்.

காமுகன் என்றும் ஆன்மிக துரோகி என்றும் நிரூபிக்கப்பட்ட பிம்பங்களிலிருந்து மிக வேகமாக தன்னை விடுவித்துக் கொள்கிறான். இனி இந்தச் சமூகம் இவனைப் பற்றிய எதிர்மறை விமர்சனங்களை மறந்து போகும். இவனது காலடியில் பணத்தைக் கொட்டி சேவகம் செய்வதற்காக ஒரு கூட்டம் தயாராகிவிடும்.

அத்தனை கூத்துகளையும் இந்தச் சமூகம் அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்வதைப் பார்ப்பதற்கு வியப்பாக இருக்கிறது.

சாதி மாறிய திருமணங்கள் செய்து கொண்டவர்களை கொல்பவர்கள் நிறைந்த சமூகம்தான் குரு பவுர்ணமி கொண்டாடுபவனை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. இரவுக் களியாட்டங்களில் கலந்து கொண்ட யுவதிகளை அடித்துத் துரத்திய கலாச்சாரக் காவலர்கள்தான் மெழுகுச் சிலை ஊர்வலத்திற்கு ஓ போடுகிறார்கள்.

திருமணத்திலும், இரவுக் களியாட்டத்திலும், அடுத்தவன் மனைவியுடனான சல்லாபத்திலும் காமம்தான் அடிப்படையாக இருக்கிறது. ஆனால் ஒன்றை முரட்டுத்தனமாக எதிர்க்கும் சமூகம் மற்றதை அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்கிறது.

காமத்தை உள்ளுக்குள் ரசித்து அனுபவிக்கும் தன்மைதான் இந்தவிதமான அத்தனை செய்திகளையும் பரபரப்பாக்குகிறது. காமத்தின் பரபரப்பு புணர்ச்சியில் அடங்குவதைப் போலவே இந்தக் காமம் சார்ந்த செய்திகளின் பரபரப்பும் ஓய்ந்துவிடுகின்றன.

இனி நித்யானந்தன் வழக்கம்போலவே ஆன்மிகச் சுடரொளியுடன் நகர்வலம் வருவான். உள்ளுக்குள் பொறுமிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்போம். நமக்குள் எத்தனை சிக்கல்கள்?

Jul 21, 2010

ரமேஷ்-பிரேமின் "உப்பு" தொகுதியில் இருந்து இரண்டு கவிதைகள்

(1)
பறம்பு மலை
பேரரசர்களால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டது

கபிலன்
குழந்தைகளை அள்ளிக் கொண்டு
ரகசிய மலைப்பாதை வழியாக வெளியேறுகிறான்

மலையுச்சிக் குடிலில்
பாரி
சிறைபட மறுத்து
கபிலன் விட்டுச் சென்ற
எழுத்தாணியால் தொண்டைக் குழியில்
குத்திக்கொள்கிறான்

தமிழ் நிலத்தின்
முதல் காவியம் எழுதப்படுகிறது

(2)
அழகு பற்றிய எல்லாவிதமாயைகளும் உடைந்துவிட்டன
அவளும் அவனும் மலங்கழிக்க
நிலவுக்குச் சென்ற அன்று

Jul 3, 2010

உதிரிகள் 03-07-2010: சாரு,மாண்ட்பெல்லியர்,கவிதை

திரிகளைத் தொடரலாமே என்று மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்த நண்பர்களுக்கு நன்றி. (நூற்றுக்கணக்கான நண்பர்களுக்கும் நன்றி என்று எழுதினால் நம்பவா போகிறீர்கள்? அதனால் குத்துமதிப்பாக நண்பர்களுக்கு நன்றி என்று முடித்துக் கொண்டேன்).

நான் எழுதுவதில் பெரும்பாலானவற்றிற்கு தாமதமான எதிர்வினை கிடைக்கிறது. சுஜாதா குறிப்பிட்டது போல, வலைப்பதிவில் எழுதிவிட்டு அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களில் வரும் பின்னூட்டத்திற்கு காத்துக் கொண்டிருந்தால் நான் ஏமாந்து விடுவேன். அனேகமாக ஒன்றுமே வந்திருக்காது. நான் எப்பொழுதோ எழுதியதற்கு அவ்வப்போது மின்னஞ்சலோ அல்லது பின்னூட்டமோ விழுந்து கிடக்கும் அவ்வளவுதான்.

எழுதுபவர்கள் இரண்டு வகை. தனக்கு வாசகர்கள் நிறைய வேண்டும் என்பது முதல் வகை. நான் எழுதுவதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் வாசிப்பவர்கள் வாசிக்கட்டும், யாருமே வாசிக்கவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை என்பது இரண்டாம் வகை. இரண்டாவது வகையில் எனக்கு ஒப்புதலில்லை. எந்த ஒரு சிக்கலான விஷயத்தையும் 'வாசிக்கும் தன்மையுடன்' (ரீடபிள்) ஆகக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அந்த வகையிலேயே எனக்கு சுஜாதாவை பிடிக்கிறது. மற்ற பலருக்கும் அவரைப் பிடிக்கிறது.

ரீடபிளாகத் தருகிறேன் என்று தான் நினைத்தையெல்லாம் எழுதி ரம்பத்தை வைத்து கழுத்தை அறுக்கும் எழுத்தாளர்களோடும் நாம் சமகாலத்தில் வாழ்ந்து தொலைக்க வேண்டியிருக்கிறது. உதாரணம் சாரு நிவேதிதா. தெஹல்காவில் வெளியான கதையொன்றை தனது பதிவில் வெளியிட்டிருந்தார். 'முகத்தின் எதிரே மரண நிழல் படிந்ததும் முகச்சவரம் செய்து கொண்டு வெள்ளைக் கொடி பிடித்து சரணடையச் சென்று விட்டான்' என்ற ஒரு வரி இருக்கிறது. (இது யாரையும் குறிப்பிடவில்லை என்ற லேபிளோடு)

மரணம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்ற பயத்தில் இருப்பவன் சவரம் செய்து கொள்வது எப்படிச் சாத்தியம்? மரணம் எந்தவிதமான அசைவையும் தனக்குள் உருவாக்க இயலாத போதுதான் ஒருவன் முகச்சவரம் செய்வது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட முடியும். அப்படி சலனம் அடையாதவன் சரணடைய வேண்டிய அவசியமே எழுவதில்லை.

மரண நிழல் படியும் போது சவரம் செய்ய வேண்டுமானால் ஏதாவது சாமியாரிடம் மனதைச் சாந்தியடையைச் செய்யும் வித்தையைக் கற்றிருக்க வேண்டும், சாமியாரிடம் வித்தை கற்றுக் கொள்ளும் எழுத்தாளருக்கு வேண்டுமானால் சாத்தியமாகலாம்.

விஷயத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டால் எழுத வேண்டும், இல்லையெனில் மொன்னைச் சமூகம் கிட்டத்தட்ட மறந்து போன ஒரு விஷயத்தில் சலனத்தை உண்டாக்கி கவனத்தை தன் பக்கம் திருப்பும் வித்தைகளைச் செய்யாமல் அமைதியாக இருந்துவிடுவது நல்லது என்னும் கட்சியைச் சார்ந்தவன் நான்.
===
இன்று இரவு மாண்ட்பெல்லியர் கிளம்ப வேண்டும். ஏற்கனவே சென்று வந்த ஊர்தான். பாரீஸிலிருந்து எந்நூறு கிலோ மீட்டர் தெற்கில் இருக்கிறது. ஒரு வாரம் தங்கியிருக்க வேண்டும். வேலை நாட்களைத் தவிர்த்து அடுத்த சனிக்கிழமை மட்டும் ஒரு நாள் முழுமையாக எனக்கே எனக்கானதாக இருக்கிறது. பாரீஸ் செல்வதற்கான உத்தேசமும் உண்டு. ஓரிரு நண்பர்கள் அழைத்திருக்கிறார்கள்.
திட்டம் சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில் பாரீஸ். இல்லையெனில் மாண்ட்பெல்லியருக்கு பக்கத்தில் ஏதாவது ஒரு ஊரைச் சுற்ற வேண்டும். பழங்கால ரோமானிய கட்டடங்கள் நிறைந்த நிம்ஸ் என்ற ஊரை ஏற்கனவே பார்த்தாகிவிட்டது அதனால் வேறு ஏதேனும் இடங்களைச் சொல்லுங்கள் என்றதற்கு Cab d'Agde என்ற இடம் பற்றிய பரிந்துரையை உடன் வேலை செய்யும் கிளென் செய்தார். இடம் பற்றித் தெரியாதவர்கள் தெரிந்து கொள்ள கூகிளாரை துணைக்கு அழைத்துக் கொள்ளவும்.
===
கவிதை

மின்னற்பொழுதிற்கும்
சற்றே குறைவான
கணத்தில்
தன் பாடல்களை மறந்துவிட்டான்
குழந்தைகளுக்கான பாடகன்.

பைத்தியமென திரியும்
அவனது
வெறுமையை நிரப்ப
தேவைப்படுகிறது
ஒரு குழந்தையின் முத்தம்
அல்லது
ஒரு இழுப்பு பீடிச் சுவை.

Jun 30, 2010

மருத்துவமனைகள்: துண்டிக்கப்பட்ட உலகங்கள்

மூன்று வயதுக் குழந்தைக்கு டெங்குக் காய்ச்சல் என்றார்கள். குழந்தைக்கு நோய் முற்றிவிட்டது என்றும், மிக அதிகமான இரத்த இழப்பு என்பதால் இரத்தம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் முன்பே சொல்லியிருந்தார்கள். ஒரே ரத்தவகை உடையவர்கள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்தோம்.

நேராகச் சென்று கொண்டிருக்கும் நெரிசலான நகரச் சாலையில் திடீரென உள்வாங்கித் திரும்பி இருந்தது மருத்துவமனை. மருத்துவமனைக்கு அருகே செல்வது வரையிலும் இல்லாத பதட்டம் நுழைவாயிலைத் தாண்டி நுழையும்போது விரல்களின் வழியாக பரவத் துவங்குகிறது. முகத்தில் அதுவரையிலும் இருந்த மகிழ்ச்சிக் களையை மறைப்பதற்கான எத்தனிப்புகளை மனம் மேற்கொள்ள ஆரம்பித்துவிடுகிறது. வாடித் தொங்கிய முகங்களோடும், அழுது வீங்கிய கண்களோடும் மனிதர்கள் தொடர்ந்து தாண்டிச் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். எதிரில் வரும் மனிதர்களைப் பார்ப்பதற்கான திராணியோ விருப்பமோ இல்லாதவர்கள் காற்றைப் போல நகர்ந்துவிடுகிறார்கள்.

முந்தின நாள் இரவு வரையிலும் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தவரின் குடும்பத்தை நெஞ்சுவலியோ, பக்கவாதமோ அல்லது பெயரில்லாத வேறொரு நோயோ துன்பத்தின் முகமூடியை அணிந்து வந்து கசங்கச் செய்கிறது. வாரியடித்துக் கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் செல்கிறார்கள். அதுவரையிலும் இருந்த குடும்பத்தின் திட்டங்கள் வலுக்கட்டாயமாக வேறு வடிவத்தைப் பெற்றுக் கொள்கின்றன.

தன் வாழ்நாளின் அதிகபட்ச கொடூர கணங்கள் என்பது என்னவாக இருக்கும் என்று அவ்வப்போது யோசனை தோன்றும். காதல் தோல்வியடைவது என்றும் வறுமையின் கோரப்பிடியில் சிக்கி உழல்வது என்றும், தன் நெருங்கிய உறவொன்றை இழப்பது என்றும், உறுப்பொன்று செயல் இழப்பது என்றெல்லாம் யோசித்ததுண்டு. ஆனால் இவை எதுவுமே திருப்தியான பதிலாக இருந்ததில்லை.

இந்த நொடியில், மனிதனுக்குத் தான் வாழும் காலத்தில் கடக்கும் மிக வேதனையான கணம் என்பது மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் உறவினருக்காக வெளியில் காத்திருப்பதுதான் என்று தோன்றுகிறது. நகரத்தின் மருத்துவமனைகள் உயிரைக் காப்பதற்கென கட்டப்பட்டிருக்கும் கொள்ளிவாய் கூடாரங்கள். எந்தவிதமான தாட்சண்யமும் பார்க்காத மிக மூர்க்கத்தனமான நாட்டாமைகள். இயந்திரங்களின் இலாவகத்தில் மனிதர்களைக் கையாள்கிறார்கள்.

நம் பிரியத்திற்குரியவர் நொறுங்கிக் கிடக்கும் அறையிலிருந்து வெளியே வரும்போது முகத்தில் அறையும் காற்று கூடவும் கண்களில் நீரைக் கசியச் செய்கின்றன. இந்த உலகமே அன்பற்ற இருண்ட பாலைவனமாகத் தோன்றுகிறது. வேதனையின் களியாட்டங்கள் மனிதர்களின் வாழ்வில் திடீரென நிகழ்த்தும் பிரளயம்தானே மருத்துவமனை வாசம்.

பணம் இல்லாதவர்கள் கொள்ளிவாய்க் கூடாரங்களைத் தவிர்த்துவிடுகிறார்கள். பணம் இருப்பவர்கள் தங்களிடம் இருப்பதில் கொஞ்சத்தை உயிருக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள். இருந்தும் இல்லாதவர்கள் இருப்பதை எல்லாம் கொடுத்து பொருளாதாரத்தின் தொடக்கத்திற்குத் திரும்பவும் வருகிறார்கள்.

தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு முன்பாக சில கணங்கள் நின்றிருந்தபோது ஒருவன் தன் தந்தையின் சிறுநீரகம் இரண்டும் செயல்படவில்லை என தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டிருந்தான். வயிற்றுக்குள் இருக்கும் குழந்தைக்கு மூச்சுத் திணறல் என்று புலம்பிய வேறொருவனிடம், யாரேனும் ஒருவரைத்தான் காப்பாற்ற முடியும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த செவிலிக்கு அப்பொழுதுதான் செல்போன் சிணுங்கியது- செவிலிப் பெண்ணின் காதலனாக இருக்கலாம், ஓரமாகச் சென்று சிரித்துக் கொண்டு வந்தாள். கல்லூரிப் பெண்ணொருத்திக்கு விபத்தில் பலத்த அடியாம். ஒரு குடும்பமும் கொஞ்சம் மாணவர்களும் அழுது கொண்டிருந்தார்கள். விஷம் அருந்தியவன் இன்னமும் அபாய கட்டத்தில்தான் இருக்கிறான் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எத்தனை அவசரத்திலும் மருத்துவமனை வழக்கம் போல மிக இயல்பாக இயங்குகிறது. ஊழியர்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடக்கிறார்கள். செவிலியர்கள் மிக இயல்பாகத் தன் செவிலியத் தோழியிடம் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்த செவிலியர் தன் பணியில் ஒத்துழைக்காதது பற்றியும், மருத்துவரோடான தனது சம்பாஷணைகள் பற்றியெல்லாம் உற்சாகத்தோடு அளாவுகிறார்.

குழந்தைப் பிறந்ததை பார்க்கவும்,சான்றிதழ்கள் பெறுவதற்காகவும் வந்து செல்லும் சிலர் பளிச்சென்றற முகத்தோடு, மற்றவர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டும், செல்போனில் குழாவிய படியும் இயல்பின் சிறு பிசிறின்றி நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மரணம் நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுகளில் இருப்பவர்கள் உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பிரியமானவர்கள் வெளியில் நின்று வதங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மருத்துவர்கள் கடவுளராகவும் செவிலியர் பூசாரிகளாகவும் பெரும் உருவம் பெறுகிறார்கள். குறைந்தபட்சம் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியுமா என்று ஒருவரின் மனைவி மன்றாடிக் கொண்டிருந்தார். கை கால் அசைக்க முடியாது, பேச முடியாது ஆனால் உயிருக்கு எந்த ஆபத்துமில்லை என்கிறார் மருத்துவர். உயிரோடு கணவரைப் படுக்கையில் வைத்து இறுதிக்காலம் வரை பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார் மனைவி.

அன்பின் உச்சத்தில் அந்தக் கணத்தில் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக உதிரும் சொற்களா அல்லது தீர்க்கமாக யோசித்து வெளியே பிதுங்கும் வார்த்தைகளா அவை?

இந்தத் துக்கங்கள் நமக்கும் நேர்ந்துவிடுமோ என்று ஒரு கணம் மனம் பதைக்கிறது. அப்படியெல்லாம் நடந்துவிடாது என்று நம்பிக்கையைத் தானாக மனம் உருவாக்கி சற்று ஆறுதல்படுத்திக் கொள்கிறது. இந்த இடத்தை தாண்டிவிடுவது சற்று ஆசுவாசம் தரலாம். நகர்ந்துவிடுவது உத்தமம் என்று மனம் ஆசைப்படுகிறது. அது, இருள் வெளியேறுவதைப் போல சலனமில்லாமல் மருத்துவமனையை நீங்குவதற்கு தருணத்தை எதிர்பார்க்கத் துவங்குகிறது.

மருத்துவமனையின் சுவரைத் தாண்டி வந்துவிட்டால் தென்படும் உலகம் மிக இயல்பானது. இந்தக் கட்டிடத்திற்குள் உயிர்கள் பணயமாக்கப்படுகின்றன என்ற எந்தவிதமான பிரக்ஞையும் இல்லாமல் உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அவசரத்தில் அடுத்த ரயிலைப் பிடிக்கவோ அல்லது தவறவிட்டுவிட்ட பர்ஸைத் தேடியோ நகரம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. வெளியில் வந்த சில கணங்களில் அவசர உலகம் நம்மையும் அள்ளியெடுத்து தன் அகோர வாய்க்குள் போட்டுக் கொள்கிறது. நாமும் ஓடத் துவங்கிவிடுகிறோம். எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு. நகரச் சாலைகளை அடித்துச் சுத்தம் செய்துவிட்டு மறைந்துவிடும் மழையைப் போல நாம் மறந்துவிடுகிறோம்.

மரணம் கொடுமையானதா அல்லது மரணத்தைப் பற்றி நினைப்பது கொடுமையானதா என்ற கேள்விக்கு இந்தக் கணத்தில் என்னிடம் இருக்கும் பதில், மரணத்தைப் பற்றி நினைப்பதுதான் கொடுமையானது என்பது. ஒரு வேளை மரணிக்கும்போது கேட்டால் மாற்றிச் சொல்லக் கூடும்.
நன்றி: உயிரோசை

Jun 25, 2010

பனியில் சிதறிய காட்சிகள்


அதிகாலை
வெண்ணிரவில்
டயர் ஓட்டிச் செல்கிறான்
ஒரு சிறுவன்

இடிந்த சுவரொன்று
தடுத்திருக்கும்
நகரச் சுடுக்காட்டின்
பிணமேட்டு கதகதப்பில்
குறுகிக் கிடக்ககிறது
செந்நாய்

இருள்
கிழித்துச் செல்லும்
லாரியின்
சக்கரத்தில் விழ
எத்தனிக்கிறான்
தற்கொலை
முடிவெடுத்தவன்

வேலிகள் பிடுங்கப்பட்ட
மறைவற்ற
சாலையில் மறைகிறாள்
இந்தக் கரும்பெண்

வெண்புகை வெளிவர
டீ குடிக்கும்
எனக்கான
இன்றைய துக்கம்
பிச்சைக்காரியின்
கால்நனைக்கும்
சிறுநீரால்
ஆசிர்வதிக்கப்படுகிறது.

Jun 22, 2010

மழை


தீராத உக்கிரத்துடன்
இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் நள்ளிரவுப் பெருமழை-
முடிவுறாத கதைகளை
கேட்க யாருமில்லாத
நகரத்தின் நிசப்தத்தில்
நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது

கான்கிரீட் கட்டிங்கள்
தன்
இசையைத் தின்றுவிட்ட வெறுப்பில்
மழை
நகரத்தின் ஜன்னல்களை ஓங்கி அறைகிறது

திரைகளிடப்பட்ட ஜன்னலுக்குள்ளான
சல்லாப சண்டைகளை
நிறுத்த முடியாத கோபத்தை
மண் மீது பொழிய
வெறுமை குழைந்த நகரத்து மண் குதித்துப் பழிக்கிறது

காற்றை எதிர்த்து அடிக்கிறது மழை
முறிந்த மரங்களில் இருந்து எழும் பச்சை வாசனையோடு
விசிறத் துவங்கிய காற்று
தன் பலத்தைத் திரட்டி மழையுடன் மோதுகிறது

உக்கிரமான ஈரப்போர்
துளி குருதி இல்லை
ஒரு மரணம் இல்லை
ஆழ்மன வன்மம் இல்லை

ஆனால்
மழை நிகழ்த்த விரும்பும் பிரளயத்தில்
அதிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன
வானமும் பூமியும்

எதையும் கவனிக்காத இந்நகரத்தின்
சோடியம் விளக்குகள்
கண்களை மூடிக் கொள்கின்றன
நகரம் இருளில் மூழ்குகிறது
நடுநிசியில்
விழித்துக் கொண்ட நாய்கள் ஒடுங்குகின்றன

மழைக்கு சலனமுறாத நகரத்தின்
சில வீடுகளில் யு.பி.எஸ்ஸில் இருந்து
கசிகிறது வெளிச்சம்
தொகுப்பு வீடுகளில்
ஜெனரேட்டரை ஓட விடுகிறார்கள்
திரைகள் விலகிய ஜன்னல்களில்
டிவி ஒளிரத் துவங்கிய போது
தன் தோல்வியின் துக்கத்தில்
துவண்டு
அமைதியடைந்தது மழை

போக்கிடமில்லாத மழை
முறிந்த பிரியமென
நகரச் சாலையின் குட்டைகளில் கொஞ்சமாகவும்
தங்க மீன் நீந்தும்
இந்த ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலுக்குள்
மீதமாகவும்
அடைந்து கொண்டது

Jun 15, 2010

சிட்டுக்குருவி

ங்கள் தாத்தா சிட்டுக்குருவிகள் பிடிப்பதை பார்ப்பதற்கு சுவாரசியமாக இருக்கும்.நெல் காயப்போட்டிருக்கும் களத்தில் மூங்கிலால் பின்னப்பட்ட முறத்தை ஒரு சிறு குச்சியை வைத்து நிறுத்தி வைப்பார். அந்தக் குச்சியை ஒரு நூலில் கட்டி நூலின் மற்றொரு நுனியைப் பிடித்துக் கொண்டு ஏதாவது மர நிழலில் அமர்ந்து கொள்வார். நெல்மணிகளைத் தின்ன வரும் சிட்டுக்குருவி முறத்திற்கு கீழாக வரும் போது நூலை இழுத்தால் முறம் சிட்டுக் குருவியை மூடிக் கொள்ளும்.பிறகு சிட்டுக்குருவியை பிடித்துவிடலாம்.

நாங்கள் சற்று பெரியவர்கள் ஆன பிறகு(பத்து வருடங்களுக்குள்ளாக வாசலில் நெல் காயப்போடுவது பெருமளவில் குறைந்து போனது)வாசலில் இருந்து வீட்டின் உட்புறம் வரைக்கும் அரிசியைத் தூவி வைப்போம். குருவிகள் வீட்டிற்குள் வந்த பிறகு கதவை மூடிவிட்டு சிக்கிக் கொண்ட குருவியை எந்த இடத்திலும் அமரவே விடாமல் துரத்தினால் அது களைத்துவிடும்.களைத்துப் போய் பறக்க முடியாமல் அமரும் சிட்டுக்குருவியை கையில் எடுத்தால் இளஞ்சூட்டோடு அதன் மிக வேகமான இதயத் துடிப்பை ரசிக்கலாம். சில அறிவாளிக் குருவிகள் இலாவகமாக கையை விட்டு நழுவிச் சென்று நம்மை ஓரிரு நாட்களுக்கு 'ஃபீல்' செய்ய வைத்துவிடும்.

இப்படியான விளையாட்டில் ஒரு பெண் சிட்டுக்குருவியை அதிகமாக விரட்டியதில் அதன் வாயில் இரத்தம் வழிந்து இறந்து போனது.அதற்கான எல்லாவிதமான ஈமச்சடங்குகளையும் நண்பர்களோடு செய்தபோது சிட்டுக்குருவிகளை இனிமேல் கொல்லக் கூடாது என்று மட்டுமே முடிவு செய்தோம்.துரத்துவதற்கு எந்தவிதமான தடையையும் எங்களின் சிறுவர் படை கொண்டு வரவில்லை.இருந்தாலும் அந்தக் குருவியே நான் பிடித்த கடைசிச் சிட்டுகுருவி.

விஜியன் என்ற நண்பன் கிணற்றுக்குள் இறங்கி பொந்துகளுக்குள் இருந்து குருவியின் குஞ்சுகளை எடுத்து வருவான்.காகமாக இருந்தால் அதன் குஞ்சுகளுக்கு அருகில் போகவே முடியாதபடி மண்டையைக் கொத்தி புண்ணாக்கிவிடும்.சிட்டுக் குருவிகளுக்கு அந்த வலிமை இல்லாததால் சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்து தொடர்ச்சியாகக் கத்திக் கொண்டிருக்கும்.

இந்த நீட்டி முழக்கிய குறுவரலாறுகள் சிட்டுக்குருவிகள் அழிந்து வருகின்றன என்பதைச் சொல்வதற்கான அச்சாரம் என்று முடிவு செய்திருப்பீர்கள்.அதேதான்!.

இன்னமும் எங்கள் ஊரில் இருக்கும் கிணற்றுக்குள் குருவிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில்தான் பார்க்க முடிகிறது.புதிய ஊர்களுக்குச் சென்றால் முதலில் பார்க்க விரும்புவது சிட்டுக்குருவியைத் தான்.அதன் வேகமான பறத்தலும்,பெண் குருவியில் இருக்கும் மென்மையும்,ஆண் குருவியின் கம்பீர தோற்றமும் மிக விருப்பமானவை.
ஆனால் பல ஊர்களில் இவற்றைப் பார்க்க முடியவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம்.

சிட்டுக்குவிகள் செல்போன் டவரின் கதிரியக்கத்தால் அழிகின்றன,சோடியம் விளக்குகளால் அழிகின்றன, வாழ்க்கை முறை மாற்றங்களால் அழிகின்றன என்ற காரணங்களைச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த எந்தக் காரணமும் முழுமையான முடிவுகள் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. இதுவரைக்கும் கூட இந்தியாவில் சிட்டுக்குருவிகளின் தோராயமான எண்ணிக்கை குறித்தான கணக்கீடுகள் எதுவும் நடத்தப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

சிட்டுக்குருவிகள் எங்கும் காணப்படுவை என்பதாலேயே அவற்றைப் பற்றிய கவனம் நமக்கு இருப்பதில்லை. அவற்றை அறிவியல் பூர்வமாக கண்காணிப்பதுமில்லை. ஆனால் அவை குறைந்து வருகின்றன என்பதை கிட்டத்தட்ட எல்லோருமே உணர்ந்திருக்கிறோம்.

சிட்டுக்குருவிகள் அழிந்து வருவதற்கான காரணமாக சூழலியல் கட்டுரைகளில் சில காரணங்களே திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்படுகின்றன.

முதலாவது நமது வாழ்க்கை முறையில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள்.முன்பு சிட்டுக்குருவிகள் கூடுகள் அமைப்பதற்கான இடமாக கூரைகளின் அடிப்பகுதி இருந்தது. கான்கிரீட் கட்டடங்களில் இதற்கான வாய்ப்பு இல்லாமல் போய்விட்டது. வீட்டில் சிட்டுக்குருவி கூடு கட்டுவது நல்ல சகுனம் என்று சொல்வார்கள்.

முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக வீட்டின் காலிப்புறத்தில் தானியங்களை உரலில் இடித்து புடைப்பார்கள். சிதறிக் கிடக்கும் தானியங்கள் பறவைகளுக்கான உணவாக இருந்தன. ஆனால் இப்பொழுது சூப்பர் மார்கெட்டிலிருந்து சுத்தம் செய்யப்பட்ட தானியங்களை பிளாஸ்டிக் பைகளில் வாங்கி வருகிறோம்.ஒரு தானியமணி கூட சிதறாமல் சிக்கனப்படுத்தி பணத்தை வேறு ஊதாரி செலவுகளுக்கு திசைதிருப்பும் வாழ்வுமுறையை பின்பற்றுகிறோம்.

அடுத்ததாக,வாகனங்களில் பயன்படுத்தப்படும் ஈயம் கலவாத பெட்ரோல்(Unleaded-Petrol)புழு,பூச்சிகளை அழித்துவிடுகிறது. வளரும் பருவத்தில் இருக்கும் குருவிக் குஞ்சுகளுக்கு இந்தப் பூச்சி புழுக்கள் முக்கியமான உணவு. உணவுப் பற்றாக்குறையின் காரணமாக குருவிகளின் எண்ணிக்கை குறைகின்றன.

மூன்றாவதாகச் சொல்லப்படும் காரணம், செல்போன் கதிரியக்கம் குருவிகளின் கருத்தரிக்கும் தன்மையைச் சிதைக்கின்றன.

இத்தகைய காரணங்களில் ஓரளவுக்கு உண்மையாக இருந்தாலும் முழுமையான காரணங்கள் இவை மட்டும்தானா என்பதில் பல கேள்விகள் இருக்கின்றன.

உதாரணத்திற்கு மும்பையின் நரிமன் பாய்ண்ட் பகுதியிலும், அந்நகரத்தின் வேறு சில பகுதிகளிலும் கணிசமான அளவில் சிட்டுக்குருவிகளைக் காண முடிகிறது. இந்தியாவில் மற்ற எந்த நகரத்தையும் விடவும் மேற்சொன்ன காரணங்களால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது மும்பைதான். ஆனால் அங்கு சிட்டுக்குருவிகள் இருப்பது இந்த முடிவுகள் எவ்வளவு சதவீதம் உண்மையானவை என்று யோசிக்கச் செய்கிறது.

சிட்டுக்குருவிகளை அறிவியல் ரீதியில் தொடர்ச்சியாக கண்காணிப்பதன் மூலமே சிட்டுக்குருவிகளைக் காக்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது.

பறவையினங்களின் எண்ணிக்கையை இந்தியாவில் அதிகரிப்பது சற்று சவாலானது என்றாலும் முடியாதது என்று நினைக்கவில்லை.அவிநாசியைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இப்பொழுது அதிக எண்ணிக்கையில் மயில்களைக் காண முடிகிறது.மயில்கறி விற்ற உணவு விடுதிகள் பெரும்பாலானவற்றின் மீது அதிகபட்ச நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தென் மேற்கு பருவமழைக்காலம் துவங்கிவிட்ட இப்பொழுது, இடி மின்னலுடன் கூடிய மாலை நேரத்தில் தோகைகளை விரித்து மயில்கள் நடனமாடிக் கொண்டிருக்கின்றன.
உயிரோசையில் வெளியான கட்டுரை.

Jun 13, 2010

பிரான்ஸில் ஒரு இரவு

பிரான்ஸ் நாட்டின் தலைநகர் பாரீஸிலிருந்து எண்ணூறு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் மாண்ட்பெல்லியர்(Montepellier) என்ற ஒரு ஊர் இருக்கிறது. இந்த ஊருக்கென்று சிறப்பு எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. அப்படியே இருப்பதாகச் சொன்னால் இரவு வாழ்க்கையைத் தவிர்த்து வேறெதுவுமில்லை. ஒன்றிரண்டு கார்கள் மட்டும் அவ்வப்போது செல்லும் பகல் நேரத்தில் பெரும்பாலான சாலைகள் வெறிச்சோடிக் கிடக்கும். சாலையில் நடந்து சென்றால் நீங்கள் மட்டும்தான் நடந்து கொண்டிருப்பீர்கள். பேருந்துக்கு 1 யூரோவோ அல்லது டாக்ஸிக்கு 15 யூரோவோ செலவு செய்யத் தயங்கும் உங்களை "டிபிகல் இந்தியன்" என்று கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். (பேருந்து அல்லது ட்ராமில் குறைந்தபட்சமே 1 யூரோதான் டிக்கெட். அதாவது 65 ரூபாய். சேலத்திலிருந்து கோபிச் செட்டிபாளையம் போய் வந்தால் கூட அதைவிடக் குறைவாகத்தான் இருக்கும்).

மாண்ட்பெல்லியரில் ஒரு பெரிய இடத்தை, கிட்டத்தட்ட சின்ன ஊர் அளவுக்கு ரெஸ்டாரண்ட், நைட் கிளப் மற்றும் பார்களுக்கு என்று கேளிக்கைகளுக்காகவே ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். Le Shiva என்ற வட‌இந்திய ரெஸ்டாரண்ட் கூட உண்டு. "அரே!பய்யா" என்று வரவேற்பார்கள். ஆனால் சிக்கன் பிரியாணிக்குக் கிட்டத்தட்ட எழுநூறு ரூபாய் தர வேண்டும்.

ஆஸ்திரேலிய பார், ஐரிஷ் பார், பிரெஞ்ச் பார் என்று ஒவ்வொரு நாட்டின் சிறப்புகளோடும் பார்கள் செயல்படுகின்றன. ஆஸ்திரேலியன் பாரின் வெளியில் இரண்டு கறுப்பு நிற திடமான‌ ஆடவர்கள் நின்றிருப்பார்கள். அவர்கள்தான் வரவேற்பும்கூட‌. உள்ளே சென்று குடிக்காமல் வேடிக்கை மட்டும் பார்த்தால் இவர்கள்தான் 'சாத்து'வார்களோ என்ற பயத்தில் நுழைந்து வரவேண்டும். நல்ல வேளையாக அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் செய்யமாட்டார்கள். பாரின் உள்ளே 'இத்தினியூண்டு' துணி அணிந்த ஆஸ்திரேலிய‌ பார் பெண்கள் வாட்டசாட்டமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். உடன் வந்திருந்த நண்பர், பார் பெண்கள் பாட்டிலைச் சுழற்றிச் செய்யும் வித்தையிலேயே தனக்குத் தலை சுற்றி போதை ஏறுவதாக உளறிக் கொண்டிருந்தார்.

ஆல்கஹால் என்பது எத்தனால் இருக்கும் ஒரு பானம். எத்த‌னாலின் அட‌ர்த்தி 50 ச‌த‌வீத‌த்திற்கும் மேலே போனால் எளிதில் தீப்ப‌ற்ற‌க் கூடிய‌தாகிவிடும். இப்ப‌டித் தீப் ப‌ற்ற‌ வைப்ப‌தாலேயே சுவை பெறக் கூடிய‌ சில‌ பான‌ங்க‌ள் இருக்கின்ற‌ன‌. Dr Pepper, Blue Fiery Mustang எல்லாம் தீப்ப‌ற்ற‌ வைத்துக் குடிக்க‌ வேண்டிய‌வை. இந்தத் தீப்பிடித்த ஆல்க‌ஹால், அலறும் இசை, மென் புகை மற்றும் மங்கிய ஒளி ஆகியவற்றை கால்கள் உயர்ந்த நாற்காலிகளில் அமர்ந்து கொண்டு ஆஸ்திரேலிய‌ன் பார்க‌ளில் கொண்டாடலாம்.

ஐரிஷ் பார், பழைய அயர்லாந்துப் புகைப்படங்கள், புத்தகங்களால் நிரப்பியிருக்கிறது. சிமெண்ட் பூசாத கற்களை அடுக்கி, கலைநயத்தோடு இருந்தது அந்தக் கட்டடம். ஆண்கள்தான் பாரில் பணிபுரிகிறார்கள். ஐரிஷ் பாரில் ஐரிஷ் நாட்டு மது வகைகளைத் தவிர்த்து வேறு எந்தவிதமான பொழுது போக்கு அம்சத்தையும் எதிர்பார்க்க‌க் கூடாதாம். அதே பகுதியில் இருக்கும் பிரெஞ்ச் பார்களில் ம‌துவோடு சேர்த்து வாழ்வின் ச‌க‌ல‌ இன்ப‌ங்க‌ளையும் எதிர்பார்க்க‌லாம்.

ஐரிஷ் விஸ்கி சிறப்பு வாய்ந்தது. பொதுவாக‌ விஸ்கி ப‌ல‌ தானிய‌ங்க‌ளின் க‌லவையிலிருந்து த‌யாரிக்க‌ப்ப‌டுவ‌து. ஐரிஷ் விஸ்கியில் 'மிக்ஸ்' கொஞ்ச‌ம் அதிக‌ப்ப‌டியாக‌வே இருக்கும்.
ஸ்காட்ச், Rye, Bourbon என்ப‌வையெல்லாம் விஸ்கியின் வேறுவித‌மான 'ஸ்டைல்'க‌ள். எந்த‌த் தானிய‌ம் அதிக‌மாக‌ இருக்கிற‌து என்ப‌தைப் பொறுத்து பெய‌ர் வேறுப‌டுகிற‌து.

ஜின், பிராந்தி, வோட்கா, விஸ்கியிலிருந்து பிராந்தி வ‌ரை ப‌ல‌ வ‌ஸ்துக‌ள் த‌யாரிப்பு முறையாலும், ஆல்ஹ‌காலின் அள‌வாலும் பெய‌ர்க‌ளைப் பெறுகின்ற‌ன‌.

பியர் அருந்த சாலையோர பார்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். ஏகப்பட்ட பார்கள் சாலைகளையும் இருக்கும் காலியிடங்களையும் நாற்காலிகளால் நிரப்பியிருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட திருவிழாக்கூட்டம்தான்.

பிய‌ர் பெரும்பாலும் பார்லி அரிசியிலிருந்து த‌யாரிக்க‌ப்ப‌டுகின்றன. பொதுவாக பிராந்தி அல்லது பியர் என்று சொன்னால் அது திராட்சையிலிருந்து தயாரிக்கப்படுவது என்றுதான் கருதப்படும். பியர் நொதித்த‌ல் முறையில் த‌யாரிக்க‌ப்ப‌டுப‌வை என்ப‌தால் 'ஈஸ்ட்' என‌ப்ப‌டும் நுண்ணுயிர்(இட்லிக்கு அரைத்து வைக்கும் அரிசிமாவு புளிப்ப‌திலும் 'ஈஸ்ட்'ன் பங்க‌ளிப்பு உண்டு) பிய‌ர் த‌யாரிப்பில் முக்கிய‌ இட‌ம் வ‌கிக்கின்ற‌ன‌. இவை 18%க்கு மேலாக‌ ஆல்க‌ஹால் இருக்கும் ப‌ட்ச‌த்தில் 'ம‌ண்டையைப் போட்டுவிடும்' கேஸ்க‌ள். என‌வேதான் ப‌ல‌ குடிம‌க்க‌ளின் சாப‌த்தையும் தாண்டி பிய‌ர் க‌ம்பெனிகள் 18%க்கு மேல் ஆல்க‌ஹாலை பிய‌ரில் சேர்ப்ப‌தில்லை.

இர‌வு எட்டு ம‌ணிக்கு ஆர‌ம்பிக்கும் பிரான்ஸ் நகரின் உற்சாக உற்சவத்தில், ஒவ்வொரு பாரிலுமாக‌ அம‌ர்வது, ஷாம்பெயின், பிராந்தி, விஸ்கி, பியர் என்று எதையாவ‌து குடிப்ப‌து, கொஞ்சம் வெட்டியாக‌ப் பேசுவ‌து, ஆணும் பெண்ணுமாக இருந்தால் முத்த‌மிட்டுக் கொள்வது(அரை நொடியிலிருந்து இருபது முப்பது நிமிடங்கள் வரை கூட), அப்புற‌ம் அடுத்த‌ பாருக்கு ந‌டையைக் க‌ட்டி முந்தைய‌‌ பாரில் செய்த‌தையே தொட‌ர்வ‌து என்று அதிகாலை மூன்று, நான்கு ம‌ணிக்கு ஒரு இர‌வை முடிக்கிறார்க‌ள். வெள்ளிக் கிழமை, சனிக்கிழமை என்றால் ஆட்டம் பாட்டம் என்று இன்னமும் பட்டையைக் கிளப்புகிறார்கள். பிரான்ஸில் பெரும்பாலான நகரங்களில் இரவு வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கிறது.

ஜின் ம‌ற்றும் வோட்கா இர‌ண்டும் பிரெஞ்ச் பார்க‌ளில் வெள்ளமாக‌ப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன‌‌. இந்த‌ இர‌ண்டுமே வ‌டிக‌ட்டுத‌ல்(Distillation)மூல‌ம் த‌யாரிக்க‌ப்ப‌டுப‌வை.
வோட்காவிற்கான‌ மூல‌ப்பொருள் என்று த‌னியாக‌ எதுவுமில்லை. தானிய‌ங்க‌ள் ம‌ற்றும் உருளைக் கிழங்கு ஆகியவற்றிலிருந்துதான் வோட்கா அதிக‌மாக‌த் த‌யாரிக்க‌ப்ப‌டுகிறது. வோட்கா த‌யாரிப்பில் முக்கிய‌மான‌ அம்ச‌ம் அத‌ன் வ‌டிக‌ட்டுதல் முறை. மிகத் தீவிர‌மான‌ வ‌டிக‌ட்டுத‌லின் மூல‌மாக‌ அத‌ன் மூல‌ப் பொருளின் சுவை அல்ல‌து ம‌ண‌ம் எதுவும் வோட்காவில் வ‌ந்துவிடாம‌ல் பார்த்துக் கொள்வார்க‌ள்.

ஜின்னும் வ‌டிக‌ட்டுத‌ல் மூல‌மே த‌யாரிக்க‌ப்ப‌ட்டாலும் கொஞ்ச‌ம் வித்தியாச‌மான‌து. இதில் கொஞ்சம் மூல‌ப்பொருளின் சுவை, ம‌ண‌ம் இருக்குமாறு விட்டுவைப்பார்க‌ள். இறுதியாக‌ Flavours க‌ல‌ப்ப‌தும் உண்டு.

நொதித்த‌லா அல்ல‌து வ‌டிக‌ட்டுத‌லா என்ப‌திலிருந்து பானத்தின் த‌ன்மையும், பெயரும் மாறுகிற‌து. உதாரணத்திற்கு அகாவி என்ற‌ தாவ‌ரத்திலிருந்து நொதிக்க‌வைத்தால் அத‌ன் பெய‌ர் பல்க்(Pulque), வ‌டிக‌ட்டினால் அத‌ன் பெய‌ர் ட‌க்கிலா(Tequila).

பிரான்ஸ் பாரில் அம‌ர்ந்து கோகாகோலாவோ பெப்ஸியோ குடித்துக் கொண்டிருந்தால் அவ‌னையும் இந்திய‌ன் என்ற‌ ப‌ட்டிய‌லில் சேர்க்க‌லாம் என்றார் பிலிப் ஹின்ச்சி என்ற அயர்லாந்து வாலா.(ச‌வுத் இந்திய‌ன் என்ற‌ சொல்தான் ச‌ரியாக‌ வ‌ரும்).

டீன் மார்ட்டின் என்ற புகழ்பெற்ற அமெரிக்கப் பாடகர் சொன்ன‌ ஒரு வாக்கிய‌த்தை இந்த‌ இட‌த்தில் குறிப்பிட‌ வேண்டும். "குடிக்காத‌ ம‌க்க‌ளைப் பார்த்து நான் வ‌ருத்த‌ப்ப‌டுகிறேன். காலையில் தூக்கத்தில் இருந்து எழும் தருணத்தை உற்சாக‌மாக‌ உணர்வார்க‌ள். அந்த‌ உற்சாக‌த் த‌ருண‌ம் என்ப‌து ம‌ட்டுமே அவ‌ர்க‌ள் ஒரு நாளில் உண‌ர்ந்த‌ ஆக‌ச் சிற‌ந்த‌ த‌ருண‌மாக‌ இருக்கும்".

===

இந்தக் கட்டுரை உயிரோசையில் முன்பு வந்திருந்தது. வலைப்பதிவில் வரவில்லை. மீண்டும் மாண்ட்பெல்லியருக்கு ஒரு வாரம் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது.அதற்காக மாண்ட்பெல்லியர் பற்றிய எனது குறிப்புகளை தேடிய போது கண்ணில்பட்டது.

Jun 11, 2010

உதிரிகள் 11-06-2010: அனுஜன்யா, வேட்டைக்காரன்,டைரி

நேற்று இரவு மூன்று மணி வரைக்கும் தூங்கவில்லை. இரண்டு மிக முக்கியமான வேலைகளைச் செய்தேன். 2012 ருத்ரம், வேட்டைக்காரன் ஆகிய இரண்டு படங்களைப் பார்த்தேன்.

பொதுவாக எனக்கு மசாலாப் படங்கள் மிகப் பிடிக்கும் என்பதனால் ருத்ரம் 2012 ஐ விட வேட்டைக்காரன்தான் பிடித்திருந்தது. அதைவிடவும் ஆங்கிலப்படங்களில் பிரம்மாண்டம் என்ற பெயரில் அவர்கள் வெறுமனே பயமூட்டுகிறார்கள். இப்படித்தான் பயமுறுத்துவார்கள் என்று கிட்டத்தட்ட படம் பார்க்கும் போது யூகித்து விட முடிவதால் ஜூராசிக் பார்க் படத்தில் கிடைத்த 'த்ரில்' பிறகு வந்த படங்களில் கிடைத்ததில்லை. இத்தகைய ஹீரோயிசப் படங்களில் எத்தனை பெரிய அழிவு வந்தாலும் கதாநாயகன் கடைசியில் தப்பித்துவிடுகிறான்.

வேட்டைக்காரன் பற்றி ஏகப்பட்ட பேர் எழுதியிருக்கிறார்கள். விமர்சனம் எழுதுகிறேன்(அதுவும் இத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகு) என்று துவங்கினால் பதிவை படிக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச பேரும் கணிணித்திரையின் வாஸ்துப்படி வலது பக்க மேல் மூலையில் இருக்கும் பெருக்கல் குறியை அழுத்திவிடுவார்கள்.

கதாநாயகன் ஒரே அடியில் எதிரிகளை வீழ்த்துவதைப் பார்க்க பரவசமாக இருக்கிறது. சிலிர்த்து நிற்கும் கைகளை உணர்ச்சிவசப்பட்டு சுவற்றில் ஓங்கிக் குத்தி சுவரை இடித்துவிடுவேனோ என்று கூட பயமாக இருக்கிறது. படம் பார்க்கும் போது லாஜிக் பார்க்கக் கூடாது என்ற கட்சியில் நான் இருக்கிறேன். அதனால் இரண்டேகால் மணி நேரம் பிரமாதமாக ஓடிப்போனது. மூன்று மணிக்கு மேல் தூங்கினால் என் வீட்டை எல்லாம் ஏதோ ரவுடிக்கூட்டம் அடாவடியாக பிடுங்கிக் கொள்வதாகவே கனவு வந்தது. அதுதான் கொடுமை.
===
அலுவலகப் பணி நிமித்தமாக செவ்வாய்க்கிழமை மும்பை போயிருந்தேன். பிரபல யூத் பதிவர் அனுஜன்யாவை சந்தித்ததைத் தவிர உருப்படியான நிகழ்வு எதுவுமில்லை. அவரது கவிதைகள் எனக்கு மிக விருப்பம். அனுஜன்யாவுக்கு அவரது அலுவலகத்தில் தனி அறை கொடுத்து இரண்டு மூன்று கணிணிகளையும் கொடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள். பெரிய வேலைக்காரர் போலிருக்கிறது. நான் இருந்த நேரம் முழுவதும் அவரது அறைக்குள் யாருமே வரவில்லை. ஏன் என்று கேட்டதற்கு "தமிழ் ஆளாக இருந்தால் தமிழில் கவிதை சொல்லுவேன். ஹிந்திக்காரனாக இருந்தால் சலிக்காமல் எனக்குத் தெரிந்த ஹிந்தியில் கவிதை சொல்லுவேன்"என்றார். பிறகு ஏன் வரப்போகிறார்கள்.
===
டைரி எழுதுவது போல பல் விளக்கினேன், பாத்ரூம் போனேன் என்று வலைப்பதிவில் எழுதுவதில் விருப்பம் இருந்ததில்லை. குறைந்தபட்சம் எனக்கு உருப்படியான விஷயம் என்று தோன்றுவதைத்தான் எழுத வேண்டும் என்று நினைப்பதுண்டு.

நேற்று ஒரு நண்பர் ஆன்லைனில் வந்து 'அதை எழுது!இதை எழுது!' என்று உச்சகட்ட டார்ச்சரைக் கொடுத்தார். சிரிப்பானை அடித்துக் கொண்டிருந்தேன். கடைசியாக, நான் பல மாதங்களாக உங்கள் பதிவை பார்க்கவில்லை, உங்கள் பதிவின் லின்க் தாருங்கள் என்றார்.

தீர்க்கதரிசி! ப்லாக்கையே பார்க்காமல் இவன் இதைத்தான் எழுதுவான் என்று முடிவு செய்திருக்கிறார். அதற்காகவாவது எதையாவது எழுத வேண்டும் போலிருக்கிறது. எதுவுமே எழுதாமல் இருக்கும் நாட்களில் கூட இந்தத் தளத்தை நம்பி திறந்து படிக்கும் சில நூறு பேர்களை இழந்துவிடக் கூடாது என்றும் நினைக்கிறேன்.
==
'கமெண்ட் மாடரேஷன்' ஐ எடுக்கச் சொன்ன நண்பர்களுக்கு நன்றி. சுந்தர ராமசாமியின் கவிதை பற்றி "முற்றாகக் களைந்து அம்மணம் கொள்" என்ற தலைப்பில் மூன்று நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதியிருந்தேன். அந்த இடுகைக்கு குறைந்தபட்சம் நாளொன்றுக்கு மூன்று பின்னூட்டங்களாவது கடந்த சில நாட்களாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. அத்தனையும் அனானி பின்னூட்டங்கள். ஏதோ ஒரு லின்க் மட்டும் பின்னூட்டாமாக இடப்படுகிறது. அந்த பின்னூட்டங்களை நிறுத்த இன்னும் சில நாட்களுக்காவது "கமெண்ட் மாடரேஷன்" தேவைப்படும் என்று நினைக்கிறேன். சிரமத்திற்கு மன்னிக்கவும்.

Jun 9, 2010

புலி, பண்ணாரி வனம்

ஈரோட்டில் 29-05-2010 இல் சேகர் தத்தாத்ரியின் "புலி: ஒளிரும் ரகசியங்கள்" என்ற குறும்படத்தின் திரையிடலுக்கு கோவையைச் சேர்ந்த ஓசை என்ற சூழலியல் செயல்பாட்டாளர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். சேகர் தத்தாத்ரியும் வந்திருந்தார்.சூழலியல் சார்ந்த ஆவணப்படங்களை எடுத்து வருபவர் என்ற அளவில் எனக்கு இந்தப் பெயர் ஏற்கனவே அறிமுகமாகியிருந்தது. உலக அளவில் சூழலியல் சார்ந்த செயல்பாடுகளில் மிக முக்கியமான பெயரும் கூட.

அரங்கத்தில் நாற்பது சதவீதத்திற்கும் அதிகமான இடம் குழந்தைகளால் நிரப்பப்பட்டிருந்தது.

படம் 40 நிமிடங்களுக்கு ஓடுகிறது. புலி தன் இரையை வேட்டையாடல், இணை சேர்தல்,குட்டிகளோடான அதன் உறவு, காட்டில் புலிகளின் அன்றாட செயல்பாடுகள் என்று நகரும் படத்தில் புலிகள் தற்சமயம் எதிர்கொள்ளும் வாழ்வு சார்ந்த வேதனைகளை சற்று விரிவாக அலசுகிறார்கள். வேட்டையாளர்களின் கருணையற்ற தன்மை குறும்படத்தில் விரிவாக்கப்படுகிறது.

படம் முடிந்த பிறகு சேகர் தத்தாத்ரியுடனான உரையாடல் நிகழ்ந்தது.

தரவுகள் அதிகமாகவும் பிரச்சார யுக்திகள் குறைவாகவும் இருத்தல் வேண்டும் என்று ஆவணப்படம் என்பதற்கு என்னளவில் ஒரு வரையறை இருக்கிறது. அப்படி எந்த வரையறையும் இருக்கத் தேவையில்லை என்பது சேகர் தத்தாத்ரியின் கூற்று. இந்தக் குறும்படம் என் வரையறைக்கு நேர் எதிர்.

புலி குறித்தான புரிதலையும், அவை மீதான கருணையையும் இந்தக் குறும்படம் பார்வையாளர்களுக்கும் உருவாக்கியிருந்தது என்பது உறுதி.

மேலதிக தகவல்களை பின்வரும் தளத்தில் அறியலாம்: http://truthabouttigers.org/ -புலி: ஒளிரும் ரகசியங்கள் குறும்படத்தை இந்தத் தளத்தில் பதிவு செய்பவர்களுக்கு இலவசமாக அனுப்பியும் வைக்கிறார்கள்.
===
வழக்கமாக பெங்களூரிலிருந்து செல்லும் போது ஈரோட்டில் இறங்கி கோபி செல்லும் பேருந்தை பிடிக்க வேண்டும். அந்த இரவு நேரத்திலும் பேருந்தில் இடம் பிடிக்க துக்கினியூண்டு சண்டை நடக்கும். இந்த வாரம் இரவில் ஒன்றே முக்காலுக்கு வந்த மைசூரு பேருந்தில் வீரப்பிரதாபங்களை காண்பித்து ஒரு இடத்தை பிடித்துவிட்டேன்.

வழக்கமாக ஏழு மணி நேரப் பயணத்தில் உறக்கம் வருவதில்லை. விஜய் போக்கிரியாகவோ அல்லது சிவகாசியாகவோ வந்து மகிழ்விப்பார். மைசூரு பேருந்தில் இதற்கு வழியில்லாததால் கண்ணைச் சுழற்றியது. விழிப்பு வந்த போது காட்டுக்குள் பேருந்து சென்று கொண்டிருந்தது. "நடத்துனரிடம் கோபி வந்துடுச்சா சார்?" என்றதற்கு, "கோபி போச்சு, சத்தி போச்சு, பண்ணாரி வர்து" என்று தமின்னடத்தில் மாத்தாடினார்.

பண்ணாரி கோயிலில் இறங்கி நின்றால் சுற்றிலும் அடர்ந்த இருட்டுதான் இருந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் மைசூரிலிருந்து வந்த இன்னொரு பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டேன்.

என்னுடைய நல்ல நேரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். பண்ணாரி தாண்டிய வனப்பகுதியில் மூன்று யானைகள் நடுச் சாலையில் நின்று கொண்டிருந்தன. விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு வெகு தூரமாக ஓட்டுனர் பேருந்தை நிறுத்திவிட்டார். பெரும்பாலான பயணிகள் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தனர். சாலையில் வேறு எந்த வண்டிகளும் இல்லை. சற்று நேரத்தில் எல்லாம் ஆஜானுபாகுவான யானைகள் வெகு மெதுவாக சாலையைக் கடந்து வனத்திற்குள் புகுந்தன.பயம் கலந்த சிலிர்ப்பாக இருந்தது.

இதைப் பார்ப்பதற்காகவே கூட ஒவ்வொரு முறையும் பண்ணாரி வரலாம் போலிருக்கிறது.

குறிப்பு: இந்திய அளவில் புலிகள் காணப்படும் பகுதிகள் எனக் குறிக்கப்படும் வரைபடத்தில்(மேப்) இந்த வனப்பகுதி முதன்முதலாக இடம்பெற்றிருக்கிறது.

Jun 3, 2010

உதிரிகள் 04-06-2010: பதிவுலகம், கவிதை, செம்மொழி

ரு வாரமாக திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ஆணாதிக்கம், பெண்ணியம், பார்ப்பனீயம், துரோகம் என்றெல்லாம் திரும்பத் திரும்ப எழுதுகிறார்கள். சலிப்பாக இருக்கிறது. தொடக்கம் தெரியாமல் புதிதாக படிப்பவர்கள் மண்டை காய்ந்து விடுவார்கள். தொடக்கம் தெரிந்திருந்தாலும் கூட இடையில் ஓரிரண்டு கட்டுரைகளை விட்டவர்களின் திண்டாட்டமும் கிட்டத்தட்ட அதுவேதான்.

இணையத்தில் உலவும் பெரும்பான்மையோரினால் இந்த விஷயம் கவனிக்கப்படுவதாக இருப்பதால் தன் மீது வெளிச்சம் விழுவதற்காக துள்ளிக் கொண்டிருக்கும் சிலரையும் பார்க்க முடிகிறது. தனிமனிதர்களின் புகழ் போதைகளை நிராகரித்துவிட்டு, இந்தப் பிரச்சினையை கருத்துருவாக்கங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே நகர்த்த முடியும் என்று துளியும் நம்பிக்கையில்லை.

இந்தச் சிக்கலில் உருளும் தலைகளின் எண்ணிக்கையை நினைத்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது. எந்தக் கருத்தைச் சொன்னாலும் ஏதாவது ஒரு தரப்பினரால் உருட்டப்படும் தலைகளின் எண்ணிக்கையில் ஒன்று அதிகமாகிவிடும். இந்தப் பிரச்சினையில் நடுநிலை என்றெல்லாம் எதுவும் இருக்க முடியாது. மழுப்பலாக வேண்டுமானால் எதையாவது சொல்லிச் செல்லலாம். ஆனால் அதற்கு எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்துவிடுவது உத்தமம்.

வினவின் பதிவில் எழுதிய பின்னூட்டம்தான் என் மனநிலையின் சாராம்சம்.

பூக்காரி கட்டுரைக்கு எனது மிகக் கடுமையான கண்டனங்களை பதிவு செய்கிறேன்.

பைத்தியகாரன் தடுமாறியிருக்கிறார்.அவர் தனது கருத்துக்களை எந்தவிதமான மறைவும் இல்லாமல் தனித்தே தெரியப்படுத்தியிருக்கலாம். அவர் தன்னை பாதுகாத்துக் கொள்ள மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்கு எனது வருத்தங்களும்,கண்டனமும்.

தொடர்ந்து பூனைக்குட்டிகளும் பெருச்சாளிகளும் வெளியில் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. எப்பொழுது நிற்கும்?
=====
உப்புக் கவிச்சையில் மிதந்து கொண்டிருந்த ஆணுறை
நடத்துனரின் எச்சில் ஈரத்தோடு
கையில் சேர்ந்த
பத்து ரூபாயில்
லோகுவுக்கான
சங்கேத குறியீட்டை
இந்து
எழுதியிருந்தாள்

சிவப்பு மையில்
பிரியம் நடுங்கிய
காதல் கடிதத்தை
தவறுதலாக பெற்றுக் கொண்ட
10.40 லிருந்து
விரல்கள் வியர்க்கத் துவங்கின

இந்துவுக்கு ஒரு முகமும்
லோகுவுக்கு இன்னொரு முகமும்
பின் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த
காதலர்களிடம் இருந்து உருவான
11.32க்கு தான்
மகுடஞ்சாவடி நிறுத்தம் வந்தது

11.33 க்கு
DTS ல் சல்லாபித்திருந்த
நாயகனும் நாயகியும்
இறங்கி
மெளனம் விரவிய
இருளுக்குள் சென்றுவிட்டார்கள்

அந்திப் பெருமழையில் பாதை தொலைந்ததாகவும்
தீராத துக்கத்தோடு யாரோ துரத்துவதாகவும்
உறக்கத்தில்
கண்கள் சுழன்றபோது
சேலம் வந்திருந்தது

12.07 க்கு
முழுவதும் விரியாத கண்களோடு
குளிர்பானம் குடித்து
சிறுநீரோடையில் பங்களிக்கையில்
யதேச்சையாக துழாவிய
விரல்களில் காதல் கடிதம் கிடைக்கவில்லை

அப்பொழுது
உப்புக் கவிச்சையில் மிதந்து கொண்டிருந்த
ஆணுறையொன்றை வாஞ்சையோடு
பார்த்துவிட்டு
அடுத்த பேருந்துக்கு நகர்ந்துவிடுவதைத் தவிர
எனக்கு
இலக்கு எதுவும் இருக்கவில்லை
===========
ரோடு மாவட்ட திமுக இலக்கிய அணித் தலைவர் குமணன் கோபிச் செட்டிபாளையத்தைச் சேர்ந்தவர்.

அரசியல்வாதிக்கான எந்த அடையாளமுமில்லாத அரசியல்வாதி என்பதாலேயே அவரோடு பழகும் போது இதமான சிநேகம் இருக்கும். அவரோடு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது தனக்கு 'செம்மொழி' என்பதன் அடிப்படைத் தகவல்களை ஈரோடு மாவட்டத்தில் பரப்புவதற்கான விருப்பம் இருப்பதாக் தெரிவித்தார்.

ஒரு பக்க துண்டறிக்கையில் செம்மொழி என்பதற்கான கூறுகளை தெளிவாக்க முடியுமா எனக் கண்டறிய அதற்கான தகவல்களை சேகரித்தேன். இணையத்தில் அதிகத் தகவல்கள் இல்லை.

செம்மொழி என்பது என்ன?

செம்மொழி (Classical language)என்பது ஒரு மொழியை அதன் தொன்மை, இலக்கிய வளம் ஆகிய அடிப்படையிலும் இன்ன பிற தகுதிகளையும் கொண்டு செய்யப்படும் வகைப்பாடு ஆகும்.

  • செம்மொழி என்று கருதப்படுவதற்கு அந்த மொழியானது மிகத் தொன்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.
  • மொழியின் தோன்றல் ஏனைய மொழிகளைச் சாராமல் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்.
  • மொழியானது பிறமொழிகளைச் சார்ந்து இராமல் தனித்து இயங்குதல் வேண்டும்.
  • தனக்கென சுயதன்மையுள்ள பாரம்பரியத்தை கொண்டிருக்க வேண்டும்,மொழியின் பாரம்பரியமானது பிற இனம் அல்லது மொழியின் பாரம்பரியத்தைச் சார்ந்திருக்காமல் சுயமாக உருவாகி வளர்ந்திருக்க வேண்டும்.
  • மொழியில் வளமான பழங்கால இலக்கியங்கள் இருக்க வேண்டும்.

உலகின் செம்மொழிகள் :

  • தமிழ்
  • கிரேக்க மொழி
  • சமஸ்கிருதம்
  • இலத்தீன்
  • பாரசீக மொழி
  • அரபு மொழி
  • எபிரேயம்
  • சீன மொழி

தமிழ் ஏன் செம்மொழி?

  1. திராவிட மொழிகளில் முதலாவதான தமிழ் 2500 ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்ட இலக்கியப் பழமை வாய்ந்த மிகத் தொன்மையான மொழி. இந்தியாவில் உருவான பிற மொழி இலக்கியங்கள் யாவும் தமிழில் உருவாகிய தொல்காப்பியத்திற்கு பிறகாகவே தோன்றின.
  2. தமிழ் எந்த மொழியையும் சார்ந்திருக்கவில்லை.தமிழின் யாப்புகள், இலக்கண வரையறைகள் யாவும் சுயசார்புத் தன்மையுடன் உருவானவை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தமிழின் இலக்கியங்கள் பிற எந்த மொழி இலக்கியத்தின் சாயலுமற்ற தனித்தன்மையானவை.
  3. தமிழ் மொழியின் இலக்கியங்கள் உலகின் செம்மொழிகளின் இலக்கியங்களோடு இடம்பெறுவதற்கான தகுதிகளில் எந்த விதத்திலும் தாழ்ந்தவையன்று. தமிழின் செம்மொழித் தகுதிக்கு சங்க இலக்கிய நூல்களான எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு, பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள், தொல்காப்பியம், சிலப்பதிகாரம், திருக்குறள், மணிமேகலை, முத்தொள்ளாயிரம் போன்றவை உள்ளன.
  4. தமிழ் நவீன இந்தியாவின் பண்பாட்டிற்கும் பாரம்பரியத்திற்கும் தேவையான அடிப்படையை வழங்கிய தனித்து இயங்கும் மொழி. ஐரோப்பிய நாகரீகத்தை அறிந்து கொள்ள கிரேக்கம், இலத்தீன் மொழிகள் உதவுதது போல் இந்திய வரலாற்றை அறிய தமிழ், சமஸ்கிருதம் ஆகிய மொழிகள் தேவையாக உள்ளன.


இவை போன்ற இன்னும் பல தனித்துவமும் பெருமையும் மிக்க பண்புகளால் தமிழ் மொழியானது இந்திய நடுவண் அரசால் செம்மொழியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு 12.10.2004 இல் அறிவிக்கை வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

====================

சந்தேகம்:

நடுவண் அரசு மட்டும் தமிழை செம்மொழி என அறிவித்தால் போதுமா என்றும் சர்வேதச அமைப்பு எதுவும் தமிழை செம்மொழி என்று அறிவிக்கத் தேவையில்லையா என்றும் ஒரு வினா இருக்கிறது. அப்படி எந்தவிதமான அதிகாரப்பூர்வ சர்வேதச அங்கீகாரத்தையும் இணையத்தில் கண்டறிய முடியவில்லை.
====================
நச் கமெண்ட்: (நண்பரொருவர் தனது ஆர்குட் பக்கத்தில் எழுதியிருந்தது)

நாட்டை பிரித்து குடும்பத்தாருக்கும் வீட்டை மக்களுக்கும் கொடுத்த நம் முதல்வர் அவர்களுக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்