Sep 22, 2009

ஜப்பான் சரக்கின் பெயர் சாக்கே!

2 comments:
ஒகனாமோயாகி அல்லது ஹிரோஷிமாயாகி எல்லாம் இன்று நான் 'அப்படியே' சாப்பிட்ட ஐட்டங்கள். இந்த 'அப்படியே'வுக்கு சமைக்காமல் அப்படியே என்று அர்த்தம். ஜப்பானின் கடைப்பெயர் எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் வாயில் நுழையாமல் அப்படியே பல பேர் அடுத்த கட்டுரைக்குப் போய்விடலாம் என்பதால், பெயர்கள் எல்லாம் சென்சார் செய்யப்படுகின்றன.

கவாஸாகி நகரத்தில்தான் அலுவலகம் இருக்கிறது. மதிய உணவுக்கு அருகில் இருந்த பெரிய ஷாப்பிங் காம்ளக்ஸூக்குப் போனோம். டைனிங் செலக்ஷன் என்ற பெயரில் பல நாடுகளின் ரெஸ்டாரண்ட்கள் ஒரே இடத்தில் இருக்கின்றன. யாரோ நடத்தும் இந்திய உணவகத்துக்குப் போனோம். சக பணியாளர் 'சக்'(Chuck) அழைத்துச் சென்றார். சக் பெயரளவில்தான் அமெரிக்கர். ஜப்பான் வந்து பதினேழு ஆண்டுகளாகிறதாம். வந்த மூன்றாம் ஆண்டிலேயே கம்பெனி ரிசப்சனிஸ்டை கல்யாணம் செய்து கொண்டு இப்பொழுது முக்கால்வாசி ஜப்பானியன் ஆகியிருக்கிறார். நல்ல ஜப்பான் மொழி பரிச்சயம் கைகூடியிருக்கிறது. கூட வந்தவர்களில் எலீஸா என்ற பெண்மணியும் உண்டு. மற்றவர்கள் இத்தாலி, அமெரிக்கா போன்ற தேசங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் இந்திய உணவகத்தில் உண்டுபார்க்க ஆசைப்பட்டார்கள்.

இந்திய உணவை இந்தியாவில் மட்டுமே ருசிக்க வேண்டும். இது மற்ற நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். ஒரு நாட்டின் உணவு முறையை வேறு எங்கு முயன்றாலும் அரைகுறைதான். உடனே எதிர்வாதமாக அமெரிக்க சரவணபவன், துபாய் அண்ணாச்சி கடை, மலேசியா ராமநாதபுரத்துக்காரர் கடையெல்லாம் நீங்கள் குறிப்பிட்டால் இவை எல்லாம் இந்தியர்களால் 'நிரப்பப்பட்ட' தேசங்கள் என்று சொல்லி நான் ஜகா வாங்க வேண்டியிருக்கும். இந்தியக் கடையில் இருந்த உணவு என் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப இல்லை. முருகன் இட்லிக்கடையை மனதில் நினைத்துக் கொண்டே கர்நாடக 'காமத்' பவன்களில் சர்க்கரை கொட்டப்பட்ட சாம்பாரில் நனைத்து வைக்கும் முதல் கவளம் எவ்வளவு ஏமாற்றம் தருமோ அப்படி இருந்தது. பட்டர் நாண், கீமா கறி தந்தார்கள். உப்புசப்பில்லாமல் கடனுக்கு சாப்பிட்டேன். மற்றவர்கள் நாக்கில் சலவாய்* ஒழுகத் தின்றார்கள்.

(இந்தச் சலவாய் என்ற சொல்லுக்கு இலக்கணக் குறிப்பைப் பார்த்துவிடலாம். சலவாய்-வாய் சலம்-வாயிலிருந்து வடியும் சலம். இதற்கான இலக்கணக் குறிப்பு ‘முற்றுப்போலி’. இப்படி கொங்குச் சொற்களுக்கான இலக்கணக்குறிப்புகளைக் கண்டறிவதில் ஒரு சுவாரசியம் இருக்கிறது. இதே போன்ற கொங்குச் சொல்லில் இன்னொரு முற்றுப்போலி, பொடக்காலி- புறம் காலி- காலியாக இருக்கும் புறப்பகுதி(வெளிப்பகுதி).

எப்படியோ தின்று, 880 யென் அழுதுவிட்டு பார்த்தால் அலுவலகத்தில் மீட்டிங்குக்கு இன்னும் இரண்டு மணி நேரங்கள் இருந்தன. கொஞ்சம் படம் எடுக்க வேண்டும் என்று கழண்டு கொண்டேன். தனியாக அந்த காம்ப்ளெக்ஸை சுற்றியதில் பெண்களே அதிகம் தட்டுப்பட்டார்கள். ஒருவேளை ஆண்கள் எல்லாம் உழைக்கிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. கடைகளில் எல்லாம் பாட்டுப்பாடினார்கள். அது வணக்கமாம். வணக்கம் சொல்வதையும் பாடலாகச் சொல்கிறார்கள், வெளியே போகும் போது நன்றி சொல்வதையும் பாடலாகச் சொல்கிறார்கள். பெண்கள் கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் 'க்ரேஸி' ப்ரியர்கள் என்று நினைக்கிறேன். துணிகளுக்கும்,செருப்புகளுக்கும், கழுத்து காதில் போடுவதற்குமானவைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க மிகுந்த சிரமப்படுகிறார்கள். காதில் போடும் சாதாரண கம்மல் 1500 ரூபாய் அளவுக்கு இருக்கிறது. கிப்ட் வாங்கலாம் என்று சென்றவன் வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு திரும்பிவிட்டேன். ஆனால் நல்ல சட்டைகளை 400,500 என்ற அளவில் பார்த்தேன். வேலைக்குப் போகும் ஆண்கள் வெள்ளைச் சட்டையும், கறுப்பு பேண்ட்டுமாக அலைந்தால் சட்டைகள் எப்படி விற்கும்? இந்த நகரத்தில் பெண்கள் தனியாகவோ அல்லது மற்றப் பெண்களுடனோதான் பெரும்பாலும் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சில பெண்களே பையன்களுடன் சுற்றுகிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் பையன்களின் சேட்டைகளுக்கும் முத்தங்களுக்கும் ஈடுகொடுத்துக் கொண்டே நடக்கிறார்கள்.

மாமா ஒரு டார்ச் லைட் வாங்கி வரச் சொன்னார். கடைக்காரர்களுக்கு டார்ச் லைட் என்பதைப் புரியவைக்க மென்று தண்ணீர் குடித்தேன். ஆனாலும் வாங்க முடியவில்லை. வேலைக்காவதில்லை என்று வேறொரு கடைக்குப் போனேன். நாய்க்குட்டிகளையும் பூனைக்குட்டிகளையும் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள். நாய்கள் ராட்சஸ நாய்கள் இல்லை. கர்ச்சீப் அளவுக்கே இருக்கும் சிறு வகை நாய்கள். 1,50,000 யென் என்று வைத்திருந்தார்கள். கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நம் ஊரில் குதிரைகள் கூட இதில் பாதி விலைதான் இருக்கும்.

இந்தச் சுற்றலை முடித்துக் கொண்டு அலுவலகம் சென்றால் மூன்று மணி நேரத்துக்கு அறுத்தார்கள். அரிவாளால் வெட்டுவது பரவாயில்லையா அல்லது ரம்பத்தால் வெட்டுவது பரவாயில்லையா என்றால் என்ன சொல்வது? எப்படியும் சாகிறோம் எதற்கு துன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அரிவாளால் வெட்டு என்றுவிடலாம். ஆனால் இவர்கள் ரம்பத்தால் அறுக்கிறார்கள். எப்படியோ 5.30 மணிக்கு எல்லாம் முடித்துவிட்டு சாப்பிடக் கிளம்பினோம். மதியம் சென்ற அதே குரூப். இந்த முறை கண்டிப்பாக ஜப்பானிய முறை உணவுதான் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

இந்த ஜப்பானிய உணவு முறைகளில் சிலதான் டக்கனாகி மற்றும் முதல் வரியில் சொன்னவை எல்லாம். ஹோட்டல் டேபிள் மீது ஒரு மின்சாரத்தால் சூடாகும் அடுப்பு இருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு தோசைக்கல் போல. ஆர்டர் கொடுப்பது எல்லாம் வேகவைக்காமல் வரும். அதை அந்தக் கல் மீது போட்டுவிடுவார்கள். வெந்தோ வேகாமலோ விருப்பப்படி தின்னலாம். முதலில் பீட்ஸா வடிவில் இருந்த ஒன்றைக் கொண்டு வந்து வைத்தார்கள். 'சக்' இது சிக்கன் என்றார். தின்று முடித்த பிறகு அடுத்ததாக சிக்கனை எடுத்து வந்தார்கள். இது சிக்கன் என்றால், முதலில் தின்றது என்ன என்று வினவினேன். சக் விசாரித்துவிட்டு பன்றிக்கறி என்றார். யோசிப்பது எல்லாம் முட்டாள்தனம் என்று முடிவு செய்து வருவதை எல்லாம் ருசி பார்த்தேன். வாத்து வைத்திருந்தார்கள். 'சக்' இது Duck என்றார். எனக்கு Dog என்று கேட்டது. தயங்கிய நேரத்தில் சீனக்காரர்களின் தட்டுக்குப் போய்விட்டது. "அய்யோ போச்சே" என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

நான் என்ன சாப்பிட்டேன் என்று ஒவ்வொன்றாகச் சொன்னால் உங்களுக்குப் படிக்கச் சங்கடமாக இருக்கலாம். ஆனால் அனுபவத்தை எழுதும் போது சொல்லாமல் விடுவது தவறல்லவா? முட்டையோடு கலந்த பன்றிக்கறி, பச்சை மீன், (நான் வேக வைத்தேன்), நூடுல்ஸ், ஆப்பாயில் இப்படித் தொடர்ந்தது. மற்றவர்களுக்கு வந்ததில் எல்லாம் நான் கை வைத்து ருசி பார்த்ததால் ஜப்பானில் நடப்பவை, பறப்பவை,நீந்துபவை என்று எல்லாமே கலந்து என்னுள்ளே சென்றிருக்கின்றன.

நண்பனொருவன், மச்சி ஜப்பானா? கலக்குற போ என்றான். நான் ஒன்றும் கலக்கவில்லை, வயிற்றுக்குள் போனது எல்லாம் என்னைக் கலக்காமல் இருந்தால் சரி என்றேன். மற்றவர்கள் பியர் குடித்தார்கள். நான் ஜப்பான் டீ குடித்தேன். கசப்பாக இருந்தாலும் ஒரு விதமான சுவை அது. எனக்கு சுவரைச் சுரண்டினால் பல் கூசும் ஆனால் இன்னும் கொஞ்சம் சுரண்டலாம் என்று தோன்றும். அப்படியான சுவை அந்த ஜப்பான் டீ.

அப்புறமாக சாக்கே என்ற ஜப்பானிய 'சரக்கை' ஆர்டர் செய்தார்கள். ஒரு சிறு குடுவை தருகிறார்கள். 20-25 மில்லி லிட்டர் பிடிக்கும். அதில் ஊற்றி 'கல்ப்'பாக அடிக்காமல் உறிஞ்சி உறிஞ்சிக் குடிக்க வேண்டும். இது வைன் போன்று ப்ரிட்ஜ்ஜில் நீண்ட நாட்களுக்கு வைத்துக் குடிக்க முடியாதாம். சுவையும் போதையும் போய்விடும். அதே போல குடிக்கும் போது போதை ஏறுவதும் தெரியாது. குடித்த பின்னர் அமெரிக்கப் பெண்மணி எலீஸா கிளப்பிய ரகளையில் எங்களை ஜப்பான் காரர்கள் ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தார்கள். ஜப்பானியர்கள் நடக்கும் போது கூட எல்லோரும் ஒரே மாதிரி எட்டி வைக்கிறார்கள், எத்தனை கூட்டம் இருந்தாலும் இரைச்சல் இல்லை. அந்தக் கூட்டத்தில் இவள் மட்டும் 'கெக்கபிக்கே' என்று கொண்டிருந்தாள். எனக்கு போதை ஏறிவிட்டது என்று சொல்லிக் கொண்டாள்.

போதையில் என்னைப்பற்றியும் ஏதோ நக்கலடித்தாள். இந்த ஆங்கிலம் பல நேரங்களில் எனக்குப் புரியாமல் காலை வாரி விட்டுவிடும். இப்பொழுதும் வாரிவிட்டது. எங்கள் ஐய்யன் "இடுக்கண் வருங்கால் நகுக" என்று சொன்னதால் நானும் சிரித்து வைத்துவிட்டேன்.

பத்துப் பேர் அமுக்கியதில் மொத்த பில் 50,000 யென். 'லேரி' தான் பில்லைக் கொடுத்துவிட்டு கம்பெனியில் வாங்கிக் கொள்வதாகச் சொன்னார். நன்றி சொல்லிவிட்டு "இன்னும் கொஞ்சம் ஆர்டர் பண்ணியிருக்கலாமோ" என்று நினைத்துக் கொண்டேன். எத்தனை தின்றாலும் இந்த புத்தி போகாது போலிருக்கிறது என்றும் நினைத்துக் கொண்டேன்.

நன்றி: உயிரோசை.

Sep 17, 2009

நான் நாத்திகம் பேசுவதில்லை

12 comments:
"கதவைத் திற.." தொடர் எழுதிய நித்தியானந்தத்தை நான் 2002 அல்லது 2003 ஆம் ஆண்டு சேலத்தில், கல்லூரியில் பேச வந்த போது பார்த்திருக்கிறேன். அவர் அப்பொழுது பிரபலமில்லை. மதுரையைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிலதிபர் அவரை முன்னிலைப்படுத்துவதாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். யார் முன்னிலைப்படுத்தினால் என்ன, இப்பொழுது அவர் தமிழகத்தில் முக்கியமான காவியாளர். அந்த சேலம் கூட்டத்தில் நித்தியானந்தத்தின் பேச்சு அவ்வளவு ஈர்ப்பாக இல்லை. அல்லது குறைந்தபட்சம் எனக்கு ஈர்ப்பாக இல்லை.

மிகச் சிறிய வயதில் வாரியாரின் பேச்சடங்கிய ஒலி நாடாவை கேட்டிருக்கிறேன். சைவத்துக்கும் அசைவத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம் என்ற ஒரு கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு வாரியார் "முருங்கையை வெட்டினால் மீண்டும் முளைத்து வரும். அது சைவம். ஆட்டின் காலை வெட்டினால் அது மீண்டும் முளைப்பதில்லை. அது அசைவம்". என்றார். இந்த சாராம்சத்திலிருந்த அவரது பேச்சு எனக்கு பல வருடங்களுக்குப் பின்னரும் ஞாபகமிருப்பதால் வாரியாரின் பேச்சு எனக்கு சுவாரசியமானது என்கிறேன்.

இப்படி எதுவும் நித்தியானந்தம் அவர்களின் பேச்சிலிருந்து மனதில் பதியவில்லை.

சாமியார் பேசி முடித்தவுடன் அவரை ஒரு மேடையில் அமர வைத்து பார்வையாளர்களை வரிசையாக அவரிடம் அனுப்பினார்கள். நெஞ்சு வலி என்றால் நெஞ்சு மீது கை வைத்துக் அவரது கண்களை மூடுவார். அது சரியாகிவிடும் என்றார்கள். இந்த வைத்தியத்துக்கு 'டச் ஹீலிங்' என்ற பெயராம். எனக்கு ஒரு வலியும் இல்லாததால் நான் போகவில்லை. கீழே நின்று வேடிக்கை பார்த்தேன்.

நித்தியானந்தம் வரும் பாதையெங்கும் மலர்கள் தூவி மேடைக்கு அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அவர் பேசி முடித்த பிறகு கடைசியாக கேள்விகள் கேட்கலாம் என்றார்கள். சிலர் இரண்டு மூன்று கேள்வி கேட்டார்கள். நான் இரண்டு கேள்விகள் கேட்டவுடன் வலுக்கட்டாயமாக மைக்கை பறித்துக் கொண்டார்கள். நான் கேட்ட கேள்விகள்.

1. புஷ்பம் புனிதமானது. அது கடவுளுக்கும் கடவுளுக்கு நிகரான சவத்துக்கும் மட்டுமே தூவப்படலாம் என்பது என் கருத்து. உங்கள் பாதங்களில் தூவப்பட்டு மிதிக்கிறீர்களே நீங்கள் என்ன கடவுளா?சவமா?

2. யேசு கிறிஸ்து புவிக்கு வந்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகிறது. கிறிஸ்தவ மதம் உலகம் முழுவதும் பெரும்பான்மையான மனிதர்களால் பின்பற்றப்படுவதாக இருக்கிறது. நபிகள் நாயகம் அவதரித்த கி.பி.633 லிருந்து கணக்கிட்டால், ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகள் ஆகிறது. உலகின் இரண்டாவது பெரிய மதமாக இருக்கிறது. ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளாக பின்பற்றப்படும் இந்து மதம் பெரும்பான்மையாக இல்லை. அதற்கு சாமியும் காரணமில்லை. சாமியை கும்பிடும் சாமானியனும் காரணமில்லை. நடுவில் இருக்கும் கேப்மாரி சாமியார்கள்தான் காரணம். என் கூற்று சரியா?

இதற்கு மேலும் மைக்கை கொடுப்பார்களா? என்னிடம் மைக்கை வாங்கிய கடுப்பில் இருந்ததால் வந்த பதில் ஞாபகமில்லை.

நான் நாத்திகம் பேசுவதில்லை. ஆத்திகத்தின் மீதும் வெறுப்பில்லை.

சாமியார்களைப் பின்பற்றுபவர்களின் மீதும் கோபமில்லை. அது அவர்களின் நம்பிக்கை. அடுத்தவனின் வயிற்றில் அடிக்காத வரை சாமியார்களும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். உலகில் ஒவ்வொருவரும் பிழைக்க ஒரு வேலை இருக்கிறது. சாமியார்களுக்கு ஆன்மிகம் வேலை தருகிறது.


(டைம் பாஸ் ஆர்ட்டிக்கிள்-நம்பினால் நம்புங்கள் யாருக்கும் எதிர்வினையில்லை)

Sep 9, 2009

ஸப்பான்ல ஸாக்கிசான் கூப்ட்டாரு

12 comments:
அவசரமாக, மிக அவசரமாக வெள்ளிக்கிழமை காலையில் என்னிடமிருந்து பாஸ்போர்ட் வாங்கி, சனிக்கிழமை காலை ஜப்பான் விசாவை கையில் கொடுத்து, அதே நாள் மாலை விமானத்தில் ஏற்றிவிட்டார்கள். முன்னாடியே என்னிடம் 'நீ ஜப்பான் போக வேண்டியிருக்கலாம்' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும், என்னை substitute ஆகவே வைத்திருந்தார்கள். கடைசி நேரத்தில் ஆள் கிடைக்காததால் எனக்கு டிக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். பெங்களூரிலிருந்து

மும்பை பின்னர் அங்கிருந்து கோலாலம்பூர் அங்கிருந்து டோக்கியோ என மூன்று விமானங்கள் மாற வேண்டும். ஒவ்வொரு விமானத்திற்கும் குறைந்தது நான்கு மணி நேரம் காக்க வேண்டும் என்ற கொடுமை வேறு. கோலாலம்பூரில் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. காலை 7.25 மணியிலிருந்து பதினோரு மணி வரைக்கும் வெட்டிதான் என்றாகிவிட்டது. பிரான்ஸிலிருந்து ஆண்ட்ரேயா வருவதாக சொன்னார். ஆண்ட்ரேயா ஆண் தான்.

விமானங்களில் சிலர் மாஸ்க்கோடு சுற்றினார்கள். எனக்கும் மற்றவர்களை பார்த்து பயமாகிவிட்டது. ஒன்று கிடக்க ஒன்றாகி ஜப்பான் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற வேண்டும் என்பதை எல்லாம் நினைத்துப்பார்க்வே தலை சுற்றுகிறது. கூட வருவது ஆணா பெண்ணா என்பதை விளக்கமாக குறிப்பிடுவது, உயிர் மீதான அதீத பயம் என்பதெல்லாம் கடந்த பத்து மாதங்களுக்கு முன்னால் நடந்த நிகழ்வின் பின்னாலிருந்து தொடர்கிறது. பெங்களூரு விமானநிலையத்தில் ஒரு மாஸ்க் வாங்கிவிடுவது உசிதம் என்று நினைத்து விலை கேட்டேன். 275 ரூபாய்.(அட்றா சக்கை!அட்றா சக்கை!). வாங்கி பெங்களூரில் கட்டிக் கொண்டு ஜப்பான் வரைக்கும் திரிந்தேன். மாஸ்க் கட்டாத குழந்தைகள் எல்லாம் என்னை ஒரு விளையாட்டுப் பொருளை போல பார்த்தார்கள். இன்று காலை மூக்கின் மீது ரத்தம் கட்டியிருக்கிறது. அந்த அளவுக்கு சிரத்தையோடு கட்டியிருக்கிறேன் என்பதை கண்ணாடி காட்டுகிறது.

முன்பு வேலை செய்த நிறுவனத்தில் வெளிநாடு சென்றால் allowance உண்டு. காசு மிச்சம் ஆகும் என்பதால் வயிறு வாயைக் கட்டி கஞ்சத்தனத்தின் கொடியேற்றுவேன். ஆனால் இந்த நிறுவனத்தில் அலவன்ஸ் எல்லாம் கிடையாது. செலவாகும் தொகையை பில்லைக் கொடுத்து வாங்கிக் கொள்ளலாம். பில் இல்லையென்றால் செலவை ஏற்றுக் கொண்டு பணம் தர மாட்டார்கள். இன்று தண்ணீர் பாட்டில் ரூ.50(100 யென்)க்கு வாங்கினேன். வெண்டிங் மெசினில் பில் வராது என்று தெரியும் இருந்தாலும் அங்கு அதில் மட்டும்தான் தண்ணீர் இருந்தது. 50 ரூபாய் எனக்கு நட்டக் கணக்குதான். இப்படி கைக்காசு தான் செலவாகும் போலிருக்கிறது.

நிறுவன ஆட்கள் , நாளைக்கே நீ ஜப்பான் போகிறாய் உனக்கு செலவுக்கு எவ்வளவு பணம் வேண்டும் என்று கேட்டால் எனக்கு என்ன தெரியும்? 1400 டாலர் போதும் என்று வாங்கிக் கொண்டேன். இங்கு வந்து பார்த்தால் ஹோட்டல் பில்லே 1870 டாலர் வரும் போலிருக்கிறது. சோலி சுத்தம் என்று இன்னும் கொஞ்சம் பணம் கணக்கில் ஏற்றுங்கள் என்று கெஞ்சியிருக்கிறேன்.

ஜப்பானை பற்றி நிறைய எழுதலாம் என்று தோன்றுகிறது. டாய்லெட் போனால் கூட நீங்கள் கழுவிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை என்று சொன்னால் நக்கலடிப்பதாகத் தோன்றினாலும் அதுதான் உண்மை. ஆனால் இதைப்பற்றி எல்லாம் எழுதுகிறேன் பேர்வழி என்று எல்லோரும் 'க்யூவில்' வரிசைக் கிரமமாக நிற்கிறார்கள், குப்பையே கண்ணில் தெரிவதில்லை ரோடு அவ்வளவு சுத்தம் என்றெல்லாம் எழுதினால் அசோகர் மரம் நட்டார் என்ற கதை ஆகிவிடும். இதை எல்லாம் எங்காவது படித்திருப்போம் அல்லது கேட்டிருப்போம்.அது எல்லாம் எதற்கு? ஜப்பான் பெண்கள் எப்படி என்று கேளுங்கள். இதுவரைக்கும் நான் பார்த்த கொஞ்சமே கொஞ்சமான உலகப் பெண்களில் , ஜப்பானிய பெண்கள் செம மொக்கை. என் கண்களில் கூட கோளாறாக இருக்கலாம். நேற்று ரெயில்வே ஸ்டேஷனின் ஒரு பெண் ஜட்டியோடு வந்து கொண்டிருந்தாள். அருகில் வரும் போதுதான் தெரிந்தது ஜட்டி ஜீன்ஸ் துணியில் தைத்திருக்கிறார்கள் என்று. கொஞ்சம் யோசித்து 'ஷாட்ஸ்'தான் சுருங்கி ஜட்டி அளவுக்கு மாறிவிட்டது என்று என் சிற்றறிவில் எட்டுவதற்குள் தாண்டி போய்விட்டாள்.

இன்றைய மாலை கொஞ்சம் ஊரை சுற்றிப்பார்க்கலாம் என்றிருந்தேன். டைபூன் வருகிறதாம். இவர்கள் பூகம்பம் வந்தால் கூட மெத்தையில் படுத்து டி.வி.பாருங்கள் அதற்குள் நின்றுவிடும் என்று சொல்லி ரூமுக்குள் அனுப்புகிறார்கள். டைபூனுக்கா பயப்படப் போகிறார்கள். எனக்கும் ஆண்ட்ரியாவுக்கும் தான் பயம். 4.30 மணிக்கு எல்லாம் அலுவலகத்திலிருந்து மூட்டையைக் கட்டிவிட்டோம்.

நேற்று வரும் போது விமானத்தில் சிங்களப் பெண்மணி அருகில் இருந்தார். அநுராதாபுரத்துக்கார பெண். ஜப்பானில் பணி செய்கிறார். முன்னதாக கணவர், மகன் உடனிருந்திருக்கிறார்கள். பொருளாதார பெரு மந்தத்தில் அவர்கள் இருவரது வேலையும் காலியாகிவிட, அவர்கள் இருவரும் மட்டும் இலங்கைக்கு சென்றுவிட்டார்கள். எனக்கும் இலங்கைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்பது போல அவரது ஊர் பற்றிய சிறு-கதையைக் கேட்டுக் கொண்டேன். அவர் ஜப்பான் பற்றிய கொஞ்சம் தகவல்களை கொடுத்துதவினார். ஆனால் விமானம் நிற்கும் போது வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருக்காமல், பூகம்பம் வந்தால் என்ன செய்வது என்றேன். ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை. கடவுள் விட்ட வழி என்று பீதியைக் கிளப்பிவிட்டு இறங்கிவிட்டார்.

ஜப்பான் வந்தால் ஜப்பான் உணவைத்தான் தொடுவேன் என்று பேசும் சில மனிதர்களிடம் எனக்கு ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை . ஆனால் அவர்களை பத்து நாளைக்கு வெறும் பச்சைக் காய்கறிகளும் ஸாஸூம் மட்டுமே தின்ன வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொள்வேன். பச்சைக் காய்கறி என்றால் காரட், வெள்ளரி, தர்பூசணி என்று நம் நாக்குக்கு பழக்கப்பட்ட ஐட்டங்கள் இல்லை. பார்க்கும் போது சாப்பிடலாம் என்று தோன்றலாம். ஆனால் வாயில் வைத்தால் வாந்தி வராத குறையாக இருக்கும் அல்லது வாந்தி எடுத்துவிடுவோம்.

சில வேளைகளில் வெளிநாட்டு உணவை சுவைப்பது சுவாரசியம்தான். ஆனால் அதில் வாழ்வது என்பது எனக்கு இயலாத காரியம். ஊரிலிருந்தே கொஞ்சம் ஊறுகாய் போன்ற சரக்குகளை எடுத்து வந்திருந்தேன். எல்லாம் சூட்கேஸில் கொட்டி நாசக்கேடு ஆகிவிட்டது. ஒரு சட்டையை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. நல்ல வேளையாக அனைத்து துணிகளுக்கும் ஆகாமல் தப்பித்துவிட்டேன். இல்லையென்றால் ஒரே சட்டையை எல்லா நாட்களுக்கும் அணிந்து அதை மறைக்க மேலே ஜெர்கினோடு, இங்கு இருக்கும் வரைக்கும் பாரதியாராகி இருக்க வேண்டும்.

நேற்று டோக்கியோவை அடையும் போது இரவு 8 மணி. மழை வேறு. விமான நிலையத்திலிருந்து சின்னகாவா ரெயில் நிலையம் போக வேண்டும். 8.31க்கு ட்ரெயின் வரும் என்றார்கள். அதைவிட்டால் 10.32 க்குத்தான், சரியாக 8.31 க்கு வந்து நின்றது. அந்த ரெயில்வே ட்ராக்கை கண்டுபிடித்து வருவதற்குள் பெரும்பாடாகிவிட்டது. ஓடி,வியர்த்து ஒரு வழியாகியிருந்தேன். போதாதற்கு ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் முகவரியை காட்டினால், ஆங்கிலம் தெரியாது என்று வெட்கச்சிரிப்பை உதிர்க்கும் மக்கள்தான் அதிகம். ட்ரெயினில் ஏறிய பிறகு நான் மட்டுமே முகமூடி அணிந்தவனாக இருந்தேன். யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அந்த மொபைல் போனில் என்னதான் இருக்கும் என்று தெரியவில்லை, ஆண்களும் பெண்களும் அவரவரது மொபைல் போனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு மணி நேரத்தில் நாரிட்டா விமான நிலையத்தில் இருந்து சின்னகாவா ரயில் நிலையத்திற்கு வந்துவிட்டேன். சின்னகாவா ரயில் நிலையத்துக்கு அருகில்தான் தங்கப் போகும் ஹோட்டல் இருக்கிறது. இந்த 2 மணி நேரங்களில் ஏதாவது சொதப்பியிருந்தால் பெரிய காமெடி ஆகி இருக்கும். இரவு/மழை/மொழி என பலதும் சேர்ந்து எனனைச் சுற்றி அமர்ந்து கும்மியடித்திருக்கலாம்.

இங்கே வந்தபிறகு மலேசியா,பிரான்ஸ்,அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாட்டில் இருந்து வந்திருந்த நான் வேலை செய்யும் நிறுவன மக்களோடு சேர்ந்து கொண்டேன். இது பெரிய தப்பாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் வாலைப் பிடித்துக் கொண்டு போய் வருவதில் என்ன சுவாரசியம் இருக்கிறது. தனியாக அலைந்தால்தான் ஊர் பற்றிய கொஞ்சம் விஷயங்களை தெரிந்து கொள்ளலாம் என்பது என் எண்ணம்.

ஆண்ட்ரேயாவோடு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு விஷயம் பேசினோம். பாரீஸ், டெல்லி, ரோம் போன்ற பெருநகரங்களின் நடுப்பகுதியில் கொண்டு போய்விட்டால் அந்த இடத்துக்கான தனித்துவமிக்க கட்டடக்கலை அடையாளங்களை உணரலாம். டோக்கியோவில் ஜப்பானின் அடையாளம் என்ன இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. வளர்ச்சி என்ற பெயரில் பெரும் கட்டங்களையும் சாலைகளையும் கட்டி நியூயார்க் போன்று மாற்றி வைத்திருக்கிறார்கள். ஜப்பானின் அடையாளம் டோக்கியோவில் இல்லை. அது நாட்டின் உட்புற பகுதிகளில் இருக்கலாம். ஜப்பானை பார்க்க அந்த சிறு நகரங்களையும் கிராமங்களையும் பார்க்க வேண்டும். ஆனால் நாங்கள் அவற்றை பார்க்கப் போவதில்லை. தனித்துவமிக்க ஜப்பானையும்.

ஆனால் ஒன்று! என் ஜிடாக்கில் "ஸப்பான்ல ஸாக்கிசான் கூப்ட்டாரு" என்று ஸ்டேட்டஸ் மெசேஜ் எழுதி வைத்துக் கொள்ளலாம்.

நன்றி:உயிரோசை