Oct 7, 2009

அகிஹபாரா

வேமாண்டம்பாளையத்தில் இருந்து கரட்டடிபாளையம் வந்தால் கூட அமத்தா முறுக்கும்,தேங்காய் பன்னும் வாங்கிவராவிட்டால் அவருக்கு தூக்கம் வராது. ஜப்பான் வந்துவிட்டு சும்மா கையை வீசிக் கொண்டு போனால் மரியாதையாக இருக்காது. அதனால் நானும் சொந்தபந்தங்களுக்கு ஏதாவது வாங்கிச் சென்றால்தான் மரியாதை. ஆனால் ஜப்பானில் என்ன வாங்குவது என்பது சரியான குழப்படியாக இருக்கிறது. கடைகளில் ஜப்பானியத்துவம் உடைய பொருட்களைத் தேடினால் எதுவும் தட்டுப்படுவதில்லை. அப்படியே இருந்தாலும் பெரிய விலை.
விலை பார்க்கும் நேரம் எல்லாம் என்னுடைய கஞ்சத்தனம் எட்டிப்பார்க்கிறது. விளக்குகளாலும் கண்ணாடிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட டிஸ்னி பொம்மை கடைகளையும், ரீபோக்,அடிடாஸ் கடைகளையும் பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் கூட பார்க்கலாம். இந்தக் கடைகளை பொறுத்த வரைக்கும் நம் ஊருக்கும் இதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. இங்கு விலை மட்டுமே அதிகம். நான் தேடுவது ஜப்பானின் அம்சம் இருக்கும் பொருட்களை.
டோக்கியோ போன்ற பெருநகரங்களில் நடுத்தர மக்கள் வாங்குவதற்கான கடைகள் ஏதாவது ஒரு பகுதியில் இருக்கும். அவற்றை கண்டறிந்து போனால் தனித்துவம் மிக்க பொருட்களை வாங்க முடியும் என்பது என் நம்பிக்கை. சென்னைக்கு ரங்கநாதன் தெருவை உதாரணமாகச் சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

டோக்கியோவில் அந்த மாதிரியான இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அகிஹபாரா அந்த மாதிரியான இடம் என்று சொன்னார்கள். அகிஹபாராவை எலக்ட்ரிக் டவுன் என்றும் சொல்கிறார்கள்.

சினகாவாவிலிருந்து ரெயில் வசதி உண்டு. சின்னகாவாவில் இருக்கும் ஹோட்டல்களில் தங்குவதற்கு மிக அதிகமாக பணம் செலவழிக்க வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு 30,000 ரூபாய் வரைக்கும் பில் வருகிறது. கம்பெனி ஹோட்டல் பில் தருவதானால் தாராளமாக தங்கலாம். தனிப்பட்ட பிரயாணம் என்றால் இந்த இடம் உகந்ததல்ல. ஆனால் சின்னகாவா டோக்கியோவில் முக்கியமான இடம். இங்கிருந்து பெரும்பாலான பகுதிகளுக்கு ரெயில் பிடித்து விடலாம். ரெயில் பயணங்கள் ஜப்பானில் மிகச் சுலபம்.

இந்த இடத்தில் ஜப்பான் பற்றி ஒரு அம்மிணி ஓட்டிய படத்தையும் இங்கே ஓட்டிவிடுகிறேன். நான் ஆன்லைனில் சாட் செய்து கொண்டிருந்த போது ஜப்பான் வந்திருக்கிறேன் என்றேன். அப்படியா ஜப்பான் ரொம்ப நல்ல ஊர். அமெரிக்காவிலிருந்தவர்க: போய் டோக்கியோவை பார்த்தால் நியுயார்க் நகரம் எல்லாம் அழுக்கு பிடித்திருப்பது போல நினைத்துக் கொள்வார்கள், டோக்கியோ அத்தனை சுத்தம். ஹோட்டல் ரூம் நெம்பரிலிருந்து நகருக்குள் அனைத்துமே வெறும் 'கீ வேர்ட்'களால்தான் குறிக்கப்படுகின்றன .இத்யாதி இத்யாதியாக சொல்ல ஆரம்பித்தார். நல்லவேளையாக இவரிடம் ஜப்பான் போன பிறகு பேசினேன். இல்லையென்றால் இவர் ஓட்டிய படம் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்திருக்கும். இத்தனைக்கும் அவர் ஜப்பானுக்கு போனதில்லை. வெளிநாட்டுக்கு போய் வந்த பிறகு, புல்லட் ட்ரெயினில் சக்கரத்தில் உட்கார்ந்து போனேன் என்ற ரேஞ்சில் கிளப்பிவிடுகிற ஒரு வகையறாவின் பேச்சில் மயங்கி என்னிடம் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார். இந்த வகையறாவில் பல வகை உண்டு. என் வகையறாவைச் சேர்ந்தவர்கள் இப்படி கட்டுரை எழுதுகிறேன் என்ற பெயரில் படம் ஓட்டுவார்கள். அந்த பெண்ணிடம் ஒரே வரியில், "நான் போகிறேன் என்று சொல்லவில்லை. அங்குதான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்லி துரத்திவிட்டேன்.

விஷயம் அதுவல்ல. டோக்கியோ கச்சிதமாகத் திட்டமிடப்பட்ட அற்புதமான நகரம். ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு போவது என்பது சென்னையை விட பல மடங்கு எளிமை. அவர் சொன்ன கஷ்டங்களை எதுவுமே நான் அனுபவிக்கவில்லை. ஜப்பானின் மற்ற நகரங்களைப் பற்றி தெரியவில்லை. ஆனால் டோக்கியோவில் அனைத்து இடங்களிலும் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்கிறார்கள். English என்ற சொல்லே கூட பல பேருக்கு அந்நியம்தான். வழி கேட்டு போகலாம் என்பது பெருத்த சிரமம். ஆனால் வழியே கேட்கத் தேவையில்லை என்பதுதான் உண்மை. டோக்கியோ சுத்தம்தான். ஆனால் சிங்கப்பூரின் சுத்தத்தோடு ஒப்பிட்டால் ஒரு படி கீழேதான் டோக்கியோ நிற்கும். இந்த நகர புராணத்தை முடித்துக் கொள்ளலாம்.

அகிஹபாராவுக்கு செல்வதற்காக அலுவலகத்தை முடித்துவிட்டு ஹோட்டலுக்கு வந்து பின்னர் கிளம்பிப் போனால் மணி எட்டு ஆகியிருந்தது. எட்டு மணிக்கு அகிஹபாராவில் கடைகளை மூடிவிடத் துவங்கியிருந்தார்கள். ஆனால் கவனிப்பதற்கு சுவாரசியமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றிய கடைகளுக்கு உள்ளே ஒரு நடை போனேன். நவீன விஞ்ஞானத்தின் முழு முகத்தையும் இங்கு பார்க்க முடிகிறது. எத்தனை நாடுகளில் சாதாரண ரோபோட்களை பார்க்க முடியும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் ஜப்பானில் பலவித ரோபோட்களை தயாரித்து விற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ரோபோட்கள் எதையும் செய்கின்றன. வாங்குவதற்கான பணம் மட்டும் இருந்தால் போது, ரோபோவை வைத்து எதையும் செய்துவிடலாம். செக்ஸ் ரோபோ வரை வந்துவிட்டார்கள். தன் மார்பகத்தை தொடும் ஆடவனுக்கு சரியான எதிர்வினை புரியும் அளவுக்கு பெண் ரோபோட்களை தயாரித்து விற்பனைக்கு வைத்திருக்கிறார்கள்.

முதலில் ஒரு புத்தகக் கடைக்குள் நுழைந்தேன். வியாபாரம் படு அமர்க்களமாக இருந்தது. அதற்கு காரணம் இருக்கிறது. பெரும்பாலான ஜப்பானியர்கள் படிக்கிறார்கள். முக்கியமாக நடுத்தர வயது கூட்டம். செய்தித்தாள், சஞ்சிகைகள், புத்தகங்கள் என்று எதையாவது படித்துக் கொண்டிருப்பதை ரயில்களில் பார்க்கலாம். இன்றைய தலைமுறை மொபைல், கையடக்க டிவி என்ற ஏதாவது ஒன்றில் இருக்கிறார்கள் என்பதால் இவர்கள் படிப்பதாகத் தெரியவில்லை . புத்தகக்டையில் இருக்கும் பெரும்பாலான புத்தகங்கள் கார்ட்டூன்களுக்கானவை. கடையின் கீழ்தளத்திற்கு போனால் அங்கும் கார்ட்டூன் புத்தகங்கள். ஆனால் போர்னோகிராபி கார்ட்டூன்கள். ஆண்களும் பெண்களும் வரிசையாக நின்று படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். முப்பது நாற்பது வயதுகளில் கார்ட்டூன்களில் போர்னோகிராபி பார்க்கும் இவர்களுக்கு பக்குவமே இல்லையா என்று புதிதாக பார்ப்பவர்களுக்குத் தோன்றலாம். போர்னோகிராபியில் கார்ட்டூன் ஒரு அங்கமாக இருக்கலாம். ஆனால் போர்னோகிராபியில் வெறும் கார்ட்டூன்கள் மட்டுமே என்பதை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

என்னை ஜப்பானியர்களைப் பற்றி சொல்லச் சொன்னால் "அவர்கள் இருக்கிறார்கள். வாழ்வதில்லை" என்று சொல்வேன். காலையில் அலுவலகம் செல்லும் நேரத்தில் யாருமே சிரிப்பதில்லை என்று தோன்றுகிறது. எட்டரை மணிக்கு அலுவலகம் போவோர்களின் பெரும் கூட்டம் நகரத்தில் குறுக்கும் நெடுக்குமாகவும் நீள்வெட்டாகவும் நகர்கிறது. ஒரு இராணுவத்தின் ஒழுக்கத்தோடு இரைச்சல் இல்லாமல் நடக்கிறார்கள். அடுத்தவர்களோடு பேசாமல் சிரிக்காமல் என்ன பிழைப்பு இது? ஆனால் இப்படியிருக்கும் ஜப்பானியர்கள் ஏதாவது ஒன்றுக்கு அடிமையாக இருக்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. கார்ட்டூன், மொபைல்,வேலை,பணம் இப்படி ஏதாவது ஒன்றுக்கு.
புத்தகக் கடையை விட்டு வெளியில் வந்தால் பக்கத்தில் உள்ளாடை அணிந்த ஜப்பான் பெண்ணின் படம் போட்ட வீடியோக்கடை. வீடியோக்களும் கார்ட்டூனாக இருந்தால் ஜப்பானியர்கள் மீதான மரியாதையே போய் இருக்கும். ஆனால் இவை உண்மையான படங்கள். மூன்றாவது தளத்தில் போர்னோகிராபி படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. நிறைய ஆண்களும் சில பெண்களும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த அறையை பல காமிராக்கண்கள் கவனித்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் இங்கும் கார்ட்டூன்களுக்கு பஞ்சமில்லை.
அதே சாலையில் அருகில் உள்ள எம்.எஸ் என்ற ஐந்தடுக்கு கட்டடத்தில் செக்ஸ் பொம்மைகள் நிரம்பியிருக்கின்றன. இப்படி இந்த வீதி பற்றி பேசினால் நிறைய பலான விஷயங்களையே சொல்வதால், இந்த ஏரியாவில் கே.எஃப்.சி யில் சாப்பிட்டுவிட்டு கிளம்பிவிட்டோம் என்று சொல்லி முடித்துவிடலாம் என்றாலும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிட வேண்டும். இந்தச் சாலை முழுவதுமே குட்டைப்பாவாடை அணிந்த இளம்பெண்கள் வளைய வருகிறார்கள். ஒரே மாதிரியான பிங்க் நிறமணிந்த இப்பெண்களிடம் ஒரு துண்டறிக்கை. எல்லாம் ஜப்பானிய மொழியில் என்பதால் வாங்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவளே மேலே அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு பாருக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கேயும் குட்டைப்பாவாடை பெண்கள்தான். அவர்கள் உங்களிடம் பேசுவார்கள், கவர்ச்சியாக நடப்பார்கள், நீங்கள் விரும்பியதை குடித்துவிட்டு வரலாம். குறைந்தப்பட்சக் கட்டணம் என்று உண்டு.

இந்த கடைகளில் மட்டுமில்லாமல் பெரும்பாலான டோக்கியோக் கடைகளில் இருக்கும் ஒரு விஷயம், யாரும் யாரையும் ஏமாற்றுவதில்லை. ஒரு கடையில் இருக்கும் விலைதான் பிற எந்தக் கடைகளிலும் இருக்கும். சில பொருட்களில் சில வித்தியாசங்கள் உண்டு. ஆனால் ஏறக்குறைய பெரும்பாலான பொருட்களை எங்கு வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம். அது ஜப்பானியர்களுக்கும் சரி, பிற நாட்டவருக்கும் சரி விலையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஆனால் ரூபாங்கி என்னுமிடத்தில் உள்ள பார்கள் மட்டும் இதில் விதிவிலக்கு. அதைப் பற்றி பின்னர் சொல்கிறேன்.

அகிஹபாரா பார்க்க வேண்டிய இடம் என்பதால், மூடிய கடைகளை தவிர்க்கக் கூடாது பிறிதொரு நாள் வரலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அதன் சாத்தியம் பற்றிய நம்பகமில்லை எனவே பார்க்க முடிந்ததை பார்த்துவிடுவதுதான் உசிதம். பார்த்துக் கொண்டு வந்தேன்.

அகிஹபாரா மட்டுமில்லை, டோக்கியோவுக்கு கூட திரும்ப வராமல் இருக்கக் கூடும்.

1 எதிர் சப்தங்கள்:

Jawarlal said...

அக்கிஹாபாராவில் தெருக்களில் ஏகப்பட்ட தென்னிந்தியர்களை, குறிப்பாக தமிழர்களைப் பார்த்திருப்பீர்களே? கட்டிடத்துக்குள் பதினெட்டாயிரம் என் விற்கும் பொருட்கள் பிளாட்பாரத்தில் ஆறாயிரம் என் விற்பதைப் பார்த்தீர்களா? வெளியே விற்பனைப் பெண்கள் சந்தோஷமாக போட்டோக்களுக்கு போஸ் தருவதைப் பார்த்தீர்களா?(நானும் போட்டோ எடுத்தேன்!)

http://kgjawarlal.wordpress.com