Apr 17, 2007

வெர்ஜீனியா: லோகநாதன்.

எங்கள் ஊரான கரட்டடிபாளையத்தைச் சேர்ந்த லோகநாதன் என்ற பேராசிரியர் வெர்ஜீனியா பல்கலைக்கழகத்தில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்.

கிட்டத்தட்ட முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அமெரிக்காவில் வசித்திருக்கிறார். எங்கள் ஊரைச் சேர்ந்த நண்பர்களும், என் தம்பியும் அழைத்துச் சொன்ன போது, இழப்பு பெரிதாகத் தெரியவில்லை. அந்த நிகழ்வின் மீது ஒரு இளக்காரமான பார்வை கூட இருந்தது. மற்றுமொரு சாவு என்ற ரீதியில்.

முழுமையாகச் செய்தியை உணரும் போது அதன் வெப்பம் புரிகிறது. தொடர்ச்சியாக அந்த வீட்டின் நிலை குறித்து பலரும் தொலைபேசியில் விவரிக்கும் போது, கோரத்தை அணுவணுவாக உள்ளேற்றிக் கொள்ள முடிகிறது.

எங்கள் ஊருக்குத் துரும்பையும் எடுத்துப் போட்டாரா என எனக்குள் எழுந்த கேவலமான, வலுவற்ற வினா ஒளிந்து கொள்ளத் துவங்குகிறது. அடிப்படையான மனிதாபிமானம் தாண்டி, சமூகத்தின் வக்கிரப்புத்தி நடுக்கம் கொள்ளச் செய்கிறது.

இதே விதமான மோசமான மன அழுத்தமும், அதன் விளைவாக நிகழ்ந்தேறும் கொடூரமான காட்சிகளுக்குமான காரணங்கள் எங்கேயிருக்கின்றன? மனித மனம் ரத்தம் பார்க்க அத்தனை விருப்பு கொண்ட வஸ்துவா?

லோகநாதன் அவர்களைப் பார்த்ததில்லை. அவருடைய தந்தையாரைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது தந்தையாரின் முகம், எனக்குள் துன்பத்தைக் கூட்டுகிறது.

மனிதனாகவோ, தமிழனாகவோ, இந்தியனாகவோ அல்லது ஒரே கிராமத்தைச் சார்ந்தவனாகவோ துககத்தில் பங்கெடுத்துக் கொள்கிறேன். உடனடியாக தாக்கத்தை உணர்ந்து கொள்ளாத குற்றவுணர்வுடன்.