Jul 31, 2006

இவனைப் போன்ற கவிதை

இந்த வரிகள் கவிதை எழுதுவதாகாச் சொல்லிக் கொள்ளும் யாருக்கும் பொருந்தக் கூடியவை. கவிதை என்பதையும் தாண்டி, எதாவது எழுதுபவர்களுக்கும் அல்லது எழுதாதவர்களுக்கும் பொருந்தும்.

கல்யாண்ஜியின் கவிதை ஒன்று ஏற்கனவே இந்தப் வலைப்பக்கத்தில் இட்டிருந்தாலும், இக்கவிதையும் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது.

**********

இந்தக் கவிதை எழுதுகிறவன்
எத்தனை சொற்கள்
மனதாரப் பேசுகிறான்
அவன் மனைவியிடம்,பிள்ளைகளிடம்
அடுத்த, பக்கத்து வீட்டுக் காரனுடைய
மூக்கும் முழியும்
அடையாளம் சொல்ல முடியுமா
நெஞ்சில் கை வைத்து

*****

இந்தக் கவிதை எழுதுகிறவன்
பீங்கான் கழிப்பறையில்
பிளாஸ்டிக் குவளைகளில்
கொட்டிய தண்ணீரில்
கோடியில் ஒரு பங்காவது
ஊற்றியிருப்பானா
ஒரே ஒரு செடி
வேரடி மண்ணில்

*****

இந்தக் கவிதை எழுதுகிறவன்
முண்டியடித்து ஏறி
அமர்ந்த பேருந்தில்
எப்போதாவது சமீபத்தில்
எழுந்து இடம் கொடுத்திருக்கிறானா
இன்னொரு தள்ளாதவருக்கு.
குதிகால் நரம்பு தென்னிய
சைக்கிள் ரிக்ஷாகாரனிடம்
கூலி பேரம் பேசாமல்
இருக்க முடிகிறதா இவனால்.

எப்போதாவது எப்போதாவது
பாடைக்கு வீசிய பூவை
கூச்சமற்று
குனிந்து எடுத்துக்
கையில் வைத்துக்
கசிந்தது உண்டா?

இவனைப் போலத்தானே
இருக்கும்
இவனுடைய கவிதையும்

*****************

இதனில் கவிதை எழுதுவதை நேரடியாகக் குறிப்பிடுவது போலத் தோன்றினாலும், அவசர வாழ்க்கையின் அவலங்களையும், மரணிக்கும் கருணையும் கவிதை முழுவதும் விரவிக் கிடப்பதை உணர முடியும்.

தன்னை பரிகாசித்துக் கொள்வது போல்- சுயம் சார்ந்திருந்தாலும், தான் சார்ந்திருக்கும் சமூகத்தினைச் சாடுவது சுவாரசியமானது.

பாடைக்கு வீசிய பூ ஒன்றினை குறித்து எழுதப்பட்டிருப்பது வேறுபட்ட பார்வை.

Jul 28, 2006

பற வீரன்

பறையன் என சமுதாயத்தில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட சமூகத்திற்கு நிகழ்ந்த கொடூரம் ஒன்றினை வெளிப்படுத்தும் வகையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் பழமலய்யின் இக்கவிதை கவனிக்கப் பட வேண்டிய ஒன்று.

பொதுவாக பழமலய் அவர்களின் கவிதைகளில் காணப்படும் சமூகக் கண்ணோட்டம் என்னைக் கவர்ந்திருந்தாலும், கவிதை என என் மனச்சித்திரத்தில் கொண்டுள்ள வடிவத்திற்கு பொருந்தாமல், இவரின் கவிதைகள் துருத்தி நிற்கும் ஒன்றாக உணர்ந்திருக்கிறேன்.

இக்கவிதை விதிவிலக்கு. தனக்குள் கதை ஒன்றினை சுமந்து கொண்டிருப்பதும், இயல்பாக வெளிப்படும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தின் சப்தமற்ற அழுகையும், அதனைக் கண்டு வெளிப்படும் கோபமும், இறுதியில்-கவிதைசொல்லி உதிர்க்கும் வாக்கியமும் மிக முக்கியமானவை.

வட்டார வழக்கிலும் மிக அற்புதமான கவிதைகளைக் கொணர இயலும் என்பதற்கு நல்ல உதாரணம் இக்கவிதை. சில இடங்களில் வட்டார வழக்கினை சரியாக புரிந்து கொள்ள திரும்பப் படிக்க வேண்டி இருக்கிறது.


என் ஆர்வங்கள் அறிந்து,
(பண்ணுருட்டி அருகே சோமக் கோட்டை.
ஆசியாவின் பெரிய சுடுமண் குதிரைகள்.
இந்திரன் சொல்லியிருந்தார்.
மெனக்கெட்டு போய்ப் பார்த்தேன்.
நான்கு குதிரைகளில் இரண்டும்
ஒரு யானையும் நிற்கின்றன.
மரங்களின் வேர்கள் கிளப்பி, விரைவிலேயே
இவையும் காற்றோடு பறந்து விடலாம்)

கண்மணி குணசேகரன் கடிதம் எழுதியிருந்தார்.
'மணக்கொல்லைக்கு' அழைத்திருந்தார்.

ஒரு முற்பகலில்
ஊரைச் சுற்றிக் காட்டினார்.

ரெட்டியார் கிராமம்.
பத்து பன்னிரெண்டு போலத்
தோட்டமும் வீடுமாகப் பெரிய ஓட்டு வீடுகள்.
இடையிடையே சில இடிந்து கிடந்தன.
எருக்கு முளைத்திருந்தது.

"சாபம் அய்யா-
கழுத விழுந்து பொரளணும்!
குடியத்துப் போவணும்!"

இதான் பறவீரன் கோயில்.
அது பறவீரன் குளம்.
அந்த வீடு இந்த வீடு இன்னு
சில ரெட்டியாருங்க வந்து கும்புடுவாங்க.
இங்க நின்ன ஒரு அழிஞ்சி மரத்துலதான்
தல கீழா தொங்கவுட்டு
வைக்கோலப் போட்டு கொளுத்துனாங்களாம்

இதான் அந்த நெலம்
அந்தப் பஞ்சத்துலயும் இந்தக் கொல்லையில
அப்புடி கம்பு வெளஞ்சிருந்துதாம்.
தோ, புலியூரு
அந்தப் பக்கத்துல இருந்து வந்துதான்
ஒரு ராத்திரி கம்ப அறுத்துட்டானாம்

கேள்விப் பட்டு வந்த அவன் பொண்டாட்டி
நெறமாத கர்ப்பிணி-
'பசிக்குத் திருட வந்தவன,இப்புடி
பண்ணிப்புட்டீங்களேடா பாவிவோளா'ன்னு
மண்ண வாரிவுட்டு அழுது பெரண்டாளாம்.

அப்ப,
அப்ப அடிச்சி உட்டுடலாமுன்னு தடுத்துவுங்க குடும்பங்க
இப்ப வித்து மாறிகிட்டிருக்குது
கொளுத்னவனுவோ வீடுங்க
எருக்கு மொளச்சி கெடக்குது"

நின்று நினைத்தேன்:
கோயில், அடையாளம் என்று நின்ற வேல்,
நாவாக அசைந்து சொன்னது.
'பறையன்,
பறையனா இருந்தா கொளுத்துவானுங்க.
வேரறுக்கும்
வீரனா இருந்தா கும்புடுவானுங்க'.

Jul 17, 2006

நான் Famous'U' ஆகிறேன்.

நேற்று நண்பனொருவனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவசரப்பட்டு "நான் பேமஸூ ஆகிறேன்" என்று சொல்லி விட்டேன். பெரிதாக ஒன்றுமில்லை.

(டிஸ்கெளய்மர்: இறுதியில் போடும் 'டிஸ்கி'களுக்கு மரியாதை குறைந்து விட்ட காரணத்தினால் இங்கு இடப்படுகிறது. ஆந்திர வாசம் பெரும்பாலான சொற்களின் இறுதியில் "உ" சேர்க்க வைத்து விட்டது. அதுதான் அந்த "பேமஸூ")

யதேட்சையாக "மச்சா! பிலாக் ல கலக்குற போல இருக்கு" என்றான். உசுப்பேத்திவிட்டது போல் ஆனதால் நான் "ஆமாண்டா நான் பேமஸூ ஆகிறேன்" என்றேன்.

"எப்படிடா சொல்லுறே?"
"நிறைய கமெண்ட்ஸ் வருதுடா. பிலாக் ஆர்டிக்கிள்ஸ்க்கு"
"அப்படியா! நிறையன்னா?....1000 ஆ?"
"சே....சே......20, 30ன்னு"

அவன் கடுப்படைந்திருக்க வேண்டும். இதை நாம பேசி முடிக்கும் போது 'டீல்' பண்ணிக்கலாம் என்று சொல்லி விட்டு கடலை, பிக் அப், கம்பெனி பெண்கள் போன்ற வயதிற்கு முக்கியமான விஷயங்கள் குறித்து பேசினோம்.

இறுதியாக புகழ் மேட்டருக்கு வந்தோம்.விஜயகாந்த் ரசிகன் பேச ஆரம்பித்தான்.

"அப்பு! பேமஸ்ன்னு சொன்னியே....சில கேள்விகள் கேக்குறேன். பதில் சொல்லுறியா?"
"என்னடா? பதிலா? சொந்த செலவுல சூனியம் வைக்க சொல்லுறியா?" (நன்றி பதிவாளர்களே. அவனுக்கு இது புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை)
"தண்ணியடுச்சிருக்கியா?உளறாத. பதில் மட்டும் சொல்லு"

அவன் தருமி(திருவிளையாடல் தருமி) ஆகிவிட்டான்.

"உலகத்தின் மக்கள் தொகை?"
"600 கோடி"
"இந்தியாவில் மட்டும்?"
"100 கோடி"
"தமிழ்நாட்டில்?"
"6 கோடி"
"அதுல எத்தனை பேருக்கு படிக்க தெரியும்?"
"டேய்....ஏண்டா சாகடிக்குற?..சரியா தெரியாது" என புலம்பினேன்.
"சரியா வேண்டாம். எசகு பிசகா சொல்லு" என்றான்.
"3.5 கோடி பேருக்கு படிக்கத் தெரியலாம்"
"கதை, நாவல் எல்லாம் எதனை பேரு படிப்பாங்க?"
"1 கோடி பேருடா. எங்கப்பா அம்மா எல்லாம் படிக்கத் தெரிஞ்சவங்க. ஆனா இதெல்லாம் படிக்க மாட்டங்க. ஸோ....குறைவாதான் இருக்கும்"

விடமாட்டான் போல தெரிகிறது. கணைகள் தொடர ஆரம்பித்தன்.

"குங்குமம், விகடன், குமுதம்,தந்தி.....இது எல்லாம் சேர்த்து எத்தனை பேரு மொத்த வாசகர்கள் இருப்பாங்க. இலங்கைத் தமிழர்கள், வெளிநாடு வாழ்த் தமிழர்கள் எல்லோரையும் சேர்த்துக்க"
"ஒரு 40 இலட்சம்?" சந்தேகத்தோடு சொன்னேன்.
"அதுவே அதிகம். சரி வெச்சுக்க. உன் ஆசையை ஏன் கெடுப்பானேன்?"
"இணைய வசதி இருக்கிற, இந்த மாதிரி பொழுது போக்கு சம்பந்தமா படிக்கிறவங்க எண்ணிகை தெரியுமா?"
"அடப்பாவி....விடுடா டேய்......சுமார் 1 இலட்சம் பேருடா"
"சரி...நீ சொல்ற தமிழ் பிலாக் எல்லாம் படிக்கிறவங்க?"
"1000?"
"அடேயப்பா...அவ்ளோ பேரா?. ம்ம்ம் கிரேட்" அந்த 'கிரேட்'ல் கொஞ்சம் நக்கல் கலந்திருந்தது.
"இல்லைடா ஒரு 600 வேண்டாம். 500"
"ஏண்டா குறைச்சுட்ட?"
"இல்லைடா ஒருத்தரே பல பேருல கலாசுறாங்க. அதனால பாதி பிலாக்தான் கணக்குல வரும்"
"ஏதோ புரிஞ்சிருக்கியே. சந்தோஷம்"

சரி சரி மேட்டருக்கு வருவோம் என்றான்.
"உன் பிலாக் எத்தனை பேரு படிப்பாங்க?"
"120 பேரு"
"கமெண்ட் போடுறவங்க?"
"20 25 பேரு" (இதுவே அதிகம் என்றாலும், கொஞ்சம் வெட்கத்தை மறைக்க பொய் சொல்ல வேண்டியதாக் இருக்கிறது)

"ஆக 600 கோடியில், 25. அப்படிதானே?" இதைவிட எப்படி ஒருவன் மாட்டிக்கொள்ள முடியும்.

கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது. முடிவுரை வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.

"நீ பதிவெழுதுற இந்த ஒன்றரை வருஷம் ஆர்குட் அல்லது வேற எதாவது சாட் ல உட்கார்ந்திருந்தா 25 என்ன? 200 பொண்ணுகளை தேத்தி இருக்கலாம். அதுவும் பக்கா பிகர்ஸ். 25 பேர படிக்க வெச்சுட்டு பேமஸ் ஆகிட்டேன்னு பீலா விடுறியா?. பையன் எதோ எழுதறான், சரி! எழுதி பழகட்டும்னு இவ்வளோ நாள் பேசாம இருந்தேன். நீ என்னடான்னா ஏதோ 'டாஸ்டாயோவ்ஸ்கி' நெனப்புல சுத்துற. இனி இப்படி பேசினே...அவ்வளோதான். ஊருக்குள்ள வாயைத் தவிர மத்ததுல......வேண்டாம். அசிங்க அசிங்கமா வருது. சிரிப்பாங்க"

அப்புறம் நான் 'பீலிங்ஸூ '(இங்கும் 'உ') ஆகி விடக் கூடாது என வேறு செய்திகளைப் பேசினான் அந்த 'குட்டி கேப்டன்'.

மாலை 'டேன்க் பண்ட்' சாலையில் நிறைய இளைஞர்கள், யுவதிகளுடன் கொஞ்சிக் குலாவிக் கொண்டிருக்க, தனியாக கோயில் மாடு போல அலைந்து கொண்டிருந்தேன். ஆர்குட், சாட் பக்கங்கள் கண்களில் தோன்றி மறைந்தன.

"யோசிக்க வெச்சுட்டியேடா ராசா" என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.

Jul 10, 2006

அடிச்சேன்ல செவென்ஸர்!!!

லைசென்ஸ் எடுக்க எட்டு போடுவது போல ஆகிவிட்டது. இங்கு பதிவுகளில் ஆறு போடுவது. கவுண்டமணியண்ணன் இந்தியன் படத்தில் சொன்னது போல பதினொன்றில் ஆரம்பிக்கலாம். பதினொன்றில் ஆரம்பித்து ஒன்றில் முடிப்பது உசிதம். ஆனால் 11+10+9...என அறுபத்தாறு விஷயங்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்துவிடும்.

வெற்றி அவர்கள் என்னையும் இந்த வட்டத்திற்குள் இழுத்திருக்கிறார். நன்றி வெற்றி.

ஆனால் எனக்கு இட்லி வடை பிடிக்குமா(வலைப் பதிவு இல்லை...கிளப்பி விட்டுவிட வேண்டாம். பொதுவாகச் சொன்னேன்) அல்லது சாம்பார் இட்லி பிடிக்குமா என்று எழுதுவதா என்று குழப்பமாகவும் இருந்தது. ஏதாவது நடிக்கைக்கு தான் பொருந்தும். "எங்கப்பா ஸ்டாக்ஹோம்மில் இருந்து வாங்கி வந்த டெடிபியருக்குதான் முதலிடம்" என பீட்டர் விட.

நானும் இயன்ற வரை முயன்றிருக்கிறேன். 'பீட்டர் விடவா?' என்கிறார் சிபி.

ஏழு திரைப்படங்கள்:

1)த மிடாஸ் டச்(ஹங்கேரி)
மிடாஸ்(அல்லது மைதாஸ்) என்னும் அரசன் தான் தொடும் பொருள்களைத் தங்கமாக்கிவிடும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தான். இதனைக் கருவாகக் கொண்டு தங்கத்தின் மீதான கதையின் நாயகனின் மோகமும், இறுதியில் வாழ்வு அவனுக்கு காட்டும், தன் கொடூர முகமும் தான் கதை. இறுதிக்காட்சிகளில் வீச்சு பெற்ற நீரின் பிடியில் சிக்குண்ட சிறகொடிந்த பறவையொன்றினைப் போல நாயகன் அலைவுறும் காட்சிகள் பார்வையாளனை பதறச் செய்வன.

2)சினிமா பாரடிஸொ(இத்தாலி)
திரைப்படத்தின் மீது ஆர்வம் கொண்டிருக்கும் சிறுவன், அதற்கு முட்டுக் கட்டை போடும் தாயார், சிறுவனுக்கு உதவும் திரையரங்கின் ஆப்ரேட்டர் ஆகியோரைச் சுற்றி சுழலும் கதை. உலக சினிமாவில் கொண்டாடப்பட்ட திரைப் படங்களில் ஒன்று.

3)த பியானோ டீச்சர்(பிரான்ஸ்)
இஸபெல் ஹ¥யுபெர்ட் நடித்த திரைப்படம். திறமைமிக்க பியானோ ஆசிரியையின் பாலுணர்வும், அதனைத் கட்டுபடுத்த இயலாமல் மனநோயால் பீடிக்கப் படுவதும் கதை. இஸபெல்லின் முகபாவனைகளும், பாலுணர்வின் கோரத்தை அதன் நுணுக்கங்கள் சிதைவுறாமல் காட்டியிருந்ததும் என்னைக் கவர்ந்த அம்சங்கள்.

4)முதல் மரியாதை
எனக்கு நினைவு தெரிந்து அழுத திரைப்படம் இது. வடிவுக்கரசி மூக்கு சிந்தி, சோறு போடுவது பார்த்து அருவெருப்புடன் அன்று சாப்பிடாமல் இருந்தது கூட மங்கலாக நினைவில் இருக்கிறது.

5)முந்தானை முடிச்சு
இந்தப் படத்தின் கதையை விட எங்கள் ஊரில் எடுக்கப்பட்ட படம் என்பதுதான். படம் பார்த்து விட்டு எங்கள் அப்பாவிடம், படத்தில் வரும் இடங்களை எல்லாம் காட்டச் சொன்னோம். அப்பா, நான், தம்பி மூன்று பேரும் டி.வி.எஸ் 50யில் சுற்றினோம். சென்டிமெண்டல் டச்.

6)அத்தடு(தெலுங்கு)
ஆந்திரச் சீமையில் காலடி வைத்த போது யாருடைய அறிமுகமும் இல்லை. இரவில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தனியாக இரவுக்காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். மொழி புரியாத போதும், அனைத்து மசாலாக்களும் சரிவிகிதமாகக் கலந்திருந்தது. ஏன் நம்ம விஜய் தெலுங்குப் படமாகத் தேடிப் போகிறார் என்பது புரிந்தது.

7) பாட்ஷா
நோ கமெண்ட்ஸ்.

//எல்லோரும் ஆறு எழுதி, ஆறுக்கு அளவிற்கு மீறி மதிப்புக் கொடுத்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. எனவே ஆறு இங்கு இடை நீக்கம் செய்யப் படுகிறது//

புத்தகங்கள் ஐந்து:

1) காடு
இந்த நாவலில் ஒரு சிரமம் உண்டு. அதன் மொழிநடையை சிதைவுறாமல் உள் வாங்குவது கடினம். அது ஒரு வேகத்தடை போல. ஜெயமோகனிடம் சொல்வதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்த போது, மொழிநடையின் குறுக்கீட்டால் என்னால் உள்வாங்க முடியவில்லை எனச் சொல்லி இருந்தேன். அது மண்ணின் மொழி, அது சிதைக்கப் பட்டால், அந்த நாவலில் பொருளில்லை எனச் சொன்னார். அதுவரை இந்தக் கோணத்தில் பார்க்காமல் இருந்து, மீண்டும் வாசித்த போது- சில அத்தியாயங்களுக்குப் பின்னர் எந்த விதச் சிரமும் இல்லை. இதுவரை பலமுறை திரும்பத் திரும்ப படித்திருக்கிறேன்.

2) நெடுங்குருதி(எஸ்.ராம கிருஷ்ணன்)
சலிப்புற வைக்காத வேகம். வறண்ட கிராமத்தின் சோகத்தையும் அதன் மக்களின் வாழ்வியல் முறைகளையும் வேறு எழுத்துகளில் என்னால் உணர்ந்து கொண்டிருக்க இயலுமா எனத் தெரியவில்லை. நாவலை முடித்த பிறகும், நாகு நம்மோடு சில நாட்களாவது வாழ்வான். "சுவரின் ஆயிரம் நாவுகள்" மழையின் ஈரத்தை உறிஞ்சுவதாக வறட்சியின் காட்சிகளை குரூரத் தன்மை மாறாமல் கவித்துவ உரைநடையில் விளக்கியிருப்பார் கதை சொல்லி.

3) மணலின் கதை(மனுஷ்ய புத்திரன்)
4) பசுவைய்யா கவிதைகள்
கவிதை சொல்லியின் மனோநிலை எந்த விதமான சொற்கூட்டலும் இல்லாமல் இருக்கும் இந்த இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகள், எனது நவீன கவிதை குறித்தான சிறு புரிதலுக்குத் திறவுகோல்கள் எனச் சொல்வேன்.

5) அது அந்தக் காலம்
இங்கு, புத்தகத்தின் ஆசிரியரோடு(எஸ்.வி.ராம கிருஷ்ணன்) பழகி, அவரது ஒவ்வொரு கட்டுரை குறித்தும் அவரிடமே விவாதித்துக் கொண்டிருப்பது, மிகச் சிறந்த வாசக அனுபவம். நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னதான காலகட்டம் குறித்து அறிந்து கொள்வது என் தலைமுறையைச் சார்ந்தவர்களுக்கு அரிதான விஷயம். எனக்குக் கிடைத்திருப்பது மகிழ்ச்சி. இந்தப் புத்தகம் அதற்கான அடிப்படை.

நான்கு இடங்கள்+உணவும் (இட்லி சாம்பார் வகை மேட்டரைத் தவிர்க்க இயலவில்லை):
1. புண்ணாக்கு கார ஆயா கடை.
எங்கள் ஊரில் வாய்க்கால் ஓரமாக உள்ள மூதாட்டியின் மிட்டாய்க் கடை. ஆளரவமற்ற இடம். நிர்வாணமாக குளித்த காலத்திலிருந்து, ஜீன்ஸ் போடும் கால கட்டத்திற்கு முன்பாக வரை குளித்திருக்கிறேன். இந்த இடத்தில் இருக்கும் நாவல் மரங்கள்தான் ஹைலைட். அதுதான் இந்த இடத்திற்கான உணவு.

2. வைரவிழாப் பள்ளி மைதானம்
இங்கு அரிசியும் பருப்பும், முட்டையும் சாப்பிட்ட காலங்கள். அது ஒரு கனாக் காலம்.

3. கோவை எக்ஸ்பிரஸ்
ஜோலார்பேட்டை தாண்டியவுடன் வீட்டில் கட்டி வந்த சப்பாத்தி, வெங்காயம்,தக்காளி போட்டு வதக்கிய சட்னியைப் பிரித்து ஒரு கட்டு கட்டுதல்.

4. சேலம் புரோட்டா
சேலத்தில் கிட்டத்தட்ட எல்லா கடைகளிலும் முட்டை புரோட்டா பிரமாதப் படுத்தும்.

மூன்று சம்பவங்கள்:

1. அரட்டை அரங்க மேடையில் இருந்த கணம். இடையில் மேடையை விட்டு இறங்கி வரும்போது ஒரு குழந்தையிடம் அதன் அம்மா , 'இந்த அண்ணா யாரு தெரியுதா?' என்றார். ஏதோ பூமி உருண்டை காலடியில் உருள்வதாக நினைத்துக் கொண்டேன். அதன் இன்மையைப் புரியாமல்.
புகழ்ச்சி மனிதனை எப்படி வேண்டுமானாலும் புரட்டிப் போடும்.

2. பொறியியல் படிப்பு முடித்த சமயம் திரு.சுஜாதாவைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். எண்.10, ஜஸ்டிஸ் சுந்தரம் தெருவின் வாசலிலேயே காலை 10 மணியிலிருந்து காத்திருந்து மாலை வாக்கில் உள்ளே சென்றேன். என் கவிதைகளைப் பாருங்கள் என்ற போது, நான் கவிதைகள் எல்லாம் படிப்பதில்லை, விகடன், குமுதம் பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்புங்கள் என்றார்.
எனக்கு ஒரு சுஜாதா. அவருக்கு ஆயிரம் மணிகண்டன்கள்.

3. +2 படிக்கும் போது தனிப்பயிற்சிக்கு செல்லாமல் ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருந்த சமயம். ஆசிரியரை தற்செயலாகவோ அல்லது தெரிந்தோ பார்க்கச் சென்ற அம்மா அப்பாவிடம் '+2 தேறுவது கஷ்டம்' என்று சொல்லிவிட்டார். எதற்கெடுத்தாலும் புலம்பும் அம்மா என்னிடம் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. எதுவுமே பேசாமல் இருக்கும் அப்பா 'படிப்பை விட்டா வேறு என்னடா சொத்து நமக்கு?' என்றார்.கலங்கிப் போய். குற்றவுணர்ச்சி தின்று செரித்துவிடக் கூடும் என்றிருந்தது.


இரண்டு இலக்கிய இதழ்கள்:

1) காலச் சுவடு
2) உயிர்மை
இரண்டு புத்தகங்களுக்குமே இதுவரையிலும் நான் சந்தாதாரன் இல்லை. ஆனால் எப்படியாவது, பிடித்து படிப்பது வாடிக்கையாக இருக்கிறது.

நான் அழைக்க விரும்பும் ஒருவர்:
1) கார்திக் வேலு- கவிதைகள் குறித்தான இவரது பார்வையும், அதனை வெளிப்படுத்தும் விதமும் இவரிடம் எனக்கு மிகப் பிடித்த அம்சம். இவரது கவிதைகள் நவீனத்தின் பார்வை கொண்டு நிகழ்கால இயல்புகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

நான் அழைக்க விரும்பும் பலரும் ஏற்கனவே தங்கள் 'ஆறு' பதிவை முடித்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். அல்லது வலைப்பதிவு நடவடிக்கைகளில் இருந்து ஒதுங்கி 'ஓய்வு' எடுக்கிறார்கள்.

அப்பாடி.........எழுதி விட்டேன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்......................

Jul 3, 2006

எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றி பேசுவதற்கு எனக்குத் தயக்கமாக இருக்கிறது. ஆனால் யாரிடமாவது சொல்லிவிட வேண்டும் என்றும் ஒரு உந்துதல் இருக்கிறது.

தற்சமயம் மென்பொருள் ஒன்று கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். நிறுவனத்தில் பணி முடிந்த பிறகு பயிற்சி, அதன் பின்னர் இரவு உணவு முடித்து வீடு செல்ல இரவு 11 மணி ஆகிவிடுகிறது. ஹைதராபாத் நகரில் முக்கியமான பகுதிகள் யாவும் தில்ஷ¤க்நகர்-பட்டான்சேரு என்னும் ஒற்றைச் சாலையில் இணைக்கப்பட்டு விடுகின்றன. எஸ்.ஆர் நகரும் மியாப்பூரும் கூட அந்தச் சாலையிலேயே வருகின்றன. பயிற்சி நிறுவனம் எஸ்.ஆர் நகரிலும், வீடு மியாப்பூரிலும் இருக்கின்றன. இரவில் நேரம் ஆகிவிடுவதால் ஷேர் ஆட்டோ பிடித்து வந்து விடுவேன். பெரும்பாலான ஆட்டோக் காரர்கள் இடையில் ஹைதர் நகர் என்னும் இடத்தோடு நின்றுவிடுவார்கள். அதன் பின்னர் வேறு ஆட்டோவில் மூன்று கிலோமீட்டர்கள் பயணம் செய்ய வேண்டும்.

நேற்று முன்தினம் நன்கு மழை பெய்தது. ஹைதர் நகரை அடையும் போது மழை நின்று விட்டிருந்தது. ஆனால் மணி 11.30ஐ தாண்டிவிட்டது. மூன்று கிலோமீட்டர் நடப்பது எனக்குப் பெரிய விஷயமல்ல. ஆனால் இந்தச் சாலை கொஞ்சம் பயத்தைத் தந்தது. இந்த மூன்று கிலோ மீட்டர்களிலும் குடியிருப்பு எதுவுமில்லை. கிட்டத்தட்ட சிறிய வனப் பகுதி. சாலையின் ஓரத்தில் அரவாணிகளும் பெண்களும் நின்று கொண்டிருப்பார்கள். லாரி டிரைவர்களும், இரு சக்கர வாகனத்தில் வரும் ஆண்களும் சிறுநீர் கழிப்பது போல நின்று கொண்டிருப்பார்கள். இவர்களுக்குள்ளாக பேரம் நடக்கும். பின்னர் புதர்களுக்குள் செல்வார்கள். தினமும் ஆட்டோவிலோ அல்லது பஸ்ஸிலோ வரும் போது வலது பக்கமாக, இந்த நிகழ்வுகளை கவனிப்பதற்காகவே இடம் பிடிப்பேன்.

Photobucket - Video and Image Hosting

இவை குறித்து எனக்கு முன்னமே தெரியும். ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்பாக இங்கு பணிபுரிந்துவிட்டு, இப்போது அரபு நாடுகளுக்கு சென்று விட்ட நண்பர் ஒருவர் சொல்லி இருக்கிறார். சொல்லியது மட்டுமல்லாமல் என்ன நடக்கிறது என்பதனை பார்த்து வரலாம் என முடிவு செய்து கிளம்பினோம். கூட ஒருவர் இருக்கிறார் என்ற போதும் பயம் அதிகமாகவே இருந்தது. "சார், திருபிடலாம்" என பதட்டமான குரலில் வற்புறுத்திக் கொண்டே வந்தேன். இருவருக்கும் தெலுங்கும் தெரியாது, இந்தியும் தெரியாது.

கொஞ்சம் தூரம் நகர்ந்தவுடன் வாகனங்களின் விளக்கொளியில் புதர் அசைவது தெரிந்தது. இருவரில் யார் அசைவுகளைப் பார்த்தாலும் மற்றவருக்கு சுட்டிக் காட்டுவது என பயம் குறைய ஆரம்பித்தது. இன்னும் கொஞ்ச தூரத்திற்குள்ளாக கைதட்டும் ஓசை கேட்டது. அது எங்களுக்குத் தான். மூன்று பேர். எங்களைப் பார்த்து ஏதோ சொன்னார்கள். நண்பருக்கும் பயம் வந்திருக்கக் கூடும். கிளம்பி விடுவது நல்லது என்றார். கூடுதல் வேகத்துடன் நடக்க ஆரம்பித்தோம். தூரத்தில் கைதட்டும் ஓசை கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

இந்தச் சாலையில் தனியாகச் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குள்ளாக எப்படியோ வந்து விட்டது. ஆனால் இன்று அது உகந்தது அல்ல என்பது தெரியும். மாத செலவுகளுக்காக இன்றுதான் பணம் எடுத்து வந்திருந்தேன். பஸ் அல்லது ஆட்டோ எதுவும் வருவதாக இல்லை. சில இரு சக்கர வாகனக்காரர்களும் நிற்காமல் சென்றது என்னை ஒரு வழியாக்கிவிட்டது.

நடப்பது தவிர வேறு வழியில்லை. ஒன்றரைக் கிலோமீட்டர்கள் கடந்து விட்டேன். மனம் கொஞ்சம் தெளிவாக இருந்தது. அடுத்த கணம் பயம் தொற்ற ஆரம்பித்தது. இரு ஆண்களும் மூன்று பெண்களுமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒருவன், ஒருத்தியின் மார்பின் மீது கை வைக்க அவர்களுக்குள் சத்தம் அதிகமாக கேட்க ஆரம்பித்தது. வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தேன். நான் சிறிது தூரம் நடப்பதற்குள்ளாக பேச்சு வார்த்தை முறிவடைந்து விட்டது போல இருந்தது. வண்டியைக் கிளப்பினார்கள். பெண்கள் கத்தினார்கள். அநேகமாக சாபமாக இருக்கக் கூடும். அதுவா முக்கியம், இவ்விடத்தைக் கடந்தாக வேண்டும்.

ஒருவள் என்னைப் பார்த்திருக்கக் கூடும். கைதட்டினாள். கிட்டத்தட்ட ஓட ஆரம்பித்துவிட்டேன். ஒன்றரைக் கிலோமீட்டர்கள் ஓட வேண்டும். ஒருகையை சட்டை பாக்கெட்டின் மீதாக வைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறேன். மழை ஈரத்தில் வழுக்கும் சாலை என் பிரச்சினையை அதிகப் படுத்தியது. அவர்களும் பின்னால் துரத்துவது தெளிவாகத் தெரிகிறது. திரும்பிப் பார்க்கவும் பயம். வழுக்கி விழுந்தால் மாட்டிக் கொள்ளக் கூடும். வேகமாகவும் ஓட வேண்டும் அதே சமயம் கவனமாகவும். ஒருத்தி கத்த ஆரம்பிக்க மற்றவர்கள் சிரித்தார்கள்.

திடீரென வேறு இரண்டு பேர் புதர்களுக்குள்ளாக இருந்து, என் முன்னால் வந்து நின்றார்கள். ஒருத்தி தனது முந்தானையை விலக்கினாள். மழையில் நனைந்திருந்து, சோடியம் விளக்கொளியில் தெளிவாகத் தெரிந்தாள். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. நின்று விடுவதுதான் உசிதம். ஐந்து பேரும் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். தெலுங்கு, உருது, ஹிந்தியில் பேசினார்கள். நான் என்ன பேசினேன் என்று தெரியவில்லை. திடீரென்று ஒருத்தி என் செல் போனையும், பர்ஸையும் பிடுங்கிக் கொண்டாள்.

"சாரு டப்புலு ஈச்சாரு, நுவ்வு சந்தோஷம் இவ்வு" என்று அரைகுறையாக அவர்கள் பேசுவதை அர்த்தம் செய்து கொண்டேன். "ஒத்து, ஒத்து" என்று சொல்லிக் கொண்டே, அழ ஆரம்பித்திருந்தேன். இருவர் என்னை தூக்கி செல்ல ஆரம்பித்தனர். புதர் மிகுந்த பயத்தைத் தர ஆரம்பித்தது. முள் பட்டு சதை கிழிய ஆரம்பித்திருக்கக் கூடும். பயத்தோடு வலியும் சேர, மழை வேறு தூற ஆரம்பித்தது.

மிகக் கொடூரமாக அறைந்து, என் சட்டையைக் கழட்டத் துவங்கினாள். இனியும் தாங்க முடியாது. நடுக்கம் அதிகமானது.

கண் விழித்து விளக்கைப் போட்டேன். நண்பர்கள் பிரேசில்-பிரான்ஸ் கால்பந்தாட்டம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நன்றாக வியர்த்திருந்தது. நண்பர்களிடம் சொன்னென். இந்த வயதில் இப்படியெல்லாம் கனவு வரும் என்றார்கள். தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.


Image courtesy:The Hindu