Jun 30, 2006

ஹைதராபாத்

6 comments:
மிக வேகமாக தனக்கு அரிதாரம் பூசிக் கொண்டிருக்கிறது ஹைதராபாத் நகரம். கடந்த பத்து பதினைந்து வருடங்களாகவே மற்ற தென்னிந்திய நகரங்களுடன் போட்டியிட்டாலும் மிகச் சமீபமாக பிரம்மாண்ட வளர்ச்சியை நோக்கி நடக்கிறது இந்த நகரம். Fab city எனப்படும் மின்னணுவியல் பொருட்களுக்கான தொழிற்பூங்கா, International Airport(ஷம்ஷாபாத்) போன்ற முக்கியமான திட்டங்கள், இந்தச் சமயத்தில்தான் அறிவிக்கப் பட்டிருக்கின்றன. மென்பொருள் நிறுவனங்களால் நிறைந்து வழியும் ஹைடெக் சிட்டி, உயிர் தொழிநுட்பம் மற்றும் மருந்துத் தொழில்களுக்கான தொழிற்பூங்கா போன்றவற்றால் ஏற்கனவே மாறியிருக்கும் நகரத்திற்கு, இத்திட்டங்கள் மிட்டாய் வாங்கிய குழந்தைக்கு ஐஸ்கிரீமும் கொடுப்பது போல ஆகிவிட்டது.
Photobucket - Video and Image Hosting
மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக இங்கு பணிபுரிந்த நண்பர், கடந்த மாதம் வந்திருந்தார். சிகந்தராபாத் தொடரூர்தி நிலையத்தில் இருந்து நகரப் பேருந்தில் மியாப்பூர் செல்ல வேண்டும். நகர பேருந்து என்னும் போது ஒன்றினைக் குறிப்பிட வேண்டும். மூன்று வகையான பேருந்துகள் உண்டு. முதல் வகை 'வீரா'. சற்று சொகுசுப் பேருந்து வகை. கட்டணமும் அதிகம். அதிக இடங்களில் நிறுத்தம் இல்லாது சற்றே வேகமாகச் செல்பவை. அடுத்த வகை 'மெட்ரோ'. 'வீரா'வை விட தரம், வேகம், கட்டணம் போன்றவற்றில் குறைந்தவை. மூன்றாவது வகை சாதாரண பேருந்து.

நண்பரும் நானும் பேருந்தில் இருக்கும் போது சொன்னார். "இது எல்லாம் என்ன ஊரு?, சென்னைதான் ஊர்". நானும் "ஆமாம்" போட்டுவிட்டேன். பிறகு மதியம் அவருடன் இரு சக்கர வாகனத்தில் அவர் பணி புரிந்த ஹைடெக் சிட்டியில் பயணம் செய்த போது, அவரின் வியப்பினை குறித்து எழுத தனியொரு கட்டுரை வேண்டும். சாலைகள், கட்டடங்கள், கடைகள் என அனைத்திலும் மாற்றம் இருப்பதனை உணர்ந்தவராக தொடர்ந்து பேசி வந்தார். இங்கு வந்து ஒரு வருடத்திற்குள்ளாக என்னாலும் கூட உணர முடிந்தாலும், நண்பரின் ஆச்சரியம்- பல வருடங்களுக்கு முன்பாக பிரிந்த உறவொன்றின் மாறிய முகத்தைப் பார்த்ததற்கு இணையானது.

இந்த மென்பொருள் காலகட்டத்தில் ஒரு நகரம், அதுவும் பெரிய தென்னிந்திய மாநிலத்தின் தலைநகரம் மாறத்தானே செய்யும் என்றால், அதுவும் சரிதான். ஆனால் வளர்ச்சி விகிதம்தான் என் ஆச்சரியம். 2005 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் ரூ.3300 ஆக இருந்த வாடகை தற்போது ரூ.4500. ரூ.15 க்கு நாகரீகமான கடையொன்றில் Plate meals சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அதே உணவு, அதே சுவை, அதே அளவு. ஆனால் இப்பொழுது ரூ.23. ஹைதராபாத்தின் வேகத்தை உணர்த்த இந்த இரண்டு ஒப்பீடுகளும் போதுமானது என நினைக்கிறேன்.

ஒரு நகரம் மாறுவதை மிக அருகில் இருந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு ரசனையானது. அதே நகரத்தின் நன்கு வளர்ச்சியடைந்த பகுதிகளில் தங்கி இருந்தால் தெரிந்து கொள்வது சிரமம். அவைகள் ஏற்கனவே வசதிகளைப் பெற்றிருக்கும் நிலையில்- வேகம் குறைவானதாக இருக்கக் கூடும். outskirt எனப்படும் நகரின் எல்லையில் இருக்க வேண்டும். மழை நகர்வதைப் போல நம்மைத் தாண்டி நகரம் நகர ஆரம்பிக்கிறது. நசுக்கப்படும் அமைதி, மெதுவாக தொற்றிக் கொள்ள ஆரம்பிக்கும் பரபரப்பு, இரவு தொலைக்க ஆரம்பிக்கும் உறக்கம், இதுவரையிலும் இல்லாத காவல்துறை வாகனத்தின் ரோந்துப் பணியின் சைரன் அலறல் அத்தனையும் மெதுவாக நம்மை அசைக்க ஆரம்பிக்கிறது. மெதுவாக விரல்களினூடாக பரவும் நடுக்கத்தைப் போல.

இதுவரையில் எதெற்கெடுத்தாலும் நகரின் மையப் பகுதி நோக்கி ஓட வேண்டிய நிலை மாறி, அதன் கடைவீதிகள் சுற்றுலாத் தளம் போல எப்பொழுதேனும் செல்லும் இடங்களாக மாறுகின்றன. நம்மைச் சுற்றிலும் வசதிகள் கடை விரிக்கின்றன. திருவிழாவொன்றிற்கு முதன் முதலாக பயணிக்கும் குழந்தையின் மனநிலை வர ஆரம்பிக்கிறது. நம்மை விடாது துரத்தும் நகரத்தின் வாசம், அடையாளமற்ற சந்தோஷம் ஒன்றினையும் நமக்காக சுமந்து திரிவதை பார்க்க முடிகிறது.

ஹைதராபாத் நகரத்தின் வாழ்வியல் அனுபவம் மற்ற நகரங்களைக் காட்டிலும் சற்று வித்தியாசமானது. பழமை, புதுமை இரண்டும் சரிவரக் கலந்து கிடக்கிறது. சுல்தான் காலத்திற்கும் போக முடிகிறது ஷாரூக்கான் காலத்திற்கும் போக முடிகிறது. ஒரு இஸ்லாமிய நாட்டின் நகர வீதிகளில் சுற்றும் அனுபவமும் கிடைக்கும். தீவிர இந்து மத மடத்தின் வாயிலில் அலைவதைப் போலவும் உணர முடியும். எதனைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்ளாத மரத்துப் போன தெருவொன்றையும் அறியலாம்.
Photobucket - Video and Image Hosting

முகத்திரை அணிந்து வரும் பெண்களும், திருமண ஊர்வலங்களில் நடைபெறும் குத்தாட்டமும், திருவிழாக்களில் கூடிப்பாடும் உறவுக்காரப் பெண்களின் வழக்கமும், இந்த சுழன்றடிக்கும் இந்த வளர்ச்சிக் காற்றில் நிலைக்குமா எனத் தெரியவில்லை. ஆந்திர மக்கள், தாங்கள் மாறினாலும் தங்களின் முறைகளையும், பழக்கவழக்கங்களையும் இறுக்கிப் பிணைந்திருப்பவர்கள் என்பது என் யூகம்.

Jun 24, 2006

கோபிச் செட்டிபாளையம்

29 comments:
இந்த ஊர்ப் பெயரை பேரை கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? கொங்கு மண்டலத்தில்- ஈரோடு மாவட்டத்தின் முக்கியமான ஊர். உடனடியாக நினைவுக்கு கொண்டு வர வேண்டுமானால், இன்றிலிருந்து சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்னால் வந்த கிராமியப் படங்கள் பெரும்பாலானவற்றில் கோபி நடித்திருக்கும். (கோபிச் செட்டிபாளையத்தை சுருக்கி கோபி என்றுதான் சொல்வார்கள்). வயல்வெளி, வாய்க்கால், தூரத்தில் மலைப் பிரதேசம் என்றால் கண்ணை மூடிச் சொல்லலாம் அது கோபி என. மிக அருகாமையில் அமைந்த அல்லது தென்னந்தோப்பு போன்றவை இருந்தால் அது பொள்ளாச்சி.

கோபி பெரிய ஊர் எல்லாம் இல்லை. ஊரின் கிழக்கு முனையில் பயணத்தைத் தொடங்கினால் மேற்கு முனையை அதிக பட்சமாக பன்னிரண்டு நிமிடங்களில் அடைந்துவிடலாம். அதே போலத் தான் வடக்கும் தெற்கும். ஆக கோபி என்று சொல்லும் போது சுற்றியுள்ள ஊர்களையும் எடுத்துக் கொள்வதுதான் சரி. அரசாங்கத்தின் கூற்றுப் படி சொல்ல வேண்டுமானால் சட்டமன்றத்தொகுதி, நாடாளுமன்றத் தொகுதி, கோட்டம், நகராட்சி எனச் சொல்லலாம்.

ஆனால் இந்த அம்சங்கள் யாவும் பொருந்தக் கூடிய வேறு ஊர்களும் இருக்கலாம் என்ற போதும் அவைகளுக்கு இல்லாத தனித் தன்மைதான் கோபியின் சிறப்பு. ஈரோட்டிலிருந்து, சத்தியமங்கலத்தை நோக்கிப் பயணம் துவங்கினால், ஊர் எப்போது வரும் எனக் கவலைப் படாமல் தூங்கலாம். பேருந்தின் ஜன்னலோரத்தில், குளிர்காற்று வீசத் தொடங்கினால் கோபியை நெருங்கி விட்டதாக அர்த்தம். குளிர் காற்றினை மலைப் பிரதேசக் காற்றுடன் ஒப்பிட முடியாது. இது இந்த ஊர் தன்னைச் சுற்றி போர்த்திக் கொண்ட நெற்பயிரின் சுவாசம். முழுமையான குளிர் என்று சொல்ல முடியாத, வெக்கையுடன் கூடிய குளிர்ச்சி. இதனை நீங்கள் மேலும் அனுபவிக்க வேண்டுமானால், கோபிக்கு வடக்கே உள்ள தூக்க நாய்க்கன் பாளையம் என்னும் ஊருக்கு செல்லும் வழியில் பயணிக்க வேண்டும். வயலின் குளிர்ச்சி மெதுவாக-நத்தையின் வேகத்தில் நம் மீது படிவதை உணரலாம். வாய்க்கால்களும் சிறு கொப்புகளும் நரம்புகளைப் போல வயல்களினூடாக ஓடிக் கிடக்கும். சுவாசம், பார்வை என எல்லாவற்றிலும் மஞ்சளும் வெக்கையும் கலந்த பசப்பின் அநுபவம் கிடைக்க வேண்டுமானால், இருசக்கர வாகனப் பயணம் அவசியம். இந்தப் பகுதியில்தான் கொடிவேரி, குண்டேறிப் பள்ளம் போன்ற முக்கியமான சுற்றுலா செல்வதற்கான இடங்கள் இருக்கின்றன. ஒரு நாள் முழுமையாகத் தேவைப்படும் நிறைவாக ரசிக்க.

பாரியூர் என்னும் பெயரில் உள்ள பாரி என்பது கடையெழுவள்ளல் பாரியினைக் குறிக்கும் எனப் படித்திருக்கிறேன். ஆனால் சரியான வரலாற்றுப் பூர்வமான ஆதாரம் எனக்குத் தெரியவில்லை. இங்கு உள்ள கொண்டத்துக் காளியம்மன் கோவிலும், குண்டத்திருவிழாவும் மிகப் பிரபலம்.கைது அற்புதமான இயற்கைச் சூழல் நிறைந்த இடம். அருகில் உள்ள பச்சைமலை, பவள மலையையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

மற்ற ஊர்களின் மாரியம்மன் பண்டிகைகளை விட இந்தப் பகுதியின் பண்டிகை மிக வித்தியாசமானது. அது குறித்து தனிப் பதிவே எழுதலாம். பங்குனி, சித்திரையில் வரும் இந்த விழாவின் ஏழு நாட்களும் மிக ரசனையான கொண்டாட்டம்.

கோபிப் பகுதியை சார்ந்தவர்களை, சற்றே தள்ளியிருக்கும் வறட்சி பாய்ந்த மண் காரர்கள் கரவழிக்காரர்கள்(கரை வழிந்து ஓடும் பகுதி) என்று சொல்வது உண்டு. இது பவானி ஆற்றின் புண்ணியம். கோபியில் மழை பெய்ய வேண்டிய அவசியமே இல்லை. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் பெய்தால் போதும், பவானியில் தண்ணீர் வந்துவிடும். அரக்கன்கோட்டை, தடப்பள்ளி, கீழ் பவானி என நிறைய வாய்க்கால்களை வெட்டி வைத்து தண்ணீர்ப் பஞ்சம் இல்லாமற் செய்திருக்கிறார்கள்.

கொங்குத் தமிழ் என்றால் கோபிதான். கோயம்புத்தூர் அந்த மண்டலத்தில் பெரிய ஊர் என்பதாலும், அந்தக் காலத்தில் ஒருங்கிணைந்த ஈரோடு, கோவை மாவட்டங்களுக்குத் தலைநகரம் என்பதாலும் கொங்குத் தமிழை- கோயம்புத்தூர் தமிழ் ஆக்கிவிட்டார்கள். திட்டுவதாக இருந்தால் கூட மரியாதையாகத் தான் திட்டுவார்கள். அதற்காகவாவது ஏதேனும் கிராமப் பகுதி பாட்டியிடம் திட்டு வாங்கலாம்.

கோபிப் பகுதிக்கென சில உணவு வகைகள் உண்டு. எனக்குப் பிடித்த வகை 'அரிசியும் பருப்பும்'. மிக விரைவாக செய்துவிடுவார்கள். நெய் ஊற்றி, ஊறுகாய் வைத்து முதலில் சாப்பிட வேண்டும். அடுத்து கத்தரிக்காய்ப் புளிக் குழம்பு அதன் பின் கெட்டியான, வெண்ணெய் எடுக்காத தயிர் ஊற்றி குழைத்துச் சாப்பிட வேண்டும். எருமைப் பால் தயிராக இருந்தால் இன்னும் தேவலை. இந்தச் சுவையைப் பழகிவிட்டால் வேறு உணவு வகைகள் சற்று தள்ளி நிற்க வேண்டும். நிறைய வெளியூர் நண்பர்கள் இந்தப் பெயரை கேள்விப்பட்டது கூட இல்லை.

பாக்யராஜ், ஆர்.வி.உதயகுமார், நடிகர் ரஞ்சித் போன்ற பிரபலங்களுக்கு கோபியுடன் நெருங்கிய தொடர்புண்டு. கோபியைத் திரைப்படங்களில் பிரபலப் படுத்தியதில் பாக்யராஜ் அவர்களுக்கு மிக முக்கியப் பங்குண்டு. 'முந்தானை முடிச்சு' பெரும்பலாலும் கோபியிலேயே எடுக்கப்பட்டது. எனக்குத் தெரிந்து கோபியில் 100 நாளைக் கடந்த முதல் படம் அதுவாகத் தான் இருக்கும்.

சில ஆண்டுகள் வரை நிறையக் கல்லூரிகள் இருந்ததில்லை. இப்பொழுது நிறைய உருவாகியிருக்கின்றன. மக்கள் விவசாயம் தாண்டியும் வெளி வரத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். கொஞ்சம் பொறாமை நிறைந்த மக்கள் என எனக்குப் படுகிறது. வதந்திகளுக்கு மிகப் பிரபலம். கண் காது மட்டுமல்ல, நல்ல துணிமணி, நகை எல்லாம் எடுத்துக் கொடுத்து வதந்தியைப் பரப்புவதில் கில்லாடிகள். இந்த விஷயத்தில் கவனம் தேவை.

நகரமும் கிராமமும் கலந்த வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை கோபியில் அறியலாம்.

முக்கியமான விஷயம் பெரும்பலான கோபிப் பெண்கள் மிக அழகானவர்கள். வர்ணிக்க முயலும் போது வார்த்தைகளைத் தேட வேண்டியிருக்கும்.

Jun 22, 2006

ஏஞ்சலினா ஜோலி

22 comments:
மிக பிடித்த நடிகை யார் எனக் கேட்டால், ஏஞ்சலினா ஜோலி என்று நா கூசாமல் சொல்வேன். அவர் நல்ல நடிகையா என்றெல்லாம் தெரியாது. ஆனால் நல்ல அழகி. (கர்சீப் இருந்தா துடைசுக்க தம்பீ!)
Photobucket - Video and Image Hosting
இப்பொழுது எல்லாம் அறையில் HBO,AXN சேனல் மட்டும்தான்(கண்ணில் காட்டிய ரூம்மேட் வாழ்க!). மற்றவர்கள் ஆங்கிலப் படப் பிரியன் எனத் தப்பாக நினைத்தாலும் என் தலைவியை கண்ணில் காட்டிவிட மாட்டார்களா என்ற நப்பாசைதான்.

எங்கம்மா பொண்ணு பார்க்கட்டுமா என்று கேட்டால் ஏஞ்சலினா ஜோலியைப் பாருங்கள் என்று சொல்லி அடிவாங்கத் திட்டமிட்டுருக்கிறேன்.

Photobucket - Video and Image Hosting

மாதர் குல மாணிக்கத்துக்கு கலைச் சேவை செய்யவே இந்தப் பதிவு.

படத்தைப் போட ஒரு பதிவா? இதுக்கு ஒரு மேட்டரா? என்றெல்லாம் குண்டக்க மண்டக்க கேட்கக் கூடாது. தெரியும்..தெரியும் அதுக்குன்னே ஒரு குரூப் சுத்றாய்ங்கைய்யா! :) )

அம்மையார் பிறந்தது: 1975, ஜூலை (இது General Knowledge வினா)

பெயரின் பொருள், அழகான குட்டி தேவதை. (அட! சரியாத்தானே வெச்சிருக்காங்க!) அதெல்லாம் விடுங்க.
அவரது முன்னாள் கணவர்களின் பெயர்கள்: லீ மில்லர், மார்செலீன் பெர்ட்ராண்ட்.

சரி...படிச்சது போதும். படம் பாருங்க! இதுக்கு மேல personal பத்தி சொல்லக் கூடாதுன்னு மேலிட உத்தரவு.
Photobucket - Video and Image Hosting

எரியுற நேரத்துல எவ்வளோ கூலான மேட்டர்! ;)

யாருப்பா அங்க? "பேசலாம்"ல கவிதை- அதுவும் நவீன கவிதை மட்டும்தான்னு புரளி கிளப்பிய மவராசன்/மவராசி???? நாமும் இளரத்தமுல்ல? எல்லாம் பேசுவோம்லே......ஆங்ங்ங்ங்!!!!!

Photobucket - Video and Image Hosting

கோபப்படுபவர்கள் சின்னப் பையன் பேசிட்டுப் போகட்டும்னு மன்னிச்சு விடுங்க!!!

Jun 14, 2006

ஜேர்மானிய தமிழனுக்கு(?) ஒரு மடல்.

24 comments:
வணக்கம்.

தங்களின் நலனுக்கு எந்தக் குறைச்சலும் இருக்காது என நம்புகிறேன்.

தங்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுத வேண்டும் என்று தங்களின் கவிதையைப் படித்தவுடன் தோன்றியது. தனியொரு பின்னூட்டமிட்டும் கூட,ஒரு பதிவு எழுத வேண்டும் எனத் தோன்றியது ஆனால் தங்களைப் பற்றி எனக்கு சரியான நினைவு இல்லை.

ஒரு சம்பவம் மட்டும் இருக்கிறது.

முன்பொருமுறை கொலை மிரட்டல் குறித்தான பதிவொன்றெழுதி, தன் முடிவு நெருங்கிவிட்டதாகவும், மனைவி மக்கள் எல்லாம் கதறுவது போலவும் ஒரு 'புரளி' கிளப்பியவர் என்று ஞாபகம். நீங்கள் பதிவு போடாமல் இருந்தால் குடியொன்றும் மூழ்கி விடப்போவதில்லை என நினைத்து பின்னூட்டம் போட மனம் வரவில்லை. அது பரபரப்புக்கான வெற்றுக் கூச்சல் என்றும் ஒரு பொறி என்னுள் இருந்தது. ஆனாலும் ஒரு வேளை அது உண்மையாக இருப்பின் அது தங்களை புண்படுத்தும்படி ஆகி விடக் கூடும் என்பதாலும் 'சும்மா' இருந்து விட்டேன். சரி நீங்கள் சொல்வது உண்மையாகவே இருக்கட்டும். உங்களை ஏன் 'பொய்யர்' ஆக்க வேண்டும்?. பின்னூட்டம் வாங்குவதனைக் காட்டிலும் தங்களின் பதிவுகள் வேறொன்றும் 'புரட்சி' செய்திடவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். உங்களைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்கும் கூட.

பாசிசம் குறித்தெல்லாம் பேசிய போது எல்லாம் தங்களின் 'அறிவு ஜீவி'ப் பிம்பம்தான் என்னுள் இருந்தது. நடுநிலைமையுடன் தாங்கள் சிந்திப்பதாகவும் நினைத்தேன். முதலில் நினைத்தேன். நாம் செய்யும் தவறுகளை நாமே எப்பொழுது ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஜெர்மனியில் இருக்கும் ஒரு தமிழன்(?) நேர்மையாகவும், நெஞ்சுரத்தோடும் சொல்லி வருகிறார் என. எல்லாவற்றையும் அடித்து நொறுக்கி வருகிறீர்கள். அது சரி! எனக்கு எல்லாம் தங்களைப் பற்றி என்ன பிம்பம் இருந்தால் என்ன வந்து விடப் போகிறது?

இதில் பெரிய காமெடியே நீங்கள் உபயோகப் படுத்தும் 'பாசிசம்' என்ற சொல்தான்.

ஈழம் என்பதெல்லாம் பெரிய விஷயம். இது குறித்து பேசவோ, எழுதவோ எனக்கு உங்களைப் போல 'விஷய ஞானம்' போதாது. எனவே எனக்கு எதற்கு இது எல்லாம் என்று மூ* க் கொண்டு இருக்கலாம். ஆனால் 'இளரத்தம்' அமைதியாக இருப்பதில்லை.

ஏழாம்தரமாகக் கூட உங்களை விமர்சிக்க முடியும். ஆனால் அது உங்களுக்கு 'உறைப்பதை'க் காட்டிலும் 'எரிச்சல்' உண்டாக்கி விடக் கூடும் என எழுதவில்லை. எனக்கு ஒன்றும் அறிவுஜீவி பிம்பம் குறித்தான கவலையில்லை. ஏழாம் தரமாக விமர்சிக்கவும் தயங்கப் போவதில்லை.

நீங்கள் மனித உரிமை பற்றியும், வன்முறைகள் பற்றியும் சரியான பார்வை கொண்டவராக இருப்பின், இரு தரப்பு குற்றங்களையும் முன் வையுங்கள். அவன்தான் விமர்சகன். ஒரு பக்கக் குறைகளை மட்டும் பட்டியலிட்டு அடுத்த பக்கக் குறைக்களின் மீது திரையிடுபவனுக்கு வேறு பெயர் இருக்கிறது.

எங்களுக்கு தெரியும் அளவிலான 'ராணுவக் கொடுமைகள்' கூட தங்களுக்கு தெரியாமல் போவதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

முளைத்து மூன்று இலை கூட விடாத 'பொடிப் பையன்' நான். தமிழன் என்பதனைத் தவிர எனக்கும் ஈழ மக்களுக்கும் எந்தத் தொடர்புமில்லை. எனக்கு இருக்கும் அக்கறை கூட மெத்த அறிந்த உம் போன்றவரிடம் இல்லையே என்பதுதான் என் வருத்தம் எல்லாம். உங்களுக்கு கோபம் வரலாம் அல்லது கோபம் வருவது மாதிரி நடிக்கலாம். 'எனக்கா அக்கறையில்லை?' என்று. அக்கறை இருக்குமெனில் அதை விட மகிழ்ச்சி இந்தக் கணத்தில் வேறொன்றுமில்லை எனக்கு.

நான் எல்லாம் 'வாய் சவடால்' தான். 'கருத்து சுதந்திரம்' எனக் கொண்டு தமிழனுக்கு ஆதரவாக பேசவும் எழுதவும் மட்டும்தான் முடியும். அது சரி. உங்களிடம் 'வாய்சவடால்' பற்றி பேசி என்ன வந்து விடப் போகிறது. நீங்களும் பாவம் என்னைப் போலதானே. ஆனால் வயது ஏறும் போது நான் மாறிவிட வாய்ப்பிருக்கிறது. அதுதான் உங்களைப் பார்த்து என்னை பரிதாபப் பட வைக்கிறது.

தாங்களோ அல்லது தாங்களைச் சார்ந்தவர்களோ வரிந்து கட்டிக் கொண்டு என்ன எழுதினாலும் எனக்குக் கவலையில்லை. எனக்கு வருத்தமெல்லாம் என் சகோதரன்,சகோதரி கொலையுறும் போது தட்டிக் கேட்பவன் மீது, எங்கோ மறைந்து கொண்டு ஏவி விடப்படும் விமர்சனங்கள் குறித்துதான்.

இந்தியா என் தாய்நாடு. அதற்கு எந்தப் பங்கம் வரவும் விரும்பமாட்டேன். அதே போல்தான் ஈழத்தமிழன் என் சகோதரன். அவனுக்குக் கொடுமை என்றால் பயந்து முக்காடு போட்டு போர்வைக்குள் சுருங்கவும் விருப்பமில்லை.

ஆள்காரன் குசு விட்டால் அடிடா புடிடா என்பதும் முதலாளி குசு விட்டால் மணக்கிறது மணக்கிறது என்பதான மனநிலையை தூர வைத்து விட்டு குரல் கொடுங்கள். தோள் கொடுக்கும் முதல் அணியில் நான் நிற்பேன்.

அன்புடன்...
வா.மணிகண்டன்.

Jun 12, 2006

வன்முறையின் அழகியல்!

8 comments:
வன்முறையின் அழகியலை வேறொரு பொருள் புதைத்து வெளிக் கொணரும் தமிழ்க் கவிதைகளில் மிக முக்கியமானவையாக மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகள் இருப்புப் பெறுகின்றன.

மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகள் பல தளங்களில் பயணிப்பவை. எனினும், வாழ்வின் அநீதிகளை அதன் முகத்திற்கு நேரெதிராகக் கேள்வி கேட்கும் கவிதைகள் வாசக மனதினுள் இனம்புரியாத அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவை.

ஒரு கவிதையில் இவ்வாறு எழுதுகிறார்.

(1)
சிவப்புப் பாவாடை
வேண்டுமெனச் சொல்ல
அவசரத்திற்கு அடையாளமேதும் சிக்காமல்
விரலைக் கத்தியாக்கி
தன் தொடையறுத்து
பாவனை ரத்தம்
பெருக்குகிறாள் ஊமைச் சிறுமி.


இந்தக் கவிதையில் வன்முறையினையும் மீறிய கேவல் தெரிகிறது. இந்தக் கேவல் இரக்கம், பரிதாபம் என எதை எதையோ வேண்டி நிற்கிறது. சிவப்பு நிறத்தை சொல்ல முடியாத ஊமைச் சிறுமியை கவிதைக்குள் கொண்டு வரும் போது எழுந்து விடக்கூடிய சென்டிமெண்ட் கவிதைகள் என்னும் வட்டத்தை எளிதாக தகர்த்திருக்கிறார் கவிதை சொல்லி. வாழ்வின் குரூரங்களை அனுபவிப்பவனின் பார்வையில் இருந்து பார்க்கும் போது புலனாகும் செறிவு இந்தக் கவிதையின் பலம்.

(2)

இறந்தவனின் ஆடைகளை
எப்படிப் பராமரிப்பதென்றே
தெரியவில்லை.

இறந்தவனின் ஆடைகளை
அத்தனை சுலபமாய்
அணிந்து கொண்டுவிட முடியாது
அதற்காகவே
காத்திருந்தது போலாகிவிடும்.

அவை
இறந்தவனின் இடத்தில்
இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்
என்றிருக்க இயலாது

இறந்தவர்களோடு
அவ்வளவு இயல்பாய்
உறவுகள் சாத்தியமல்ல

தானமெனக் கொடுக்கலாமெனில்
இறந்தவனின் சாயல்கள்
எதிர்பாரா இடங்களில்
எதிர்பாரா உடல்களிலிருந்து
நம்மை நோக்கி வரும்

இறந்தவனின் ஆடைகளை
அழித்துவிடலாம்தான்
இறந்தவனைத்
திரும்ப திரும்ப அழிக்க
கைகள் நடுங்குகின்றன

இறந்தவனின் ஆடைகள்
ஆடைகள் போலில்லை
இறந்தவனின் தோலாக இருக்கிறது
.
(அபு என்கிற பக்கீர் முகம்மதிற்கு)

இழப்பின் வலியினை நேரடியாகச் சொல்வதனைக் காட்டிலும், வேறொரு படிமத்தில் கொண்டுவருகிறது இந்தக் கவிதை. இறந்தவன் குறித்தான துக்கம் ஓயாமல் அவனின் ஆடைகளின் உருவில் துரத்துகிறது. இந்தக் கவிதையை எத்தனை முறை வாசித்தாலும்-ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோ ஒரு கசப்பின் பிசுபிசுப்பை உணர்கிறேன். கவிதையினை உள்வாங்கும் எவராலும் உணர முடியக் கூடிய பிசுபிசுப்புதான் அது.

(3)
மழை வரும்போது
வந்து சேரும் இந்தத் துக்கம்

ஒரு துக்கத்தைப் போலவே
இல்லை அது

துக்கத்தில் தழுவிக்
கிடக்கும் பெண்

ஒரு பெண் போலவே
இல்லை நீ


மிக நுட்பமான கவிதை. வேறு வேறு வடிவங்களை தன்னுள் புதைத்து மிக அமைதியாகக் கிடக்கிறது.

மழை சுகமானது. மழையின் கணத்தில் வந்து சேரும் துக்கத்தைக் கூட அது மழுங்கடித்து விடக் கூடும்.

ஒரு ஆழமான குழியினுள் விழுந்து கிடக்கும் அந்தத் துக்கம் ஒரு உறுத்தலாக இருப்பினும் அதனையும் மீறிய அடையாளமற்ற சந்தோஷம் தொற்றிக் கிடக்கும்.

அதே போல, தழுவிக் கிடக்கும் பெண் துக்கத்தோடு இருக்கும் போது சந்தோஷமற்ற கணமாகவே அது இருக்கும். உடலியல் சுகம் மீறிய துக்கத்தின் பிசுபிசுப்பு ஒட்டியிருக்கும்.அவள் பெண் போலவே இல்லை. அது பெண்ணின் சந்தோஷம் போலவே இல்லை.


(4)
நடக்கலாம்
கால் வலிக்கும்போது கொஞ்சம் உட்காரலாம்
பேசலாம்
வெறுமை சூழும்போது மெளனமாக இருக்கலாம்
கைகளை பற்றிக் கொள்ளலாம்
பயம்வரும்போது கைகளை விலக்கிக் கொள்ளலாம்
ஒரு ஒரு முறை முத்தமிடலாம்
முத்தத்தைப் பற்றி பேச்சு வந்துவிடாமல்
வேறு ஏதாவது பேசலாம்

அவரவர்
வீடு நோக்கிப் போகலாம்.


இயல்பான Romance கவிதை. சொற்களுக்கோ அல்லது பொருளுக்கோ எந்த விதமான வர்ணமும் அழகும் பூசாமல் கவிதை தருகிறார்.

இந்த அம்சத்தை கவிஞரின் பல கவிதைகளிலும் உணர்கிறேன்.

********************************
மனுஷ்ய புத்திரன் 'இந்தியா டுடே'யின் இலக்கிய மலரில் ஒரு கவிதை எழுதி இருந்தார். 'உன் சமாதியின் மீது சாம்பல் படிகிறது' என வரும். அந்தக் கவிதையும் அவரது 'கால்களின் ஆல்பமும்' என்னை உலுக்கியது என்று சொன்னால் மிகையில்லை. அந்தக் கவிதைகள் என்னிடம் இல்லாத காரணத்தினால் இங்கு பதிவிடவில்லை என்பது மிகுந்த வருத்தமாக இருக்கிறது.
**********************************************

மனுஷ்ய புத்திரன் (பிறப்பு - 1968) என்ற பெயரில் எழுதிவரும் எஸ். அப்துல் ஹமீது திருச்சி மாவட்டம் துவரங்குறிச்சியில் பிறந்தார். எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் எழுதத் துவங்கினார்.தற்போது சென்னையில் வசிக்கிறார். உயிர்மை பதிப்பகம், உயிர்மை இதழை நடத்தி வருகிறார்.

கவிதைத் தொகுப்புகள்
மனுஷ்ய புத்திரன் கவிதைகள் (1983)
என் படுக்கையறையில் யாரோ ஒளிந்திருக்கிறார்கள் (1993)
இடமும் இருப்பும் (1998), நீராலானது (2001)
மணலின் கதை(2005)

கட்டுரைத் தொகுப்புகள்
காத்திருந்த வேளையில் (2003)
எப்போதும் வாழும் கோடை (2003).

விருதுகள்
தொடர்ந்து கவிதைகளும் இலக்கிய விமர்சனங்களும் எழுதிவரும் அவருக்கு 2002இல் இளம் படைப்பாளிகளுக்கான உயரிய தேசிய விருதான சன்ஸ்கிருதி சம்மான் வழங்கப்பட்டது. 2003இல் அமெரிக்க இலக்கிய நண்பர்கள் குழு வழங்கிய ‘இலக்கியச் சிற்பி’ விருதையும், 2004இல் இந்திய சமூக நீதி அமைச்சகத்தின் ‘தலைசிறந்த தனிநபர் படைப்பாற்றலுக்கான’ விருதையும் பெற்றிருக்கிறார்.
**********************************

Jun 6, 2006

முற்றாகக் களைந்து அம்மணம் கொள்.

17 comments:
பசுவய்யா(சுந்தர ராமசாமி)

பசுவய்யாவின் கவிதைகளை படிக்கும் போது என்னால் மிகுந்த உற்சாகம் கொள்ள முடிகிறது. கவிதைகளை தொடர்ச்சியாக வாசிக்க முடிகிறது என்பதும், வாசித்த பின்னர் யோசிப்பதற்கான சாளரங்கள் திறப்பதும் படிப்பவனை தனது பிடிக்குள் வைத்திருக்கும் சூத்திரங்கள். என்னைப் பொறுத்த வரையிலும் சு.ரா விற்கு அந்த சூத்திரம் இயல்பாக இருக்கிறது. என்னால் உரக்கக் கத்த முடியும். இந்த நூற்றாண்டில் தமிழின் மிக முக்கிய நவீன படைப்பாளி சு.ரா என்று.

(1)

எனக்குத் தெரிந்த பூனை ஒன்று
நேற்று இறந்தது.
சவ அடக்கத்துக்கு
நாங்கள் போயிருந்தோம்
என் நண்பனின் மனைவி
அழத் தொடங்கிய போது
என் மனைவியும் அழுதாள்
குழந்தைகள் அழுதன.
சில வார்த்தைகள் பேசும்படி
என் நண்பன் என்னைக் கேட்டுக் கொண்டான்
நான் பேசத் தொடங்கினேன்.
'இந்தப் பூனையின் மியாவ் மியாவ்
வேறு பூனைகளின் மியாவ் மியாவிலிருந்து
வித்தியாசமானது
மேலும்.'


கவிதை ஒன்று கருப்பெறும் போது சூழல், படைப்பவனின் மனநிலை ஆகியவற்றைக் அறிந்து கொண்டு படித்தால், வேறு ஒரு காட்சி மனதில் தோன்றும். அது, இவற்றை அறியாத வாசகனின் மனநிலையில் படிக்கும் போது உள்ள புரிதலுக்கு முழுமையாக முரணாகக் கூட இருக்கும்.

இந்தக் கவிதை, நமது நாடகத்தனமான வாழ்க்கையையும், பிறர் முன் நாம் நடிக்க வேண்டிய சூழலில் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டியக் கட்டாயத்திற்கு உள்ளாகிறோம் என்பதனை வடிவாக்குவதாக உணர்கிறேன். நடிப்பு, உலகியலில் முக்கியமான அங்கமாகிவிட்டது. அதற்கு ஆண்,பெண், குழந்தைகள் என்ற பேதமெல்லாம் இல்லை. மற்றவனை மகிழ்ச்சியாக்க, தப்பித்துக் கொள்ள என பல கணங்களிலும் நடிப்பு நம்மைத் துரத்துகிறது.

நமது அசட்டுத்தனங்களை மறைக்க, நம்மை நாமே தாழ்த்தி பிறருக்கு அந்த அசட்டுத்தனத்தினை உணர்த்துவது இயல்பானது. இது ஒரு தற்காப்பு கலை. அடுத்தவன் நம்மை இளக்காரமாக பார்ப்பதனை பெருமளவு தடுத்துவிடும். இந்த மனநிலையை, இக்கவிதையில் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. மெல்லிய எள்ளலில் உணர்த்தப்படும் போலித்தனமான வாழ்க்கை முறை முகத்திலறைகிறது.

(2)
வயோதிகம் மறித்தது நடுவழியில்
நான் காதலைத் தேடிச் சென்று கொண்டிருந்த போது
'விடு என்னை
இப்போதுதான் உணர்ந்து கொண்டேன் காதலின் அருமையை'
என்று அதன் காலில் விழுந்து கெஞ்சினேன்.
'சற்று முன்தான் நான் வயோதிகம்
இப்போதோ மரணம்' என்று
என்னை இறுகத் தழுவிக் கொண்டது.


இந்தக் கவிதை இயல்பான ஒன்று. எளிதில் உள்வாங்க முடிகிறது. நினைப்பதனை அடைய முடியாத இயலாமை, இழப்புகள், தவிர்க்கவியலாத தோல்விகள் என பல கூறுகளை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

(3)
பெண்ணே
உன் கடிதம்
எழுதுவது எப்படி என்று என்னைக் கேட்காதே
எழுது
அதுவே அதன் ரகசியம்

எழுது
எவர் முகமும் பாராமல்
உன் முகம் பார்த்து

உன் தாகம் தீர்க்க
நதியிலிருந்து நீரை
கைகளால் அள்ளுவது போல்
கண்டுபிடி உன் மன மொழியை.

மார்புக் கச்சையை முற்றாக விலக்கி
காலக் குழந்தைகளுக்கு பாலூட்டு

உனக்கும் உன் அனுபவங்களுக்கிடையே
ஆடைகளை முற்றாகக் களைந்து
அம்மணம் கொள்.

புகை மூட்டத்தைப் புணர்ந்து
மெய்மையைப் பேரானந்ததுடன் கருத்தரி.

எழுதுவது எப்படி என்று என்னைக் கேட்காதே
எழுது
அதுவே அதன் ரகசியம்


கவிதை குறித்தான புரிதல் சரியாக அமைந்திராத போது, நண்பரொருவர் இந்தக் கவிதையைப் படிக்கக் கொடுத்தார். மார்பு,அம்மணம்,புணர்ச்சி ஆகிய சொற்களில் நான் தேங்கி நின்றேன். க்விதை விளங்கும் போது எழுத்து அமைய வேண்டிய முறையை அற்புதமாக கொணர்ந்துவிடுகிறார் கவிதை சொல்லி.

தொடங்கி விட வேண்டும். அதுதான் எழுத்தின் ரகசியம். மற்றவனின் விமர்சனத்திற்காக முகம் பார்ப்பது போல மோசமான நிலை, படைப்பாளிக்கு வேறெதுவுமில்லை.

உனக்கென உள்ள மன மொழியில் எழுது. மறைந்து கிடக்கும் அனுபவத்தினை உன்னுள் ஏற்றி எழுது. எழுத்தில் உண்மை வேண்டும்.

மறுமுறை வாசிக்கும் போது அந்த மூன்று சொற்களும் தட்டுப்படுவதில்லை. அதனை மீறிய படிமம், பொருள் தெரிகிறது. கவிதை வென்று விடுகிறது.

****************************************************

இந்தக் கட்டுரைகளுக்கு தலைப்பிடும் போது சிறிது மனச்சஞ்சலத்திற்குள்ளாக வேண்டியிருக்கிறது. முழுமையாக, பிறரைக் கவர்வதற்கில்லை என்னால் சொல்லிவிட முடியாது. அதுவும் ஒரு காரணம்தான். ஆனால் அது மட்டுமே காரணமில்லை என்பதனையும் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

கல்யாண்ஜியின் கவிதைகள் குறித்தான கட்டுரையின் தலைப்புக்கு காட்டமான விமர்சனங்கள் வந்தன. ஒரு நண்பர் கட்டுரையை ஏற்றுக் கொள்ள முடியும் ஆனால் தலைப்பினை அல்ல என்றார். நான் சிறிது விளக்கிய பின்னரும், அவர் 'உங்களின் சமாதானத்தில் மகிழ்ச்சி அடைய மாட்டேன்' என்றார். சற்று வருத்தம்தான்.

சில சொற்கள், இந்திய மனநிலைக்கு பேரதிர்ச்சியினை உண்டாக்கி விடுகின்றன. அந்த வரி, காமத்தில் தியானத்தை உணரும் கவிஞரின் மனநிலையை சொல்கிறது என்பதனால் தேர்ந்தெடுத்தேன். இந்த விளக்கம் இவ்வளவு நாள் கழித்துத் தேவையில்லை என்ற போதும் சொல்லத் தோன்றியது.

இந்தக் கட்டுரைக்கான தலைப்பிலும் முரண்கள் வரலாம்.ஆனால் சரி என்பதாக எனக்குப் படுகிறது.

Jun 5, 2006

நவீனத்துவம்

6 comments:
நவீனத்துவம் குறித்து எழுதும் தகுதி எனக்கு இருப்பதாக கருதவில்லை என்னும் நிலையிலும், எனக்கு புரிந்த நவீனத்துவம், பின் நவீனத்துவம் குறித்து எழுதினால் நான் இன்னும் தெளிவாக முடியும் என்பதன் எண்ணம்தான் இந்தப் பதிவு.

இந்தப் பதிவில் நவீனத்துவம் குறித்து சிறு அறிமுகம்.

19 ஆம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலத்தில் நவீனத்துவம் வடிவம் பெற ஆரம்பித்தது. கலை, இலக்கியம், வாழ்வியல் முறை யாவற்றிலும் சலிப்புத்தன்மை இருப்பதனை உணர்ந்தவர்கள், அவற்றினைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதும், ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதவற்றைனை புறந்தள்ளுவதும் எனத் தொடங்கியபோது நவீனத்துவம் பிறந்துவிட்டது. நவீனத்துவம் இலக்கியத்தில் என்று மட்டுமில்லாது கட்டடக்கலை, வாழ்வியல் முறை, தத்துவம் என எல்லாவற்றிலும் தனக்கான இடத்தினைப் பெறத் துவங்கியது.

இருப்பில் இருந்து வந்த முறைகளில் உண்டான கேள்விகளைப் பதிவு செய்ய ஆரம்பிக்கும் போது, இலக்கியத்திலும் modernism இடம் பெற்றது.இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் முதல் ஐம்பது ஆண்டுகளில் கவிதை, ஓவியம் என இலக்கியத்தின் எல்லாக் கூறுகளிலும் நவீனத்துவம் பரவியது. படைப்பாளிகள் தொடர்ச்சியான, அதுவரையிலும் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்த முறைகளை கேள்விக்குள்ளாக்கினர். பிம்பங்கள் தகர்க்கப் பட துவங்கப்பட்டது. தத்துவங்கள் அதுவரை இல்லாத அதிர்ச்சிகளை உண்டாக்கின.

கடவுள், இயற்கை, நம்பிக்கைகள் என எதுவும் தப்பவில்லை. காமம், ஆண்பெண் உறவு முறை, ஓரினச் சேர்க்கை முறைகள் உட்பட.

இலக்கியத்தில் நவீனத்துவத்தினை புகுத்த முயன்ற சில முக்கியமானவர்கள் Guillaume Apollinaire ,Paul Valery , D.H. Lawrence , Virginia Woolf , James Joyce , T.S. Eliot , Ezra Pound , Wallace Stevens , Max Jacob ,மற்றும் Franz Kafka. இவர்களைப் போலவே கட்டடவியல், இசை என பலதுறைகளிலும் பலரும் நவீனத்துவத்தினை கொணர்ந்தனர்.

பழையனவற்றை முழுமையாக புறந்தள்ளுவதன் மூலம் மட்டுமே மாற்றத்தினைக் கொணர முடியும் என பெரும்பாலான நவீனத்துவவாதிகள் கருதினர். நவீனத்துவம் கருத்து சுதந்திரம், ஆய்தல், தொகுப்பாய்வு என்பனவற்றை மிக முக்கியமாக வலியுறுத்திற்று.

இவை பழமைவாதிகளிடம் இருந்தும், பாரம்பரியக் கூறுகளின்பால் நம்பிக்கை உள்ளவர்களாலும் கடுமையான எதிர்ப்புகளைச் சந்திக்க வேண்டி வந்தது.

நவீனத்துவம் சிக்கலானது மற்றும் பல கூறுகளைத் தன்னுள் அடக்கியுள்ளது. ஆங்கில கவிதைகளில் நவீனத்துவத்தினைப் புரிந்து கொள்ள Yeats, Frost, Pound, Eliot, Stevens, Williams ஆகியோரில் தொடங்கலாம்.

ஆங்கிலம் மட்டுமில்லாது நவீனத்துவம் ஸ்பானிஷ்,ரஷ்யா,இலத்தீன் என பல பகுதிகளிலும் பரவத் துவங்கியது. தமிழ் உட்பட.

1908 ஆம் ஆண்டு T.E.Hulme "நவீன கவிதைகள் குறித்தான விரிவுரை" ஒன்றினை கவிஞர்கள் மாநாட்டில் வாசிக்கிறார். அதன் சாராம்சம் இவ்வாறு அமைகிறது. "முட்டைக்கு ஓடு என்பது குறிப்ப்பிட்ட காலம் வரை தேவைப் படுகிறது. ஆனால் அது காலம் முழுமைக்கும் இருக்க வேண்டும் என்பது ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதல்ல. எனவே ஓடு உடைக்கப்பட வேண்டும் என முடிக்கிறேன்"

********************************************************

இந்தப் பதிவின் நோக்கமே வேறு. நவீனத்துவத்தின் வரலாற்றினை தொடங்க வேண்டும் என்பது. என்னால் உணர முடிகிறது. அதன் நுனியினைக் கூட கட்டுரை தொடவில்லை.

இதன் சாராம்சமாக ஒன்றினைச் சொல்ல முடியும். நிகழ்கால எண்ணங்களை, நம்பிக்கைகளை கேள்விக்குள்ளாக்கும், அதிர்வூட்டும் படைப்புகளாக நவீனத்துவ படைப்புகள் இருக்க வேண்டும். இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் எனச் சொல்ல எனக்கு தகுதியில்லை என்ற போதும், காலங்காலமாக சொல்லப்படுகின்ற கூற்றுகளை அப்படியே தனக்குரிய சொற்களை பயன்படுத்தி சொல்லிவிட்டு நவீனத்துவம் என்று சொல்வதனைப் புறந்தள்ளும் உரிமை எனக்கிருக்கிறது.

இயலுமெனில் நவீனத்துவம், பின் நவீனத்துவம் குறித்து தொடர்ந்து எழுது ஆர்வம் இருக்கிறது. ஆனால் அதற்கான ஆற்றல் கிடைக்குமா என்பது தெரியவில்லை.

குறிப்பு: இந்தப் பதிவில் தவறு இருப்பதற்கு வாய்ப்புண்டு. கருத்துக்களை முன் வையுங்கள். நல்ல விவாதம்- தெளிவடைய உதவும். வாழ்த்தினைக் காட்டிலும், விமர்சனம் நல்ல எதிர்கால படைப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும்.


*******************************************************

Jun 1, 2006

உயிர்மை.

23 comments:
எனது கவிதையொன்று ஜூன் மாத உயிர்மை இதழில் பிரசுரமாகியுள்ளது. உங்களின் பார்வைக்காக.

Photobucket - Video and Image Hosting

நிலாப் பாட்டியை இழுத்துச் செல்வதற்காக யோசிக்கிறேன்.

கீழே இறக்குவது சுலபமில்லை. கூனி
விழுந்து இடுப்பை முறித்துக் கொள்வாள்.

நான் திண்டில் அமர,
சாக்கடை நீரில் மிதக்கிறாள்.
துப்பும் எச்சிலிலும், நகரும் கொசுவிலும்
கலங்கிக் கொண்டு.

சுடும் வடையின் எண்ணெய்ப் புகை நிலவினைச்
சூழும் போது நிலாவோடு சேர்ந்து நகர ஆரம்பித்துவிடுகிறாள்.

மெதுவாக உடன் நகர்ந்து வீட்டு வாசலில்
சேர்த்து விட்டேன்.

அக்காவின் குழந்தையை வெளியே கூட்டிவரும்போது

தம்பி சொன்னான்.
"நிலாப் பாட்டியை வீதி நுனிச்
சாக்கடையிலிருந்து கூட்டி வருகிறேன்".


*****************************************************************
கவிதையின்பால் ஆழ்ந்த பிடிப்பு கொண்டவர்கள் பின்வரும் விளக்கத்தினைப் படித்து உங்களின் பார்வையினை சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டாம். புரிந்த பின்பு எனது பார்வைக்கும், உங்களின் பார்வைக்குமான வேறுபாட்டினை ஒப்பிடலாம், விவாதிக்கலாம்.

*******************************************************************
இது ஐதராபாத்தின் ஒரு சாக்கடை திண்டின் மீதாக அமர்ந்திருந்த போது தோன்றிய கவிதை. எனது அக்காவின் குழந்தை தனக்கு பிறந்த நாள் பரிசு அனுப்பி வைக்க என்னிடம் கேட்கப் போவதாக சொன்னாள் என்று சொன்னார்கள்.

என்ன வாங்கித் தருவது என்று முடிவு செய்ய முடியவில்லை. யோசித்துக் கொண்டிருந்த போதுதான், சாக்கடை நீரில் மிதங்கிய நிலா குறித்து எழுதினேன்.

என்னைக் காட்டிலும், எனது சகோதரன் மீது அவளுக்கு பாசம் அதிகம். நான் நிலவினைக் கொண்டு சென்றால் கூட அவனது சிரிப்பில் அது ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடக் கூடும் அவளிடம்.

எனது பார்வையும் எனது சகோதரனின் பார்வயும் ஒன்று போலவே இருப்பதனை 'சாக்கடை' குறித்து எழுதும் இடத்தில் குறித்திருக்கிறேன்.

சுடும் எண்ணெய் என்பது- காலம் காலமாக நிலாப் பாட்டி சுடும் வடையினால்.

**********************************************************
இன்னும் வேறு பார்வைகள் இருப்பினும் அதனை விளக்க விரும்பவில்லை. படைப்பவனை விட படிப்பவனிடம் அதிக தாக்கத்தை உண்டாக்க வேண்டும். அதுதான் நல்ல கவிதையின் அம்சம். உங்களின் பார்வைகளை முன் வையுங்கள். ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்.

என் கவிதையின் முழு விளக்கத்தையும் நானே கொடுத்து விடுவதனை விட வேறு அபத்தம் ஒன்று இருக்க முடியாது.