Mar 30, 2005

கலாப்ரியா கவிதை.

சிறிது காலத்திற்க்கு முன்பு திரைப்படபாடலாசிரியரும்,கவிஞருமான(இரண்டிற்க்கும் சம்பந்தம் இல்லை தானே?) நா.முத்துக்குமாருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது கலாப்ரியா என்னும் பெயரை அறிமுகப்படுத்தினார்.

எனக்கு அப்போது அந்தப்பெயர் மிக வித்தியாசமானதாகவும் ஒரு ஈர்ப்புத்தன்மையும் உடையதாக இருந்தது.அந்த கவிதைகளைப்பற்றி ஒன்றும் பெரிதாகநினைப்பு எதுவும் இருக்கவில்லை. நீண்ட நாட்க்களுக்குப்பின்னர் கலப்ப்ரியா வின் கவிதைகளை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

அக்கவிதைகள் பெரும்பாலும் இறுக்கத்தை உண்டாக்குவதாகவும்,சில சமயத்தில் எனக்கு இறுக்கத்தை இளக்குவாதகவும் இருக்கிறது.

ஒரே ஒரு கலாப்ரியா கவிதையை பதிக்கிறேன்.

விதி

அந்திக்கருக்கலில்
இந்தத்திசை தவறிய
பெண்பறவை
தன் கூட்டுக்காய்
தன் குஞ்சுக்காய்
அலை மோதிக்கரைகிறது.

எனக்கதன்கூடும் தெரியும்
குஞ்சும் தெரியும்

இருந்தும்
எனக்கதன்
பாஷை புரியவில்லை.

Mar 28, 2005

என் கவிதையும்,விமர்சனங்களும்.

//உயிர்மை வலைப்பதிவில் நான் பதிவு செய்த கவிதையும்,அதற்க்கான விமர்சனங்களும்//

மனுஷ்ய புத்திரனின் வலைப்பதிவில் இடம்பெறும் சிறந்த கவிதைகளுள் இடம்பெறும் தகுதி என் கவிதைக்கு இருப்பதாக நான் கருதவில்லை.
வளர்ந்துவரும் கவிஞனான எனக்கு இது ஒரு நல்ல பட்டறையாக அமையும் என்பதனால் எனக்கு பிடித்த எனது காதல் கவிதைகளை அனுப்பியுள்ளேன்.
விமர்சனங்களை எதிர்நோக்கியுள்ளேன்.

குறிப்பாக பெயரிலி போன்றோரின் காட்டமான விமர்சனத்தை.

1.
உதிர்ந்துவிடும் கண்ணீரை
உள் இழுத்துவிடுகிறாய்.

ஒருவரும் உணர்ந்திடா
சிறு பொழுதில்.

ஒரு இதயம்கசங்கிக்கொண்டிருக்கிறது
மரத்தில் சொட்டும் நீராக.
மெதுவாக.

2.
மரத்தில் இருந்து உதிரும்
பழுத்தயிலையொன்று
நினைவில் வருகிறது.

'ஒண்ணுமில்லையே'
என்ற பிரம்மாண்டசொல்லில்
உண்ர்த்தப்படும்
உன் எளிய
ப்ரியத்தில்.



ROSAVASANTH said...
நீங்கள் கவிதை எழுதி அதற்கும் (வேண்டுமென்றே) காட்டமான விமர்சனம் வைக்கும் அளவிற்கு பெயரிலி வெறுப்பில் வாழ்பவரல்ல. முதலில் மற்ற மனிதனின் உணர்வுகளை கோபத்தின் அடிப்படையை சிறிதளவாவது புரிந்துகொள்ளும் உந்துதல் வேண்டும். அதற்கு பிறகு இலக்கியம் படிக்க போகலாம், பின் படைப்பதில் ஈடுபடலாம்.

இந்த விமர்சனம் உங்கள் கவிதை மீது அல்ல!

Anonymous said...
ஞான் புலவர் மொத்தினார்க்குமினியராக்கும்.
ஐயா கவிஞரே! எனக்கென்னவோ நீர் கவிதை பன்னவேணுமென்கிறதுக்காகவே பன்னினமாதிரி தோணுது.

1.மொதலாவது கவிதையில
/உதிர்ந்து விழும் கண்ணீரை உள் இழுத்துவிடுகிறாய்/
இது சாத்தியமாய்யா?

பின் நவீனத்துவவாதீங்க சொல்வாங்க சாத்தியமில்லாததை பேசப்புடாதுண்ணு, அவங்க கிடக்கிறாங்க....இதுதான் முன் நவீனத்துலயும் முடியாதே?

/ஒரு இதயம் கசங்கிக் கொண்டிருக்கிறதுமரத்தில் சொட்டும் நீராக/
இங்கேயும் கசங்குதலுக்கான படுமம் சொட்டுதல் ஆகாது கண்ணா.

கசங்கின இதயம் குருதி சொட்டுறதைச் சொல்லுறதானாக்கா கசங்கிங்கிறதை வுட்டுப்புட்டு சிந்திறது என்றதோடை விட்டிருக்கலாம் கண்ணா. அல்லாக்காட்டியும் வேறை வார்த்தை பாவிச்சிருந்தியானாக்கா இன்னும் நன்னா இருந்திருக்கும்.அடுத்த கவிதையை பார்க்கலாமா?

2.
/ஒண்ணுமில்லையே என்கிற பிரமாண்ட சொல்லில்/
'ஒன்றுமில்லையே' எங்கிறது பிரமாண்டமான சொல்லா என்ன?

சிறிய/எளிய சொல்லில் உணர்த்தப்படும் உன் பிரியத்தின் பிரமாண்டம் என்றிருக்கலாம்.

அது சரி, உமக்கு எதுக்குக்காணும் 'பழுத்த இலை ஞாபகம் வர்றது?சுத்த Pessimist டா இருப்பீர்போல இருக்கே?


Jsri said...
///உதிர்ந்துவிடும் கண்ணீரைஉள் இழுத்துவிடுகிறாய்///

என்ன நவீனத்துவமோ, என்ன எழவோ, ஆனா எனக்கு என்னவோ அந்தவரிதான் ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.

கவிதைலதான் இந்த மாதிரி படிமங்கள் எல்லாம் வைக்க முடியும். உரைநடைல வெச்சாதான் weird ஆ இருக்கும் படிக்க.

அடுத்தது- கசங்கின இதயம், அதை அடுத்த நிகழ்வான குருதி கொட்டுவதையும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளுக்கான படிமங்களை சேர்த்துப் போட்டிருக்கார்னு சொல்லலாம். அல்லது கசங்குவது 'மெதுவாக' என்பதைச் சொல்ல மரத்திலிருந்து சொட்டும் நீர்போல் மெதுவாகன்னு எடுத்துக்கலாம்.

எப்படிப் பார்த்தாலும் சரியாத்தானே இருக்கு.

பழுத்த இலை- எந்த சிறு யத்னமுமில்லாம அதுவாவே இயல்பா வலிக்காம அலட்டிக்காம விழும். வார்த்தையும் அப்படி விழுகிறது. வாழ்(வு)ந்துமுடித்த பழுத்த இலை ப்ரும்மாண்டம் இல்லையா? 'ஒண்ணுமில்லையே' கூட நேர, கால சூழ்நிலைகளைப் பொருத்து ப்ரும்மாண்டம் ஆகுமே. இன்னும்கூட நிறைய தோணுது. ஆனா வெளில சொல்லச் சொல்ல கவிதைக்கான அழகு போயிடும். எனக்கு என்னவோ இரண்டு கவிதைகளும் பிடிச்சிருக்கு. ஏன்னேதெரியலை.


Anonymous said...
மொத்தினார்க்குமினியர்: ஞான் ஸொல்றது இன்னக்கா..........கறந்த பாலு முலைக்கேறாது, விழுந்த கண்ணீரை ஒத்தலாம் உறிஞ்சலாமோ?

வெள்ளிக்கிழமைக்கு படிமம்/உருவகம் பன்னிட்டு அது அடுத்து வர்ற ஞாயித்துக்கிழமைக்கெண்டால்இன்னா ஞாயமிது கண்ணா?


Jsri said...
மொத்தினார்க்குமினியர், உதிர்ந்த கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டால் சோகம் போயிடும். உள்ளிழுத்துவிட்டால், சோகம் வெளில தெரியாது அவ்ளோதான். freeze ஆகிற மாதிரி, அல்லது வெளில expose ஆகாத மாதிரி.. இதுக்கு மேல விபரமா சொல்லத் தயாரில்லை. :)


Vaa.Manikandan said...
நன்றி மெத்தினார்க்குமினியர்,ஜெஸ்ரிஎனது சொந்த வேலைப்பளுவின் காரணமாக என்னால்,விவாதத்தில் உடனடியாக பங்கு பெற இயலவில்லை.

ஆயிரம் பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கி,"ஒண்ணுமில்லையே" என்று சொல்லும்போது,அது பிரம்மாண்ட பொருளினை பெறும்.

இலை விழும் போது அதன் மீது எந்த தடையும் செயல்படுவதில்லை.ப்ரியமும் எளிமயாக,எந்த விகல்பமும் இல்லாது இருக்கிறது.

இதில் நேர்மறை சிந்தனை,எதிர்மறை சிந்தனை எல்லாம் எதுவும் இல்லை.நான் உதிர்ந்துவிட்ட கண்ணீர் என குறிப்பிடவில்லை.உதிர்ந்துவிழும் கண்ணீர் என்பது கண்களில் தேங்கி நிற்பதை கூறலாம்.அப்போது நீர் விழாமல் தடுத்தல் என்பது இயலக்கூடிய காரியமே.

மற்றவிளக்கஙளுக்கு,ஜெஸ்ரி யின் பதில் போதுமானது என நினைக்கிறேன்.

Mar 26, 2005

ஒரு கவிதை

//இது நவீனமா,சொற்க்கூட்டமா என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள்.கேட்பதற்க்கும்,
விளக்குவதற்க்கும்,மாற்றிகொள்வதற்க்கும்
தயாராகவே இருக்கிறேன்//

நாவில்
கரைந்துகொண்டிருக்கும்
கண்ணீர்

அருகிலிருப்பவனுக்கு
கேட்டுவிடாதபடியான
விசும்பல்

வெறுமை பரவிவிட்ட
நெஞ்சுகுழியின் ஆழத்திலெழும்கேவல்
என

எல்லாவற்றிலும்
படர்ந்துகிடக்கிறது.
உன்புறக்கணிப்பின்
கசப்புச்சுவை.

நன்றி:திண்ணை.காம்

வா.மணிகண்டன்

எனக்கென ஒரு இடம்

நல்ல படைப்பாளிகள் நிறையப்பேர் எழுதும்வலைப்பதிவில் எழுத எனக்கு தகுதி இருக்கிறதா என தெரியாமல் தான் வலைப்பதிவினை உருவாக்கிவிட்டு இவ்வளவு நாள் எதுவும் எழுதாமல் இருந்தேன்.ஆனால் விமர்சனம் எழுதுவதை கூட தாங்கி கொள்ளும் மனப்பக்குவம் இல்லாதவர்கள் இங்கு உலவுவது சமீமபாக உணர்ந்தேன்.குறைந்தபட்சம் என் விமர்சனங்களை முன்வைக்கவாவது இந்த வலைப்பதிவு எனக்கு உதவக்கூடும்.

ஆனால் என்னைக்குறித்த எந்த விமர்சனம் எனினும் பதில் சொல்வேன்.எந்த பின்னூட்டமும் இதில் நீக்கப்படாது என்பதும் உறுதி.(ஆபாசம் கலந்த பின்னூட்டங்கள் விதிவிலக்கு).

வலைப்பதிவு/இலக்கிய உலகில் எனக்கு தூண்டுகோலாக இருந்த மனுஷ்யபுத்திரன்,தேசிகன் ஆகியோருக்கு நன்றி.

உத்வேகம் ஊட்டக்கூடிய பின்னூட்டங்களை எனக்கு தந்த ரோசவசந்த்,பெயரிலி-க்கும் நன்றி.
இனி பேசுவோம் சந்திரவதனா.

வா.மணிகண்டன்

என்னைப் பற்றி

1982 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 10 ஆம் தேதி பிறந்த எனது சொந்த ஊர் ஈரோடு மாவட்டத்தில் இருக்கும் கரட்டடிபாளையம் என்னும் சிற்றூர். இரண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் ஆங்கில வழிக் கல்வியில் படிக்க வைத்தார்கள். கோபி காந்தி கல்வி நிலையம் மற்றும் சத்தியமங்கலம் சாரு மெட்ரிகுலேஷனில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதன் பிறகு கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் உள்ள வைரவிழா பள்ளியில் மூன்றாம் வகுப்பு சேர்த்துவிட்டார்கள். அது தமிழ் வழிக்கல்வி. நூற்றாண்டு கண்ட பள்ளி அது. பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரையிலும் அங்குதான் படிப்பு தொடர்ந்தது. 1999 ஆம் ஆண்டில் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்தவுடன் சேலம் சோனா பொறியியல் கல்லூரியில் BE படிப்பில் சேர்ந்தேன். மின்னியல் மற்றும் மின்னணுவியல் பாடம். அதன் பிறகு வேலூர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் எம்.டெக்(மெக்ட்ரானிக்ஸ்) 2005 ஆம் ஆண்டு முடித்தேன். 

2004 ஆம் சென்னையில் எம்.டெக் ப்ராஜக்ட் செய்வதற்காக சென்னையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த போது கவிஞர். மனுஷ்ய புத்திரனுடனான அறிமுகம் கிடைத்தது. அதுவரை எழுதியிருந்த கவிதைகளில் இருக்கும் சிக்கல்களைப் புரியவைத்து நவீன இலக்கியத்தின் பக்கமாக திருப்பிவிட்டார். அதன் பிறகு தொடர்ந்த வாசிப்பும் பல கவிஞர்களுடனான நெருக்கமும் கவிதைகளின் மீதான விருப்பத்தை அதிகரித்தது. முதல் கவிதைத் தொகுப்பான ‘கண்ணாடியில் நகரும் வெயில்’ உயிர்மை பதிப்பகத்தின் வழியாகவே வெளியானது. அதன் பிறகு சைபர் குற்றங்களைப் பற்றிய தொடரான சைபர் சாத்தான்கள் என்ற புத்தகமும் உயிர்மை வெளியீடாக வெளியானது. இந்தச் சமயத்தில் கவிதைகளோடு சேர்த்து சில கட்டுரைகளும் எழுதத் துவங்கியிருந்தேன். தினமணி, அமுதசுரபி போன்ற இதழ்கள் அதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொடுத்தன. கல்கியில் ‘ரோபோடிக்ஸ்’ குறித்தான தொடர் எழுதக் கிடைத்த வாய்ப்பினையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

கவிதைகளை உயிர்மை, காலச்சுவடு, உயிர் எழுத்து, புது எழுத்து, அம்ருதா உள்ளிட்ட இதழ்கள் வெளியிட்டு உற்சாகமளித்தன. இந்தச் சமயத்திலேயே வலைப்பதிவு எழுதத் தொடங்கியிருந்தேன். ஆரம்பத்தில் வெகு குறைவானவர்கள் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். குறைவானவர்கள் என்பதைவிடவும் சொற்பமானவர்கள் என்ற சொல் பொருத்தமானதாக இருக்கும். 2012 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பான ‘என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி’ வெளியானது. இந்தச் சமயத்தில் தொடர்ந்து எழுதியதாலோ என்னவோ நிசப்தம் வலைப்பதிவும் பரவலான கவனம் பெறத் தொடங்கியிருந்தது. அதன் பிறகு வெளியான ‘லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பும் 2015 ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘மசால் தோசை 38 ரூபாய்’ கட்டுரைத் தொகுப்பும் பிற புத்தகங்களைக் காட்டிலும் அதிகப்படியான கவனத்தை பெற்றன என்று சொல்ல முடியும்.

2013 ஆம் ஆண்டுக்கான சுஜாதா இணைய விருது நிசப்தம் தளத்திற்குக் கிடைத்தது. 

எம்.டெக் படித்துக் கொண்டிருந்த போது Prelude solutions என்ற நிறுவனத்தில் கொஞ்ச நாட்களுக்கு வேலை செய்யும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அப்பொழுது மூன்றாயிரத்து அறுநூறு ரூபாய் சம்பளம் என்பது மிகக் குறைவானது. விட்டுவிட்டு ஹைதராபாத்தில் விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்தேன். ஆரம்பத்திலேயே நான்கு ஆண்டுகளுக்கான பிணை கோரினார்கள். குறைவான சம்பளம்தான். ஆனால் வேறு வழியில்லை. கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டேன்.  அதே சமயத்தில் மாலை நேரக் கணினி பயிற்சி நிறுவனத்தில் ஒரு படிப்பை முடித்த போது சியர்ரா அட்லாண்டிக் என்ற நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ் நிறுவனத்திலிருந்து சொல்லாமல் ஓடி வந்துவிட்டேன். வருமானத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டால் பிறவற்றைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்ட தருணம் அது. சியர்ரா அட்லாண்டிக்கிலிருந்து சம்பளம் ஒழுங்காக வரத் துவங்கியது. அங்குதான் பல நாடுகளுக்கும் பயணிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மலேசியா, பிரான்ஸ், ஹாங்காங், சீனா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட பல நாடுகளுக்கும் பயணிக்கத் தொடங்கியது நல்ல அனுபவமாக இருந்தது.

டெல் நிறுவனத்தின் செய்ய வேண்டிய பணி ஒன்றுக்காக சியர்ரா அட்லாண்டிக் அனுப்பி வைத்தது. ஒன்றரை வருடங்களுக்குப் பிறகு தங்களது நிறுவனத்திலேயே பணிக்குச் சேரச் சொல்லிக் கேட்டார்கள். ஒத்துக் கொண்டேன். கிட்டத்தட்ட ஆறு வருடங்களுக்கு அந்நிறுவனம்தான் தாங்கிப் பிடித்தது. 2015 ஆம் ஆண்டிலிருந்து பிறிதொரு அமெரிக்க நிறுவனத்திற்காக பணியாற்றத் தொடங்கியிருக்கிறேன்.

இடையில் 2008 ஆம் ஆண்டு கிருஷ்ண வேணியைத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். அடுத்த வருடம் மகி நந்தன் பிறந்தான். எழுதுவதற்கும் வாசிப்பதற்குமான குடும்பச் சூழல் அமைந்தது. அதற்கு காரணமிருக்கிறது. வேணியின் தங்கையை எனது தம்பிக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். நான்கு பேருக்குமென பெங்களூரில் வீடு கட்டிய பிறகு அம்மாவும் அப்பாவும் எங்களோடு வந்து சேர்ந்து கொண்டார்கள். அப்பா வாசுதேவன் மின்சாரவாரியத்தில் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர். அம்மா சுப்புலட்சுமி கிராமநிர்வாக அலுவலராக இருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றுக் கொண்டார். தம்பியின் குழந்தை யுவநந்தனுடன் சேர்த்து வீட்டில் எட்டுப் பேர். வரவு செலவு, குடும்பத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளுதல் என்ற எந்தப் பொறுப்பும் எனக்கு இல்லை. விட்டுவிட்டார்கள். இப்படி குடும்பப் பொறுப்புமில்லாமல் இந்த வயதில் வாழ்க்கை வாய்ப்பது வரம் என்று புரிந்து கொண்ட போதுதான் நிசப்தம் அறக்கட்டளையைத் தொடங்கும் எண்ணம் உதித்தது.

இதுவரையிலும் யோசித்துப் பார்த்தால் நிசப்தம் அறக்கட்டளை நல்லதொரு வெற்றி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பல லட்ச ரூபாய்கள் நன்கொடையாகக் கிடைத்திருக்கிறது. பல பயனாளிகளுக்கு உதவ முடிந்திருக்கிறது. எழுத்து வழியாகச் செய்ய முடிந்த முக்கியமான காரியம் இது என்று நினைத்துக் கொள்கிறேன்.