Jun 22, 2018

Energetic Boy

ராஜேந்திரனுக்கு இன்று நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் ஒரு காசோலையை அனுப்புகிறேன். மிகச் சந்தோசமாகவும் திருப்தியாகவும் அனுப்புகிற காசோலை அது. ஐ.ஐ.டியில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சிக்காக (பி.ஹெச்டி) இடம் கிடைத்துவிட்டது. சேர்க்கைக்கான பணம் அது. இதற்குப் பிறகு ராஜேந்திரனுக்கு  பணம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. HTRA என்ற திட்டத்தில் சேர்கிறார். மாதம் இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் உதவித் தொகை கிடைத்துவிடும். 

ராஜேந்திரன் பி.எஸ்.சியில் பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் ரேங்க் பெற்ற மாணவன். காந்திகிராம பல்கலைக்கழகத்தில் எம்.எஸ்.சி படித்தார். கடந்த ஒன்றிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை வீட்டில் மின்வசதி கிடையாது. நம்பியூருக்கு பக்கத்தில் எலத்தூர் கிராமத்தைச் சார்ந்தவர். மழையே பெய்யாத ஊரில் தப்பித் தவறி பெய்துவிட்டால் கூரை ஒழுகும். ராஜேந்திரன் உதவி கேட்டு வந்த போது ரமேஷ்தான் ராஜேந்திரன் வீட்டுக்குச் சென்றார். 

பார்த்துவிட்டு வந்து 'அண்ணா..ரொம்ப கொடுமையா இருக்கு..கட்டாயம் உதவனும்' என்றார். அப்பொழுதிருந்து ராஜேந்திரனுக்கு நிசப்தம் ஒரு பற்றுக் கோல். 

அதற்கு முன்பு வரை ரசிகர் மன்றம், கட்சிக்காரர்கள் என்று பல தரப்பிடமிருந்தும் பணம் வாங்கிப் படித்துக் கொண்டிருந்தவரிடம் 'பணத்தை பத்தி யோசிக்காத..படிக்கிறதுல மட்டும் கவனம் செலுத்து' என்று சொல்லி அனுப்பினேன். இதை அத்தனை மாணவர்களிடமும் சொல்ல முடியாது. தகுதியான மாணவர்களிடம் மட்டுமே சொல்ல முடியும். ராஜேந்திரன் அப்படியான மாணவர். 

எம்.எஸ்.சி படிக்கும் போது வாரம் இரண்டு முறையாவது பேசிக் கொள்வோம். உத்வேகம் அளிப்பதைத் தவிர வேறொன்றும் நான் செய்ததில்லை. சில போட்டித் தேர்வுகளில் தோற்றுவிடும் போது 'விடு ராஜேந்திரன்..அடுத்த வருஷம் பார்த்துக்கலாம்' என்று சொல்வேன். அவ்வளவுதான்.  எந்த நேரமும் நூலகம், தேர்வுக்குத் தயாரித்தல் என்று வெறியெடுத்துத் திரிந்தான். ஒரு தேர்வையும் விட்டு வைத்ததில்லை. அவனது உழைப்பு, குடும்பப் பின்னணி தெரிந்த பலரும் உதவினார்கள். வி.ஐ.டி பேராசிரியர் ஸ்ரீராகவன் போன்றவர்களைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ராஜேந்திரனுக்கு அவனது இளங்கலை ஆசிரியர் இலவசமாக பயிற்சியளித்தார். இன்னொரு பேராசிரியர் தனது வீட்டில் தங்கி படிக்கச் செய்தார். இப்படி எத்தனையோ உதவிகள்.

ராஜேந்திரன் அடைந்திருக்கும் வெற்றி ராஜேந்திரனுடையது மட்டும்தான். அந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வைத்தான் பிற மாணவர்களுக்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். கேட் (GATE ) தகுதித் தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் கிடைத்தது. எம்.எஸ்.சி படிக்க படிக்கவே கேட்டில் ஸ்கொர் அடித்தது பலருக்கும் ஆச்சரியம்தான். எனக்கு ராஜேந்திரன் மீது நம்பிக்கை இருந்தது. 

நிசப்தம் சூப்பர் 16 மாணவர்களில் ராஜேந்திரன் ஒருவர். அந்தச் சந்தோசம் எனக்கு இருக்கிறது. 

பல மாதங்களுக்கு முன்பாக ராஜேந்திரனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது 'வெளிநாடெல்லாம் போக வேண்டியதில்லை.. இங்கேயே சம்பாதிச்சு நம்ம ஊருக்கு நாம செய்ய வேண்டியது எவ்வளவோ இருக்கு...களத்துல நின்னு செய்யணும்' என்று சொல்லியிருக்கிறேன். பொதுவாக இதை பெரும்பாலான மாணவர்களிடம் சொல்வதுண்டு. அதை ராஜேந்திரன் பிறிதொரு சமயங்களில் சொல்லிக் காட்டியிருக்கிறான். என்னை சந்தோஷப்படுத்தச் சொல்லுகிறான் என்று நினைத்ததுண்டு. 

கேட் தகுதி தேர்வில் ராஜேந்திரனுக்கு நல்ல மதிப்பெண்கள் கிடைத்தவுடன் எப்படியும் ஐ.ஐ.டியில் இடம் கிடைத்துவிடும் என்று தோன்றியது.  'எந்த ஐ.ஐ.டி கிடைச்சாலும் போயிடு' என்று சொன்ன போது 'இல்ல சார்.. வடக்க போகல....ஊருக்கு பக்கமா இருந்துக்கிறேன். அப்போதான் அடுத்தடுத்து வர்ற பசங்களுக்கு வழிகாட்ட சௌகரியமாக இருக்கும்' என்றான். மனப்பூர்வமாக இதைச் சொல்கிறான் என்று தெரியும். இதுவரை நான் பார்த்த மாணவர்களில் ராஜேந்திரன் ஒரு ஜெம். 

வாழ்த்துக்கள் ராஜேந்திரன்! உண்மையிலேயே பெருமையாக இருக்கிறது. 

ராஜேந்திரன் - 082202 56900

Jun 20, 2018

ஒரு மணி நேரம்

ஒரு குழு ஒரு வேலையை தீவிரமாகி செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறது. நீட் தேர்வுக்கான பாடங்களையும் கேள்வித்தாள்களையும் தமிழில் மொழிமாற்றம் செய்வதற்கான ஒரு குழுவை ஏற்படுத்தியிருந்தோம். தொடக்கத்தில் சற்று சந்தேகமாக இருந்தது. இந்தக் குழுவில் யாருமே யாருக்கும் அறிமுகமில்லை. யார் இதையெல்லாம் ஒழுங்கு செய்வார்கள், எப்படி பணி நடக்கும் என்று புரியவில்லை. தனக்கென ஒரு வடிவத்தை பெறும் வரைக்கும் காத்திருப்பதுதான் சரி எனப்பட்டது. 

வாட்ஸாப் குழு ஏற்படுத்தப்பட்டது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வேலை என்று பிரிக்கப்பட்டது. சில நாட்கள் 'இதில் என்னென்ன வேலைகள் இருக்கின்றன' என்று விவாதங்கள் நடந்தது. ஓரளவுக்கு தெளிவு உண்டானவுடன் இப்பொழுது மொழிமாற்றம் செய்யும் வேலையைத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் பாடங்களை கூகிள் டிரைவில் பதிவேற்றம் செய்து அவற்றை தங்களுக்குள் பிரித்து மொழியாக்கப் பணியைத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.  எவ்வளவு நாட்கள் பிடிக்கும் என்று கணிக்க முடியவில்லை. ஆகஸ்ட்/செப்டெம்பருக்குள் மொழிமாற்றம் செய்யும் வேலையை முடித்துவிட்டால் இவை தமிழ் வழி மாணவர்களுக்கு கிடைக்கும் வேலையைத் தொடங்கலாம். 

தமிழ் வழிக்கல்வி மாணவர்களுக்கு இப்போதைக்கு நீட் தேர்வில் இருக்கும் மிகப்பெரிய தடைக்கல் தமிழ் வழியில் படிப்பதற்கான புத்தகங்கள் இல்லாமைதான். நம்முடைய இந்தச் செயல் அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய உதவியாக இருக்கும். இதனை முடித்துவிட்டால் நீட் சார்ந்து அடுத்தடுத்த கட்ட பணிகளையும் திட்டமிடலாம்.  இந்த வருடம் தமிழகத்தில் சுமார் ஒரு லட்சத்து இருபதாயிரம் மாணவர்கள் நீட் தேர்வு எழுதியிருக்கிறார்கள். அவர்களில் இருபத்து நான்காயிரம் பேர் மட்டுமே தமிழ் வழி மாணவர்கள். தேசிய அளவில் எடுத்துக் கொண்டால் வெறும் 1.86%. இதில் தகுதி மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் எவ்வளவு சதவீதம் என்று தெரியவில்லை. மிகச் சொற்பமாக இருக்கும். 

ஆரம்பத்தில் வாட்ஸாப் குழுவில் விவாதம் நடைபெற்ற போது 'சம்பளம் கொடுத்து ஆட்களை நியமிக்கலாமா' என்று கூட கேட்டார்கள். அது சரியாக இருக்காது. இது தன்னார்வ செயல்பாடு. அர்ப்பணிப்புடன் அவரவராகவே செய்வதுதான் இதில் அர்த்தம் இருக்கும். 'என் பங்களிப்பு இருந்தது' என்ற ஆத்ம திருப்தி கிடைக்கும். 

இதில் ஒரேயொரு பிரச்சினை நிறைய ஆட்கள் தேவைப்படும் போலிருக்கிறது. பாடங்கள், கேள்வித்தாள்கள் என நிறைய வேலை இருக்கிறது. சற்று தீவிரமாக செயலாற்ற வேண்டும். நாளைக்கு ஒரு மணி நேரமாவது ஒதுக்க வேண்டியிருக்கும். இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல் ஆகியவற்றில் மொழிமாற்றம் செய்யும் ஆர்வமும் திறனும் உள்ளவர்கள் பின்வரும் மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். 

boobathi@gmail.com
anandhakonar@gmail.com

'எனக்கு கலைச்சொற்கள் மறந்துவிட்டதே' என்றெல்லாம் யோசிக்க வேண்டியதில்லை. ஆரம்பத்தில் தயக்கம் இருக்கும். புத்தகங்களை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு வேலையைத் தொடங்கினாள் மடமடவென்று ஞாபகத்துக்கு வந்துவிடும். ஒரேயொரு தேவை 'ஆத்மார்த்தமான ஆர்வம்' மட்டும்தான்.

இத்தகைய செயல்பாடுகளில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் என்று வேறு யாரையாவது நீங்கள் கருதினால் அவர்களுக்கு இந்தச் செய்தி அடையும்படி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். 

இணைந்து செயல்படுவோம். சற்று சிரமமான காரியம்தான். இல்லையென்று மறுக்கவில்லை. ஆனால் சாத்தியமில்லாத காரியமில்லை. வெறுமனே பேசிக் கொண்டிருக்காமல் காலத்தில் இறங்கும் இது மிக முக்கியமான செயல்பாடு. ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பாகவே பாடங்கள் கையில் கிடைக்குமானால் விண்ணப்பிக்கும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையே கூட கணிசமாக அதிகரிக்கும் என்று நம்பலாம். எப்படிப் பார்த்தாலும் உருப்படியான உதவியை கிராமப்புற, தமிழ் வழிக்கல்வி மாணவர்களுக்கு செய்யும் காரியம். ஊர் கூடி இழுக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

வருக. 

Jun 19, 2018

எட்டு வழிச்சாலை

ஒரு கூட்டம் பிக்பாஸ் படம் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னொரு பக்கம் சென்னை-சேலம் எட்டுவழிச்சாலை பிரச்சினை பற்றிய விவாதம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. கடைசியாக பியூஸ் மானுஷை கைது செய்திருக்கிறார்கள். சென்னை- சேலம் எட்டு வழிச் சாலைத் திட்டத்தை எதிர்த்ததற்காக இந்த கைது நடவடிக்கை. அவர் இந்தத் திட்டம் குறித்து பேசிய சில வீடியோக்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் பேசியதில் நிறைய தகவல் பிழைகள் இருந்தன. அது இப்போதைக்கு அவசியமானதில்லை எனத் தோன்றுகிறது. 

சென்னையிலிருந்து சேலம் வரைக்கும், வந்தவாசி, திருவண்ணாமலை, அரூர் வழியாக 274 கிலோமீட்டர் சாலையை அமைக்க பத்தாயிரம் கோடி ரூபாய் தேவைப்படும் என்று அரசாங்கம் அறிவித்திருக்கிறது. இவ்வளவு பணம் தேவைப்படுமா என்று சந்தேகமாக இருந்தது. இணையத்திலேயே நிறைய புள்ளி விவரங்கள் இருக்கின்றன. நான்கு வழிச்சாலை அமைக்க கிலோமீட்டருக்கு பத்து கோடி ரூபாய் ஆகிறதாம். அதுவே எட்டு வழிச்சாலை என்றால் இருபது கோடி ரூபாய் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். இருநூற்று எழுபத்து நான்கு கிலோமீட்டர் என்றால் அதற்கே கிட்டத்தட்ட 5500 கோடி ரூபாய். 

நிலம் கையகப்படுத்த தனிக் கணக்கு. கிராமப்புறமாக இருந்தால் ஒரு தொகை நகர்ப்புறமாக இருந்தால் இன்னொரு தொகையைக் கொடுக்க வேண்டும். இந்தச் சாலை அமைப்புக்காக சுமார் ஐந்தாயிரம் ஏக்கர் நிலம் கையக்கப்படுத்தப்படும் என்றும் இதில் சுமார் ஆயிரம் ஏக்கர் அரசாங்கத்தின் நிலம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். நிலத்தில் தென்னை மரம் இருந்தால் ஒரு மரத்துக்கு நாற்பதாயிரம் ரூபாய் வழங்க வேண்டும். இவை தவிர எக்ஸ்பிரஸ் வே என்றால் நினைத்த இடத்தில் வாகனங்கள் நுழைய முடியாது. இருபக்கமும் தடுப்பு இருக்கும். தடுப்பு அமைக்கும் செலவு இருக்கிறது. பெரிய பட்ஜெட் திட்டம் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. 

ஆனால் இந்தத் திட்டம் இவ்வளவு அவசரமாக அவசியமா என்பதுதான் விவாதத்திற்குரியது.

'நமக்கு வளர்ச்சி வேண்டாமா? சாலை வசதிகள் அவசியம் இல்லையா?' என்று கேட்டால் வளர்ச்சித்திட்டங்கள் அவசியம்தான். சாலை வசதிகள் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு இன்றியமையாதவை. ஆனால் அவை பல்வேறு காரணிகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு செயல்படுத்தப்படுவதாக இருக்க வேண்டும். சூழலியல் வெகுவாக சீரழிந்து கொண்டிருக்கும் போது அவை பற்றிய தெளிவான விவரங்கள் வெளியிடப்பட வேண்டும். திட்டம் செயல்படுத்தப்படுவதால் உண்டாகும் பாதிப்புகளுக்கு அரசாங்கம் என்ன விதமான மாற்று நடவடிக்கைகளை எடுக்கவிருக்கிறது என்று தெரிவிக்க வேண்டும்.

ஈரோட்டில் தொடங்கி மேட்டுப்பாளையம் வரைக்கும் சாலையை விரிவாக்கம் செய்வதற்காக ஆயிரத்து சொச்சம் மரங்கள் வெட்டப்படும் என்று அரசாங்கம் அறிவித்தது. தன்னார்வலர்கள் கணக்கு எடுத்துப் பார்த்தால் எட்டாயிரத்துச் சில்லறை மரங்கள் இருக்கின்றன. இதுதான் பதட்டமடையச் செய்கிறது. வனப்பகுதியில் மட்டுமே 121 ஏக்கர் நிலம் கையப்படுத்தப்படும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். எத்தனை ஆயிரம் மரங்கள் போகும் என்று தெரியவில்லை. 'குறைவான மரங்கள் வெட்டப்படும்' என்று சொல்லியிருக்கிறார்களே தவிர எண்ணிக்கையைச் சொல்லவில்லை. 

வனம் அழியும் போது வெறும் பச்சை மட்டும் அழிவதில்லை. அதைச் சார்ந்திருக்கும் பல்வேறு உயிரினங்கள் அழிந்து போகும். வேறு பல்வேறு உயிரினங்கள் புதிய வாழிடம் நோக்கி நகரும்.  சூழலியல் சமநிலையின்மை என்பதையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லையா? ஏற்கனவே தமிழகத்தின் சராசரி வெப்பநிலை தொடர்ந்து உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலும் பருவமழை பொய்த்துப் போகிறது. இந்தச் சூழலில் இத்தகைய திட்டங்களை ஆரம்பிக்கும் போது பல்வேறு ஆயத்த நடவடிக்கைளை மேற்கொள்ள வேண்டியதில்லையா? 

சாலைக்காக நான்கு மரங்களை வெட்டினால் அதற்கு பதிலாக நான்கு மரங்களை நட்டுவிட்டு அரசாங்கம் வேலையைத் தொடங்க வேண்டும். நடுவது மட்டுமே பெரிய காரியமில்லை. அந்த மரங்கள் வளர்ந்திருக்கின்றன என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். அதன் பிறகு மரங்களை வெட்டத் தொடங்கட்டும். இரண்டாண்டுகளுக்கு  முன்பாக ஜெயலலிதாவின் பிறந்தநாளுக்காக 66 லட்சம் மரக்கன்றுகள் தமிழகம் முழுக்கவும் நடப்படும் என்று அறிவித்தார்கள். உண்மையில் அவற்றில் எவ்வளவு மரங்கள் தப்பியிருக்கின்றன? 'மரத்தை நட்டுகிறோம்' என்று சொல்லிவிட்டு பணியைத் தொடங்கினால் அப்படித்தான் ஆகும். மரங்கள் வளர மூன்றாண்டுகளாவது ஆகும். அது வரைக்கும் பொறுத்திருக்க எந்த அரசியல்வாதிக்கு மனம் இருக்கும்? மனமிருந்தால் மார்க்கமுண்டு.

சரணாலயம் இருந்தால் அங்கிருந்து பத்து கிலோமீட்டர் தள்ளி சாலையை அமைப்போம் என்று முதல்வர் அறிவித்திருக்கிறார். சரணாலயம் மட்டுமே பிரச்சினையில்லை. மலைகள், காடுகள் வழியாக சாலை அமைப்பதே மிகுந்த பரிசீலனைக்குரியதுதான். இன்றைக்கு பெங்களூர்- சேலம் சாலையில் தினசரி அடிபட்டுச் சாகும் குரங்குகளின் எண்ணிக்கை குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் இருந்தால் எடுத்துப்பார்க்கலாம். மக்கள் வீசுகிற பிளாஸ்டிக் பொருட்கள், வாகனங்கள் எழுப்புகிற ஓசை, கசியவிடுகிற புகை என எல்லாவற்றையும்தான் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

சூழலியல் மட்டுமில்லை- நிலம் கையகப்படுத்துதல் பற்றியும் பேச வேண்டும். பத்து ஏக்கர் நிலம் வைத்திருக்கும் விவசாயிடம் இரண்டு ஏக்கரைப் பறித்தால் பிரச்சினையில்லை. அவன் பிழைத்துக் கொள்வான். ஒன்றரை ஏக்கரும் இரண்டு ஏக்கருமாக வைத்திருக்கும் குறு விவசாயிடம் மொத்தமாக பறிப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம்? ஒரு ஏக்கருக்கு இருபது லட்ச ரூபாய் கூட கொடுக்கலாம்தான். ஆனால் விவசாயம் தவிர வேறு எதுவுமே தெரியாத பல்லாயிரக்கணக்கான உழவர்கள் நம் ஊரில் உண்டு. இந்தப் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வார்கள்? அவர்களை திடீரென சிக்கலில் தள்ளுவது எந்த விதத்தில் நியாயம்? 

இன்னொரு பிரச்சினை- வேகம். 196 கிலோமீட்டர் தொலைவு மட்டுமே உள்ள யமுனா எக்ஸ்பிரஸ் வே சாலையில் 2017 ஜனவரி தொடங்கி ஜூன் வரைக்குமான ஆறு மாதங்களில் மட்டும் 432 விபத்துக்கள் நடந்திருக்கின்றன. தொடங்கியதிலிருந்து ஐந்தரை ஆண்டு காலத்தில் 4500  விபத்துக்களில் 626  பேர்கள் இறந்திருக்கிறார்கள். மும்பை- புனே சாலையின் புள்ளிவிவரங்களும் இப்படித்தான் இருக்கின்றன. ஆக்ரா- லக்னோ சாலையின் புள்ளிவிவரங்களும் அப்படித்தான். இதற்கெல்லாம் என்ன தீர்வை வைத்திருக்கிறோம்? 

எந்தவொரு வளர்ச்சித்திட்டத்தையும் எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று செயல்படுத்த வேண்டியதில்லை. எண்ணித் துணிக கருமம்.  எட்டு வழிச்சாலை திட்டத்தை அப்படித்தான் செயல்படுத்துகிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. 'அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில்' முடித்துவிடுவோம் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு அசுர வேக வளர்ச்சியை யாருமே கேட்கவில்லை.

அரசாங்கம் ஒவ்வொரு செயலிலும் கெட்ட பெயரைச் சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. மக்களின் அனுசரிக்கும் அரசாங்கம் என்ற பெயரை எடுப்பதும் சிரமமான காரியமும் இல்லை. திட்டம் சரியானதாக இருப்பின் அரசாங்கம் மக்களுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும். குழப்பங்களைக் களைய வேண்டும். மக்களின் ஒத்துழைப்பை முழுமையாக பெற வேண்டும். அதுவரையிலும் பொறுத்திருங்கள். தூத்துக்குடியில் இதில்தான் கோட்டைவிட்டார்கள். இந்தத் திட்டமும் அப்படியானதொரு திசையை நோக்கித்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறதோ என்று பதற வேண்டியிருக்கிறது.  

Jun 18, 2018

லிங்கம்மா

'செருப்பு தொட்டுக்க' என்றுதான் எங்கள் ஊரில் சொல்வார்கள். அப்படித்தான் நானும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். இப்பொழுதெல்லாம் 'செருப்பு போட்டுக்க' என்று மாற்றிவிட்டேன்.  'போவோணும்' என்பதுதான் கொங்கு வழக்கு. நண்பர்கள் 'போகணும்' என்று மாற்றிக் கொண்டார்கள். வெளியூர்வாசிகள் என்றில்லை- உள்ளூரிலேயே கூட அப்படிதான் பேசுகிறார்கள். வட்டல் என்பது தட்டு என்று மாறிவிட்டது. லோட்டா டம்ளர் ஆகிவிட்டது. நிறைய நிறைய.   

நமக்கென்று ஒரு வட்டாரம், அதற்கென்று ஒரு பேச்சு வடிவம் என்று இருந்தது. இன்றைக்கு அது கரைந்து கொண்டிருக்கும் வேகம் அசுரத்தனமானது. பட்டிக்காட்டான்தான் வட்டார வழக்கில் பேசுவான் என்ற எண்ணத்தின் காரணமாகவோ, நாம் பேசுவது வேறு ஊர்க்காரங்களுக்கு புரிவதில்லை என்ற காரணத்திற்காகவோ பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட வழக்குக்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்த ஐம்பதாண்டுகளில் வட்டார வழக்கும், சொற்களும் இல்லாமல் போய்விடக் கூடும். 

பெங்களூரில் காமதேனு இதழ் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. நீட் தேர்வு குறித்தான கட்டுரை எழுதியதற்காக ஒரு பிரதியை அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். பேருந்தில் வரும் போது வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். காமதேனுவில்  தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் வட்டார வழக்கில் எழுதி வரும் சொட்டாங்கல் தொடரில் 'லிங்கம்மா' என்ற பெண் குறித்து எழுதியிருந்தார். லிங்கம்மாவை விடவும் கட்டுரையின் மொழி, தமிழச்சி பயன்படுத்தியிருக்கும் சொற்கள் ஆச்சரியமூட்டச் செய்தன. உண்மையிலேயே இவ்வளவு சொற்களை நினைவில் வைத்திருக்கிறாரா என்று சந்தேகம் கூட உருவானது. அவருக்கும், காமதேனு இதழுக்கும் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள். 

நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒளிந்திருக்கும் உள்ளூக்காரனை எழுப்பிவிடுகிற பத்தி இது. இன்றைக்கு வட்டார வழக்கில் எழுதுகிறவர்கள் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. அதுவும் இணையம் பரவலான பிறகு இந்த எண்ணிக்கை அருகிக் கொண்டே போகிறது. காமதேனு ஆன்லைனில் கிடைப்பதில்லை. இல்லையென்றால் இணைப்பைக் கொடுத்திருக்கலாம். முழுமையான கட்டுரை இது. மற்ற வட்டாரத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கு சற்று கடினமாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் வாசிப்பதில் ஒரு சுவாரசியம் இருக்கிறது. வாசித்துப் பாருங்கள். மிகச் சிறப்பு. 

சிறு அழைப்பு விடுக்கலாம் என ஆசை. இது போட்டியில்லை. அவரவர் வட்டார மொழியில் முன்னூறு சொற்களுக்கு குறைவில்லாமல் எழுதி அனுப்பினால் - சிறுகதை, பத்தி என்று எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.  முயற்சித்துப் பார்த்தால் நாம் பால்யத்தில் புழங்கிய  எத்தனை சொற்களை மறந்திருக்கிறோம் என்று புரிந்து கொள்ளலாம். 

சுவாரசியமானவற்றை இங்கு பிரசுரம் செய்யலாம்.  இது இணையவெளியில் நம்முடைய முயற்சியாக இருக்கட்டும். 

vaamanikandan@gmail.com

                                                                    *** 
லிங்கம்மா- தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் 

“கெப்புலிங்கம்பட்டி தா எங்கவ்வா ஊரு செமதி. கொலசாமி பேரத் தா எனக்கு வச்சுருக்கு. என்னயப் போலவே எஞ்சாமிக்கும் செவப்புக் கலரும், பச்சரிசிக்  கொழக்கட்டையும் னா உசிரு”னு வா லிங்கம்மா. பொழுதன்னிக்கும் எதையாச்சும் அதக்கி மென்னுகிட்டே தா இருப்பா. “உறங்கறப்பயும் கடவாப் பல்லக் கடிச்சுகிட்டே, நாக்க மென்னுகிட்டே தா ‘கேடுத’ கெடப்பா”னு மொட்டையவ்வா செல்லமா வையும். லிங்கம்மாக்குப் பல்ல வௌக்கமுன்னயும் கடுங்காப்பி ஒரு சொம்பு நெறய கொதிக்கக் கொதிக்க இருக்கணும். அதக் குடிச்சுட்டுப் பொட்டுக்கடலையும், தேங்காச் சில்லையும் சுருக்குப் பைல போட்டுக்கிட்டு காட்டு வேலைக்குக் கௌம்பிருவா. அந்தச் சுருக்குப் பையச் சணல் கயத்துல கட்டி ரெண்டு சுத்தா பாவாடைக் கயத்தோடச் சுத்தி வச்சிருப்பா.

அவளுக்குப் பள்ளியோடம்னாலே பச்சநாவி. அவ அம்மா எத்தன அடி நொங்கெடுத்தாலும் பள்ளியோடத்துக்குப் போக மாட்டேனுட்டா. பால்பவுடரு, மக்காச்சோள வடை போடற அன்னிக்கு மட்டும் காட்டு வேலைய முடிச்சுட்டு வட்டுலோட மதியமா வந்துருவா. அவ வர்றதக் கணக்கு வச்சுச் சத்துணவு கண்ணம்மாக்கா சோத்துக் குண்டானையும், பருப்பு அண்டாவையும் வௌக்காமப் போட்டு வச்சுருக்கும். எனக்கு அவள இப்டி வேல வாங்குதே கண்ணம்மாக்கான்னு கோவம் வரும். “கெடக்குது செமதீ. நெதமுந்தா அது கழுவித் தேய்க்குது. நா வர்றன்னிக்கு ஒத்தாச பண்ணா என்ன - ஒன்னாட்டமா தேஞ்சுடப் போறேன்”னு என்னிய நக்கலடிப்பா.

லிங்கம்மா வர்ற அன்னிக்குச் சத்துணவு தின்னுப்புட்டு வெளியே ஓடாம, அவளோட பாத்திரம் வௌக்க ஒக்காந்துருவோம் நானும், கீதாவும். கீதாக்குக் கோழின்னாலே வாயூறும். “இவ கோழிப் பீயக் கூட மசலாத் தண்ணி சேத்தா திம்பாப்ல”னு லிங்கம்மா கீதாவ லந்தடிப்பாப்ல. “ஒன்னிய மாரி நானென்ன ரைஸ்மில்லா?”னு கீதா மல்லுக்கு நிப்பா. “தேங்கா நார வச்சுக் குண்டான வௌக்கங்குல்ல நமக்கெல்லாம் ஒடம்புல குத்தாலம் கொட்டும். ‘அண்டா’ மட்டும் அலுங்காம வௌக்கிக் கவுத்துறா பாரு”ன்னு ஒல்லி சுப்பு சொன்னதுக்கு, அவ நெத்தி மேல ஒரு தண்ணி லோட்டாவ விட்டெறிஞ்சுட்டா. ‘அண்டா’ங்கிறது லிங்கம்மாவோட பட்டாப் பேரு. பள்ளியோடத்துல ஆராச்சும் அப்டிக் கூப்புட்டா பையத் திரும்பி, ஒதட்டோரமா வக்கணம் காட்டிட்டு விட்டுறுவா. வெளிவாசல்ல ஆராச்சும் ‘அண்டா’னுட்டா, அவுக தலைய ஆஞ்சுப்புடுவா.

லிங்கம்மா சட்டிகள தேங்கா நார வச்சு அரக்கித் தேப்பாப்ல. அதுக்கு எல்லா முஸ்தீபையும் நானும், கீதாவுந்தா செய்யணும். கண்ணம்மாக்கா சாம்பலக் கொட்டி வச்சிருக்கச் சாக்குல இருந்து செரட்டைகள்ல அத அள்ளிட்டு வரணும். மேலாக்கத் தூசு, தும்பெல்லாம் சலிச்செடுத்துட்டு லேசா மொர, மொரங்கிற சாம்பல மட்டும் அவ கைவாகுல எட்டற மாரிக் கொட்டி வக்கணும்.  லிங்கம்மா பரபரன்னு தேச்சுப் போட்டா, டிப்பருல தண்ணிய ஊத்தி நா கழுவுறதக், கீதாக்கோழி போய்க் கவுத்தி வைப்பா. கீதாக்கு அம்புட்டு நல்லாப் பாட்டு வரும். ஆனாக்க சினிமாப் பாட்டு ஒத்த வரி கூடத் தெரியாது.

“அண்டா, நீ சினிமாப்பாட்டு பாடேன்”னுவா கீதா.

“எம்.சி.ஆரு பாட்டுத்தான”னு கேட்டுகிட்டே, ஒரக்கக் “கடலோதம் வாங்கிய காத்து”னு தொடங்குவா லிங்கம்மா. அவளுக்கு ‘ர’னா ‘று’னா வராது. “புதிதாக இருந்தது நேற்று”ன்னா அவ மூஞ்சி சொணங்கிடும். “புதிதாக இருந்தது நேத்து”னு தா நா பாடணும். பாடிக்கிட்டே அவ சாம்பத் தேச்சு வச்ச பாத்திரங்களத் தண்ணியச் சேந்தி ஊத்தி நா கழுவுனா, “சின்னஞ்சிறு பெண் போலே”னு கீதா எடுத்துகிட்டுப் போய்க் கவுத்துவா.

மதியம் எப்பவுமே மொத வகுப்பு ‘டிராயிங்’தா. சீத்தாராமன் வாத்தியாருக்குக் கலர்ப் பென்சிலுங்கள மொனை முறியாமப் பளபளன்னு வச்சிருக்கணும். வகுப்பு தொடங்குனவுடனேயே அவுகவுக டப்பாவத் தொறந்து காமிக்கணும். மேசை, நாற்காலி, குதிரை, மரம், சூரியன் - எல்லாம் வரைஞ்சு முடிச்சுட்டுக் கரும்பலகைல வாத்தியார் எப்பவுமே ஒரு கண்ணாடிய வரைவாரு. அப்பல்லாம் அது ‘காந்தித் தாத்தா’ வோட கண்ணாடின்னு எங்க ஆருக்கும் தெரியாது. வாரத்துக்கு ஒரு வாட்டி டிராயிங் நோட்ட வீட்டுக்கு எடுத்துட்டுப் போகலாம். திங்கக்கெழமை ஏதாச்சும் புதுசா அதுல வரைஞ்சிருக்கணும்.

லிங்கம்மாக்கு வரையறுதுனா அம்புட்டுப் புடிக்கும். “சூடு ஈ பிடனி. ஒத்த புள்ளி வச்சுக் கோலத்த இழுக்கக் கூடத் தெலியது. பள்ளியோடத்துக்கும் போக மாட்டா. ஆனாக்க நெட்டுவாக்கு நோட்டு மட்டும் அடுகி”னு லிங்கம்மாவோட சித்தி அலுத்துக்குவா. அதுல ஃபுல்லா லிங்கம்மா வெதவெதம்மா ‘கடல’த்தா வரைஞ்சு வச்சுருப்பா. எங்க டிராயிங் நோட்டப் பாத்தே அச்சொட்டா கடலு, மலைய மட்டும் வரைஞ்சுருவா, கருசக்காட்டுக்காரவுகளுக்குக் கடல் னா அம்புட்டு ஆச. “நம்மூரு ஊருணிகள விட அம்மாந்தண்டில கரையே இல்லாம இருக்குமாம்ல செமதி. ஒருக்கா பாத்து உப்புத் தண்ணில கால நனைச்சுரணும்”னுவா.

எல்லாக் கலருலயும் கடலை வரையக் கூடாதுன்னா “ஏன்”னுவா. பச்சைக் கலர், செவப்புக் கலர்ல அலையலையா வரைஞ்சு என்னிய அது மேல ஓரமாக் ‘கடல்’னு எழுதச் சொல்லுவா. திருச்செந்தூருக்கு சஷ்டிக்கு நடந்து போயிட்டு வர்ற மீனாக்காவ, அவ திரும்பி வந்தவொடனே ஒரு வாரத்துக்கு ஒக்கார விடாமக் கடல் கதையக் கேப்பா. “இவ ரோதனை பெரிய இம்சையால்ல இருக்கு. கடலுத் தண்ணில கால நனைச்சுட்டு அரோகரான்னு முருகரப் பாத்தோம்னா கேக்காளா... முங்குனியா, அமுங்கினியானுட்டு இம்புட்டு இம்சிக்காளே”னு மீனாக்கா அவளப் பாத்தாக்க அந்தாக்குல ஓடிரும்.

லிங்கம்மாக்கு அப்பா மேசை மேல இருக்கிற ‘சங்கு’ பேப்பர் வெயிட்டு மேல அம்புட்டு ஆசை. அதப் பாக்கணும்னு ஞாயித்துக் கெழம மட்ட மதியானத்துலதா வூட்டுக்கு வருவா. ஆள் கூட்டம் எதுவுமில்லாம வேலன் மாமா மட்டும் அரைத் தூக்கத்துல இருப்பாப்ல. இவளப் பார்த்ததுமே “ஏ, ‘அண்டா’, ரைஸ் மில்லப் பூட்டுன மாரி வாய அடைச்சுக்கிட்டு பொன்னம் போல வர்ற”னு வாயாடிகிட்டே வழிய விடுவாரு. லிங்கம்மா கண்ணெல்லாம் அந்த சங்கு மேலங்கிறதால பட்டாப் பேர சொன்னாக்கூட அப்ப மட்டும் சிரிச்சுக்குவா. ரெண்டு கண்ணாமுழியையும் விரிச்சுக்கிட்டுப் பைய “வாழ்க வளமுடன்”னு எழுதிருக்கிற சங்க எடுப்பா. “பாத்துக்க”ன்னு எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டே காதுல பூப் போல வச்சுக்குவா. “நெதமும் பாக்கிறது தான”னு நாஞ்சொன்னா; “பாக்கிற ஆனாக்க கேக்கறயா”னுவா. செத்த நேரம் கண்ண மூடி சொவத்துல சாஞ்சுக்குவா.

பூவரசம் பூவுல பீப்பி ஊதுறதுல லிங்கம்மா கில்லாடி. எப்படின்னாக்க, பூவரசம் பூவ வாயில சும்மா வச்சு வச்சு எடுத்துட்டு, எடையில சீப்புல ஒரு பேப்பர மடிச்சு மவுத் ஆர்கன் மாரி வாசிப்பா. கண்ணசையாம நா பாத்தாக்க, ‘டிரிக்கு’னு கோண வலிப்பா. அவளுக்குப் புடிச்ச எல்லா எம்.சி.ஆரு பாட்டையும் அந்த சீப்புல பேப்பர வச்சு எப்பிடித்தா வாசிக்காளோன்னு கீதா வாயப் பொளப்பா. லிங்கம்மாகிட்டக்க அந்த ‘டிரிக்க’ எப்படியாச்சும் கத்துக்கணும்னு நானும் வாட்டர் கலர் டப்பா, கலர் பென்சிலுக எல்லாம் வாங்கித் தருவேன். “இந்தாக்குல பேப்பர சீப்புல மடிச்சு, அந்தாக்குல வாயில வை”னுவா. ஆனாக்க, அவ பூவரசம் பீப்பிய வச்சு எடுத்த சீப்புக்குள்ளாற மட்டுந்தே பாட்டு வரும். 

லிங்கம்மாவுக்குச் ‘செவ்வாக்கெழமை கொழக்கட்டை’ன்னா உசிரு. கெப்புலிங்கம்பட்டித் திருழாக்குப் போலைன்னாலும், ‘செவ்வாக்கெழமை கொழக்கட்டை’ கும்பிடறத அவ அம்மா நிறுத்துனதேயில்ல. வெறும் பொம்பளயாளுக மட்டுந்தா அதக் கும்பிடணும். அதுக்காக, அவ அம்மா மொத நாளே பச்சரிசிய ஊறப் போட்டு வச்சுருவாப்ல. முழுசா ஊறாம, லேசா உப்பிட்டு வர்றங்குள்ளயுமே லிங்கம்மா கூடையில துணிக்குள்ளாற அதப் பொதிஞ்சு எடுத்துகிட்டு வீரம்மாக்கா வீட்டுக்கு வந்துருவா. மத்ததுக்கெல்லாம் தெரு முக்குல இருக்கிற பொது ஆட்டுரலு, அம்மி தா. ஆனாக்க இந்தப் பச்சரிசிய மாவாக்கி அள்ளறத யாரும் பாக்கக்கூடாதுன்னு வீரம்மாவோட உள்வீட்டு திருகைல தா அரைப்பா.

வீரம்மா வூட்டுல அப்ப திருப்பதி, கொண்டல்ராசுனு யாராச்சும் ‘எட்டுக்காலுத் தாயம்’ ஆடிட்டு இருப்பானுக. மத்த நாளுனா பாதி அரிசிய அதக்கி அரைச்சுருப்பா. ‘செவ்வாக்கெழமை கொழக்கட்டை’க்குன்னு ஒத்த அரிசியக் கூடத் தொட மாட்டா. சுருக்குப் பையில சாஸ்தியா பொட்டுக் கடலையப் போட்டு வச்சுக்குவா. என்னியப் போயி முல்லைக்கனி அண்ணாச்சி கடைல ரெண்டு தேங்காச் சில்லு வாங்கியாரச் சொல்லுவா. நா வர்றங்குள்ளயும் அந்தப் பயலுகள வெரட்டி விட்டுட்டுத், திருகையக் கழுவிச், சுத்தி வல்லுசாத் தொடச்சு வச்சுருவா.

வீரம்மாக்கா வூட்டுப் பெரிய கதவுல தாப்பா கெடயாது. பெரிய செங்கல்ல தா அண்டக் கொடுத்து இருக்கும். கண்பார்வைல என்னிய அங்க காவலுக்கு நிக்கச் சொல்லிட்டுப் பாவாடைய நல்லாச் சுருட்டித் தொடைக்குள்ள சொருகிகிட்டு ஒக்காந்துக்குவா. “அந்தக் கொழக்கட்டைக் கதையச் சொல்லு”ன்னாக்க, “இந்த வாட்டி ஒறங்காமக் கேட்டுட்டு வாரேன்”னுவா. ஒரு நா ராத்திரி முழுக்க வெறும் பொம்பளையாளுக மட்டும் சேந்து, ஒக்காந்து, உப்பில்லாத பச்சரிசிமாவுல வெதவெதமாப் பொம்மை பிடிச்சு, அத தேங்காச்சில்லோட அவுகவுகளுக்குப் பொதுவான பொம்பள சாமிக்குத், தீவம் பொருத்திப் படைச்சுட்டுப், பெறகு கதை பேசி முடியங்குள்ள விடிஞ்சுரும்.  ஆம்பளயாளுக யாரு கண்ணுலயும் படாமப் பச்சரிசிய மாவாக்கிக் கொழக்கட்டயப் புடிக்கணும். ஆம்பிளயாளுக கண்ணுல படாமத் தா அத திங்கவும் செய்யணும். விளக்குப் போலப் புடிச்சு வச்சிருக்கிற கொழக்கட்டைகள்ல நெய்ய ஊத்தி, தீவத்தப் பொருத்தி ரவை முழுக்க எரிய விடுவாங்க. மக்கா நாளு அந்தக் கொழக்கட்டைகள அக்கம், பக்கம் எல்லாப் பொம்பிளகளுக்கும் தேங்காச்சில்லுகளப் போட்டு பகுந்து கொடுத்து அனுப்புவாங்க. எனக்கு அந்தப் பொம்மைகள் ஒவ்வொன்னையும் பாக்குறப்ப திங்கவே மனசு வராது. ஆனாக்க, நெய் வாசனை அடிச்சுகிட்டு, தீவத்துல லேசாக் கருகிப்போன மொனைபோட இருக்கிற வௌக்குப் பொம்மைய மட்டும் மொதல்ல ருசிச்சுத் திம்பேன்.

“செங்கலு அண்டக் கொடுத்துருக்குன்னு அசால்டா நிக்காத செமதி. கொண்டல்ராசு துடிப் பய. திறவோலு ஓட்ட வழியாப் பாப்பாப்ல. கண்ணு வச்சுக்கோன்னு” சொல்லிக்கிட்டே கல் திருகைல அரைச் சுத்தா பச்சரிசியப் போட்டு அரைப்பா. முழுச் சுத்துனாக்க அரிசியத் தொவட்டற பக்குவம் வராதும்பா. திருகைக்குக் கீழ சாக்குத் துணிதா. லிங்கம்மா அதுமேல அளவாக் கிழிச்சு வச்ச அவ அம்மாவோட பழந் துணியப் போட்டுட்டு தா திரிக்க ஆரம்பிப்பா. எப்பவுமே எம்.சி.ஆரு பாட்டப் பாடறவ அப்ப மட்டும் “செல்லாத்தா எங்க கண்ணாத்தா” பாட்டப் பாடுவா.

நான் முதன்முதலில் பார்த்தது திருச்செந்தூர்க் கடல் தான். பிற்பாடு விருதுநகர் பள்ளியில் ஏழாம் வகுப்பில் சென்னைக்கு ‘இன்பச் சுற்றுலா’ சென்றபோது இரண்டாம் முறையாகக் கடலைப் பார்த்தேன். இரண்டு முறையும் “அத்தாத்தண்டி ஊருணியா? அலை ஒசரம் நம்மூருப் பனை ஒசரமிருக்குமா?” என்று ஊரிலிருந்து கேட்டபடி, லிங்கம்மாவும் என்னருகே கால் நனைத்தாள். ‘அண்டா’ எனப்பட்ட என் லிங்கம்மா ஏதோ ஒரு குடும்பத் தகராறில் கல்லைக் கட்டிக் கிணற்றில் குதித்துச் செத்துப் போய் வருடங்கள் ஓடி விட்டன. அவளறிந்த கடல் அது தான்.

குக்கூ

குக்கூ காட்டுப்பள்ளி பற்றிச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். மைவிழி என்ற பெண் குக்கூவில் தன்னார்வலர். பெங்களூரில் மென்பொருள் துறையில் பணியில் இருக்கிறார். விடுமுறை கிடைக்கும் போதெல்லாம் குக்கூவுக்குச் சென்று விடுவார்.  'அண்ணா ஒரு நாள் மகியை கூட்டிட்டு போறேன்' என்று அடிக்கடி சொல்வார். முதலில் நாம் ஒரு முறை பள்ளியை பார்த்துவிடலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். சனிக்கிழமை வாய்த்தது. யாவரும் சார்பில் சிறுகதை பட்டறையை நடத்தினார்கள். 'யாவரும் நடத்துறாங்க..நீங்க வர்றீங்களா?' என்று மைவிழி கேட்ட பிறகுதான் எனக்குத் தெரியும். ஜீவகரிகாலனிடம் 'எனக்கு ஒரு வார்த்தை சொல்லி இருக்கலாம்ல' என்று கேட்டதற்கு 'ஏங்க.. நான்தான் ஃபேஸ்புக்குல  அழைப்பிதழ் போட்டு இருந்தேன்ல....' என்று கேட்டார். அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை.


இருபது வயதுகளில் இருக்கும் சிறுகதையாளர்கள் கூடியிருந்தார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் இலக்கியக் கூட்டங்கள் எதிலும் கலந்து கொள்வதில்லை. பெரும்பாலான கூட்டங்கள் தனியொரு மனிதனை முன்னிலைப்படுத்துகிற கூட்டமாக இருக்கின்றன அல்லது அடுத்தவர்களை மயிலிறகால் வருடிக் கொடுக்கிற கூட்டமாக இருக்கின்றன என்ற எண்ணம் உருவாகியிருக்கிறது. யாவரும் நடத்திய கூட்டம் அதிபயங்கரமான ஒழுங்கமைவுடன் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. கார்பொரேட் நிறுவனங்களில் நடைபெறும் 'க்ரூப் டிஸ்கஷன்' போல. மிக நேர்த்தியாகத் தயாரிப்புகளை செய்து வந்திருந்தார்கள். தம்மை பிரஸ்தாபித்துக் கொள்கிற தன்மை யாரிடமும் இல்லை. இத்தகைய கூட்டத்தை இனி தொடர்ச்சியான இடைவெளியில் நடத்துவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மிகச் சிறந்த முயற்சியாக இருக்கும். அப்படி நடக்கும் போது, பெருமளவில் பங்கேற்புகள் இருந்தால் தமிழ் சிறுகதை வெளியில் இதுவொரு சலனத்தை உருவாக்கக் கூடும். 

குக்கூ பள்ளி கிருஷ்ணகிரியிலிருந்து திருவண்ணாமலை செல்லும் பாதையில் இருக்கிறது. சிங்காரப்பேட்டை என்ற ஊரில் இறங்கி ஆறு அல்லது ஏழு கிலோமீட்டர் பயணிக்க வேண்டும். ஆட்டோ பிடித்துக் கொள்ளலாம். நூற்றைம்பது ரூபாய் கேட்கிறார்கள்.  ஜவ்வாது மலையின் அடிவாரத்திலேயே பள்ளி இருக்கிறது. பள்ளி என்ற உடனே ஏதாவதொரு கட்டிடத்தின் தோற்ற அமைப்பு நினைவுக்கு வந்தால் அதை அழித்துவிடலாம். ஐந்தாறு ஏக்கர் நிலத்தை வாங்கி குடில்களை அமைத்திருக்கிறார்கள். பழங்காலத்து முறையிலான குடில்கள். மின்சார வசதி இருக்கிறது. ஆனால் தொலைக்காட்சி கிடையாது. வானொலி கிடையாது. மின்விசிறி இல்லை. செல்போனுக்கு சிக்னல் கூட கிடைக்காது. இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வு என்பார்கள் அல்லவா? அப்படி.




மாடு வைத்திருக்கிறார்கள். பால் கறப்பதில்லை. கன்றுகுட்டிக்கே கொடுத்துவிடுகிறார்கள். கோழிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் இறைச்சி சமைப்பதில்லை. பூனைகள், நாய்கள் என செளகரியத்துக்குத் திரிகின்றன. மிச்சமாகிற சோற்றை போட்டால் அவை தின்றுவிட்டு யாரையும் தொந்தரவு செய்வதில்லை.  தோட்டத்தில் ஆழ்குழாய் கிணறு இல்லை. கிணறு வெட்டி இருக்கிறார்கள். அதில் நீர் இருக்கிறது. 

ஜவ்வாது மலையிலிருந்து விதைகளைச் சேகரிக்கிறார்கள். நர்சரி அமைத்துச் செடிகளை வளர்த்து அவற்றை மீண்டும் ஜவ்வாது மலையிலேயே நடுகிறார்கள். காய்கறிகளுக்கு வட்டப்பாத்தி அமைத்திருக்கிறார்கள். மூலிகைத் தோட்டம் ஒன்று இருக்கிறது. அவரவர் அவரவர் வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தன்னார்வலர்களாகச் செல்கிறவர்கள் இதில் ஏதாவதொரு வேலையை எடுத்துச் செய்கிறார்கள்.

மைவிழி தனக்கு விடுமுறை கிடைக்கும் போதெல்லாம் அங்கே சென்றுவிடுவதாகச் சொன்ன போது 'அங்க அப்படி என்னதான் இருக்கு?' என்று நினைத்திருக்கிறேன். ஆனால் உண்மையிலேயே அற்புதமான இடம். அருமையான காற்று. அமைதியான சூழல். போக்குவரத்து நெரிசல்களிலும், அலுவலகப் பணிகளிலும், புகையிலும் கரியிலும் கிடந்து இதையெல்லாம் பார்க்கும் போது மதிமயங்கிப் போகிறது.  

அக்கம்பக்கத்து குழந்தைகள் வருகிறார்கள். வேளாண்மை செய்கிறார்கள். சிற்பங்கள், ஓவியம் என்று எதையாவது விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காட்டுக்குள் சுற்றலாம். ஏதாவது வேலையைச் செய்யலாம். குழந்தைகள் தாயக்கட்டம், பல்லாங்குழி என்று விளையாடலாம்.  குருவிகள் கத்துவதை, இரவில் மொட்டைவெளி வானத்தை என்று ரசிப்பதற்கு எவ்வளவோ இருக்கின்றன.


இப்பொழுதெல்லாம் விடுமுறைக்கு என்று எங்கே சென்றாலும் பெருங்கூட்டம்தான் இருக்கிறது. பெரும்பாலான இடங்கள் வணிகமயமாகியிருக்கின்றன. இவர்களிடமிருந்து எப்படி செலவைக் குறைப்பது என்கிற எண்ணம்தான் முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருக்கும். போதாக்குறைக்கு செல்போன்தான் நம்மை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும். குக்கூ அப்படியில்லை. 



ஒருவேளை ரிஸார்ட் போல இருக்குமோ என்கிற எண்ணமும் தவறு. குக்கூவில் எந்த வணிக நோக்கமும் இல்லை. 'ஒரு பிரேக் வேணும்ன்னு நினைக்கிறேன்' என்று சொல்கிறவர்கள் முயற்சித்துப்பார்க்கலாம் என்பதற்காக இதை அறிமுகப்படுத்தலாம். 'எனக்கு ஆர்.ஓ வாட்டர்தான் வேணும்' என்று ரிஸார்ட்டை எதிர்பார்க்கிறவர்களுக்கு இது சரிப்பட்டு வராது. 'எங்க தூங்கறது?' என்று கேட்டால் 'எங்க வேணுமானாலும் படுத்துக்கலாம்' என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள். எந்த பயமுமில்லை. உணவு பற்றியும் எதிர்பார்ப்புகள் வேலைக்கு ஆகாது. தக்காளி சாதம் மாதிரி ஏதாவது கலவை சாதம் செய்து தருவார்கள். இரவு உணவு மிச்சமிருந்தால் காலையில் பழைய சோறு ஊற்றுவார்கள். 

பர்ஸைக் கூட அப்படியே போட்டுவிட்டு போகிற அளவுக்கான சுதந்திரம் அங்கே இருந்ததை உணர முடிந்தது. முத்து, சிவா, ரமேஷ், மணி என்று சிலர் இருக்கிறார்கள். தனித்திருக்கும் மனிதர்கள். நம்மிடம் காசு எதுவும் கேட்பதில்லை. எவ்வளவு உன்னதமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எனத் தோன்றியது. ஆனால் பணம் கொடுக்காமல் தங்குவது சரியில்லை. உழைப்பு அவர்களுடையது. இரண்டு நாட்கள் தங்கினால் ஆளுக்கு ஐநூறு ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு வரலாம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னமும் கூடுதலாக கொடுக்க முடிந்தால் கொடுப்பது தவறே இல்லை. முன்பே அவர்களை அழைத்துச் சொல்லிவிட்டால் சரியாக இருக்கும். +91 8270222007. ஒருவேளை முத்துவின் எண் தொடர்பில் இருப்பின் அவரோடும் பேசலாம் (9787792229) அல்லது மைவிழி உதவக் கூடும். (myvizhiselvi@gmail.com)

தங்குகிறோமோ இல்லையோ- இத்தகைய செயல்பாடுகள் பரவலாக கவனம் பெற வேண்டும். இங்கே இப்படியொரு செயல்பாடு நடக்கிறது என்பதை திரும்பத் திரும்ப யாராவது பேசிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் எழுதத் தோன்றியது.


முக்கியமாக ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ஒருவேளை குக்கூ செல்வதாக இருந்தால் முத்து என்றொரு இளைஞர் இருக்கிறார். அவரிடம் பாதங்களைக் கொடுத்து 'மசாஜ்' (Reflexology- பாத அழுத்த சிகிச்ச) செய்து கொள்ளுங்கள். பயிற்சி பெற்ற நிபுணர் அவர். அவராகவே பணம் எதுவும் கேட்பதில்லை. கொடுப்பதை வாங்கிக் கொள்வர். இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தேன். அட்டகாசம். 

Jun 15, 2018

அடர்வனம்- ஒரு வீடியோ

அடர்வனத்துக்கு செடிகளை நட்ட போது நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதற்காக காங்கேயத்திலிருந்து வந்திருந்த கிரியின் நண்பர் சித்தார்த் ஒரு சலனப்படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார். கடந்த ஒரு வருடத்தில் குளத்தில் என்ன செய்திருக்கிறோம் என்பதை ஒரு தொகுப்பாகக் காட்டுகிறது.

நிசப்தம் சார்பில் செய்த பல காரியங்களின் நிழற்படங்கள் கூட என்னிடமில்லை. சமீபத்தில் மருத்துவப்படிப்பில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் தனது மகனுக்காக காசோலையை வாங்கி கொள்ள அரூரிலிருந்து அவனுடைய அப்பா வந்திருந்தார். நான் பெங்களூரிலிருந்து பேருந்தில் சென்று கொண்டிருந்தேன். தர்ம்மபுரிக்கும் கிருஷ்ணகிரிக்கும் நடுவில் ஓரிடத்தில் இறங்கி அவரிடம் காசோலையைக் கொடுத்துவிட்டு இருவரும் தேநீர் குடித்துவிட்டு அவர் அரூர் திரும்பினார் நான் ஊருக்குச் சென்றேன். இரவு பத்து மணிக்கு கூட சாலையில் வைத்து காசோலையை வழங்கியிருக்கிறேன். அப்புறம் எப்படி நிழற்படம் இருக்கும்? 

இப்பொழுது நிறைய வேலைகளைச் செய்வதால் எல்லாவற்றையும் ஆவணப்படுத்துவது அவசியம் எனத் தோன்றுகிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆவணப்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கிறோம். சித்தார்த் மாதிரியானவர்கள் உதவினால் எதிர்காலத்தில் எல்லாவற்றையும் ஒழுங்கமைவுடன் ஆவணப்படுத்திவிடலாம். 


கிரிக்கும் சித்தார்த்துக்கு நன்றி. தொகுப்பை பார்த்தால் 'இவர்கள் என்ன செய்திருக்கிறார்கள்' என்று  ஓர் ஐடியா கிடைக்கும். 

காலா

நிலத்தை அபகரிக்க நினைக்கும் பலம் வாய்ந்த வில்லன். ஒரு பிடி மண்ணைக் கூட எடுத்து போக அனுமதிக்க மாட்டேன் என்று எதிர்த்து நிற்கும் கிழட்டு சிங்கம். தமிழ் சினிமாவில் பார்த்து சலித்துப் போன கதைதான். ஆனால் ப்ளூ சட்டை மாறன் கவிழ்த்த அளவுக்கு பாடாவதி இல்லை. படம் சுவாரஸ்யமாகத்தான் இருக்கிறது. பொதுவாகவே திரைப்படங்களில் குறியீடு, அது இது என்று நம்மாட்கள் பேசினால் தவிர்த்துவிடுவேன் அல்லது எல்லோரும் பேசி முடித்த பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிடுவேன். காலா பார்ப்பதற்கான தருணம் இதுவெனத் தோன்றியது.


ஒரு கதையில் வில்லன் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பலமுள்ளவனாக இருக்கிறானோ அப்பொழுதுதான் நாயகனை  அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு வலுவுள்ளவனாக மாற்ற முடியும். பாட்ஷா ஆண்டனி தொடங்கி படையாப்பா நீலாம்பரி வரை தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகான ரஜினியின் படங்கள் பார்வையாளனின் ரத்தத்தை சூடேற்ற முக்கியமான காரணம் என்றால் வலுவான வில்லன்தான் என்று சொல்லலாம். காலாவில் வில்லன் பாத்திரம் அட்டகாசம். நானா படேகரின் நடிப்பு பற்றி சொல்லவா வேண்டும்? அவ்வளவு பலம் வாய்ந்த வில்லனுக்கு எதிரில் நிற்கும் நாயகன் பாத்திரம் வில்லனைவிடவும் வலுவுள்ளவனாக இருந்திருக்க வேண்டாமா? அங்குதான் ஏமாந்திருக்கிறார்கள்.

திரைப்படங்களில் நடிகர்களைத் தேர்வு செய்யும் 'காஸ்டிங்' போது 'இந்த பாத்திரத்தை அவர் தங்குவார், தாங்கமாட்டார்' என்று விவாதித்துதான் முடிவு செய்வார்கள். காலா ரஜினியை மனதில் வைத்து எழுதப்பட்ட கதை. ரஜினி எவ்வளவு பெரும் பாத்திரத்தையும் தாங்கக் கூடிய முரட்டுக் குதிரை. அந்தக் குதிரைக்கு ஏற்ற பாத்திரத்தை படைத்திருக்க வேண்டாமா?  பாத்திரம் என்றால் பேசுகிற வசனம் தொடங்கி, காட்சியமைப்பு வரை எல்லாவற்றையும் கவனித்திருக்க வேண்டும். 

'ரஜினி விசுவரூபம் எடுப்பார்' என்று நினைக்கிற இடங்களில் எல்லாம் 'அது கமல் படம் சார்' என்று சொல்லி அடுத்த காட்சிக்கு இழுத்துச் செல்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் திரையில் ரஜினியை நோக்கி யாராவது கை நீட்டுகிற போது எங்கள் ஊர் திரையரங்குகளில் செருப்பை எடுத்து வீசுவதை பார்த்திருக்கிறேன். வடிவுக்கரசி, பொன்னம்பலம் எல்லாம் எத்தனை வசவுகளை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டார்கள்? அப்படியான ரஜினியை போலீஸ் ஸ்டேஷனில் வைத்து அடிக்கிறார்கள். நானா படேகர் கீழே கிடக்கும் ரஜினியின் நெஞ்சுக்கு நேராக காலை உயர்த்துகிறார். ரஜினி அடியை வாங்கிக் கொண்டு அமைதியாக வருகிறார். 'என்னய்யா இது' என்றாகிவிட்டது.

தனது பழைய காதலியிடம் 'அவளுக்கு நான்தான் உலகமே' என்று தன் மனைவியைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். அப்பொழுது நானும் கூட கொஞ்சம் உருகி வேணிக்கு 'தூங்கிட்டியா' என்று கேட்டு மெசேஜ் அனுப்பினேன். அப்பேர்ப்பட்ட மனைவி செத்துப் போன அடுத்த காட்சியில் ரஜினி வில்லன் வீட்டுக்குச் செல்கிறார். அவன் மிகச் சாதாரணமாக  'உன்னைத்தான் கொல்லணும்ன்னு நினைச்சேன்..தப்பாகிடுச்சு' என்கிறான். ரஜினி வசனம் பேசிவிட்டு எழுந்து வருகிறார். என்ன காட்சி இது?

அண்ணாமலை படத்தின் பெயரைச் சொன்னவுடன் எந்தக் காட்சி நினைவுக்கு வரும்? படம் வந்து எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் 'அசோக்..இந்த நாள்....உன் காலண்டர்ல குறிச்சு வெச்சுக்க' நினைவுக்கு வருகிறதா இல்லையா? அதுவும் நிலத்துக்கு எதிரான போர்தான். தனது குடிசையை இடித்ததற்கே அந்தப் போடு போடுவார். அந்த ரஜினியைத்தான் காலா முழுக்கத்  தேடிக் கொண்டிருந்தேன். மனைவியைக் கொன்றவனிடம் பேசி எழுந்து வருகிற ரஜினியை இல்லை. 

'வேங்கையன் மவன் ஒத்தையில் நிக்கேன்' என்ற வசனத்துக்குப் பிறகு புரட்டி எடுக்கும் ரஜினியை எதிர்பார்த்தால் அவரது மகன் வந்து காப்பாற்றி அழைத்துச் செல்கிறான். அப்புறம் எதற்கு ரஜினி? 

'நீங்கள் எதிர்பார்ப்பது மாஸ் ஹீரோ' ஆனால் 'நாங்க ரியாலிட்டியைத்தான் காட்டுகிறோம்' என்று சொன்னால் போராட்டத்தை ஏன் ரொமாண்டிசைஸ் செய்திருக்கிறார்கள்? உண்மையில் அவ்வளவு மக்களைத் திரட்டி நடத்துகிற போராட்டத்தை இவ்வளவு கொண்டாட்டமாக நடத்த முடியுமா? மக்கள் பொங்கல் வைக்கிறார்கள், ஆடுகிறார்கள், பாடுகிறார்கள், கொண்டாடுகிறார்கள். இதை ஷங்கரே  செய்துவிடுவார். பா.ரஞ்சித் எதற்கு?

இப்பொழுதெல்லாம் தண்ணீர் வரவில்லை என்று வீதிக்கு வந்தால் கூட அதிகாரத்தின் கோர முகத்தை பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.  ஆளும் வர்க்கத்தின்  கூரிய பற்கள் கடித்துக் குதறிவிடும். தூத்துக்குடியில் பார்த்தோம் அல்லவா?  ஆனால் காலாவில் நாற்பதாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நிலத்தை வேட்டையாட விரும்பும் பெரும் அரசியல் நரிக்கு எதிரான போராட்டம் ஒரு குஷியான நிகழ்வாக இருக்கிறது. மாஸ் ஹீரோவை ரியாலிட்டி என்ற பெயரில் டம்மியாக்கி, போராட்டத்தை ஷங்கர் படக் காட்சியாக்கி - ரஞ்சித் குழம்பியிருக்கிறார் போலிருக்கிறது. மெட்ராஸ் படத்தில் ரஞ்சித் இருந்தார். அந்த வீடுகளையும், அறைகளையும் காட்டுகிற போது வடசென்னையை பதிவு செய்திருந்தார். தாராவியை டாப் வியூவில் காட்டுவது மட்டுமே தாராவியைக் கட்டுவது இல்லை அல்லவா? 

'உன் இஷ்டத்துக்கு நீ உள்ள வரலாம்..ஆனால் நான் சொல்லாம வெளியில் போக முடியாது' என்ற காட்சியில் மட்டும்தான் ரஜினி ரசிகனாக விசிலடிக்கத் தோன்றியது. மற்றபடி பெரிதாக ஒன்றுமில்லை.

ஒரு படைப்பாக ரஞ்சித் எடுத்திருக்கும் இந்தக் களம் மிக முக்கியமானது. பெருநகரத்தின் விளிம்பு நிலை மக்களின் நிலம் சார்ந்த முக்கியமான பிரச்சினையைத் தொட்டிருக்கிறார். வசனங்கள் வலு சேர்க்கின்றன. ரஜினியின் அரசியல் நிலைப்பாட்டுக்கு மிக எதிரான விஷயங்களை அவரை வைத்தே பேச வைத்திருப்பதை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். ஆனால் இது மனதில் நிற்கும் படமாக இல்லை. 

பெரிய ஈர்ப்பு இல்லாத ஆனால் சலிப்பு தட்டாத படம். 

காலாவை ரஜினி படம் என்றெல்லாம் கொண்டாட முடியாது. அவரது நடிப்பு அட்டகாசம். ஆனால் ரஜினியை ரஜினியாகப் பார்க்க ஒரு அளவுகோல் இருக்கிறது. இருபத்தைந்து வருடங்களாக ரசிகனாக உருவாக்கி வைத்திருக்கும் அளவுகோல் அது. அதற்கென்று அவர் கத்தியை சுழற்றி வீசினால் அது தானாக கைக்கு வந்து சேர வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் திரையில் அவரால் மாயவித்தையைக் காட்ட முடியும். பெரும் கூட்டத்தை ஈர்க்கிற சக்தி அவருக்கு உண்டு. அதற்கான வாய்ப்பை இயக்குனர்கள் உருவாக்கித் தர வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்புதான். 

காலாவில் அதெல்லாம் எதுவுமில்லை. சத்யராஜ் மாதிரியான நடிகருக்கு என்ன மாஸ் காட்ட முடியுமோ அவ்வளவுதான் காட்டியிருக்கிறார்கள். எம்.ஜி.ஆருக்கு மதுரை வீரன் மாதிரி ரஜினிக்கு காலா அமைந்துவிடும் என்றிருந்தேன். ரஞ்சித், தமது சித்தாந்தத்துக்கும், அரசியலுக்கும் தகுந்த ஹீரோவாக ரஜினியை பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ரஞ்சித்தை இந்தத் தருணத்தில் தமக்கு ஏற்ற இயக்குனராக பயன்படுத்துவதில் ரஜினி கோட்டை விட்டிருக்கிறார். இனி எந்த காலத்திலும் ரஜினி ரஞ்சித்துடன் இணைய வாய்ப்பில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

ரஜினியின் அடுத்த படத்தை கார்த்திக் சுப்புராஜ் இயக்குகிறாராம். அதுவாவது ரஜினியின் படமாக இருக்க வேண்டும். ரசிகனாக அதை எதிர்பார்க்கிறேன். கார்த்திக் சுப்புராஜுவின் 'ஜிகிர்தண்டாவில்' பாபி சிம்ஹாவை வைத்து சித்தார்த் காமெடி செய்தது போல கார்த்திக் சுப்புராஜ் ரஜினியை வைத்து காமெடி செய்துவிடாமல் இருக்க எல்லாம் வல்ல பாபாவை வேண்டிக் கொள்கிறேன். 

Jun 14, 2018

தம்பி எனக்கு ஒரு சத்தியம் செஞ்சு கொடு..

ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ஒரு பேச்சு போட்டிக்காக ஈரோடு அழைத்துச் சென்றார்கள். பாரிமணியம் என்ற ஆசிரியர்தான் எங்களுக்கு பாதுகாப்புக்கு. அதற்கு முன்பாகவே ஒன்றிரண்டு கில்மா படங்களை ஊரில் பார்த்திருந்தேன். சாந்தி தியேட்டரில் நிறைய வரும். ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால் யாராவது பார்த்துவிட்டால் பெரிய வம்பாகிவிடும். இப்பொழுதே சுண்டைக்காய் மாதிரிதான் இருக்கிறேன். பள்ளிக் காலத்தில் கேட்கவா வேண்டும்? பம்மி பம்மி உள்ளே சென்று வெளியே வருவதற்குள்..ஸ்ஸ்ஸ்ப்பா . படம் பார்க்கும் போது இருந்த ஜிவ்வு எல்லாம் வெளியே வந்து சேர்வதற்குள் காணாமல் போய்விடும். அதனால் உள்ளூர் தியேட்டர்களில் போஸ்டர் பார்ப்பதோடு சரி. 

ஈரோடு போகும் போது ஒரு படமாவது பார்த்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தேன். இந்த மாதிரி காரியங்களில் கூட்டு வைத்துக் கொள்வதில்லை. எதற்கு வம்பு? ஏதோ உலக  சாதனை செய்த மாதிரி அவனவன் பேசத் தொடங்கிவிடுவான். தனியாகச் செல்வதுதான் வசதி. ஆனால் பள்ளியிலிருந்து வந்திருக்கும் குழுவை கத்தரித்துவிட்டுவிட்டு தனியாகச் செல்ல வேண்டும் என்றால் ஏதாவது புருடா விட வேண்டும். பாரிமணியத்திடம் 'சார் திண்டல்ல சித்தப்பா வீடு இருக்குது..போட்டி முடிஞ்ச பிறகு அங்க போய்ட்டு வந்துடுறேன்' என்று சொன்னேன். வாத்தியாருக்கு என் மேல் நம்பிக்கை அதிகம். எந்த மறுப்புமில்லாமல் சரி என்று சொல்லிவிட்டார். 

போட்டி மதியம் முடிந்தது. இரண்டாம் பரிசு. கையில் பணமும் கொடுத்து விட்டிருந்தார்கள்.துல்லியமாக நினைவில் இல்லை- 'செவன் நைட்ஸ் இன் த பெவெர்லி ஹில்ஸ்' என்று நினைக்கிறேன். இளம் தம்பதி ஏழு நாட்கள் அந்த மலைப்பகுதியில் இருக்கும் விடுதியில் தங்கி இருப்பார்கள். ஏழு நாள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதுதான் கதை. அபிராமி தியேட்டரில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஈரோட்டில் பேருந்து நுழையும் போதிருந்தே போஸ்டர்களைத் தான் கண்கள் துழாவிக் கொண்டிருந்தன. ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்த படத்தின் பெயரை படித்து சேர்க்கவே எனக்கு அரை மணி நேரம் பிடித்தது. பெவெர்லி என்பது ஒரு இடம் என்பதே எனக்கு வெகு காலத்துக்குப் பிறகுதான் தெரியும். ஹில்ஸ்க்கு முன்பாக பெவெர்லி என்று இருந்ததால் ஏதோ கசமுசா வார்த்தை என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். 'வசனமா முக்கியம் வகையறா' என்பதால் எந்த மொழியாக இருந்தால் என்ன என்று முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்.

தியேட்டரில் டிக்கெட் கொடுப்பவரே ஒரு மார்க்கமாகத்தான் பார்த்தார். ஆனால் அதை பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட முடியுமா? உள்ளே நுழைந்து தைரியமாக அமர்ந்து கொண்டேன். உள்ளூர் திரையரங்காக இருந்தால் இப்படி தெனாவெட்டு காட்ட முடியாது. தலையை மறைத்துக் கொண்டு அடங்கிக் கிடக்க வேண்டும். படம் ஆரம்பித்து, முக்கியமான கட்டத்தில் எல்லாம் கத்தரித்து, கூட்டம் கத்தி கதறி, ஆர்ப்பரித்து கடைசியில் போனால் போகட்டும் என்று ஒரே ஒரு பிட்டை காட்டி புளகாங்கிதம் அடையச் செய்து வெளியில் அனுப்பியதெல்லாம் தனிக்கதை.

முடித்துவிட்டு- படத்தைதான் - வெளியில் வரும் போது ஒரு ஆளிடம் சிக்கிக் கொண்டேன். 'தம்பி இங்க வா' என்றுதான் அழைத்தார். தீப்பெட்டி கேட்கிறாரோ என்று பக்கத்தில் போனேன். கையை பிடித்துக் கொண்டு 'உங்க அம்மா அப்பாவுக்கு தெரிந்தால் எவ்வளவு வருத்தப்படுவாங்க' என்று எடுத்த உடனேயே எமோஷனல் அட்டாக்கை ஆரம்பித்துவிட்டார். இத்தனைக்கும் அந்த ஆளும் படம் பார்க்க வந்தவர்தான். ஆனால் வயதாகி இருந்தது. அவரிடமிருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்று தெரியவில்லை. கடைசியில் எனக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. அவ்வளவு குற்றவுணர்ச்சியை மண்டைக்குள் ஏற்றி பேருந்துக்கு அனுப்பி வைத்தார். வீடு வந்து சேருவதற்குள் அழுது தீர்த்திருந்தேன். 

அவர் எப்படிப்பட்ட மனிதர் என்றால் 'படிப்பு மேல ஆணையா இனிமேல் பிட்டு படம் பார்க்க மாட்டேன்னு' எனக்கு சத்தியம் பண்ணிக் கொடு என்று ஜெ. சமாதியில் சசிகலா சத்தியம் அடித்தது போல அடித்து வாங்கி கொண்டார். அவர் அதுவரைக்கும் பேசிப் பேசி என்னை உருக்கி வைத்திருந்தார் என்பதால் எப்படி சத்தியம் கேட்டிருந்தாலும் கையில் அடித்து இருப்பேன்.

சத்தியத்திற்கு பிறகும் சகலமும் பார்த்திருக்கிறேன் என்று வையுங்கள். பொதுவாக படம் பார்க்கும் போது அந்த ஆளின் நினைப்பு வராது. ஆனால் அரியர் விழுந்த போதெல்லாம் அந்த ஆளுக்கு செய்து கொடுத்த சத்தியம்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் சத்தியத்தையும் மீறி எப்படியோ திக்கித் திணறி படிப்பை முடித்துவிட்டேன்.

யாருக்காவது அறிவுரை சொல்லும் போது இதுதான் நினைவில் வரும். அந்தக் காலத்தில் சாதாரணமாக அறிவுரை சொல்லிவிட்டார்கள். சத்தியம் கூட வாங்கிவிட்டார்கள். 

இன்றைக்கு அறிமுகமில்லாத- கல்லூரி பையன்களுக்கு கூட சொல்லிவிடலாம். பள்ளி மாணவர்களுக்கு சொல்லிப் பாருங்கள். கதறவிட்டுவிடுவார்கள். திருப்பூரில் நகரத்துக்குள்ளுயே ஒரு டாஸ்மாக் இருக்கிறது. இப்பொழுதும் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. கொஞ்ச காலத்துக்கு முன்பாக பள்ளி சீருடையணிந்து குடித்துவிட்டு நான்கு மாணவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர் ஒருவர் சந்திக்க வருவதாகச் சொல்லியிருந்தார். அவருக்காக காத்திருந்தேன். சமூகம் சீரழிவதை பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? நாம்தான் 24x7 போராளியாச்சே. 

'தம்பி டைம் என்ன ஆகுது' என்றேன். சொன்னார்கள். 'படிக்குறீங்களா?' என்றேன். கேள்வியை  முடிக்கவில்லை. அதில் ஒருவன் ஒரு கெட்டவார்த்தையைச் சொல்லி 'அவன் ஏதாச்சும் அட்வைஸுன்னு ஆரம்பிச்சான்னு வையி' என்று இன்னொருவனிடம் சொன்னான். அதற்கு மேல் என்ன பேசுவது. சத்தமில்லாமல் இடத்தை காலி செய்துவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

தெரிந்த ஆசிரியர் ஒருவரிடம் பேசும் போது இதைச் சொல்லி புலம்பினேன். 'நல்லவேளை..தப்பிச்சு வந்துட்டீங்க..மப்புல பாட்டிலை உடைச்சு உள்ள சொருகி இருந்தானுகன்னா என்ன ஆகியிருக்கும்' என்றார். என்ன ஆகியிருக்கும்? வெளியே சரியும் கிட்டினியை கையில் பிடித்துக் கொண்டு ஓட வேண்டியதாகியிருக்கும்.

Jun 13, 2018

கழுதை மேய்க்கத்தான் போவோனும்

பெங்களூரில் நேற்று ஒருவர் பனிரெண்டாவது மாடியிலிருந்து எட்டிக் குதித்துவிட்டார். அலுவலகத்தின் மாடி அது. அலுவல் சம்பந்தமான அழுத்தம் இருக்கக் கூடும் என்று விசாரிக்கிறார்களாம். இப்பொழுதெல்லாம் இவை பெரிய செய்தியே இல்லை. மாதம் இரண்டு பேராவது இப்படிச் சாகிறார்கள்.  வேலை போய்விடும், வேலையின் அழுத்தம் அதிகம் என்றெல்லாம் நடுங்குகிறவர்களைப் பார்த்தால் பரிதாபமாக இருக்கிறது. 

ஒன்றை மட்டும் மனதில் வைத்துக் கொண்டால் போதும்- பிழைக்க ஆயிரம் வழிகள் இருக்கின்றன. எவனை நம்பியும் நாம் பிழைக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. வேலையே போனாலும் சரி- கொஞ்சம் சிரமமாகத்தான் இருக்கும். கொஞ்ச நாட்களுக்குத்தான். பிறகு எப்படியும் நமக்கு ஒரு வழி கிடைத்துவிடும்.

உசுப்பேற்றுவதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை. 

எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் 'கழுதை மேய்க்கத்தான் போவோனும்' என்று திட்டுவார்கள். இப்பொழுது அதுவும் கூட நல்ல தொழில்தான். இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பாக அலுவலகத்துக்கு சென்று கொண்டிருந்த  போது மங்கமன்பாள்யா சாலையில் ஒருவர் ஐந்தாறு கழுதைகளை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். இப்பொழுதெல்லாம் கழுதைப்பால் வியாபாரம் கொடி கட்டுகிறது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். பெங்களூருவில் இப்படியெல்லாம் வித்தியாசமான தொழிலைச் செய்தால் அவர்களிடம் துணிந்து தமிழில் பேசலாம். நம்மவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

வண்டியை நிறுத்தி 'எந்த ஊருங்க நீங்க?' என்றதற்கு 'ராயக்கோட்டை' என்றார்.

 ஆறுமுகம்.

பெங்களூரிலிருந்து ராயக்கோட்டை பக்கம்தான்.



ஐந்தாறு பேர்கள் இருபது முப்பது கழுதைகளை ஓட்டி வந்து பெங்களூரிலேயே தங்கி இருக்கிறார்கள். விடிந்தால் கழுதையை ஓட்டிக் கொண்டு வீதி வீதியாகச் செல்கிறார்கள். பால் வேண்டும் என்று கேட்கிறவர்களுக்கு அங்கேயே கறந்து ஊற்றுகிறார்கள். கழுதைப்பால்தான். சொன்னால் நம்ப முடியாது. ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு சம்பாதிப்பார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? ஆயிரத்து ஐநூறு முதல் இரண்டாயிரத்து ஐநூறு வரை. 'அடிக்கறான் பாரு உடான்ஸ்' என்றுதானே தோன்றும்? ஆறுமுகம் கையில் வைத்திருக்கும் சங்கு நிறைய பால் ஊற்றிக் கொடுத்தால் அது ஐம்பது ரூபாய். சிறு குடுவையில் ஊற்றிக் கொடுத்தால் நூறு ரூபாய்.

மேய்க்கிற வேலை கூட இல்லை. இதற்கு மேல் ஆச்சரியம் வராமல் இருக்குமா? 

'உங்களை ஒரு படம் எடுத்துக்குறேன்' என்றேன். சிரித்தபடியே திரும்பி நின்றார். 

'இந்த பால் எதுக்குங்க?' 

'குழந்தைங்களுக்கு இருமல் சளி இருந்தால் கொடுக்கலாம். நல்லா பசி எடுக்கும்' என்று வரிசையாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இருக்குமோ என்னவோ. 

கழுதை மேய்க்கிறவர் கூட மாதம் அறுபதாயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்கும் வழியை கண்டுபிடித்து வைத்திருக்கிறார். நமக்கு ஐடியா கிடைக்காதா? கொஞ்சம் யோசித்தால் போதும். சம்பாதிப்பதற்கான வழியைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம். நூற்றியிருபது கோடி மக்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த மனிதர்களுக்கான தேவை மிகப்பெரியது. கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய ஏற்கனவே வியாபாரிகள் இருக்கிறார்கள். தொழிலதிபர்கள் இருக்கிறார்கள். 'இது உங்களுக்கு தேவை' என்று புதியதாக ஒரு தேவையை அடையாளம் கண்டுபிடித்து கொடுக்கிறவர்கள் தமக்கான தொழிலைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்கிறார்கள்.

ஆறுமுகம் மாதிரியானவர்கள் சொல்லும் 'கழுதைப்பால் பசியைத் தூண்டும்..குழந்தைக்கு கொடுங்க' என்பது கூட புதிதாக உருவாக்கும் தேவைதான். 'இப்போ இருக்கிற அரிசி பருப்பு பூரா கெமிக்கல் சார்...இயற்கையான அரிசி இது' என்று விற்பது அப்படி புதியதாக ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கும் தொழில். வரிசையாகச் சொல்லலாம். எல்லாவற்றிலும் இதுதான் சூட்சுமம். தேவையை உருவாக்க வேண்டும் அல்லது இருக்கும் தேவையை கண்டறிந்து பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். அடுத்தவர்களை ஏமாற்றாமல், பைத்தியக்காரனாக்காமல் தேவையை உருவாக்குவதில் தவறே இல்லை.

இதைத்தான் 'புதியதாக தொழில் தொடங்குகிறேன்' என்று யாராவது சொன்னால் சொல்லத் தோன்றும். அடுத்தவர்களிடம் சம்பளத்துக்கு வேலையில் இருந்தாலும் இதைத்தான் சொல்லத் தோன்றும். வாய்ப்புகள் குறித்து மனம் யோசித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். பொதுவாக நமக்கு சம்பளம் வந்து கொண்டிருக்கும் வரையில் எதுவுமே பிரச்சினையில்லை. எப்பொழுதாவது சம்பளம் ஆட்டம் காணும் போதுதான் பயம் வந்துவிடுகிறது. அதுவும் முப்பத்தைந்தை தாண்டிய பிறகு கேட்கவே வேண்டியதில்லை. இ.எம்.ஐ தொடங்கி குழந்தைகளுக்கான பள்ளிக்கட்டணம் வரை எல்லாமும் சேர்ந்து பயமுறுத்தும். அதனால்தான் பதறுகிறார்கள். 

எந்தக் காலத்திலும் பயப்பட வேண்டியதில்லை என்பதை நாம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். இந்த உலகத்தின் தேவைகள் மிக அதிகம். அந்த தேவையை நிறைவேற்றும் ஒரு மீச்சிறு பகுதியை நாம் அடையாளம் கண்டறிந்து எடுத்துக் கொண்டால் போதும். வாழ்நாள் முழுக்கவும் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கலாம். வெறும் டிகிரியை வைத்துக் கொண்டு அடுத்தவனுக்கு மாடு மாதிரி உழைத்து,  எப்பொழுதுமே ஜன்னலைத் தாண்டி யோசிக்கவில்லையென்றால் ஜன்னலைத் தாண்டி எட்டிக் குதிக்கத்தான் தோன்றும்.

உண்மையிலேயே பணம், வேலை, சம்பளம் என்பதெல்லாம் அற்பமான விஷயங்கள். சத்தியமாகத்தான். எப்படியோ அவற்றை மிக முக்கியமானவையாக நம் மனம் நினைத்துக் கொள்கிறது. அதுதான் நம் பெரும்பாலான பிரச்சினைகளுக்கும் மூல காரணமாகிவிடுகிறது.  கடைசிக்கு, கழுதை மேய்த்து கூட சம்பாதித்துவிடலாம். 

Jun 12, 2018

நீட் தேர்வுக்காக

நீட் தேர்வு வேண்டுமா வேண்டாமா என்பது ஒரு பக்கம். சில நண்பர்கள் 'ஏதாவது செய்வோம்' என்று மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார்கள். எல்லோருமே ஏதாவது ஒருவகையில் இதில் 'சீரியஸாக' இருந்தார்கள். அனைவரையும் இணைத்து ஒரு குழுவாக்கிவிட்டோம். வாட்ஸாப்பில் பணிகளை ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இந்தக் குழுவின் முதல் செயல்பாடு என்பது நீட் தேர்வுக்குரிய பாடங்களையும், வினாத்தாள்களையும் தமிழாக்கம் செய்வதுதான். 

கடந்த வருடமும் இதனை ஆரம்பித்தோம். ஆனால் ஒழுங்கமைவு எதுவுமில்லாததால் சரிவர பணியை முடிக்க முடியவில்லை. இந்த முறை சற்று மெனக்கெட்டால் சாத்தியமாக்கிவிடலாம். மேற்சொன்ன பணிக்காக இந்தக் குழுவில் இணைந்து செயல்பட விரும்புகிறவர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும்.

தினசரி ஒரு மணி நேரமாவது ஒதுக்க வேண்டியிருக்கும்.

ஆங்கில சொற்களுக்கு  இணையான தமிழ் சொற்களை பாடப் புத்தகங்களில் தேடி மொழி பெயர்க்கும் பொறுமை அவசியம்.

ஆர்வத்தில் 'நானும் வர்றேன்' என்று சொல்லிவிட்டு இடையில் விலகிவிடலாம் என்ற எண்ணம் இருந்தால் தயவு செய்து தொடர்பு கொள்ள வேண்டாம். தொடர்ச்சியான அர்ப்பணிப்பு மிக முக்கியம்.

மொழிபெயர்ப்பு மட்டுமே வேலை இல்லை- ஆங்கிலத்தில் கிடைக்கும் நீட் தேர்வுக்கான பாடங்களை தேடிக் கண்டுபிடித்து குழுவினருக்கு தருவது கூட பெரிய வேலை.

வாட்ஸாப், ஜிமெயில் குழுமங்களை ஒழுங்கு படுத்துகிற பணி, பாடத் திட்டங்களை பகுத்து மொழி பெயர்ப்பாளர்களிடம் கொடுக்கும் பணி, அவற்றை மீண்டும் வரிசைப்படி தொகுப்பது என நிறைய வேலை இருக்கிறது.

மொழி பெயர்க்கும் பாடங்களை இணையத்தில் தொடர்ச்சியாக பதிவேற்றுகின்ற வேலையையும் செய்ய வேண்டும். அதற்கான தொழில்நுட்ப ஆட்களும் அவசியம்.

அதிகபட்சமாக இருபத்தைந்து பேர்கள் மட்டும் இந்தக் குழுவில் இருந்தால் போதும் என நினைக்கிறேன். விருப்பம் இருக்கிறவர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும். தங்களை பற்றிய சிறு விவரத்தை அனுப்பி, எப்படி பங்களிக்க இயலும் என்று தெரியப்படுத்துங்கள். 

குழுவில் இணைத்துக் கொள்ள இயலாவிட்டால் வருத்தப்பட வேண்டாம். பிறிதொரு பணியில் இணைந்து செயல்படுவோம். 

இந்த மாதிரியான பணிகளை செய்யும் போது நமக்குள்ளாக குறைந்தபட்ச ஒழுங்கும், ஈகோ இல்லாத தன்மையும் அவசியம். இல்லையென்றால் மொத்தமும் சொதப்பிவிடும். மனதில் நிறுத்திக் கொண்டுதான் இணைய வேண்டும்.

பேசுவதை விட செயல்தான் முக்கியம். 

ஆகஸ்ட் மாதத்துக்குள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு மொழியாக்கம் செய்துவிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன். இந்தப் பணியை சிறப்பாக செய்து முடித்துவிட்டால், நீட் தேர்வில் இருக்கும் அடுத்தடுத்த சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கான பணிகளைச் செய்யலாம்.

vaamanikandan@gmail.com