Jan 22, 2017

நான் பெரிய ரவுடிங்க

நேற்று (21-ஜனவரி)யன்று கோபியில் நிகழ்ந்த ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு ஆதரவான போராட்டத்தில் பேசுகிற வாய்ப்பு கிடைத்தது. இரவு பனிரெண்டு மணிக்கும் கூட போராட்டக்களத்தில் ஆட்கள் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். கோபி மாதிரியான மூன்றாம் கட்ட சிறு நகரங்களுக்கு இதெல்லாம் பெரிய விஷயம். குடும்பத்தோடு வந்து பந்தலில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். உண்மையிலேயே கூட்டத்தைப் பார்த்த உடன் உடல் குலுங்கி அடங்கியது. 

போராட்டம் பற்றி நிறையப் பகிர்ந்து கொள்ள இருக்கிறது. விரிவாக எழுதுகிறேன். 

திரு. குமணன் அழைத்துச் சென்று அறிமுகப்படுத்தி ஒலிவாங்கியை வாங்கிக் கொடுத்தார். பேச வேண்டும் என்று நினைத்ததைத்தான் பேசினேன். ஆனால் சற்றே உணர்ச்சிவசப்பட்டேன் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. கூட்டம் அப்படியான கூட்டம். என்னையும் மீறி வேகமாக பேசச் செய்தது. 

நான் மிகப்பெரிய ரவுடி என்று தனியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன். உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும். எனவே வீடியோவை பார்த்துவிட்டு கலாய்க்காமல் போய்விடவும். மீறி கலாய்த்தால் அழுதுவிடுவேன் என்பதை மட்டும் மிரட்டலாக விடுத்து விடைபெற்றுக் கொள்கிறேன். நன்றி வணக்கம்!


திரு.குமணனுக்கும், பேசியதைப் படம் பிடித்து அனுப்பி வைத்த திரு.தாமஸ் அவர்களுக்கும் நன்றி. கோபியின் இள ரத்தங்களுக்கும், அத்தனை சங்கங்களுக்கும், பொதுமக்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

Jan 21, 2017

விருதைத் திருப்பியளித்தல்

ஒரு சமூகப் பிரச்சினைக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் விதமாக விருதைத் திருப்பித் தருவது என்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. சில மாதங்களுக்கு  முன்பு சாகித்ய அகடமியின் விருதுகளை சில எழுத்தாளர்கள்- வெளிமாநில எழுத்தாளர்கள்தான் - திருப்பி அனுப்பிய போது அது அவசியமில்லை என்கிற எண்ணம்தான் இருந்தது. ஆனால் அப்படியில்லை. எழுத்தாளனின் தார்மீகக் கோபம் மக்களின் கரங்களுக்கு எவ்வளவு வலு சேர்க்கும் என்பதைக் கூட்டத்தில் ஒருவனாக நிற்கும் போது உணர முடிகிறது. சமூகத்தின் பெரும்பாலான மக்கள் ஒரு பிரச்சினைக்காக குரல் எழுப்பும் போது மக்களுக்கு தார்மீக ஆதரவளிக்கும் வகையில் தமக்கு அளிக்கப்பட்ட விருதினை திருப்பித் தருவது என்பது அழுத்தத்தைக் கூடுதலாக்கும் என்று நிச்சயமாக நம்பலாம்.

தமிழக எழுத்தாளர்கள் விருதுகளை பத்திரமாக உள்ளே வைத்துப் பூட்டிக் கொள்வார்கள். விதிவிலக்குகள் உண்டு. லட்சுமி சரவணக்குமார் ஒரு விதிவிலக்கு. தமக்கு வழங்கப்பட்ட யுவபுரஸ்கார் விருதை சாகித்ய அகடமியிடமே திருப்பியளித்திருக்கிறார்.


இன்றைக்கு தமிழகமே கொந்தளித்துக் கிடக்கிறது. காலை பெங்களூரிலிருந்து கிளம்பி ஊருக்கு வரும் போது வழிநெடுகிலும் போராட்டங்கள்தான். குக்கிராமங்களில் கூட ஷாமியானா பந்தலிட்டு ஏழெட்டு பேரிலிருந்து சில நூறு பேர்கள் வரைக்கும் ஊர் ஊருக்கும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். கோபிச்செட்டிபாளையம் பெரியார் திடல் நிரம்பி வழிகிறது. பெருங்கூட்டமாகத் திரண்டு அமைதிப் போராட்டத்தை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல இடங்களில் இறங்கி பார்த்துவிட்டு வந்தேன். அத்தனை பேரும் ஓரே அளவிலான உற்சாகத்துடன் இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் சிறப்பம்சமே. இன்றைக்கு தேர்தலே நடத்தாமல் கூட எத்தனை சதவீத தமிழக மக்கள் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தை ஆதரிக்கிறார்கள் என்று அனுமானித்துவிடலாம்.

எந்த இடத்திலும் பெரிய சச்சரவுகள் இல்லை. கலவரங்கள் இல்லை. நாளுக்கு நாள் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இவ்வளவு ஒழுங்குடன் இவ்வளவு பேர் திரண்ட இத்தகையதொரு போராட்டத்தை இனி நம் வாழ்நாளில் சந்திப்போமா என்று தெரியாது. தமிழகத்தின் வரலாறு எழுதப்படும் போது இந்தப் போராட்டத்தை விட்டுவிட்டு எழுதிவிட முடியாது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். இத்தகையதொரு உணர்வுப்பூர்வமான போராட்டத்துக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் வகையில் அரசுகள் வழங்கிய விருதுகளை திருப்பியளிக்கும் செயலை மனப்பூர்வமாக பாராட்ட வேண்டும்.

சேலத்தில் ஒரு முன்னாள் இராணுவ வீரர் திருப்பிக் கொடுத்திருக்கிறார். எழுத்தாளர்களில் லட்சுமி சரவணக்குமார் மட்டும் திருப்பிக் கொடுத்திருக்கிறார். பிற எழுத்தாளர்கள், நடிகர்கள் என்று வேறு யாரும் மூச்சே விடவில்லை. நடிகர்களை விட்டுவிடலாம். எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்களே- வாயைத் திறந்தாலே ‘நீ விருதைத் திருப்பிக் கொடுத்துடு’ என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்று பயந்து கிடப்பார்கள் போலிருக்கிறது. இரண்டு மூன்று கொலுக்கட்டைகளைத் தொண்டைக்குழியில் சிக்க வைத்திருக்கிறார்கள்.

விருது வாங்கிய போதெல்லாம் உச்சந்தலையும் உள்ளங்காலும் புரியாமல் குதித்தவர்கள் எல்லாம் இன்றைக்கு அமைதியாக மோட்டுவளையைப் பார்த்தபடியே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விருதைத் திருப்பியளிப்பது என்பது அவரவர் விருப்பம். தரவில்லையென்றால் யாரும் எதுவும் கேட்க வேண்டியதில்லை. கேட்டாலும் ‘இவனுக்கு இது பொறுக்கலையா? நாம வாங்கின விருதைத் திருப்பிக் கொடுக்கச் சொல்லி டார்ச்சர் பண்ணுறான்’ என்று ரத்தக்குசு விடக் கூடும். அவர்களை விட்டுவிடலாம்.

ஆனால் லட்சுமி சரவணக்குமாரை பாராட்டியே தீர வேண்டும். திருப்பித் தர வேண்டாம் என்று சாகித்ய அகடமி அலுவலகத்தில் மன்றாடியிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை நிரந்தர தீர்வு கிடைத்தால் பார்க்கலாம் என்று சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கிறாராம். போராட்டத்தின் பெருவெளிச்சத்தில் லட்சுமியின் இந்த ஆகப்பெரிய செயல் அதிகளவில் கவனம் பெறவில்லை. இன்னமும் கவனம் பெற்றிருக்க வேண்டும். தமிழக அளவில் ப்ளாஷ் அடித்திருக்க வேண்டிய செயல் இது. 

பணம், விருது என்பதெல்லாம் வரும் போகும். மக்களோடு எந்தத் தருணத்தில் உடன் நின்றோம் என்கிற கர்வம் இருக்கிறது அல்லவா? அதுதான் எழுத்தாளனுக்கான பெருமிதம். ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்துக்காக லட்சுமி சரவணக்குமார் தமது விருதைத் திருப்பியளித்தார் என்று காலகாலத்துக்கும் யாராவது ஒருவர் எங்கேயாவது சொல்லிக் கொண்டேயிருப்பார். சமூக உணர்வும், மக்களோடு இணைந்து நிற்கும் மனமும் இன்றைய எழுத்தாளனுக்கும் இருக்கிறது என்பதை லட்சுமி சரவணக்குமார் காட்டியிருக்கிறார்.

அவருக்கு மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்.

அதே சமயத்தில் ‘நான் சொல்லித்தான் லட்சுமி சரவணக்குமார் விருதை திருப்பிக் கொடுத்தார்’ என்கிற தொனியில் ஒரு இலக்கிய மோஸ்தர் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியிருந்ததை கடங்கநேரியான் உள்ளிட்ட நண்பர்கள் பகிர்ந்திருந்தார்கள். சங்கடமாக இருக்கிறது. எழுதியவரைவிடவும் லட்சுமி சரவணக்குமாருக்கு சமூகம் குறித்தான பிரக்ஞை அதிகம் என்றே நம்புகிறேன். முடைநாற்றமெடுத்த அரசியல் குட்டையில் ஊறிக் கிடப்பதன் வெளிப்பாடு என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். யாரைச் சொல்கிறேன் என்று புரியாதவர்கள் விட்டுவிடலாம். விக்கிபீடியாவில் அவர் பற்றிய பக்கத்தில் அவருக்கு மத்திய அரசின் துறையொன்று விருது வழங்கியிருப்பதைப் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். ‘நான் சொல்லித்தான் லட்சுமி திருப்பிக் கொடுக்கிறார்’ என்று எழுதுவதாக இருந்தால் தம்மிடம் இருக்கும் விருதைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு அதன் பிறகு எழுதியிருக்க வேண்டாமா? என்ன இழவெடுத்த லாஜிக் என்றே புரியவில்லை. ஊரான் வீட்டு நெய்யே என்று எச்சில் வழிய அடுத்தவனின் செயலில் தமக்கான கிரெடிட்டை எடுத்துக் கொள்கிற அல்பத்தனத்தைப் பற்றி இந்தத் தருணத்தில் எழுதி சர்ச்சைகளை உருவாக்க வேண்டியதில்லைதான் என்றாலும் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியது அவசியமாகிறது.

லட்சுமி சரவணக்குமாரின் சமூக உணர்வு சார்ந்த இந்தச் செயலை பல ஊடகங்களும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து வெளிக்கொணர வேண்டும். செய்வார்களா என்று தெரியவில்லை. லட்சுமி யாரிடமும் வளைந்து போகாதவர். அதுமட்டுமில்லை- பொடனி அடியாக அடிக்கவும் தயங்காதவர். சொறிந்துவிடுகிறவர்களாக இருந்தால் நம்மூரில் இடம் தருவார்கள். திமிறுகிறவராக இருந்தால் ஓரம்தான் கட்டுவார்கள். ஓரங்கட்டுகிறவர்கள் கட்டிவிட்டுப் போகட்டும். வரலாறு உன்னை நினைவில் வைத்திருக்க வாழ்த்துகிறேன். திரண்டு நிற்கும் சமூகத்துக்கு ஆதரவாக தோளோடு தோள் சேர்க்கும் லட்சுமியின் இந்தச் செயலுக்கு ஆதரவாக பல்லாயிரம் பேர் மனதார வாழ்த்துவார்கள். அவர்களோடு நானும் ஒருவனாகவே இருக்கிறேன். இந்தத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் தன் பிழைப்பு, தன் புகழ், தன் பாதுகாப்பு என்றே வாழும் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்களின் மத்தியில் சமூகத்தின் உணர்வுகளோடு பிரக்ஞைப்பூர்வமான, தனித்த எழுத்தாளனாகத் தெரியும் லட்சுமி சரவணக்குமாருக்கு எனது அன்பும் வாழ்த்துக்களும்.

Jan 19, 2017

பெங்களூருடா...

பெங்களூரில் இவ்வளவு கூட்டம் சேருமென்று எதிர்பார்க்கவில்லை. நேற்றிலிருந்தே வாட்ஸப் குழுமங்களில் பரவலாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நேற்று மாலையில் ஒரு செய்தி வந்தது- வியாழன் மாலை 4 மணிக்கு டவுன்ஹாலில் திரண்டு விடுங்கள் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். ஆனால் காவல்துறை அனுமதி கிடைக்கவில்லை. அந்திவேளையில் சில இளைஞர்களிடம் பேசிய போது அனுமதியளிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் ஆனால் இரவில்தான் கடிதம் கைக்கு வரும் என்றார்கள். ஆனால் இரவு வரைக்கும் கிடைக்கவில்லை. இரவு பத்து மணிக்கு மேலாகத்தான் அனுமதியில்லை என்ற தகவல் வந்தது. 

இந்த உரையாடல் அத்தனையும் வாட்ஸப் குழுமங்களில்தான் நடைபெற்றது. 

பெங்களூரில் அனுமதியில்லாமல் கூட்டம் நடத்துவது லேசுப்பட்ட காரியமில்லை. வேறு மாநிலம். இப்பொழுதுதான் பிரச்சினைகள் உண்டாகின. ஆனாலும் இளைஞர்கள் உறுதியாகத்தான் இருந்தார்கள். ‘யார் வந்தாலும் வராவிட்டாலும் நான் போறேன்’ என்று பிலால் என்கிற இளைஞர் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். அவரை நேரில் எல்லாம் பார்த்ததில்லை. குழுமத்தின் நெருப்பு அணையாமல் பார்த்துக் கொண்டவர்களில் அவர் முக்கியமானவர். அவரைப் போலவே இன்னமும் பல இளைஞர்கள்.

ஃபேஸ்புக்கில் கூட இன்று காலையில் ‘பெங்களூரில் போராட்டத்துக்கு அனுமதி கிடைக்கவில்லை’ என்று எழுதியிருந்தேன். ஆனால் சேர்கிற கூட்டத்தை நாமாகக் கலைத்துவிடக் கூடாது என்று நீக்கிவிட்டேன். என்னிடம் மட்டுமே நாற்பது ஐம்பது பேராவது ‘போராட்டம் நடக்கிறதா?’ என்று கேட்டிருப்பார்கள். கேட்டவர்களிடமெல்லாம் அனுமதி கிடைக்கவில்லை என்று மட்டும் பதில் சொல்லி வைத்திருந்தேன். ஆனால் அப்பொழுதே தெரியும் எப்படியும் கன கூட்டம் சேர்ந்துவிடும் என்று. அப்படித்தான் ஆகிப் போனது.

குழுமத்தில் யாரோ ஒரு நண்பர் ‘அண்ணா வெறும் இருபது பேர்தான் இருக்காங்க’ என்று நான்கரை மணிக்கு செய்தி அனுப்பியிருந்தார். பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிச் சென்றேன். வழியில் ஒரு பைக்காரரிடம் ‘டவுன்ஹால் எல்லி இதியே குரு?’ என்ற போது அவர் எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் ‘ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்துக்கா? என்னை ஃபாலோ பண்ணுங்க’ என்றார். போக்குவரத்து நெரிசல் கடுமையாக இருந்தது. நெருங்க நெருங்க தமிழில் பேசிக் கொள்கிறவர்களின் கூட்டம் அதிகமாகிக் கொண்டேயிருந்தது. டவுன்ஹாலைச் சுற்றி கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. பல நூறு இளைஞர்கள் கூடியிருந்தார்கள். இளைஞிகளும்தான். கிட்டத்தட்ட முக்கால்வாசிப்பேர் ஐடிக்காரர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். யாரையும் யாருக்கும் தெரியாது. ஆனாலும் ஒன்றிணைந்தார்கள்.

‘வீ வாண்ட் ஜல்லிக்கட்டு’

‘தடைசெய் தடைசெய் பீட்டாவை தடை செய்’

‘தமிழன் என்று சொல்லடா தலை நிமிர்ந்து நில்லடா’

‘கட்டு கட்டு ஜல்லிக்கட்டு; காட்டு காட்டு தமிழன் கெத்தைக் காட்டு’ என்று தொண்டை கிழிய கத்தினார்கள். டவுன்ஹால் பகுதியே அதிர்ந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இவ்வளவு கூட்டம் கூடுமென்று யாருமே எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. போலீஸ்காரர்களே கூட ஆச்சரியப்பட்டார்கள். இளைஞர்கள் மடித்து வைத்திருந்த பதாகைகளைக் காட்டினார்கள். வெகு உற்சாகத்துடன் குரல் எழுப்பினார்கள். அனுமதி இல்லை என்கிற நிலைமையில்தான் இவை அத்தனையும் நடைபெற்றது. இன்று பெங்களூரில் அனுமதியில்லை என்ற காரணத்தினால் எனக்குத் தெரிந்தே பலர் ஓசூர் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக கிளம்பிச் சென்றிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை அனுமதி கிடைத்திருந்து அத்தனை பேருக்கும் சரியான தகவல் சென்றிருந்தால் ஸ்தம்பித்திருக்கக் கூடும்.

தமிழனுக்கு தமிழன் உதவ மாட்டான் என்று சொல்லித்தான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அப்படித்தான் நினைத்துக் கொண்டும் இருந்தேன். இவ்வளவு உத்வேகமும் உணர்வும் இத்தனை நாட்களாக எங்கே ஒளிந்திருந்தது? மிகைப்படுத்திச் சொல்லவில்லை. உடல் சிலிர்த்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அந்த இளைஞர்களின் உற்சாகத்திலும் ஆர்வத்திலும் அப்படித்தான் தோன்றியது. கூட்டம் கட்டுக்கடங்காமல் பெருகவே ஐந்தரை மணி வாக்கில் காவலர்கள் கலையச் சொன்னார்கள். மிரட்டவெல்லாம் இல்லை. நாகரிகமாகச் சொன்னார்கள். மறுபடியும் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று பனிரெண்டு மணிக்கு இதே இடத்தில் கூடுவோம் என்று சொல்லிவிட்டு இளைஞர்கள் கிளம்பினார்கள். அநேகமாக ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று மீண்டுமொருமுறை அதிரக் கூடும்.

இந்தப் போராட்டங்களை ஊடகங்கள் பதிவு செய்திருக்குமா; கூட்டத்தில் யார் தலைவன் என்றெல்லாம் எந்தச் சந்தேகமும் யாருக்கும் இல்லை. எதைப்பற்றியும் யாரும் கவலையும்படவில்லை. தமிழனுக்காக குரல் கொடுக்கிறோம் என்பது மட்டும்தான் அத்தனை பேரின் மனதிலும் இருந்திருக்க வேண்டும். அவரவர் வேலையைவிட்டுவிட்டு சாலையில் இறங்கியிருந்தார்கள். பெங்களூரின் மையப்பகுதியைத் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்துவிட்டார்கள்.

கத்தியதில் தொண்டை வலிக்கிறது. வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வந்தது. ஜல்லிக்கட்டுவுக்கான போராட்டத்திற்கு வந்திருக்கிறேன் என்றேன். நம்பவேயில்லை. இரண்டு மூன்று நிழற்படங்களை எடுத்துக் கொண்டேன். வரலாறு முக்கியமில்லையா அமைச்சரே?






பெங்களூரு தமிழர்கள் என்றால் ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும் டீஷர்ட்டுமாக கம்யூட்டரைத் தட்டிக் கொண்டு, சினிமா படத்துக்கு ஆன்லைனில் புக் செய்து, ரெட்பஸ்ஸில் ஊருக்குச் சென்று வந்தபடி தம்மைச் சுற்றி என்ன நடந்தாலும் சுரணையே இல்லாமல் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு இருப்பவர்கள் என்று நினைத்தீர்களா? பெங்களூருடா என்று சொல்ல வேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது.

உண்மையிலேயே இந்த மாலை அற்புதமானது. ஒருங்கிணைத்த அத்தனை இளைஞர்களுக்கும் தலை தாழ்ந்த வணக்கம். சாதி, மதம், அரசியல் எவ்வளவோ வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் தமிழன் என்ற இன உணர்வு சார்ந்த இந்த நெருப்பை மட்டும் அணையாமல் வைத்துக் கொள்வோம். அதுதான் காலத்தின் தேவை! 

கண்ணாமூச்சி

தமிழக அளவிலான போராட்டங்களில் நீட் தேர்வுக்கு எதிரான கருத்துக்களும்மு ன்வைக்கப்படுவதாக சில நண்பர்கள் எழுதியிருந்தார்கள். போராட்டத்தைப் பொறுத்தவரையில் ஒன்றில் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். நாம் எதற்காக களமிறங்கியிருக்கிறோமோ அதை மட்டுமே முன் வைக்க வேண்டும். நமக்கு ஆயிரம் பிரச்சினைகள் இருக்கும். ஒன்று தீர இன்னொன்று முளைத்துக் கொண்டேயிருக்கும். எல்லாவற்றையும் போராட்டக்களத்திற்கு எடுத்துக் கொண்டு வந்தால் நமது முக்கியமான நோக்கத்தை நீர்த்துப் போகச்  செய்யும். போராட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வதற்காக இதை எழுதவில்லை.

நீட் தேர்வு ஒன்றும் தீண்டத்தகாதது இல்லை. சில மாதங்களுக்கு முன்பாக பேசிய போது ஒரு கல்வித்துறை அதிகாரி சொன்ன விஷயம் மிக முக்கியமானது. பத்தாம் வகுப்பின் கேள்வித்தாள்கள் எளிதாக இருப்பதும், நானூற்று தொண்ணூற்றொன்பது மதிப்பெண்கள் கூட வாங்கிவிட முடியும் என்பது ஒன்றும் இயல்பாக நடப்பதில்லை.  திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்தப்படுகிறது.

நானூறு மதிப்பெண்களைத் தாண்டுகிறவர்கள் நிச்சயமாக பனிரெண்டாம் வகுப்பில் முதல் பிரிவில்தான் சேர்வார்கள். பனிரெண்டாம் வகுப்பில் தேர்ச்சியடைந்தால் போதும். பொறியியல் கல்லூரியினர் வலைவிரித்து அமுக்கிக் கொள்வார்கள். எத்தனை பேருக்குத் தெரியும் என்று தெரியவில்லை- பல அரசுப் பள்ளிகளில் கணிதப் பிரிவைத் தவிர பிற பாடத்திட்டங்களை மூடிவிட்டார்கள்.

சில நாட்களுக்கு முன்பாக அன்னூர் பக்கமிருக்கும் வாகரையாம்பாளையம் என்ற ஊரின் மேனிலைப் பள்ளியிலிருந்து சிலர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களது பள்ளியின் தேர்ச்சி விகிதம் அருமையாக இருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு ஒரு பெண் மருத்துவக்கல்லூரியில் சேர்ந்திருக்கிறாள். அரசுப்பள்ளி மாணவி மருத்துவப்படிப்பில் சேர்வதிலிருந்து பள்ளியின் தரத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம். அந்தப்பள்ளியில் Third group என்று சொல்லப்படுகிற பிரிவுக்கு ஆசிரியர்கள் இல்லை. பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்திலிருந்து இவர்களாக சம்பளம் கொடுத்து ஒரு ஆசிரியரை நியமித்திருக்கிறார்கள். மாதாமாதம் சம்பளம் கொடுப்பதில் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்துக்கு கடனாகிக் கொண்டிருக்கிறது. உதவி கேட்டு வந்திருந்தார்கள். ‘கவர்ண்மெண்ட்ல கேட்கலையா?’ என்று கேட்டேன். அவர்களும் கேட்டிருக்கிறார்கள். கல்வி அதிகாரிகள் ‘உங்களை யார் தேர்ட் க்ரூப் நடத்தச் சொன்னது’ என்று கேட்கிறார்களாம். 

அடிநாதம் புரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கு முதல் பிரிவில் படித்த மாணவர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் தேவை. அதனால் யாரையெல்லாம் வளைக்க வேண்டுமோ அவர்களையெல்லாம் வளைக்கிறார்கள். பத்தாம் வகுப்பில் நிறையப் பேர் நானூறைத் தாண்டுகிறார்கள். மூன்றாம் பாடப்பிரிவு பல பள்ளிகளில் மூடப்படுகிறது. நானூறைத் தாண்டியவர்களுக்கு முதல் பாடப்பிரிவைத் தவிர வேறு வழியில்லாமல் செய்யப்படுகிறது. முதல் பிரிவில் படிக்கிறவர்களில் முக்கால்வாசிப்பேர் பொறியியல் படிப்பில் சேர்கிறார்கள். பல நூற்றுக்கணக்கில் தொடங்கப்பட்டிருக்கும் தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கு ஆட்களைப் பிடித்துத் தரும் வேலையைக் கல்வித்துறை செய்து கொண்டிருக்கிறது.

ப்ரொபஷனல் படிப்புகள் என்று கித்தாப்பாகச் சொல்லப்படுகிற படிப்புகளில் படிக்கும் தமிழக மாணவர்களின் லட்சணம் இதுதான்.

பொறியியல் படிப்பு எப்படி இருக்கிறது என்றுதான் நம் எல்லோருக்கும் தெரியுமே? சென்னையிலும் பெங்களூரிலும் ஹைதராபாத்தில் இருக்கும் நிறுவனங்களில் மனித வள ஆட்களிடம் பேசி ‘எங்க ஊரில் ஒரு பொறியியல் கல்லூரி இருக்கு..வந்து ஆளுங்களை வேலைக்கு எடுங்க’ என்று கேட்டுப்பாருங்கள். அவர்கள் முகத்தைச் சுளிக்காமல் பதில் சொன்னால் காதை வட்டம் போட்டு அறுத்துக் கொள்ளலாம். மாணவர்களிடம் தகுதியே இல்லை என்று சொல்லாமல் பேச்சை ஆரம்பிக்க மாட்டார்கள். பிரச்சினை மாணவர்களிடம் இல்லை. கல்வியை ஒழுங்கு செய்யாத அரசிடம் இருக்கிறது. பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு தாறுமாறாக கல்லூரிகளைத் திறக்க அனுமதி கொடுத்தார்கள். தகுதியே இல்லாத ஆசிரியர்களை நியமனம் செய்து கல்லூரிகளைத் தொடங்கினார்கள். முதலாளிகளும் மாணவர்களை இழுத்து வந்தால்தானே போட்ட முதலீட்டை எடுக்க முடியும்? எல்லா வழிகளிலும் கல்வியை வைத்து அரசியல் செய்கிறார்கள்.

பொறியியல் கல்வியை ஒழுங்குபடுத்த நீட் மாதிரியான தேர்வுகள் அவசியம்.

முதலில் மருத்துவப்படிப்புக்கு நீட் தேர்வு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. நீட் தேர்வு குறித்தான ஓர் அடிப்படையை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இன்றைக்கு தமிழக மாணவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் மருத்துவ படிப்பில் உள்ள இடங்களின் எண்ணிக்கையில் எந்த மாறுதலும் இருக்காது. சிலர் சொல்வது போல இது அகில இந்தியத் தேர்வு; பீஹாரிகளும், தெலுங்கர்களும் வந்து தமிழக மருத்துவக் கல்லூரிகளில் நிரம்பிவிடுவார்கள் என்பதில் உண்மை இல்லை. நமக்கான இடங்கள் நம்மிடமேதான் இருக்கும். ஆனால் மருத்துவப்படிப்பில் சேர்வதற்காக அடிப்படை அறிவு இருக்கிறதா என்று நிரூபிப்பதற்காக ஒரு நுழைவுத்தேர்வை வைத்திருக்கிறார்கள். பனிரெண்டாம் வகுப்பில் படிக்கிறானோ இல்லையோ- எழுபத்தைந்து லட்சம் வைத்திருக்கிற மனிதர் தனது மகனுக்கு மருத்துவக்கல்லூரியில் இடம் வாங்கிக் கொடுத்துவிடுகிறார். அவன் படித்துவிட்டு வந்து ஆரம்பத்தில் போட்ட முதலீட்டை மீட்டெடுப்பதிலேயேதான் குறியாக இருக்கிறான். அதற்கு ஒரு தடை வேண்டியதில்லையா? 

முதலில் மருத்துவப்படிப்பு ஒழுங்காகட்டும். பிறகு இதே முறை பொறியியல் கல்விக்கும் வரட்டும். பொறியியல் மற்றும் மருத்துவப் படிப்பை படிக்க வேண்டுமானால் பதினொன்று மற்றும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு பாடங்களில் குறைந்தபட்ச அறிவாவது இருக்க வேண்டும் என்ற நிலை உண்டாகும் போதுதான் கல்லூரி அளவிலான படிப்பு படிப்பாக இருக்கும். பார்மஸி, பொறியியல் போன்ற பல படிப்புகள் நாறிக்கிடக்கின்றன. எம்.ஈ முடித்துவிட்டு ஏழாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்திற்காக ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னமும் சில ஆண்டுகள் இந்த நிலை தொடர்ந்தால் ஒரு தலைமுறையையே பாழடித்துவிடுவோம்.

நீட் தேர்வைத் தடை செய்வதைச் சொல்வதைவிட நாம் செய்ய வேண்டிய வேலை- நமது பாடத்திட்டங்களைச் செதுக்குவது, தேசிய அளவிலான தரம் கூட்டுதல், ஆசிரியர்களின் கற்பிக்கும் திறனை மேம்படுத்துதல்த, மாணவர்களின் கற்றலை மேம்படுத்துதல் போன்றவைதான். இவற்றையெல்லாம் செய்யாமல் நீட் தேர்வை தடை செய்யச் சொல்லி போராடுவது என்பது நம் குறைகளை மறைத்துக் கொண்டு மாணவர்களை வலுவில்லாதவர்களாகவே வைத்திருப்பதாகத்தான் இருக்கும். அடிப்படையான புரிதல் இல்லாமல் அரசியல் கட்சிகள் இதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

கல்வியைப் பொறுத்தவரையில் அரசுப்பள்ளிகளை ஒழிப்பதிலும் வருங்கால சந்ததியினரை வலுவில்லாமல் ஆக்குவதிலும் மிகப்பெரிய சதிவலை பின்னப்பட்டிருக்கிறது. கணக்கிட முடியாத கோடிகள் புரளும் வணிகம் இது. அரசியல்வாதிகள், அதிகார வர்க்கங்கள், பினாமிகள் என்று ஏகப்பட்ட பேர்கள் இதில் சம்பாதித்துக் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வெறுமனே ஒரு தேர்வை ரத்துச் செய்யச் சொல்வதனால் எந்தப் பலனும் விளையப் போவதில்லை. தமிழகத்தின் கல்வி நிலையில் குறுகிய கால மற்றும் நீண்ட கால மாறுதல்களைப் பற்றி நாம பேச வேண்டிய தருணம் இது. அப்படிச் செய்யாவிட்டால் அரசியல்கட்சிகளும், அறிவாளிகளும் நம்மோடு கண்ணாமூச்சி ஆடிக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். நாமும் குருட்டுவாக்கில் அவர்களைப் பின்பற்றிக் கொண்டேதான் இருப்போம்.

விவாதிக்கலாம்....

Jan 18, 2017

அக்னிக்குஞ்சுகள்

ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு ஆதரவான போராட்டம் தமிழகம் முழுவதும் இவ்வளவு வேகமெடுக்கும் என்று யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. அத்தனை பேரும் இளைஞர்கள். ‘இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது’ என்று பேசுகிறவர்கள் சலித்துப் போன அரசியல் நாடகங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து தலையில் சொட்டை விழுந்தவர்கள் அல்லது நரைத்துப் போனவர்கள். பெங்களூரில் நடத்துகிற போராட்டம் குறித்தான கலந்துரையாடலுக்குச் சென்றிருந்தேன். அரும்பு மீசையுடனான இளைஞர்கள்தான் அத்தனை பேரும். அவர்களைப் போலவே இன்னமும் இரண்டு மூன்று குழுக்கள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அனுமதி வாங்குதல், நண்பர்களுக்குத் தகவல்களைப் பரப்புதல் என்று வெகு வேகமாக இருக்கிறார்கள். 

தமிழகம் முழுவதும் இப்படித்தான். இல்லையா?

மிகச் சிறிய ஊர்களில் கூட ஒன்றிணைந்திருக்கிறார்கள். இளவட்டங்கள் விடுமுறைக்காகச் சேர்ந்திருக்கிறார்கள் என்றும், டைம்பாஸூக்காகச் சேர்ந்திருக்கிறார்கள் என்றும் பேசிக் கொண்டிருக்கும் மூத்தவர்களுக்கு இந்த வேகம் புரிய வாய்ப்பில்லை. சுரணையே இல்லாத சமூகமாகத் தெரிந்த தமிழகம் இன்று சிலிர்த்துக் கொண்டு நிற்கிறது. மொன்னையாகிக் கிடந்த உணர்வுகள் மெல்ல மெல்ல கூர் தீட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. எதிர்பாராத எழுச்சி இது.

சிலர் ‘அய்யய்யோ..சரியான வழிகாட்டல் இல்லை’ ‘இது நமுத்துப் போய்விடும்’ என்றெல்லாம் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அது சரிதான். போராட்டக்களத்தில் வழிகாட்டல் என்று யாருமே இல்லை. எந்த இளைஞனுக்கும் இத்தகைய போராட்டங்களில் அனுபவமும் இல்லை. ‘வீறு கொண்டு வா’ என்று கர்ஜிக்க எந்தக் கரைவேட்டிக்காரனுமில்லை. அவரவராகக் களமிறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் தாமாகவே முடிவு செய்கிறார்கள். இப்படித்தான் எதிர்காலத் தலைவர்களின் ஆளுமை உருவாக்கப்படுகிறது. இந்த இளைஞர்கள் தமக்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்று யாரையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் வழிகாட்டுகிறேன் என்று யாராவது துண்டைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு போனால் ‘நாங்க பார்த்துக்கிறோம்...ஒதுங்குங்க’ என்கிறார்கள்.

வலுவான அரசாக இருந்து சரியாகக் காய் நகர்த்தினால் போராட்டத்தைப் பிசுபிசுக்கச் செய்துவிடக் கூடும். நல்லவேளையாக இங்கு வலுவான அரசு இல்லை. அவர்களால் இதை எளிதில் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அந்தவிதத்தில் இதைச் சரியான தருணம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

பிரியாணியும் குவார்ட்டரும் கைச்செலவுக்கு ஐநூறும் கொடுத்து ஆள் திரட்டி அரசியல் கட்சிகள் நடத்தும் போராட்டங்களே தமிழகத்தில் ஒவ்வொன்றாக பல்லிளித்துக் கொண்டிருக்க பிழைப்புத்தனத்தை விட்டுவிட்டு தம் வீட்டுப் பிரச்சினையப் போல குரல் எழுப்பியபடி களத்தில் நிற்கும் ஒவ்வொரு இளைஞனும் நம் சமூகத்திற்கான எதிர்கால நம்பிக்கையை விதைக்கிறான். ‘நாங்கள் ஒன்றும் உணர்வற்றவர்கள் இல்லை’ என்று உரக்கக் கத்துகிறான். இதைத்தானே இவ்வளவு நாட்களாக இந்த மண் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது? இத்தகைய உணர்வெழுச்சியைத்தானே நாம் விரும்பினோம்?

அரசியல் ஆதாயமற்ற, வாக்கரசியல் இல்லாத, இலாபம் எதிர்பார்க்கும் தலைமையில்லாத ஒரு போராட்டம் என்பது எவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமானது? let it be emotional. nothing wrong in that.


பொதுவான ஒரு உரிமைக்காக தமிழகத்தின் பெரும்பாலான இளைஞர்கள் உணர்வுரீதியாக ஒன்று திரள்வதை மனப்பூர்வமாக வரவேற்கலாம். இதுவொன்றும் அவ்வளவு எளிதில் நடந்துவிடாது.

தலையாயப் பிரச்சினைகள் நிகழ்ந்த போதெல்லாம் கூட கிணற்றில் விழுந்த கல்லாகத்தான் தமிழகம் கிடந்தது. வேறு சில சமயங்களில் ஈழம், மதுவிலக்கு என்று பிரச்சினைகளுக்காக இளைஞர்களும் மாணவர்களும் களத்துக்கு வந்த போதெல்லாம் முளையிலேயே நசுக்கப்பட்டார்கள். போராட்டம் நடந்ததற்கான எந்தவிதமான தடயமும் இல்லாமல் அழிக்கப்பட்டன. மக்கள் உணர்வு ரீதியாக ஒன்று சேர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதில் ஆளும்வர்க்கம் தெளிவாக இருந்தது. இந்தக் கட்சி அந்தக் கட்சி என்றெல்லாம் இல்லை- எல்லா கட்சியும் ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்தான். ஆளுங்கட்சிகள் நேரடியாக இயங்க முடியாத தருணங்களில் ‘உங்களோடு நிற்கிறோம்’ என்று சில பொறுக்கித் தின்னும் தலைவர்கள் களமிறங்கி முனையை மழுங்கடிக்கச் செய்தார்கள்.

வெகுகாலமாக இத்தகைய அரசியல் சதுரங்கங்களையும் உணர்வெழுச்சியில்லாத மொன்னைச் சமூகத்தையும் பார்த்துச் சலித்துக் கிடந்தவர்களுக்கு இன்னமும் கூட இந்தப் போராட்டத்தின் உணர்ச்சி வேகத்தை நம்ப முடியவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். விரைவில் முடிந்துவிடக் கூடும் என்று நம்பியவர்களும் கூட அதிர்ச்சியோடுதான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த எழுச்சிதான் எதிர்காலத்திற்கான வெளிச்சம்.

ஜல்லிக்கட்டுவை ஆதரிக்கிறேன்; எதிர்க்கிறேன் என்பதையெல்லாம் தாண்டி இவ்வளவு பெருங்கூட்டத்தை உணர்வு ரீதியில் இணைக்கிறது என்பதற்காகவே ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு ஆதரவான போராட்டத்தை மனப்பூர்வமாக ஆதரிக்கலாம்.

இது உணர்ச்சி மிகுந்த போராட்டம்தான். இல்லையென்றல்லாம் மறுக்கவில்லை. வெற்றியடைவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் இத்தகைய உணர்வு ரீதியிலான ஒன்றிணைதல்தான் அரசியல் விழிப்புணர்வை உண்டாக்கும். நம் இனம், நம் உரிமை என்று பெருங்கூட்டம் களமிறங்கியிருக்கிறது அல்லவா? இந்த ‘நம்’ என்கிற உணர்ச்சி அடுத்த ஆண்டுகளுக்கு நெருப்பென கனன்று கொண்டேயிருக்கும். அந்தக் கனல்தான் அரசியல் புரிதல்களை அடுத்த தலைமுறைக்கு விதைக்கும். நமது வரலாறு, பாரம்பரியம், எதிர்காலம் குறித்தெல்லாம் சற்றேனும் யோசிக்கச் செய்யும். எதிர்காலத்திற்கான அரசியல் பாதை குறித்து சற்றேனும் சலனமுறச் செய்யும்.

சினிமா நடிகர்களுக்கு காவடி எடுத்துக் கொண்டும் கிரிக்கெட் ஸ்டிக்கர்களையும் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த இளைஞர் பட்டாளத்திற்கு நமக்கான அரசியல் எது? நமக்கான தலைவன் யார் என்பதையெல்லாம் உணரச் செய்யும் களமாகவும் தருணமாகவுமே இத்தகைய போராட்டங்களைச் சொல்லலாம்.  நீர்க்குமிழியாகவே இருந்தாலும் அது உண்டாக்கும் வட்டங்களுக்காக வரவேற்கலாம்.

இளைஞர்களுக்கான களம் உண்டாகும் வகையில் தமிழகத்தில் வெகு காலத்திற்குப் பின்பாக உண்டாகியிருக்கும் அரசியல் வெற்றிடத்தை நன்றியோடு வணங்க வேண்டும். ஒரு சமூகத்தை விழிக்கச் செய்வதற்கான தீக்குச்சியை உரசி வீசிய அத்தனை பேரும் நம் நன்றிக்குரியவர்கள். வலுவில்லாத தலைமுறையொன்று உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறதோ என்று பதறியவர்களுக்கு இதுவொரு ஆசுவாசம். ஜல்லிக்கட்டுவுக்கான ஆதரவுப் போராட்டம் வெற்றி தோல்வி என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். தோல்வியடைந்தாலும் தவறில்லை. சாதியை அரசியல்கட்சிகளை சினிமாவை ஓரங்கட்டிவிட்டு நெருப்புப் பொறியொன்று விழுந்திருக்கிறது. அக்னிக் குஞ்சொன்றைக் கண்டு அதை ஆங்கொரு காட்டினில் பொந்திடை வைத்துக் கனவு கண்ட பாரதியை நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறேன். சங்கை முழங்கச் சொன்ன பாரதியின் தாசனையும்.