Jun 24, 2019

தேசியக் கல்விக் கொள்கை

தேசியக் கல்விக் கொள்கை என்று வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். நானூறு பக்கங்களுக்கும் மேலாக இருக்கிறது. அதனை நம்மவர்கள் ஐம்பது பேர் சேர்ந்து மொழிபெயர்த்துக் கோப்பாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். பதினைந்தே நாளில் இதைச் செய்வது மிகப்பெரிய காரியம். ஆனால் செய்திருக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்து இதில் பலரும் ஐடி துறையில் பணி புரிகிறவர்கள், தனியார் துறையில் இருப்பவர்கள்தான்.

உமாநாத் இந்தக் காரியத்தை ஒருங்கிணைத்தவர்களில் முக்கியமான ஒருவர். அவரிடம் ‘இதெல்லாம் எதுக்கு பயன்படும்?’ என்று கேட்டேன். உண்மையில் இவை எல்லாம் கிட்டத்தட்ட ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்டவைதான் என்பதுதான் என் அனுமானம். நம்மிடம் கேட்டுவிட்டு இதையெல்லாம் மாற்றவா போகிறார்கள்? கருத்துக் கேட்பு என்பதெல்லாம் வெறும் கண் துடைப்பு சமாச்சாரம் என்கிற மனநிலையில்தான் இருந்தேன். உமாநாத் நம்பிக்கையாகச் சொன்னார். மனிதவளத்துறையில் பேசியிருக்கிறார்களாம். ஜூலை 31 வரை அவகாசமும் கோரியிருக்கிறார்கள். ஜூன் 30 என்னும் கால அவகாசத்தை ஒரு மாதம் வரையிலும் நீட்டிப்பு செய்து தர வாய்ப்பிருக்கிறது என்கிறார்.

முழுமையாகத் தடைக்கல்லைப் போட முடியாவிட்டாலும் சில மாறுதல்களைச் சொல்லலாம். அதற்கெனப் போரடலாம் என்றார் அவர்.

வெளியாகியிருக்கும் தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்து தொடர்பில் இருக்கும் ஆசிரியர்களிடம் பேசினால் அதிர்ச்சிதான் மிஞ்சுகிறது. ‘நானூற்றைம்பது பக்கம்தான் படித்துப் பாருங்கள்’ என்று சொன்னால் யாருமே பெரிய அளவில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றால் தமிழகமே தமக்கு ஆதரவாக திரள வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள். சம்பள உயர்வு பாதிக்கப்படக் கூடாது, விடுப்பு தினங்கள் குறையக் கூடாது என்றெல்லாம் கேட்கும் ஆசிரியர்கள் இந்த தேசத்தின் கல்விக் கொள்கையே மாறும் போது ஏன் இவ்வளவு அசமஞ்சமாக இருக்கிறார்கள்?

ஆசிரியர்கள், கல்வி முறை, மாணவர்கள் என்று ஒட்டுமொத்த கல்விச் சமூகத்தையும் மாற்றுவதற்கான வாய்ப்புகளைக் கொண்ட நானூற்றைம்பது பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்க்க ஏன் தயங்குகிறார்கள் என்று புரியவில்லை. தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்தான முன்னெடுப்புகளை ஆசிரியர் சங்கங்கள்தான் முன்னெடுக்க வேண்டும். கூட்டங்களை நடத்தி, தமது கருத்துக்களை விவாதித்து, தொகுத்து மனிதவளத்துறைக்கும், மாநில அமைச்சருக்கும், கல்வித்துறையின் அதிகாரிகளுக்கும் அனுப்புகிற வேலையை ஆசிரியர்கள்தான் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படியான பரபரப்பு எதுவும் தமிழகத்தில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  இப்படி அசிரத்தையாக இருப்பது பேராபத்தில் முடியும். 

ஆசிரியர்கள் மட்டுமில்லாமல் மாணவர்கள், பெற்றோர்கள் என எல்லோருக்குமே எதிர்காலத்தில் இந்த நாட்டின் கல்வி எந்தத் திசையில் பயணிக்கப் போகிறது என்பது பற்றிய தெளிவு தேவை. இல்லையெனில் வெறுமனே ஃபேஸ்புக் போராளிகளாக மட்டுமே சுருங்கிப் போவோம்.

ஒவ்வொருவரும் தேசியக் கல்விக் கொள்கையை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள ஒரு வார காலமாவது தேவைப்படும். அந்தந்த ஊர்களில் இருக்கும் ஆசிரியர்களின் சங்கங்கள், கல்விக்கான தன்னார்வலர்கள் கொள்கையின் தமிழாக்கத்தைப் பரவலாக்க வேண்டும். அதன் பிறகு ஜூலை முதல் வாரத்தில் தமிழகம் முழுக்கவும் பரவலாக கருத்தரங்குகள், விவாத அரங்குகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்தான தமது புரிதல்களைப் பேசியும், கருத்துகளைப் பகிர்ந்தும் அவற்றைத் தொகுக்கவும் வேண்டும். தமிழிலேயே இதைச் செய்யலாம். தொகுத்த கருத்துகளை உமாநாத்தின் அணிக்கு அனுப்பினால் அவர்கள் மொழிபெயர்த்து அவற்றை மனித வளத்துறைக்கு அனுப்புகிற செயலைச் செய்வார்கள்.

புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கையை முற்றாக எதிர்ப்பதாக இருந்தாலும் கூட அதைப் புரிந்து கொள்ளுதல் அவசியம். கொஞ்சம் மெனக்கெடல் தேவை. ஆனால் இந்த மெனக்கெடல் காலத்தின் கட்டாயம்.

இது குறித்தான வேறு எந்தவிதமான சந்தேகம் என்றாலும் உமாநாத்தை அணுகலாம்.
umanaths@gmail.com 

தேசியக் கல்விக் கொள்கை குறித்தான விவாதங்களை முன்னெடுக்கும் உமாநாத் எழுதியது கீழே-

தேசிய கல்விக் கொள்கை (வரைவு) என்பது எதோ கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள், ஆசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள், பல்கலைக்கழகங்களுக்கான விஷயம் மட்டும் அல்ல. நம் பிள்ளைகளுக்கு மூன்று வயது முதல் கல்லூரி முடித்து ஆராய்ச்சி செய்யும் வரையில் கல்வி எப்படி கொடுக்கப்படும் என்பதற்கான ஒரு கட்டமைப்பு.

சரி, ஒரு பெற்றோராக இதில் எங்கெல்லாம் பாதிக்கப்படுவோம். நமக்கான முக்கிய புள்ளிகள் என்ன?

1. இனி அரசுப் பள்ளிகளைப் போலவே தனியார் பள்ளிகளையும் சரிசமமாக அரசு ஊக்குவிக்கும். தனியார் பள்ளிகளெனில் அவர்கள் பள்ளிக் கட்டணத்தை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் நிர்ணயித்துக் கொள்ளலாம் ஆனால் வருடா வருடம் ஏற்றக்கூடாது (சும்மா அவங்களை கட்டுப்படுத்தறாங்கலாம்)

2. நம் குழந்தைகள் பள்ளி முடித்துவிட்டுக் கல்லூரிக்கு இனி எளிதாகச் சென்றுவிட முடியாது. தேசிய அளவில் நடத்தப்படும் தேர்வினை எழுதி அதில் தேர்ச்சி பெற்றால் மட்டுமே கல்லூரிக்குள் நுழைய முடியும்.

3. அரசுப் பள்ளிகளில் குறைவான மாணவர்கள் இருந்தால் அவை மூடப்பட்டு வேறு பள்ளிகளுடன் இணைக்கப்படும். (பள்ளிகள் திறந்த முதல் வாரத்திலேயே நீலகிரியில் பத்து பள்ளிகள் மூடப்பட்டு இணைக்கப்பட்டன)

4.மாங்கு மாங்கு என விடியற்காலை எழுந்து டீ, காபி போட்டு படிக்க வைத்த மேல்நிலைச் சான்றிதழுக்கு(+2) இனி எந்தப் பயனும் இல்லை.

5. டியூசன் / கோச்சிங் சென்டருக்கு கட்ட இப்போதே வைப்பு நிதி, லோன் போட்டு வைக்கவும்.

6. கட்டாயம் இனி மூன்று மொழி உண்டு.

7. ஒன்பது, பத்தாம் வகுப்புகளில் அறிவியல், கணிதம் ஆகியவை இரண்டு மொழிகளில் கற்றுத்தரப்படும்.

8. சமஸ்கிருதம் கட்டாயம் கற்றுத்தரப்படும். ஆகவே விரைவில் ஒரு மாதத்தில் சமஸ்கிருதப் புத்தகம் வாங்கவும்.

9. பத்து ஆண்டுகளுக்குள் தானாக டிகிரி வழங்காத கல்லூரிகள் பல்கலைக்கழகங்களுடன் இணைக்கப்பட்டு விடும். அந்தக் கல்லூரிகள் நூலக வளாகமாகவோ தொழில் பயிற்சி வளாகமாகவோ மாற்றப்படும் (நீங்க படிச்ச கல்லூரிகளை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு வந்துவிடுவது நல்லது)

10. தற்சமயம் ஆசிரியர் பணிக்கு ஏராளமான காலியிடம் இருந்தாலும் அரசு பணியிடங்களை நிரப்பவில்லை. இந்தக் கல்விக் கொள்கையின் படி இன்னும் நிறைய ஆசிரியர்கள் தேவை. அப்ப உங்க பிள்ளை படிக்கும் பள்ளியில் எத்தனை ஆசிரியர்கள் இருப்பாங்க?

11. தமிழ் நாடு அரசு பின்பற்றும் 69% இட ஒதுக்கீடு பின்பற்றப்படுவதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது.

12. பத்தாம் வகுப்பு - 12ஆம் வகுப்பு இடைநிற்றல் அதிகம். 12ஆம் வகுப்பு - கல்லூரிகள் இன்னும் அதிகம். நுழைவுத்தேர்வு மூலம் கல்லூரியில் சேரும் Procedureகள் இன்னும் இடைநிற்றலை அதிகரிக்கும்.

13. எட்டாம் வகுப்பு முதலே துணைப்பாடமாக (விருப்பப்பாடம்) தொழில்சார் கல்வி வழங்கப்படும். குறைந்தபட்சம் 10 ஆம் வகுப்பு வரையில் படிக்கும் மாணவன் கூட இதனால் படிக்கமாட்டான். வேறு மொழியில் கிராமப்புற மாணவனுக்கு எலக்ட்ரிக்கல், நகரப்புற மாணவனுக்கு ரொபோட்டிக்ஸ்.

14. மூன்றாம் வகுப்பு, ஐந்தாம் வகுப்பு, எட்டாம் வகுப்புகளில் தேசிய அளவிலான கற்றல் திறன் வெளிப்பாடு அடிப்படையிலான‌ தேர்வுகள் நடத்தப்படும்.

15. ஒன்பதாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை இடைநிலைக் கல்வியாக கருதப்பட்டு எட்டு பருவத் தேர்வுகள் வாரியத் தேர்வுகளாக நடத்தப்படும். அரே ஓ சம்போ !

16. தாய்மொழிக்கல்வியே சிறந்தது ஆனால் ஆங்கில வழிக் கல்வி மட்டும் ஊக்குவிக்கப்படும்

17. பள்ளிகளுக்கு இதனைச் செய்வோம் அதனைச் செய்வோம், ஆசிரியர்களுக்கு இதனைச் செய்வோம் அதனைச் செய்வோம்னு ஆயிரத்து நானூத்தி முப்பத்தி எட்டு வாக்குகள். ஆனால் இதற்குத் தேவையான நிதி எங்கிருந்து வரும்னா பெப்பே !

18. 10+2 (5+3+2+2)என்று இருந்த பள்ளிக் கல்வி முறை 5+3+3+4 என்று மாற்றி அமைக்கப்படும்.

19.கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அங்கீகாரம் வழங்கும் அதிகாரம் இனி மாநில அரசுக்கு இல்லை! அதுமட்டுமல்ல, அதன் பாடத்திட்டத்திலும் மாநில அரசு தலையிட முடியாது. அதற்கென்று “பொதுக் கல்விக் குழு” (General Education Council) என்ற ஒன்று நிறுவப்படும்.

20. இது தான் முக்கியமான பாயிண்ட். இன்னும் இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இந்த கல்விக் கொள்கையில் இருக்கு. இதனை சாமான்ய மனிதர்களாகிய நாம் எதுவும் செய்திடவும் முடியாது. கருத்துச் சொல்ல இன்னும் ஒரு வாரமே மீதம் இருக்கு (ஜூன் 30). ஆனால் இதனை ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பயன்படுத்தி கல்வி பற்றிய புரிதலை நமக்குள் விதைக்க வேண்டும். 
இது கட்டாயம் நிறைவேறும், அப்படி நிறைவேறினால் மினிமம் டேமேஜிற்கு என்ன செய்ய முடியும் என்றும் பேச வேண்டும்.

மிக முக்கியமாக இது சமமற்ற ஒரு களத்தினை உருவாக்கும் முயற்சி. சிலர் வளர்ந்து நல்ல நிலையில் இருக்கலாம், சிலர் இன்னும் எழக் கூட முடியாமல் இருக்கலாம். இந்தக் கொள்கை சமூகப் பிளவினை மேலும் மேலும் அதிகரிக்கச் செய்யும். அதற்காகவேனும் கை கேர்க்க வேண்டும்.

வாசிப்போம். விவாதிப்போம். புரிந்துகொள்வோம். ஒன்றாய் கைகோர்த்து பயணிப்போம்.

Jun 21, 2019

ஜூன் வரையிலும்

ஜூன் 2019 வரைக்குமான நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வரவு செலவுக் கணக்கு விவரங்கள் இது - (Bank Statement)

வரிசை எண் 2 வரைக்குமான செலவு விவரங்களை இணைப்பில் பார்க்கலாம்.


வரிசை எண்: 6 மற்றும் வரிசை எண் : 80 - தெற்குப்பதி என்னும் கிராமத்தில் உள்ளூர் இளைஞர்களின் உதவியோடு நிசப்தம் அறக்கட்டளை சார்பில் ஐம்பதுக்கும் அதிகமான மரங்களை நட்டு வளர்க்கிறோம். தண்ணீர் பஞ்சம் நிலவும் அந்தக் கிராமத்தில் நிலத் தொட்டி அமைக்க முப்பத்தாறாயிரம் ரூபாய் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. மீதம் தேவைப்படும் தொகையை உள்ளூர் இளைஞர்களே வசூல் செய்து தொட்டியைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பணிகள் முடிவுற்றவுடன் இன்னமும் கூடுதலாக செடிகளை நடத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.

வரிசை எண் 18: கலைக்கல்லூரி மாணவருக்கான கல்விக் கட்டணம்.


வரிசை எண் 30:  கெளசல்யா என்னும் மாணவி சி.ஏ இறுதித் தேர்வு எழுதுகிறார். அம்மா, அப்பா இருவரும் கூலித் தொழிலாளர்கள் என்பதால் அறக்கட்டளையிலிருந்து நேரடியாக பணம் செலுத்தப்பட்டது.




வரிசை எண் 33: நிசப்தம் சார்பில் மீன்வளத்துறையில் படிக்கும் அரவிந்த்குமாரின் கட்டணம்.


வரிசை எண் 53 &  62: ஃபோர்டு நிறுவனம் சுமார் ஐம்பது கணினிகளை வழங்கினார்கள். (விசைப்பலகை மற்றும் திரை இல்லாமல்)- ஐம்பது கணினிகளுக்கான திரை, விசைப்பலகை மற்றும் மவுஸ் வாங்க வரிசை எண் 62ல் உள்ள பணம் ஹர்ஷா கம்யூட்டர்ஸ் நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. சென்னையிலிருந்து எடுத்து வருவதற்கான வாகன வாடகை வரிசை எண் 53. ஐம்பது கணினிகளும் இருபத்தைந்து அரசு ஆரம்பப்பள்ளிகளில் கணினி ஆய்வகம் அமைக்க வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.  இந்நிகழ்வு குறித்து விரிவாக எழுதுகிறேன்.

வரிசை எண் 58: நிசப்தம் சார்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஹாக்கி அணியின் பத்து மாணவிகளுக்கான உதவித் தொகை.

வரிசை எண் 60: அறுவை சிகிச்சைக்கான மருத்துவ உதவித் தொகை.

வரிசை எண் 64:  நிசப்தம் சார்பில் கல்வி உதவித் தொகை பெற்று கோவை சி.ஐ.டி கல்லூரியில் பொறியியல் படிக்கும் அங்குராஜூக்கான உதவித் தொகை.


வரும் கல்வியாண்டில் (2019-20) கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர்களில் யாருக்கேனும் உதவித் தொகை தேவைப்படுமாயின் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லலாம்.

1) அரசு/அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே உதவித் தொகை வழங்கப்படுகிறது. 
2) தனியார் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் தயவு செய்து தொடர்பு கொள்ள வேண்டாம். 
2)  பெற்றோர் இல்லாத அல்லது ஒரு பெற்றோர் உடைய மாணவர்களுக்கும், பெண் குழந்தைகளுக்கும்  முன்னுரிமை வழங்கப்படும்.
3) அம்மா அப்பா இருவரும் இருப்பின் தீவிரமான பரிசீலனைக்குப் பிறகே வழங்கப்படும். (நல்ல வசதியானவர்கள் கூட ஏழையாக இருக்கிறோம் என்று சொல்லி ஏமாற்றுவதை அதிகம் எதிர் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது).

வரவு செலவுக் கணக்கில் ஏதேனும் சந்தேகம் அல்லது கேள்வி இருப்பின் தொடர்பு கொள்ளவும்.

vaamanikandan@gmail.com

Jun 20, 2019

வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம்

அன்பு மணிக்கு,

வணக்கம்.

மாற்று மருத்துவம் தொடர்பான கட்டுரை ஒன்றை மீண்டும் எழுதி இருக்கிறீர்கள். வாசகர்களின் ஆலோசனைக்கான பதிலாய் தங்களின் தரப்பைத் தெளிவுபடுத்தியதில் மகிழ்ச்சி. எனினும், அக்கடிதத்தில் ஒருவித ’வறட்டு அறிவுஜீவி’யின் பார்வை இருப்பதாக நான் கருதுகிறேன்.

‘அலோபதி மருத்துவத்தில் இதற்கு மேல் எதுவும் செய்வதற்கில்லை’ என்று முடிவான பிறகு மாற்று மருத்துவத்தை நாடியதாகச் சொல்கிறீர்கள். இங்கிருந்துதான் நாம் யோசிக்கத் துவங்க வேண்டும். நிரூபிக்கப்பட்ட அறிவியல் அல்லது உலகளவில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட நிரூபண மருத்துவம் என்பதாக அலோபதி இருக்கிறது; மறுக்க முடியாத உண்மை. அதேநேரம், அம்மருத்துவ முறையினை இன்று ‘மருத்துவம்’ என்பதற்காகவா ‘மருத்துவர்கள்’ தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்? அதன் வழியாகக் கிடைக்கும் ‘வணிக லாபம்’ என்பதற்காக அல்லவா அத்துறையையே நாம் ‘படிப்புக்காக’ கூடத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்?

உங்களைப் போல படித்தவருக்கே அப்பாவுக்குத் தரப்பட்ட அலோபதி சிகிச்சை பற்றித் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.  ‘அறுவைச்சிகிச்சைக்காக இரத்தம் கொடுத்தபோது அவருக்கு ஹெபாடைட்டிஸ் சி வழியாக வந்ததோ என்னவோ..’ என்று ஊகிக்க மட்டுமே உங்களால் முடிந்திருக்கிறது (உங்களை மனவருந்தச் செய்வதாக தயைகூர்ந்து நினைத்துவிட வேண்டாம். உண்மையைப் பேசும்போது அவ்வாறு தொனிக்கும் அபாயம் இருக்கிறது). அப்படி இருக்கையில், எளிய, ஓரளவே கல்வி அறிவு பெற்ற பெரும்பானமையான மக்களின் நிலையை மனதில் கொண்டு யோசித்துப் பாருங்கள்.

ஒன்றை அழுத்திச் சொல்லிக் கொள்கிறேன். நான் அலோபதி சிகிச்சை முறைகளுக்கு எதிரானவன் அல்ல. நவீன கால நோய்களைக் கண்டறியவும், குணப்படுத்தவும் அலோபதி சிகிச்சை முறைகளில் விரைவும், நிறைவும் இருக்கிறது. எனினும், அம்மருத்துவ முறையை மேற்கொள்ளும் மருத்துவர்களும், தனியார் மருத்துவமனைகளும் கொஞ்சமேனும் தங்களிடம் வரும் மக்களின் வாழ்வுச்சூழலைக் கவனத்தில் கொள்கின்றனரா அல்லது கொள்கின்றனவா?

அலோபதி முறை குறித்த பயத்தை மக்களிடம் ஏற்படுத்தி இருப்பது, அம்மருத்துவ முறையின் அடிப்படையல்ல; அம்முறையை ‘பெருவணிகச் சந்தை’யாக மாற்றி இருக்கும் பெருச்சாளிகளின் அட்டகாசங்களே. கோபிசெட்டிபாளையத்தில் இரவீந்தர் எனும் மருத்துவரை உங்களுகே தெரியும். அவரைப்போன்ற பல மருத்துவர்களை முன்பு காண முடிந்தது. இக்காலகட்டத்தில், அப்படியான மருத்துவர்களைக் காண்பதே அரிதாக அல்லவா இருக்கிறது?

இன்று, தனியார் மருத்துவமனைக்குள் நுழையும்போதே நம் பீதியை அதிகப்படுத்தும்படியான முகங்களையே காண முடிகிறது. நீங்களே ‘நம்பகமான’ மருத்துவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறீர்கள். ‘நம்பகமான’ மருத்துவர்களை எங்ஙனம் கண்டு கொள்வது? அதற்கு எவ்வித ‘அறிவியல் முறைகளும்’ நம்மிடம் இல்லை. இருக்கிறதோ இல்லையோ சாமியைக் கும்பிட்டு விட்டு நம்மை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டியதுதான். நம்முடைய நோய் என்ன, அதை அவர்கள் சரியாகத்தான் கண்டறிந்து இருக்கிறார்களா, சிகிச்சை முறைகள் சரியானவைதானா என்பது பற்றி நாம் ஊகித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்(பெரும்பாலான நேரங்களில்).  

“நீங்கள் எழுதித் தரும் மாத்திரைகளால் சிறுநீரக்த்துக்குப் பாதிப்பு வருமாமே?” என்று வாய்திறந்து விட்டால் போதும். பொங்கி விடுவார்கள். வரும் நோயாளிகளைக் கனிவுடனும், பரிவுடனும் அணுகுகிற அலோபதி மருத்துவர்கள் அருகி வருகிறார்கள். நம்மிடம் இருக்கும் பணவசதியைத் தெரிந்து கொண்டே நமக்கான சிகிச்சைகள் துவங்குகின்றன. இதை என் அப்பா, சித்தப்பா மற்றும் பாட்டியின் இறுதிக்கால சிகிச்சைகளின்போது நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

‘அலோபதி முடியாது’ என்று சொன்னால் மாற்று மருத்துவம் பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பலாம் என்கிறீர்கள். சிகிச்சையின் துவக்கத்தில் அலோபதி மருத்துவர்கள் அப்படி சொல்ல மாட்டார்கள். ‘முயற்சிப்போம்’ என்பதே எச்சிகிச்சை நிலையிலும் அவர்களின் பதிலாக இருக்கும். அது யதார்த்தமானதும் கூட. ஆனால், தங்கள் சிகிச்சைகளில் ஏதாவது தவறுகள், கவனக்குறைவுகள் நிகழ்ந்தால் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள்(மாற்று மருத்துவர்களிலும் பெரும்பாலானவர்கள் அப்படித்தான்). ’அலோபதி மட்டுமே மருத்துவம் இல்லை. இன்னும் சில மருத்துவ முறைகள் இருக்கின்றன. முயற்சித்துப் பாருங்கள்’ என்று தேறுதலாகக் கூட சில வார்த்தைகள் அவர்களிடம் இருந்து வராது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, மாற்று மருத்துவர்கள் காட்டுமிராண்டிகள். மாற்று மருத்துவர்களைப் பொறுத்தவரை, அலோபதி மருத்துவர்கள் அராஜகர்கள். இதுகுறித்து தனித்தே பேசலாம்.

மாற்று மருத்துவத்தைக் குறித்து எவ்வித ஆவணங்களும் இல்லை என்று சொல்கிறீர்கள். தரவுகளை எங்கு தேடினீர்கள்?  ‘அலோபதி மருத்துவ முறையைத் தவிர, பிற மருத்துவ முறைகள் போலியானவை’ என்பதான கருத்தில் இருக்கும் இந்திய மருத்துவச் சங்கம் அப்படியான தரவுகளை ஆவணப்படுத்த விட்டுவிடுமா என்ன? சிகிச்சை, குணப்படுத்தல் என்பதான் விபரங்களை லேப் டெஸ்ட்களாகவே அணுகப்பழகி இருக்கும் நமக்கு.. மாற்று மருத்துவ முறைகளைப் ‘பயத்துடன்தான்’ பார்க்கத் தோன்றும். மேலும், மாற்று மருத்துவ முறைகளை மேற்கொள்ளும் ‘மருத்துவர்கள்’ பலரின் ’அமானுட’ சிலாகிப்புகளும் நமக்குக் கிலியை ஏற்படுத்தவே செய்யும். அதற்காக அம்மருத்துவ முறைகளின் அடிப்படையையும், சமூகத்தேவையையும் சந்தேகிப்பது என்பது என்னைப் பொறுத்தவரை வறட்டு அறிவுஜீவித்தனமாகவே தொனிக்கிறது.

நான் முன்பே உங்களிடம் சொல்லி இருக்கிறேன். மருத்துவ முறைகளை அலோபதி, மாற்று என்று பிரிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அனைத்து மருத்துவ முறைகளுமே சமூக மருத்துவ முறைகள்தான். அவற்றைக் கையாளும் மருத்துவர்களின் நோக்கத்தைக் கொண்டே அவற்றின் பயன்பாடுகள் இருக்கின்றன். ஒருவர் எம்முறைக்குச் செல்வதானாலும் அம்முறைச் சிகிச்சைகளை மேற்கொள்வதற்கான தொகை முக்கியமான காரணியாக இருக்கிறது. ’வசதி இருப்பவர்க்கே அலோபதியில் உயர்சிகிச்சை’ என்பதை நிசப்தம் அறக்கட்டளைச் செயல்பாடுகள் வழி நீங்களே அறிந்து இருப்பீர்கள். இவ்விடத்தில்தான், புட்டப்பர்த்தி சாய்பாபா போன்றோரின் மருத்துவமனைகள் மீது நன்மதிப்பு வருகிறது. கருத்தியல் சார்ந்து, அவருக்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவன் நான். ஆனால், அவரின் மருத்துவமனையால் குணம்பெற்ற பல இருதய நோயாளிகளை நான் அறிவேன். சில நோயாளிகளுக்கு அம்மருத்துவமனையை சாய் தொண்டர்கள் வழி பரிந்துரையும் செய்திருக்கிறேன். பெங்களூரில் இருக்கும் அம்மருத்துவமனை குறித்த தகவல்களை நீங்கள் நிச்சயம் அறிந்திருப்பீர்கள்.  

ஒரு மருத்துவமனை நிர்வாகம் எப்படி இயங்க வேண்டும் என்பதற்கு அரவிந்த் கண் மருத்துவ மனையைச் சுட்டலாம் என நினைக்கிறேன். பாலா என்பவர் எழுதிய இக்கட்டுரை உங்களுக்கு ஒரு புதிய திறப்பினைத் தரக்கூடும் என்று நம்புகிறேன்.

போகிறபோக்கில், ‘இயற்கை வாழ்வியல் எனும் பெயரைச் சொல்லி இலட்சக்கணக்கானவர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பவர்கள் பெருகி விட்ட காலம்’ என்று எழுதிச் சொல்வது உங்களைப் போன்றோரின் வறட்டு அறிவுஜீவித்தனத்தைக் காட்டுவதாகவே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். மாற்று மருத்துவ முறைகளுக்குச் சென்று குணமானவர்கள் பட்டியலை உங்களால் கண்டடைய முடியவில்லை. ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட இலட்சக்கணக்கான மக்கள் பற்றிய துப்பு கிடைத்திருக்கிறது. வாழ்க பகுத்தறிவு!

நீங்கள் அலோபதியைத் தூக்கி, மாற்று மருத்துவ முறைகளைக் குறை சொல்லவில்லை என்பதை நான் தெளிவாக உணர்ந்தே இருக்கிறேன். என்றாலும், உங்களின் சமீபக் கடிதத்தில் ’மாற்று மருத்துவ முறைகள் போலியானவை’ என்பதான தோற்றம் தரும்படியான செய்தி மறைந்திருப்பதாகவே நான் உணர்கிறேன். முதலில், மாற்று மருத்துவ முறைகளின் அடிப்படைகளைத் தெரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். பிறகு, அவற்றைக் குறித்த உங்கள் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள்.

அலோபதி மற்றும் மாற்று மருத்துவ முறைகள் குறித்து சில மணி நேரங்கள் பேசுவதற்கான தரவுகள் என்னிடம் இருக்கின்றன. அவற்றைக் கொண்டு, குறிப்பிட்ட மருத்துவ முறையைச் சிறந்தது என்று நிறுவுவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. மாறாக, மாறுபட்ட மருத்துவ முறைகளின் தேவையை விளங்கிக் கொள்ள வைப்பதே அவசியம் எனக் கருதுகிறேன். கத்தியிடம் பிரச்சினை இல்லை. அதைக் கையாளுபவனின் மனதில்தான் அதற்கான பயன்பாடு இருக்கிறது. புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

உயிர்நலத்தை விரும்பும்,

சத்திவேல்,
கோபிசெட்டிபாளையம்.

                                                          ***

அன்புள்ள சக்திவேல் அண்ணனுக்கு,

வணக்கம்.

அலோபதி மருத்துவர்கள் வணிகத்தை மட்டுமே குறியாகக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள் என்கிற தொனிதான் வறட்டு அறிவுஜீவித்தனமாகத் தோன்றுகிறது எனக்கு. இலட்சக்கணக்கான ரூபாய் மருத்துவத்தை இலவசமாகச் செய்து கொடுக்கும் மருத்துவர்களையும், பல்லாயிரக்கணக்கான செலவு பிடிக்கும் சோதனைகளை ‘யாருக்காவது தேவைப்பட்டால் சொல்லுங்க..இலவசமாகச் செய்து தர ஏற்பாடு செய்கிறேன்’ என்னும் மருத்துவர்களையும், அரசு மருத்துவமனையில் பணி புரிவதை புனிதச் செயலாகக் கருதுகிற மருத்துவர்களையும் என்னால் காட்ட முடியும்.

வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம் எங்கே வருகிறது தெரியுமா? மிகப்பெரிய மருத்துவ மையங்களுக்குள் சென்றுவிட்டு வெளியே வந்து ‘அத்தனை பேரும் ஃப்ராடுபசங்க’ என்று சொல்வதில் தொடங்குகிறது. மனிதர்களோடு மனிதர்களாகப் பழகும் மருத்துவர்களைக் கணக்கிலேயே எடுத்துக் கொள்ளாமல் பேசுகிற போது தொடங்குகிறது வறட்டு அறிவுஜீவித்தனம்.

எந்த மருத்துவத்தையும் உயர்த்திப் பிடிக்கவோ அல்லது தூக்கி வீசவோ வேண்டிய அவசியமில்லை அதே சமயம் ஒரு தவறான வழிகாட்டுதலை எந்தக் கணத்திலும் செய்துவிடக் கூடாது என்கிற பயமிருக்கிறது.

எங்கே தேடுனீர்கள் தரவுகளை என்னும் உங்களின் கேள்விக்கு- எனக்குத் தெரிந்த மாற்று மருத்துவ நண்பர்களிடமெல்லாம் கேட்டிருக்கிறேன். சிகிச்சைக்கும் முன்பும் பின்புமான தரவுகள் இருந்தால் ஆவணப்படுத்துவோம் என்று பேசியிருக்கிறேன். இதுவரை என்னால் எதையும் திரட்ட முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஒருவேளை இதற்கான என் உழைப்பில் போதாமை இருக்கிறது என நீங்கள் கருதினால் சிறுநீரக செயலிழப்பு, புற்றுநோய் மாதிரியான மிகக் கொடுமையான நோய்களிலிருந்து விடுபட்ட நோயாளிகளின் பட்டியல் இருந்தால் அனுப்பி வையுங்கள். நேரில் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்து அவர்களைப் பற்றி நிசப்தத்திலேயே விரிவாக எழுதுகிறேன். 

இதில் வெற்றி தோல்வி, அறிவு ஜீவித்தனம் x முட்டாள்தனம் என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை.

சரியான திசையை நம்மால் சிலருக்கேனும் காட்ட முடியுமென்றால் அதற்காக எவ்வளவு சிரமப்பட்டேனும் சில காரியங்களைச் செய்யத் தயாராகவே இருக்கிறேன்.

மனிதநலத்தை விரும்பும்,
மணிகண்டன்.



Jun 19, 2019

வேலை இல்லைன்னா?

தமது அலுவலகத்தில் ப்ராஜக்ட் சரியில்லை என்றும் தமது வேலை குறித்தான பயம் உருவாகியிருப்பதாகவும் ஒரு நண்பர் வருந்தியிருந்தார். மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கிறார். வேலை குறித்து மட்டுமில்லாமல் வேறு சில பிரச்சினைகளுக்கும் ஆலோசனை கேட்டு அவ்வப்பொழுது யாராவது தொடர்பு கொள்வார்கள். பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக இருக்கும் என்பதால் அது குறித்து பொதுவில் எழுத வேண்டிய தேவை இருப்பதில்லை. வேலை குறித்தான கவலை என்பதால் பொதுவெளியில் எழுதுவது சரியானதாக இருக்கும். 

இருக்கிற வேலை போய்விட்டால் என்னவாகும் என்கிற பயம் பெரும்பாலானவர்களுக்கும் உண்டு. கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக மென்பொருள் துறையில் ஏகப்பட்ட பேர்களை வேலையை விட்டு அனுப்புவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தாம் வேலையை விட்டு நீக்கப் போகிறவரின் சூழல் குறித்து மேலாளருக்கும் தெரியும் - இப்பொழுதுதான் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது; வீடு கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது மாதிரியான நெருக்கடிகளைக் கொண்டவன் என்று தெரிந்தாலும் கூட அனுப்பிவிடுவார்கள். அன்றைய தினம் பேயறைந்த மாதிரி வெளியேறுவார்கள். அழுவார்கள். வாழ்க்கையே இருண்ட மாதிரிதான் இருக்கும். ஆனால் பத்து நாட்கள் கழித்து அழைத்தால் படித்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்வார்கள். ஒரு மாதம் கழித்து அழைத்தால் வேலைக்கான அழைப்புகள் வருவதாகவும் ‘பதினைஞ்சு வருஷ எக்ஸ்ப்ரீயன்ஸா’ என்று கேட்டுத் துண்டித்துவிடுவதாகப் புலம்புவார்கள். மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு அழைத்தால் ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்திருப்பார்கள். 

அவ்வளவுதான். தொண்ணூறு சதவீதத்துக்கும் மேலானவர்களுக்கு இதுதான் நடக்கிறது. பிறகு ஏன் பதற வேண்டும்?

வேலை குறித்து எப்பொழுது பயப்பட வேண்டுமென்றால் உலகின், நாட்டின் மொத்தப் பொருளாதாரமும் நிலை குலைந்து லட்சக்கணக்கான பேர்கள் வேலையிழந்து சாலைகளுக்கு வரும்போதுதான் பயப்பட வேண்டும். ‘அய்யோ இந்தக் கூட்டத்துக்குள்ள என்ன செய்யப் போகிறோம்’ என்று. மற்றபடி ஒரு நிறுவனம் சரியில்லை; ஒரு ப்ராஜக்ட் சரியில்லை; வாய்த்த மேலாளர் சரியில்லை என்றெல்லாம் நிலை வந்தால் கவலையே பட வேண்டியதில்லை. வேலையை விட்டு அனுப்புகிற கடைசி நொடி வரைக்கும் அதைப் பற்றி எந்தச் சிரத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. அப்படி இடம் கொடுத்தால் நாள் முழுவதும் தலைக்குள் புழு நெளிகிற மாதிரி அதுதான் அடைத்துக் கிடக்கும். 

தற்போதைய பணியானது மூழ்கும் கப்பல் என்று தெரிந்தால் .நெட், சி++, லினக்ஸ், ஆரக்கிள் என்று நம் துறை எதுவோ அதில் தினசரி ஒரு மணி நேரம் கவனத்தைச் செலுத்தி உருவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும். நேர்காணலைச் சந்திக்க எந்தத் தயக்கமும் இல்லை என்கிற மனநிலையில் இருப்பதே முக்கால்வாசி தைரியத்தைக் கொடுத்துவிடும். அதன் பிறகும் அவர்கள் வேலையை விட்டு நீக்காதிருந்தால் ஆன்லைன் சான்றிதழ் படிப்புகளை முடித்து வைக்கலாம். ஏகப்பட்ட தளங்கள் இருக்கின்றன. தன்னம்பிக்கை வர ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் உழைக்க வேண்டியிருக்கும்.  அப்பொழுதும் கூட நம் வேலை நம் வசமே இருந்தால் வேலை தேடும் படலத்தை ஆரம்பித்துவிடலாம்.

எந்தவொரு வேலை வாய்ப்புத் தளத்திலும் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை விவரங்களைப் புதுப்பிக்க வேண்டும். Manikandan என்பதை Manigandan என்று மாற்றி மீண்டும் பழையபடிக்கு மாற்றி வைத்துவிடலாம். வேலைக்கான ஆட்களைத் தேடுகிறவர்களின் கண்களில் கடைசியாக புதுப்பிக்கட்டவர்களின் விவரங்கள்தான் கண்களில் படும். படிப்பது, வேலை தேடுவதற்கான முனைப்புகள் என்பதெல்லாம் நம்மை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கச் செய்கிற செயல்பாடுகள்.  வேறொரு நல்ல பணி கிடைத்தால் மாறிவிடலாம். அப்படி வேலையே கிடைக்கவில்லையென்றாலும் இந்த நிறுவனம் துரத்துகிற வரைக்கும் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கலாம். வெளியில் வந்த பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

தொண்ணூறு சதவீதத்துக்கும் மேலானவர்களுக்கு இதுதான் நடக்கிறது சரி. மீதமுள்ள பத்து சதவீதம் பேருக்கு?

தாம் பணியாற்றுகிற துறையில் இல்லாமல் வேறு துறையில் ஏதாவதொரு சம்பாத்தியத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறவர்களும் நிறையப் பெருகிவிட்டார்கள். அதற்கு கொஞ்சம் துணிச்சல் வேண்டும். இத்தகைய சம்பாத்திய முறைகளிலும்  ஒரு கவனத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். அப்படிக் கண்டுபிடிப்பதற்கு நம் உலகை விட்டு வெளியே வந்து தேட வேண்டும். ‘நமக்கு எது செட் ஆகும்’ என்று விசாரித்து யோசனை செய்து கொண்டிருந்தால் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது மாற்றிக் கொள்ளலாம். இதைக் குறிப்பிடும் போதும் ஒரு எச்சரிக்கை தேவைப்படுகிறது- தயவு செய்து ‘நாட்டுக்கோழி வளர்த்து மாதம் ஒன்றரை லட்சம் சம்பாதிக்கும் பெண்மணி’ மாதிரியான கட்டுரைகளை நம்பிவிட வேண்டாம். தீர விசாரித்து, தேவைப்பட்டால் நேரில் ஒரு முறை சென்று பார்த்துவிட்டு முடிவெடுக்கவும். செண்டிமெண்டாக, போலியான உற்சாகப்படுத்துதலோடு கட்டுரைகளை எழுதுகிற சஞ்சிகைகளும் கட்டுரையாளர்களும் பெருகிவிட்டார்கள். 

எனக்கும் இந்தக் கணம் வரைக்கும் இந்த வேலையும் சம்பளமும்தான் கதி. ஆனால் இதற்குப் பிறகு என்ன என்று நினைப்பதில்லை. அப்படியொரு சூழல் வந்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிற மனநிலையில்தான் இன்று வரைக்கும் இருக்கிறேன்.

பிழைக்க ஆயிரம் வழிகள் உண்டு. ஒருவேளை, வேலைக்கான நம் தயாரிப்புகளுக்குப் பிறகும் நமக்கு வேலையே கிடைக்காமல் போனாலும் கூட அதிகபட்சம் ஆறு மாதங்களுக்குத்தான் பெரும் அவஸ்தையாக இருக்கும். ஆனால் அதற்குள்ளாக நமக்கான வெளிச்சம் தென்படத் தொடங்கிவிடும் என்பதை மட்டும் உறுதியாக நம்பலாம். வேலையைத் தாண்டி குடும்பம், குழந்தைகள் என நாம் மனதைச் செலுத்த எவ்வளவோ இருக்கின்றன. வேலை என்பது நம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். அதையே வாழ்க்கை என்று நினைத்துக் கொள்வதனால்தான் எல்லாவற்றையும் புறக்கணித்து அதையே நினைத்து அவஸ்தைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். 

வெளியே வந்தால் வானமும் வெளிச்சமும் கண்களைக் கூசுகிற அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாய் இருக்கிறது. ஒரு குண்டூசியைத் தேடி எடுக்க முடியாதா?

Jun 18, 2019

அணி நிழற்காடு- வீடியோ பதிவுகள்

அணி நிழற்காடு- அடர்வனத்தின் முதலாமாண்டு நிகழ்வின் சலனப்படத் தொகுப்பு இது.

(அடர்வனம் - தொகுப்பு)
நிசப்தம் சார்பில் நடத்திய எந்த நிகழ்வுக்கும் வீடியோ எடுத்ததெல்லாம் இல்லை. ஈரோடு மூர்த்திதான் எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் கேமிராவைத் தூக்கிக் கொண்டு திங்களூரிலிருந்து இருசக்கர வாகனத்தில் வந்திருந்தார். நிகழ்ச்சி முழுக்கவும் இருந்து பதிவு செய்து, தேவையான இடத்தில் கத்தரியும் போட்டு மிகச் சிறப்பான ஆவணமாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார். இனிமேல் எந்த நிகழ்ச்சியை நடத்துவதாக இருந்தாலும் மூர்த்தியிடம் நேரம் கேட்டுவிட்டுத்தான் நடத்த வேண்டும். 

இன்னொரு முக்கியமான நபர் நிவாஸ். இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்கிறோம் என்றவுடன் தாமாக முன்வந்து ஒலிப்பதிவு கருவிகளுடன் மதியமே வந்து ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுத்திருந்தார். நிவாஸூம் நிசப்தம் வாசகர். 

மூர்த்திக்கும் நிவாஸுக்கும் நன்றியும் அன்பும்.

நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள முடியாதவர்கள் ஒரு மணி நேரம் ஒதுக்கி கோவை சதாசிவத்தின் பேச்சை முழுமையாகக் கேட்கவும். இயற்கை மற்றும் சூழல் சார்ந்த அற்புதமான உரை அவருடையது. மருத்துவர் சத்தியசுந்தரி பேசியதையும், மரங்களுக்கான விதைகள் தேடுவது குறித்தான ஆனந்த் பேச்சையும் தவற விட வேண்டாம்.

நிகழ்வு குறித்தான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டால் மகிழ்ச்சி.

 ***

மூர்த்தியின் ஃபேஸ்புக் பதிவு:

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அடர்வனம் உருவாக்கப்பட்டு ஓராண்டு ஆனதை ஒட்டி ஆண்டு விழாவிற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இதற்கான அறிவிப்பை மணி அண்ணன் வெளியிட்டதும் இந்த நிகழ்வில் நிச்சயம் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். அதற்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் உள்ளன. 

1. அடர்வனத்தை பார்க்க வேண்டும் என்ற நீண்ட நாள் ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

2. சூழலியல் குறித்து நீண்ட நாட்களாக எழுதி வரும் 'கோவை சதாசிவம்' ஐயா அவர்களின் உரையை நேரில் கேட்க வேண்டும்.

கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தில் அமைந்திருந்த அடர்வனத்தைச் சென்றடைந்த போது மணி அண்ணாவும் சரியாக வந்தார். நிசப்தம் அறக்கட்டளையால் தூர்வாரப்பட்ட குளம் தண்ணீரால் நிரம்பியிருக்க, அதன் ஏரியில் அமைந்திருந்த அடர்வனம் அசைந்து கொடுத்து நம்மை வரவேற்றது. மரங்கள் அனைத்தும் ஓரளவிற்கு வளரந்துள்ளன. அந்த இரண்டாயிரம் மரங்களும் நன்றாக வளர்ந்து பெரிய மரங்களாக நிற்கும் காட்சியை பார்க்கும் ஆவல் அதிகமாகிவிட்டது.

 (அடர்வனம் அருண் - வரவேற்புரை)

அடுத்தாக கோபிபாளையத்தில் அமைந்திருந்த தூய திரேசாள் முதனிலைப்பள்ளியில் சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் உரை நிகழ்ந்தது.

பவானி நதிநீர் பாதுகாப்புக் கூட்டமைப்பிலிருந்து வந்திருந்த மருத்துவர். சத்திய சந்தரி அம்மா அவர்களின் பேச்சிலயே நதிகளின் மீதும், தண்ணீர் மீதும், காடுகளின் மீதும் அவருக்கு இருந்த அக்கறையை உணர முடிந்தது. 

(மருத்துவர் சத்தியசுந்தரி அவர்களின் உரை)

அவினாசியில் இருந்து வந்திருந்த ஆனந்த் காடுகளைப் பற்றியும் மரங்களைப் பற்றியும் நாம் அறிந்திராத தகவல்களை கூறினார். 

(அடர்வனம் குறித்து - ஆனந்த்)

மணி அண்ணன் பேச்சில் இப்போதும் எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விசயம் ' நாம் ஒவ்வொருவரும் சொந்தமாக கால் ஊன்றி நிற்க ஆரம்பித்து விட்டால் நாம் நினைத்தே பார்க்காதவற்றை எல்லாம் நம்மால் செய்ய முடியும்'. இப்படி ஒவ்வொருவரின் பேச்சு தவறவிடக்கூடாத உரையாக இருந்தது.
(எனது உரை)
அடுத்து சிறப்பு விருந்தினர் கோவை சதாசிவம் ஐயா அவர்களின் உரை. 50 நிமிடங்கள் பேசினார். பேசினார் என்பதை விட 50 நிமிடங்களை நம்மிடம் இருந்து பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டார் என்று சொல்லலாம். அந்த அளவிற்கு முழுக்க முழுக்கச் சுவாரசியமான உரை. அழகான கதை சொல்லியாக கூடியிருந்தவர்களை கட்டிப் போட்டிருந்தார். படிக்க சுவாரசியம் இல்லாத கதைகளைக் கூட ஐயா சொல்ல கேட்டால் அந்த கதை எளிதாக பிடித்து விடும். ஐயாவின் உரையை அடிக்கடி கேட்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி தர வேண்டும் என மணி அண்ணாவிடம் வேண்டுகோள் வைக்கிறேன்.
(கோவை சதாசிவம் அவர்களின் உரை)

விழாவில் கவனித்த இன்னொரு விசயம், நிகழ்வு நடந்த சூழல். விழா இடத்தை சுற்றிலும் மரங்கள் அடர்ந்த சூழல். சுற்றியிருந்த பறவைகளின் ஓசை. இப்படிப்பட்ட ரம்மியமான சூழலில் சிறப்பான பேச்சாளர்களை கொண்டு விழாவை ஏற்பாடு செய்த மணிகண்டன், அரசு தாமஸ் மற்றும் அடர்வனம் குழுவினருக்கு மிகப்பெரிய நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

(ஆசிரியர் அரசு தாமஸ்- நன்றியுரை)

விழா முடிந்து ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது. இனிமேல் இதைப்பற்றி ஏன் எழுத வேண்டும் என்று தான் தோன்றியது. ஆனால் விழாவில் பேசியவர்களின் உரை எழுதச் செய்துவிட்டது. விழாவின் முழு காணொளியும் யூ டியூப்பில் உள்ளது. அனைவரும் அவசியம் பார்க்க வேண்டும். (ஹெட்போன் பயன்படுத்தி கேட்டால் பறவைகளின் ஓசைகளையும் கூடவே ரசிக்கலாம்).

Jun 17, 2019

மாற்று..

சமீபமாக சில அழைப்புகளில் ‘அந்த மாற்று மருத்துவம் பற்றி எழுதியிருந்தீர்களே’ என்று கேட்டு விசாரிக்கிறார்கள். சில விஷயங்களைத் தெளிவு படுத்தி எழுதிவிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன். அப்பாவுக்கு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு விபத்து நடந்து அப்பொழுது நடந்த அறுவை சிகிச்சைக்காக ரத்தம் கொடுத்து அதன் வழியாகவோ என்னவோ ஹெபாட்டிடிஸ் சி வைரஸ் வந்து அதன் உபவிளைவாக ஈரல் பாதிக்கப்பட்டு புற்றுநோயாகாவும் மாறியது. அலோபதி மருத்துவத்தில் இதற்கு மேல் எதுவும் செய்வதற்கில்லை எனக் கைவிரிக்கப்பட்ட பிறகு மாற்று வைத்தியங்களை நாடினோம். ஈரல் பரிசோதனையின் முடிவுகள் சிறப்பாக இருந்த போதிலும் ஈரலில் நீர்க்கசிவு அதிகமாகிக் கொண்டே சென்று அது வெளியேற வழியில்லாமல் நீரை ஊசி மூலம் எடுக்க, அது ரத்த அழுத்தத்தைக் குறைத்து உயிர் பிரியக் காரணமாக இருந்தது. 

ஒவ்வொன்றாக யோசித்தால் அதைச் செய்திருந்தால் காப்பாற்றியிருக்கலாம்; இதைச் செய்யாமலிருந்திருந்தால் இன்னமும் சில காலம் இருந்திருப்பார் என்றெல்லாம் தோன்றக் கூடும். ஆனால் அப்படி யோசிப்பதனால் எந்தப் பலனுமில்லை என்று தெரியும். அப்பொழுது எழுதிய கட்டுரைகளை வாசிக்கிறவர்கள் அவ்வப்போது அழைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.  ‘சரி ஆகிடுச்சா?’ என்பார்கள். முன்னேற்றம் இருந்தது. அலோபதி ‘இரண்டொரு நாள்தான் தாங்குவார்’ என்று நிராகரித்த பிறகு கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடத்தை நெருங்கினார். அந்த வகையில் எனக்கு மாற்று மருத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கையுண்டு. ஆனால் எதையுமே கண்களை மூடிக் கொண்டு நம்பவும் கூடாது என்பதிலும் ஒரு தெளிவு இருக்க வேண்டும். 

உயிருக்கு எந்த பாதிப்புமில்லாத நோய்கள் என்றிருக்கின்றன அல்லவா? அந்த நோய் உடலில் இருந்தாலும் ஒன்றும் பெரிய பாதிப்பில்லை என்பது மாதிரியான நோய்கள்- அவற்றுக்கு ‘நம்பகமான’ மாற்று மருத்துவர்களை அணுகுவதில் எந்தப் பெரிய பிரச்சினையுமில்லை. நம்பகமான என்றால் நோயைக் குறைக்கிறேன் என்று இஷ்டத்துக்கு மருந்தை உள்ளே தள்ளி சிறுநீரகங்களைப் பழுதடையச் செய்துவிடாத மருத்துவர்களாக இருக்க வேண்டும்- எந்த மருந்துமே அதிக அளவில் உள்ளே தள்ளப்படும் போது அவற்றை வெளியேற்றுகிற வேலையை சிறுநீரகங்களே செய்கின்றன. மருந்தின் வீரியத்தைப் பொறுத்து அது சிறுநீரகத்தைப் பாதிக்க நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

மற்றபடி தீவிரமான சிகிச்சை மேற்கொண்டே தீர வேண்டிய நோய் என்னும் சூழலில் அலோபதி மருத்துவத்தைத்தான் பரிசீலிக்க வேண்டும். அறுபது வயதைக் கடந்த ஒருவருக்கு உணவுப்பாதையில் புற்றுநோய். சமீபத்தில்தான் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். மாற்று மருத்துவத்தை ஆலோசிக்கலாம் என்கிற மனநிலையில் இருக்கிறார் போலிருக்கிறது. புற்றுநோயில் என்ன கட்டம் என்ற முடிவுகள் இன்னமும் வந்திருக்கவில்லை.  அழைத்திருந்தார். இப்பொழுதெல்லாம் புற்றுநோய் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டாலே எனக்கு பதற்றமாக இருக்கிறது. திரையரங்குகளில் கூட ‘புகையிலை புற்றுநோயை உண்டாக்கும்’ என்னும் போது கவனத்தை திசை திருப்ப முயற்சிப்பேன். நம்மை நம்பி யாராவது அழைக்கும் போது அப்படித் தவிர்த்துவிட முடிவதில்லை. அதைப் போன்ற பாவமும் வேறில்லை. 

வேலூர் சி.எம்.சி, சென்னை அப்பல்லோ, அடையாறு மாதிரியான சிறப்பு மருத்துவமனை ஏதேனுமொன்றில் முழுமையான பரிசோதனைகளைச் செய்து மருத்துவரின் ஆலோசனை கேட்டு இரண்டாவது கருத்தாக இன்னொரு மருத்துவமனையையும் அணுகி தெளிவுபடுத்திக் கொள்வதுதான் சரி என்று அவரிடம் சொன்னேன். அலோபதியில் குணப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்று உறுதியாகச் சொன்னால் துணிந்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஒருவேளை ‘உறுதியாச் சொல்ல முடியாது’ ‘முயற்சி செய்யலாம்..ஆனால் ரிசல்ட் எப்படி இருக்கும்ன்னு தெரியாது’ ‘வாய்ப்பு ரொம்பக் குறைவு’ என்பது மாதிரியான பதில்கள் வந்தால் மட்டுமே மாற்று மருத்துவம் பக்கம் கவனத்தைச் செலுத்தலாம்.

‘முடியாதுன்னு சொன்ன பின்னாடிதான் நாங்க கண்ணுக்குத் தெரிவோமா’ என்று சில மாற்று மருத்துவ ஆதரவு நண்பர்கள் சண்டைக்கு வரக் கூடும்.  அப்பாவின் மறைவுக்குப் பிறகு மாற்று மருத்துவத்தில் நிரூபிக்கப்பட்ட தரவுகள் ஏதேனும் கிடைக்கின்றனவா என்று தேடிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். பிரச்சினை என்னவென்றால் மாற்று மருத்துவத்தால் முழுமையாக குணமாக்கப்பட்ட நோயாளிகளின் பட்டியலை எங்குமே தேடி எடுக்க முடிவதில்லை. ‘நாங்க சரி செஞ்சுட்டோம்’ என்று சொல்கிறவர்கள் இருக்கிறார்களே தவிர ஆவணமாக்கப்பட்ட தரவுகள் என்று எதுவும் கண்களில்படுவதில்லை. வெறும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமே எப்படி உயிர்காக்கும் மருத்துவத்தைச் செய்ய முடியும்?

நண்பர் முத்துக்குமாரின் தாயாருக்கு புற்றுநோய் என்று கண்டுபிடித்தார்கள். குருதியில் புற்று. ஷிமோகா மருந்து தவிர எதுவுமே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. இரண்டாண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டது. சமீபத்தில் முத்துவிடம் ‘அம்மா எப்படி இருக்காங்க?’ என்றால் ‘தோட்டத்துல தண்ணி கட்டுறாங்கண்ணா’ என்றார். ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவரது அம்மாவுக்கு தனக்கு புற்றுநோய் என்பதே தெரியாது. ஏதோ உடல் உபாதை அதற்கான மருந்து என்று உண்டிருக்கிறார். அதன் பிறகு வேறு தொந்தரவு எதுவுமில்லை என்பதால் இவர்களும் பரிசோதனை, சிகிச்சை என்று அவரை வருத்துவதில்லை. அவரும் இயல்பாக இருக்கிறார். இவரை உதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு ஷிமோகா மருந்து உட்கொண்டால் புற்றுநோய் குணமாகிவிடும் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? விதிவிலக்குகள் ஒன்றிரண்டு இருக்கலாம். 

இன்னொரு முக்கியமான பிரச்சினையும் மாற்று மருத்துவத்தில் இருக்கிறது- சிறுநீரகத்திற்கான சிகிச்சையின் போது ஈரலில் ஒரு பிரச்சினை என்றால் மாற்று மருத்துவம் பார்க்கிறவர்கள் ‘அதையும் நானே சரி செஞ்சுடுவேன்’ என்று நோயாளியை எலியாக மாற்றுகிற நிகழ்வுகள்தான் அதிகம். அலோபதியில் அப்படியில்லை- ‘எதுக்கும் அந்த டாக்டரை பாருங்க’ என்று அதற்கென இருக்கும் சிறப்பு மருத்துவரிடம் அனுப்பிவிடுவார்கள். மாற்று மருத்துவர்களின் ஒருங்கிணைப்பில் இருக்கும் இந்தக் குறைபாட்டையும் நாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

அலோபதி மருத்துவத்தில் ஆலோசனை பெறும் போது அவர்கள் நம்பிக்கையாகச் சொன்னால் தைரியமாக அதைத் தொடர்வதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும். அதே சமயத்தில் குறுக்கீடு செய்யாத மாற்று மருத்துவங்களையும் பின் தொடரலாம். மருத்துவ அறிவு எனக்கு இல்லை என்பதால் இதில் அதீதமான நம்பிக்கை உண்டாக்கும் விதத்தில் எதை எழுதினாலும் அது அறம் சார்ந்ததாக இருக்காது. மாற்று மருத்துவங்கள், இயற்கை வாழ்வியல், ஆதியை நோக்கித் திரும்புதல் என்ற பெயர்களில் லட்சக்கணக்கானவர்களை ஏமாற்றிப் பிழைப்பவர்கள் பெருகிவிட்ட காலத்தில் எதையும் கண்களை மூடிக் கொண்டு நம்ப வேண்டாம் என்று சொல்வதுதான் சரியாக இருக்கும். தரவுகளே மிக முக்கியம்.

தேவைப்பட்டால் இது குறித்து விரிவாக உரையாடுவோம். 

Jun 11, 2019

அணி நிழற்காடு

அடர்வனம் - இந்தச் சொல்லுக்காக ட்விட்டரில் ஒருவர் என்னைத் திட்டிக் கொண்டிருந்ததாக நண்பரொருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார்- வனம் என்பது வடமொழிச் சொல் என்றும், அதற்குரிய தமிழ் சொல்லை ஆரம்பத்திலிருந்தே பயன்படுத்தியிருந்தால் இவ்வளவு பிரபலமாகியிருக்காது என்பது அந்த ட்விட்டர்வாசியின் வேதனை. அடர்வனம் என்ற சொல்லை ஏற்கனவே வேறு சில நண்பர்கள் பயன்படுத்தியிருந்தார்கள். அதைத்தான் அப்படியே பின் தொடர்ந்தேன். ஒருவேளை நிசப்தத்தில் வேறு சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருந்தால் இணையவெளியில் அது பிரபலமாகியிருக்கக் கூடும். வைத்துக் கொண்டா வஞ்சகம் செய்கிறேன்? மாற்றி எழுது என்று சொல்கிறார்களே தவிர சரியான சொல்லை யாருமே பரிந்துரை செய்ததாக ஞாபகமில்லை. சில தமிழ் ஆர்வலர்களைக் கேட்டால் குதறி எடுத்துவிடுகிறார்கள். அதற்கு அடர்வனமே சரியாக இருக்கும் என்று அப்படியே பயன்படுத்தியாகிவிட்டது. 

ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று முதலாமாண்டு கொண்டாட்டத்தை நடத்தினோம்.  

(நாம் தூர்வாரிய குளமும், இடது பக்கம் அணி நிழற்காடும்)




சூழலியலாளர் கோவை சதாசிவத்துக்கு மரங்களைக் காட்டுவதற்காக அழைத்துச் சென்ற போது காட்டுக்குள் மயில் முட்டையிட்டிருந்தது. அதைச் சுட்டிக் காட்டிய போது பெருமகிழ்ச்சியடைந்தவராய் ‘மணிநீரும் மலையும் மண்ணும் அணி நிழற்காடும் உடையது அரண்’ என்ற குறளைச் சொல்லிவிட்டு ‘அந்த அணிநிழற்காடுதான் இது’ என்றார்.  அடர்வனம் என்பதைவிடவும் அணிநிழற்காடு அழகான சொல்லாகவே இருக்கிறது. இனிமேல் அணிநிழற்காடு என்று கூட குறிப்பிடலாம்.

மாலை நான்கு மணிக்கு ஓராண்டுக் கொண்டாட்டத்தின் நினைவாக மூன்று மரக்கன்றுகளை நட்டுவிட்டு அங்கேயிருந்து சிறு ஊர்வலமாக அருகாமையில் உள்ள புனித திரேசாள் பள்ளிக்குச் சென்று அங்கே கூட்டத்தை நடத்தினோம். பவானி நதி நீர் பாதுகாப்பு கூட்டமைப்பின் தலைவர் மருத்துவர் சத்தியசுந்தரியின் வாழ்த்துகளுக்குப் பிறகு மியவாக்கி முறையில் அடர்த்தியான காட்டை உருவாக்குவது எப்படி என ஆனந்த் விளக்கினார். மண்ணைத் தோண்டியெடுத்து, நீர் தேங்க, காற்று உட்புக, வளத்தை செறிவூட்ட என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பதை விளக்கி பின்னர் செடிகளுக்கான தேர்வினை எப்படிச் செய்தோம் என்று விளக்கினார். வெளியூர்களிலிருந்து இந்நிகழ்வுக்காக சில நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு அணிநிழற்காடு அமைக்கும் முறையினை மேம்போக்காகவாவது எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆனந்த்தை பேசச் சொன்னோம். ஆனந்த் இதில் வித்தகர். தனது பள்ளிக் காலத்திலிருந்தே காடுகளுக்குள்ளாக அலைந்து திரியும் காடாந்திரி. 

வழக்கம் போலவே அரசு தாமசும், கோபி கலைக்கல்லூரியின் கலைச்செல்வியும்தான் பெரும்துணை.

நிகழ்வில் கோவை சதாசிவத்தின் பேச்சுதான் அட்டகாசம். அங்கிருந்த நூறு கிராமத்து இளைஞர்களும் இம்மியும் கவனம் சிதறாமல் முழுவதுமாகப் பேச்சைக் கேட்டார்கள். வள்ளுவம், காந்தியத்தைத் தொட்டு, கதைகளைச் சொல்லி, இயற்கை குறித்துப் பேசி, நாவல் ஒன்றை விவரித்து என மிகச் சிறப்பாகப் பேசினார். அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களிடம் ஒன்றை எடுத்துச் செல்ல வேண்டுமெனில் சதாசிவம் மாதிரியான பேச்சாளர்கள்தான் அவசியம். அலங்காரமில்லாமல், வெற்றுக் கிச்சுகிச்சு மூட்டாமல் சொல்ல வந்த விஷயத்தை ஆணி அடித்தாற்போல பதிய வைத்தார். அவரது பேச்சினை ஈரோடு மூர்த்தி பதிவு செய்திருக்கிறார். மூர்த்தி நிசப்தம் வாசகர். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாகத்தான் மூர்த்தியின் தங்கையின் திருமணம் நடைபெற்று முடிந்திருந்தது. அந்த அசதியிலிருந்து கூட இன்னமும் முழுமையாக மீண்டிருக்க மாட்டார். ஆனால் நிகழ்வு முழுக்கவும் பதிவு செய்து நேற்றிரவு அழைத்து ‘அண்ணா வீடியோ ரெடி..உங்களுக்கு எப்படித் தருவது’ என்றார். நேரமிருக்கும் போது யூடியூப்பில் பதிவேற்றம் செய்து தரட்டும். இரண்டொரு நாட்களில் காணொளியைப் பகிர்கிறேன்.

அத்திக்கடவு போராட்டக்குழுவில் முக்கியமானவரான தொரவலூர் சம்பத், சட்டையணியா சாமியப்பனை அழைத்து வந்திருந்தார். நொய்யல் ஆற்றின் சாயக்கழிவுகள்தான் நதியைக் கொல்கின்றன என்பதால் தன் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் மேலாடை அணியப் போவதில்லை என்று கடந்த பல வருடங்களாக சட்டையணியாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் சாமியப்பன் அய்யா அவர்கள். இவர்களைப் போன்றவர்கள்தானே அடுத்த தலைமுறைக்கான உந்துசக்தி!

(சட்டை அணியா சாமியப்பன் மற்றும் தொரவலூர் சம்பத்துடன்)

செடிகளை நட்ட சில மாதங்களில் மழை பெய்து, குளம் நிரம்பி அணி நிழற்காடு தப்பிக்குமா என்று கூட பயம் உருவாகியிருந்தது. ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு நீர் வடிந்து, செடிகள் உயிர் பிடிக்கவும்தான் எங்களுக்கு உயிர் வந்தது. இரண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான செடிகள் தப்பிவிட்டன. மிகச் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. இனி எந்தப் பிரச்சினையும் உருவாக வாய்ப்பில்லை. இனியும் கூட வேறு சில இடங்களில் இப்படியான காட்டை அமைக்க ஆலோசிக்கலாம். ஆனால் இத்தகைய செயல்களில் மிகப்பெரிய பலமே உள்ளூர் இளைஞர்கள் எப்படி ஒன்று சேர்கிறார்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது. உறுதுணைக்கு அப்படியொரு அணி உருவாகவில்லையெனில் மிகச் சிரமம்.

முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் - சில ஊர்களில் இளைஞர்களைத் திரட்டி ஒரு காரியத்தைத் திட்டமிட்டுவிட்டு வருவோம். அடுத்த நாளே அவர்களுக்குள் ஒரு கறுப்பு ஆடு புகுந்து ‘வெளியூர்காரங்க வந்து எதுக்கு நம்மூர்ல செய்யணும்? நாமே செய்ய முடியாதா?’ என்று கிளப்பிவிடும். அவ்வளவுதான். அதோடு சரி. அதன் பிறகு அந்த ஊரில் துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. அனுபவத்தில் பார்த்தாகிவிட்டது. அந்தவிதத்தில் கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் இரும்புக்கோட்டை. யாராவது புல்லுருவி வேலையைச் செய்தால் இவர்களே தூக்கிவீசிவிடுவார்கள். இப்படியான இளைஞர்கள் கூட்டம் ஒன்றைக் கட்டமைத்தால் எந்த ஊரில் வேண்டுமானால் இத்தகைய பொதுக்காரியங்களைச் செய்ய முடியும்.



                                  (மரு.சத்தியசுந்தரி மற்றும் கோவை சதாசிவத்துடன்)

கலைக்கல்லூரி மாணவர்கள், கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் இளைஞர்கள் கூட்டம் என செய்தி யாருக்கு சென்று சேர வேண்டும் என விரும்பினோமோ அத்தகையதொரு கூட்டத்திற்கான எளிய நிகழ்வாக அமைந்திருந்தது. அந்தி சாயும் நேரத்தில் மரத்தடியில் நாற்காலிகள் போட்டு, கோவை சதாசிவம் மாதிரியானவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பதெல்லாம் உண்மையிலேயே அற்புதமான தருணம். அத்தகைய தருணத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்த அத்தனை பேருக்கும், இயற்கைக்கும் நன்றி.

 (கூட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பாக ஏற்பாடுகள்)

காந்தியின் ஒரு வாசகம் நினைவுக்கு வருகிறது-

“செயலே முக்கியம், அதன் பலன்கள் அல்ல. நீங்கள் சரியானவற்றை செய்ய வேண்டும். உங்கள் காலத்தில் அதற்கு எந்த பலனும் கிடைக்காமல் போகலாம். ஆனால் அதன் பொருள் நீங்கள் சரியானவற்றை செய்யாமல் இருப்பது என்பதல்ல. உங்கள் செயலால் என்ன விளையும் என்பதை நீங்கள் ஒருபோதும் அறிய முடியாமல் கூட ஆகலாம். ஆனால் நீங்கள் எதையுமே செய்யவில்லை என்றால் எந்த பலனும் கிடைக்காது.”

நீங்க யாருங்க?

தெரிந்தவர் ஒருவர் இருக்கிறார். ஆறடி உயரம். எந்தப் பஞ்சாயத்தாக இருந்தாலும் அவரைத்தான் அழைக்கிறார்கள். ஒரே காரணம்தான் - யாராக இருந்தாலும் பேசி வளைத்துவிடுகிறார்.  அவர் செய்கிற தொழில்கள் அப்படி. மனிதர்களுடனேயே உலவிக் கொண்டிருக்கிறார். எந்த இடத்தில் யாரை அடித்தால் கவிழ்வார்கள் என்று துல்லியமாகக் கணிக்கிறார். அதிகாரிகளிடம் பேசும் போது ஒரு தொனி. பணியாளர்களிடம் பேசும் போது இன்னொரு தொனி. உறவுக்காரர்களிடம் ஒரு மாதிரி; நண்பர்களிடம் ஒரு மாதிரி. தம்மை விட வயது குறைந்தவர் என்றால் ஒரு வகை; மூத்தவர் என்றால் இன்னொரு வகை. மனிதர்களை எவ்வளவு நுணுக்கமாகக் கற்று வைத்தால் இப்படியெல்லாம் விதவிதமாகப் பேச முடியும் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும். எட்டாம் வகுப்பு கூட தேர்ச்சி பெறாத மனிதர் அவர்.  

சக மனிதர்களைக் கற்றுக் கொள்வதில் எல்லோரும் வித்தகர்களாகிவிட முடிவதில்லை. அதற்கு காரணமுமிருக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதருக்குமே அடுத்த மனிதர்களின் கதைகளைத் தெரிந்து கொள்வதில் மட்டும்தான் அதிகபட்ச சுவாரசியம் இருக்கிறது. காலங்காலமாகவே அப்படித்தான். திண்ணையில் அமர்ந்து ஊர் கிசுகிசு பேசுவதிலிருந்து, பெருமட்ட உரையாடல் வரைக்கும் அப்படித்தான். கதைகளையும் கிசுகிசுக்களையும் பேசுவதில் தவறில்லை. அதன் உபவிளைவாக வேறு எதனைக் கற்றுக் கொள்கிறோம் என்றிருக்கிறது அல்லவா? வெறுமனே சுவாரசியத்தை மட்டுமே அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தால் எதையோ கோட்டைவிடுகிறோம் என்றுதானே அர்த்தம்?

அதுவும் மெய்நிகர்(வெர்ச்சுவல்) உலகம்  வந்துவிட்ட பிறகு நேரடிப்பேச்சு வெகுவாகக் குறைந்துவிட்டது. நேரில் பேசுவதைவிடவும் ஃபோனிலும் மெசஞ்சரிலும், வாட்ஸாப்பிலும் பேசிக் கொள்வது எளிதாகிவிட்டது. ஆன்லைனில் உரையாடும் இருவர் நேரடியாக பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அதே சுவாரசியத்தோடு பேசிக் கொள்ள முடியுமா என்றால் அதற்கான சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவு. பேச்சும் ஒரு அற்புதமான கலைதான். எதிராளியின் முகபாவனை, கண்கள், உடல்மொழி ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டு அவரது வாக்கியங்களை கிரகித்து அதற்கேற்ற பதில் சொல்வதற்கு அந்தக் கலையைப் பயிற்சி செய்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். தொடர்ச்சியான பயிற்சியில்லாமல் போனால் அது மழுங்கிக் கொண்டேதான் வரும்.

ஒரு நண்பர் ‘நான் நிறைய வாசிக்கிறேன். அதனால் என்னால் மனிதர்களைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது’ என்றார். ம்க்கும். எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. நேர்பேச்சில் மிக மொக்கையாகப் பேசுகிறவர்கள் இலக்கியவாதிகள்தான். 

நாம் விரும்பி வாசிப்பது எல்லாமே இன்னொருவரின் கதைகளை மட்டும்தானே? புனைவுகள் என எழுதப்பட்டு நம்மை ஈர்ப்பவை அடுத்தவர்களின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்கள்தான். இவையும் கூட ஒரு வகையில் மெய்நிகர்தான். சுவாரசியத்தோடு நின்று கொள்கிறோம். ரத்தமும் சதையுமாக மனிதர்களை அணுகுவதில்லை. ஏன் எல்லாவற்றையும் எழுத்து வழியாகவும் டிஜிட்டலாகவும் மட்டுமே தேட வேண்டும்? மிக எளிய பதில்தான். சகமனிதர்களிடமிருந்து வெகு அந்நியாகிக் கொண்டிருக்கிறோம். படிப்பும், வேலையும், பணமும் மனிதர்களை அந்நியர்களாக்கிவிடுகின்றன. 

சொகுசான வாழ்க்கையும் நம்மை விலக்குகிறது. ‘நமக்கு கவர்ண்மெண்ட் பஸ் செட் ஆகாதுங்க’ என்கிறவர்கள் அதிகம். தவறென்று சொல்லவில்லை. அவரவர் வசதிகள் சம்பந்தப்பட்டது அது. எஸ்.ஆர்.எம், பர்வீன், கே.பி.என் பேருந்துகளில் செல்லும் போது பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் நம்மை எதிரியைப் போலவேதான் பார்க்கிறார்கள். நான்கு சொற்கள் சேர்ந்தாற் போல பேச வைக்க முடிவதில்லை. எட்டு மணி நேரப் பயணம். ஆனால் எதுவுமே பேசியிருக்க மாட்டோம். பேசினால் முத்து உதிர்ந்துவிடுமா? கையைக் கொஞ்சம் அந்தப் பக்கம் கொண்டு போனால் கூட என்னவோ இடத்தைப் பிடிக்க வந்தவன் போலதான் முகத்தைச் சுளிப்பார்கள். 

அரசுப் பேருந்துகளில் மட்டும் என்ன வாழ்கிறது? அங்கேயும் கூட பேச்சு வெகு குறைவுதான். இதனால்தான் மனிதர்களை நோக்கிப் பயணிக்க மனம் எத்தனிக்கிறது. குக்கிராமங்களில், சாலையோரங்களில் எளிய மனிதர்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும் என்கிற ஆர்வமும் அப்படித்தான். ஆனால் முதல் அடி கூட உருப்படியாக எடுத்து வைத்திருக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. வாழ்நாள் முழுக்கவும் அலைந்து திரிந்தாலும் நான் கண்டடைகிற ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் நாம் கண்டறியா முடியாத ஒரு வித்தை இருக்கும். 

மனிதர்களைப் பார்த்தவுடனே எடைப் போட்டுவிடுகிற கலையெல்லாம் எனக்கு சுட்டுப்போட்டாலும் வராது.

சமீபத்தில் விருதுநகர் மாவட்டத்தில் ஒருவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். அலைபேசியில் பேசியவர் ‘நம்ம லாட்ஜ்ல இருங்க..வந்துடுறேன்’ என்றார். வரவேற்பறையில் இருந்த இளைஞர் ‘நீங்க வருவீங்கன்னு அண்ணாச்சி சொன்னாரு..உள்ள உட்காருங்க சார்’ என்று கன மரியாதை கொடுத்தார். பெரிய விடுதி அது. முதலாளியின் அறைக்குள் சொகுசான இருக்கை போட்டு வைத்திருந்தார்கள். அமர்ந்திருந்தேன். 

சற்றே கசங்கிய சட்டையும், பழுப்பேறிய வேஷ்டியும், தாடியுமாக உள்ளே வந்த ஒருவர் பவ்யமாக வணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு ‘ஏ.சி போதுங்களா? ஃபேன் போடட்டுமா?’ என்றார்.  விடுதியின் பணியாளர் போலிருந்த அவரிடம் அசிரத்தையாக ‘இதுவே போதும்’ என்றேன். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ‘டீ சாப்பிடுறீங்களா?’ என்றார். அப்பொழுது அதே அசிரத்தை. இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு என்னைக் காத்திருக்கச் சொன்னவர் வந்த போது- கிட்டத்தட்ட அவரும் அதே போன்ற உடைதான். வந்தவர் எனக்கு எதிரான இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார். மின்விசிறி வேண்டுமா, டீ வேண்டுமா எனக் கேட்டவர் முதலாளிக்கான இருக்கையில் அமர்ந்தார். அதிர்ச்சியைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

நான் பார்க்கச் சென்றிருந்தவர் ‘அண்ணாச்சி..அண்ணாச்சி’ என்று வரிக்கு வரி அவரை விளித்தார். இருவரும் இளவயது நண்பர்களாம். இப்பொழுது தொழிலில் பங்குதாரர்கள். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் நானும் முதலாளி இருக்கையில் அமர்ந்தவரைப் பார்த்து ‘அண்ணா, அண்ணா’ என்று பேசி சமாளித்தேன். அந்த விடுதியை குத்தகைக்கு எடுத்து நடத்துகிறார்கள். உரிமையாளருக்கு மாதம் ஐந்து லட்ச ரூபாய் குத்தகைப் பணம் மட்டும் கொடுக்கிறார்கள். அப்படியென்றால் எவ்வளவு வருமானம் இருக்க வேண்டும்?

பேசி முடித்துவிட்டுக் கிளம்பும் போது ‘நாங்க நிறைய தொழில் வெச்சிருக்கோம் தம்பி...இது அதுல ஒண்ணு’ என்றார் அந்த கசங்கிய சட்டை மனிதர். அவரிடம் அசிரத்தையாக இருந்ததற்கும் அதற்கும் சம்பந்தமிருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. அவர் எதையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. மரியாதையாகவே அனுப்பி வைத்தார். எனக்குத்தான் மனமே ஆறவில்லை. ஆடையையும், மனிதர்களையும் இணைத்து பொதுப்புத்தியுடன்தான் இருக்கிறோம் என்று சங்கடமாகவே இருந்தது. போலியான மனிதர்கள் நம்மைச் சுற்றி நிறையும் போது அசலான மனிதர்களை வெறும் புற அடையாளங்களை வைத்துத் தவறாகக் கணக்குப் போட்டுவிடுகிறோம்.

என்னத்தப் படிச்சு, என்னத்த பொழச்சு....

Jun 7, 2019

கொண்டாட்டம்

அடர்வனம் அமைத்து ஓராண்டு நிறைவடைகிறது. 

பெரும்பாலான மரங்கள் நன்கு வளர்ந்துவிட்டன. கடந்த வருடம் இந்த நேரம் கடும் வறட்சி நிலவியது. அதனால் வறட்சியைத் தாங்கக் கூடிய மரங்களாகத் தேடித் தேடி மேட்டுப்பாளையம், மரக்காணம் போன்ற இடங்களில் இருந்தெல்லாம் செடிகளை எடுத்து வந்து நட்டோம். நாம் காடு அமைத்த நேரமோ என்னவோ மழை பெய்து, நாம் தூர் வாரிய கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் குளம் நிரம்பி அடர்வனத்துக்குள்ளும் புகுந்துவிட்டது. நீர் வடியவே இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அத்தனை செடிகளும் பட்டுப் போய்விடுமோ என்ற பதற்றத்திலேயேதான் இருந்தோம். ஆனால் சொற்பமான எண்ணிக்கையிலான செடிகளைத் தவிர்த்து அனைத்தும் மிகச் சிறப்பாக வளர்ந்து விடலைகளாகி நிற்கின்றன.


முதலாண்டு கொண்டாட்டத்தை வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று (09.06.2019) மாலை நான்கரை மணியளவில் கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தில் நிகழ்த்தலாம் என்று இளைஞர்கள் முடிவு செய்திருக்கிறார்கள். 

நாமே அமர்ந்து நாமே பேசுவதைவிடவும்- அதை நிறைய முறை செய்தாகிவிட்டது- முதலாண்டு கொண்டாட்டத்திற்கான தகுதியான ஆளுமை ஒருவரை அழைத்து வருவது என ஆலோசித்து, சூழலியலாளர் கோவை சதாசிவம் அவர்களை அணுகியவுடன் சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டார். அவருடைய எழுத்துக்களின் வாசகனாகவும், பேச்சுக்களின் ரசிகனாகவும் தனிப்பட்ட முறையில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி எனக்கு. தமிழகத்தின் மிக முக்கியமான சூழலியலாளரான திரு.சதாசிவம் அவர்கள் அக்கம்பக்கத்து இளைஞர்களிடமும் உள்ளூர் மக்களிடமும் விரிவாக உரையாடவிருக்கிறார். வாய்ப்பு கிடைக்குமெனில் ஏதாவது ஒன்றிரண்டு பள்ளிக்குழந்தைகளையும் அழைத்து வந்து அவர் பேசுவதைக் கேட்க வைக்கும்படியாகத் திட்டமிட வேண்டும்.

நிகழ்வு குறித்து எல்லாவற்றையும் முழுமையாகத் திட்டமிட்டுவிட்டு பிறகு எழுதலாம் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் வெள்ளிக்கிழமையாகிவிட்டது. இப்பொழுதே எழுதிவிட்டால் நிகழ்வுக்கு வருகிறவர்கள் அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொள்வார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் நிசப்தம் சார்பில் எந்த நிகழ்ச்சி நடத்தினாலும் பத்துப் பேர்களாவது வெளியூர்களிலிருந்து வந்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள் வந்து போவதற்கோ, தங்குவதற்கோ, தேநீருக்கோ கூட எந்த ஏற்பாடுகளையும் செய்வதில்லை. அவர்களே வந்து நிகழ்ச்சி முடியும் வரைக்கும் இருந்து பிறகு கிளம்பிவிடுகிறார்கள். ஏற்பாடுகளையும் வசதிகளையும் செய்யாவிட்டாலும் கூட குறைந்தபட்சம் இரண்டு நாட்கள் முன்பாகவேனும் தகவலைச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்பதற்காகவாவது உடனே எழுதிவிடத் தோன்றியது.

இயற்கை குறித்தும், வனவிலங்குகள், பறவைகள் குறித்தும் ஒரு தேர்ந்த கதைசொல்லியாகப் பேசக் கூடியவர் சதாசிவம். அவரது எழுத்துக்களை வாசித்தவர்கள், அவரது யூடியூப் சலனப்படங்களைப் பார்த்தவர்களுக்குத் தெரியும். அவரது உரையை ஆற அமர உள்வாங்கிக் கேட்க வேண்டும். கிராம மக்களைவிட இளைஞர்களும் குழந்தைகளும் கேட்க வேண்டும். அது ஒரு தலைமுறைக்கான வித்தாக இருக்கும்.

வாய்ப்புள்ள நண்பர்கள் ஞாயிறு மாலை நான்கு மணிக்கு கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் வரும்படி திட்டமிட்டுக் கொள்ளுங்கள். கோபிச்செட்டிபாளையம் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து சத்தியமங்கலம் செல்லும் வழியில் ஐந்தாவது கிலோமீட்டரில் இருக்கிறது. வெளிச்சம் இருக்கும் போதே அடர்வனத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அடர்வனம் குறித்தும் அதில் உள்ள மரங்கள், அவற்றின் சிறப்புகள், அடர்வனம் அமைக்கும் முறை ஆகியன குறித்து நம் அடர்வனத்தின் ஆலோசகர் ஆனந்தை அரை மணி நேரம் பேசச் சொல்லலாம். அந்தி சாயும் போது கோவை சதாசிவத்திடம் கதை கேட்கலாம். மாலை ஏழு மணிவாக்கில் நிகழ்ச்சி நிறைவடைந்துவிடும்.

ஒரு மாலை நேரத்தை மிகப் பயனுள்ளதாக்கலாம். வருக!

தொடர்புக்கு: 98420 97878/96633 03156

Jun 6, 2019

விஷம் கலந்திருக்கா?

சென்னையில் அவ்வப்போது வேலை இருக்கும். அவ்வப்போது என்றால் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக வந்தேன். அதன் பிறகு இப்பொழுதுதான். வந்தால் போனால் தங்க ஓரிடம் வேண்டுமல்லவா? மொட்டை மாடியில் முன்பக்கமாக கூரை வேய்ந்த ஒற்றை அறை வேண்டும் எனக் கனவு கொண்டிருந்தேன். ‘போடா டேய்! அதெல்லாம் சென்னையிலேயே இல்லை’ என்று துரத்தியடித்துவிட்டார்கள். எங்கேயாச்சும் கால் நீட்டிக்க இடம் தேடிக் கொண்டிருந்த போது சரவணன் ‘நீங்க சாவி வாங்கிக்குங்க மணி’ என்றார். தி.நகரில் ஓர் அறை இருக்கிறது. அறையில் என்னைத் தவிர யாருமே இருக்கமாட்டார்கள். ஜன்னலைத் திறந்துவைத்துக் கொண்டு கால் இரண்டையும் வின்னர் வடிவேலு கணக்காக வைத்துப் படுத்தால் தூக்கம் கண்களைச் சொக்கிக் கொண்டு வரும். வாடகை எதுவுமில்லை. துக்கினியூண்டு அறைக்கு மூன்று மின்விசிறிகள், நான்கு ட்யூப்லைட்டுகள் என்று எனக்காக ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுத்திருக்கிறார்.  இரண்டொரு நாளில் சென்னை வேலை முடிந்தவுடன் பூட்டி சாவியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பி விடுவேன். திரும்பவும் நான் திறக்கும் வரை அப்படியேதான் கிடக்கும்.

நேற்று வந்து குழாயைத் திறந்தால் தண்ணீரில் பெட்ரோல் வாசம். பெட்ரோலா மண்ணெண்ணெயா என்று துல்லியமாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் என்னவோ இருக்கிறது. ஒருவேளை உளவுத்துறைதான் என்னைக் காலி செய்யப் போகிறதோ என்று கூட யோசித்தேன். ‘ஏண்டா...உளவுத்துறைக்குன்னு ஒரு தகுதி தராதரம் இருக்குல்ல?’ என்று மனசாட்சி கேட்டதால் குளியலறையை விட்டு வெளியே வந்து அமர்ந்து எதிரிகளைக் கணக்கிடத் தொடங்கினேன்.

சென்னையில் எனக்கு பெரிய எதிரிகள் இல்லை. திருமணத்திற்குப் பிறகான ஜீவகரிகாலன் மாதிரி ஒரு சிலர் இருந்தாலும் தங்கியிருக்கும் இடத்தை ஒசாமா பின் லேடன் போல மிக ரகசியமாக வைத்திருக்கிறேன். வேறு யார்தான் எதிரி? கடந்த முறை அந்த வளாகத்தின் வாட்ச்மேன் தேநீர் குடிக்கக் காசு கேட்டார். என்னைப் பற்றித்தான் உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பாக நூறு ரூபாய் கொடுத்திருந்தேன். மறுபடியும் இருபது ரூபாயா என்று எதிர்கேள்வியை எனக்குள்ளாகவே கேட்டுக் கொண்டு ‘சாயந்திரம் வரும் போது ஏ.டி.எம்மில்’ எடுத்து வருகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தேன். ‘இருபது ரூபாய்க்கு ஏ.டி.எம் போறானாமா..சில்ரப்பயல்’ என்று கூட அவர் நினைத்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் மாலையில் அறைக்கே செல்லாமல் அப்படியே பேருந்து பிடித்து ஊருக்கு வந்துவிட்டேன். ஒருவேளை அந்தக் கடுப்பில் கூட அவர் இருந்திருக்கலாம்.

இருபது ரூபாய் தரவில்லை என்பதற்காகவெல்லாம் உயிர்க்கொலை நடக்குமா? நடந்தாலும் நடக்கும். 

பரிசோதனைகளைச் செய்து பார்த்துவிடலாம் என்று ஒரு சிறு குடுவையில் கொஞ்சம் நீரைப் பிடித்து முகத்தை தூரமாக நகர்த்திக் கொண்டு அதற்குள் தீக்குச்சியை உரசி வீசினேன். குப்பென்று எரியும் என்று எதிர்பார்த்தால் சொய்ய்ங் என்று அணைந்துவிட்டது. நிச்சயமாக எரிபொருள் இல்லை. ஒருவேளை விஷமாக இருக்கக் கூடும் என்று ஒரு கரப்பான் பூச்சி மீது ஊற்றினால் அதுவும் குடுகுடுவென்று துள்ளி ஓடிவிட்டது. வேறு என்னவாக இருக்கும்? மெல்லக் கொல்லும் விஷமாகக் கூட இருக்கலாம். பாட்டில் நீரில் முகத்தைக் கழுவிக் கொண்டு- மேக்கப் ஒன்றுதான் கேடா? மேக்கப் என்றவுடன்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. இன்ஸ்டாகிராமில் காஜல் அகர்வால் படங்களைப் பார்த்தீர்களா? எப்படியெல்லாம் என்னையும், என்னைப் போன்றவர்களையும் ஏமாற்றியிருக்கிறாள்? கிராதகி.


திருமணமான காலத்திலிருந்து அவளுக்காகச் சில்லரைகளை சிதறவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். வேணியிடம் கூட ‘நான் வேணும்ன்னா காஜலைக் கட்டிக்கிறேன்’ என்று சொல்லிக் கடுப்பேற்றியிருக்கிறேன். ‘ஸ்ரீதேவி காலத்திலிருந்து சொட்டை விழுந்த நாற்பது வயது ஆட்களுக்கு இரண்டாவது மனைவியாக வாழ்க்கைப்படும் நாயகிகள் அதிகம் தெரியுமா என்று கேட்டு லோலாயம் செய்திருக்கிறேன்’. ‘நீ கட்டிக்குவ...அவ உன்னைக் கட்டிக்குவாளா?’ என்று அவளுக்குத் திரும்பக் கேட்டு பல்பு கொடுக்கத் தெரியாது என்பதுதான் என் பெரும்பலம். அத்தனை கனவுகளிலும் ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லைத் தூக்கி ஒரே போடாகப் போட்டுவிட்டாள் காஜல். இனி காஜலை விட்டுவிட்டு வேறு ஒரு நல்ல அழகியாகத் தேட வேண்டும். காஜல் இருக்கட்டும். வாட்ச்மேன் கதைக்கு வருகிறேன்.

ஜெயந்தி என்றொரு வீடு பார்த்துத் தரும் தரகர் இருக்கிறார். அவரை அழைத்து ‘எனக்கு ஒரு வீடு பார்த்துக் கொடுங்க’ என்றேன். ‘இப்படித்தான் சார் சொல்லுவீங்க...நான் மண்டை காஞ்சு தேடி வைப்பேன்..அப்புறம் நீங்க கோயமுத்தூர் போய்ட்டேன்னு சொல்லுவீங்க...நீங்க வேற புரோக்கர் பார்த்துக்குங்க’ என்றார். எனக்குத் தெரிந்த ஒரே இனாவானா புரோக்கர் ஜெயந்திதான். 

பொதுவாக மற்ற புரோக்கர்களிடம் நடக்கும் எனது உரையாடல் இதுதான்.

‘எவ்வளவு பேர் சார்?’ 

‘நான் ஒருத்தன் மட்டும்தாங்க..வந்தா போனா தங்க ஒரு ரூம் வேணும்’

‘என்ன பட்ஜெட்டு?’

‘எவ்வளவுல கிடைக்கும்ன்னு நீங்களே சொல்லுங்க..சென்னைக்கு நான் புதுசு’

‘பத்தாயிரத்துல ஒண்ணு இருக்கு...பார்க்குறீங்களா? பத்து மாச வாடகை அட்வான்ஸ்’

மனம் கணக்குப் போடும். ‘ஒரு லட்ச ரூபாய் அட்வான்ஸ், பத்தாயிரம் புரோக்கர் கமிஷன். அநியாமா இருக்கே’ என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.

‘இல்ல சார்..நான் ஒருத்தன் தான்...எப்பவாச்சும் தங்கறதுக்கு எதுக்கு பத்தாயிரம்ன்னு யோசிக்கறேன்’

‘அப்படின்னா அஞ்சாயிரம் ரூபாய்க்கு ஒண்ணு இருக்கு..ஆனா ஆஸ்பெஸ்டாஸ் சீட்..ஓகேவா?’

‘ஆஸ்பெஸ்டாஸா? வேண்டாங்க?’

‘சரி சார்...வேற ஏதாச்சும் இருந்தா சொல்லுறேன்’ - நடுவில் ஏழாயிரம், எட்டாயிரம் இருப்பதெல்லாம் அவர்களுக்குத் தெரியவே தெரியாது.

அவ்வளவுதான். புரோக்கர்களுடனான உரையாடல் முடிந்துவிடும். அதன் பிறகு அழைத்தால் எடுக்கவே மாட்டார்கள். அநேகமாக ‘சாவுகிராக்கி 43’ என்று பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்வார்கள் என நினைக்கிறேன். அது என்ன 43? என்னை மாதிரியே இந்த ஊரில் 42 சாவுகிராக்கிகளாவது இருப்பார்கள் என்னும் நம்பிக்கைதான்.

நம் நேரம் கெட்டுக் கிடந்தால் புள்ளப்பூச்சிக்குக் கூட கொடுக்கு முளைத்துவிடும். ஜெயந்திக்கும் முளைத்துவிட்டது. பாட்டில் நீரில் வாய் கொப்புளித்துவிட்டு, நாற்பது ரூபாய் கொடுத்து மினரல் வாட்டர் கேனில் நனைந்தும் நனையாமலும் குளித்துவிட்டு- ‘குளிக்க மினரல் வாட்டர் கொடுக்காததால் கோபித்துக் கொண்ட நடிகை’ என்ற தினத்தந்தி செய்தியெல்லாம் நினைவில் வந்து போனது. அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தேன்.

சென்னையில் எந்த நீரில் குளித்தாலும் வந்து சேரும் போது வியர்வையில் குளித்துவிடுகிறோம். தனியாக குளியல் எதற்கு?

அலுவலகப்பணியாளரிடம் ‘வேற ரூம் ஏதாச்சும் இருக்காங்க?’ என்றேன். விவரங்களையும் சொன்னேன். ‘என்னது பெட்ரோலா? ஆழமா போர்  போட்டு தண்ணிக்கு பதிலா பெட்ரோல் வந்துடுச்சா?’ என்றார். மொக்கையான ஜோக்தான் என்றாலும் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம்தான். நாள் முழுவதும் குழப்பத்திலேயேதான் ஓடியது. மாலை திரும்பும் போது இருபது ரூபாய் எடுத்து பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டேன். வாட்ச்மேன் மட்டுமே சரணாகதி. ஆளைக் காணவில்லை. அவர் வரும் வரைக்கும் அமர்ந்திருந்து ‘டீக்கு வெச்சுக்குங்க’ என்றேன். 

முறைத்தார். வழிந்தேன்.

‘என்னங்க தண்ணில பெட்ரோல் வாசமடிக்குது?’

கிணற்றுக்கு அருகில் குழாயைத் திருகி நீரைப் பிடித்து வாயில் வைத்துப் பார்த்துவிட்டு ‘இதுவா? மருந்து’ என்றார்.

‘கிணத்துல தண்ணி அதிகமா இருந்தா வாசம் தெரியாது...கம்மியா இருக்குது..அதான்’ என்றார்.

கிணற்றை எட்டிப் பார்த்தேன். ஒன்றரை வாளி அளவுக்கு மட்டுமே தண்ணீர் இருந்தது. அநேகமாக இந்த ஒன்றரை வாளிக்கு ஒரு பாட்டிலை ஊற்றியிருப்பார் போலிருக்கிறது. ஒன்றரை வாளியும் வற்றிவிட்டால் அவ்வளவுதான். என்ன மருந்தோ தெரியவில்லை. குளிக்கலாமா என்று கேட்டதற்கு ‘குடித்தாலும் ஒன்றும் ஆகாது’ என்றார். சதாம் உசேன் மாதிரிதான் நானும். மினரல் குடிநீர் போத்தலில் கூட ஊசி வழியாக மருந்து செலுத்தியிருப்பார்களோ என்று சந்தேகப்படுவேன்.

‘நீ என்ன அவ்வளவு பெரிய அப்பாடக்கரா?’ என்று யாரும் தயவு செய்து கேட்க வேண்டாம். பொமரேனியன் கூட என்னை மதிப்பதில்லை என்பது எல்லோருக்குமே தெரிந்ததுதான். குறைந்தபட்சம் நானாவது அப்படி நினைத்துக் கொள்கிறேனே!