Dec 6, 2019

என்கவுண்ட்டர்

என்கவுண்ட்டரில் நான்கு பேர்களும் கொல்லப்பட்டது குறித்து பலருக்கும் சந்தோஷம். காலையிலிருந்தே சமூக ஊடகங்களில் இதுதான் இன்றைய கொண்டாட்டமாகியிருக்கிறது. பிரியங்கா ரெட்டி கொல்லப்பட்டது பற்றி விலாவாரியாக செய்தி வந்த தினத்தில் ஏதோவொரு இனம்புரியாத பயம் பற்றிக் கொண்டது. இரவு நேரத்தில், ஆளரவமற்ற பகுதியில்- ஆணோ பெண்ணோ அந்நியர்களின் பிடியில் சிக்கிக் கொள்ளும் கணங்கள் எவ்வளவு கொடுமையானவை? ‘இவர்களின் பார்வையே சரியில்லை’ என்று தனது தங்கையிடம் சொன்ன போதே அந்தப் பெண்ணுக்கு சிக்கிக் கொண்டோம் என்கிற நடுக்கம் வந்திருக்கும். இவர்களிடமிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது, எங்கே ஓடுவது என்று பதறியிருப்பார். ஒரு கட்டத்தில் தப்பிக்கவும் முயற்சித்திருப்பார். நான்கு முரட்டு ஆண்களிடம் இரவு நேரத்தில் ஓர் இளம்பெண் எப்படித் தப்பித்திருக்க முடியும்? அடித்து இழுத்துச் சென்றிருப்பார்கள். எல்லாவிதமான வன்முறையையும் பிரயோகித்திருப்பார்கள். அந்தச் சூழலை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை.

குற்றத்தைச் செய்தவர்களைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும்; எரித்துக் கொன்றுவிட வேண்டும் என்கிற வேகமும் கோபமும் மிக இயல்பானது. எனக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது. இன்று காலையில் அந்தச் செய்தியைப் பார்த்த போது கொஞ்சம் ஆசுவாசமாகவும் இருந்தது. அருமை என்றே நினைத்தேன். ஆனால் ஒரு சந்தேகம் மட்டும் அரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அவர்கள் நான்கு பேர்கள்தான் உண்மையான குற்றவாளிகளா? இனிமேல் ஒவ்வொரு குற்றத்திலும் காவல்துறையே தொடர்ச்சியாக முடிவெடுத்து தீர்ப்புகளை எழுதினால் என்ன ஆகும்? அந்த யோசனைதான்.

அரசியல் செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் செய்யும் குற்றச்செயல்கள் பற்றி- அது எவ்வளவு பெரிய குற்றச் செயல்கள் என்றாலும் கூட- ஊடகங்கள் அதைப் பற்றி விரிவாக அலசுவதில்லை. விவாதங்கள் உருவாக்கப்படுவதில்லை. ‘நமக்கெதுக்கு வம்பு?’ என்கிற மனநிலையில் மக்களும் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. கடந்த ஒன்றிரண்டு ஆண்டுகளில் மட்டும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மீதான வன்கொடுமை, அந்தச் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் மீதான நடவடிக்கைகள், அளிக்கப்பட்ட தண்டனைகள் குறித்தெல்லாம் யோசித்துப் பார்த்தால் எந்த தண்டனையுமே நினைவுக்கு வருவதில்லை. அதனால்தான் ஹைதரபாத்தில் நிகழ்ந்தது போன்ற ஊடக கவனம் பெற்ற சம்பவங்களில் எந்த வெளிப்படையான விசாரணையுமில்லாமல் நான்கு பேரைச் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு விசாரணை முடிக்கப்படுவது சரியான அணுகுமுறையா என்றுதான் மனம் யோசிக்கிறது.

இந்த நால்வரும்தான் குற்றவாளிகள் என்பது 100% உண்மையாக இருந்தால் சுட்டுக் கொன்றதில் தவறேயில்லை. சம்பவம் நடந்த இடத்தில் உயிரோடு எரித்துக் கொன்றிருந்தாலும் தகும். ஆனால் அதற்காக சட்டத்தை மாற்றி, அவசர வழக்காகக் கருதி, எவ்வளவு சீக்கிரம் விசாரிக்க முடியுமோ விசாரித்து தண்டனைகள் வழங்கப்பட வேண்டும். அதற்கான வழிமுறைகளை, சட்ட சீர்திருத்தங்களை அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும். அதற்கான வலியுறுத்தல்களைச் செய்யலாம்.

என்ன சந்தேகமெனில், ஒருவேளை இத்தகைய குற்றச் செயலை அரசியல் அல்லது ஆளும் வர்க்கத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றவர்கள் செய்திருந்து, தடுக்கமுடியாத விதத்தில் அதன் மீது ஊடக வெளிச்சமும் விழுந்த பிறகு ஏதேனும் நான்கு பேர்களைக் கணக்குக் காட்டுவதற்காக சுட்டிருந்தால் அதை எப்படி சரி என்று ஏற்றுக் கொள்வது? அப்படியெல்லாம் செய்யமாட்டார்கள் என்று அரசியல்வாதிகளையும், காவல்துறையையும் முழுமையாக நம்புகிறீர்களா? கேட்கவே நாதியில்லாத லட்சக்கணக்கான மக்கள் உலவும் நாடு இது. யாரை வேண்டுமானாலும் இழுத்துச் சென்று ‘சம்பவம்’ செய்துவிட்டு பொதுமக்களின் அழுத்தத்தை போக்கிவிட்டு கைதட்டலும் வாங்கிக் கொள்வதற்கான எல்லாவிதமான சாத்தியக்கூறுகளும் இருக்கின்றன என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இன்று காலையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட நான்கு பேர்களும் தமது நிலைப்பாட்டை வெளிப்படையாக முன்வைக்க எந்தவிதமான சூழலும் உருவாக்கித் தரப்படவில்லை. ‘அவனுகளுக்கு என்ன நிலைப்பாடு? போட்டுத் தள்ளுறது சரிதான்’ என்றுதான் நம்மில் பலரும் நினைப்போம். அது சரிதான். ஆனால் அந்த நால்வரில் ஒருவன் ஏதோ காரணத்துக்காக சிக்க வைக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட பரிதாபமில்லையா? அப்படி சிக்க வைக்க வாய்ப்பேயில்லை என்று முழுமையாக நம்ப முடியுமா?

குற்றச் செயல் நிகழ்ந்த இடத்திலேயே நான்கு பேரையும் சுட்டுக் கொன்றது நிச்சயமாக பொதுவெளியில் ஒரு பயத்தை உருவாக்கும். ஆனால் இந்தியா மாதிரியான ஜனநெரிசல் மிகுந்த தேசத்தில் இத்தகைய பயங்கள் நிலையானவை அல்ல. அவை தற்காலிகமானவை மட்டுமே. நிர்பயா சம்பவம் நாடு முழுவதும் விவாதிக்கப்பட்டது. ஆனால் எத்தனை பேருக்கு நினைவில் இருக்கிறது? ‘செஞ்சுட்டு தப்பிச்சுக்கலாம்’ என்கிற தைரியத்தில்தான் பலரும் குற்றத்தைச் செய்கிறார்கள். ஹைதரபாத் சம்பவமும் கூட அப்படித்தான் கரைந்து போகும். இத்தகைய குற்றச் செயல்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தண்டனை உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். யார் செய்தாலும் சட்டங்களும் தண்டனைகளும் கடுமையாக இருக்கும் என்கிற பயம்தான் அவசியமே தவிர, நூறு சம்பவங்களில் ஒன்றில் மட்டும் நான்கு பேரைச் சுட்டுக் கொல்வது என்பது கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் மாதிரியான விளைவையே உண்டாக்கும்.

அரசியல் செல்வாக்கு மிக்கவர்களுக்கு ஒரு மாதிரியான தண்டனை, விதவிதமான தப்பித்தல்கள், ஊடகங்களின் மெளனம், பேரமைதி கொண்ட மக்கள் என்றிருந்துவிட்டு ஹைதராபாத் சம்பவத்துக்கு மிக அதிகப்படியான சந்தோஷத்தையும் கொண்டாட்டத்தையும் காட்டுவது கூட தவறான முன்னுதாரணமாகத்தான் அமையும். திடீரென ஊடகக் கவனம் பெற்ற சம்பவங்களில் மக்களிடமிருந்து அழுத்தம் வரும் போது அதிலிருந்து தப்பிக்க அரசும் காவல்துறையும் யாரை வேண்டுமானாலும் பொதுவெளியின் கண்களில் காட்டிவிட்டு போட்டுத் தள்ளுவதற்கான சாத்தியங்களை சமூகம் உருவாக்கித் தருகிறது என்று கூட புரிந்து கொள்ளலாம். 

ஹைதராபாத் என்கவுண்ட்டரை எதிர்க்கிறேனா என்றால் இல்லை என்றே சொல்வேன். ஆனால் இது வெறும் கண்கட்டி வித்தையாக இருந்துவிடக் கூடாது; பொது சமூகத்தை ஏமாற்றும், அதன் கோபத்தை வடிகட்டுவதற்காக இத்தகைய சம்பவத்தைச் செய்துவிட்டு மறந்துவிடக் கூடாது என்றே விரும்புகிறேன். பரவலாக பயத்தை உண்டாக்கி, மனநிலை மாற்றத்தை நோக்கி நகர்த்தி, குற்றச் செயல்களைக் குறைப்பதற்கான வாய்ப்புகளையும், சட்டத்திருத்தங்களையும், நடைமுறை மாற்றங்களையும் உருவாக்க வேண்டும். புகார் அளிக்க வருபவரை அலட்சியப்படுத்தியதும் இதே சம்பவத்தில்தான் நடந்தது. ‘ஹைலைட்’ செய்யப்பட வேண்டியது அதுவும்தான். அதில் தொடங்கி குற்ற விசாரணைகளில், தண்டனை முறைகளில் மாற்றங்களைச் செய்யாவிட்டால் இத்தகைய சம்பவங்களில் ஒரு கணம் விசிலடித்து குதூகலிப்பது தவிர மற்ற அனைத்தும் வழமை போலவே அனைத்தும் தொடரவே வாய்ப்புகள் அதிகம். 

Dec 4, 2019

கொங்கும் அருந்ததியரும்

தமிழகத்தின் வடக்கு மாவட்டங்களில் வன்னியர்-பறையர் என்பதைப் போல தெற்கில் தேவர்-தேவேந்திர குல வேளாளர் என்று சாதியக் கட்டமைப்பு இருப்பது போல, மேற்கை எடுத்துக் கொண்டால் கொங்குவேளாளர்- அருந்ததியர் என்கிற கட்டமைப்பு. கொங்கு வேளாளர்கள் நிலங்களில் காலங்காலமாக ஊழியம் செய்து வரும் அருந்ததியர்கள் ஒப்பீட்டளவில் பறையர்களைவிடவும், பள்ளர்களைவிடவும் பல படிகள் கீழே இருக்கிறார்கள். எதில் ஒப்பீடு செய்வது என்றால் எல்லாவற்றிலும்தான் - கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, வசதி என எதையும் ஒப்பிடலாம். வடக்கிலும் தெற்கிலும் தலித் மக்களிடையே இருக்கும் அரசியல் விழிப்புணர்வு மேற்கில் இருக்கும் அருந்ததிய மக்களிடையே இல்லை என்பதுதான் உண்மை நிலை. 

அருந்ததிய மக்களின் உரிமைகளை உரத்துச் சொல்லும் அரசியல் இயக்கங்கள் கூட எதுவுமில்லை. ஒன்றிரண்டு இயக்கங்கள், சிறு தலைவர்கள் இருந்தாலும் அவர்கள் வலுவற்றவர்கள். தேர்தல் அரங்கிலோ அல்லது அரசாங்கத்திடமோ உறுதியான உரிமை பேரங்களை நிகழ்த்துமளவுக்கு திறனற்றவர்கள். அப்படியான தலைவர்களும் இயக்கங்களும் வளரவேயில்லை என்பதைவிடவும் வளரவிடவில்லை என்பதுதான் வரலாற்று உண்மையாக இருக்கக் கூடும். 

கொங்குப்பகுதியில், ‘அவங்களுக்கு என்ன மேலே வந்துட்டாங்க’ என்று அருந்ததியர்களைச் சுட்டிக்காட்டி பேசுவதை மிக இயல்பாகக் கேட்க முடியும். அருந்ததிய இளைஞர்கள் பலரும் வெளியூர்களுக்கு வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். பெரும்பாலும் சுற்றுவட்டாரத்தில் இருக்கக் கூடிய மில்களுக்குத்தான் வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். வெளிப்படையாக சாதி தெரிந்தால் உணவு விடுதிகள், கடைகளில் ‘புழங்காத சாதியினரை’ வேலைக்கு வைத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். அந்தவிதத்தில் மில்களும், தொழிற்சாலைகளும் சற்று பொருத்தமானவை. இப்பொழுது பல அருந்ததிய இளைஞர்கள் பைக் வைத்திருக்கிறார்கள். செல்போன் வைத்திருக்கிறார்கள். அதை வைத்துக் கொண்டு ‘அவங்களுக்கு என்ன’ என்கிறவர்கள் அதிகம்.

வெறுமனே பைக் வைத்திருப்பதும், வீட்டில் தொலைக்காட்சி வைத்திருப்பதும்தான் சமூக முன்னேற்றமா? அருந்ததிய மக்களில் அடிப்படையான அரசியல், சமூகக் கட்டமைப்பு புரிந்த, தம் இன மக்களை சமூகநீதி அடிப்படையில் மேலே கொண்டு வர வேண்டும் என்கிற எண்ணம் மிகுந்த இளைஞர்கள் மிகக் குறைவு. அப்படியொரு விழிப்புணர்வு மேற்குப்பகுதியில் ஏற்படவே இல்லை என்பதுதான் பரிதாபமான உண்மையும் கூட.

கொங்கு மண்டலத்தில் ‘அருந்ததியரை நாங்கள் நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்கிறோம்; எங்களுக்குள் எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை’ என்று நிறையப் பேர் பேசுவதைக் கேட்க முடியும். இதை எழுதிய பிறகு குறைந்தபட்சம் நான்கைந்து கவுண்டர்களாவது ‘நாங்கதான் எங்கள் தோட்டத்தில் பணியாற்றிய பழனியின் பேத்தி திருமணத்தை நடத்தி வைத்தோம்’ ‘சுக்காவின் மகனைப் படிக்க வைத்தோம்’ என்றெல்லாம் எதிர்வினையாற்றுவார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் எதிர்கொள்ளக் கூடிய எதிர்வினைதான் இது. தலைமுறை தலைமுறையாக தோட்டத்தில் பணியாற்றியவன் இன்னமும் தம் பேத்தியின் திருமணத்துக்கும், மகனின் படிப்புக்கும் அடுத்தவர்களின் கையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்கிற உண்மையை வசதியாக மறந்துவிட்டு அல்லது மறைத்துவிட்டு ‘இதையெல்லாம் செஞ்சு கொடுக்கிறோம் தெரியுமா’ என்பதுதான் வாதமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஒருவகையில் இது உறிஞ்சுதல் இல்லையா?

‘நீங்க எல்லாம் வேலைக்கு போய்ட்டா நாங்க எப்படி விவசாயம் பண்ணுறது? பொழைக்கிறது?’ என்கிற கேள்வியின் நாசூக்கான வடிவங்களை பல வகைகளில் எதிர்கொண்டபடியே இருக்கிறோம். அருந்ததியர்கள் தேர்தல் ஒதுக்கீட்டின் வழியாக உள்ளாட்சிகளில் இடம் பெறுவது, திருமண மண்டபத்தில் அனுமதி கேட்பது என எல்லாமே பலருக்கும் ஒவ்வாமைதான். இதுவரை வரையப்பட்ட கோடுகளை விட்டு வெளியே கால் வைக்கிறார்கள் என்கிற பதற்றம் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது.  மறுக்க முடியுமா? ‘எங்க தாத்தன் காலத்துல செருப்பு கூட போடாம இருந்தவன் இன்னைக்கு பைக்கில் லிப்ட் கேட்கிற அளவுக்கு வளர்ந்துட்டான்’ என்றெல்லாம் ஏகப்பட்ட விடலைகள் எரிச்சல் அடைகிறார்கள். 

சமூக வளர்ச்சி, சமத்துவம் என்கிற சொற்கள் வெறுமனே பைக், செல்போன் என்பதில் இல்லை. அது பணத்தால் மட்டும் எடை போடப்படுவதில்லை. அவர்களுக்கான மரியாதை, சமூக அந்தஸ்து, சமூகத்தில் நிலவும் உரிமைகள் என பல காரணிகளைச் சார்ந்தது. ஒரு ஆதிக்க சாதி இளைஞனுக்கு கிடைக்கக் கூடிய எல்லாமும் ஒரு தலித்துக்கு கிடைக்கிறதா? இன்னமும் குறிப்பாகக் கேட்டால் ஒரு கவுண்டர் இன இளைஞனுக்கு கிடைக்கும் உரிமையும், சமூக அந்தஸ்தும் அருந்ததிய இளைஞனுக்கு கிடைக்கிறதா? இந்தக் கேள்விக்கு ஆம் என்ற பதில் கிடைக்கும் வரை இங்கு சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் இருக்கின்றன என்றுதான் அர்த்தம். அதுவரைக்கும் என்னதான் ‘கவுண்டர்கள் நல்லவர்கள்’ என்று சொன்னாலும் ‘அவர்களை கமுக்கமாக அமுக்கியே வைத்திருக்கும் சாதிதான் இது’ என்பதுதான் கசப்பான உண்மையாக இருக்கும். 

இத்தகைய விமர்சனத்தை முன்வைத்தால் ‘அதான் நாங்க பிரச்சினையில்லாமல் இருக்கிறோமே? அப்புறம் ஏன் வம்பு பேசறீங்க?’ என்ற கேள்வி எழுப்பப்படக் கூடும். அவர்களிடம் ‘வீட்டுக்குள்ள விடுவீங்களா? அவர்களுக்கு நீங்கள் குடிக்கும் அதே டம்ளர்ல தண்ணி தருவீங்களா?’ என்று கேட்டால் அதிர்ந்து போவார்கள்.  பிரச்சினையில்லாமல் இருக்கிறோம் என்பதன் ஆழமான அர்த்தம்- அவர்கள் இன்னமும் தங்களுக்கு அடங்கியே இருக்கிறார்கள் என்பதுதான். 

‘வீட்டுக்குள் விட்டுவிட்டால் உரிமை கிடைத்துவிடுமா?’ என்கிற குறுக்குக் கேள்வி எழாது என நினைக்கிறேன். இது அடிப்படையான எளிய கேள்வி. அதே சமயம் பதில் சொல்ல விரும்பாத கேள்வி. துணிந்து அதற்கான பதிலை நம்மால் சொல்ல முடியுமென்றால் மட்டுமே சமூக சமத்துவம் என்பதன் நுனியையாவது பிடித்திருக்கிறோம் என்று அர்த்தம். அது வரைக்கும் ‘நாங்க நல்லவங்க’ என்று சொல்லிக் கொள்வது கூட சமூகத்தை ஏமாற்றுகிற சால்ஜாப்புதான். அருந்ததியர்கள் அமைதியாக இருப்பதால்தான் இவர்கள் அமைதியாக இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம்.

இன்னமும் அப்பட்டமாகப் பேசினால் வடக்கிலும் தெற்கிலும் உரிமைகளை உரக்கக் கேட்கும் குரல்கள் மேற்கில் இல்லை என்பதுதான் கொங்குப்பகுதியில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. வன்முறை அவசியமேயில்லை; ஆனால் மனமாற்றம் தேவையாகிறது. ஆனால் மனமாற்றம் இல்லாததால்தானோ என்னவோ யாராவது ‘இதெல்லாம்தான் வளர்ச்சியா?’ என்னும் போது பலரும் பதறிவிடுகிறார்கள். தேவையில்லாமல் குளறுபடிகளைச் செய்கிறார்கள் என்று கோபமாகிறார்கள். எங்கேயாவது யாராவது ஒன்றிரண்டு இடங்களில் துள்ளும் போது அவர்களை அடக்க, ஏவல் புரிய அரசும், ஆளும் வர்க்கமும், அதிகாரிகளும் இருக்கிறார்கள். இதுதான் கள நிலவரம். இதுதான் கள எதார்த்தம். 

Dec 2, 2019

இதனை இதனால்...

இதனை இதனால் இவன் முடிக்கும் என்றாய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடல்

1330 குறட்பாக்களிலும் இது மனதுக்கு நெருக்கமானது. சிலரைப் பார்க்கும் போது இந்தக் குறள் ஏனோ மனதுக்குள் திரும்பத் திரும்ப ஒலிக்கும். எல்லோராலும் எல்லாக் காரியத்திலும் வென்றுவிட முடிவதில்லை. ‘இவனுக்கு இதுதான்’ என்று எங்கோ விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

வேலூர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியின் முன்னாள் மாணவர்கள் சந்திப்பு கோவையில் நடைபெற்றது. எனக்கு நிறைய வேலைகள் இருந்தன. ஆனால் ஜி.விஸ்வநாதன் வருகிறார் என்பதால் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வந்திருந்தேன். அவருக்கு எண்பது வயதாகிறது. விக்கிப்பீடியாவைப் பார்க்காமல் அவரைப் பார்த்தால் எந்தவிதத்திலும் கணிக்க முடியாது. அறுபது வயது என்று கணக்கிட்டாலே அதிசயம்தான். அவரது பேச்சும் அப்படித்தான். எதையாவது பற்ற வைத்துவிடுவார்.

1984 ஆம் ஆண்டில் எம்.ஜி.ஆரின் ஆட்சிக்காலம். அப்பொழுது ஜி.விஸ்வநாதன் அமைச்சர். ‘எங்கள் ஊரில் ஒரு அரசு பொறியியல் கல்லூரி வேண்டும்’ எனக் கோரிக்கை வைக்கிறார். அரசிடம் பணமில்லை என்று சொன்ன எம்.ஜி.ஆர் ‘வேணும்ன்னா நீங்க காலேஜ் கட்டுங்க..நான் பர்மிஷனுக்கு வழி செய்கிறேன்’ என்கிறார். அன்றைக்கு வேலூரில் ஒரு வாடகைக் கட்டிடத்தில் கொட்டகையுடன் கூடிய கல்லூரியாகத் தொடங்கப்பட்டதுதான் இன்றைய வி.ஐ.டி. நேற்றைய சந்திப்பில் இதைச் சொன்ன ஜி.வி, ‘அப்போ மாசம் மொத்தமாவே இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்தோம்’ என்றார். கல்லூரி முதல்வருக்கு மூன்றாயிரம் என்பது அதிகபட்ச சம்பளம். மொத்தப் பணியாளர்களுக்கும் சேர்த்து மாதம் இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்தில் தொடங்கப்பட்ட கல்லூரி. இன்றைக்கு வேலூரில் மட்டும் மாதம் இருபது கோடி ரூபாய் சம்பளம் தருகிறார்கள். சென்னையில் ஒரு வளாகம் இருக்கிறது. அங்கே ஆறு கோடி ரூபாய். போபால், ஆந்திராவில் இருக்கும் வளாகங்களில் எவ்வளவு என்று தெரியவில்லை. மொத்தம் நாற்பத்தாறாயிரம் மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். 

வேலூர் தொழில் நுட்ப பல்கலைக்கழகம் இன்றைக்கு மிகப்பெரிய சாம்ராஜ்யம். சாம்ராஜ்யம் என்றால் பெரிய நிறுவனம் என்ற அர்த்தத்தில் இல்லை. இந்தியாவில் முதல் பத்து தனியார் கல்வி நிறுவனங்களைப் பட்டியலிட்டால் இதுவும் ஒன்று. சமீபத்தில்தான் Institution of Eminence பட்டியலில் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் எந்தவொரு தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்துடனும் எந்த வகையிலும் போட்டியிடத் தகுதியான கல்வி நிறுவனம் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். இந்தியாவிலேயே மிக அதிகமான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளைப் பிரசுரம் செய்யும் கல்லூரி இதுதான். இதெல்லாம் முப்பத்தைந்து வருடங்களில் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. ஒற்றைத் தலைமுறையில் அடைந்திருக்கும் வளர்ச்சி இது.

கூட்டத்தில் ஜி.வி. பேசியதைக் கேட்ட பிறகு கஸ்தூரி ஸ்ரீனிவாசன் ஆடிட்டோரியத்தின் - கோவை கஸ்தூரி மில்ஸ் ஸ்ரீனிவாசனின் வரலாறும் சுவராசியமானதுதான்; அதைத் தனியாகப் பேச வேண்டும்-  வளாகத்தில் தனியாக அமர்ந்து கடந்த முப்பதாண்டுகளில் ஜி.வி அடைந்திருக்கும் உயரத்தைத்தான் எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.  ஒரு கவுன்சிலராக இருந்து பார்த்தால் கூட அதிகார போதை நம்மை விலக அனுமதிக்காது. ‘எத்தனை கோடி செலவானாலும் பரவால்ல...ஜெயிச்சுடணும்’ என்று வெறியெடுக்க வைத்துவிடும். ஆனால் அமைச்சராக இருந்தவர் அவர். நினைத்திருந்தால் இன்றைய காலகட்டம் வரைக்கும் கூட இருந்திருக்க முடியும். அரசியல், அதிகாரம், கரை வேட்டி என எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு கல்லூரி மட்டும்தான் என்று அதற்குள்ளேயே உழன்று கொண்டிருப்பதால் மட்டுமே இவ்வளவு பெரிய கல்வி சாம்ராஜ்யத்தை நிர்மாணித்திருக்கிறார் என்று தோன்றியது. 

மதிய உணவுக்குப் பிறகு குழுவாக நிழற்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நிழற்படத்தைவிடவும் அவர் பேசியதை அசைபோடுவதிலேயே மனம் நிலைத்திருந்தது. எழுந்து செல்லவே இல்லை.

எத்தனையோ பேர் தொழில் ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஆனால் புதிதாகத் தொழிலைத் தொடங்குகிறவர்கள் அத்தனை பேரும் வென்றுவிடுகிறார்களா என்ன? வெல்வதற்கு என ஏதோ ஒரு சூட்சமம் அல்லது சூத்திரம் இருக்கிறது. இல்லையா? தமது தொழிலை வெறுமனே பணம் சம்பாதிக்குமிடமாகப் பார்க்கிறவர்களால் அத்தகைய வெற்றியை ஒரு போதும் அடைய முடிவதில்லை. பணம் தன்னைத் துரத்த வைக்கும். எந்தவிதமான ஒட்டும் உறவுமின்றி அதன் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் அர்த்தமில்லாத ஒரு வேட்டையை நிகழ்த்தியதைப் போல ஓய்ந்து போவார்கள் அல்லது தாம் துரத்திச் சென்றதை அடைந்த பிறகு இன்னொன்றை துரத்தத் தொடங்கிவிடுவார்கள். வெறுமனே materialistic ஆன துரத்தல்தான் அது.

சந்தர்ப்பவசத்தால் அல்லது தாம் விரும்பிய ஒன்றைத் தொடங்கிய பிறகு அதனுடன் தமக்கு உருவாகும் காதலே காலகாலத்துக்கும் நிலைத்த புகழுடன் கூடிய வெற்றியைத் தருகிறது. அத்தொழிலின் மீதான தமது காதலைக் கண்டறிவதுதான் சூட்சமம். ஜி.விஸ்வநாதன் அந்த மாதிரியான ரோல்மாடல். கல்வி நிறுவனம் தொடங்கினோம், சம்பாதித்தோம் என்றில்லை; இன்றைக்கும் எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும் அங்கே முதலில் கல்லூரியின் முன்னாள் மாணவர்களைத்தான் சந்திக்கிறார். ஒரு கூட்டம் சேர்ந்துவிடுகிறது. பல ஊர்களில் முன்னாள் மாணவர்களின் வீடுகளில்தான் உண்கிறார். எத்தனை கல்வித்தந்தைகளுக்கு இது சாத்தியம்? கல்வி நிறுவனங்களைத் தொடங்குவது, வருமானம் பார்ப்பது தாண்டி காரை விட்டு கீழே இறங்காதவர்கள்தான் இங்கே அதிகம். 

ஜி.வி முன்னாள் மாணவர்கள் பெரும்பாலானவர்களை பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். அதுதான் பெரிய ஆச்சரியம்.

முன்பொருமுறை வி.ஐ.டி பற்றி பேசும் போது ‘காசு கொடுக்கிறதில்லையா? சும்மாவா படிக்க வெச்சாங்க’ என்று ஒருவர் விமர்சித்தார். காசு கொடுத்துதான் படித்தேன்; ஆனால் கொடுத்த காசுக்கு வஞ்சகமில்லாமல் உருமாற்றி வெளியில் அனுப்பினார்கள் என்று பதில் சொன்னேன். ஆயினும், அவர் கேட்ட கேள்வி அவ்வப்போது உறுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கும். ஒரு பொருளுக்கான விலையைக் கொடுத்த பிறகும் ஏன் உணர்வுப்பூர்வமாக ஒன்றிணைய வேண்டும்? நேற்றைய நிகழ்ச்சிக்கு செல்வதற்கு முன்பாகக் கூட- ‘இவர் வர்றாருன்னா எதுக்கு ஒவ்வொரு ஊர்லேயும் இவ்வளவு பேர் கூடுறாங்க’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். 

கூட்டத்தில் சிலர் ‘என் அத்தனை வளர்ச்சிக்கும் நீங்கதான் சார் காரணம்’ என்று மனதார பேசினார்கள். படிப்பைத் தாண்டி எதையோ ஊன்றியிருக்காவிட்டால் சுட்டாலும் அப்படிப் பேசத் தோன்றாது. 

அய்யாவுதான் நினைவுக்கு வந்தான். வேமாண்டம்பாளையம் பள்ளிக்கூடத்தில் முதல் மாணவன் அவன். அவனுடைய அப்பா மரமேறிக் கொண்டிருக்கிறார். இவனது மதிப்பெண்ணைத் தெரிந்து ஏதோவொரு தனியார் கல்வி நிறுவனத்தினர் வீடு தேடி வந்துவிட்டார்கள். ‘எல்லாமே ஃப்ரீ’ என்று கொக்கி போட்டார்கள். வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு விவரமில்லை. அய்யாவின் அண்ணனுக்கு அந்தக் கல்வி நிறுவனத்தில் சேர்க்க பெருவிருப்பம். சேர்த்துவிடும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள். யதேட்சையாக அவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்து வி.ஐ.டியின் ‘ஸ்டார்ஸ்’திட்டம் பற்றிச் சொன்னேன். அத்திட்டத்தின்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கிராமப்புற அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஒரு பைசா செலவில்லை. அய்யாவு முயற்சித்தான். கிடைத்துவிட்டது. இப்பொழுது வி.ஐ.டியில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஊருக்கு சென்று வரும் செலவு தவிர எதற்குமே காசு வாங்குவதில்லை. சில மாதங்களுக்கு முன்பாக அய்யாவுவைப் பார்த்தேன். ஆளே மாறியிருந்தான். இனி அவன் மேலேறிவிடுவான் என்று முழுமையாக நம்பத் தொடங்கினேன்.

இங்கே நம்மைச் சுற்றிச் சுற்றி ஏமாற்றுகிறவர்கள்தான் அதிகம். தமது உழைப்புக்கும் அதிகமான விலையை நிர்ணயித்துவிட்டு சிக்கியவுடன் ‘இனி எப்படி போனா எனக்கென்ன?’ என்கிற மனநிலை கொண்ட வியாபாரிகளை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் கல்வி என்பது வியாபாரமில்லை என்று நம்புகிறவர்கள் அரிது. ஒருவன் தம்மைத் தேடி வந்துவிட்ட பிறகு ‘நம்மிடம் வந்துவிட்டான். இனி எல்லாக்காலத்திலும் இவனைக் கைவிடக் கூடாது’ என்று நினைக்கிற எண்ணம் ஜி.வி மாதிரியான ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே உண்டு. அதனால்தான் உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். கல்லூரி என்பது நான்கு வருடப் படிப்பு மட்டுமில்லை; அதன் பிறகும் கூட நீயும் நானும் ஒரே குடும்பம் என்று ஒவ்வொரு ஊராகச் சென்று புரிய வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதனால்தான் குடும்பம் குடும்பமாக முன்னாள் மாணவர்கள் வருகிறார்கள் என்று தோன்றியது. எண்பது வயதைக் கடந்த பிறகு எத்தனை பேர் இதைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? அப்படித்தான் ஜி.விஸ்வநாதனை நினைக்கும் போதெல்லாம் அந்தக் குறளும் நினைவுக்கு வந்துவிடுகிறது. 

Nov 26, 2019

எங்கேயிருக்கிறது அப்படியொரு ஊர்?

வார இறுதியில் தொடங்கி நேற்று வரைக்கும் பல ஊர்களுக்கும் சென்று வந்தேன். பல ஊர்கள் என்றால் சில மாவட்டங்கள். தமிழகத்திலேயே பின் தங்கிய மாவட்டங்கள் என சிலவற்றை அடையாளம் கண்டறிந்து அவற்றில் மிகவும் பின் தங்கிய ஊர்களுக்கு சென்று பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் திட்டம். பின்தங்கிய என்ற சொல்லுக்கு வரையறை வேண்டுமல்லவா? அடிப்படை வசதிகளே எதுவுமில்லாத ஊர்; குடிநீர், மின்சாரம், சாக்கடை வசதிகள் என எதுவுமற்ற ஊர். அப்படியொரு கிராமம் இருக்கிறதா எனக் கண்டறிந்துவிட வேண்டும் என என்றுதான் கிளம்பினேன்.

இப்படியான ஊர் சுற்றலுக்கு வடக்கத்திக்காரர்தான் காரணம். என்னுடன் முன்பு ஒரே நிறுவனத்தில் பணியாற்றியவர். உத்தரப்பிரதேசம். கோவை வந்திருந்தார். பேச்சுவாக்கில் ‘உங்க மாநிலம் நல்லா இருக்குங்க’ என்றார். ‘அறுபதாண்டு காலமாகவே தொடர்ந்து முன்னேறி வரும் மாநிலம் எங்களுடையது’ என்று பெருமையடித்தேன். கல்வி, மின்சாரம், சுகாதாரம், சாலைவசதிகள் என இங்கே செயல்படுத்தப்பட்ட பல நீண்டகாலத் திட்டங்கள் அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்தியிருக்கின்றன என்றேன். அது அவருக்கு சுள்ளென்று குத்தியிருக்க வேண்டும். 

‘நாம் நகரத்தில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்’ என்றார். 

‘இங்கே கிராமங்கள் கூட பெருமளவு வளர்ச்சியடைந்திருக்கின்றன’ என்ற போது ‘அடிப்படை வசதிகளே இல்லாத கிராமம் என ஒன்று கூடத் தமிழகத்தில் இருக்காது என நினைக்கிறீர்களா?’ என்றார்.  

‘இல்லை’ என்று உறுதியாகச் சொல்லவில்லை. எனக்கும் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. தமிழகத்தில் பனிரெண்டாயிரத்து சொச்சம் ஊராட்சிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு ஊராட்சியிலும் சராசரியாக நான்கைந்து குக்கிராமங்கள் இணைந்திருக்கும். அப்படியென்றால் ஐம்பதாயிரம் குக்கிராமங்களாவது இருக்க வேண்டும். ஐம்பதாயிரம் கிராமங்களில் எந்த வசதிகளுமற்ற ஒரு கிராமம் கூடவா இருக்காது? 

ஃபேஸ்புக்கில் அப்படியொரு கேள்வியைக் கேட்ட போது பலரும் பள்ளிகள் இல்லை, குடிநீர் வசதி இல்லை என்று சொன்னார்களே தவிர முழுமையான வசதிகளற்ற கிராமம் என்று எதையும் சுட்டிக்காட்டவில்லை. ஒருவேளை அப்படியொரு கிராமம் ஏதேனுமொரு மூலையிலிருந்தால் அங்கேயிருப்பவர்களுக்கு ஃபேஸ்புக்கும் ட்விட்டரும் கூட பேரதிசயம்தான். அவர்கள் இங்கே வந்து ‘எங்கள் ஊரில் எதுவுமில்லை’ எனச் சொல்ல வாய்ப்பில்லை. தேடினால் கிடைத்துவிடக் கூடும். அதனால்தான் கிளம்பிச் சென்றேன்.

தருமபுரி, திருவண்ணாமலை, கிருஷ்ணகிரி என்று பயணிக்க வேண்டியிருந்தது. சில ஊர்களில் நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். சில ஊர்களில் இருசக்கர வாகனம் கிடைத்தது. சில ஊர்களில் டவுன் பஸ்தான். உதாரணமாக ஓசூரிலிருந்து தேன்கனிக்கோட்டை அங்கேயிருந்து டவுன் பஸ் பிடித்து வனப்பகுதிக்குள் சென்றால் இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு கடைசிப் பேருந்து என்றார்கள். அதை விட்டுவிட்டால் அங்கே படுத்துக் கொள்ளக் கூட வசதியில்லை. யார் வீட்டுக் கதவைத் தட்டுவது?

பால் கறந்து விற்பனை செய்ய வழியில்லாத கிராமங்களில் கூட மேய்ச்சல் மாதிரியான தொழிலைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வருமானமே இல்லாமல் இதை ஏன் மேய்க்கிறார்கள் என்றுதான் முதலில் தோன்றியது. பால் கறந்து அவர்களே குடிக்கிறார்கள். தயிர் நிறைய சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள். மிச்சத்தை கன்றுக்குட்டிக்குக் கொடுக்கிறார்கள். மாடுகளை வேறு ஊர்களுக்கு ஓட்டிச் சென்று சந்தையில் விற்று பணத்தை வாங்கி வருகிறார்கள். மளிகைக் கடையில் பீடி, தீப்பெட்டி தவிர எதுவுமில்லை.‘ஒரு ரூபாய் கூட கையில் இல்லாம வாரம் பூரா ஓட்டிடுவோம்’ என்று ஒரு இளைஞன் சொன்னான். பைக் வைத்திருக்கிறார்கள். பெட்ரோலும் டாஸ்மாக் சரக்கும் கள்ளச் சந்தையில் கிடைக்கிறது. இப்படி எழுதிக் கொண்டே போகலாம். 

பல ஊர்களிலிருந்து அவசர அவசரமாகத் திரும்பி வர வேண்டியிருந்தது. குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப் பிறகு பேருந்து இருக்காது, சாலையில் வனவிலங்கு குறுக்கே வரும், இருளில் வண்டி ஓட்டுவது சிரமம் என வெவ்வேறு காரணங்கள். வந்துவிட்டேன். 

இப்படியான தேடல் குறித்து திட்டமிட்ட போது சில நண்பர்கள் ‘நானும் வர்றேன்’ என்றார்கள். அவர்களையெல்லாம் அழைத்துக் கொண்டு செல்லவே விரும்புகிறேன். ஆனால் இத்தகைய பயணங்களில் தனிமை வேறொரு அனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது. வனப்பகுதிக்குள் செல்போன் வசதி இல்லாமல் டவுன்பஸ்ஸில் பயணிக்கும் போது மனம் எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்தது.  கிராமங்களில் இந்தியாவின் ஆன்மாவை கிராமங்களில் கண்டறிய முடியும் என்று நிறையப் பேச்சாளர்கள் மேடையில் முழங்கியிருக்கிறார்கள். பல எழுத்தாளர்களும் சிந்தனையாளர்களும் எழுதியிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தின் ஆன்மாவைக் கண்டறிந்துவிடுவோம் என்ற நம்பிக்கையிலேயே பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தேன். அதனை சொற்களால் வர்ணிக்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. 

முதற்கட்ட பயணத்தில் எவ்வளவு தூரம் பயணித்தாலும் அங்கேயும் கூட மின்சாரம் இருக்கிறது. கிணற்றிலிருந்து நீர் எடுத்து ஊருக்கு விநியோகிக்கிறார்கள். ஓரளவுக்கேனும் சாலை வசதிகள் இருக்கின்றன. இந்த வருடம் பரவலாக மழை பெய்து வறட்சியற்று இருக்கின்றன. பள்ளிக்கூடங்கள் அருகாமையில் இருக்கிறது. ஆக முழுமையாகப் பின்தங்கிய கிராமத்தைக் கண்டறிந்துவிட முடியும் என்கிற முயற்சியில் இப்போதைக்கு தோற்றிருக்கிறேன். 

நண்பரொருவர் தருமபுரியில் மின்வாரியத்தில் பணியாற்றுகிறார். ‘கரண்ட்டே இல்லாத கிராமம் ஏதாச்சும் உங்க ஏரியாவில் இருக்கா?’ என்று கேட்டால் ‘எனக்குத் தெரிஞ்சு இல்ல’ என்றார். உண்மையிலேயே அந்த விதத்தில் தமிழகம் மிக முன்னேறிய மாநிலம்தான். 




விழுப்புரம் பகுதியில் இருளர் குடியிருப்புகள், திருவண்ணாமலை ஜவ்வாது மலையோர கிராமங்கள் போன்று சிலவற்றைக் குறிப்பிட்டு அங்கேயெல்லாம் வசதிகள் இல்லை; நாகையில் அப்படியான கிராமங்கள் இருக்கின்றன என்றெல்லாம் சிலர் சொன்னார்கள். குடியிருப்புகள் அப்படி இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் பல தரப்பு மக்களும் கலந்து வாழும் கிராமம் அப்படி இருக்கக் கூடுமா எனத் தெரியவில்லை.  தமிழகத்தில் இன்னமும் பயணிக்க வேண்டியதும் பார்க்க வேண்டியதும் நிறைய கிராமங்கள் இருக்கின்றன எனத் தெரியும். ஆனால் இப்போதைக்கு எதுவுமிருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே தெரிகிறது.

தமிழகத்தின் பின் தங்கிய மாவட்டங்கள் என்றால் தருமபுரி, கிருஷ்ணகிரி, திருவண்ணாமலையைச் சொல்லலாம். அங்கே பயணித்த வரையில் எந்த அடிப்படை வசதியுமே இல்லாத கிராமம் என எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மேம்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ள கிராமங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. உதாரணமாக நல்ல சாலை வசதிகள் இல்லை. மருத்துவ, சுகாதார வசதிகள் இல்லை என்று தனித்தனி பிரச்சினைகள் உள்ள கிராமங்களைத் தாண்டி வந்தேன். ஆனால் அனைத்துப் பிரச்சினைகளும் உள்ள கிராமத்தைக் கண்டறிய முடியவில்லை. ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல இன்னமும் அலைய வேண்டியிருக்கிறதுதான். அலைவேன்.

யார் வேண்டுமானாலும் என்ன விமர்சனம் வேண்டுமானாலும் செய்துவிட்டுப் போகட்டும். கடந்த அறுபது எழுபதாண்டுகளில் தமிழகம் கண்டிருக்கும் வளர்ச்சி அற்புதமானது. அதை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடிகிறது.

ஒருவேளை அப்படியான கிராமம் ஏதேனும் இருப்பின் சொல்லுங்கள். பார்த்துவிடலாம். 

Nov 21, 2019

என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள...

கடந்த இரண்டு நாட்களாக திடீரென்று அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆண்கள் தின வாழ்த்துகள் கண்களில் தென்பட்டது. கிழவன் கோவணம் கட்டிய கதையாக. பெரும்பாலும் ஆண்களுக்கு ஆண்களே சொல்லிக் கொண்ட, சிதறிக் கிடந்தத அந்த வாழ்த்துகளைப் பார்த்த போது நினைவுகள் பால்யத்துக்கு போய்த்தான் நின்றது.

எனக்கும் தம்பிக்கும் ஒன்றரை வருடங்கள்தான் வயது வித்தியாசம். இரண்டு குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொள்வது சிரமம் என்பதாலோ என்னவோ பள்ளிக்கூடம் செல்லும் வரைக்கும் அமத்தாவிடம்தான் அதிகமாக இருந்த ஞாபகம். அமத்தா ஓர் ஆணாதிக்கவாதி. பெண்களைவிடவும் ஆண்களே உயர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணம் கொண்டவர். ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்கிற எண்ணத்தை விதைத்து வைத்திருந்தார். அதே நினைப்புடன்தான் பள்ளிக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன்.பள்ளிக்குச் சென்ற முதல் சில வருடங்கள் முழுமையாக நினைவில் இல்லை.

இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது சத்தியமங்கலத்தில் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார்கள். அங்கேயொரு ராட்சஸி ஆசிரியையாக இருந்தார். சித்ரா. இப்பவும் ஏதாவது முறையற்ற காமக்கதைகள், வில்லியாக யாரைவாயது சித்தரிக்க வேண்டுமானால் நான் பயன்படுத்துகிற பெயர் அது. அந்த ராட்சஸிக்கு எப்படித்தான் அப்படியெல்லாம் தோன்றுமோ தெரியவில்லை- வகுப்பறையில் ஒரு பையன், ஒரு பெண் என்று மாற்றி மாற்றி அருகில் அமர வைத்துவிட்டார். கொஞ்சம் விவரம் வந்த பிறகு அப்படி அமர்ந்திருந்தால் கூட எசகுபிசகாக எதையாவது செய்து பார்த்திருக்கலாம். அப்பொழுதெல்லாம் ‘கேர்ள்ஸ் மேல பாய்ஸ் முட்டக் கூடாது’ என்று தொடை இரண்டையும் சேர்த்து இறுக்கி அமர்ந்து கொள்வேன். இரண்டு பக்கங்களில் அமர்ந்திருந்த இரண்டு பெண்களில் ஒரு பெண்ணின் முகம் கூட ஞாபகமில்லை. ஆனால் இன்னொரு பக்கம் அமர்ந்திருந்த பானுவின் ஞாபகம் இருக்கிறது. அவளும் ஒரு ராக்காஸி. அவளுடைய வேலையே என்னைக் கிள்ளி வைப்பதுதான். எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் கிள்ளி வைக்கும் உரிமை அவளுக்கு இருந்தது. ஆரம்பத்தில் எதிர்த்துப் பார்த்தேன். மிஸ்ஸிடம் சொல்லி வைத்தேன். ‘தொணதொணன்னு பேசிட்டு இருக்கான் மிஸ்’ என்று அவள் சமாதானம் சொன்னால் போதும். சித்ரா மிஸ்ஸூம் சேர்ந்து அடிப்பார். சித்ராவிடம் அடிவாங்குவதற்கு பதிலாக இவளது கிள்ளலோடு நிற்கட்டும் என்று அவள் என்னதான் கிள்ளினாலும் பொங்கி வரும் அழுகையை அப்படியே அடக்கிக் கொள்வேன். 

பானுவுக்கு ஒண்ணுக்கு வந்தால் கூட என்னைக் கிள்ளி வைப்பாள் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். கர்ண கொடூரி. அப்படி அவள் கிள்ளிக் கிள்ளி, அமத்தா ஊட்டி வளர்த்த ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்பதெல்லாம் தொடை வழியாக வழிந்து கொண்டேயிருந்தேது. ‘அவளை எப்படியாச்சும் கொன்றுவிட வேண்டும்’ என்றெல்லாம் கூட திட்டமிட்டேன். அவளைப் பார்த்தாலே பயமாக இருக்கும். நாட்கள் செல்லச் செல்ல சித்ராவும் பானுவும் என் தொடை மீது கதக்களி ஆடி, குண்டம் இறங்கிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். ஒருவழியாக அம்மாவுக்கு பணியிட மாறுதல் கிடைக்க அந்த வருடம் பள்ளிக்கூடம் மாற்றிவிட்டார்கள். அதனால் தப்பித்தேன். இல்லையென்றால் வெறியெடுத்த சைக்கோவாகியிருக்கக் கூடும். எப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால் இன்று வரைக்கும் எனக்கும் அவ்வப்பொழுது கனவில் வந்து பானு கிள்ளி வைக்கிறாள்; கடிக்கிறாள். கடிக்கிறாள் என்றால் நடிகையொருத்தி நாயகனின் காதை செல்லமாகக் கடிப்பது போல நீங்கள் கருதிக் கொள்ளக் கூடாது. 

கடந்த வாரத்தில் வந்த கனவைச் சொல்கிறேன். வாய்க்காலில் குளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணின் உடல் மிதந்து வருகிறது. முகம் நீருக்குள் புதைந்திருக்கிறது. ஒரு நீண்ட குச்சியை எடுத்து உடலை இழுக்கிறேன். ஓர் அசைவுமில்லை. பக்கத்தில் வந்தவுடன் உடலைத் திருப்பினால் தலைமுடி மட்டும் கிராப் வெட்டப்பட்டு பானுவைப் போல இருக்கிறது. முகம் தெளிவில்லை. திடீரென்று எழுந்தவள் என்ன செய்திருப்பாள் என நினைக்கிறீர்கள்?  நன்றி சொல்லியிருப்பாள் என்று சிலர் கருதக் கூடும். தொடையைக் கிள்ளியிருப்பாள் என்று பலர் நினைக்கக் கூடும். இரண்டுமில்லை- முதல் வேலையாக கழுத்துக்குக் கீழாக தோள்பட்டையில் வெறுவெறுவென்று கடிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். ரத்தம் வாய்க்கால் நீரோடு கலந்து பிசுபிசுத்து ஓடுகிறது. எப்படித் தப்பித்தேன் என்று தெரியவில்லை. கனவில் பெண்ணொருத்தி வந்து கடித்து வைத்தாள் என்று மொட்டைத்தலையன் குட்டையில் விழுந்த மாதிரி சொன்னால் அடுத்தவர்களுக்கு எப்படியெல்லாம் கற்பனை ஓடும்? வெளியில் சொல்லவா முடியும்? உங்களிடம்தான் கொட்ட முடிகிறது. பானு இன்னமும் Nightmare என்பதை வேறு எப்படிப் புரிய வைப்பது. 

பானு கதை இப்படி என்றால் ஐந்தாம் வகுப்பில் மகேஸ்வரி என்றொருத்தி இருந்தாள். கருகருவென்று வாட்டசாட்டமாக இருப்பாள். ஐந்தாம் வகுப்பு வரைதான் என்னை இருபாலர் பள்ளியில் படிக்க வைத்தார்கள். மகேஸ்வரி ஒரு பெரிய ரவுடி. கையில் சிக்கினால் சாத்திவிடுவாள். அவளிடம் நான் வம்பு செய்ததாக எந்த நினைவுமில்லை. அன்றைக்கும் இப்படித்தான் ஒல்லிப்பிச்சானாக இருப்பேன். அவளிடம் வம்பு செய்கிற அளவுக்கு உடலில் ஓட்டம் போதாது. அப்படி ஓடிக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் ஒரு நாள் மதிய உணவு இடைவேளையின் போது வேறொரு பெண்ணிடம் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது பார்த்து ஓர் ஆசிரியை வந்துவிட்டார். வகுப்பறையில் நான்கைந்து பேர்தான் இருந்தோம். டீச்சர் விசாரணையைத் தொடங்கினார். எல்லோரும் ஒவ்வொரு காரணத்தைச் சொன்னார்கள். முந்திரிக்கொட்டையாக நான்தான் மகேஸ்வரிதான் முழுமையான காரணம் என்று சொல்லிவிட்டேன். அப்பொழுதும் கூட ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்கிற எண்ணம் எனக்குள் உறங்கியிருந்திருக்க வேண்டும். டீச்சர் மகேஸ்வரியை நான்கு சாத்து சாத்திவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். மகேஸ்வரி அழுது கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுதாவது அமைதியாக இருந்திருக்கலாம். பக்கத்தில் போய் ‘இனிமே யாரையும் அடிக்காத’ என்றேன். சொல்லி வாய் மூடவில்லை. முறைத்துவிட்டு ஒரு தள்ளு தள்ளினாள் பாருங்கள். சுவரோடு சுவராக அப்பினேன்.  வெறியெடுத்து எழுந்தவள் நரம்படி நாராயணனாக இருந்த என் இரண்டு கைகளையும் பின்னால் சேர்த்து அவளது இரண்டு கைகளால் பிடித்துக் கொண்டு தனது முட்டியை வைத்து முதுகில் நான்கைந்து இடி இடித்தாள். சுவரில் மோதிய போதே கண்கள் இருண்டு, பாதி சிறுநீர் பை நிரம்பியிருந்தது. அவள் முட்டியை வைத்து இடிக்கவும், சிறுநீர் பெருக்கெடுக்க மூச்சே நின்றுவிட்டது. திருப்பி அடிக்காவிட்டாலும் தொலைகிறது. என்னால் தப்பிக்கவும் முடியவில்லை. தனது வெறியெல்லாம் தீர்ந்த பிறகு ‘இனிமே டீச்சர்கிட்ட சொல்லி வைக்காத’ என்றாள். அழுதபடியே கழிப்பறையை நோக்கி ஓடினேன். அவளையும் கொன்றுவிட வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் அவள் முகத்தைக் கூட பார்க்கவில்லை. 

இப்பொழுது பானு, மகேஸ்வரியெல்லாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் சிறு வயதிலேயே ‘என்ன இருந்தாலும் ஆம்பள’ என்கிற எண்ணத்தில் பெட்ரோல் ஊற்றி கொளுத்திவிட்டவர்கள் அவர்கள்தான். ஒருவேளை அவர்களையும் கீழே போட்டு மிதிக்கும் ஆண்கள் கணவனாக வந்திருக்கலாம் அல்லது எவனாவது முரட்டு அடி வாங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.

பானு, மகேஸ்வரி மாதிரியான பெண்களை எல்லாம் எதிர்கொண்ட வாழ்க்கையில் அடுத்த ஏழு வருடங்களுக்கு பெண் வாசமே இல்லை. சைட் அடித்துக் கொண்டு திரிந்தாலும் பெண்களின் பக்கத்திலேயே போனதில்லை. அதனால் அவர்களும் என்னை அடிக்கவில்லை. ஆனால் பெண்களிடம் போனால் அடி விழும் என்கிற பயம் மட்டும் ஆழ ஒட்டிக் கொண்டது. பெண்கள் குறித்து ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பார்வை இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு இந்த பயம்தான் அதிகம்.இந்த லட்சணத்தில் ‘ஆண்கள் தினம்’ வேறு கொண்டாடுகிறார்கள். ‘ஆணாகப் பிறந்ததற்கே வெட்கப்படுகிறேன் டோலி’ என்று ஆல்பர்ப்பஸ் அங்கிள் ஆவதற்கு முயற்சி செய்யும் போது கூட இந்த பயம்தான் எட்டிப் பார்க்கிறது.  இதையெல்லாம் சொன்னால் ‘கதை விடுறான்’ என்று முகமூடி ராஜேஷ் மாதிரியான ஆட்கள் கலாய்க்கக் கூடும். நீங்களே சொல்லுங்கள் - இந்தக் காலத்தில்  யாரைத்தான் கலாய்க்காமல் விட்டுவைக்கிறார்கள்? 

Nov 20, 2019

செல்போனும் கையுமாக - கடிதம்

அண்ணா,

டிஜிட்டல் வளர்ச்சியை கவனித்து வருகிறவனாக, நான் தெரிந்து வைத்திருக்கும் சில புள்ளி விவரங்கள் இவை.

1. சராசரியாக ஒவ்வொரு இந்தியனும் ஒரு நாளைக்கு 2.5 மணி நேரங்களை தனது தளத்தில் செலவிடுவதாக யுடியூப் சமீபத்தில் ஓர் அறிக்கையில் தெரியப்படுத்திருக்கிறது. இந்தியாவில் டிஜிட்டல் நுட்பத்தின் வளர்ச்சி விகிதத்தைக் கணக்கில் கொண்டு அவர்கள் (யுடியூப்) தரமான உள்ளடக்கத்திற்கு மிக அதிகளவில் முதலீடு செய்வது தெரிகிறது. உதாரணமாக: LetsMakeEngineeringSimple, StudyIQ etc).நல்ல உள்ளடக்கம் எனில் நிறைய பார்வையாளர்கள் நேரத்தைச் செலவிடுவார்கள் என்பதுதான் இதில் மறைமுக உத்தி. பார்வையாளர்களைக் கட்டிப் போடும் கணக்கீடு. இதே போலத்தான் யுடியூப் ஒவ்வொருவரின் அனுபவத்தையும் தனிப்பட்டதாக (personalize) மாற்ற கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்களை எதை வைத்து இழுத்துப் பிடிக்க முடியும் என்று கவனித்து அதை மட்டுமே கண்ணில் காட்டுகிறார்கள். 

2. வெற்றிகரமான இணைய செயலிகள் ஒரு ஃபார்முலாவைப் பின்பற்றுகின்றன-அவர்களது செயலியில் நீங்கள் செலவிடும் நேரத்துக்கும், அந்தச் செயலியில் நீங்கள் செய்யும் செயலுக்கும் ஏதாவதொருவிதத்தில் உங்களுக்கான வெகுமதியைத் தந்துவிடுகின்றன. பொருளாதார வெகுமதி என்றில்லை; ஏதாவதொரு வெகுமதி. அவர்களது செயலி வடிவமைப்பே கூட நீங்கள் அடிக்கடி வரும்படிதான் அமைந்திருக்கும். எவ்வளவு முறை நீங்கள் ஒன்றைச் செய்தாலும் அது எதையும் மாற்றாது என்று தெரிந்தும் செய்து கொண்டேயிருப்போம்.

3. இணையத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் வரைமுறைப்படுத்த சட்டம் இயற்றுவது கூட சவாலான காரியம்தான். இன்றைக்கு ஒரு பிரச்சினை என்று நாம் கருதிக் கொண்டிருப்பது நாளை வேறொரு வடிவம் பெற்றிருக்கும். இந்த உலகம் கணிக்கவே முடியாத வேகத்தில் உருமாறிக் கொண்டிருக்கிறது. 

4. https://www.parentcircle.com/gadget-free-hour/ இந்த தளத்தை முயற்சித்துப் பாருங்கள்.

உடல்ரீதியாக என்பதைவிடவும், மனிதர்கள் உளவியல் ரீதியாக தங்களது செல்போனுடன் பிணைக்கப்படுகிறார்கள்.

*********

இணையத்தை செல்போன் வழியாகப் பயன்படுத்துவதைக் குறைக்க சரியான திட்டமிடல் அவசியம். எதைக் குறைக்க வேண்டும், எப்படி குறைக்க முடியும் என்கிற திட்டமிடல் நம்மை ஓரளவு வெற்றியடையச் செய்யும். நாம் மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தும் மூன்று செயலிகளை எடுத்துக் கொள்ளலாம்- WhatsApp, Facebook and YouTube. 

இந்த மூன்றிலும் நம்மோடு தொடர்பினை உடனடியாக முழுமையாக மாற்றுவது சாத்தியமில்லை. ஆனால் சிறு சிறு மாற்றங்களை தொடர்ச்சியாகச் செய்ய முடியும். நான் பின்வரும் வழிகளில் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

1. WhatsApp
  • முகப்பு படத்தையோ, நிலைத்தகவலையோ அடிக்கடி மாற்றுவதில்லை. (குறைந்தபட்சம் பதினைந்து நாட்கள்)- முகப்புப்படமே இல்லாமல் இருந்தால் இன்னமும் சிறப்பு.
  • கடைசியாக எப்பொழுது பார்த்தேன் என்பதை யாருமே பார்க்க முடியாதபடிக்கு மாற்றி வைத்திருக்கிறேன். அடுத்தவர்கள் அனுப்பும் செய்தியை பார்த்ததற்கான அத்தாட்சியான ‘ப்ளூ டிக்’ என்பதை மறைத்து வைத்திருக்கிறேன். (இவை யாருக்கும் உடனடியாக பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்னும் நிலையை உருவாக்குகிறது)
  • முக்கியமில்லாத குழுமங்களிலிருந்து வெளியேறிவிடுகிறேன் அல்லது ம்யூட் செய்துவிடுகிறேன்.
2. Facebook
  • செயலியை நீக்கிவிடுங்கள்; மெஸஞ்சரும் செல்போனில் அவசியமில்லை. தேவைப்படும் போது ப்ரவுசர் வழியாகத் திறந்து கொள்ளலாம்.
3. YouTube
  • ஒவ்வொரு பதினைந்து நிமிடங்களுக்கும் நினைவூட்டல் வைத்துக் கொள்கிறேன். பதினைந்து நிமிடங்களில் வீடியோ நின்றுவிடும். 
  • வீடியோக்களுக்கான முன்னுரிமைகளை வரையறுத்து வைத்திருக்கிறேன். விருப்பமற்ற வீடியோக்களில் ‘Not Interested' என குறித்துவிடுவேன்.
இன்னமும் நிறைய எழுத விரும்புகிறேன். இப்போதைக்கு இவை போதும் எனத் தோன்றுகிறது. 

மணிவண்ணன்.

மணிவண்ணன், பெங்களூரில் மென்பொருள் துறையில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர். தற்சமயம் வேலையை உதறிவிட்டு சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகளுக்காக சென்னையில் பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

Nov 19, 2019

செல்போனும் கையுமாக...

கடந்த வாரத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சி. உறவுக்காரக் குழந்தைகள் அத்தனை பேரும் ஆளுக்கொரு செல்போனை வைத்துக் கொண்டு அங்குமிங்குமாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பத்து வயது கூட நிரம்பாத குழந்தைகள். பெரியவர் ஒருவர் அழைத்து கூட்டத்தில் நல்ல காரியத்தைச் செய்வதான நம்பிக்கை மற்றும் பாவனையுடன் ‘இவன் யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?’ ‘அந்தப் பாப்பா யாரு?’ என்றெல்லாம் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகப்படுத்த முயற்சி செய்தார். அந்த நேரத்தையும் கூட வீணடிக்க அந்தக் குழந்தைகள் தயாராக இருப்பதாக இல்லை. ஒவ்வொருவராகத் தப்பிச் சென்றுவிட்டார்கள். சில நிமிடங்களில் கூட்டம் கரைந்து போனது. பல்பு வாங்கிய அந்தப் பெரியவர் ‘இந்தக் காலத்து குழந்தைகளே இப்படித்தான்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் தனது செல்போனை பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டார். 

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் செல்போன் ஒன்றை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு ‘இனிமே வாட்ஸாப் கிடையாது; ஃபேஸ்புக் கிடையாது’ என்று சொல்லிப் பார்த்தேன். சில மாதங்களுக்கு அதைக் கடைபிடிக்கவும் முடிந்தது. ஆனால் அலுவலகத்தில் ஏதோ ஒரு ப்ராஜக்ட்டுக்காக வாட்ஸாப் குழுமம் ஆரம்பித்தார்கள். அதற்காக வாட்ஸாப் தேவைப்பட்டது. செல்போனில் நிறுவிய அடுத்த கணம் உள்ளே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டது. முன்பெல்லாம் இரவு நேரப் பேருந்து பயணங்களில் பக்கத்தில் இருப்பவர்களிடம் பேசுவேன். இல்லையெனில் கண்களுக்கு துணியைக் கட்டிக் கொண்டு உறக்கம்தான். பகல் நேரப் பயணமெனில் வாசிப்பதுண்டு; பேசுவதும் அதிகம். இப்பொழுதெல்லாம் யூடியூப்பில் படம் பார்க்கிறேன். அல்லு அர்ஜூன், ரவிதேஜா, சாய் தரம் தேஜ்- சிரஞ்சீவியின் உறவுக்காரப் பையன், வி.ஐ.டி மாணவர் என்று கொல்ட்டிகளின் எந்தப் படங்களையும் விட்டு வைப்பதில்லை. இவையெல்லாம்தான் செல்போனை விட்டு விலகவே விடுவதில்லை. 

ஒரு நாளின் அதிகபட்ச நேரத்தை செல்போன் திரையே ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தாலும் அவ்வளவு எளிதில் உதறிவிட முடிவதில்லை. எலெக்ட்ரானிக் பொருட்கள் நமது நேரத்தை கோரப்பசியோடு தின்று கொண்டிருக்கின்றன. நமது நேரத்தை விடவும் குழந்தைகளின் நேரத்தை அவை அள்ளித் தின்பதைப் பார்க்க பயமாக இருக்கிறது. எங்கள் அடுக்ககத்தில் பதினான்கு பதினைந்து வயது குழந்தைகள் செல்போனோடு தனியாக அமர்ந்து மணிக்கணக்கில் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களை விட சற்றே சிறியவர்கள் செல்போனைத் தூக்கி வந்து அதில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். செல்போனும் அதன் விளையாட்டுகளும் வளர்ந்த மனிதர்களின் மனதினை கூட மாற்றிவிடவல்லது என்றுதான் பல ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளும் சொல்கின்றன. குழந்தைகளின் மனநிலை எம்மாத்திரம்? அடுத்தவர்களுடன் பழகாத, குரூர புத்தியுடைய, வெளியுலகத் தொடர்புகளற்ற குழந்தைகளாக அவர்களின் வட்டத்தை மிக மோசமாகச் சுருக்கிவிடும் வல்லமை செல்போன் விளையாட்டுகளுக்கு உண்டு. எல்லாம் தெரிகிறதுதான். ஆனால் என்ன செய்கிறோம்? 

பொதுவிடங்களில், நிகழ்ச்சிகளில் மற்ற விளையாட்டுகளை விளையாடும் குழந்தைகளைப் பார்க்க அதிசயமாக இருக்கிறது. வெளி விளையாட்டுகளை விளையாடுகிற குழந்தைகள் மிகக் குறைந்துவிட்டார்கள். பல பெற்றோரும் ‘இது ஒருவகையில் பாதுகாப்பானது’ என கைகளில் செல்போனைக் கொடுத்து அமர வைத்துவிடுகிறார்கள்.  சோம்பேறிகளாக, தமது அடிமைகளாக குழந்தைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்கும் இந்த செல்போன்களின் கதிர்வீச்சும் குழந்தைகளை பாதிக்கக் கூடும் என்கிறார்கள்.  இந்த செல்போன்களிடமிருந்து குழந்தைகளை மீட்க வாய்ப்புகள் இருக்கின்றனவா?

இணையத்தில் தேடினாலும், குழந்தைகள் மனநல மருத்துவரிடம் பேசினாலும் ஒன்றைத்தான் மிக முக்கியமாகக் குறிப்பிட்டார்கள். ‘நீங்க எந்நேரமும் செல்போனை பார்த்துட்டு இருந்தா குழந்தைகளும் பார்க்கத்தான் செய்வாங்க’ என்கிறார்கள். அது மிகச் சரி. முதலில் நாம் ஒழுங்குக்கு வர வேண்டியிருக்கிறது. அப்படி நம்மிடமே ஒழுங்கின்றி, குழந்தைகளை மிரட்டினால் அவர்கள் செல்போனை அந்தப் பக்கமாக நகர்த்தி வைக்கக் கூடும் ஆனால் மனதுக்குள் ‘அம்மா மட்டும் பார்க்கிறாங்க; அப்பா மட்டும் பார்க்கிறாங்க’ என்று புலம்புவார்கள். குழந்தைகள் பெரியவர்கள் செய்வதைக் குற்றமாகக் கருதினாலும் கூட அதனை வெளிப்படையாகப் பேசுகிற தைரியம் அவர்களிடம் இருக்காது. அப்படி அவர்கள் அதனை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லையெனில் நம்மை விட்டு அவர்கள் விலகுவதற்கு நாமே ஒரு அடித்தளம் போட்டுக் கொடுத்தது போல ஆகிவிடும். ஒருவேளை குழந்தைகள் செல்போனிலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால் முதலில் நாம் அவர்கள் முன்னால் விடுபட்டது போன்ற எண்ணத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

நண்பர் ஒருவர் ‘செல்போன் டைம்’ என்று குழந்தைகளுக்கு ஒதுக்கிக் கொடுத்துவிடுகிறார். தினமும் அரை மணி நேரம். அவர்கள் எதை வேண்டுமானாலும் பார்த்துக் கொள்ளலாம். நல்ல வெளிச்சமான, அனைவரின் நடமாட்டம் இருக்குமிடத்தில் அமர்ந்து அவர்கள் செல்போன்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். கேம் பார்த்தாலும் தடுப்பதில்லை. வீடியோ பார்த்தாலும் தடையில்லை. அந்த நேரத்தைத் தாண்டி குழந்தைகள் செல்போன்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று அவர் சொல்வதை குழந்தைகள் கேட்கிறார்கள். அரை மணி நேரம் என்பது முக்கால் மணி நேரம் வரைக்கும் போகலாமே தவிர அளவுக்கு மிஞ்சி நிகழ்வதில்லை.

வேறொரு நண்பர் சில நாட்களுக்கு முன்பாக மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அந்த மின்னஞ்சலை முழுமையாகப் பிரசுரம் செய்ய வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். அனுப்பியவரின் பெயர் நினைவில் இல்லை. தேடி எடுக்க முடியவில்லை. அவர் அனுப்பியிருந்ததன் சாராம்சம் இதுதான் - குழந்தைகள் குறைந்தபட்சமாவது செல்போன் கேம் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அவர்களது நண்பர்கள் அது குறித்துத்தான் அதிகம் பேசுகிறார்கள்.  அப்பொழுது நம் குழந்தை எதுவும் தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தால் அது அவர்களுக்கு தாழ்வுணர்ச்சியை உருவாக்கிவிடாதா? என வினவியிருந்தார். அதுவும் சரியான வருத்தம்தான். ஆனால் குழந்தைகள் பேச எவ்வளவோ சமாச்சாரங்கள் இருக்கின்றன. சச்சின் பற்றியும், சவுரவ் பற்றியும் நம் காலத்தில் ஒருத்தன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது கூட கிட்டிப்புள் குறித்து பேசி, கவனத்தை இழுக்கக் கூடியவன் நம் கூட்டத்தில் ஒருவன் இருந்தான். அத்தகைய ஒருவன் நம் குழந்தைகள் கூட்டத்திலும் ஒருவன் அல்லது ஒருத்தி இருக்கக் கூடும். அப்படியொரு ஆளாக நம் குழந்தைகளும் இருக்கலாம்.

இதையெல்லாம் பற்றி சற்று விவாதிக்கவும் ஆலோசிக்கவும் வேண்டிய தருணம் நம் காலத்தில் உருவாகியிருக்கிறது.

குழந்தைகளை மிரட்டுவதால் அல்லது அவர்களிடமிருந்து செல்போனை பறித்து வைப்பதனால் மட்டும் நாம் நினைப்பது நிகழ்ந்துவிடாது. நம் சிறுவயதில் தொலைக்காட்சி இருந்த போது என்ன செய்து கொண்டிருந்தோம்? வெறும் தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்த காலத்தில் ஒளியும் ஒலியும் அல்லது ஞாயிறு சினிமாவைத் தவிர நமக்கு தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதற்கு வேறொன்றும் இருக்காது. அப்பொழுது தொலைக்காட்சியைவிடவும் தெருக்கள்தான் சுவாரசியமாக இருந்தன. வெளியிலேயே கிடந்தோம். பிறகு கேபிள் டிவி வந்தது. சுவாரசியமோ இல்லையோ- நம்மை தம்மோடு கட்டிப்போடும் வித்தை அதனிடமிருந்தது. எதையாவது ஒன்றைப் பார்க்க வைத்தார்கள். தெருவை விட தொலைக்காட்சிகள் சுவாரசியம் என நினைக்க ஆரம்பித்தோம். அப்படித்தான் தெருவை விட்டு மெல்ல மெல்ல விலகினோம்.

இன்றைக்கு செல்போன் அந்த வேலையைச் செய்கிறது. ஒன்றை விட வேண்டுமென்றால் அதனைவிட சுவாரசியமான ஒன்றை குழந்தைகளுக்கு காட்ட வேண்டும். செல்போனைவிடவும் தெருவும், வெளியில் தெரியும் வானமும் சுவாரசியமானவை என்று காட்டி செல்போனில் பார்க்க எதுவுமில்லை என்கிற நிலையை உருவாக்க வேண்டும். ஆனால் அதை நம்மால் நிரூபிக்கவே முடியாது. ஆனால் இன்னொரு வழி இருக்கிறது. இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் செல்போன் பேட்டரி நிறைந்து கிடக்க வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை. மாலை வேளைகளில் அணைந்து கிடந்தாலும் தவறில்லை என்று விட்டுவிடலாம். தூர்தர்ஷன் மாதிரி- அங்கே ஒன்றுமில்லை என்கிற மனநிலையை உருவாக்க வேண்டும். அந்த நேரத்தில் குழந்தைகள் போரடிப்பதாக உணரும் போது அவர்கள் வேறு ஏதேனும் ஒன்றுடன் ஒன்றுவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். அதுதான் இருப்பதிலேயே எளிய வழி.

இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலாக சார்ஜரில் போட்டு பத்து மணிக்கு மேலாக, குழந்தைகள் உறங்கிய பிறகு வேண்டுமானால் நாம் ஒரு முறை பார்த்துக் கொள்ளலாம். தலை போகிற விவகாரமாக இருந்தாலும் வாட்ஸாப்பில் தகவல் அனுப்பிவிடுவார்கள் என்பதால் நாம் எதையுமே தவற விட வாய்ப்பில்லை.

சொல்வது எளிது; செயல்படுத்த மெனக் கெட வேண்டும். ஆனால் நாம் மெல்ல மெல்ல இதையெல்லாம் பழக்கப்படுத்தி ஒழுங்குக்கு கொண்டு வர வேண்டியது மிக அவசியம். இப்படி அவரவர் சாத்தியங்களுக்கு ஏற்ப செல்போன்களிடமிருந்து குழந்தைகளுக்கு மெல்லிய இடைவெளியை உருவாக்கி அவர்களை விலகச் செய்ய வேண்டும். மேற்சொன்னவை எல்லாம் சிறு சிறு தீர்வுகள்தான். நண்பர்களிடம் விவாதித்தால், பத்தில் ஒருவரிடம் சிறப்பான தீர்வு இருக்கக் கூடும். அந்தத் தீர்வைக் கண்டறிவதும் நமக்கேற்ப மெருகேற்றுவதும் முக்கியம். கடினமான காரியம்தான் ஆனால் செய்யவே முடியாத காரியமில்லை. நம் குழந்தைகளுக்காக, அவர்களது எதிர்காலத்திற்காக நாம் அதைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

Nov 15, 2019

காதலிக்க வேண்டும்

அறுபதுகளில் சீனாவும் கிட்டத்தட்ட இந்தியா போலத்தான். அடுத்த ஐம்பதாண்டுகளில் பொருளாதாரத்திலும், நாகரிகத்திலும், வளர்ச்சியிலும் நம்மைவிட வெகுதூரம் போய்விட்டார்கள். அப்படியான காலகட்டத்தில்- ஆணும் பெண்ணும் சகஜமாக பழகாத காலம்- கதை நிகழ்கிறது. ஹாங்காங்கில் ஒரு பழைய குடியிருப்பில் வாடகைக்கு வீடு தேடி ஓர் இளம் பெண்மணி வருகிறாள். அவள் நிறுவனமொன்றில் ஸ்டெனோவாக இருக்கிறாள். கணவனும் மனைவியும் மட்டும்தான். அந்த வீட்டுக்காரப் பெண்மணி வீடு கொடுக்க சம்மதித்துவிடுகிறாள். வீடு தேடி வந்த பெண்மணி கிளம்பும் போது அதே வீட்டுக்காக இன்னொரு ஆள் வீடு தேடி வருகிறான். அவன் பத்திரிக்கையாளனோ அல்லது எழுத்தாளனாகவோ இருக்கிறான்.

‘அடடா இப்போத்தான் வீட்டை அந்தப் பெண்ணுக்கு கொடுப்பதாக சம்மதித்தேன்...வேணும்ன்னா பக்கத்து வீட்டுல விசாரிங்க’ என்று சொல்கிறாள். அங்கே அவனுக்கு வீடு கிடைக்கிறது. அவர்களும் கணவனும் மனைவியும் மட்டும்தான். 

ஒரே நாளில் இரு குடும்பங்களும் குடி வருகின்றன. இயல்பாக நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்க சிறு சிறு உரையாடல்கள், புன்னகைகளின் வழியே ஸ்டெனோவுக்கும், எழுத்தாளனுக்கும் ஒருவிதமான ஈர்ப்பு உருவாகிறது. மெல்ல நெருங்கி வருகிறார்கள். ஆனால் இவர்களுக்கு முன்பாகவே இருவருக்கும் தெரியாமல் அவர்களது இணையருக்கிடையில் முறையற்ற உறவு உருவாகிவிடுகிறது. அதனை இருவரும் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். பத்திரிக்கையாளனின் மனைவி இவனைச் சீந்துவதே இல்லை. ஸ்டெனோவின் கணவன் வீட்டிலேயே இருப்பதில்லை. அவர்களின் முகம் கூட பார்வையாளன் மனதில் பதியும்படியாகக் காட்டப்படுவதில்லை. அவர்கள் இருவரும் உறவில் இருக்க, இவர்கள் இருவரும் நெருங்கிப் பழகுகிறார்கள். ஆனால் உடல் ரீதியிலான உறவு எதுவும் உருவாவதில்லை. இவன் அவளை நெருங்குவதற்கான முயற்சிகளைச் செய்கிறான். ஆனால் அவளோ ‘நாம அவங்க மாதிரி இல்ல’ என்று சற்றே விலகுகிறாள். இப்படியே தொடர்கிறார்கள். தட்டையான காதல்.

இருவருக்குமிடையில் காதல் இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தப்படாத காமம் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்களால் ஒரு போதும் எல்லை மீற முடிவதில்லை. அக்கம்பக்கமும் சூழலும் கூட முக்கியமான காரணம். அதையும் தாண்டி அவர்களுக்குள்ளாக தன்னியல்பாக இருக்கும் தயக்கமும் காரணம். காதல் என்றாலே கட்டிப்பிடிப்பது, கட்டிலை அடைவது என்கிற அந்நிய சினிமாவிலிருந்து விலகி முற்றிலும் வேறொரு தளத்தில் கைகளைப் பற்றிக் கொள்வதைக் கூட ஒரு மலரைத் தீண்டுவது போல காட்டியிருப்பதுதான் In the Mood for Love திரைப்படத்தின் தனித்துவம் என நினைக்கிறேன்.



பாதிப் படத்தைத் தாண்டிய போது சற்று சலிப்பு ஏற்படுத்துவதைப் போல சில கணங்கள் தோன்றியது உண்மை. ஆனால் ஏதோ இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டேயிருப்பது போன்ற பிரமையும் இருந்து கொண்டேயிருந்தது. அது படத்தின் காட்சிப்படுத்துதலாக இருக்கலாம்; ஒரேயிடத்தில் நிற்கும் கேமிராவின் பார்வைக்குள் வந்து போகும் பாத்திரங்களாக இருக்கலாம்; சில இடங்களிலேயே மொத்தப் படத்தையும் எடுத்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு வெளிச்சம், பின்ணனி இசைக் கோர்ப்பு போன்றவையாக இருக்கலாம்; இப்படி இன்னமும் வேறு வேறு ‘இருக்கலாம்’களை திரைமொழியின் நுணுக்கம் தெரிந்தவர்கள், அதன் நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் இன்னமும் விரிவாகச் சொல்லக் கூடும்.

சாதாரண பார்வையாளனாக கதையை கவனிக்கும் போது- முறையற்ற உறவுதான் என்றாலும் கூட அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கசப்புகள், வெளியில் துருத்தாத வலிகள், அவர்கள் இருவருக்கும் அவர்கள் மட்டுமே ஆறுதலாக இருக்கக் கூடும் என நமக்கு உருவாகும் நம்பிக்கை, இவையெல்லாம் இணைந்து அவர்கள் இருவரும் இணைந்துவிட மாட்டார்களா எனக் கடைசி கணம் வரைக்கும் இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.

திரைப்படங்களை ஒவ்வொருவரும் ஒருவகையில் அணுகக் கூடும். என்னைப் பொறுத்தவரையில் கதையின் ஒற்றை வரியில்தான் என் மொத்த கவனமும் இருக்கும். அந்த ஒற்றை வரியைப் பிடித்துக் கொண்டு பாத்திரங்கள், துணைப் பாத்திரங்களின் உருவாக்கம், அந்தப் பாத்திரங்கள் எப்படி கோர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், ஒவ்வொரு பாத்திரமும் கதைக்கு எப்படி வலு சேர்க்கிறார்கள், அதற்காக இயக்குநர் கைக்கொண்டிருக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான சம்பவங்கள் என்பதையெல்லாம் கவனிப்பதைத் தாண்டி நகர முடிவதில்லை. படம் முடிந்த பிறகும் இதில் எந்தக் காட்சியை நீக்கினால் படம் வலு குறையாமல் இருக்கும் என்றும் யோசிப்பதுண்டு. பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் அப்படியான காட்சிகளை நாம் கண்டறிந்துவிடலாம். 

உதாரணமாக கைதி திரைப்படத்தின் விமர்சனங்களைப் பார்த்த போது சிலர், சில காட்சிகளைக் குறிப்பிட்டு ‘இந்தக் காட்சிகள் அவசியமற்று இருந்தன’ என்று எழுதியிருந்தார்கள். கைதி சுவாரசியமான படம். சற்றே யோசித்துப் பார்த்தால் மேற்சொன்ன விமர்சனம் சரி என்றுதான் தோன்றியது. ஆனால் வணிகரீதியில் அப்படியான சமரசங்கள் அவசியமாகின்றன. அதே சமயம் க்ளாசிக் என்று கொண்டாடப்படுகின்ற படங்களில் அப்படியொரு காட்சியை வெட்டி எடுப்பது மிகச் சிரமமான காரியமாக இருக்கும். அவ்வளவு நெருக்கமாக காட்சிகள் பின்னப்பட்டிருப்பதால்தான் அந்தப் படம் ஒரு செவ்வியல் தன்மையை அடைந்துவிடுகிறதோ என்று கூட எண்ணத் தோன்றுகிறது.

சுவாரசியம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி, ஒரு தரமான திரைப்படத்திலிருந்து எதைக் கற்றுக் கொள்ளலாம் என்றால் இத்தகைய எழுத்து, கதை சார்ந்த நுணுக்கங்கள்தான். தரமான சிறுகதைகள், நாவலிலும் கூட இதே உத்தியைப் பயன்படுத்தித்தான் எடிட் செய்வார்கள். நல்ல வாசகர்கள் எழுத்தில் தேவையற்ற கச்சடாவைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். அதே போல நல்ல பார்வையாளன் திரைப்படங்களில் ‘இவை அவசியமில்லை’ என்று கண்டறிந்துவிடுவான். அப்படியொரு நல்ல வாசகனாக, நல்ல பார்வையாளனாக உருமாறத்தான் நிறைய வாசித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது; நிறைய பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உணர்வுகளின் கொந்தளிப்புகளற்று, தட்டையான அதே சமயம் அழுத்தமான காதல் திரைப்படம் In the mood for love இது. இதுவும் பிபிசியின் இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த நூறு படங்களின் பட்டியலில் உள்ள படம். 

மரப்பாச்சியின் கனவுகள்

எப்பொழுதெல்லாம் மனம் சற்று சோர்வுறுகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் சில டானிக் பாட்டில்களிடம் பேசுவது வழக்கம். திருப்பதி மகேஷ் அப்படியானவர். தெலுங்குவாலா. தமிழ் படிப்பார்; எழுதுவார். பிறக்கும் போதே விழியிழந்தவர். அவரைப் பற்றி முன்பே எழுதியிருக்கிறேன். மகேஷ் அறிமுகமான போது பரிதாபப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் மகேஷ் அதையெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளவே மாட்டார். ‘பரிதாபத்தையெல்லாம் நீங்களே வெச்சுக்குங்க’ என்று புறங்கையால் தள்ளிவிட்டுப் போகிற மனம் அவருக்கு வாய்த்திருக்கிறது. 

திடீரென அழைத்து ‘ஒரு படம் பார்த்தேன் சார்; அட்டகாசம்’என்பார். ஒரு கணம் திகைப்பாக இருக்கும். இவர் எப்படி பார்த்திருக்க முடியும் என்று குழம்ப வைத்துவிடுவார்.  ‘நீங்க பார்த்துட்டீங்களா? ஹீரோயின் சூப்பர்ல’ என்பார். நாயகியின் அழகைச் சொல்கிறாரா, கதாபாத்திரத்தைச் சொல்கிறாரா என்று தெரியாது. அலுவலகக் கசகசப்பில் இருக்கும் போது அழைப்பார். ‘ஒரு பொண்ணு இன்னைக்கு பஸ்ல பக்கத்து சீட்ல உட்காந்து பேசிட்டு வந்துச்சு சார்..செம சார்’என்பார். அழகைச் சொல்கிறாரா, ஆளுமையைச் சொல்கிறாரா என்று திணறுவேன். ஆனால் அவரிடம் பேசி முடித்து இதையெல்லாம் யோசிக்கும் போது அன்றைய தினத்துக்கான ஒரு மலர் மலர்ந்தது போல இருக்கும்.

பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு, வங்கித் தேர்வில் தேர்ச்சியடைந்து தற்சமயம் திருத்தணியில் அரசு வங்கியில் பணியாற்றுகிறார். அதுவும் வாடிக்கையாளரைச் சந்திக்கும் பணி.  ‘இந்தப் பையனால எப்படி முடியுது?’ என்று பலமுறை வியந்திருக்கிறேன். மிக இயல்பாக இந்த வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் மகேஷ் போன்றவர்கள் அற்புதமான வெளிச்சப்புள்ளிகள். வெளிநாடுகளுக்கு பயணித்தாலும், வெளியூர்களுக்கு பயணித்தாலும் சிலாகிப்பார். ஒவ்வொன்றையும் ரசித்துப் பேசுவார். அங்கேயிருக்கும் சீதோஷ்ணம் மட்டுமில்லை- ‘சிங்கப்பூர் அவ்வளவு சுத்தமா இருக்கு’ என்று கூடச் சொல்லியிருக்கிறார். எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் மிக அதனாலேயே மகேஷை எனக்கு மிகப் பிடிக்கும். 

இந்த உலகத்தில் யாருக்குத்தான் குறையில்லை? புறவயமாக, வெளிப்படையாகத் தெரிகிற குறைகளை மட்டுமே குறைகள் என நினைத்து நாம் உச்சுக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். எனக்கு இல்லாத பிரச்சினைகளா? ஆனால் நீங்கள் நினைப்பதைக் காட்டிலும் பலமடங்கு பலம் நிறைந்தவன் என்று ஒரு மனிதன் நமக்கு முன்னால் முஷ்டியை மடக்கிக் காட்டும் போது ‘எதையோ சொல்லித் தர்ற நீ’ என்று அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது.

மகேஷ்தான் யாழினி ஸ்ரீ பற்றிச் சொன்னார். மகேஷ் ஒரு டானிக் பாட்டில் என்றால் யாழினி அவரை விட இருமடங்கு இருக்கிறார். முகம் தவிர எந்தப் பகுதியையும் அவரால் அசைக்க முடியாது. அம்மாவை மட்டுமே முழுமையாக நம்பியிருக்கும் வாழ்க்கை. அவரது பேச்சு யுடியுப்பில் இருக்கிறது. ஒரு முறை கேட்டுப் பார்க்கவும். பல முறை கேட்டுவிட்டேன். யாழினி ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டிருக்கிறார். “மரப்பாச்சியின் கனவுகள்”. தலைப்பே எதையெல்லாமோ நினைக்கச் செய்துவிடுகிறது.

திருப்பூர் பொன்னுலகம் வெளியிட்டுள்ள இந்தத் தொகுப்பையும் கூட மகேஷ் அனுப்பி வைத்துவிட்டு ‘கவிதையை படிச்சுட்டு யாழினி பேசறதைக் கேளுங்க சார்’ என்றார். நான்கைந்து கவிதைகளை வாசித்துவிட்டு யாழினி பேசுவதைக் கேட்டேன். அழுகை வந்தது. சோகம் எதுவுமில்லை. அது ஒருவகையிலான நெகிழ்ச்சி. 

வானளக்கும் ஆசையில்
காற்றுவெளிதனில் அலைகிறது
புல்புல்தாராவின் 
மஞ்சள் அலகில் கவ்வப்பட்ட
ஈசலின் உதிர்ந்த இறகு.

இப்படியொரு கவிதை. ஒரு கணம் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு அமர்ந்துவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது. 

நமக்குத்தான் உலகிலேயே மிக அதிகமான சோதனைகள் என்றுதான் பெரும்பாலானவர்கள் நினைத்துக் கொள்கிறோம். அப்படியெல்லாம் எதுவுமேயில்லை. நம்மைவிடவும் ஆயிரம் மடங்கு சுமைகளோடு மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இருக்கிறார்கள் என்பதைவிடவும் வாழ்கிறார்கள் என்பதுதான் பொருந்தும். வாழ்ந்து காட்டுகிறார்கள். சுமைகளும், வலிகளும் நம்மை அழுத்தும் போதெல்லாம் ‘இதெல்லாம் ஒரு சுமையா?’ என்றும் ‘இந்த வலியைக் கூடத் தாங்க முடியாதா?’ என்றும் கேள்விகளை எழுப்பக் கூடிய டானிக் பாட்டில்களாக நம்மைச் சுற்றி நிறைந்திருக்கிறார்கள்.

யாழினி ஸ்ரீயின் கவிதைகள் குறித்து எழுதவும், உரையாடவும் நிறைய இருக்கின்றன. கோவையில்தான் வசிக்கிறாராம். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது ஒரு முறை நேரில் சந்தித்துப் பேசிவிட வேண்டும் என இருக்கிறேன். வாழ்த்துகள் யாழினி! நீங்கள் இன்னமும் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டும். தொடர்ச்சியாக எழுதவும், உங்கள் எழுத்துக்களால் இந்த உலகினை அளக்கவும், உச்சம் தொடவும் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்.


சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் அழைத்திருந்தார். யாருக்காவது பிரச்சினை என்றால் இவனிடம் பேசலாம் என்று நினைப்பதும் அரிதுதான். அந்த நம்பிக்கையை உருவாக்குவது எளிதில்லை. அதனால் யாராக இருந்தாலும் காது கொடுத்துக் கேட்பேன். உடல்ரீதியிலான பிரச்சினை அழைத்திருந்தவருக்கு. சிறிய பிரச்சினையாகத்தான் தெரிந்தது. ஆனால் அவரது தரப்பிலிருந்து பார்த்தால் இமாலயமாக உயர்ந்து நிற்கும் பிரச்சினை. உடைந்து போயிருந்தார். பேசுகிற போது இடையிடையே அவருக்கு அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. பொறுமையாகக் கேட்டுவிட்டு மகேஷ் குறித்தும் யாழினி குறித்தும்தான் சொன்னேன்.

டானிக் பாட்டில்கள் நமக்கு உணர்த்துவது ஒன்றுதான் - நீங்கள் பிரச்சினை என்று நம்பிக் கொண்டிருப்பதை விட்டு வெளியில் வந்து நின்று பார்த்தால் எதுவுமே இல்லாதது போல இருக்கும். நாமாக வெளியேறினால் உடனடியாக தப்பிவிடலாம். ஒருவேளை திணறிக் கொண்டிருந்தால் காலமே நம்மை வெளியில் தள்ளிவிடும். நீங்கள் நம்புகிற எந்தப் பிரச்சினையும் நிரந்தரமானதில்லை. அதை மட்டும் உறுதியாக நம்பலாம்.

யாழினியின் கவிதைத் தொகுப்பையும், அவர் பேசுகிற வீடியோவையும் நண்பருக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு ஒரு வரியையும் வாட்ஸாப்பில் அனுப்பினேன். அதுவும் கூட யாழினியின் கவிதை வரிகள்தான் -

முடிவறியாது துள்ளும் மனதுள்
கருமை பூசி கெக்கலிக்கிறது எதிர்காலம்.
இப்போதைய உடனடித் தேவை
சிறு புன்னகை மட்டுமே.

அவ்வளவுதான். எதையும் கடந்துவிட ஒரு சிறு புன்னகை மட்டும்தான் தேவையானதாக இருக்கிறது!

தொடர்புக்கு:
பொன்னுலகம் பதிப்பகம் - 8870733434
யாழினி ஸ்ரீ - yalinisri100@gmail.com/ +91 97152 89560  

Nov 14, 2019

சூடு

பண்டரிநாதனுக்கு வசந்தா சூடு போட்டுவிட்டாள். அவனுக்கு பதினான்கு வயது. லேசுப்பட்ட குறும்பு இல்லை. அதுவும் அரும்பு மீசை முளைக்க முளைக்க அவன் செய்யாத லோலாயமே இல்லை என்று ஆகிவிட்டது. போனமாதமே பண்டரிநாதன் வாய்க்காலில் தலைகீழாகக் குதிப்பதாக வந்து பாப்பாத்தி போட்டுக் கொடுத்த போது வசந்தாவுக்கு சுள்ளென்று ஏறியது. ஒத்தை ஆளுதான். அவனை நம்பித்தான் வாழ்க்கையே இருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த வசந்தாவுக்கு இவன் எதையாவது செய்து ஒண்ணு கிடக்க ஒண்ணு ஆகிவிட்டால் குடி மூழ்கிப் போய்விடுமே என்றுதான் மொத்த பயமும். 

பாப்பாத்தி போனதும் பண்டரியிடம் ருத்ரதாண்டவத்தை வசந்தா ஆடினாலும் அதுவொன்றும் பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்கவில்லை. பண்டரி இந்தக் காதில் வாங்கி அந்தக் காதில் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். இப்படியேதான் இருக்கிறான். சொன்னபேச்சே கேட்பதில்லை. அழுதும் பார்த்துவிட்டாள். ம்ஹூம். கெட்டவார்த்தை பேசிப் பழகிவிட்டானாம். முக்கு இட்டேரியில் நின்று இல்லாத கெட்டவார்த்தையெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான்.

‘உம்பையன் புதுசு புதுசா கண்டுபுடிச்சு பேசறான்..எங்களுக்கே அர்த்தம் தெரிய மாட்டேங்குது’ என்று பாப்பாத்தியேதான் போட்டுக் கொடுத்தாள். 

ஒருத்தி எத்தனை நாள்தான் பொறுத்துக் கொண்டேயிருப்பாள்? அதுதான் தோசை திருப்பியைக் காய்ச்சி குப்புற படுத்துக் கிடந்தவன் லுங்கியை மேலே தூக்கி உட்காருமிடத்துக்கு கொஞ்சம் கீழே தொடைக்கு கொஞ்சம் மேலாக வாகாக இழுத்துவிட்டாள். அவ்வளவுதான். பண்டரி துள்ளி எழுந்தான். ‘எதுக்குடி சூடு வெச்ச?’ என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்தினான். வசந்தா எதையும் கண்டு கொள்ளாமல் தோசை திருப்பியை மீண்டும் அடுப்பில் வைத்திருந்தாள். சூடு பொறுக்க முடியாமல் கத்துகிறான் என்று முதல் கத்தலுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் விட்டுவிட்டாள். அடங்காமல் மீண்டும் கத்தினால் இன்னொரு இழுப்பு இழுத்துவிட வேண்டியதுதான் என்பதற்காகத்தான் அடுப்பில் வைத்திருந்தாள். பண்டரி தோசை திருப்பியைப் பார்த்துவிட்டான். அது கனகனவென்று தகித்துக் கொண்டிருந்தது. இனி என்ன பேசினாலும் ஆபத்து வந்து சேரும் என்று ஓடிப் போய் இட்லிக்கு ஆட்டி வைத்திருந்த மாவை எடுத்து பின்பக்கம் பூராவும் அப்பிக் கொண்டான். கொஞ்சம் சில்லென்று இருந்தாலும் எரிச்சல் அடங்குவதாகவே தெரியவில்லை.

மனதுக்குள் என்னவோ கருவினான். ‘எதுக்கும்மா சூடு வெச்ச?’ என்றான். தண்டனைக்கு ஒரு காரணம் வேண்டுமல்லவா? காரணமே தெரியாமல் சூடு வாங்குவதுதான் பெருங்கொடுமையாகத் தெரிந்தது. அவன் பாட்டுக்கு சிவனே என்று படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தான். எவளாச்சும் பக்கத்து ஊட்டுக்காரி போட்டுக் கொடுத்திருக்கக் கூடும் என்பதுதான் அவனுடைய முதல் சந்தேகம். ஆனால் சூடு வாங்குகிற அளவுக்கு எந்தத் தப்பையும் சமீபத்தில் செய்ததாக நினைவில் இல்லை. 

‘உனக்கு காரணம் வேற சொல்லோணுமா? பேசற வாய்ல இழுத்துடுவேன் பார்த்துக்க’ என்றாள். அவள் இருக்கும் கோபத்தை பார்த்தால் இழுத்தாலும் இழுத்துவிடுவாள் போலிருந்தது.

பேசாமல் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டான். வீதியில் இருக்கும் வேப்பமரத்து நிழலில் இருக்கும் மண்மேட்டில் அமர்ந்து கொள்ளலாம் என்றுதான் வந்தான். அமரவும் முடியவில்லை. சூடு பட்ட இடத்தில் கனகனவென்று துடிப்பது போல இருந்தது. அப்படியும் இப்படியும் அலைமோதினால் பார்க்கிறவன் எல்லாம் கேட்பான். அதுவும் மாவு காட்டிக் கொடுத்துவிடும். பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என நினைத்தவன் மீண்டும் வீட்டுக்குள் புகுந்து லுங்கியை அவிழ்த்து வீசிவிட்டு ஜட்டியுடன் மல்லாக்க படுத்துக் கொண்டான். கோரைப்பாயில் புண் படாமல் இருக்க கால்களை மடக்கி வைத்திருந்தான். வசந்தா கதவைச் சாத்திவிட்டு கிளம்பி போய்விட்டாள்.

வாழ்க்கையில் முதல் சூடு இதுதான். கெட்ட வார்த்தை பேசியதற்கு சூடு போட்டிருப்பாளோ என்று தோன்றியது. ‘அவ என்ன சூடு வைக்கிறது?’ என்று சொல்லியபடியே அம்மாவை கெட்ட கெட்ட வார்த்தையில் கரித்துக் கொட்டினான். ஒரு கட்டத்தில் ‘என்னதான் இருந்தாலும் அம்மாவா போய்ட்டாளே’ என்று நினைத்தான். ‘அம்மா..பெரிய அம்மா..மசுரு மாதிரி..இப்படியா சூடு வெப்பா?’ என்று நினைத்த போது அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டது. ஒருவேளை அப்பன் உயிரோடு இருந்திருந்தால் அம்மா இந்தக் காரியத்தைச் செய்திருக்க மாட்டாள். ஆனால் அப்பனே வைத்தாலும் வைத்திருப்பான் என்று நினைத்த போது மீண்டும் அழுகை வந்துவிட்டது. இவன் பிறந்த கொஞ்ச நாளிலேயே அப்பன் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான். எந்நேரமும் குடிதான். குடித்து குடித்துதான் ஈரல் வெந்து போனதாகச் சொன்னார்கள். குடித்துவிட்டு வந்து வசந்தாவை சாத்துவானாம். இன்னமும் ஊரில் யாராவது சொல்லிக் காட்டுவார்கள்.

ஈயொன்று வந்து புண் மீது ஒட்டி நினைப்பை சூட்டுக்கே இழுத்து வந்தது.  ‘வப்பானோளி’ என்று மீண்டும் திட்டினான். அவன் சத்தம் அடங்கவும் வசந்தா கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது. அவன் சொன்னது அவளுக்கு காதில் விழுந்துவிட்டதா என்று தெரியவில்லை. அவள் ஒன்றும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. ‘எனக்கு ஏன் சூடு வெச்ச?’ என்று தனக்குத் தானே கத்துவது போலக் கேட்டான். 

‘உனக்குத் தெரியாதா?’ என்று வசந்தா திருப்பிக் கேட்டாள்.

பதிலே சொல்லாமல் வளைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அப்படியென்றால் எவளோ ஒருத்திதான் போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறாள். எதுக்கால வீட்டு கவிதா ஜாக்கெட்டைத் திருடியது கூடக் காரணமாக இருக்கலாம். அதுவும் கூட அவனாகத் திருடவில்லை. கண்ணப்பன்தான் உசுப்பேத்திவிட்டான்.

‘அந்தக் கருமத்தைத் தூக்கிட்டு வந்து என்னடா பண்ணுறது?’ என்றான். 

‘நீ இன்னும் வயசுக்கு வரவே இல்லடா’ என்று அவமானப்படுத்துவது போல சொன்னான். 

‘யார் சொன்னது?’ என்று வேகம் வந்தவனாகச் சென்று காய்ந்து கொண்டிருந்த கருப்பு ஜாக்கெட்டையும் உள்பாடியையும் தூக்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டான். இவனிடமிருந்து அதை வாங்கிய கண்ணப்பன் ‘அவ பார்த்தாளா?’ என்றான். 

‘இல்லை’ என்று தலையாட்டினான். பறித்துக் கொண்டு குரங்கைப் போல ஓடிவிட்டான். அதை வைத்து என்ன செய்வான் என்று புரியாமல் ‘வயசுக்கு வந்தா தெரிஞ்சுடும்’ என்று பண்டரி சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டான். ஆனால் கவிதா எந்தச் சத்தமும் போடவில்லை. அப்புறம் ஏன் அம்மா சூடு வைத்தாள் என்று புரியாமல்தானே இருக்கும். 

‘வாய்க்கால்ல குதிச்சது போன வாரம்...அதுக்கு ஏன் இப்ப சூடு வெச்ச?’ என்றான். வசந்தா எதையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. கிரைண்டர் சுவிட்சைப் போட்டு உளுந்து ஆட்டத் தொடங்கினாள். இனி என்ன கேட்டாலும் கடமுடா சத்தத்தில் அவளுக்கு காதில் விழாது. கிரைண்டருக்குள்ள கையை வெச்சு நசுங்கட்டும் என்று சாபம் விட்டான். ஆனால் இவன் சாபம் எல்லாம் பலிக்குமா? வசந்தா சன் மியூஸிக் சேனலை வைத்தாள். ‘நானே எரிச்சலில் கிடக்குறேன்..இவளுக்கு பாட்டு வேற’ என்றபடியே டிவியை பார்த்தான். த்ரிஷா மண்டி போட்டவாறு மபலியாசிபாபியாலியா என்று நகர்ந்து கொண்டிருந்தாள். நேரங்காலம் தெரியாமல் எதைக் காட்டுகிறாள் என்று தலையணை எடுத்து முகத்தில் வைத்து அமுக்கிக் கொண்டான்.

சூடு வாங்கியதற்கு இன்னொரு சம்பவம் கூடக் காரணமாக இருக்கலாம் எனத் தோன்றியது. ராமசாமி வாத்தியார் மகள் வழியில் போகும் போது ‘உங்கொப்பன்கிட்ட சொல்லி வை...உன் கையைப் புடிச்சு இழுத்து....’ என்று வாக்கியத்தை முடிக்காமல் பாதியை மட்டும் சொல்லி அனுப்பி வைத்திருந்தான். அதுவும் கூட தவறு ராமசாமி வாத்தியார் மேல்தான் என்று முழுதாக நம்பினான். வியாழக்கிழமை வீட்டுப்பாடம் கொடுத்து வெள்ளிக்கிழமை கொண்டு வரச் சொல்லியிருந்தார். எட்டாம் வகுப்பு கணக்குப்பாடம் எவ்வளவு கடினம் என்று உங்களுக்கே தெரியும். ஒரே நாளில் எப்படி முடிப்பது? எழுந்து நின்ற ஏழு பேரில் இவனும் ஒருத்தன். முட்டியைப் பெயர்த்து எடுத்துவிட்டார். அதற்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்கட்டும் என்றுதான் அவரது மகளிடம் சொன்னான். என்னதான் தைரியசாலியாக இருந்தாலும் பெண்ணுக்கு பங்கம் என்றால் பம்மிவிடக் கூடும் என்ற நினைப்பில் மிரட்டி அனுப்பியிருந்தான். ஒருவேளை அந்தாளுதான் நேருக்கு நேர் மோத வக்கில்லாமல் இப்படி பின்வாசல் வழியாக வந்து போட்டுக் கொடுத்துவிட்டானோ என்று கூடத் தோன்றியது.

‘வக்காரோலி...செஞ்சாலும் செஞ்சிருப்பான்’ என்று நினைத்தபடியே ‘எவனாச்சும் உன்கிட்ட எதையாச்சும் வத்தி வெச்சானுகளா?’ என்று மீண்டும் கத்தினான். த்ரிஷா பாடி முடித்திருந்தாள். அசினும் சூர்யாவும் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘ஏ...உனக்கு விலாவாரியா சொல்லாணுமா?’ என்றாள். சத்தியமாக பண்டரிக்கு காரணமே தெரியவில்லை. இனிமேல் அவள் சொல்லப் போவது இல்லை எனத் தோன்றியது. இடது காலை எட்டி ஓங்கி உதைத்தான். அறைக்கதவு மூடிக் கொண்டது. கதவு அடித்த வேகத்துக்கு வசந்தாளுக்கு மறுபடி கோபம் வந்தது. ‘வந்தன்னு வைய்யி.....தோசைத் திருப்பிய முன்னாடி வெச்சு இழுத்து உட்டுடுவேன்’என்றாள். பண்டரி அதற்கு மேல் எதுவும் யோசிக்கவில்லை. எரிச்சலில் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

வசந்தா சூடு வைக்க காரணம் குறிப்பிட்ட காரணம் எதுவுமில்லை. ஆனால் மகனை பயமில்லாமலேயே வளர்த்துவிட்டோம் என்று ஒரு வகையில் பதற்றம் தொற்றியிருந்தது அவளுக்கு. எதையாவது செய்து கொண்டிருக்கிறான். பண்டரி போகிற பாதை சரியில்லை என்று தொடர்ச்சியாக புகார்கள் வந்து கொண்டிருந்தன. தன்னுடன் பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் பழனிசாமியிடம் சொல்லி அழுதாள். ‘அழுவாத..பதினாலு வயசுதானே ஆச்சு..வழிக்கு கொண்டாந்துடுரலாம்’ என்று ஆறுதல் சொன்னவனாக அவன்தான் சூடு வைக்கும் ஐடியாவைக் கொடுத்தான்.

மனிதமனம் சகமனிதர்களை எடை போடுவதற்கும் கட்டுக்குள் வைப்பதற்கு மேற்கொள்ளும் வழிமுறைகள் விசித்திரமானவையாகவே இருக்கின்றன. ஒரு மனிதன் யூகிப்பதை இன்னொரு மனிதனால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. அப்படியொருவனால் புரிந்து கொள்ள முடியுமெனில் அவன் எதிராளியைவிட விஞ்சியவன் ஆகிவிடுகிறான்.

வசந்தாவுக்கு அந்தக் கணத்தில் பழனிசாமி பெரிய அறிவாளியைப் போலத் தோன்றினான். அதே தோரணையில் வசந்தாவிடம் பழனிசாமி மிகப்பெரிய குற்றச் செயலைச் செய்வது போல திட்டம் வகுத்துக் கொடுத்தான். ‘ஏ..எதுக்குன்னே தெரியக்கூடாது...எதாச்சும் தப்பு செஞ்சா சூடு போட்டுடுவாங்கிற பயம் மட்டும் இருந்துட்டே இருக்கோணும் பார்த்துக்க’ என்றான். அவன் சொன்னது சரியா தவறா என்றெல்லாம் புரியவில்லை. வசந்தாவுக்கு வேறு வழியும் தெரியவில்லை. இரண்டு நாட்களாக யோசித்துவிட்டுத்தான் வசந்தா நேரங்காலம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பண்டரி குப்புறப் படுத்திருந்த போது இழுத்துவிட்டாள்.

‘அம்மா மேல பயம் இருந்தா வழிக்கு வந்துடுவான்..வரலைன்னா இன்னொருக்கா போடு’ என்று பழனிசாமி சொல்லியிருந்தான். முதல் இழுப்பை இழுத்துவிட்டாள். பண்டரிக்கு பயம் வந்துவிட்டதா என்று யாராவது மோர்பாளையத்துக்கு போனால் விசாரித்துவிட்டு வந்து சொல்லுங்கள்.