May 21, 2019

ஆதிச்சநல்லூர்

ஆதிச்ச நல்லூருக்குச் சென்றிருந்தேன். முதுமக்கள் தாழிகள் கண்டறியப்பட்ட இடம் அது. ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து திருநெல்வேலி செல்லும் சாலையில் நான்கைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஆதிச்ச நல்லூர் இருக்கிறது. தாமிரபரணியை ஒட்டிய ஊர். அந்த ஊரின் சுடுகாட்டு மேட்டில்தான் இன்றைக்கு தொல்லியல் துறை யார் வேண்டுமானாலும் நுழையக் கூடிய வகையில் பெயருக்கு ஒரு தடுப்பை அமைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். அருகிலேயே ஒரு துருப்பிடித்த அறிவிப்புப் பலகை.நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழரின் வரலாறு நைந்து கிடக்கிறது.



பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பான தமிழக வரலாற்றின் எச்சம் இந்த ஊர். பழங்காலத்தில் ஆற்றங்கரையை ஒட்டிய ஊர்களில்தான் மக்கள் கூட்டமாக வசிக்கத் தொடங்கினார்கள்; அங்குதான் நாகரிகமும் வளர்ந்தது; வேளாண்மைத் தொழிலைச் செய்தார்கள் என்றெல்லாம் ஏழாம் வகுப்பு வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் நாம் படித்த தகவல்களுக்கு சாட்சியம்தான் ஆதிச்ச நல்லூர். தாமிரபரணிக் கரை அதை ஒட்டிய ஊர். அங்கு கடல் சார்ந்த வணிகமும் நிகழ்ந்ததாம். அந்த நல்லூர் மக்கள் தங்களின் சுடுகாட்டு நிலத்தில் மரணித்தவர்களைப் புதைத்து, காவலுக்கு சுடலைமாடசாமியின் கோவிலைக் கட்டியிருக்கிறார்கள். அந்தக் கோவிலைச் சுற்றித்தான் தாழிகள் கிடைத்திருக்கின்றன. 





ஆதிச்சநல்லூரில் 1800களின் இறுதி ஆண்டுகளிலேயே வெளிநாட்டினர் தோண்டி தாழிகளை எடுத்துவிட்டார்கள். அப்பொழுதே இரும்பு ஆயுதங்கள் கூட கிடைத்தன எனச் செய்தியுண்டு. நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே இரும்பு ஆயுதங்கள் எப்படி தமிழர்களுக்கு கிடைத்தது என்று சிலர் ஒரு பக்கம் புளகாங்கிதம் அடைந்தாலும் உள்ளூரில் சில பெரியவர்களிடம்  விசாரித்த போது சமீபகாலம் வரைக்கும் அந்தப் பகுதி அந்த ஊர் மக்களுக்கான சுடுகாடாக இருந்திருக்கிறது. நான்காயிரம் ஆண்டுகளாக மனிதர்களை புதைத்து வரக் கூடிய இடம் அது. இரும்பு ஆயுதங்களை இடைப்பட்ட காலத்தில் கூட அங்கு புதைத்திருக்கலாம். எல்லாவற்றையும் முழுமையாக ஆராய்ந்தால் நிறைய வரலாற்றுத் தரவுகள் கிடைக்கக் கூடும்.

நூறாண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்திய அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் தொல்லியல்துறை போனால் போகட்டும் என்று 2004 ஆம் ஆண்டில் அகழ்வாராய்ச்சியைச் செய்து சுமார் நூற்றியெழுபது களிமண் தாழிகளைத் தோண்டியெடுத்திருக்கிறார்கள். ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது போல அந்தப் பகுதி முழுவதும் தோண்டவில்லை. சுடலைமாடசாமி கோவிலின் அருகில் மட்டும் தோண்டியிருக்கிறார்கள். 2004 ஆண்டில் தோண்டிய இடத்தையும் மூடிவிட்டார்கள். இப்பொழுது வெறும் மேட்டு நிலம்தான்.

ஸ்ரீவைகுண்டம் - திருநெல்வேலி சாலையின் ஒரு பக்கம் இந்த மேட்டு நிலம் என்றால் சாலையைக் கடந்தால் பாண்டியராஜா கோவில் இருக்கிறது. பழைய கோவில் அது. உள்ளூரில் அதைப் பஞ்சபாண்டவர் கோவில் என்கிறார்கள். அதை வைத்துத்தான் மகாபாரதப் போர் நடந்தது என்று நம்மூர் அரசியல்வாதிகள் எதையோ கிளறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதையெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லை. மதுரைக்கு முன்பாக முற்கால பாண்டியர்களின் தலைநகராக ஆதிச்சநல்லூர் விளங்கியது என்றொரு தியரி உண்டு. அதனடிப்படையில் பார்த்தால் அங்கு பாண்டிய மன்னர்களைப் புதைத்திருக்கக் கூடும். அந்தச் சமாதியே கூட இன்றைக்கு பாண்டியராஜா கோவிலாக மாறியிருக்கக் கூடும். 


நாமாகப் பேசினால் ஒவ்வொரு வரியும் ‘கூடும்’ ‘கூடும்’ என்றுதான் முடியும். தொல்லியல்துறைதான் இவற்றையெல்லாம் வெளிக் கொணர வேண்டும். அவர்கள் எங்கே செய்கிறார்கள்? 2004 ஆம் ஆண்டில் தோண்டியெடுக்கப்பட்ட தாழிகளுக்கான ஆராய்ச்சி அறிக்கை இப்பொழுதுதான் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி ‘கார்பன் டேட்டிங்’ முறையில் செய்யப்பட்ட ஆய்வுகளின் முடிவுகளைக் கடந்த மாதம்தான் மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தில் அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்திருக்கிறார்கள். பொ.மு.905- பொ.மு 696 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்டவை என்று அந்த அறிக்கை சொல்கிறது. 

தாழியில் இருக்கும் எழுத்துக்கள் குறித்து ஆளுக்கொரு வாதம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கோட்டைச் சுவர் இருப்பதாகவெல்லாம் சொல்கிறார்கள். முழுமையாக அகழ்வாய்வு செய்து காட்சிப்படுத்தினால் அர்த்தமிருக்கிறது. இப்படியொரு வாய்ப்புக் கிடைத்தால் வெளிநாட்டினர் அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்து எடுத்துவிடுவார்கள். ஆனால் நம்மவர்களுக்கு இதெல்லாம் பெரிய பொருட்டே இல்லை அல்லது உள்ளரசியலும் கூட இருக்கலாம். 

ஒரு சமயம் இந்துத்துவாக்காரர் ஒருவர் ‘புதைப்பது கிறித்துவ வழமை. எரிப்பதுதான் இந்துக்களின் பண்பாடு’ என்று எழுதியிருந்தார். இறந்தவர்களைப் புதைப்பதுதான் தமிழர்களின் வழக்கமாக இருந்திருக்கிறது என்பதற்கு ஆதிச்சநல்லூர் உதாரணம். ஒருவேளை இத்தகைய பண்பாட்டுக் காரணங்கள் கூடவும் இந்திய அரசின் மெத்தனத்துக்குக் காரணமாக இருக்கலாம். பல லட்சங்கள் செலவு செய்து ‘முதுமக்கள் தாழி வரலாற்றுத் தகவல் மையம்’ என்று கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். பூட்டுப் போட்டு பூச்சிக்கூடு நிறைந்து கிடக்கிறது. உள்ளே எதுவுமில்லை. ஆற்றங்கரையோரம் ஆசுவாசமாக அமர்ந்து குடிக்கிறவர்களுக்கான நல்ல இடம் அது. 


‘ஆதிச்சநல்லூர் போக வேண்டும்’ என்று திருநெல்வேலியைச் சார்ந்த ஒரு கிராமநிர்வாக அலுவரைப் பேருந்தில் சந்தித்த போது சொன்னேன். ‘நான் அங்க வி.ஏ.ஓவா இருந்தேன்...பார்க்கிறதுக்கு ஒண்ணுமில்ல..வெறும் காடுதான்’ என்றார். ஆயாசமாக இருந்தது. உள்ளுக்குள் எவ்வளவோ புதைந்து கிடந்தாலும் தலையையாவது நீட்டிப் பார்த்து ‘நான் புதைந்து கிடக்கிறேன்’ என்று வரலாறு சொல்கிறது. ‘ரெண்டு கோவில் இருக்குன்னு சொன்னாங்க’ என்றேன்.  ‘அப்படியா? எனக்குத் தெரியாதே’ என்றார். அங்கேயிருக்கும் பாண்டியராஜா கோவில், சுடலைமாடசாமி கோவிலையாவது அந்த அதிகாரி தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்த்தேன். ம்ஹூம். இப்படித்தானே மொத்த அரசாங்கமும் இருக்கிறது? வரலாறாவது; புண்ணாக்காவது.

May 17, 2019

கணினிகள்

சென்னையில் இருக்கும் Ford Motors நிறுவனம் 50 கணினிகளுக்கான சி.பி.யுக்களை வழங்குகிறது. இரண்டு அல்லது மூன்றாண்டுகள் பயன்படுத்தப்பட்ட கணினிகளை பல நிறுவனங்களும் வழங்குவதுண்டு. இதற்கு முன்பாக ஸாஸ்கன் நிறுவனத்திடமிருந்து வாங்கினோம். அவர்கள் கணினித்திரை, விசைப்பலகை உள்ளிட்ட உபகரணங்களுடன் வழங்கினார்கள்.  இந்த முறை ஃபோர்டு நிறுவனம் சி.பி.யுக்களை மட்டுமே வழங்குகிறார்கள். எந்த நிறுவனமாக இருந்தாலும் அவர்கள் வளாகத்தை விட்டு வெளியில் கொண்டு வரும் வரைக்கும் உதவுவார்கள். அதற்கே நிறைய மின்னஞ்சல் பரிமாற்றம் நடக்கும். அந்நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் யாரேனும் ஒருவர் இந்தத் திட்டத்திற்கு முழு அர்ப்பணிப்புடன் வேலை செய்ய வேண்டும். ஃபோர்டு நிறுவனத்தில் கோகுலகிருஷ்ணன் உதவினார். அவரும் அவருடன் பணியாற்றும் நவீனனும்-  அவர்களிடம் நான் எந்த ஊர் என்று கூடக் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. அனுமதி பெறுவதிலிருந்து வாகனத்தில் ஏற்றுகிற வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் முன்னின்று செய்து கொடுத்தார்கள். 

வளாகத்திலிருந்து வெளியில் வந்தவுடன் போக்குவரத்துத்து ஏற்பாடுகளை நாம்தான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். தமிழகத்தின் பல பள்ளிகளில் இருந்தும்  கணினிகள் வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் வருவதுண்டு. போக்குவரத்துதான் பிரச்சினை. சென்னையிலிருந்து அந்தந்த ஊர்களுக்குக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும். இந்த முறை அனைத்துக் கணினிகளையும் கோபிக்கு எடுத்து அங்கேயே பள்ளித் தலைமையாசிரியர்களிடம் இந்தக் கணினிகளை எப்படியெல்லாம் பயன்படுத்துவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கின்றன என்பதை விளக்கி அவர்களிடம் கையளிப்பதற்கான நிகழ்வு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

அரசுப்பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது மாணவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமில்லாமல் ஆசிரியர்களின் அர்ப்பணிப்பு, அவர்களின் புரிதல் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணிகளை உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. புரிதல் என்றால் தாம் முன்வைக்கும் கோரிக்கை நிறைவேற்றப்படுமானால் அதன் பலன்கள் என்ன என்பதைப் பற்றிய புரிதல் உள்ள ஆசிரியர்களாக இருக்க வேண்டும். ‘எங்க ஸ்கூலுக்கு ஏதாச்சும் செஞ்சு தாங்க’ என்று கேட்கிற ஆசிரியர்கள்தான் எனக்குத் தெரிந்து எண்ணிக்கையில் அதிகம். ‘என்ன செஞ்சு தரணுங்க டீச்சர்?’ என்று கேட்டால் அது தெரியாது. அவர்களிடம் கணினிகளை வாங்கிக் கொடுத்தால் பத்து பைசா பிரையோஜனம் இருக்காது. பள்ளிக் கல்வித்துறையிலிருந்து கேட்கும் புள்ளிவிவரங்களை டைப் செய்வதற்காகப் பயன்படுத்துவார்கள். ஆறுமாதங்கள் கழித்து ‘பிரிண்ட் அவுட் எடுக்க ப்ரிண்டர் ஒண்ணு வாங்கிக் கொடுங்க’ என்று கேட்பார்கள். மற்றபடி மாணவர்களை பக்கத்திலேயே விடமாட்டார்கள். 

பல பள்ளிகளில் நூலகங்கள் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறோம். சற்றேறக் குறைய முப்பது பள்ளிகள் இருக்கும். அவற்றில் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றன என்று கணக்கிட்டால் ஆரம்பக்கட்டத்தில் உணர்ச்சி வசப்பட்டுத் தேர்ந்தெடுத்த பள்ளிகள் பலவற்றில் உருப்படியாக இல்லை. ஆசிரியர்கள் மாறிப் போன பிறகு புத்தகங்கள் கேட்பாரற்றுக் காணாமல் போயிருக்கின்றன. அதனால் இப்பொழுது பொறுப்பில் இருக்கும் தலைமையாசிரியர், அவரது செயல்பாடு, ஒருவேளை அவர் ஓய்வு பெற்றுவிட்டால் அல்லது மாற்றலில் சென்றுவிட்டால் அவர் விட்டுச் செல்லும் பணிகளை முன்னெடுக்கும் ஆசிரியர் குறித்தான தகவல் என பலதரப்பட்ட தகவல்களையும் நம்மைச் சார்ந்தவர்கள் விசாரிக்க வேண்டியிருக்கிறது. தீரவிசாரித்துத்தான் இருபத்தைந்து பள்ளிகளை முடிவு செய்திருக்கிறோம்.

பள்ளிகளின் பட்டியல் தயாரிப்பது, அவர்களிடமிருந்து வேண்டுகோள் கடிதங்களைப் பெற்று அவற்றைத் தொகுத்து நிறுவனத்துக்கு வழங்குதல், அவர்கள் கேட்கும் பிற கடிதங்களுக்கான பதில் தயாரிப்புகள், போக்குவரத்து ஏற்பாடு, உபகரணங்களுக்கான விற்பனையாளர் தேடல், அவரிடம் விவரங்களைச் சேகரித்தல், பள்ளிகளுடனான தொடர்பு, நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு என சற்றே குடைச்சல் நிறைந்த பணிதான் இது. ஆசிரியர்கள் அரசு தாமஸூம், வரதராஜூம் பல கட்டங்களிலும் உதவினார்கள். ரியாஸ் அகமது என்ற திருப்பூர்க்காரர் வழியாக ஐம்பது கணினிகளுக்கும் தேவையான உபரகணங்களை வாங்குவதற்காக இரண்டேகால் லட்ச ரூபாய் வழங்கப்பட்டுவிட்டது. 



சனிக்கிழமை (18-05-2019) மாலை நான்கு மணிக்கு நிகழ்ச்சி தொடங்கும். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் வருக. ஒன்றரை மணி நேரத்தில் வீட்டுக்குக் கிளம்பிவிடலாம். எழுத்தாளர், சமூகசேவர் என்ற பட்டத்தையெல்லாம் கண்டுகொள்ள வேண்டாம். ஆசிரியர்கள் செய்த வேலை இது. அடுத்த முறை இப்படியெல்லாம் சுமக்க முடியாத சுமையையெல்லாம் தூக்கி என் தலை மீது வைக்க வேண்டாம் என்று உறுதியாகச் சொல்லிவிடலாம். நிகழ்ச்சிக்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தையும் ஆசிரியர்கள்தான் செய்கிறார்கள்.

எனக்குத் தலைமையாசிரியராக இருந்த இனியன்.அ.கோவிந்தராஜூ கரூரிலிருந்து வருகிறார். நிகழ்வில் பேசுகிற அனைவருமே ஆசிரியர்கள்தான். உள்ளூரில் ஆசிரியர்களுக்கிடையிலான கல்வி சார்ந்த ஒரு பயனுள்ள கருத்துரையாடலாக இருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறோம். கணினியுகத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சி, அதில் நம் மாணவர்கள் கால் பதிக்க என்ன மாதிரியான விதைகளைப் போட சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன என்பதைப் பற்றி மட்டும் பேசலாம் என்றிருக்கிறேன்.

கடந்தமுறை ஸாஸ்கன் நிறுவனத்திலிருந்து கணினிகளைப் பெற்ற போது ‘ஈ-வேஸ்ட்டுன்னு கழிச்சுக்கட்டுறாங்க...அதை ஏன் தூக்கிட்டு வர்றீங்க?’என்றார்கள். அத்தகையவர்கள் தயவு செய்து ஒதுங்கிக் கொள்ளவும். எனக்கும் ஈவேஸ்ட் குறித்துத் தெரியும். ஆனால் அனைத்துமே செயல்படக் கூடிய வகையில் இருப்பவை. ஒவ்வொன்றையும் தரம் பார்த்துத்தான் கொடுக்கிறார்கள். இந்த உலகில் பயனற்றவை என்று எதுவுமேயில்லை. எங்கேயாவது யாராவது அது நமக்குக் கிடைத்துவிடாதா என்று ஏங்கிக் கொண்டுதான் இருப்பார்கள். மார்க்கெட்டில் இதன் ஒவ்வொன்றின் மதிப்பும் குறைந்தபட்சம் சுமார் பத்தாயிரம் வரைக்கும் போகும். ஐம்பது கணினிகள் என்றால் ஐந்து லட்ச ரூபாயாவது தேவைப்படும். அதை ஒரு நிறுவனம் இலவசமாகக் கொடுக்கிறது.  அதோடு சேர்த்து இரண்டே கால் லட்ச ரூபாய்க்கு உபகரணங்களைப் பெற்று இருபத்தைந்து பள்ளிகளுக்குக் கணினிகளை வழங்குகிறோம். அவற்றில் சில பள்ளிகள் கணினி ஆய்வகங்களை அமைக்கிறார்கள். கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்கு இவையெல்லாம் பெரிய விஷயங்கள். இதைச் சாத்தியப்படுத்திய ஃபோர்டு நிறுவனத்துக்கும், உதவிய கோகுலகிருஷ்ணனுக்கும், அனைத்து நண்பர்களுக்கும் நன்றி.

நிகழ்வில் சந்திப்போம்.

May 14, 2019

யூத் மாமூ

‘உங்களுக்கு வயசாயிடுச்சுங்கப்பா’ என்று மகி சொல்லும் போது கொஞ்சம் கோபம் வரும். அவன் இதை அடிக்கடி சொல்கிறான். 

முப்பத்தேழு எல்லாம் ஒரு வயதா? இன்னமும் ‘யூத் மாமூ’ என நாமாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆனால் இந்த உலகம் சிலவற்றை அழுத்தம் திருத்தமாகச் சுட்டிக்காட்டும். உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமானால் எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான் - நம்மை விட இளவயதுள்ள இன்றைய கல்லூரிப் பெண்களை நாம் மட்டும்தான் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். அவர்கள் திரும்பிக் கூடப் பார்க்க மாட்டார்கள். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக இப்படியில்லை. போனால் போகட்டும் என்றாவது திரும்பிப் பார்த்தார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் ம்ஹூம். சோலி சுத்தம். 

‘அது வேறொண்ணுமில்ல சொட்டை விழுந்துடுச்சுல்ல’ என்று நமக்கு நாமே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். நாற்பதுகளை நெருங்குகையில் தலைக்கு மேலாக நிறத்தையோ, மொத்தமாகவோ இழந்து ஒரு கட்டத்தை அடைந்த பிறகுகும் கூட முப்பத்தைந்தைக் கடந்த பெண்கள் ஓரளவுக்கு கவனிக்கிறார்கள். சக வயது தோழியர். இளவயதுக் கணவனாக இருந்தால் இப்படி சைட் அடிப்பதைக் அறவே வெறுத்து நம்மை முறைப்பார்கள். ஆனால் முப்பத்தைந்தைக் கடந்த தோழியர்களுடன் இருக்கும் நம்மைப் போன்ற அரைக்கிழ அங்கிள்கள்- அவர்களுக்கு பெரிய அக்கறையெல்லாம் இல்லை. பார்த்தால் பார்த்துவிட்டுப் போ என்று தண்ணீர் தெளித்துவிடுகிறார்கள்.  இவர்களாவது கவனிக்கிறார்களே என்று சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டும். இன்னும் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு முப்பத்தைந்துகளும் பார்க்க மாட்டார்கள். ஐம்பதைத் தொடும் பெண்கள் மட்டுமே பார்க்கக் கூடும். அதுவும் வாழ்க்கை சலித்துப் போன பெண்களாக இருந்தால் ஜந்துவைப் பார்ப்பதைப் போலக் கூட பார்க்காமல் தவிர்த்துவிடக் கூடும். அப்பொழுது அங்கிள் என்ற நிலையிலிருந்து தாத்தா என்றொரு கட்டத்துக்கு நகர்ந்துவிட்டோம் என்று அர்த்தம். 

அதன்பிறகு இந்த டோரிக் கண் சைட்டையெல்லாம் கூட சுத்தமாக மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு அறிவுரை மட்டுமே சொல்ல வேண்டும். எங்கள் அபார்ட்மெண்ட்டில் ஒரு தாத்தா இருக்கிறார். காலையில் ஒரு தொப்பி, அரை ட்ரவுசரைப் சகிதமாக வந்துவிடுவார். எதிர்ப்படும் ஒருவர் பாக்கியில்லாமல் அட்வைஸ்தான். அதுவும் கடுப்பேற்றும் அட்வைஸ். அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு குடிவந்த புதிதில் சின்னவனை எடுத்துக் கொண்டு போகும் போது அவன் செடியில் இருக்கும் பூவைக் கேட்டான். ஒரேயொரு பூவைப் பறித்தேன். தாத்தா வந்து ‘வணக்கம் சார்’ என்றார். நமக்கு எதுக்கு சம்பந்தமேயில்லாமல் வணக்கம் வைக்கிறார் என்று புரியாமல் ‘வணக்கம் சார்’ என்றேன். மீண்டும் அதே ‘வணக்கம் சார்’. ஒருவேளை லூசாக இருக்குமோ என்று நினைத்து அரை நம்பிக்கையில் மீண்டும் ‘வணக்கம் சார்’ என்றேன். அதன் பிறகும் அதே ‘வணக்கம் சார்’ சத்தியமாக லூசுதான். மெல்ல நகரப் பார்த்தேன். 

‘பூ வேணும்னா வெளியில் பத்து ரூபா கொடுத்தீங்கன்னா வேண்டாங்கிற அளவுக்கு கிடைக்குது..செடியில ஏன் பறிக்கிறீங்க?’ என்றார். அதாவது சண்டைபோடாமல் என்னைத் திருத்துகிறாராம். பூவைச் செடியில் பறிக்காமல் என் மண்டையிலா பறிக்க முடியும்? வந்த புதிதில் சண்டை வேண்டாம் என்று வழிந்து விட்டு வந்து கருவிக் கொண்டிருந்தேன். அதன் பிறகு எங்கே அந்த ஆள் கண்ணில்பட்டாலும் யாருக்காவது அட்வைஸ் செய்து கொண்டிருக்கிறார். கடைசியாகப் பார்த்த போது ‘மீண்டும் மோடி; வேண்டும் மோடி’ என்று டீஷர்ட் அணிந்திருந்தார். தலை தெறிக்க ஓடி வந்தவன்தான். 

அங்கிளில் ஆரம்பித்து மோடிக்கு வந்துவிட்டேன். யாராவது சண்டைக்கு வந்துவிடுவார்கள். எதற்காகச் சொல்ல வந்தேன் என்றால் அந்தந்த வயதில் அதற்குரிய செயலை மட்டும் செய்ய வேண்டும். அங்கிள் ஆன பிறகு  டை அடிப்பதும், தொப்பையை உள் இழுப்பதும், நிறைய பவுடர் பூசி, செண்ட் அடித்தவர்களாகவும் திரிகிற அங்கிள்களும், தாத்தாக்களும் இந்த உலக உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாதவர்கள் என்று நினைக்கிறேன். தாம் இளமையாக இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு வரிந்து கட்டிக் கொண்டு சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலரால் மட்டுமே வெற்றிகரமாக வயதைக் குறைத்துக் காட்ட முடிகிறது. பெரும்பாலானவர்களுக்கு அசிங்கமாகத்தான் இருக்கிறது. 

சமீபத்தில் மதுரை சென்றிருந்தேன். கடந்த சில முறைகளாக கோவிலுக்கு வரும் போதெல்லாம் ‘உன்னை அடிக்கடி பார்க்கிற மாதிரி வாய்ப்புக் கொடு’ என்று சொக்கநாதரிடம் கேட்டுக் கொள்கிறேன். அதனால் அடிக்கடி வந்துவிடுகிறேன் போலிருக்கிறது. அரசரடி சாலையில் நகரப்பேருந்தில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது ஒரு ஆளைப் பிடித்து செமத்தியாக மொத்தியெடுத்தார்கள். சலசலவென்று பேச்சுதான் ஆரம்பமானது. திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் சடசடவென்று அடி விழத் தொடங்கியது. மதுரைக்காரனுக இப்படித்தான் போலிருக்கிறது. அந்த ஆள் சற்று வயது கூடிய கிழம்தான். மேக்கப் போட்டு வந்து பேருந்தில் ஏறி அருகில் நின்ற பெண்ணிடம் உரசியிருக்கிறார். கும்மியெடுத்துவிட்டார்கள். ‘தெரியாம செஞ்சுட்டேன் மன்னிச்சுடுங்க’ என்று கெஞ்சி அழத் தொடங்கினார். அதற்குள் சிலர் கேமராவில் இந்த சம்பவத்தை பதிவு செய்யத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இந்நேரம் வாட்ஸாப்பில் உலா வரத் தொடங்கியிருக்கும். காவல் நிலையம் அழைத்துச் செல்வதாகக் கூட்டத்தில் ஒருவர் சொன்னவுடன் அவர் காலைத் தொட்டுக் கெஞ்சினார். கடைசியில் வெறியெடுத்த மாதிரி அடித்து கீழே இறக்கிவிட்டுவிட்டார்கள். அடியைக் கூட மறைத்துவிடலாம். வாட்ஸாப் வீடியோவை மறைக்கவா முடியும்? இனிமேல் எந்தக் காலத்திலும் அவர் மேக்கப் போடமாட்டார் என நினைக்கிறேன்.

சொக்கநாதரைப் பார்க்கச் சென்றேன். தனியான சந்நிதியில் அமர்ந்திருந்தார். நினைவு முழுவதும் பேருந்தில் அடி வாங்கியவரே ஆக்கிரமித்திருந்தார். நவீன காலத்தில் சிறு தவறு கூட மிகப்பெரிய தழும்பாக மாறிவிடும். ‘ஏஞ்சாமி உனக்கும் பொண்டாட்டிக்கும் தனித்தனி சந்நிதி’ என்று கேள்வி மனதுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ‘பொண்டாட்டின்னாவே கூட தள்ளி இருந்துக்கிறதுதான் நல்லது. கைல கேமிராவை வெச்சுட்டு எவன் எப்போ கிளப்பிவிடுவான்னு தெரியாது’ என்றார் சொக்கநாதர். முன்னோர்கள் ஒன்றும் முட்டாள்கள் இல்லை என்று வாட்ஸாப்பில் வந்திருந்த செய்திகளை ஃபார்வேர்ட் செய்யத் தொடங்கினேன்.

May 10, 2019

பற்ற வைத்த நெருப்பொன்று

ஹாக்கி பெண்களும் அவர்தம் பெற்றோரும் மேடைக்கு வர, ஐந்து லட்சத்து இருபதாயிரத்துக்கான காசோலையை கல்லூரி நிர்வாகத்தினரிடம் வழங்கிவிட்டோம்.  நேரடியாகக் கல்லூரிக்குச் சென்று காசோலையைக் கொடுத்துவிடுவதுதான் திட்டமாக இருந்தது. ஆசிரியர் அரசு தாமஸ்தான் இதனை ஒரு நிகழ்வாகச் செய்ய வேண்டும் என்றார். நிசப்தம் சார்புடையவர்களை அழைத்து இரண்டே நாட்களில் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. தாமஸ், கார்த்திகேயன் போலவே கோபிக்கலைக்கல்லூரியில் கலைச்செல்வி என்றொரு பேராசிரியர் இருக்கிறார். சூப்பர் 16 மாணவர்களை ஒருங்கிணைப்பதெல்லாம் அவர்தான். எள் என்பதற்கு முன்பாக எண்ணெய்யாக இருக்கும் பேராசிரியர் அவர். நிகழ்வுக்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்துவிட்டார். 

யாரைச் சிறப்பு விருந்தினராக அழைப்பது என்றொரு குழப்பம் இருந்தது. எல்.ஐ.சி சீனு என்று ஒருவர் இருக்கிறார். ஊக்குவிக்கும் விதமாக பேசுவதில் வித்தகர். அவரிடம் பேசினோம்.  ‘அதுக்கென்ன தம்பி வந்துடுறேன்’ என்றார். அடுத்ததாக தமிழ்நாடு பனியன் உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் ஏற்றுமதியாளர் சங்கத்தின் தலைவரிடம் அடர்வனம் ஆனந்த் பேசினார். அவர் சரியென்று சொன்னவுடன் ஏற்பாடுகள் மடமடவென்று ஆரம்பமாகின. நிகழ்ச்சிக்கு எம்.ஜி.ஆர் காலனியிலிருந்து வண்டி பிடித்து ஒரு கூட்டம் வந்து சேர்ந்தது. கோவையிலிருந்து ராம்கி, பிரகாஷ், ஒட்டன்சத்திரம் விக்னேஷ், ஈரோடு மூர்த்தி, ரமேஷ், பெருந்துறை ஜெயபால், கானுயிர் ஆர்வலர்கள் ராமமூர்த்தி, திவ்யா என்று நிசப்தம் வழியாக உருவான நண்பர்கள் கூட்டமே திரளாக இருந்தது. 

நிசப்தம் ஒருங்கிணைக்கும் கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையம் அடர்வனக் குழு, தெற்குப்பதி இளைஞர்கள் குழு, இளங்கோ, வரதராஜன், ரமாராணி உள்ளிட்ட சுற்றுவட்டார ஆசிரியர்கள் என்று தனித்தனி குழுக்கள் - அனைவரது பெயரையும் குறிப்பிட்டால் அதற்கு தனியாக ஒரு பதிவு எழுத வேண்டும்.

அரங்கு நிறைந்த கூட்டம். 

கல்லூரியின் செயலாளர் தரணி, டீன் செல்லப்பன், முதல்வர் தியாகராசன் உள்ளிட்ட நிறையப் பேராசிரியர்கள் வந்திருந்தார்கள். கல்லூரியைச் சார்ந்த விளையாட்டு மாணவர்களும் நிறையப் பேர் வந்திருந்தார்கள். அந்த மாணவர்களிடம் பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பதினோரு நிமிடங்கள் பேசினேன். மொபைல் பதிவுதான். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் கேட்டுவிட்டு எப்படி பேசியிருக்கிறேன் என்று சொல்லவும். 


மேடையைத் தவிர தனியாகவும் அந்தப் பெண்களிடம் பேசியிருக்கிறேன். அவர்களிடம் ஒரு நெருப்பு இருப்பதை உணர முடிகிறது. சில மாணவர்களிடம் இருக்கும். அத்தகைய முழுமையாக நம்பலாம். இவர்கள் அப்படியான மாணவர்கள்தான். இப்போதைக்கு நன்கொடையாளர்கள் உட்பட எல்லோருடைய நோக்கமும் அந்தப் பெண்கள் ஏதாவதொருவகையில் பிரகாசித்துவிட வேண்டும் என்பதுதான்.


பத்துப் பெண்களில் ஒருத்தியை மேடைக்கு அழைத்தார்கள். கூட்டத்தில் இருந்த எல்லோரையும் விடவும் அவள் பேசியதுதான் சிறப்பு. எல்லாவற்றையும் பேசிவிட்டு இறுதியாக ‘என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை’ என்று அப்பாவியாகச் சொன்னாள். 

மாணவிகளை அவர்களது பயிற்சியாளர் அருள்ராஜூம், கல்லூரியின் உடற்கல்வி ஆசிரியர் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் பார்த்துக் கொள்வார்கள். அவர்கள் இரண்டு பேருமே அர்பணிப்புமிக்கவர்கள். 

இரண்டு நாட்களாக மனதுக்குள் இந்த நிகழ்வுதான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. செய்தி வெளியில் தெரிந்த பிறகு ‘இவர்களை ஏன் அங்கு சேர்க்கவில்லை? ஏன் இங்கு சேர்க்கவில்லை?’ என்று நிறைய அறிவுரைகள் வருகின்றன. அவர்களிடம் என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. செய்யும் வரைக்கும் எதுவுமே பேசமாட்டார்கள். செய்து முடித்த பிறகுதான் இப்படியெல்லாம் கேட்கத் தொடங்குவார்கள். ‘நீங்க என்னதான் செஞ்சாலும் டீம் செலக்‌ஷன்ல இருக்கும் அரசியலைத் தாண்டி அவர்களால் எதுவுமே செய்ய முடியாது’ என்று கூடச் சொல்கிறார்கள். எங்களுக்கும் அந்த பயம் இருக்கிறது. ஆனால் தயங்கிக் கொண்டேயிருந்தால் எதைத்தான் செய்ய முடியும்?  ‘ஒன்றுமேயில்லாவிட்டாலும் பத்துப் பெண்களைப் பட்டம் வாங்க வைக்கிறோம் என்ற திருப்தியாவது கிடைக்குமல்லவா? அது போதும்’இப்படித்தான் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. 

ஆனால் ஒன்று - இப்பொழுதெல்லாம் எதுவும் பேசக் கூடாது. ‘புதுசுக்கு வண்ணான் கடுசுக்கு வெளுத்தான்’ என்றொரு பழமொழி உண்டு. ஆரம்பத்தில் ஜோராகத் தொடங்கும். போகப் போகச் சுணங்கிவிடும்.  எவ்வளவு பார்த்துவிட்டோம்! தொடக்க நிகழ்ச்சியை ஆஹா ஓஹோவென்றெல்லாம் பேச வேண்டியதில்லை. சிறப்பாகத் தொடங்கியிருக்கிறோம். அவ்வளவுதான். 

அசாதாரணமான வெற்றி ஒன்றை அவர்கள் அடையட்டும். அதன் பிறகு விரிவாக எழுதுகிறேன். அவர்கள் அப்படியொரு வெற்றியை அடைவார்கள் என்ற முழுமையான நம்பிக்கை இருக்கிறது. அதுவரையிலும் சத்தமில்லாமல் பின் தொடர்வோம்.

(காணொளியைக் காண ப்ரவுசரில் பதிவை வாசிக்கவும்)

May 7, 2019

புல்டோசர்

கருப்பணசாமி அப்பாவின் நண்பர். மின்வாரியத்தில் ஒன்றாகப் பணியாற்றியவர்கள். கோவில்களில் யாகம் நடத்துவது தொடர்பாக தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தில் அவர் கேட்டிருந்த கேள்விகள் இணையத்தில் வைரல் ஆகுவதற்கு முன்பாகவே அவரை அழைத்து வாழ்த்தைச் சொன்னேன். ‘எதுக்கும் தயாரா இருந்துக்குங்க...ஃபோன் நெம்பர் வேற தெளிவா இருக்குது’ என்றேன். அவர் அசரும் மனிதரில்லை. ‘அதுக்குத்தான் தயாராகிட்டு இருக்கேன்’ என்றார். அவரது விண்ணப்பத்தை ஃபேஸ்புக்கில் பகிர்ந்தவுடன் கடந்த ஆண்டு அக்னிக்கும்பம் எடுத்த படத்தைப் போட்டு ஒருவர் என்னைக் கலாய்த்திருந்தார். 


சில மாதங்களுக்கு முன்பாகப் பெரியார் குறித்து ஏதோ கருத்துச் சொன்ன போதும் இன்னொருவர் இதையே செய்தார். அதாவது ‘உனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருப்பதனால் நீ இந்து மதத்தை விமர்சனம் செய்யக் கூடாது; பெரியாரைப் புகழக் கூடாது’ என்கிற மாதிரியான வாதங்கள் இவை. கடவுள் நம்பிக்கை என்பது தனிப்பட்ட மனிதனைச் சார்ந்ததாக இருக்கும் வரைக்கும் பிரச்சினை இல்லை. அது ஆபத்துமில்லை. பெரும்பாலான தனிமனிதர்களின் கடவுள் நம்பிக்கை மிக எளிமையானது. எல்லாவற்றையும் கொட்டுவதற்கு ஓர் உருவம். சலித்துப் போகும் போதெல்லாம் ‘நீ எந்திரிச்சுக்குவ’ என்று காதுக்குள் சொல்லக் கூடிய ஒரு வடிவம். அவ்வளவுதான். அது யாரையும் எந்தவிதத்திலும் பாதிப்பதில்லை.

அரசாங்கம் அப்படியில்லை. அது எந்தவொரு சார்பு நிலையையும் எடுக்கக் கூடாது. எல்லோருக்கும் பொதுவான அரசாங்கமானது அலுவல்ரீதியாக தன்னுடைய மத நம்பிக்கையை வலியுறுத்துவது ஆபத்தானது. தலைமைச்செயலகத்துக்குள் யாகம், மழை வேண்டி யாகம் என்று யாரோ சொல்வதைக் கேட்டு ஒரு பக்கச் சார்பாக அரசாங்கம் தம்முடைய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் போது அதை எதிர்க்கத்தான் வேண்டும். 

மாரியம்மனும் கருப்பராயனும் இருந்த கோவில்களுக்குள் நவக்கிரகங்களை வைத்து ‘கிடா வெட்டுவது தவறு’ ‘அய்யர்தான் பூசை செய்யணும்’ என்றெல்லாம் மாற்றிய வரலாறுகள்தான் நம்முடையது. பண்டாரங்களை வெளியேற்றிவிட்டு பார்ப்பனர்கள் கைப்பற்றிக் கொண்ட பூசை முறைதான் இன்றைக்கு நாம் பின்பற்றிக் கொண்டிருப்பது. இன்னமும் மிச்சம் மீதி இருக்கும் பண்பாட்டு எச்சங்களையெல்லாம் புல்டோசரை வைத்து ஏற்றிவிட்டு ‘எல்லாமே இந்துத்துவா’ என்று வடக்கத்திய, பிராமணர்களின் நம்பிக்கைகளை, ஆச்சாரங்களை முழு வீச்சில் பரவலாக்க மத்திய அரசானது மாநில அரசு வழியாக எத்தனிக்கும் போது எந்தவிதச் சலசலப்புமில்லாமல் எப்படி ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்?

மதச்சம்பிரதாயங்கள், நம்பிக்கைகள் போன்றவை தனிமனிதர்களின் விருப்பம் சார்ந்தவையாக இருக்கும் போது பண்பாட்டு ரீதியிலான நசுக்குதல் எதுவும் நிகழ்வதில்லை. தனிமனிதர்களுக்குள் சச்சரவுகளுமில்லை. ஆனால் இவற்றில் அரசாங்கம் மூக்கை நுழைத்து, அதிகாரமிக்க உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கும் போது வலுவற்றவர்களின் நம்பிக்கைகள் ஓரங்கட்டப்படும். இதுதான் இன்றைக்கு நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. 

பல நூறு ஆண்டுகளாக தம்முடைய முன்னோர்களின் சிறுதெய்வ வழிபாடு, நாட்டார் தெய்வங்கள் குறித்தான எந்தவிதமான புரிதலுமில்லாத, மூத்த குடிகளின் வழிபாட்டு முறை, தமது இறைநம்பிக்கை சார்ந்த பண்பாடு ஆகியன குறித்து அறியாத, மூளைச்சலவை செய்யப்பட்ட ஒரு இளந்தாரிக் கூட்டம் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தக் குழுதான் ‘எல்லாமே காவி’ என்று நம்புகிற கூட்டம். அவர்களுக்கு அய்யனார் பற்றியோ, கன்னிமார் சாமி பற்றியோ எதுவும் அக்கறையில்லை. காவி அணிந்தால் போதும். பாவாடை, குல்லா என்று வசைபாடினால் போதும். மற்ற எந்தக் கவலையுமில்லை. காவி நிறச் சுனாமியொன்று நம் ஒவ்வொருவரின் தனித்த அடையாளங்களையும் கபளீகரம் செய்ய எத்தனிக்கிறது என்பதைப் பற்றிப் புரிய வைக்க யாராவது பேசித்தானே ஆக வேண்டும்?

நம் அடையாளங்களை அழித்து ‘எல்லாமே ஒண்ணுதான்’ என்று சொல்லும் அந்தக் காவிச் சுனாமிக்கு கம்பளம் விரிப்பதைத்தான் மறைமுகமாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதில்லையா? ஒவ்வொரு குழுவுக்கும் ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது. அலகு குத்துதல், அக்னிக்கும்பம் எடுத்தல், தீ மிதித்தல், பலி கொடுத்தல் என்று பல நூறாண்டுகளாகப் பின்பற்றி வரும் இந்த நம்பிக்கைகளில் பெரும்பாலானவை ஊர் நலம் பெற வேண்டும் என மழை வேண்டுவதாகத்தான் இருக்கிறது. இவை எல்லாவற்றையும் ஓரங்கட்டிவிட்டு ‘யாகத்தை நடத்துங்கள்; அண்டாவில் கழுத்தளவு நீரில் அமருங்கள்’ என்றெல்லாம் இந்து சமய அறநிலையத்துறைக்கு உத்தரவிடுவதன் உள்நோக்கம் என்னவாக இருக்க முடியும்?

ஒரு மிகப்பெரிய கலாச்சார ஆக்கிரமிப்பை கமுக்கமாக நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கும் அரசாங்கத்தைப் பார்த்து சிறு சலசலப்பை உருவாக்கினால் கூட தனிமனித நம்பிக்கைகளைக் கேள்வி கேட்கிற மூளைச்சலவைக் கூட்டத்துக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லைதான். ஆனால் பழைய படத்தையே காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வருடமும்தான் அக்னிக்கும்பம் எடுக்கிறேன். புதுப்படத்தை வெளியிட நமக்கும் ஒரு சாக்குப் போக்கு வேண்டுமல்லவா? இவர்களது கேள்வியை சாக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

சித்திரை மாதத்தில் உச்சி வெயிலில் மதியம் ஒரு மணிக்கு காலில் செருப்பில்லாமல் தகிக்கும் தார்ச் சாலையில் அக்னிக்கும்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரம் ஊரைச் சுற்றி கோவிலுக்கு வந்து பார்த்தால் புரியும். கும்பத்துக்குள் பற்ற வைத்த நெருப்பு மெல்ல மெல்ல சட்டியில் இறங்கும்.  எப்படியும் கொண்டு போய்ச் சேர்த்துவிடலாம் என்ற மன உறுதி ஏறிக் கொண்டேயிருக்கும். சற்று மனம் பதறும் போதெல்லாம்  ‘இத்தனை பேர் வர்றாங்க..நாம போக மாட்டோமா’ என்று திரும்பத் திரும்ப நினைக்கத் தோன்றும். இப்படி ஏறுகிற உறுதி அடுத்த ஒரு வருடத்திற்கான டானிக். இதற்காகவாவது ஒவ்வொரு வருடமும் எடுப்பேன்.

May 4, 2019

வருக!

புஞ்சை புளியம்பட்டி அரசுப் பள்ளி மாணவிகளைக் கொண்ட ஹாக்கி அணியை முழுமையாகத் தத்தெடுத்திருக்கிறோம். தேசிய அளவிலான ஹாக்கி போட்டிகளில் கலந்து கொண்ட இந்த பத்து கிராமத்து மாணவிகளும் கோபி கலைக்கல்லூரியில் பி.காம் படிக்கவிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கான கல்வி மற்றும் விடுதிக்கான முழு உதவி தொகையை நிசப்தம் நன்கொடை வழியாக நாம் வழங்கவிருக்கிறோம். அவர்களின் பயிற்சி, போட்டிகள் ஆகியவற்றைக் கண்காணிப்பதோடு உலகத் தரம் வாய்ந்த விளையாட்டு மனோவியல் நிபுணரின் ஆலோசனை என இந்தப் பெண்கள் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்வதற்கான எல்லாவிதமான முன்னெடுப்புகளையும் எடுக்கும் திட்டமும் இருக்கிறது.

வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை (மே 05,  2019) அன்று காலை பத்து மணிக்கு மாணவிகளையும், அவர்தம் பெற்றோரையும், மாணவிகளின் பயிற்சியாளரையும் அழைத்து ஓராண்டுக்கான (2019-2020) உதவித் தொகையான ஐந்து லட்சத்து இருபதாயிரம் ரூபாயை வழங்கி, அவர்களிடம் நமது எதிர்பார்ப்பு என்ன என்பதைச் சொல்லி, அவர்களுக்கு எப்படியெல்லாம் உதவ இயலும் என்பதையும் விரிவாகப் பேசவிருக்கிறோம். 

கோபி கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி வளாகத்திலேயே எளிமையான நிகழ்ச்சியாக நடைபெறவிருக்கிறது. நிசப்தம் அறக்கட்டளையுடன் எந்த வகையிலாவது தொடர்புள்ளவர்களையெல்லாம் அழைத்துவிட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். கலந்து கொள்வது என்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமில்லை என்பதும் புரிகிறது.  ஆனால் வாய்ப்பிருப்பவர்கள், வாய்ப்பினை உருவாக்கிக் கொள்ள முடிகிறவர்கள் நிச்சயமாகக் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என அன்போடு அழைக்கிறோம்.

கிராமத்திலிருந்து மேலேறி வரும் இந்தப் பெண்களுக்கு உத்வேகமளிக்கும் நிகழ்வாக இது இருக்க வேண்டும். 

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் சந்திப்போம்!

அன்புடன்,
வா.மணிகண்டன்

தொடர்புக்கு: 9842097878

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

May 1, 2019

சந்தோஷம் - கோமதி 10

கல்லூரி மாணவிகளுக்கு கார்போரேட் உதவி கோரி நேற்று எழுதியிருந்த பதிவுக்குப் பிறகு ஏகப்பட்ட பேர் தொடர்பு கொண்டார்கள். மாலை நெருங்கும் போது எவ்வளவு பேர்களிடம் பேசினோம் எனக்கே குழப்பமாகிவிட்டது. பத்துப் பேர் தலா ஒரு பெண்ணுக்கான செலவினை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். செந்தில்மோகனும் வினோத்தும் சவீதாவும் நிசப்தம் தளத்தின் வழியாக நீண்டகாலமாகத் தொடர்பில் இருப்பவர்கள். வினோத் வருடம் இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாயும், செந்தில் வருடம் பத்தாயிரம் ரூபாயும் சவீதா பதினைந்தாயிரம் ரூபாயும் தருவதாக தகவல் அனுப்பியிருந்தார்கள். மூவரின் தொகையையும் சேர்த்தால் இன்னுமொரு ஐம்பதாயிரம். பத்துப் பெண்களுக்கான உபகரணங்கள் உட்பட தேவையான அளவு நிதி சேர்ந்துவிட்டது. 

பனிரெண்டாவது, பதின்மூன்றாவது என பின்னர் தொடர்பு கொண்டவர்களிடம் அன்போடு மறுக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. இன்று காலையில் அவர்களை அழைத்தும் மின்னஞ்சல் அனுப்பியும் மறுத்திருக்கிறேன். அவர்கள் யாவரும் பொறுத்தருள்க. வேறொரு நல்ல தருணம் அமையும் போது பயன்படுத்திக் கொள்வோம். 

கோபி கலைக்கல்லூரியில் உருவாக்கப்படும் புஞ்சைப் புளியம்பட்டி ஹாக்கி அணியின் நன்கொடையாளர்களாக பின்வரும் பத்துப் பேர்களும் இருப்பார்கள்.
  1. சக்திவேல் ராமசாமி
  2. சரவணன் இளங்கோ & பூங்குன்றன் இளங்கோ
  3. பால கிருஷ்ணன் மற்றும் நண்பர்கள். (அய்யப்பன், ராம், ரமேஷ், சுதா, தணிகைவேலன்)
  4. ராம் கார்த்திகேயன்
  5. ஸ்ரீராம் நாராயணன்
  6. ராமமூர்த்தி பொன்னுசாமி
  7. சேதுபதி
  8. தங்கராஜூ ராமசாமி
  9. மஞ்சுநாதசுவாமி மடிக்கே
  10. வள்ளியப்பன் சுவாமிநாதன்
  11. வினோத், செந்தில்மோகன் மற்றும் சவீதா
வருடம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் அதுவும் மூன்று வருடங்களுக்குத் தொடர்ச்சியாகத் தர வேண்டும் என்பது பெரும் தொகை. ஒரே நாளில் முடிவெடுத்துத் தோள் சேர்த்த நண்பர்களுக்கு நன்றி.  வழக்கம்போலவே ‘போதும்’ என்று எழுதுகிற அளவுக்கு வேகமாக இருக்கிறார்கள். அத்தனை பேருக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி. 

இனி பத்துப் பெண்களிடமும், பயிற்சியாளரிடமும் பேச வேண்டும். இனிமேல் அவர்களின் கைகளில்தான் இருக்கிறது. அவர்களின் வெற்றியே அடுத்தடுத்து வருடங்களில் இத்தகைய திட்டத்தை மேற்கொள்ளலாம் என்னும் உத்வேகத்தைத் தரும். அதை அழுத்தம் திருத்தமாக அவர்களிடம் சொல்லிவிட வேண்டும். வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று கல்லூரியிடம் இந்த வருடத்திற்கான காசோலையை வழங்கிவிடலாம். 

மனப்பூர்வமாகச் சொல்கிறேன் - நிசப்தம் பெரும்பலம். 

கல்லூரி நிர்வாகமும், பயிற்சியாளரும் இத்திட்டம் குறித்துப் பேசிய போது ‘செய்துவிட முடியும்’ என்ற நம்பிக்கையுடன் பதில் சொல்லியிருந்தேன். அந்த நம்பிக்கைக்கு காரணம் என்னவென்று நிசப்தத்தைப் பின் தொடரும் அனைவருக்குமே தெரியும். ஆனால் தேவையான நன்கொடையாளர்களைச் சேர்க்க எப்படியும் சில நாட்கள் ஆகிவிடும் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். இந்த வேகம் அபரிமிதமானது. ஆச்சரியமூட்டக்கூடியது. இன்னமும் பெரிய திட்டங்களுக்கு திட்டமிடலாம் என்ற நம்பிக்கையை அளிக்கக் கூடியது. ஆனாலும் அளந்து அடியெடுத்து வைக்கலாம்.

எப்பொழுதும் போலவே- உடன் பயணிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் நன்றி. பயணிக்க வேண்டிய தூரம் இன்னமும் இருக்கிறது. சேர்ந்தே பயணிப்போம்!

Apr 30, 2019

என்ன செய்யலாம்?

புஞ்சை புளியம்பட்டி என்றொரு ஊர். கோயமுத்தூர்- சத்தியமங்கலம் சாலையில் இருக்கிறது. அந்த ஊரில் இருக்கக் கூடிய மேனிலைப்பள்ளிக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. பல வருடங்களாக ஹாக்கி விளையாட்டில் வீராங்கனைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த பல வருடங்களாகவே பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு வெவ்வேறு கல்லூரிகளுக்கு அந்தப் பெண்கள் செல்கிறார்கள். கல்லூரிக்குச் செல்லும் வீராங்கனைகளில் சிலர் தப்பிக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் தமது திறமையை நழுவவிட்டுவிடுகிறார்கள். இது அந்தப் பள்ளியின் விளையாட்டு ஆசிரியர் திரு.அருள்ராஜூக்கு நெருடலாகவே இருக்கிறது. கடந்த பல வருடங்களாகவே இப்பள்ளியின் பெண்கள் ஹாக்கியில் பிரகாசிக்கக் காரணம் பள்ளியின் விளையாட்டு ஆசிரியர் மிக முக்கியமான காரணம். 

பள்ளிப்படிப்புக்குப் பிறகும் தமது மாணவிகள் சிதையாமல் இருந்தால் அவர்கள் தேசிய அளவிலோ அல்லது சர்வதேச அளவிலோ வெற்றிக் கொடி கட்ட முடியும் என நினைத்த விளையாட்டு ஆசிரியர் கோபி கலைக்கல்லூரியின் செயலாளரை அணுகி, அணியை மொத்தமாகத் அவர்களுடைய கல்லூரியில் சேர்த்துக் கொள்ள முடியுமா என்று கேட்டிருக்கிறார். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. முதலாவது காரணம், பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை உருவாக்கப்பட்ட அணி அப்படியே கல்லூரியிலும் தொடரும்; இரண்டாவது காரணம், வார இறுதி நாட்களில் தமது மாணவிகளுக்குத் தம்மால் தொடர்ந்து பயிற்சியளிக்க வாய்ப்பு இருக்கும்.

பத்து மாணவிகளின் விவரம் இது:


கோபி கலைக்கல்லூரி தன்னாட்சிக் கல்லூரி. மேலாண்மைக்குழு நிர்வாகம் செய்கிறது. கல்லூரியின் செயலாளர் அழைத்திருந்தார். விவரங்களைச் சொல்லி ‘பெரிய நிறுவனங்களிடமிருந்து ஸ்பான்ஷர்ஷிப் வாங்கித் தர இயலுமா?’ எனக் கேட்டார். வருடத்திற்குத் தோராயமாக ஐம்பதிலிருந்து அறுபதாயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் ஒரு மாணவிக்கு செலவு பிடிக்கும் போலிருக்கிறது. பத்து மாணவிகளுக்கு வருடத்திற்கு ஐந்து முதல் ஆறு லட்ச ரூபாய் தேவைப்படும். மூன்று வருடங்களுக்குப் படிக்க வைக்க வேண்டும். 

தோராயமான செலவு: (வருடத்திற்கு)
விடுதி    - ₹ 7000
உணவு    (2500*10)  ₹ 25000
கல்லூரிக் கட்டணம் - 18000+2000 - ₹ 20000

கிராமப்புறங்களைச் சார்ந்த இப்பெண்களின் பெற்றோர் செலவு செய்து படிக்க வைக்குமளவுக்கு வாய்ப்பில்லை. அப்படியே செய்தாலும் அக்கம்பக்கம் இருக்கும் கல்லூரியில் படிக்கச் சொல்வார்கள். விடுதியில் தங்கவைத்துச் செலவு செய்ய ஒத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். கல்லூரி நிர்வாகம் கட்டணத்தை ரத்து செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் விடுதிக் கட்டணத்தைச் செலுத்தியாக வேண்டும். கல்லூரி நிர்வாகம் விளையாட்டு வீரர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறது.

ஒரு விளையாட்டு அணியை ஸ்பான்சர் செய்வது நல்ல திட்டமாகத் தெரிகிறது. பத்துப் பேர்களில் ஒரு பெண் சர்வதேச இடத்தை அடைந்தாலும் அது மிகப்பெரிய வெற்றிதான். ஆனால் பட்ஜெட் சற்றே பெரிதாக இருக்கிறது. சில நிறுவனங்களிடம் பேசியிருக்கிறேன்.  இதை வாசிக்கிறவர்கள் தங்களால் இயலுமெனில் கார்போரேட் நிறுவனங்களிடம் இது குறித்துப் பேசி உதவவும். வேறு வழியில்லாதபட்சத்தில் நிசப்தம் வழியாகவே இந்த உதவிகளைச் செய்யலாமா என்றும் பரிசீலிக்கலாம். 

ஒன்றிரண்டு பெண்களுக்குத் தம்மால் உதவ முடியும் என்று நினைக்கிறவர்களும் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். அப்படிப் பத்துப் பேர் இருந்தாலும் கூட போதும்.

கோமதிகளுக்கு யாருமே எதுவுமே செய்வதில்லை என்று வருந்துவதைவிடவும் இப்படி ஏதாவது ஒரு காரியத்தைச் செய்ய இயலுமா என்று பார்க்கலாம்.

vaamanikandan@gmail.com

Apr 27, 2019

தடங்கள்

நேற்று ஒரு வீடியோ கண்ணில்பட்டது. அவசர ஊர்திக்காக மதுரையில் கள்ளழகர் ஊர்வலத்தில் இடம் ஒதுக்கித் தருகிறார்கள். ஊரே நகர்ந்து வழிவிடும் அந்த சலனப்படத்தின் கீழாக ‘ஆஹா..இதுதான் இந்து மதம் கற்பித்தது’ என்று எழுதுகிறார்கள். அற்பத்தனமாக எல்லாவற்றிலும் மதத்தைத் திணிக்கும் மனநிலை எப்பொழுதிருந்து உருவாகியிருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. கோத்ரா சம்பவத்தை நிகழ்த்தியது, பாபர் மசூதி பிரச்சினை - அஹிம்சையை மட்டுமே போதிக்கிற மதம் அல்லவா இது? 

இந்து மதத்தின் மீது எனக்கு வன்மம் எதுவுமில்லை. ஆனால் வரலாற்றில் எந்தப் பெரு மதமும் யோக்கியமில்லை. இந்து, கிறித்துவம், இசுலாமியம் என ஒவ்வொரு மதத்தைச் சார்ந்தவர்களும் மதத்தின் பெயராலும், கடவுளின் பாதையிலும் வரலாறு முழுக்கவும் வன்முறைகளை நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள். சிலுவைப்போர் தொடங்கி கழுவிலேற்றுதல் வரை எல்லா மதங்களும் வெறி கொண்டவைதான். அதிகாரத்தின் மீதும், நிலத்தின் மீதும், மக்களின் மீதும் தீராத பசி கொண்டவை அவை. ‘என் மதம்தான் அமைதியின் மதம்’ என்று யாரும் சிலிர்க்க வேண்டியதில்லை.சிலிர்த்துக் கொள்ளவும் முடியாது. மதம் தமது தளத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமானால் அது ஏற்கனவே வலுவாக இருக்கும் மதத்தை விரட்டியடிக்க வேண்டும். அப்படித்தான் காலந்தோறும் விரட்டியடித்திருக்கின்றன. அதற்கு அந்தந்த நிலப்பரப்பை ஆளுகிறவர்களின் உதவி வேண்டும். இப்படித்தான் வல்லவர்கள் வலு குறைந்தவனை காலி செய்திருக்கிறார்கள்.

இன்றைக்கு நாம் சார்ந்திருக்கும் மதம் நமது முன்னோர்களை ஏதோவொரு வகையில் மத மாற்றம் செய்திருக்கின்றன. எந்த மதமாக இருப்பினும் இதுதான் நிதர்சனம். மதம் சார்ந்த அமைப்புகள் வெறியேற்றுவது போல ஆதியிலிருந்தே இந்துவுமில்லை; இசுலாமியனுமில்லை. கால ஓட்டத்தில் மாறியவர்கள்தான் நாம் எல்லோருமே.

மதத்தின் அரசியல் குறித்து எழுதுவதைவிடவும் மதுரை சமணப் பண்பாட்டு மன்றத்தைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்பதுதான் நோக்கம். சில மாதங்களுக்கு முன்பாக ஸ்ரீவைகுண்டம் வழியாகத் திருநெல்வேலி சென்று கொண்டிருந்தேன். சுமார் நூறு ஏக்கர் பரப்பில் விரிந்து கிடக்கும் ஆதிச்சநல்லூரைப் பார்ப்பதுதான் அந்தப் பயணத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. ஆதிச்சநல்லூர் என்ற பெயரை பெரும்பாலானவர்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கக் கூடும். அங்கே கிடைத்த தொல்லியல் எச்சங்கள் சுமார் மூன்றாயிரத்து ஐநூறு வருடங்களுக்கு முற்பட்டவை. மதுரைக்கு முன்பாக சங்ககாலப் பாண்டியர்களின் தலைநகராக இருந்த ஊரும் இதுதான் என்கிறார்கள். அந்த ஊரில் நூற்றைம்பது வருடங்களுக்கு முன்பாகவே ஜெர்மானியர் ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கி வைத்திருக்கிறார். ஆனால் இன்னமும் அங்கு முழு வீச்சில் பெரிய ஆராய்ச்சிகள் எதுவும் நடக்கவில்லை. சில மாதங்களுக்கு முன்பாகக் கூட உயர்நீதிமன்றம் பெரிய கொட்டு ஒன்றை வைத்திருக்கிறது. ஆனால் செய்யமாட்டார்கள். கீழடியில், ஆதிச்சநல்லூரில் எல்லாம் ஏன் எந்தச் சோதனைகளும் நடப்பதில்லை என்பதெல்லாம் மிகப்பெரிய கேள்விகள். அரசியல், இருட்டடிப்பு என எவ்வளவோ உள்ளுக்குள் இருக்கின்றன.

ஆதிச்சநல்லூருக்குச் சென்று கொண்டிருந்த போது ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கு முன்பாக முடிவைத்தானேந்தல் என்ற ஊரைத் தாண்ட வேண்டியிருந்தது. அந்த ஊரை நெருங்க நெருங்க பல இடங்களில் ‘சமணச் சின்னம்’ என்று மஞ்சள் பலகை வைத்திருக்கிறார்கள். தமிழகத்தின் பல இடங்களிலும் இப்படியான பலகைகள் தென்படுகின்றன. மேட்டூரிலிருந்து மேச்சேரி செல்லும் வழியில் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி இன்னமும் சில இடங்களில் தென்பட்ட இந்த மஞ்சள் நிற அடையாளக் கற்களை நட்டு வைத்திருப்பவர்கள் மதுரை சமணப் பண்பாட்டு மன்றத்தினர். ஏதோவொரு கிராமத்துக்குள் புதைந்து கிடக்கும் இவற்றையெல்லாம் எப்படிக் கண்டறிந்தார்கள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. மேச்சேரியிலும் ஒரு வனாந்திர காட்டுக்குள்தான் ஒரு சிலை இருக்கிறது.




முடிவைத்தானேந்தலில் பிரதான சாலையில் இறங்கி ஒரு இட்டேரிக்குள் நடக்க வேண்டும். இந்த ஊருக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. ஊரில் உள்ள பெரும்பாலான வீடுகளில் ஒருவரேனும் இராணுவத்திலோ காவல்துறையிலோ இருப்பார்களாம். அந்த இட்டேரியில் இருந்த பெரும்பாலான வீடுகளிலும் கேப்டன், மேஜர் என்றெல்லாம் எழுதியிருந்தது. சமணச் சின்னம் இருந்த இடம் தெரியாமல் நெடுநெடுவென்று நுழைந்து ஒரு வீட்டில் தடுப்பு வைத்துக் குளித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆளிடம்- நிஜமாகவே ஆண்தான் ‘ஏங்கண்ணா இங்க சாமி சிலை எங்க இருக்கு?’ என்று கேட்க அந்த ஆள் ஏதோ கற்பைச் சூறையாட வந்தவனை முறைப்பது போல துண்டை எடுத்துக் கட்டிக் கொண்டு ‘அந்தப் பக்கம் பாரு’ என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிட்டார்.


ஆளரவம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டிலிருந்து வெளியில் வந்த ஒரு பெண்மணிதான் அழைத்துச் சென்றார். வேலிக்காத்தான் முட்களுக்குள் இரண்டு கற்சிலைகள். அவ்வளவுதான். இதைத்தான் தேடிக் கண்டறிந்து வழி நெடுகவும் அடையாளக்குறியிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். இப்படியான அமைப்புகளின் உழைப்பு அபரிமிதமானது. வரலாற்றுப் பெருவெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கப்பட்டுவிட்ட இவற்றையெல்லாம் தேடியெடுக்காவிட்டால் ‘ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளாக நாங்கள்தான் இருக்கிறோம்’ ஒரு சாரார் சொல்வதை அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் அப்படியே நம்பிவிடக் கூடும். 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக யாரோ தேடி வந்து பாட்டில் நீரை சிலைகளுக்கு ஊற்றி தீபம் ஏற்றி வைத்ததாக அந்தப் பெண்மணி சொன்னார். சமணர்கள் போரில் ஈடுப்பட்டார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. வாய்ப்புமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். அப்படி அவர்கள் போர்முறையைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் தமிழகத்திலிருந்து முழுமையாக துடைத்தெறியப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. திருஞானசம்பந்தர் தன்னிடம் வாதத்தில் தோற்றுப் போன எட்டாயிரம் சமணர்களைக் கழுவினேற்றினார் என்கிற கதையுண்டு அல்லவா? ஒரு பெரிய கூரான குச்சி இருக்கும். அதன் மீது எண்ணெயைத் தடவி, கழுவிலேற்றப்படுகிறவனின் கை கால்களைக் கட்டி அந்தக் குச்சியின் மீது குத்திவிடுவார்கள். அவன் உடல் எடைக்கு ஏற்ப மெல்லமாகவோ வேகமாகவோ உடல் கீழே இறங்கும் போது கூரான குச்சி உள்ளே ஏறும். அதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தால் விரைவில் இறந்துவிடுவான். இல்லையென்றால் விடிய விடிவ ஓலமிட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பிறகு அந்த உடலை அப்படியே விட்டுவிடுவார்கள். பறவைகளுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இரையாக வேண்டியதுதான்.


தமிழகம் முழுக்கவுமே ஒரு காலத்தில் பரவியிருந்த மதம் சமணம். அதற்கான உறுதியான அடையாளங்கள் எச்சங்களாக மிஞ்சியிருக்கின்றன. அதை மதுரை சமணப் பண்பாட்டு மன்றம் கண்டறிந்து அடையாளப்படுத்தி வருகிறது. ‘என் மதம்தான் உசத்தி’ என்கிற முரட்டுவாதமில்லாமல் சமணம் பற்றியும் தேடிப் பார்க்கலாம். அந்த மதத்தின் மீது நம்மையுமறியாமல் ஒரு கவனம் உண்டாகும். 

மதுரை சமணப்பண்பாட்டு மன்றத்தினருக்கு மனப்பூர்வமான வாழ்த்துகள்.

Apr 23, 2019

கடந்து விடுதல்

‘போகும் போது சொல்லிட்டு போக மாட்டியா?’ என்றெல்லாம் கேட்டுவிட்டார்கள். இணையவெளியில் தொடர்ச்சி மிக அவசியம்.  ஒரு நாளைக்கு ஐந்து பேர் வாசிக்கத் தொடங்கும் கணக்கு ஆயிரம் பேர் என்ற எண்ணிக்கையைத் தொடவே பல வருடங்களுக்குத் தொடர்ச்சியான உழைப்பு அவசியம். இடைவெளி விழுந்தால் வாசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை மடமடவென்று சரியும். உண்மையில் இந்த இடைவெளியை வேண்டுமென்றே உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லை. சில நாட்கள் இடைவெளி கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என நினைத்தேன். தேர்தல் வந்துவிட்டது. கள அரசியல் வேறு; இணைய அரசியல் வேறு- இங்கே கம்பு சுற்றுவதால் நான்கு பகையாளிகளைச் சம்பாதிப்பதைத் தவிர கண்டபலன் எதுவுமில்லை. சரி முடியட்டும் என்று காத்திருந்ததைத் தவிர வேறொன்றும் பெரிய காரணமில்லை.

ஏப்ரல் 10 ஆம் நாள் பிறந்தநாள். முப்பத்தியேழு வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன.

வடலூர் வள்ளலார் கோவிலுக்குச் சென்று வந்தேன். வடலூரை அடைந்த போது இரவு எட்டு மணி இருக்கும்.  ‘நேரா சாப்பிட போய்டுங்க’ என்று சொல்லி அனுப்பினார்கள். அன்றைய இரவு எழுநூற்றைம்பது பேர் சாப்பிட்டிருந்ததாகச் சொன்னார்கள். பெரும்பாலும் அந்தக் கோவிலின் வளாகத்தில் படுத்திருக்கும் ஆதரவற்றவர்கள். கடைசிக் கரண்டி சோறு எனக்கானதாக இருந்தது.  சாதம், சாம்பார் மட்டும்தான். ஆனால் அதுதான் பல நூறு பேர்களுக்கு தேவாமிர்தம். சாப்பிடுமளவுக்கு பசியில்லை. ஆனால் அங்கே ஒரு கையாவது உண்டுவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது. 

உண்டுவிட்டு வந்த போது ஒருவர் ‘கோவில் மூடிட்டாங்க’ என்றார். ‘வெளிய நின்னு கும்பிட்டுக்கிறேன்’ என்றேன். கூடவே வந்தார். எந்தத் தொந்தரவும் செய்யவில்லை என்றாலும் ஏன் அருகிலேயே நிற்கிறார் என்று சங்கடமாக இருந்தது.

‘உங்க கூட தனியாகப் பேசணும்’ என்றார். தனியாகத்தான் இருந்தோம்.

‘சொல்லுங்க’

‘ஒரு நிலம் இருக்கு..இருவத்தஞ்சு கோடி சொல்லுறோம்...ஆனா பத்து கோடிக்குக் கேக்கறாங்க...விலை சரிப்பட்டு வரல...ரியல் எஸ்டேட் ஆளுங்க இருக்காங்களா?’ என்றார். எனக்கு அப்பொழுது வரைக்கும் புரியவில்லை. 

‘எந்த ஊரில் இருக்குங்க?’. 

‘கொழும்புல...ராஜராஜசோழன் காலத்துல எங்க தாத்தாவுக்குக் கொடுத்தது’ என்றார். புரிந்துவிட்டது. கையில் இருந்த சில்லரைக்களைக் கொடுத்த போது வாங்கிக் கொண்டு புன்னகைத்தார். 

‘ப்ரெண்ட்ஸ் ரியல் எஸ்டேட் செய்யறாங்க..அவங்களை கூட்டிட்டு வர்றேன்...இப்போ தூங்குங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்து கொண்திருந்தேன். பரந்து விரிந்த வளாகம். அவ்வளவு பெரும் பரப்பில் அமர்ந்திருந்தாலே போதும். சலனங்கள் அடங்கி ஆசுவாசமாகிவிடும். வள்ளலாரின் தத்துவமே இதுதான். முதலில் வயிற்றை நிரப்பி விட வேண்டும். பிறகு மனம் நிறையும். வெக்கை தணிந்து குளிர்காற்று வீசத் தொடங்கியிருந்தது. 

பொதுவாகவே எனக்கு ஒரு பெரிய புகார் உண்டு. யாரோ கொடுக்கும் நன்கொடையை வாங்கி யாருக்கோ கொடுக்கிறோம். ஆனால் உதவியைப் பெற்ற பெரும்பாலானவர்கள் ஏன் எந்தத் தகவலும் சொல்வதில்லை என்கிற புகார்தான் அது. பணம் கொடுக்கிறவர்கள் யாருமே இதுவரை கேட்டதில்லை ஆனால் நாம் தகவலைத் தெரிந்து ‘நம் உதவியினால் அவர் அப்படி இருக்கிறார்; இவர் இப்படி இருக்கிறார்’என்று சொல்லிவிட வேண்டும் என்று நினைப்பேன். நிறையப் பேர்களிடம் ‘யாருமே சொல்லுறதில்லைங்க’ என்று  சொல்லியும் காட்டியிருக்கிறேன்.

வள்ளலார் மடத்திலேயே நள்ளிரவு வரை அமர்ந்திருந்தேன். எவ்வளவு பெரிய வேலையைச் செய்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார் இந்த மனுஷன்?  

வடலூரில் வள்ளலார் பற்ற வைத்த அடுப்பு இன்னமும் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. நூற்றைம்பது வருடங்களாக அணையவில்லை. அங்கு அரிசியும் பருப்பும் காசு கொடுத்து வாங்கியதில்லை. தினமும் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் உண்கிறார்கள். என்னதான் பேசினாலும் எழுதினாலும் அதன் பிரமாண்டத்தைக் கொண்டு வர முடியாது. ஒரு முறையாவது நேரில் பார்க்க வேண்டும். நூற்றைம்பது வருடங்களாக எத்தனையோ கொடையாளர்கள் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ வழியில்லாதவர்கள் அதை உண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். யாருமே ‘நன்றி’ என்று கொடையாளர்களிடமோ அல்லது நிர்வாகிகளிடமோ சொல்வதில்லை. அவர்களும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.

அறம் சார்ந்த விஷயங்களை இப்படித்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

நம்மிடம் திரும்ப வருவார்கள் என்று கூட எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. உடுக்கை இழந்தவன் கை போல மாதிரி அந்தத் தருணத்தில் உதவுகிறோம். கண்ணீரைத் துடைக்கிறோம்; பசியை ஆற்றுகிறோம்; கல்விக்கு வழிகோலுகிறோம்- அவ்வளவுதான். அடுத்தடுத்த பணிகளைப் பார்க்கச் சென்றுவிட வேண்டும்.  ‘என்கிட்ட சொல்லலை’ என்று நினைப்பது சிறுமைத்தனம். அதையே நினைத்துக் கொண்டு அப்படியே தேங்கிவிடுவோம். அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகர வேண்டுமெனில் எல்லாவற்றையும் கடந்துவிடத் தெரிய வேண்டும்.