Jul 13, 2018

கூர்

புதிய நுட்பங்கள் குறித்து நிறையப் பேர் பேசினார்கள். இது குறித்தான விரிவான உரையாடலுக்கு நிறைய சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. படிக்கும் போதும், வேலை தேடும் போதும் நாம் நிறைய விஷயங்களைப் பற்றி தெரிந்து வைத்திருப்போம். அந்தந்த காலகட்டத்திற்கான புதிய நுட்பங்கள் பற்றி நமக்கு ஓரளவுக்காவது தெரியும். வேலை கிடைத்தவுடன் நம்முடைய தேடல் வெகுவாக குறைந்துவிடுகிறது அல்லது கவனம் சிதறுகிறது. கற்றல் சம்மந்தமாக ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் ஒதுக்குகிறோம்? 

நேரம் இல்லை என்பதெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாத காரணங்கள். ஒரு நாளைக்கு ஃபேஸ்புக்கில் எவ்வளவு நேரம் இருக்கிறோம்? யூட்யூப்? டிவிட்டர்? வாட்ஸாப்? அதற்கெல்லாம் எப்படி நேரம் கிடைக்கிறது? மேற்சொன்ன எதுவுமே தவறில்லை. எந்நேரமும் படிப்பும் வேலையாகவே சுற்ற முடியுமா? ஆனால் இந்த உலகம் நம்மிடம் புதிது புதிதாக எதையாவது எதிர்பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. வருடம் இருபது லட்ச ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்து பதினைந்து வருட அனுபவமுள்ள ஆள் செய்யக் கூடிய வேலையை வெறும் ஐந்து வருட அனுபவம் கொண்ட ஒருவருக்கு வருடம் எட்டு லட்ச ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்து முடித்து விட முடியும். பத்து வருடம் கூடுதல் அனுபவம் இருக்கிறது என்பதற்காக மட்டுமே நம்மை எதற்கு அவர்கள் வேலையில் வைத்திருக்க வேண்டும்? நம்முடைய பங்களிப்பு என்னவாக இருக்கிறது என்பது முக்கியம். செலவுக் குறைப்பு என்று வந்தால் ஏழு கழுதை வயதானவர்களைத்தான் முதலில் வெட்டுவார்கள். 

நவீன யுகத்தில் அனுபவத்தை விடவும் அறிவுதான் நம்மைப் பற்றி அடுத்தவர்களிடம் பேசும். அதை கூர் தீட்டிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியது அவசியமாகியிருக்கிறது. அதிகமில்லை- அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு தினசரி வெறும் அரை மணி நேரத்தை ஒதுக்கினால் போதும். புதிய ஒன்றைக் கற்றுவிட முடியும். அதைத்தான் நாம் மனதில் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.  

முப்பது 'ஹாட் நுட்பங்கள்' என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். அந்தப் பட்டியலை தர முடியுமா? என்று கேட்டிருந்தார்கள். வாழைப்பழத்தை உரிக்க சிரமப்படுகிறார்கள். உண்மையில் ஒன்றைத் தேடும் போது குதிரைக்கு கடிவாளமிட்ட மாதிரி அதை மட்டுமே நோக்கி ஓட வேண்டியதில்லை. உதாரணமாக இரண்டாம் உலகப் போர் குறித்தான ஒரு படத்தை பார்க்கிறோம் என்றால், படத்தில் இடம் பெறும் வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் குறித்து விரிவாகத் தெரிந்து கொள்ள படம் குறித்து மேலும் தேடுகிறோம். வெறுமனே அந்தப் படம் குறித்து மட்டும் தேடினால் என்ன சுவாரசியம் இருக்கிறது. வால் பிடித்த மாதிரி ஒவ்வொன்றாக பிடித்து போய் ஒரு வரலாற்றுச் சித்திரத்தை மனதுக்குள் உருவாக்கிக் கொள்ளும் போதுதான் நம்முடைய தேடல் முடிவடையும். இந்த வால் பிடித்தல் என்பது எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்தும். உலகக் கோப்பை இறுதிப் போட்டிக்குச் செல்லும் க்ரோஷியா உலக வரைபடத்தில் எங்கே இருக்கிறது எனத் துழாவி அதன் அழகான அதிபர் தொடங்கி அவரது கணவர் பொறியியல் படிப்பை முடித்தவர் என்பது வரைக்கும் தேடுவதில்தான் நம்முடைய தேடலுக்கான சுவாரஸ்யமே இருக்கிறது. 

படிப்பிலும் கூட அதுதான் நம்மை மேலும் மேலும் தேட வைக்கும். ஒன்றுமில்லை- தினசரி நாம் பயன்படுத்துகிற விஷயங்களையே எடுத்துக் கொள்வோம். ஜி.பி.எஸ் எப்படிச் செயல்படுகிறது? அவற்றுக்கான நுட்பம் என்ன? இப்படியே போனால் Geo - Spatial நுட்பம் பற்றி ஓரளவுக்குத் தெரிந்து கொள்வோம். அதில்தான் ஜி.ஐ.எஸ் வருகிறது. செயற்கைக் கோள் வருகிறது. அதெல்லாம் எனக்கு என்ன சம்பந்தம் என்றெல்லாம் எதையும் கேட்க வேண்டியதில்லை. ஷங்கர் படத்தில் செந்தில் சொல்வது போல இன்பர்மேஷன் இஸ் வெல்த்'. நமக்கு அவசியமே இல்லையென்றாலும் நம் பிள்ளைகளுக்கு சொல்லித்தரவாவது உதவும்.

'இந்த கார் இவ்ளோ பெருசு..ஆனா எடை ரொம்ப குறைவு' என்று சாதாரணமாக பேசுவார்கள். ஆனால் அட்வான்ஸ்ட் மெடீரியல் துறை எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்கிறது என்பது பற்றி நமக்கு பெரிய அளவுக்குத் தெரியாது. காம்போசிட், நேனோ, பாலிமர், அல்லாய்ஸ் என்று அது கன வேகத்தில் பயணிக்கிறது. எந்திரவியல் சார்ந்து இருப்பவர்கள் இத்தகைய துறைகளைப் பற்றி அக்கு வேறு ஆணி வேறாக அலசி வைத்திருந்தால் எப்படியும் அத்தகைய ஆட்களுக்கான தேவை இருக்கும். 

மருத்துவம் சார்ந்த நுட்பங்களில் இருப்பவர்களுக்கு ஜெனோமிக்ஸ், பயோனிக்ஸ் என்றெல்லாம் இருக்கிறது. வரிசையாக அடுக்கலாம். 3 - டி பிரிண்டிங், ஆற்றல் (எனர்ஜி) துறையில் வந்திருக்கும் நவீன விஷயங்கள் என்று ஒவ்வொரு துறையும் அசுர வேகத்தில் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. 

'நீ இதெல்லாம் படிச்சு வெச்சு இருக்கியா?' என்று கேட்டால் எல்லாவற்றையும் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் என்ன புதிய அம்சங்கள் வந்திருக்கின்றன என்று ஓரளவுக்கு கவனித்து வைத்திருக்கிறேன். எலெக்ட்ரானிக்ஸ் ஃபார் யூ மாதிரியான தளங்களை மாதம் இரண்டு முறையாவது மேய்ந்துவிடுவேன். இதே மென்பொருள் துறையில் நான் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் நான்கு பேரிடம் பேசும் போது மேல்மட்ட அளவிலாவது எனக்குத் தெரியும் என்று காட்டிக் கொள்ளவாவது தெரிந்து கொள்கிறேன். 

கார்பொரேட் நிறுவங்களின் பணியில் இருப்பவர்கள் தம்மை கூர் தீட்டிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். கார்பொரேட் யுகத்தில் இருப்பவர்கள் மட்டுமில்லை- பேராசிரியர்கள், ஆசிரியர்களும் இதைப்பற்றியெல்லாம் புரிந்து வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியம். ஒரு வருடம் இடைவெளி விட்டாலும் இந்த உலகம் பத்து வருடத்துக்கான வளர்ச்சியுடன் முன்னேறி போய்விடும். ஏற்கனவே சொன்னது போல் நம்முடைய அறிவு மட்டுமே நமக்காக அடுத்தவர்களிடம் பேசும். அதை ஆயுதமாக பயன்படுத்தும் வரைக்கும்தான் இந்த நவீன யுகத்தில் நம்மால் ஓட முடியும் இல்லையென்றால் உலகம் அதன் போக்கில் வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும். நாம் ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்ப்பதைத் தவிர ஒன்றும் செய்ய முடியாது. 

Jul 11, 2018

இனி ஐ.டி. அவ்வளவுதானா?

எங்கள் அலுவலகத்தில் கடந்த வருடம் ஒருவரை மேலாளர் ஆக்கினார்கள். மேலிடத்தில் நல்ல செல்வாக்கு அவருக்கு. எப்படியும் பல வருடங்கள் இருப்பார் என்று அவரைப் பார்த்தாலே பம்முகிறவர்கள் அதிகம். கடந்த வாரம் எல்லோரையும் அழைத்து ராஜினாமா செய்துவிட்டதாகச் சொன்னார். பலருக்கும் அதிர்ச்சி. 'உன்னை இங்க நல்லாத்தானய்யா வெச்சு இருந்தாங்க' என்பதுதான் பலருக்குள்ளும் ஓடுகிற கேள்வியாக இருந்தது. 'எனக்கு இங்க எந்தக் குறையுமில்லை' என்று சொல்லிவிட்டு கடந்த சில வருடங்களாக 'டேட்டா அனலிடிக்ஸ், பிக் டேட்டா' ஆகியவற்றை படித்துக் கொண்டிருந்தாராம். புதிய நிறுவனமொன்றில் வாய்ப்பு வந்திருக்கிறது. எட்டிக் குதித்துவிட்டார். 'இப்போ நல்லா இருக்கிறேன் என்பதைவிடவும் எதிர்காலத்தில் என்ன செய்யப் போகிறேன்' என்று கணக்குப் போட்டிருக்கிறார் மனுஷன். இனி பத்து அல்லது பதினைந்து வருடங்களுக்கு இந்த புதிய நுட்பத்தில் குப்பை கொட்டிவிடுவார். 

மென்பொருள் துறை என்றில்லை பொதுவாகவே இன்றைக்கு பணியில் இருப்பவர்கள் பலருக்கும் 'அடுத்தது என்ன?' என்றோ அல்லது 'எதில் அப்டேட் செய்து கொள்வது' என்றோ குழப்பம் இருக்கும். நேற்று ஒரு கருத்தரங்கம் நடைபெற்றது. மேற்சொன்ன விஷயம்தான் ஒரு அமர்வில் விவாதப் பொருள்.  படித்துவிட்டு உடனடியாக வேலை மாறுகிறேன் என்றெல்லாம் மண்டை காய வேண்டியதில்லை. அடுத்த மூன்று முதல் ஐந்து வருடங்களில் கவனிக்கப்படும் தொழில் நுட்பம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து அதை குறித்தான ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கி அதில் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்குங்கள் என்று பேசினார்கள். புதிய நுட்பத்தைக் கற்றுக் கொள்ளும் கால கட்டத்தில் தினசரி அரை மணி நேரம் ஒதுக்கி வார இறுதிகளில் சற்று அதிகப்படியான நேரத்தை ஒதுக்கினால் ஆறு மாதம் முதல் ஓராண்டு காலத்தில் தெளிவாகப் படித்துவிட முடியும். அதன் பிறகான ஓராண்டு காலம் நாம் கற்றுக் கொண்டவற்றில் நிபுணர் ஆவதற்கான வேலைகளைச் செய்யலாம். பிறகு அந்த நுட்பம் கோலோச்சும் காலம் வரைக்கும் நமக்கான தேவை இருந்து கொண்டேயிருக்கும். அதிகபட்சம் முப்பதாண்டுகள் இந்தத் துறையில் இருப்போமா? இப்படி இரண்டு அல்லது மூன்று முறை பாம்பு சட்டையை உரிப்பது போல உரிக்க வேண்டியிருக்கும். 

துறை மாற வேண்டும் என்று கூட அவசியமில்லை. குறைந்தபட்சம் நம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவாவது இந்த சட்டையுரித்தால் மிக அவசியம்.

படிப்பது சரி; எதைப் படிப்பது என்பதுதானே குழப்பமாக இருக்கிறது என்று கேட்கிறவர்களுக்கு சொல்ல ஒன்றே ஒன்றுதான் இருக்கிறது. கூகிளே கண்கண்ட தெய்வம்.

கிட்டத்தட்ட முப்பது துறைகள் செம ஹாட் அல்லது என் துக்கினியூண்டு மூளைக்கு அவைதான் தெரிகின்றன. துறைகள் என்றால் முதல் வரிசையில் இருப்பவை- ஆட்டோமேஷன், ரோபோடிக்ஸ், க்ளவுட் மாதிரியான பெருமொத்தமானவை. இப்படி வேறு என்ன துறைகள் இருக்கின்றன என்பதையெல்லாம் தெரிந்து கொள்ளவே ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் பிடிக்கும். தெரிந்து கொள்வது என்றால் ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் ஐந்து நிமிடங்கள் பேசுகிற அளவுக்காவது நமக்கு தெரிய வேண்டும். அந்தப் புரிதல் உருவாகிவிட்டால் இவற்றில் நமக்கு எது பொருத்தமானது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடலாம். 

வெறும் துறை சார்ந்த அறிவு மட்டும் போதாது. உதாரணமாக வாய்ஸ் அசிஸ்டெண்ட்ஸ் என்பது எதிர்காலத்தில் மிகப்பெரிய இடத்தை பிடிக்கப் போகின்றன. கூகிள் அசிஸ்டென்ட் மாதிரி. இனி வரும் காலத்தில் பெரும்பாலான நிறுவனங்களின் வாடிக்கையாளர் சேவையை அவைதான் பார்த்துக் கொள்ளும். நாம் ஏர்டெல்லுக்கோ அல்லது வங்கி வாடிக்கையாளர் சேவை மையத்துக்கோ அழைத்து கேள்வி கேட்டால் அவைதான் பதில் சொல்லும். மேம்போக்காக பார்த்தால் எளிமையாகத் தெரியும். இதில் எவ்வளவு நுட்பங்கள் இருக்கின்றன? ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளருக்கு ஒரு குரல் இருக்கும். அதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் ஒரே கேள்வியை வெவ்வேறு விதமாகக் கேட்கக் கூடும். இதை உள்வாங்கி, வகைப்படுத்தி, பதில் தேடி எடுத்து, அவர்களுக்கு பதில் கொடுக்க- Interfaces  chat bots, Natural Language Processing இப்படி நிறைய இருக்கின்றன. இதில் ஒவ்வொன்றிலும் தனித்தனியாக வல்லுநர் ஆக முடியும். அவற்றுக்கான டூல்கள் இருக்கின்றன. 

இப்படித்தான் கிணறு தோண்ட வேண்டும். இதே போல இன்டர்நெட் ஆஃப் திங்ஸ், மொபைல் நுட்பங்கள், சைபர் பாதுகாப்பு என்று ஏகப்பட்ட வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. சி, சி++ மட்டும்தான் மென்பொருள் என்று நினைக்கிறவர்கள்தான் 'இனி ஐ.டி அவ்வளவுதான்' என்று நம்புகிறார்கள். உண்மையில் இனிமேல்தான் ஐ.டியின் அசுரத்தனமான வளர்ச்சி இருக்கப் போகிறது. 

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வங்கி மேலாளருக்கு ஐ.டி ஆட்கள் மீது என்ன வெறுப்போ தெரியாது- எப்பொழுது பேசினாலும் 'இன்னொரு பத்து வருஷம்..ஐ.டி அவ்வளவுதான் இல்லையா' என்பார். இத்தகைய அரைவேக்காட்டு ஆட்களைப் பார்த்தால் செம எரிச்சலாக இருக்கும். இப்படி நிறைய ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். வங்கியில் தொடங்கி பள்ளிக்கூடம் வரைக்கும் பணியாளர்களே தேவையில்லாமல் அனைத்துமே தானியங்கி(ஆட்டோமேஷன்) ஆகும் காலம் வரலாம். ஆனால் இவற்றையெல்லாம் வடிவமைக்க, நிரல் எழுத என மென்பொருள் துறையில் ஆட்களுக்கான தேவை இருந்து கொண்டே இருக்கும். எழுதி வைத்துக் கொள்ளலாம்- மென்பொருள் துறை எந்தக் காலத்திலும் அழியாது. அது தன்னைத் தொடர்ந்து புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்கும். இதில் வேலை வாங்க வேண்டுமென்றால், தொடர வேண்டுமென்றால் நாம் நம்மை புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். 

Jul 9, 2018

வெகு தூரம்

ஒரு வாரமாக வேலை சம்பந்தமாக மனக்குழப்பம். நலம் விரும்பி ஒருவர்- கிட்டத்தட்ட அண்ணன் மாதிரி-  மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலுக்குச் சென்று வரச் சொன்னார். 'சிவன் சந்நிதியிலேயே ஒரு நாள் இருந்துடுங்க. குழப்பம் போயிடும்' என்றார். அவரே கோவில் நண்பர் ஒருவரையும் அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருந்தார். நான்கு மணிக்கு மதுரையில் இறங்கி நடந்து குளித்து ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கோவிலுக்குள் சென்றாகிவிட்டது. திருப்பள்ளியெழுச்சி பாடி மீனாட்சியை எழுப்பி, சிவனையும் எழுப்பி அங்கேயே மதியம் வரைக்கும் அமர்ந்திருந்து - 'முன்னாடியே சொல்லி இருக்கலாம்ல' என்று கேட்க விரும்பும் மதுரை நண்பர்கள் மன்னிக்க. வெகு குழப்பம். தெளிவானவுடன் சொல்லிவிட்டு வருகிறேன்.

இந்த மாதிரியான குழப்பமான சமயங்களில் மனதை வேறு வழிகளுக்குத் திருப்பிவிட வேண்டும். கோட்டுபுள்ளாம்பாளையம் அடர்வனத்துக்குச் சென்றிருந்தேன்.  அற்புதமாக செழித்திருக்கிறது. ஊர்க்காரர்கள் இருக்க பயமேன்? இளைஞர்கள் திரண்டிருந்தார்கள். அடர் வனம் அமைத்துக் கொடுத்த ஆனந்தும், தொரவலூர் சம்பத்தும் வந்திருந்தார்கள். ஆனந்த் பற்றி முன்பு நிறையக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். சம்பத் தனது கிராமத்தில் நிறையச் செலவு செய்து ஒரு அடர்வனம் அமைத்திருக்கிறார். இப்படியான ஆட்களை பார்ப்பது அரிது. அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டப் போராளி. கிராமிய மக்கள் இயக்கம் என்று அமைப்பை ஆரம்பித்து மரம் நடுவது, குளம் தூர் வாருவது, பனை நடுவது என்று அலைகிறவர்.

காலை வெயில் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. களைச் செடிகளை பிடுங்கியெறிய கொஞ்ச நேரம் தேவைப்பட்டது. பிறகு அடர்வனத்துக்கு முன்பாகவே நிலத்தில் அமர்ந்து கொண்டோம். இப்படி மாதம் ஒரு முறையாவது சந்தித்து பேசுவது என ஏற்கனவே முடிவு செய்திருக்கிறோம். ஊருக்குள் இளைஞர்கள் ஒரு குழுவாக இணைந்து அடுத்தடுத்து வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் திட்டம். அப்படி ஒரு குழு உருவாகிவிட்டால் நாம் அடுத்த வேலைக்கு நகர்ந்துவிடலாம். அவர்கள் தன்னியல்பாக இயங்கும் தற்சார்பு குழுவாக மாறிவிடுவார்கள். இதைத்தான் பேசினோம். இளைஞர்களிடமே நிறைய திட்டமிருக்கிறது. அவர்கள் செயல்படுத்த ஆரம்பிப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்களின் பணிக்கு ஆதரவாக நின்றால் மட்டும் போதும்.



நேற்றைய கூட்டத்துக்கு வேறு ஊரிலிருந்தும் சில இளைஞர்கள் வந்திருந்தார்கள். இருபது கிலோமீட்டர் தள்ளி நாகமலை என்ற ஒரு பகுதி இருக்கிறது. கடுமையான வறட்சி நிலவும் சிறு குன்று அது. அங்கிருந்து சில இளைஞர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் சில மரங்களை நட்டு வளர்த்திருக்கிறார்கள். கைக்காசு செலவழித்து தண்ணீர் வாங்கி ஊற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யாரோ நிசப்தம் குறித்துச் சொல்ல தேடி பிடித்து வந்துவிட்டார்கள். 'அடுத்து உங்க ஊருக்கு வர்றோம்' என்று சொன்ன போது கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் 'நாங்களும் வர்றோம்' என்றார்கள். சந்தோஷமாகிவிட்டது. அடுத்த வாரம் நாகமலை சுற்றுவட்டார பகுதிகளில் இருக்கும் ஆர்வமுள்ள இளைஞர்களை எல்லாம் திரட்டி வைக்கச் சொல்லியிருக்கிறோம். நாங்கள் ஒரு குழுவாகச் சென்று அவர்களுடன் பேசி, இணைந்து அந்த மலையில் வேலைகளைத் தொடங்க வேண்டும்.

ஒரு வேலையைச் செய்யும் போது 'எல்லாத்தையும் நாமளே செஞ்சுடலாம்' என்றுதான் தொடக்கத்தில் தோன்றும். ஆனால் அது சரியான அணுகுமுறை இல்லை. வாய்ப்பிருக்குமிடங்களில் எல்லாம் அடுத்தவர்களின் உதவியைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நம்மால் இயலாதவற்றையும் கூட அவர்களில் சிலர் செய்ய சாத்தியமிருக்கிறது. அவர்களில் சிலரை அடுத்தடுத்த  வேலைகளுக்குத் தயார் செய்துவிட்டு நாம் நம்முடைய பாதையில் நகர்ந்து கொண்டேயிருப்பதில்தான் உண்மையான வெற்றி இருக்கிறது. சொல்வதற்கு இது இலகு. ஆனால் அனுபவங்களே இதையெல்லாம் சரியாகக் கற்றுத் தரும். எந்தப் பணிக்கும் இது பொருந்தும். பொதுக்காரியங்களில் நூறு சதவீதம் பொருந்தும். 

இப்படி  ஆங்காங்கே விதைகள் விழுந்து கொண்டேயிருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டால் சரி. மிகச் சரியான வித்துக்கள் முளைத்து விருட்சமாகி அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கு பலனும் நிழலும் தர ஆரம்பித்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது. அதைச் செய்து கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதான். இன்னும் செல்ல வேண்டியது வெகு தூரம். 

Jul 2, 2018

அருணாச்சலம்

அருணாச்சலம் பள்ளித் தோழர். எங்களுடைய பள்ளி மிகப்பெரிய மைதானத்தைக் கொண்டது. விளையாட்டு மைதானம் மட்டுமில்லை. நாங்கள் படித்த காலத்தில் வேளாண்மையும் நடக்கும். மேனிலைக் கல்வியில் 'அக்ரி' என்று தனியாக ஒரு பாடப்பிரிவு உண்டு. அவர்கள்தான் உழவுத் தொழிலை பார்த்துக் கொள்வார்கள். அருணாச்சலம் அந்தப் பிரிவில்தான் படித்தார். பல சமயங்களில் மாட்டு வண்டியில்தான் பள்ளிக்கு வருவார். மாடுகளை அவிழ்த்துவிட்டு பாடப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு வகுப்புக்கு வருவார். இடைவேளைகளில் மாடுகளை நிழலில் இடம் மாற்றிக் கட்டுவார். அதெல்லாம் ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கும். வேடிக்கையாகவும் இருக்கும். 

எதிர்காலத்தில் அவர் உழவன் ஆவார் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒன்றரை ஏக்கர் நிலம் கொண்ட சிறு விவசாயக் குடும்பம் அவருடையது. ஆனால் அவருக்கு நம்மாழ்வாரோடு தொடர்பு கிடைத்தது. அது அவரை முழுமையாக வேளாண்மைத் தொழிலின் பக்கம் திரும்பிவிட்டது.  இன்றைக்கு முழு நேர விவசாயி. விவசாயம் என்றால் நட்டத்தில் செய்கிற விவசாயி இல்லை. கிட்டத்தட்ட பத்து ஏக்கர் விவசாயம் செய்கிற அளவுக்கு வளர்த்திருக்கிறார். எங்கள் ஊர்ப்பக்கத்தில் ஒரு ஏக்கர் என்ன விலை என்று கேட்டால் பத்து ஏக்கர் என்பதன் மதிப்பை புரிந்து கொள்ளலாம். வீட்டில் இருப்பவர்கள் அத்தனை பேரும் தோட்டத்தில்தான் இருப்பார்கள். பார்க்கும் போது இதை அவர்கள் அனுபவித்து செய்கிறார்கள் என்று தோன்றும்.  

அருணாசலத்தின் பள்ளித் தோழன் தேவசேனாதிபதி, சட்டீஸ்கர் மாநிலத்தில் ஆட்சியர். அவரும் எங்கள் பள்ளி மானவர்தான். அவர் அருணாச்சலத்தை விடுவதில்லை. சட்டீஸ்கர், ஒடிசா போன்ற மாநிலங்களில் அருணாச்சலத்தை வேளாண்மை சார்ந்த  ஆலோசகராக வைத்திருக்கிறார்கள். அங்கிருக்கும் எளிய விவசாயிகள் உழவு மூலம் மேம்படுவதற்கான வழிமுறைகளைச் சொல்லித் தருகிறார்.

எங்கள் ஊர்ப்பக்கத்தில் அருணாச்சலமும் அவரது மண் சார்ந்த ஆர்வமும் வெகு பிரசித்தம். தைரியமான ஆளும் கூட. நிலம் நீருக்கு எதிராக யாராவது சேட்டை செய்யும் போது துணிந்து எதிர்க்கும் மனநிலை கொண்டவர். அருணாச்சலம் பற்றி புதிய தலைமுறையில் ஒளிச்சித்திரம் ஒன்றை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அருணாசலத்தின் வெற்றி பற்றி மிகை இல்லாத ஒளிச்சித்திரம் இது. 


நம்முடன் இருப்பவர்கள் ஒவ்வொரு அடி முன்னெடுத்து வைக்கும் போதும் நமக்கு உள்ளூர சந்தோசம் வருமல்லவா? அப்படியான சந்தோசம் எனக்கு. இவரைப் பற்றி தனியாக ஒரு பதிவு எழுத வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். புதிய தலைமுறை அந்த வேலையை மிகச் சிறப்பாக செய்துவிட்டது. 

ஈரோடு, கோயமுத்தூர், சேலம் பக்கம் வருகிறவர்கள் அருணாசலத்தின் பண்ணையை ஒரு முறை பார்த்துவிட வேண்டும் என்று மனதில் குறித்து வைத்துக் கொள்ளலாம். worth seeing it . 

'விவசாயமெல்லாம் நஷ்டத்தில்தான் முடியும்' என்று சொல்கிறவர்கள் ஒரு முறையேனும் அருணாச்சலத்தை சந்திக்க வேண்டும். அருணாச்சலத்தை அவ்வளவு சீக்கிரம் பிடிக்க முடியாது. ஆனால் விவசாயத்தில் ஆர்வம் இருப்பவர்கள், 'இந்தத் தொழிலை விட்டுட்டு உழவு செய்யப் போகிறேன்' என்று சொல்கிறவர்கள், எங்கள் மண்ணில் தண்ணீர் வசதியே இல்லை என்று வருந்துகிறவர்கள் தாராளமாக அவரைத் தொடர்பு கொள்ளலாம். 'நீங்க வந்துட்டு போங்க' என்று கேட்டால் தயக்கமில்லாமல் வந்து செல்கிறவர் அவர். அவரது வழிகாட்டல்கள் நிச்சயமாக மிகப்பெரிய உதவியாக இருக்கும்.  (94433 46323)

Jun 28, 2018

கொரவலியைக் கடி

லியோ டால்ஸ்டாயின் ஒரு கதை- ஆண்குதிரையும் பெண்குதிரையும் ஒரு தோட்டத்தில் இருந்தன. பெண் குதிரை வேலையே செய்யாது. இரவும் பகலும் புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டேயிருக்கும். ஆண் குதிரை அப்படியில்லை. இரவில் மட்டும் மேயும். பகல் முழுக்கவும் கடினமாக உழைக்கும். பெண் குதிரை ஒரு நாள் ஆண்குதிரையிடம் 'நீ என்ன லூஸா? இவ்வளவு வேலை செய்யுற..நான் பாரு எவ்வளவு ஜாலியா இருக்கேன்..முதலாளி சாட்டை எடுத்து அடிச்சா நான் எட்டி உதை...கம்முனு போயிடுவான்' என்று சொன்னது. ஆண் குதிரை இதையே நாள் முழுக்கவும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தது. பிறகு முடிவுக்கு வந்த ஆண் குதிரை, தனது எஜமானனிடம் பெண் குதிரை சொன்னதையே செய்தது. உதை வாங்கிய குதிரைக்காரன் கடிவாளத்தை பெண் குதிரையில் மாட்டினானாம். 

நாம் யாருக்கு சூட்சுமத்தைச் சொல்லித் தருகிறோம் என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்தக் கதையைச் சுட்டிக் காட்டலாம். எல்லாவற்றையும் ஒருவனுக்கு சொல்லித் தந்துவிட்டால் அவனே கூட நமக்கு எதிரியாக வந்துவிடுவான்.

கார்பொரேட் நிறுவனங்களில் சில கில்லாடிகள் இருப்பார்கள். மேலாளர் அழைத்து 'இவருக்கு சொல்லிக் கொடுத்துடுங்க' என்று சொன்னால் எந்த சுளிப்பும் இல்லாமல் தலையை ஆட்டிவிடுவார்கள்.  சொல்லித் தருவது போலவே இருக்கும். ஆனால் முழுமையாகச் சொல்லித் தந்திருக்க மாட்டார்கள். நிறுவனத்துக்கு அவர்கலின் தேவை எல்லாக் காலத்திலும் தேவை இருப்பது போல பார்த்துக் கொள்வார்கள். 'அவர் கிரிட்டிக்கல் ரிசோர்ஸ்' என்ற பிம்பம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். இதெல்லாம் கார்பொரேட் தந்திரம். ஆனால் இதை எல்லோராலும் செய்ய முடியாது. 'எதை பிடித்து வைத்துக் கொள்வது' என்ற குழப்பத்திலேயே எல்லாவற்றையும் சொல்லித் தந்துவிடுகிறவர்கள்தான் அதிகம். 

இதற்கு முன்பு பணியாற்றிய நிறுவனத்தில் இருந்த  முதுநிலை மேலாளர் ஒருவர் 'பேங்க் லாக்கர்ல ஒரு சாவி நம்மகிட்ட கொடுத்துடுவாங்க...ஆனா இன்னொரு சாவி அவங்ககிட்டவேதான் இருக்கும்..அவங்க இல்லாம திறக்கவே முடியாது' என்பார். நாமே வைத்துக் கொள்ளக் கூடிய சாவி எது என்பதுதான் கணக்கு. அந்த சாவியை கண்டுபிடித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

யாருக்கும் சொல்லிக் கொடுக்கக் கூடாது என்றில்லை. ஆனால் அனுபவம் என்ற ஒன்று இருக்கிறதல்லவா? இன்னொருவரை விடவும் நாம் அதை அதிக நாட்கள் கற்று வைத்திருக்கிறோம். வேலை செய்திருக்கிறோம். வேண்டுமானால் அதை அடையும் வழியைச் சொல்லித் தரலாம். அந்த வழியில் அவர்கள் பயணிக்கட்டும். நாம் ஐந்து வருடங்களில் கற்றதை அவர்கள் நான்கு வருடங்களில் கற்க உதவலாம். ஆனால் ஆறே மாதத்தில் தந்துவிட வேண்டியதில்லை.  தூண்டிலை இப்படி வீசு என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிட வேண்டும். மீனை அவன் பிடிக்கட்டும். நாமே மீனையும் பிடித்து பையையும் நிரப்பிவிட்டால் அவன் எப்பொழுது நம்மைக் குளத்துக்குள் தள்ளிவிடுவான் என்று தெரியாது.

ஒரு வருடத்துக்கு முன்பாக ஒருவர் அழைத்திருந்தார். பொறியியல் முடித்து நான்கு வருடங்கள்தான் ஆகியிருந்தது. AngularJS இல் கில்லாடி. சிறு நிறுவனம் ஒன்றில் வேலையில் இருந்தார். பேசிக் கொண்டிருந்த போது 'அண்ணா, கம்பெனி மாறப் போறேன்...பதினாறு லட்சம் கொடுக்கிறாங்க' என்று சொன்னார். பொதுவாக ஒவ்வொரு வருட அனுபவத்துக்கும் ஒன்றரை லட்ச ரூபாய் என்பதுதான் சம்பளக் கணக்கு. நான்கு வருட அனுபவம் என்றால் ஆறு லட்ச ரூபாய்  என்பது சரி. பத்து லட்சம் கூடுதலாக கொடுக்கிறார்கள். அதுவும் சிறிய நிறுவனம்தான். 

'அண்ணா டெக்னாலஜி அந்த மாதிரி..செம ஹாட்' என்றார். சந்தோஷமாக இருந்தது.

ஒரு வருடம் தொடர்பில் இல்லை. கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக வேலையை விட்டு அனுப்பிவிட்டார்கள். அழைத்திருந்தார். 'ஒரு வருஷமா ட்ரெயினிங் ரிசோர்ஸ் மாதிரி வெச்சு இருந்தாங்க' என்றார். அவர் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. கல்லூரியிலிருந்து அப்பொழுதுதான் படித்து முடித்து வந்திருந்த நான்கைந்து பேர்களை பிடித்து 'இவங்களுக்கு நீங்கதான் டீம் லீடர்' என்று சொல்லி அவர்களுக்கு சொல்லித் தர வைத்துவிட்டார்கள். எப்படியிருந்தாலும் நம் அணியைச் சார்ந்தவர்கள்தானே என்று இவர் மெனக்கெட்டிருக்கிறார். இந்த மாதிரி முக்கியமான நுட்பங்களில் பயிற்சி பெற வெளியாட்களைப் பிடித்தால் மாதம் பல லட்ச ரூபாய் கேட்பார்கள். கார்பொரேட் களவாணிகளுக்கு சொல்லித் தரவா வேண்டும்? விவரமாக ஒரு ஆளை வேலைக்கு எடுத்து 'சொல்லிக் கொடுத்துடு தம்பி' என்று கறந்துவிட்டு வெளியில் அனுப்பிவிவிட்டால் பத்து லட்ச ரூபாயில் நான்கைந்து புதிய ஆட்களை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம். 

ஒரு அணியை உருவாக்குவதுதான் பெரிய காரியம். முதல் அணி உருவாகிவிட்டால் அதன் பிறகு அதில் சங்கிலியாக ஆட்களை தயார் செய்துவிடுவார்கள்.

'ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லண்ணா..வேற பக்கம் வேலை வாங்கிட்டேன்' என்று சொன்னார். அது அப்படியான தொழில்நுட்பம். வேலை இல்லாமல் திணற வேண்டியிருக்காது. ஆனால் இந்த ஒரு வருடத்தில் அவர் கற்றுக் கொண்டது அவருக்கு சரியான அனுபவம். இதைத்தான் வெகு நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். 'இனி கவனமா இருந்துக்குங்க' என்றேன். எனக்கு இந்த லியோ டால்ஸ்டாயின் குதிரைக்கு கதைதான் நினைவுக்கு வந்தது. சொன்னேன். சிரித்தார். துன்பத்தில் சிரிக்கிற மனிதர். 

'நீங்க எப்படிண்ணா?' என்றார். 

'எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது..அதனால் பிரச்சினையில்லை' என்று சொல்லிவிட்டேன். 

ஐ.டி என்றில்லை- இந்தத் துறையிலும் இதுவொரு பாடம்தான். கொஞ்சம் ஏமாந்தாலும் சோலியை முடித்து கொரவலியைக் கடித்துத் துப்பிவிடுவார்கள்.

Jun 27, 2018

ஷோல்டரை இறக்குங்க..

ஒருவரை வாரி விட வேண்டும் என்றால் முகத்தை படு சீரியஸாக வைத்துக் கொண்டும் வாரிவிட முடியும். ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. 'அய்யா  அவர்களுக்கு வணக்கம்' என்று பவ்யமாகத் தொடங்கியிருந்த அந்தக் கடிதத்தில் 'விஜய் மல்லையா தமது சொத்துக்களை விற்பதாகச் செய்தி வந்திருந்தது..எவற்றையெல்லாம் விற்கிறார் என்று தெரியுமா' என்று கேட்டிருந்தார். முதலில் எனக்கு உறைக்கவில்லை. நாம்தான் ஆல்- இன்-ஆல் அழகு ராஜாவாயிற்றே என்ற நினைப்பில் பதில் எழுதக் கூடத் தொடங்கிவிட்டேன். பெங்களூரில் அவருக்கு என்ன சொத்துக்கள் இருக்கின்றன என்று இணையத்தில் தேடவும் ஆரம்பித்திருந்தேன். நல்லவேளை- எனக்குள் தூங்கி கொண்டிருந்த சோனமுத்தான் திடீரென்று எழுந்து 'அடேய்..உன்னை கலாய்க்கிறாங்கடா' என்று சொன்னதால் தப்பித்தேன். எங்க இருந்துய்யா வர்றீங்க? 

நாங்கள் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் ஆசிரியர் ஒருவர் இருந்தார். எல்லா வேலைகளையும் மெதுவாகச் செய்வார். நத்தை வேகம். சரக்கடிப்பார் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் பள்ளியில் அதையெல்லாம் காட்டிக் கொள்ளமாட்டார். இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தால் அவருக்கு நரம்பு தளர்ச்சி இருந்திருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது. அவரை எவ்வளவுதான் ஓட்டினாலும் கண்டு கொள்ளவே மாட்டார். அவர் பிரிவேளை வரும் போது கையில் நான்கைந்து எறும்புகளை பிடித்து வைத்துக் கொள்வோம். அவர் வருவதற்கு சற்று முன்பாக எறும்புகளைக் கொண்டு வந்து மேசையில் விட்டுவிட்டால் போதும். அந்த எறும்புகள் தானாக இறங்கி கீழே போகும் வரைக்கும் அமர மாட்டார். ஊதியும் விடமாட்டார். வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே நிற்பார். எங்களுக்கு பயங்கரமாக சிரிப்பு வந்துவிடும்.  வெகு காலத்துக்குப் பிறகு அவரை நேரில் பார்த்த போது 'நம்மை வெச்சு காமெடி பண்ணினா பசங்களுக்கு சந்தோஷமா இருக்குதுன்னா இருந்துட்டு போகட்டுமே..குறைஞ்சா போயிடுவோம்' என்றார். அது எவ்வளவு பெருந்தன்மை? 

தம்மைத் தாமே பகடி செய்து கொண்டு அடுத்தவர்களைச் சந்தோஷப்படுத்துவது ஒரு கலை. எல்லோருக்கும் அது வராது. தமிழ் சினிமாவில் ஒரு காமெடியன். காமெடிக்காக திரையில் தன்னைக் கலாய்க்க எல்லோரையும் விட்டுவிடுவார். ஆனால் உள்ளுக்குள் பயங்கரமாகக் குமுறுவாராம். 'என்னைப் பார்த்த அப்படியா இருக்கு..இவனுக மதிக்கிற மாதிரி ஒரு இடத்துக்கு வந்து காட்டுறேன் பாரு' என்று குடிக்கும் போது அதை மட்டுமே பேசிக் கொல்லுவார் என்பார்கள். செந்தில் என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். அவரில்லை. ஈகோவை ஓரங்கட்டிவிட்டு 'என்னை நக்கலடிக்கணும்..அவ்வளவுதானே.... அடிச்சுக்குங்க' என்று சொல்வது வடிவேலுவுக்கு அனாயசமாக வந்து கொண்டிருந்தது. என்ன இருந்தாலும் அவர் பிறவிக் கலைஞன்.

அல்சூரில் ஒரு முன்னாள் ராணுவ வீரர் இருக்கிறார். வயது எழுபத்தைந்தைத் தாண்டியிருக்கும். காங்கோவுக்கு சென்ற இந்திய அமைதிப்படையில் பணியாற்றியவர். அவருடைய மருமகன் எனக்கு நண்பர். ஒரு நாள் மதியம் வரச் சொல்லியிருந்தார். ராணுவக் கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த போது  சோம்பே (Tshombe ) என்ற பெயரை அவர்தான் அறிமுகப்படுத்தினார். கட்டாங்கா பகுதியின் கட்டுப்பாடு சோம்பே வசமிருந்தது. கட்டாங்கா என்பது காங்கோவின் தெற்குப்பகுதி. தாது வளம் நிறைந்த பகுதி. 

அமெரிக்க-ரஷ்யாவுக்கிடையிலான பனிப்போர் உச்சக்கட்டம் அடைந்திருந்த காலம் அது. தாதுவளம் மிக்க பகுதி. விட்டு வைப்பார்களா? கட்டங்காவின் மீது உலக நாடுகள் கண் பதித்தன. அப்படி பிரச்சினை பெரிதான போதுதான் இந்தியா, அயர்லாந்து உள்ளிட்ட நாடுகளை 'அமைதியைக் காப்பாறுங்கள்' என்று ஐ.நா அனுப்பி வைத்தது. சோம்பே 'கட்டங்காவை தனி நாடு என்று அறிவித்துவிடுங்கள்' என்று கேட்டதை ஐ.நா பொருட்படுத்தவில்லை. பிரச்சினை பெரிதாகி, போர் நடந்து, சோம்பே தோற்கடிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டது- அது தனி வரலாறு. கட்டங்காவில் ஒரு வானொலி நிலையத்தை கைப்பற்றிய குழுவில் இந்த இராணுவ வீரர் இருந்திருக்கிறார். 

பிரச்சினை நடந்து இப்பொழுது ஐம்பதாண்டுகளுக்கு மேலாகிறது. இந்தியா திரும்பிய பிறகு மன அழுத்தம் அதிகமாகி சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டு தற்பொழுது நன்றாக இருக்கிறார். 'அப்போ என்ன ஆச்சு' என்று கிளறக் கூடாது என்று மருமகன் முன்பே சொல்லியிருந்தார். மேம்போக்காக பேசலாம். ஆனால் வெகு ஆழமாகச் செல்லாமல் பேசலாம் என்பதுதான் நிபந்தனை.

வகை தொகையில்லாமல் கலாய்ப்பார். அடுத்தவர்களையும் விடுவதில்லை. தன்னையும் விட்டு வைத்துக் கொள்வதில்லை. அவர் பேசும் போது  'நான் டிப்ரஸன்ல தற்கொலை செஞ்சு இருக்க வேண்டியவன்..இந்த காமெடி மட்டுமில்லைனா செத்து இருப்பேன்' என்றார். அது பொய் இல்லை. 

பிறரை சிரிக்க வைத்துப் பழகிவிட்டால் போதும். பல பிரச்சினைகளிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளலாம். 'அது எப்படி பழகுறது?' என்றால் எப்பொழுதும் ஷோல்டரைத் தூக்கியபடி விறைப்பாக இருக்காமல் கொஞ்சம் இலகுவாக இருந்தால் நகைச்சுவை தானாக வரும். நம்மைவிடவும் நமக்கு முந்தைய தலைமுறையிடம் நுண்ணுணர்வு அதிகமாக இருந்தது. நாம்தான் எல்லாவற்றிலும் வெகு 'ப்ரொஃபஷனல்' ஆகிவிட்டோம். எங்கள் அலுவலகத்தில் பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறை 'ஸ்ட்ரெஸ் பஸ்டர்' என்று நிகழ்ச்சியை நடத்துகிறார்கள். கதை சொல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால்  எதையாவது பேசுவார்கள். 'எதையாவது பேசுவது' என்பதே கூட ரொம்ப முக்கியமானது. அந்தக் காலத்தில் திண்ணையிலும் டீக்கடையிலும் அமர்ந்து பேசினார்கள். அடுத்தவர்களை கிண்டலடிக்கவும் தமது சுமைகளை இறக்கி வைக்கவும் வாய்த்திருந்தது. இன்றைக்கு ஒரு நாளில் நாம் வேலை தவிர்த்து, குடும்பம் தவிர்த்து பொதுவானவற்றை எவ்வளவு நேரம் பேசுகிறோம்? நாம்தான் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் மொபைலுக்குள் தலையை விட்டு உள்ளுக்குள் பாரத்தை சுமந்து கொண்டே திரிகிறோமே.

'விஜய் மல்லையா எந்த சொத்தை விற்கிறார்' என்று கேட்ட அந்த பெரிய மனிதருக்கு நன்றி. 'ஒரு சதவீதம் கமிஷன்னா சொல்லுங்க...முடிச்சு கொடுத்துடுறேன்'.

Jun 25, 2018

Lust Stories

'லஸ்ட் ஸ்டோரிஸ்ன்னு ஒரு படம் வந்திருக்கு' - படம் பார்க்க வைக்க எப்படியெல்லாம் பெயர் வைக்கிறார்கள். பெயரைக் கேட்டதுமே படத்தை பார்த்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். ராதிகா ஆப்தே நடித்தால் நடித்துவிட்டுப் போகட்டும். 'பரத் அனே நேனு' நாயகி நடித்திருக்கிறார். பார்க்காமல் விட முடியுமா? அது என்ன பெயரோ- கியாரா அத்வானி.

நான்கு இயக்குனர்கள். நான்கு கதைகள். நான்கு பிட்டுகளாக - இது அந்த பிட்டு இல்லை- இணைத்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நெட்ஃபிளிக்ஸ் தளத்தில் படம் இருக்கிறது. ஆனால் ஐநூறு ரூபாய் கட்ட வேண்டும். ஒரு உபாயம் இருக்கிறது. முதல் ஒரு மாதம் காசு கட்ட வேண்டியதில்லை. ஒரு கணக்கைத் தொடங்கி முப்பது நாட்களுக்குப் படங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். ஐநூறு ரூபாயை மிச்சம் பிடிக்க விரும்பினால் இருபத்தொன்பதாவது நாள் கணக்கை முடித்துக் கொள்ளலாம். முந்தாநாள் கணக்குத் தொடங்கி இரண்டு படங்கள் பார்த்தாகிவிட்டது. இன்னொரு படம் 'ஃபுல் மெட்டல் ஜாக்கெட்' . அந்தப் படத்தைப் பற்றியெல்லாம் யாருக்காவது விமர்சனம் தேவையா என்ன?  லஸ்ட் ஸ்டோரிஸ்தான் முக்கியம்.


நான்கு கதைகளிலும் பெண்களின் காமம்தான் பிரதானம்.

முதல் கதையில் ராதிகா ஆப்தே. கல்லூரி பேராசிரியை. திருமணம் ஆனவர். தனது மாணவனுடன் உறவைத் தொடங்குகிறார். அவனுக்கு இன்னொரு தோழி இருக்கிறாள். அவளைப் பார்த்து ராதிகா பொறாமைப் படுகிறார். 

இரண்டாவது கதையில் தான் வீட்டு வேலை செய்து கொடுக்கும் பேச்சிலர் பையனோடு வேலைக்கார பெண்மணிக்கு தொடர்பு இருக்கிறது. அவனுக்கு திருமணத்துக்காக பெண் பார்க்கும் படம் அதே வீட்டில் நடக்கிறது. அதை அந்த வேலைக்கார பெண் வருத்தத்தோடு கவனிக்கிறாள்.

மூன்றாவது கதையில் மனீஷா கொய்ராலா. இரண்டு பெண்களின் தாய். அவருக்கும் அவரது கணவனுக்கும் ஒத்துப் போவதில்லை. கணவனின் நண்பனோடு உறவு ஏற்படுகிறது. 

நான்காவது கதையில், கியாரா அத்வானிக்கு திருமணம் ஆகிறது. பள்ளி ஆசிரியை அவள். கணவனோடு அவளுக்குத் திருப்தி இல்லை. காமத்தை தீர்த்துக் கொள்ள சாதனமொன்றின் உதவியை நாடுகிறாள். 

என்னதான் சொல்ல வருகிறீர்கள் என்று கேட்டால், எந்தப் பெண்ணும் கணவனிடம் திருப்தியடைவதில்லை என்று சொல்ல விரும்புகிறார்கள் போலிருக்கிறது. நான்கு கதைகளிலும் திருமணத்துக்கு வெளியிலானவர்களுடன்தான் உறவு.  திருமணமான கணவனுக்கும் மனைவிக்குமிடையில் லஸ்ட் இருக்காதா என்ன? அல்லது வெளியாளிடம் உருவாவதுதான் காமமா? முறையில்லாத உறவுகளில்தான் த்ரில் இருக்கிறது என்று சொல்லக் கூடும். 

காதலைவிடவும் காமம் அழகானது. ஆனால் நம்மவர்கள் அதன் அழகியலை விட்டுவிட்டு வெறுமனே உடல் வேட்கை என்று சொல்லிக்  கந்தரகோலம் ஆக்கிவிட்டார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் காமம் என்பதே திருட்டு மாங்காய்தான் என்றாகிவிட்டது. இசை, ஒளிப்பதிவு, நடிப்பு என்பதெல்லாம் பிறகுதான். இத்தகைய படங்கள் எதைச் சொல்ல வருகின்றன என்றுதான் நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

நாம் காமத்தை வெளிப்படையாக விவாதிப்பதேயில்லை. அதுவும் பெண்களின் காமம் பற்றி? ம்ஹூம். மூச். அதனால்தான் இத்தகைய படங்களை காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்டது போல கொண்டாடுகிறார்கள். இதைத்தான் கரண் ஜோஹார் மாதிரியான ஆட்கள் சொல்ல வேண்டுமா என்ன? 

பொதுவாக இத்தகைய படங்களைப் பார்த்த பிறகு படத்துக்கான விமர்சனங்களையும் படிப்பதுண்டு. 'நமக்கு பிடிபடாத ஒன்றை அடுத்தவர்கள் பிடித்திருப்பார்கள்' என்ற நம்பிக்கைதான். ஒரு விமர்சனத்தில் 'ஒரு பெண் ஒரே சமயத்தில் எப்படி இரு வேறு ஆண்களுடன் உறவில் இருக்க முடியும்' என்பதற்கான தர்க்கத்தை முன் வைத்திருக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் எழுதியிருந்தார்கள். அடேங்கப்பா. தினத்தந்தியில் தினமும் இதைத்தான் எழுதுகிறார்கள். 'என்னுடன் பேசியதைவிட அவள் செல்போனில் பேசியதுதான் அதிகம்'- திருமணமான இருபத்து நான்கு நாட்களில் மனைவியை தலையை துண்டித்து கொன்ற பாளையங்கோட்டை காவலர். இன்றைய தினத் தந்தியை எடுத்துப் பாருங்கள். 'தனது காதலுனுடன் சேர்ந்து கணவனுக்கு சயனைடு விஷம் கொடுத்த பெண்ணுக்கு ஆஸ்திரேலியாவில் ஆயுள் தண்டனை'. நேற்று படித்தேன். 

படத்தை பார்த்த போது 'இந்த கருமத்தைத்தான் விடிய விடிய ஓட்டிட்டு இருந்தியா' என்கிற கணக்காக இதற்குத்தான் இவ்வளவு பில்ட்-அப் கொடுத்தார்களா என்று தோன்றியது. ஒரு கமர்ஷியல் ஐட்டம். அவ்வளவுதான். இப்படியெல்லாம் தலைப்பு வைத்து 'கியாரா அத்வானி ஹாட்' என்று விளம்பரம் போட்டால் படம் வசூல் காட்டிவிடும் என்று நம்புகிறார்கள். அதற்கு மெனக்கெட்டு அரை வயது ஆண்ட்டிகளும் அங்கிள்களும்- என்னை மாதிரியான என்று சொல்லிவிடலாம்; இல்லையென்றால் கூகிள் பிளஸ்சில் கலாய்ப்பார்கள்-  விமர்சனம் எழுதிக் கொண்டிருப்பார்கள். 

இவையெல்லாம் பார்வையாளனை மேம்போக்காக சொறிந்துவிடுகிற படங்கள். அதற்கு ஒரு அறிவுஜீவி பிம்பம் பொருத்திக் காட்டுகிறார்கள். அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை. காமத்தைப் பற்றி அழகியலுடன் விவாதிக்க எவ்வளவோ தூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கும் போலிருக்கிறது.

சும்மா ஏற்றி விட வேண்டும் என்பதற்காகவே ஏற்றிவிடாதீர்கள் அய்யா.

இதற்கெல்லாம் போராட்டம் நடத்த மாட்டார்களா?  'கமுக்கமா பார்த்துட்டு வந்து போராட்டம் நடத்தச் சொல்லுறான் பாரு' என்று நம்மை யாராவது திட்டுவார்கள். நமக்கு எதுக்கு வம்பு? இந்த மாதிரி வேற படம் இருந்தா சொல்லுங்க பாஸ்..பார்த்துட்டு நாம விமர்சனம் எழுதிட்டு இருப்போம். 

மண்டையடி தைலம் - தேவி பிரபா

'எங்கூர்ல ஒரு அசலூர்க்காரரு வந்து கிருஷ்ணன் வீடு எங்கிருக்கு? எப்புடி போவணும்னு  கேட்டுகிட்டு வந்தாரு . அங்கிட்டு ஊர் மடத்துல உக்காந்துக்கிட்டு  தாயம் விளையாடுதவுகளைத் தவுத்து, மத்த  அம்புட்டு ஆம்பளைகளும் எந்திச்சு நின்னு  என்ன ஏதுன்னாக  . 

"எதுக்காவேண்டி நீங்க வந்திருக்கீக" ன்னாக ... வந்தவரு பதில் சொல்லிட்டு இருக்காங்குள்ளேயும்,  பொறுக்காத  ஒருத்தர்,  "கண்ணாடி கிட்ணன் வீட்டுக்கு போகுதீகளா  இல்ல... கொழும்புக் கார கிட்ணனனை கேக்குதீ்களா... இல்ல கோணவாய் கிட்ணன் வீட்டுக்கா?" ன்னாராம் .

விலாசம் கேட்டவருக்கு இதெல்லாம் எங்கிட்டுக்கூடி தெரியும்? ஒத்தக் கேள்விக் கேட்டுட்டு, இம்புட்டு தும்பத்தை ஒரு மனுசன் அனுபவிக்கணுமானு அவருக்கு கண்டிப்பா வெளம் வந்திருக்கும். ஆனா, என்ன செய்ய சொல்லுதீக?  எங்கூரு காரங்களே அப்பிடித்தான் . இதே அந்த அசலூர்க்கார் இவுககிட்டே, விசாரிக்கலைன்னு வையிங்க நிம்மதியாயிருந்திருப்பாரு. இவுகளும் பொன்னம்போல இருப்பாக.  பாவம்! இப்பிடி இவுகக்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு லோல் படணும்னு எழுதியிருக்கு போல... என்ன செய்ய?

"கொஞ்சமாச்சும் கூறு இருக்காடே உங்களுக்கு? அவுக கோணவாய கண்டாகளா? கண்ணாடிய கண்டாகளா? ஏம்டா இப்பிடி அசலூர்காரகள இந்த பாடு படுத்துறீக?  உள்ளூர்க்கார பய நீ வச்ச பேரு வெளியூர்காரவுகளுக்கு எப்பிடி தெரியுங்கேன்? செரியான கோட்டி பயலுவளாயிருக்கீகளே"

"ஐயா , நீங்க செத்த நில்லுங்க.  நானே ஒத்த ஆளை உங்கக்கூட அனுப்பி வைக்கன். எதுக்கு இப்பிடி கேட்டுக்கிட்டு கிடக்கோம்ணா, இங்கே  மூணு கிட்ணன் வீடிருக்கு. ஒண்ணொண்ணும் ஒரொரு திசையிலயிருக்கு... புது மனுசரு... உங்களுக்கு சிரமமாயிருக்கக் கூடாதில்ல. அதுக்கு தாம் இம்புட்டு கேள்விய கேக்குதோம்... நீங்கக் கேட்ட ஒத்தைக் கேள்விக்கு தாக்கல் சொல்ல இம்புட்டு நேரம் ..." அப்படினு ஒரு வயசாளி வைஞ்சு, இன்னும் ஏழெட்டுக் கேள்விய கேட்டு "ஏலே, விட்டி... இவரக் கூட்டுப் போயி கோணவாய் கிட்ணன் வீட்ல விட்டுட்டு வா. காமிச்சுட்டு வெரசா வா..அங்கியே என்ன பேசுதாக... ஏது  பேசுதாகனு....  பராக்கு பாத்துட்டு நிக்காதே" ன்னவரு , " இந்த பய சரியான லெக்கைக் காமிப்பான்" ம்னாரு .    

அதுக்காங்குளளேயும் அந்த விலாசந்தேடின மனுசன் தின்னச் சோறு செமிச்சுருக்கும் . தொண்டைத் தண்ணி வத்த அவரு பதில் சொல்லியிருக்கதுக்கு,  கிட்ணன் வீட்டுல போயி ஒரு சொம்புத் தண்ணிய மிச்சம் சொச்சம் வைக்காம  குடிச்சாதான்  தண்ணித் தாகம் அடங்கும். அதுக்கங்கிட்டு தான் கிட்ணனுக்கு கோணவாயிருக்கானு பாப்பாரு.

' ஊர்ல அனிய  ஆளுகளுக்கு பட்ட பேருண்டு.  ஆளுக்கில்லினாச்சும் செரி, அவுக வீடுகளுக்காச்சும் பட்ட பேருண்டு. அது எப்படிக்கீங்களா? இந்தா சொல்லிருதேன் . கேட்டாக் கேளுங்க. கேக்காட்டிப் போங்க... மச்சு வீடு, தகரம் போட்ட வீடு, ரட்டை யானை தீப்பெட்டி  வீடு, வேப்ப மரத்து வீடு இப்படி சில  பேரிருக்கும்'

'சிலவுக வீட்டு பேரு, அந்த வீட்டாளுக பட்ட பேரோடு ஒட்டிக்கிட்டு ஒண்ணாமண்ணா திரியும். தொந்தி் வீடு, நொண்டியான் வீடு, வெள்ளையன் வீடு, கறுத்தையன் வீடு,  சிவத்தையன் வீடு, கருவாய்ச்சி வீடு, முண்டங்கண்ணி வீடு, கோணக்கண்ணி வீடு, மண்டையன் வீடுனு பல பேரை இடும்பு பிடிச்சவுக வச்சிருப்பாக '

'பேரு வைக்க துட்டா வேண்டியிருக்கு? ஒண்ணுமில்ல. அதுனால, ஆம்பளைங்க, பொம்பளைங்க,  சின்ன புள்ளைக - இப்பிடி ஆளாளுக்கு ஒரு பேரை வச்சி உட்டுருவாக. அது பாட்டுக்கு எல்லாத்துவுக வாயிலயும் உருண்டு பிரளும். தீக்கொளுத்தி, கோழிப்பீ, சுண்டெலி, எம்சியாரு, குந்தாணி... இப்பிடி சில பேருக.புது பேரு விளங்குதப்போ , கூடம்பிட்டு யார் எதுக்கு ஏன் வச்சாக ங்கிற கதையும் திரியும் ' 

'கம்பவுண்டர் வீடு, டாக்டர் வீடு, போலீஸ் கார் வீடு, வைஸ் வீடு, பிரசிடெண்ட் வீடு, டீச்சர் வீடுன்னா கோர் இறங்கிருமா என்ன ?  அந்த வீட்டுக்காரவுகளே மத்தவகக் கிட்டே பேசுதப்போ அந்த பேரை வேணுமுன்னே சொல்லி விடுவாக . ஊரு சொல்லுதது ஒரு பக்கம்னா, இவுகளே வைஸ் வீட்டுக்குனு சொல்லுங்க . ஒண்ணுஞ்சொல்ல மாட்டாகம்பாக. அந்த நேரத்துல சொல்லுத வீட்டாளு மூஞ்சிய பாத்தீங்கன்னு வையிங்க ... அதுல அம்புட்டு கெத்தாப்பிருக்கும்'

'இன்னும் கொஞ்சவூண்டு பேரிருக்கு . ஆனா , அந்த பேரையெல்லாம் உங்கக்கிட்டே சொல்லதுக்கு ஒரு மாரியாயிருக்கு. அதுவுமில்லாம எழுதிக்காமிச்சேம்னு வைங்க... என்னை வஞ்சுப்போடுவீக. இதாம்டா சாக்குனு தூர தள்ளி வச்சிருவீக. என்னக்கென்னதுக்கு அந்த சோலி?...எதுல விட்டேம்... ஆங்! அம்புட்டும் வில்லங்கமான  பேருக . சேக்காளிகக்குள்ளே பேசி சிரிச்சுக்குவாக. அதத்தாண்டியும் , ஊருக்குள்ளே அப்படி இப்படினு கசிஞ்சிரும்.  ஊரும் அப்படி சொல்லக்கூடாதுனு எண்ணாம, எண்ணங்கெட்டு போயி் அந்த பெயருகளை சொல்லிட்டு திரியும் நேர்ல அவுகளை பாக்கையிலை நல்ல பிள்ளை மானிக்கு, முழுப் பெயரை சொல்லிக் கூப்பிட்டுக்கிடுவாக.   அயத்தும் பட்ட பெயரை சொல்லிக் கூப்பிட மாட்டாக . இதேது அந்த பட்ட பேருகளை பேர்க்கார ஆளு முந்தியும், அவங்க சொக்காரங்க முன்னாடியும் வாய் தவறி சொல்லிட்டாங்கன்னு  வைங்க, கதை கெட்டுச்சு போங்க. அப்புறம்  என்ன நடக்குங்கீக? '

'எசலிப்பை கொண்டு வந்து விட்டுறும்.  கேட்டவுக முறைக்கத முறையில சொன்னவனுக்கு தன்னால  ஒண்ணுக்கு போயி்ரும்... இல்லன்னா, வாய் நீளமுள்ளவுக, வசவா உறிச்சிருவாக. உங்க வீட்டு வசவா? எங்க வீட்டு வசவா? நாற வசவு... 

'செத்த கழுதை...கொள்ளி முடிவான்...பேதில போவான்... விளங்குவியா? நாசமா போவ" - இப்பிடி நாயாக் கொலைப்பாக கேட்குத நமக்கு "சீ"னு   இருக்கும் . வெட்கம் , மானம் , அயிமானத்துக்கு கட்டுப்பட்டவுக இப்படி மானங்கண்ணியா பேசமாட்டாக. ஒத்தச் சொல்லோட, "இங்கேரு... இதென்ன பேரு...இப்பிடி பேசிட்டிருக்காதே . சொல்லிட்டேன். அப்புறம் மரியாதைக் கெட்ரும். ஒழுங்கு மரியாதையா வாலைச் சுருட்டிக்கிட்டு கிட" னு நிறுத்திக்கிருவாக.

கை நீளமுள்ள ஆளுக, செவிட்டோடு சேத்து வச்சி இழுத்திருவாக. சிலரு, சூசாண்டிருக்காம சரிக்கி சரியா எதித்தாப்புல நின்னு பேசின ஆளோட பட்ட பேரு, அவுக வீட்டு பட்ட பேரெல்லாம், சொல்லி சந்தி சிரிக்க வச்சிருவாக.

எப்படா எவம்டா சண்ட போடுவாம்னு,  காத்துட்டு கெடக்குத கூட்டத்துக்கு, இதக் கண்டதும்  ஒரே கும்மரிச்சமாயிருக்கும். அத வெச்சே அன்னைக்கு பொழுது போயிரும். அப்பையெல்லாம் பாக்கணும்...  மடத்தில  சிரிப்பாணிக்கு பஞ்சமில்லாம இருக்கும். 

முந்தியெல்லாம் ஊர்லயிருக்கவங்க பூரா பேரோட பட்ட பேரும் எனக்கு தெரியும். இப்பம் வயசாக வயசாக பாதி அயத்தே போச்சு. உங்கக்கிட்டே நா சொன்னதுக்கூட அரைவாசி, காவாசி தான். யாபகத்துல நிக்கதத்தான் சொல்லிருக்கன். எம்புட்டு வருசமாச்சு இப்டி இந்த பட்ட பேரு பழமை பேசி ! நான் பேசினது , புரியலைனு வையிங்க ... ஓங்கிக் கேளுங்க . நா ஒண்ணும் நினைக்க மாட்டேம் .

'எங்கிட்டு ஓடுதீக ? செத்தோடம் இப்டி குத்த வைங்க ! வராதவக வந்திருக்கீக ஒரு காப்பிய போடுதேம் . குடிச்ச பிறவு போங்க ' 

'இம்புட்டு நேரம் கதைக் கேட்ட உங்களுக்கு ஒரு வா  தண்ணிக் கொடுக்கலின்னா நான் என்ன பெரிய மனிசி? வீட்டுத் துறவலை எங்கொண்டு போய் வச்சாளோ அந்த வெறுவாக் கெட்டவ? காலம் போன கடேசில என் பொழப்பு இப்டி  அதையும் இதையும் தேடித் திரிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கு ...போங்க! '

'ஐயையோ ! ஏம்மா ... வலி உயிர் போவுதே! இப்பிடி நடக்கத பாதையில  சருவச்சட்டிய வச்சிட்டு போயிட்டாளா? என் நேரம்  இப்டியா இடிபடணும்?  என்னமா இரத்தம் கொட்டுது!'

'கிளம்பினவுகளை நிறுத்தி காப்பிய போடுதேம்னு சொல்லிட்டு வந்தவ, இப்பிடி இடிச்சுக்கிட்டேனே!  எம்புட்டு அடி பட்டாலும், அழுத்தமா நின்னு வேலை பாக்குதவளுக்கு, ரெம்ப வலிக்கவுந்தான் அமயம் போட்டுட்டேன். வயசாயிருச்சு வேற! ஒண்ணுமில்லே . சரியா போயிரும். இந்தா கட்டுக் கட்டிட்டேம். இரத்தம் நின்னிரும் '

'நின்னுருச்சு'

' நீங்க நட்டமயே நிக்கீக ... உட்காருங்க ' 

'ஏடி , எங்கிட்டு போன ? '

'ஒரு சோலியா ஒரு காட்டுக்கு போனோமா வந்தமானிருக்கணும்... அதை விட்டுட்டு,  இம்புட்டு நேரமா என்ன செஞ்ச  ?'

'நம்ம வாசலுக்கு வந்த மனுசனுக்கு கறியுஞ்சோறும் ஆக்கிக் குடுக்காட்டி பரவால்லை. ஒரு சொம்பு பச்ச தண்ணியோ காப்பியோ தர வேணாம்? '

'மடக்கு மடக்குனு வேகமாக குடிக்காதீக... பதறாம குடிங்க...  பாருங்க.. நாடியிலிருந்து  தண்ணி வழிஞ்சி  சட்டையெல்லாம் நனைஞ்சிருச்சு...அடிக்கத வெயிலுக்கும், இருக்கிற வெக்கைக்கும் செத்தோடத்துல காஞ்சிரும் ' 

காப்பி மட்டும் போதுங்கறீகளே? இனிப்பு சேவு நல்லாருக்கும். தினனு பாருங்க... நல்லாருக்கும் .

'வேற உரப்பா ஏதும் தீம்பண்டமிருந்தா எடுத்துக் கொடு ராணி..திங்கட்டும் ' 

'அது கும்பா... கூழுக்குடிக்கதுக்கு வச்சிருக்கோம். கூழு பானைலருந்து வேணுங்களவுக்கு  எடுத்து,  தண்ணி விட்டு கரைச்சு குடிப்போம் '

'இருங்க ... ரெண்டு வாய் சோத்தை அள்ளி போட்டுட்டு வந்திருந்தேம். வவுறு பழியா பசிக்கி. வெள்ளனயே எந்திச்சி அம்புட்டு பாடும் பாத்து, ஒத்த வாய் காப்பியத் தான் குடிச்சிருக்கேம். இந்தா இப்ப வயிறு கூப்பிடுது. இப்ப குலைக்குள்ளே ஏதும் போடாட்டி கிறு கிறுனு வரும். மண்டையடி வந்திரும். வந்திச்சின்னா உங்க வீட்டு வலி எங்க வீட்டு வலியில்ல. ஆளைக் கொன்னுரும் வலி! மண்டையடி வந்திச்சினா ஒண்ணும் செய்யமாட்டேன். பேசாம போய் படுத்துருவேன். கள்ளன் வந்து என்னத்தையாவது களவாண்டாலும் ஒண்ணுந்தெரியாது.  வாடைக்காத்து அடிச்சாலும் மண்டையடி வந்திரும். கெட்ட வாடையை முகந்தாலும் மண்டையடி உடனே வந்திரும். அதுனால ஊர் வழி எங்கிட்டு போனாலும், மண்டையடித் தைலமில்லாம போகமாட்டேம் '

'புழு புழுனு அந்த பய அரிச்சுக்கிட்டு இருக்கவும்,  பத்தா பறக்க  வெஞ்சனத்த செஞ்சு வச்சுட்டு போனியே! அது வாய்க்கு வெளங்குமா வெளங்கதா?'

'உக்காந்து உக்காந்து பேசினதில குறுக்கு வலிக்கி. அதை செத்த ஆத்தணும். சாப்பிட்டுட்டு கட்டைய சாய்ச்சத்தான் நல்லாருக்கும்'

'பிறகாட்டி வாறேன்'

'எம் பேரு என்னங்கீகளா? மகாதேவி'

'பள்ளிக்கூடம் போகாம இங்கன நின்னு என்ன கும்மரிச்சம் போடுதீக? ஓடுங்கடே..எங்க வாய பாத்தா எப்பிடி ? '

' என் பட்ட பேரா  ? '

' ஏலே இப்ப வந்தேம்னா பாரு! ஓடுங்கலே ! '

' இந்த புள்ளைக்காடுக என்னத்தை சொல்லுதுங்கீகளா ? '

' ஆக்கங்கெட்ட கூவைக எனக்கு  மண்டையடி தைலம்னு பேரு வச்சிருக்குக '

ஆக்கம் : தேவி பிரபா
aniruthdevi@gmail.com

Jun 24, 2018

அம்மாயி- அன்பரசு

அம்மாயிகிட்ட சொல்லீட்டு நாளைக்கு ஊருக்கு போலான்னுதா முந்தாநா வரைக்கும் நெனச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். நா ஊருக்கு போய்ட்டா அதுதா பாவம் தனியா எல்லா வேலையும் செஞ்சு கஷ்ட்டப்படும். கோழிகூப்பட எந்திருச்சு பால கறந்து, மோர சிலுப்பி நாலூட்டுக்கு ஊத்தீட்டு,பண்டம் பாடி அவுத்து கட்டி, தீவனம் போட்டு, பெரியய்யன் கெணத்திலிருந்து முப்பது கொடம் தண்ணி சேந்தி தாளில ஊத்தீட்டு, கட்டுதரைல சாணி வளிச்சு, பட்டி ஆட்ட வெளிக்கொறைல உட்டுட்டு, ஊடு ஆசாரத்த கூட்டி கழுவி நருவுசு பண்ணி, நாய்க்கு சோறு போட்டுட்டு அப்பறந்தா கரசோறு சாப்பிடும். காச்ச தலவலின்னு ஒரு நாள் படுத்ததில்ல. வெள்ளிகெழம சந்தைக்கு தலைல கூட வெச்சுக்கிட்டு, சுருக்கு பைய இடுப்புல செறுகிட்டு  கூடய எறக்காம அஞ்சு கல்லு நடந்தே போய்ட்டு வந்துரும்.

அந்தகாலத்துலயே அம்பது பவுனு நகை போட்டு, பல்லாக்குல வெச்சு, வட்ட சொம்பு சாமானத்தோட சீறு வெச்சு  எங்கப்பிச்சிக்கு கட்டி குடுத்தாங்களாம் எங்க பாட்டைய்யன். அப்புச்சி இருந்தவரைக்கும் எல்லா பன்னாட்டும் அவுங்கதான். பண்ணயம் பாக்கறது, காசு பணம் கணக்கு வழக்குன்னு எல்லாம் அப்புச்சிதான். பக்கத்துகாட்டையனோட மாட்டு வண்டில வெறகு கட்டி, மாதாரி பயன தொணைக்கு கூட்டிட்டு மதர (மதுரை-தெற்குச்சீமை ) கட்டி போய்ட்டு வருவாங்களாம். சுருட்டு, பொகில, கள்ளு, சாராயம்னு ஒரு கெட்ட பழக்கம் கெடையாது. மூக்குபொடி மட்டும், அதும்மு வண்டிக்கு போனா ரவைக்கு தூக்கம் வரக்கூடாதுன்னு போடுவாங்களாம். ஊட்ல போயி கவுணுச்சிகிட்ட கேது சொல்லிறாதடான்னு மாதாரி பயனுக்கும் ஒரு டப்பா குடும்பங்களாம். ஊருக்குள்ள பங்கும்-பங்காளி மாம-மச்சனன்னு ஆரா இருந்தாலும் அப்புச்சீக்கண்டா அப்பிடி திரீவாங்களாம். அப்புச்சி இருந்தவரைக்கும் அம்மாயி ஊடுண்டு வேலையுண்டு இருந்திருக்கு. காடு கரைக்கு எட்டி பாக்க உடமாட்டாங்களாம்.

நல்லா இருந்த அப்புச்சி விசுக்குன்னு ஒருநாளு காச்ச வந்ததுன்னு படுத்திருக்காங்க, அடுத்த நாளே பெரியாத்தா வாத்திருக்கு. ஒடம்பு முழுசும் முத்து முத்தா காச்ச கொப்பளம். வேப்பம்தலைய வெச்சு, ஆசாரத்த கூட்டி, கொடத்துல வாசூர தண்ணி வச்சு, பதணஞ்சு நாளு படுக்க வச்சிருக்காங்க. எந்திருக்கவே இல்ல, அப்படியே போய்ட்டாங்க. அம்மாயி கும்படாத சாமியில்ல. மினீப்பனுக்கு பொங்க வக்கிற, பொடாராயன் கோயலுக்கு கெடா வெட்டறன்னு வேண்டியும் ஒரு புண்ணியமும் இல்ல. ஒரு கூட தீய ஒருமிக்கா கொட்னமாறி அப்புச்சி செத்துப்போய்ட்டாங்க. அப்புச்சி போயி பதனாறு நாலு, எல்லா பொறுப்பும் அம்மாயி தலைல. அப்ப எங்கம்மாளுக்கு எட்டு வயிசு, மாமனுக்கு பத்து வயிசு. பாட்டைய்யன் வந்து ஊருக்கு கூப்டாங்க, ஆனா அம்மாயி ஒரே மனசா வரமாட்டேன்னுட்டாங்க.

அப்பிருந்து இந்த காட்டுக்குள்ள படாத பாடு பட்டு, பயனையும், புள்ளையும் வளத்தி, எங்க மாமன பத்தாவது வரைக்கும் படிக்கவச்சு, எங்கம்மாளுக்கு முப்பது பவுனு நகை போட்டு கண்ணாலம் பண்ணி குடுத்திருக்கு. அதுக்குன்னு நல்ல துணிமணி இல்ல, நக நட்டு இல்ல. ரண்டு வெள்ள சீலைய வெச்சு மாத்தி மாத்தி கட்டிக்கும், சம்மிந்தி ஊருக்கு போறதுன்னா தனியா ஒன்னு. அந்த சீலைல எட்டணா முடிஞ்சு வெச்சு என்ன பாக்க வரும் போது ஆசையா குடுக்கும். இந்த வருஷம் முழுப்பரிச்சை லீவுக்கு அம்மாயிகூடத்தான் இருப்பன்னு அப்பாட்ட அடம் புடிச்சு அம்மாட்ட சண்டகட்டி இங்க வந்து மூணு வாரம் ஆச்சு. மூணு வராம அம்மாயிக்கு ஒரே சந்தோசம், பேத்திய பாத்து பூரிச்சு கெடக்குது. மாமவுக்கு பைய பொறந்துடனே அவங்க பள்ளிக்கூடம் தூரமா இருக்குன்னு காங்கயம் டவுனுக்கு போய்ட்டாங்க. அம்மாயிய தனியா உட்டுட்டு போறதுக்கு  மாமவுக்கும்  மனசில்லைதான்,  என்ன பண்றது, அத்தைய மீறி ஒன்னும் பண்றதுக்கில்ல. அப்பிருந்து தனியா ஒண்டிக்கட்டையாதான் இருக்கு.

நேத்து பொழுதோட என்னய தூங்க வெச்சிட்டு, மாட்டுக்கு தட்டு போடறதுக்கு தொண்டுப்பட்டிக்கு போயிருக்கு. இருட்டுக்குள்ள அரிக்கிள் லைட் எடுத்துக்கிட்டுதான் போயிருக்கு, இருந்தாலும் எப்படியோ தெரியாம தடத்துல கெடந்த வீரியம் பாம்ப முதிச்சு அது பாதங்கால்லயே கடிச்சிருச்சு. வெசம் தலைக்கேறி தொண்டுப்பட்டீலயே வெடிய வரைக்கும் கிடந்த அம்மாயிய காலைல பால் வாங்க வந்த செவட்டு முத்தன் பாத்துதான் தூக்கிட்டு வந்திருக்கான்...அங்கயே உசுரு போயிருச்சு.

ஆக்கம்: அன்பரசு சாமியப்பன்
anbu102@gmail.com

ஸ்டாலினின் அரசியல்

சேலத்தைச் சார்ந்த ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். எட்டு வழிச் சாலை என்பதை கடுமையாக எதிர்க்கிறவர் அவர். 'கலைஞர் அரசியலில் இருந்திருந்தால் இந்த ஆட்சியை கலைத்திருப்பார்; ஸ்டாலின் விட்டுவிடுகிறார்' என்றார். 'அது எப்படிங்க சாத்தியம்?' என்றேன். 'எப்படியாவது கலைக்கணும்' என்கிறார். சீட்டுக்கட்டா அது?  இப்படித்தான் நிறையப் பேர்கள் சொல்கிறார்கள். அப்படியான பிம்பம் உருவாவதைதான் எதிர்கட்சியினரும் கூட விரும்புகிறார்கள். 'அவரளவுக்கு இவர் இல்லை' என்பதான பிம்பம்.  இதையே மக்களையும் நம்ப வைக்க சில ஊடகங்கள் படாதபாடு படுகின்றன.

ஸ்டாலின் மீது அதிகப்படியான அழுத்தம் உருவாக்கப்படுகிறது. அவர் இருக்கும் இடத்தில் யார் இருந்தாலும் இவ்வளவு அழுத்தத்தில் பதறித்தான் போவார்கள். மத்தியில் வலுவான ஆட்சி அமைந்திருக்கிறது. அவர்கள் தமிழகத்தில் எடப்பாடியின் ஆட்சி வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள். மத்திய அரசின் உதவியில்லாமல் ஆட்சியைக் கலைப்பதற்கு எந்த சாத்தியமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கூவாத்தூரில் எம்.எல்.ஏக்கள் தங்கியிருந்த போது வேண்டுமானால் ஸ்டாலின் பாஜகவுடன் பேரம் பேசி எதையாவது செய்திருக்கலாம். ஒருவேளை அந்தத் தவறை அவர் செய்திருந்தால் இப்பொழுது அவருக்கு அது மிகப்பெரிய தலைவலியாக மாறியிருக்கும்.

கடந்த ஒரு வருடத்தில் மக்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு எடப்பாடியின் அரசு மீது வெறுப்பு உண்டாகியிருக்கிறது. அதனால்தான் 'இந்த ஆட்சியை  இவர் ஏன் விட்டு வைத்திருக்கிறார்' என்று யோசிக்கிறார்கள்.  அந்த எதிர்பார்ப்புதான் 'கருணாநிதி இருந்திருந்தால் விட்டு வைத்திருக்க மாட்டார்' என்கிற பேச்சாக மாறுகிறது. அவராகவே இருந்திருந்தாலும் மத்திய அரசின் ஆதரவில்லாமல் ஆட்சியை கலைத்திருக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை.

இப்போதைக்கு ஸ்டாலினுக்கு முன்பாக சில வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

ஒன்று:
நம்பிக்கை இல்லாத்  தீர்மானம் கொண்டு வந்து எடப்பாடி அரசை தோல்வியடையச் செய்வது. சபாநாயகரால் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்ட பதினெட்டு எம்.எல்.ஏக்கள் குறித்தான தீர்ப்பு இதனைச் செய்யவிடாமல் இழுத்தடிக்கிறது. தீர்ப்புகள் குறித்தான பின்னணிக் காரணங்களைத்  தனியாக அலச வேண்டியதில்லை. அத்தனை பேருக்கும் தெரிந்ததுதான்.

இரண்டு:
திமுக எம்.எல்.ஏக்கள் கூண்டோடு ராஜினாமா- இது எந்த விதத்திலும் அதிமுக அரசை பாதிக்காது. ராஜினாமா ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு திமுகவின் தொகுதிகளில் இடைத் தேர்தல் வரும். திமுக போட்டியிட்டு, செலவு செய்து, இதே எண்ணிக்கையில் மீண்டும் வென்று வந்தாலும் இதே அரசுதான் தொடரும். ஒருவேளை சில தொகுதிகளில் அதிமுக அரசு வெற்றி பெறுமானால் இப்போதைய மைனாரிட்டி அரசானது தன்னை மெஜாரிட்டி அரசாக மாற்றிக் கொண்டு தனது ஆட்சியைத் தொடரும். எனவே எனவே கூண்டோடு ராஜினாமா என்பது  முட்டாள்தனமான முடிவாக அமையும்.

மூன்று:
சட்டப்பேரவையிலும் மாநிலத்திலும் கலவரத்தை உண்டாக்கி ஆட்சியை கலைப்பதற்கான முகாந்திரங்களை உண்டாக்குவது. இத்தகைய செயலை ஸ்டாலின் செய்வார் என்று தோன்றவில்லை.

இன்றைய சூழலில் எடப்பாடி அரசும் மத்திய பாஜக அரசும் இறுக்கமாக பிணைந்திருக்கின்றன. மத்திய அரசின் முழுமையான ஆசி இருக்கும் வரைக்கும் இந்த ஆட்சி தொடரும். அதையும் மீறி இந்த ஆட்சியைக் கலைக்க வேண்டுமானால் ஸ்டாலினுக்கு  முன்பாக வேறு சில சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன.

1) தினகரனுடன் கூட்டு சேர்ந்து சில ஆளுங்கட்சி எம்.எல்.ஏக்களை இழுத்து ஆட்சியை கவிழ்க்கலாம். 'ஒரு முறை நான் முதல்வராகிக் கொள்கிறேன். அடுத்த முறை நீங்கள் முதல்வர் ஆகுங்கள்' என்று பேரம் பேசலாம்.

(அல்லது)

2)  பாஜகவுடன் நேரடியான அல்லது மறைமுக கூட்டணிக்கு காய் நகர்த்தலாம். தமிழக அரசை கலைத்தால் பா.ஜ.வுக்கு திமுக உறுதுணையாக இருக்கும் என்று சிக்னல் கொடுக்கலாம். எடப்பாடியை விடவும் ஸ்டாலினின் ஆதரவு பாஜகவுக்கு சாதகமானதுதான். அவர்கள் ஒத்துக் கொள்ளக் கூடும்.

மேற்சொன்ன இரண்டில் எதுவுமே முறையற்ற செயல்கள்தான். இதைத்தாண்டி வேறு சாத்தியங்கள் எதுவும் இருக்கின்றனவா என்ன? எனக்குத் தெரியவில்லை.

அரசியல் ரீதியாக 'முறையான' எதிர்ப்பு அரசியலைச் செய்கிற அரசியல்வாதியாக மட்டுமே ஸ்டாலின் இருக்க வேண்டும் என உள்மனம் விரும்புகிறது. அவரும் அப்படிதான் இருக்கிறார்.

அரசியலில் ஹீரோயிசம் என்பதைவிடவும் இத்தகைய மேம்பட்ட போக்குதான் அவசியமும் கூட. 2019 ஆம் ஆண்டு நடைபெறவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் வரைக்கும் ஸ்டாலின் இப்படியே தொடர்வதுதான் சரி. மக்கள் தீர்ப்பு  பா.ஜ.கவுக்கு எதிராக வருமானால் எடப்பாடியின் அரசு தானாக கவிழும். ஒருவேளை மீண்டும் பா.ஜ.க ஆட்சி அமைக்குமானால் மேலும் இரண்டாண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டும்.

'ஆட்சியைக் கவிழுங்கள்' என்று கேட்பது எளிது. ஆனால் அது அவசியமில்லை.  இப்போதைக்கு ஸ்டாலின் செய்யும் அரசியல்தான் சரி. சட்டமன்றத்தில் எதிர்கட்சிகளை பேசவே விடுவதில்லை. ஆனால் பிரச்சினைகள் எழுப்பப்படுகின்றன. தமிழகத்தில் உருவாகும் ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் எதிராக குரல் எழுப்புகிறார். போராட்டங்களை நடத்துகிறார். ஆனால் என்ன கொடுமையென்றால் தமிழகத்தில் தினசரி ஒரு பிரச்சினை முளைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

வெறுமனே அதிகாரத்தை வைத்துக் கொண்டு எதையும் செய்துவிடலாம் என்று மாநில அரசு, மத்திய அரசின் கைப்பாவையாக  செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் தமிழகம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சூழலில், எதிர்கட்சிகளாவது முறையான செயல்களில் ஈடுபடட்டும். இல்லையென்றால் மக்களுக்கு வெறுத்துப் போய்விடும்.

'தொண்ணூறு எம்.எல்.ஏக்கள் நம் கைவசமிருக்கிறார்கள். எதையாவது செய்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றிவிடலாம்' என்று கசமுசா வேலைகளில் ஸ்டாலின் இறங்காதிருப்பது பெரிய ஆசுவாசம். அப்படியான செயல்களில் இறங்கி தவறான முன்னுதாரணங்களை ஏற்படுத்தினால் அடுத்த இருபத்தைந்து வருடங்களுக்காவது ஆளாளுக்கு மாற்றி மாற்றி கோல்மால்களைச் செய்யத் தொடங்குவார்கள். ஸ்டாலின் எந்தவிதமான கீழ்நிலை அரசியலையும் செய்யாமல் இருப்பதை பாராட்டவே மனம் விரும்புகிறது. அது மிகப்பெரிய ஆசுவாசம். இந்த பக்குவத் தன்மைதான் அவருடைய பலமாகவும் இருக்கிறது.