Oct 20, 2017

பனிரெண்டுக்குப் பிறகு?

காரைக்கால் செல்கிறோம். அந்த மாவட்டத்தில் மொத்தம் ஒன்பது அரசுப்பள்ளிகள் இருக்கின்றன- மேனிலைப்பள்ளிகள். அந்த மாணவர்களுக்கான ஒரு கருத்தரங்கு. மாணவர்களிடம் படம் காட்டுவதெல்லாம் நோக்கமில்லை. பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வை எப்படி அணுகலாம்? தேர்வை எழுதுவது எப்படி? கல்லூரிகளில் எந்தப் படிப்புகளுக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பது பற்றியெல்லாம் ஒரு முழு நாள் கருத்தரங்கம். சுமார் எழுபது முதல் நூறு மாணவர்கள் கலந்து கொள்வார்கள். மாவட்ட ஆட்சியர் கேசவன் அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் செய்திருக்கிறார். ஆட்சியரே களத்தில் இறங்கி மாணவர்களுக்காக கருத்தரங்கு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று யோசித்துச் செயல்படுத்துவதெல்லாம் பெரிய விஷயம். 

கொச்சியிலிருந்து பேராசிரியர் ராதாகிருஷ்ணன் வருகிறார். சேவியர் மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனத்தின் பேராசிரியர். இவருடன் சேர்ந்துதான் கடந்த ஆண்டு ஒரு கருத்தரங்கை நடத்தினோம். ஆறு பள்ளிகளிலிருந்து மாணவர்கள் கலந்து கொண்டார்கள். நிறையப் பேர்கள் ஆயிரங்களைத் தாண்டினார்கள். அந்த மாணவர்களிலிருந்துதான் அசாரூதின், பவித்ரா, சாமிநாதன், விக்னேஷ் உள்ளிட்ட மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கான கல்வி உதவித் தொகையைச் செய்து, சூப்பர் 16 என்ற பெயரில் மாதாந்திர பயிற்சியளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ராதாகிருஷ்ணன் இந்த ஆண்டு பத்து பயிற்சியரங்குகளையாவது நடத்த வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தார். காரைக்காலில் முதல் நிகழ்வு. ஆசனூர், பர்கூர் உள்ளிட்ட மலைப்பகுதிகளையெல்லாம் இந்த வருடம் பட்டியலில் வைத்திருக்கிறோம். 

கருத்தரங்கில் தேர்வுகள், பாடம் என்பது பற்றியெல்லாம் பேச வேண்டியது என் பொறுப்பு. வாழ்வியல் அறங்கள், தலைமைப்பண்பு, தன்னம்பிக்கை போன்ற விவகாரங்கள் ராதாகிருஷ்ணனின் பொறுப்பு. அரசு தாமசு வந்தால் ஒருங்கிணைக்கும் வேலையைப் பார்த்துக் கொள்வார். 

அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு இத்தகையை பயிற்சி வகுப்புகள் மிக அவசியம். வெளியுலகமே தெரியாமல் வளர்ந்து விடுகிறார்கள். சில மாணவர்களை இணைத்து ஒரு வாட்ஸப் குழுமத்தைத் தொடங்கியிருக்கிறேன். தமிழ் வழிக்கல்வியில் பயிலும் மாணவர்கள். ‘பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை’ ‘தீபாவளிக் கொண்டாட்டங்கள்’ ‘அஜீத்தை ஏன் பிடிக்கும்?’ ‘விஜய் ஏன் மாஸ்?’ என்பது மாதிரியான கேள்விகளைக் கேட்பேன். ஒரே விதி ஆங்கிலத்தில் மட்டும்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். தொண்ணூற்றைந்து சதவீத மாணவர்கள் பதில் சொல்லவே தயங்குகிறார்கள். ஆங்கிலம், தன்னம்பிக்கை என்று பல தடைகள். ‘பரவாயில்லை ஏதாச்சும் எழுது’ என்று ஒவ்வொருவராக அழைத்துப் பேசி எழுதச் சொன்னால் எழுதுகிறார்கள். 

அந்தக் குழுமத்தில்  ‘I am coming to salama capadesani ni 8numbras’.  இப்படியொரு மாணவன் எழுதியிருக்கிறான். நம்ப முடிகிறதா? கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கிற மாணவன். பனிரெண்டு ஆண்டுகளாக ஆங்கிலத்தில் தேர்வெழுதி தேர்ச்சியடைந்திருக்கிறான். கல்லூரியில் ஆங்கிலத்தில்தான் தேர்வு எழுதுகிறான். நம் கல்வித்தரத்தின் லட்சணத்தைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். நூறு மாணவர்கள் படித்தால் வெறும் இரண்டு பேர்கள் தேறினாலே பெரிய விஷயம். ஆனால் தேர்ச்சியடையச் செய்து மேலே மேலே அனுப்பிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். அறிவொளி இயக்கம் செய்ய வேண்டிய காரியமான ‘எழுதப் படிக்கத் தெரியும்..அவ்வளவுதான்’ என்பதைத்தான் இன்றைக்கு பல பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. 

‘எட்டுப் பேர்களுடன் ஒரு போட்டியில் கலந்து கொள்வதற்காக சேலம் வந்திருக்கிறேன்’ என்பது இந்த வாக்கியத்தின் அர்த்தம். அந்த மாணவனைக் குறை சொல்ல முடியாது. அவ்வளவுதான் நம் கல்வி அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது.

அரசுப்பள்ளிகள், தமிழ்வழிக் கல்விக் கூடங்களில் இருக்கும் சிக்கல்களையும் பிரச்சினைகளையும் இறங்கிப் பார்த்தால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அரசாங்கம் முன்னெடுக்க வேண்டிய காரியங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. செய்வார்களா என்று தெரியாது. கல்வியமைச்சர் பார்த்து மனம் வைக்க வேண்டும். 

அவர்கள் செய்வதைச் செய்யட்டும். நம்மால் முடிந்தளவுக்கு உழைக்க வேண்டியதுதான். மாணவர்களோடு மாணவர்களாக இறங்கி ஒரு தீக்குச்சியை உரசி வீசிவிட வேண்டும். ஐநூறு மாணவர்களுக்கு பயிற்சியளித்தால் குறைந்தது நூறு பேராவது தலையை மேலே தூக்கிவிடுவார்கள் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அதுதான் நோக்கமும் கூட.

                                                                      ***

நாளை மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படவிருக்கும் கட்டுரையின் பிரதி-

தேர்வுகள் நெருங்குகின்றன. லட்சக்கணக்கானவர்கள் தேர்வு எழுதுவார்கள். எழுதட்டும். பதற்றமடையத் தேவையில்லை. பதறுகிறவனைவிடவும் மிகத் தெளிவாக யோசனை செய்து செயல்படுத்துகிறவர்கள்தான் வாழ்க்கையில் வெற்றியாளர்களாக இருக்கிறார்கள். தேர்வுகள், போட்டி, மதிப்பெண்களையெல்லாம் தாண்டி முக்கியமானது ‘அடுத்து என்ன படிக்கலாம்?’ என்பது. முக்கால்வாசிப்பேரின் எதிர்காலத்தை ப்ளஸ் டூ முடித்த பிறகு தேர்ந்தெடுக்கப் போகிற படிப்புதான் நிர்ணயம் செய்கிறது. தேர்வு நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொருவரும் குழப்புவார்கள். ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள், பக்கத்துவீட்டுக்காரர்கள், உறவினர்கள் என்று ஆளாளுக்கு அறிவுரைகளைச் சொல்வார்கள். கேட்டுக் கொள்வதில் தவறேதுமில்லை. நூறு விதமான கருத்துக்களைக் கேட்டு உள்ளே போட்டுக் குதப்பி நமக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என்று இறுதியில் முடிவெடுக்கலாம். ஆகவே, காதுகளைத் திறந்து வையுங்கள். ஆனால் யாருடைய கருத்துமே உங்களை வீழ்த்திவிடாத தெளிவோடு இருங்கள். அடுத்தவர்களிடம் நீங்கள் கேட்பது ஆலோசனைகள்தான். உங்களுக்கு உதவக் கூடிய ஆலோசனைகள். மற்றபடி, நீங்கள் என்ன படிக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பு எழுத யாரையும் அனுமதிக்காதீர்கள். அதை நீங்கள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

ப்ளஸ் டூ முடித்த பிறகு என்ன படிக்க வேண்டும் என்பதை எப்படி முடிவு செய்வது?

 1) சிறு வயதிலிருந்து விருப்பமான துறை எது? (ஒன்று அல்லது இரண்டு துறைகளை முடிவு செய்வது நல்லது - கணிதம், அறிவியல், கணக்கியல், விலங்கியல், மருத்துவம், பொறியியல் என்று எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்.)

 2) நமக்கு விருப்பமான துறைக்குள் நுழைய உதவும் படிப்புகள் என்ன இருக்கின்றன? அவற்றை எந்தெந்தக் கல்லூரிகள் சொல்லித் தருகின்றன?

 3) படிப்புக்கான வேலை வாய்ப்புகள் எப்படி? (அரசு வேலை வாய்ப்பு, தனியார் வேலை வாய்ப்பு, மேற்படிப்பு பிறகு ஆராய்ச்சி, சுயதொழில் என்று சகலத்தையும் யோசிக்க வேண்டும்)

 4) நாம் படிக்கிற படிப்பை வைத்துக் கொண்டு எந்தவிதமான போட்டித் தேர்வுகளை எழுத முடியும்?

இவை மேம்போக்கான கேள்விகள். ஆனால் இந்தக் கேள்விகளிலிருந்துதான் தொடங்க வேண்டும். பதில்கள் கிடைக்கக் கிடைக்க நமக்கு வேறு சில கேள்விகள் தோன்றும். பதில்களை ஆழமாகக் கண்டறியத் தொடங்கும் போதுதான் எதிர்காலம் குறித்தான விதவிதமான எண்ணங்களும் வழிகளும் கதவுகளும் தெரியும். 

உதாரணமாக, கால்நடைகள் சம்பந்தமாக ஆர்வமிருக்கிறது என்றால் பி.வி.எஸ்.சி (B.V.Sc) மட்டும்தான் படிப்பு என்று இல்லை. சற்றே மெனக்கெட்டு விரிவாகத் தேடினால் மீன்வளத்துறைக்கான படிப்பு இருக்கிறது, வனவியல் படிப்பு இருக்கிறது, பட்டுப்பூச்சி வளர்ப்புக்கான படிப்பு இருக்கிறது - இப்படி நிறையப் படிப்புகள் நம் கண்களில்படும். வனவியல் படிப்பை மேட்டுப்பாளையத்தில் படிக்கலாம். மீன்வளத்திற்கான படிப்பை சென்னையிலும் தூத்துக்குடியிலும் படிக்கலாம். பட்டுப்பூச்சி வளர்ப்புக்கான படிப்பை கோவையிலோ அல்லது மைசூரிலோ படிக்கலாம். 

இப்படி பெரும்பாலானவர்களின் கவனத்திற்கு ஆளாகாமல் ஆனால் மிகச் சிறந்த அரசு வேலை வாய்ப்புகளையும், சுய தொழிலுக்கான திறப்புகளையும் கொண்ட படிப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. 

எல்லோரும் படிக்கிறார்கள் என்று பொறியியல், மருத்துவம் என்பதை மட்டுமே நாமும் குறி பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. அதற்காக அவற்றைக் குறை சொல்வதாக அர்த்தமில்லை. நல்ல கல்லூரியில் நாம் விரும்பும் பாடம் கிடைத்தால் படிக்கலாம். இல்லையென்றால் அதே குட்டையிலேயே குதிக்க வேண்டும் என்பதில்லை. விட்டுவிட்டு யாருமே கண்டுகொள்ளாத ஆனால் வேறு வாய்ப்புளைக் கொண்டிருக்கும் பாடங்களில் சேர்ந்து கொடி கட்டலாம்.

உணவு பதப்படுத்துதல், கடல்வளம் உள்ளிட்ட சில பாடங்கள் பற்றியெல்லாம் தெரிந்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் படிப்பதாலும் எந்தவிதத்திலும் குறைந்து போய்விடப் போவதில்லை. இயற்பியல், வேதியியல், புள்ளியியல் உள்ளிட்ட சில பாடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படிப்பதன் வழியாக மேற்படிப்பு, ஆராய்ச்சி என்று கொடி கட்ட முடியும். வரலாறு பாடத்தைப் படிக்க நம்மூர்களில் ஆட்களே இல்லை. ஆனால் இன்றும் தொல்லியல் துறையில் ஆட்களின் தேவை இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நாம்தான் தேட வேண்டும்.

நுணுக்கமாக திட்டமிட்டால் மிகச் சரியான பாடத்தைக் கண்டறிந்துவிட முடியும். இங்கே கொண்டாடப்படும் ஒவ்வொரு படிப்புக்கும் மிகச் சிறந்த மாற்றுப் படிப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனால் நமக்குத் தெளிவு வேண்டும். அதே சமயத்தில் வித்தியாசமாகச் செய்கிறேன் என்று மாட்டிக் கொள்ளவும் கூடாது. படித்துவிட்டு எதிர்காலத்தில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்கிற புரிதல் இருந்தால் போதும். சொல்லி  அடிக்கலாம். அதற்கான தேடல்களைத்தான் இனி நாம் விரிவாகச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

மாவட்ட ஆட்சியர் ஆக வேண்டும் அல்லது காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் ஆக வேண்டும் என்றோ அல்லது இத்தகையை உயர்பதவிகளை அடைய வேண்டும் என்றோ விருப்பமுடையவர்கள் கடினமான படிப்புகளில் சேர்ந்து மெனக்கெட வேண்டியதில்லை. அது அவசியமுமில்லை. எளிய பாடம் ஒன்றைக் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தேர்வுகளுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கலாம். மூன்று வருடங்கள் முடிந்தவுடன் உடனடியாக தேர்வுகளில் கவனம் செலுத்த முடியும். 

அதே போலத்தான் பட்டயக் கணக்கர் (Chartered account) ஆக விரும்புகிறவர்களுக்கும். பட்டமே படிக்காமல் நேரடியாகத் தேர்வு எழுத முடியும்.

ராமன் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் சேர்ந்து நேரடியாக அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் வாங்க முடியும். இப்படி நிறைய இருக்கின்றன. நமக்குத்தான் தெரிவதில்லை. தொட்டனைத் தூறும் மணற்கேணி- தோண்டத் தோண்டத்தான் நீர் சுரக்கும். அப்படித்தான் - தேடத் தேடத்தான் விவரம் கிடைக்கும்.

விவசாயம், பொறியியல், மருத்துவம், கலை அல்லது அறிவியல் என எதுவாக இருப்பினும் அலசி ஆராய்ந்து நமது எதிர்காலப் படிப்பினை முடிவு செய்யும் போது நம்மிடம் இரண்டு பாதைகள் கைவசம் இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக புள்ளியல் பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அரசுப்பணிக்குச் செல்வது நம்முடைய இலக்காக இருக்கலாம். ஒருவேளை படிப்பை முடித்த பிறகு ஏதோ சில காரணங்களால் அரசாங்க வேலை கிடைக்கவில்லையென்றால் அடுத்த வாய்ப்பு என்ன என்பது குறித்தான தெளிவினை வைத்திருக்க வேண்டும். முட்டுச்சந்தில் மாட்டிக் கொண்டது போல ஆகிவிடக் கூடாது. ‘இது இல்லையென்றால் எது?’.அது தெரிந்தால் துணிந்து நுழைந்துவிடலாம். 

படிப்பை முடிவு செய்துவிட்டால் அடுத்த முக்கியமான கேள்வி- கல்லூரி.

நாம் விரும்புகிற பாடம் கிடைத்துவிட்டது என்பதற்காக போனாம்போக்கிக் கல்லூரியில் சேர்ந்து எதிர்காலத்தைத் தொலைப்பதைவிடவும் நல்ல கல்லூரியில் கிடைக்கும் பாடத்தில் சேர்ந்து அந்தப் பாடத்தை விரும்புவது எவ்வளவோ தேவலாம் என்றுதான் சொல்வேன். 

உள்கட்டமைப்பு, ஆய்வக வசதி, நூலகம், ஆசிரியர்களின் திறன், எதிர்காலத் திட்டமிடுதலுக்கான வசதி வாய்ப்புகள் (exposure) என எல்லாவற்றையும் பற்றித் தெரிந்து கொண்டுதான் கல்லூரியை முடிவு செய்ய வேண்டும். மோசமான கல்லூரியில் நிறைய மதிப்பெண் பெற்றும் வேலையின்றித் தவிப்பது நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அதே சமயம் நல்ல கல்லூரியில் சுமாரான மதிப்பெண்ணுடன் தேறும் மாணவனுக்கு நல்ல வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். யாரோ சொல்கிறார்கள் என்று கண்ட கண்ட கல்லூரியில் கண்ட கண்ட பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து மாட்டாமல் இருந்தாலே வாழ்க்கையில் பாதிக் கிணறைத் தாண்டிய மாதிரிதான் என்பதை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நல்ல கல்லூரியை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? 

மிக எளிது. நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், சீனியர்கள் போன்றோரின் ஆலோசனைகளைப் பெற்று சுமார் பதினைந்து அல்லது இருபது கல்லூரிகளின் பட்டியலை தயார் செய்து வைத்துக் கொண்டு அந்தக் கல்லூரிகளுக்கு ஒரு ‘விசிட்’ போய்வருவது நல்லது. வெறுமனே போய் வராமல் அங்கேயிருக்கும் மாணவர்கள், ஆசிரியர்களைச் சந்தித்தும் விசாரிக்கலாம். இப்படி இருபது கல்லூரிகளை ஒரு சேரப் பார்க்கும் போது நமக்கே ஒரு எண்ணம் கிடைத்துவிடும். ‘அய்யோ இவ்வளவு பெரிய வேலையைச் செய்ய வேண்டுமா?’ என்றெல்லாம் பயப்பட வேண்டியதில்லை. துணிந்து இறங்கிவிட வேண்டும். நம்முடைய எதிர்காலத்திற்காகத்தானே செய்கிறோம்?

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது. ஒரே ஆளிடம் ஆலோசனை கேட்பது குழியில் தள்ளிவிடும். நம் ஊரில் தெரிகிறதோ தெரியவில்லையோ அட்வைஸ் கொடுக்க மட்டும் தயங்கவே மாட்டார்கள். அதனால் குறைந்தது பத்து ‘தகுதியுள்ள’ நபர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பதுதான் நல்லது. தகுதியுள்ள என்று எழுதியதற்கு அர்த்தம் புரிகிறதுதானே? விரிவாகவே சொல்லிவிடுகிறேன். தன் மகனோ அல்லது மகளோ பொறியியல் படிக்கிறார்கள் என்பதற்காக இஸ்ரோ சயிண்டிஸ்ட் என்கிற நினைப்பில் பீலா விடும் அறிவுசீவிகள் நம் ஊரில் அதிகம். தன் மகன் படிப்பதனாலேயே அந்தப் படிப்புதான் ஒஸ்தி என்று அடித்துவிடுவார்கள்.  இத்தகைய ஆட்களை நாசூக்காக கத்தரித்துவிட்டு விடும் வழியைப் பாருங்கள்.

தேர்வு முடிவுகள் வருவதற்கு முன்பாகவிருந்தே தனியார் கல்லூரிகளும், நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களும் அவசரப்படுத்துவார்கள். ‘உடனடியாகச் சேராவிட்டால் அத்தனை இடங்களும் தீர்ந்துவிடும்’ எனச் சிக்க வைக்க முயற்சிப்பார்கள். பல கல்லூரிகள் ஊர் ஊராக கூடாரம் போட்டு ஆள் பிடிக்கத் தொடங்குவார்கள். பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களுக்கு இயல்பாக இருக்கும் பதற்றத்தை அறுவடை செய்வதற்காகவே காத்திருப்பவர்கள் அவர்கள். பணத்தைக் கட்டச் சொல்வார்கள். அவசரத்தில் நிறையப் பேர் கட்டிவிட்டு ‘சரி ஆண்டவன் கொடுத்த வழி’ என்று இருப்பதை கவனித்திருக்கிறேன். 

நிறையக் கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. நிறையப் பாடங்கள் இருக்கின்றன. எனவே இந்த விஷயத்தில் பதற்றப்படாமல் நிதானமாக முடிவு செய்ய வேண்டும்.தேர்வு முடிவுகள் வரும் தினம் வரைக்கும் கல்லூரி குறித்தும், பாடத்திட்டம் குறித்தெல்லாம் தொடர்ந்து விசாரித்துக் கொண்டேயிருந்தால் ஓரளவுக்கு தெளிவு கிடைத்துவிடும். ‘ரிசல்ட் வரட்டும் பார்த்துக்கலாம்’ என்று மட்டும் தயவு செய்து சோம்பேறித்தனமாக இருக்காதீர்கள். பன்னிரெண்டு வருடம் உழைத்தாகிவிட்டது. இன்னும் இரண்டு மூன்று மாதங்கள்தானே? சோம்பேறித்தனம்படாமல் உழையுங்கள். தயக்கமேயில்லாமல் கேள்விகளைக் கேளுங்கள். உங்கள் எதிர்கால வாழ்க்கையின் ஒட்டுமொத்த நகர்வும் நீங்கள் எடுக்கவிருக்கும் இந்த ஒரு முடிவில்தான் இருக்கிறது. 

என்ன படிக்கப் போகிறோம், எங்கே படிக்கப் போகிறோம் என்பது குறித்தான முடிவுக்கு வருவதற்காக நிறையப் பேரிடம் நிறையப் பேச வேண்டியிருக்கும். ‘யாரிடம் பேசுவது?’ என்று தெரியாதவர்கள் இணையத்தில் தேடுங்கள். ‘எங்கள் ஊரில் இணையமே இல்லை’ என்றால் தயங்கவே வேண்டாம். எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். எங்களால் எவ்வளவு இயலுமோ அவ்வளவு உதவுகிறோம்.

Oct 19, 2017

கேள்வி பதில்கள்

எடப்பாடி அரசு நல்ல காரியம் ஒன்றைக் கூடச் செய்யவில்லையா?

மாநிலம் முழுவதும் குளம் குட்டைகளில் மண் எடுக்க அனுமதியளித்தது மிகச் சிறந்த செயல். மழைக்குப் பிறகு நிறைய நீர் நிலைகள் நிரம்பியிருக்கின்றன. பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.

எழுத்தாளர் ஒருவரின் பயணக்கட்டுரை படிக்க நேர்ந்தது. நான் ஆறு வருடங்கள் தங்கியிருந்த இடம்.நிறைய தகவல் பிழைகள். அதிலிருந்து அவருடைய பிற கட்டுரை பற்றிய நம்பகத்தன்மை குறித்து கேள்வி எழுந்துள்ளது. இது சரியா?

ஒரு கட்டுரையில் பிழைகள் நேர்வது இயல்பு. ஒரேயொரு கட்டுரைக்காகச் சந்தேகப்பட வேண்டியதில்லை. 

‘காந்தி மீது 4 துப்பாக்கி குண்டுகள் பாய்ந்துள்ளன. கோட்சே சுட்டது 3 குண்டுகள்தான். 4-வது குண்டு எங்கிருந்து வந்தது என்று முறையாக விசாரிக்கவில்லை. அந்த 4-வது குண்டுதான் காந்தி உயிரிழக்க காரணம்’ என்று உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடரப்பட்டு வழக்கு விசாரணைக்கும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளதே?

வழக்கு மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடரப்பட்டிருக்கிறது. அபினவ் பாரத் என்கிற அமைப்பைச் சார்ந்த பங்கஜ் பத்னி என்பவர் வழக்குத் தொடர்ந்திருக்கிறார். இந்த அமைப்பு பற்றி கூகிளில் தேடிப் பார்க்கலாம். அதற்கு மேல் இதில் கருத்துச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது?


சசிகலா தமிழ்நாட்டில் தங்களின் ஆட்சிதானே என்று கணக்குப்போட்டு தன்னை தமிழக சிறையில் அடையுங்கள் என்று போராடி சட்ட அனுமதி பெற்று தமிழக சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தால் தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையில் சிறையில் சசிகலாவின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இருக்குமா அல்லது கடுமையாக கொடுமை படுத்தப்பட்டிருப்பாரா? (நழுவாமல் பதில் சொல்லவும்)

என்ன நிகழ்ந்திருக்கும் என்று யூகிப்பது சாத்தியமில்லை. ஆனால் தவறான முடிவெடுக்காமல் தப்பித்துவிட்டார் என்றுதான் நானும் நினைக்கிறேன்.

நீட் பற்றி வழவழவென்று ரவுண்டடிக்காமல் ஆணித்தமாக (மரியாதையாக அதை எதிர்த்து) உங்களுடைய கருத்தைக் கூறவும்?

உயர்திரு. நீட் அவர்கள் ஒழிக.

ARYAN INVASION THEORY என்பது இப்போது ஒரு கட்டுக்கதை என்பது பல்வேறு தரவுகளின் மூலம் நீருபிக்கப்பட்டு விட்டது. ஆனால் இந்த வரலாற்று திரிபை, திராவிட கட்சிகள், உண்மையான வரலாறாகவே இரண்டு மூன்று தலைமுறை பள்ளி மாணவர்களுக்கு கல்வி மூலம் புகுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் அந்த திராவிட கட்சிகள், தவறான வரலாறை குழந்தைகளுக்கு கல்வி மூலம் புகுத்தியதற்காக வருத்தமடைந்திருப்பார்கள் என நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? இதை விட முக்கியமானது, இந்த தவறான வரலாறை படித்த இரண்டு தலைமுறையின் ஒட்டு மொத்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கையில் எத்தனை பேர் அல்லது எத்தனை சதவீதம் அவர்கள் கற்றது தவறான வரலாறு என உணர்ந்திருப்பார்கள் என நினைக்கிறீர்கள்?

நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டதா? நான் இன்னமும் இது சரியான வரலாறு என்றுதான் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

குக்கூ குழந்தைகள் அறிவியக்கம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் நேரடித் தொடர்பில்லை.

Did you feel any heat for criticizing politicians?

களத்தில் இறங்கினால் மட்டும்தான் அரசியல்வாதிகள் பதறுவார்கள். இணையத்தில் எழுதுவதெல்லாம் அவர்களுக்குப் பொருட்டே இல்லை. இங்கேயே மேய்ந்து கொண்டிருப்பவர்களைப் பற்றி எழுதினால்தான் சூடு தெரியும்.

Which is your favorite movies in Tamil?

நாயகன், தில், பாட்ஷா

கமல் அரசியலுக்கு வந்தால் என்ன நிகழும்?

வயதான காலத்தில் அவருக்கு நன்றாகப் பொழுது போகும்.

Sarahahவில் கேட்கப்பட்டவை.

மிரட்டுகிறார்களாம்...

நேற்றிலிருந்து நிறையப் பேர் அழைத்திருக்கிறார்கள். ‘நீ எப்படிடா பட்டாசு வெடிக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லலாம்’ என்பதுதான் அவர்களின் கேள்வி. வெடி இல்லாமல் தீபாவளியைக் கொண்டாடுவோம் என்று முந்தாநாள் எழுதியதன் விளைவு. அரசியல், திரைப்படம், இலக்கியவாதிகள் பற்றியெல்லாம் விமர்சித்து எழுதிய போது வராத அழைப்புகள் இவை. கிறித்துவர்களையும், இசுலாமியர்களையும் விமர்சனம் செய்த போதும் இப்படி யாரும் பேசியதாக நினைவில் இல்லை. ‘கட்டுரையைப் படிச்சீங்களா?’ என்று கேட்டால் ‘அப்படின்னா?’ என்று கேட்கிற ஆட்களாக இருந்தார்கள்.

ஒரு சில்வண்டு ஏதோவொரு பத்தியை மட்டும் எடுத்து வாட்ஸப்பில் போட்டு கீழே எண்ணையும் கொடுத்திருக்கிறது. அது எண் விட்டு எண் பறந்து நாடு விட்டு நாடு கடந்து- என்னை வைத்து தீபாவளி கொண்டாடுகிறார்களாம். ‘இருடா மச்சான்..நான் பேசிட்டு வர்றேன்’ என்று ஒவ்வொருவனும் கெத்து காட்டுவதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். முதல் இரண்டு அழைப்புகளை எதிர்கொண்ட போது சற்று பதற்றமாகத்தான் இருந்தது. பேசியவர்கள் யாருமே உருப்படியானவர்கள் இல்லை என்று புரிந்து கொள்ள வெகு நேரம் பிடிக்கவில்லை. வாட்ஸப்பில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள். பிறகு நானும் அவர்களைப் போலவேதான் பேசினேன். ‘நீ பேசுறதையெல்லாம் ரெக்கார்ட் செஞ்சு வாட்ஸப்பில் போடுவேன்’ என்றான் ஒருவன். ‘அப்படின்னா... இடையிடையே உங்களோடு பேசிக் கொண்டிருப்பது வா.மணிகண்டன் ஃப்ரம் நிசப்தம்.காம்ன்னு சொல்லிக்கட்டுமா..விளம்பரமா இருக்கும்’ என்றேன். உடனடியாகக் கெட்ட வார்த்தைகளுக்கு மாறிவிட்டான். இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டேன். இவர்களுக்கு புதன்கிழமையன்று தீபாவளி. விடுமுறை தினம். தொலைக்காட்சி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் எதுவும் உருப்படியாக இல்லை போலிருக்கிறது. ‘ஒருத்தன் சிக்கியிருக்கான்..முட்டுச்சந்துக்குத் தூக்கிட்டு போலாம்..நல்லா டைம்பாஸ் ஆகும்’ என்று திட்டமிடுகிறார்கள். நமக்கு அப்படியா? பெங்களூரில் வெள்ளிக்கிழமைதான் தீபாவளி. விடுமுறை அளிப்பதாக இல்லை. சனிக்கிழமை கூட வேலை செய்யச் சொல்லி மண்டவலி மேனேஜர் மின்னஞ்சல் அனுப்புகிறார். 

மேலாளரைச் சமாளிப்பதா? இவர்களைச் சமாளிப்பதா?

எந்தவொரு சித்தாந்தத்திலும் அதன் ஆழ அகலங்களைப் புரியாத அடிப்படைவாதிகள் இருப்பார்கள். இவர்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் அடையாளங்கள் மட்டும்தான் முக்கியம். என்ன விளைவுகள் ஏற்பட்டாலும் அடையாளங்களைக் காப்பாற்றிவிட்டால் தமது சித்தாந்தங்களைக் காப்பாற்றிவிட முடியும் என்று நம்புகிற அடி முட்டாள்கள். இவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருப்பார்கள். விவாதங்கள், உருப்படியான கருத்துப் பரிமாற்றங்கள், கலந்து எடுக்கப்படும் முடிவுகள் என்பதில் எல்லாம் எந்தவிதமான நம்பிக்கையுமில்லாமல் தமது நம்பிக்கைக்கு எதிரான கருத்துக்களை முன்வைப்பவர்களை டார்ச்சர் செய்து அடக்கிவிட முடியும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

எந்த சித்தாந்தத்தையோ, அமைப்பையோ அல்லது இயக்கத்தையோ அடிப்படைவாதிகளால் காப்பாற்றிவிட முடியாது. அப்படியானதொரு மாயத் தோற்றத்தை வேண்டுமானால் உருவாக்கலாம். அதிகாரத் தோரணையில் ‘நாங்க ஒரு மாஃபியா’ என்ற எண்ணத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் எதன் மீதும் பெரிய பிடிப்பில்லாமல் தான் உண்டு தன் வேலையுண்டு என்று வாழ்கிற மக்கள் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? அவர்கள்தான் இங்கு பெரும்பான்மை. அவர்கள் ‘இது பரவால்ல போலிருக்கு’ என்று எதன் பக்கம் சாய்கிறார்களோ அதுதான் அதிகாரத்திற்கு வரும். அரியணை ஏறும். முதலிடம் பிடிக்கும். இதுதான் காலங்காலமாக நிகழ்ந்து வருகிற வரலாறு. அரசியல், மதம் என்று எதை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். இதுதான் நியதியாக இருக்க முடியும்.

தம்மைச் சார்ந்தவர்கள் மட்டுமே தம்மை அதிகாரத்திற்குக் கொண்டு வந்துவிட்டதாக நம்பி அழிச்சாட்டியங்களைச் செய்வது பெரும்பான்மை மக்களை அலுப்புறச் செய்யும். அவர்களிடம் அதீதமான பொறுமை உண்டு. பெரிதாக எதிர்விளைவுகளைக் காட்ட மாட்டார்கள். ‘இவனுகளுக்குப் போய் வாய்ப்புக் கொடுத்தோமே’ என்று தமது அத்தனை எரிச்சலையும் உள்ளே அடக்கி வைத்திருப்பார்கள். காலம் வரும் போது மிகச் சரியாகக் காட்டுவார்கள். 

‘நீ இந்து பேரில் சுத்துகிற கிறித்துவன்தானே?’ என்கிறான் ஒருவன். 

‘எப்படித் தெரியும்?’ என்றால் ‘நினைச்சேன்டா’ என்றான்.

இயற்கையை, சூழலை, சக உயிர்களை வதைக்காமல் பச்சை தீபாவளியைக் கொண்டாடலாம் என்றுதான் பலரும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சொல்லுகிறவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இந்துக்கள். அவர்களிடம் போய் ‘நீ முதல்ல கறி திங்குறதை நிறுத்து’ ‘வாகனத்தில் போகாம நடந்து போ’ என்று மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அமைதியான தீபாவளி என்பது அவ்வளவு வன்முறையான கருத்தா என்ன? திரைத்துறையைச் சார்ந்தவர்கள், எழுத்தாளர்கள், ஆசிரியர்கள் என்று யார் சொன்னாலும் அவர்களை மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாக்குவது என்ன மாதிரியான ஜனநாயகம்? அவர்களிடம் அலும்பு காட்டினால் அமைதியாகிக் கொள்வார்கள். ஆனால் எந்தக் காலத்திலும் இவர்களை ஆதரிக்கக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுவார்கள்.

அட்ராசிட்டிகளின் மொத்த உருவமாகத் திரிந்து கொண்டிருக்கும் சில்வண்டுகள் ஆபத்தானவர்கள். எனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. இரண்டு நாட்களுக்கு எண்ணை அணைத்து வைத்தால் ஜிமிக்கி கம்மல் மாதிரி ஏதாவதொன்று வரும். விட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். ஆனால் இவர்களை வளர்த்துவிட்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிற காவல் தெய்வங்களுக்கு இதெல்லாம் தெரியுமா என்று தெரியவில்லை- ‘சூழலைச் சிதைக்காமல் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடுவோம்’ என்று அறிவுறுத்துவது மிகப்பெரிய பலன்களைத் தரும். நீங்கள் எண்ணெய் ஊற்றுவது போலவே பேசிக் கொண்டிருந்தால் துள்ளுகிறவர்கள் துள்ளிக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். ‘மதம் என்பது அடையாளங்களில் இல்லை’ என்று முதலில் புரிந்து கொள்ளட்டும். மதம் இன்னமும் வலுப்பெறும். 

Oct 18, 2017

என்ன படம் பார்த்தீங்க?

சினிமாக்காரர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் சந்தித்தவுடன் ‘என்ன படம் பார்த்தீங்க?’ என்றுதான் கேட்கிறார்கள். இலக்கியவாதிகள் பிரச்சினையில்லை. ‘எந்த புத்தகம் வாசித்தீர்கள்?’ என்று கேட்பது வெகு அரிது. மீறிக் கேட்டால் ‘என் புஸ்தகத்தை வாசிச்சீங்களா?’ என்றுதான் கேட்பார்கள். ‘பாதி படிச்சிருக்கேன்..முழுசா படிச்சுட்டு உங்ககிட்ட பேசுறேன்’ என்று பதில் சொல்லிவிடலாம். அவரவர் பிரச்சினை அவரவருக்கு. 

சமீபத்தில் நிறையத் திரைப்படங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. அமேசான் ப்ரைமில் வருடத்திற்கு ஐநூறு ரூபாய்தான் கட்டணம். உறுப்பினராகிவிட்டேன். நேனுமந்திரி நேனுராஜா, வேலையில்லாப்பட்டதாரி 2 மாதிரியான மொக்கைப்படங்களை அதில் பார்த்துவிடலாம். fmovies தளத்தில் வழக்கம் போல நல்ல படங்கள். 

The Clan என்றொரு அர்ஜெண்டினா திரைப்படம். ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம் வரிசையாக ஆட்களைக் கடத்திச் சென்று பணம் பறிக்கும். கடத்துகிற வேலையைக் குடும்பமாகச் செய்யமாட்டார்கள். ஆனால் கடத்திக் கொண்டு வந்து வீட்டில்தான் அடைத்து வைப்பார்கள். வீட்டில் உள்ளவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் தெரியும்.  1980களில் நடந்த உண்மைக் கதை இது. நான்கு பேர்களைக் கடத்தி மூன்று பேர்களைக் கொன்றுவிட்டார்கள். அட்டகாசமான படம் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் பார்க்கலாம்.

ப்ளேட் ரன்னர் 2049 என்றொரு படம் வந்திருக்கிறது அல்லவா? பெங்களூரில் பெரிய பெரிய விளம்பரங்களாக வைத்திருக்கிறார்கள். கதாநாயகி அழகாக இருந்தாள். கூகிள் செய்து பார்த்தால் அனா டி அர்மாஸ் என்று பெயராம். க்யூபாக்காரி. அவளை வால் பிடித்துப் போனால் அவள் இதற்கு முன்பாக நடித்திருந்த War dogs என்ற படம் சிக்கியது. 2016 இல் வெளியான படம்.  பெட்சீட் வியாபாரி ஒருவன். ஈ ஓட்டுகிற மாதிரியான அளவுக்குத்தான் வணிகம். அவனுக்கு ஒரு பால்யகால நண்பன் உண்டு. தில்லாலங்கடிப்பயல். அவன் ‘என் கூட சேர்ந்துக்குறியா?’ என்று கேட்கிறான். கேட்பவன் ஆயுத வியாபாரி. அமெரிக்க இராணுவத் தலைமையகமான பெண்டகன் தமக்குத் தேவையான ஆயுதங்களுக்கு டெண்டர் விடுவார்கள். பெருந்தொகைக்கானவற்றை பெரும் கழுகுகள் பார்த்துக் கொள்ளும். ஐந்து பத்து சில்லரைகளை இவன் கண் வைத்துக் கொத்துவான். அதுவே கொழுத்த வருமானம். ‘எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் பெட்சீட் வியாபாரத்தையே பார்ப்பது?’ என்று ஆயுத வியாபாரியுடன் ஒட்டிக் கொள்வான். க்யூபாக்காரிக்கு இதெல்லாம் தெரியாது.


வியாபாரிகள் இருவருக்கும் பெரிய நண்டு ஒன்று மாட்டும். ஈராக் போர் நடந்து கொண்டிருந்த சமயம் அது. அங்கே தேவைப்படும் ஆயுதங்களுக்கான டெண்டர் ஒன்று வெளியாகிறது. துணிந்து இறங்கும் இவர்களுக்கே டெண்டர் கிடைத்துவிடும். ஆனால் சரக்கைக் கொண்டு போய் சேர்ப்பதற்குள் படாதபாடு பட்டு- பெட்சீட்காரன் தனது மனைவியிடம் பொய் சொல்லியிருப்பான். மனைவியிடம் பொய் சொல்லிவிட்டு மாட்டாமல் தப்பிக்க முடியுமா? க்யூபாக்காரியிடம் சிக்கி என சுறுசுறுப்பும் உணர்வுகளுமாகக் கலந்த திரைக்கதை. AEY என்று தேடினால் வியாபாரிகள் இருவரைப் பற்றியும் கதை கதையாக இணையத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். 

பொதுவாகவே உண்மைகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களை வெறுமனே திரைப்படம் என்று பார்த்தால் சுவாரசியம் அதோடு நின்றுவிடும். ஒன்றைத் தொடர்ந்து இன்னொன்றைத் தேடியெடுத்துக் கொண்டே போவதில்தான் கில்மாவே. அமெரிக்காவின் ஆயுத வியாபாரம், போருக்கான முஸ்தீபுகள், அதில் புரளும் பல பில்லியன் டாலர்கள், பல்லாயிரக்கணக்கான ஆயுத வியாபாரிகள், அவர்களின் வலையமைவு என எல்லாவற்றையும் பற்றி நாம் தேடுவதற்கான தீனிகளைப் படம் முழுக்கவும் இறைத்துக் கொண்டே போகும்.


அர்ஜெண்டினா படமான The Clan கூட அப்படித்தான். கடத்திப் பணம் சம்பாதிக்கிற ஒரு குடும்பத்தின் கதை. அதை திரைக்கதையாக்கியிருக்கிறார்கள். அந்தக் கதை நடக்கும் காலம், அப்பொழுது அர்ஜெண்டினாவின் அரசியல் சூழல், Falklands சண்டை, அந்தச் சமயத்தில் நாயகனின் உளவுத்துறை வேலை, அந்த உளவுத்துறையின் அப்பொழுது என்ன காரியங்களைச் செய்தது என்பதெல்லாம் படத்தில் ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்ட புள்ளிகள்தான். உண்மைச் சம்பவங்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட அத்தனை படங்களுமே இப்படித்தான். முப்பது சதவீதத்தை நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவார்கள். மீதமிருக்கும் எழுபது சதவீதத்தை நாம் தேடுவதற்காக இடைவெளிகளைக் காட்டியிருப்பார்கள். எழுபது சதவீதத்தைத் நாம் தேடும் போது ஒவ்வொன்றும் புதுப் புள்ளியாகக் கண்களில்படும். அப்படி நாம் கண்டறியும் புள்ளிகளை நாமாகவே இணைக்கும் போது கிடைக்கும் தகவல்களும் சுவாரசியமும் அலாதியானது. பொதுவாக அப்படித்தான் படங்களைப் பார்க்கிறேன். 

சமீபத்தில் வேர்ல்ட் மூவிஸ் மியூசியம் என்றொரு ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை நண்பர் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். சிவசங்கர் என்றொரு நண்பர்தான் அட்மினாக இருக்கிறார். குழுமத்தில் கிட்டத்தட்ட இருபத்து நான்காயிரம் உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். ஃபேஸ்புக்கில் இருப்பவர்கள் இந்தக் குழுமத்தில் இணைந்து வைத்துக் கொள்ளலாம். குழுமத்தின் உறுப்பினர்கள் விதவிதமான படங்களைப் பற்றித் தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். விமர்சனங்கள் செய்கிறார்கள். விவாதம் நடைபெறுகிறது. எப்படித் திசைமாறாமல் ஆரோக்கியமான விவாதங்களாகவே முன்னெடுக்கிறார்கள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஏதாவது படம் பார்க்கலாம் என நினைக்கும் போது இந்தப் பக்கத்தில் ஒரு ஓட்டு ஓட்டிவிடுவது வாடிக்கை. அப்படித்தான் சமீபத்திய திரைப்படங்கள் நிறையப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

நேனு ராஜா நேனு மந்திரியை விட்டுவிடலாம். காஜல் அகர்வால் படம் என்று நம்பிவிட்டேன். மொக்கை. அர்ஜூன் ரெட்டி நம் இந்திய சினிமாவுக்கு புது மொழி. படம் முழுக்க முத்தங்கள், அப்பட்டமான வசனங்கள் என்பதெல்லாம் நம் நடிகர்கள் செய்து பார்க்காத விஷயம். பலரும் படத்தைப் பார்த்திருக்கக் கூடும். மருத்துவக் கல்லூரிக் காதலர்களின் காதல். காதலில் எல்லாமே உண்டு. இந்தக் காதலில் ஒன்பது மாதங்கள் இடைவெளி விழுகிறது. இருவரும் சேர்கிறார்களா இல்லையா என்பது கதை. குடிப்பது, கஞ்சா புகைப்பது, தாடியும் சோகமுமாக அலைவது என்பதெல்லாம் சரி. ஆனால் நம்முடைய புனிதத்தன்மையை அப்படியே காப்பாற்றிவிட எத்தனித்திருக்கிறார்கள். ‘உன்னைத் தவிர வேறொருத்தன் நகம் கூட படல தெரியுமா?’ என்பதும் ‘அவன் பெண்களைக் கூட்டிட்டு வருவான்..ஆனா ஒண்ணுஞ் செய்யமாட்டான்..சும்மா பேசிட்டு இருப்பான்’என்று ஒருவனுக்கு ஒருத்தியை கஷ்டப்பட்டு நிறுவியிருக்கிறார்கள். பாலா தமிழில் எடுக்கிறாராம். அதை நினைத்தால் திக்கென்றுதான் இருக்கிறது.

Oct 17, 2017

வெடி

எந்தவொன்றையும் கொண்டாட்டத்திற்கான அம்சமாக மாற்றும் போது பலரை தம் பக்கத்திற்கு ஈர்க்க முடியும் என்பது அடிப்படையான வணிக தந்திரம். அரசியலில் அதைத்தான் செய்வார்கள். கோஷம் எழுப்புவதும் கூட்டம் சேர்ப்பதும் ஒரு வகையிலான கொண்டாட்ட மனநிலையை உண்டாக்குகிற வழிமுறை. 

இன்றைக்கு பல மதகுருக்களும் அதைத்தான் செய்கிறார்கள். சிவராத்திரிக்களில் நடனமும் உற்சாகமுமாக மதத்தில் கொண்டாட்டத்தைக் கலப்பதும் தியானம் என்ற பெயரில் கூத்தடிப்பதும் அல்லேலூயா கூட்டங்களில் ஆடச் செய்வதற்கும் பின்னணியில் உள்ள காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்பதைத் தேடிச் சென்றால் சுவாரசியமாக இருக்கும். மேம்போக்காக ‘வாழ்க்கையின் துன்பங்களை எல்லாம் கொண்டாட்டத்தில் கரையச் செய்கிறோம்’ என்பார்கள். அதை சினிமாக்காரனும், நடன விடுதிக்காரனும் செய்ய முடியும். மதத்தில் அதைச் செய்ய வேண்டியதில்லை. தத்துவார்த்தமான புரிதல்கள், மத நூல்களில் சொல்லப்படும் கருத்துக்களின் வழியாக மனிதனைப் பக்குவப்படுத்தி அவனை துன்பங்களிலிருந்து விடுவிப்பதுதான் மதம் செய்ய வேண்டிய வேலை. இதெல்லாம் வறட்சியான சமாச்சாரங்கள். அமர்ந்து கேட்பதற்கு யாரும் தயாரில்லை. பொறுமையாக கூட்டம் சேர்ப்பதற்கும் இவர்களுக்கு நேரமில்லை. கொண்டாட்டங்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டு ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன.

மதத்தை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பேசலாம்.

வருடத்தில் இரண்டு கொண்டாட்டங்கள் சூழலை மிக மோசமாகச் சிதைக்கின்றன. ஒன்று விநாயகர் சதுர்த்தி இன்னொன்று தீபாவளி. பல்லாயிரக்கணக்கான விநாயகரின் சிலைகள் நீர் நிலைகளில் கரைக்கப்பட்டு இரண்டு மாதங்கள் கூட ஆகவில்லை. மழை பெய்து நீர் பெருகி வரும் இடங்களில் இன்னமும் கணேசனின் தும்பிக்கைகளும் கைகளும் கால்களுமாகச் சிதைந்து கிடக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கான மீன்கள், நீர்த்தாவரங்கள், நுண்ணுயிரிகளை வர்ணங்கள் அழித்திருக்கும் என்பது விநாயகருக்குத் தெரிந்திருக்கக் கூடும். நமக்குத்தான் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு வருடம் சிலைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன. வீதிக்கு ஐந்து பிள்ளைகளிடம் பணம் கொடுத்து சிலைகளை வைக்க ஊக்குவிக்கிறார்கள். அவர்கள் தம்மோடு பத்துக் குழந்தைகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு அக்கம்பக்கம் வசூல் செய்து ஆட்டம் போட்டு மோரியா மோரியா என்று கொண்டாடியபடியே சென்று கரைத்துவிட்டு வருகிறார்கள். அந்தக் குழந்தைகளுக்கு மதம் பற்றிய எந்தவிதமான புரிதலும் அவசியமாக இருப்பதில்லை. அதுவொரு கொண்டாட்ட நிகழ்வு. அவ்வளவுதான்.

விநாயகர் சதுர்த்தி நிறைவடைந்த அடுத்த இரண்டே மாதத்தில் தீபாவளி. தீபாவளியை ஆதரித்து எழுதுகிறவர்களைப் பார்த்தால் ஆயாசமாக இருக்கிறது. புத்தாடை தரிப்பதும் கோவிலுக்குச் செல்வதும் இனிப்பு உண்பதுமாக எதைச் செய்யச் சொன்னாலும் பரவாயில்லை. ‘பட்டாசுப் புகையில் கொசு ஒழியும்’ அதனால் வெடியுங்கள் என்றெல்லாம் மனசாட்சியே இல்லாமல் எழுதுகிறார்கள். மதத்தைப் பரப்ப எதை வேண்டுமானாலும் சிதைக்கலாம் என்று மிகப்பெரிய துரோகத்தை பூமிக்கு எதிராகச் செய்கிறார்கள். அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு எத்தனை தெருநாய்கள் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு ஓடுகின்றன என்று கவனிக்கலாம். பறவைகளின் சத்தமே இருக்காது. பல முட்டைகள் பொறிக்கப்படாமலேயே சிதைந்து போய்விடுவதாகச் சூழலியலாளர்கள் சொல்கிறார்கள். நோயாளிகள், முதியவர்கள், பச்சிளம் குழந்தைகள் என இந்த வெடிச்சத்தத்தில் எத்தனை ஆயிரம் பேர்கள் அல்லலுறுகிறார்கள்? 

எழுப்பப்படும் ஓசையால் உருவாக்கப்படும் மனநோய்க்கூறுகள், காற்றில் கலக்கும் புகையால் உண்டாகும் சுவாசக் கோளாறுகள், ஆஸ்துமா நோயாளிகளின் அவஸ்தைகள் என எல்லாவற்றையும் வெகு வசதியாக மறந்துவிடுகிறோம். நாம் மதத்தை இறுகப்பற்றுவதற்கும் அடுத்தவர்களுக்கு மதம் மீது ஈர்ப்பை உருவாக்குவதற்கும் பல நூறு வழிவகைகள் இருக்கின்றன. புவியை குரூரமாகச் சிதைப்பதுதான் ஒரே வழியா என்று சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. சூழலை சீரழிப்பதுதான் நம் மதத்துக்கான அடையாளமா என்பதையும் யோசிக்க வேண்டும். 

தீபாவளியன்று டெல்லியில் பட்டாசு வெடிக்கக் கூடாது என்ற நீதிமன்ற உத்தரவை நிச்சயமாக வரவேற்கலாம். அதே சமயம் இத்தகைய உத்தரவை குறைந்தபட்சம் இந்தியாவில் பெருநகரங்களிலாவது அமுல்படுத்த வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைப்பதில் தவறேதுமில்லை என நினைக்கிறேன். பெருநகரங்களில் பட்டாசு வெடிப்பது பிள்ளைகளுக்கிடையிலான ‘ப்ரெஸ்டீஜ்’ ஆக இருக்கிறது. குழந்தைகளிடம் பேசத் தொடங்கினால் அழுகிறார்கள். ‘அவங்க எல்லாம் பட்டாசு வெடிக்கிறாங்க..நாங்க மட்டும் ஏன் வெடிக்கக் கூடாது’ என்ற கேள்விக்குச் சரியாக பதில் சொல்ல முடிவதில்லை. அக்கம்பக்கத்தில் பல்லாயிரம் ரூபாய்களுக்கு பட்டாசு வாங்கியிருக்கிறார்களாம். ‘போச்சாது..கொஞ்சமா வாங்கிட்டு வந்து கொடு’ என்று வீட்டில் சொல்கிறார்கள். வீட்டிலேயே மாற்றத்தைக் கொண்டு வர முடியவில்லை.

இயற்கையைப் பற்றியும் அதன் முக்கியத்துவத்தையும் எப்படியெல்லாமோ போதித்து வைத்தால் இப்படியான பண்டிகைகளின் வழியாக ஒரே நாளில் கிழித்து வீசினால் அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு இயற்கை சார்ந்த உணர்வு எப்படி உருவாகும்? பணத்தைக் கரியாக்குகிறோம் என்பது இரண்டாம்பட்சம். சூழலை மாசுறச் செய்கிறோம் என்கிற குறைந்தபட்சப் புரிதலையாவது அவர்களுக்கு உருவாக்க வேண்டியதில்லையா? காற்று எப்படி மாசுறுகிறது? எப்படி அமைதியைச் சீர்குலைக்கிறோம்? வெடித்துப் பரப்பிய கரித்துகள்களை மழை நீர் அடித்துச் சென்று எங்கே கரைக்கிறது என்பது பற்றியெல்லாம் ஏன் எதுவுமே யோசிக்காமல் ‘வெடித்துக் கொண்டாடுவோம் தீபாவளியை’ என்று எழுதிப் பேசுகிறோம்? நம்முடைய கண்களை ஏன் இறுக மூடிக் கொண்டு ஒரு தவறான விஷயத்தை உற்சாகப்படுத்துகிறோம்? 

தொழில்மயம், வாகனப்பெருக்கம், ஜனநெரிசல் என்றெல்லாம் நமது பூமியை ஒரு வழியாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். அதில் கொண்டாட்டமும் இன்னொரு அங்கமாகச் சேர்வது சரியானதா என்று நாம்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

மதத்திற்கு எதிராக எழுதவில்லை. அப்படி திசை மாற்றவும் வேண்டியதில்லை. இந்த மண்ணும் நீரும் காற்றும் சிதைக்கப்படும் போது வேடிக்கை பார்க்கும் சாமானியனாக இருந்தபடி இதை யோசிக்கலாம். சிரமத்திற்குள்ளாகும் சக உயிர்களுக்காக முடிவு செய்யலாம். வெடியும் புகையும் ஓசையுமில்லாத பண்டிகையாக தீபாவளி இருக்கட்டும்.

வாழ்த்துக்கள்.