Jul 21, 2017

ராயல்டி

மூன்றாம் நதி நாவலை கலைக்கல்லூரியில் முதலாமாண்டு மாணவர்களுக்கு பாடத்திட்டத்தில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். ஏற்கனவே இதைச் சொல்லியிருக்கிறேன். ஆயிரத்து ஐநூறு பிரதிகள். கடந்த மாதமே பதிப்பாளர் ஆயிரத்து ஐநூறு பிரதிகளை புதிதாக அச்சிட்டு எடுத்துச் சென்று கல்லூரியில் வழங்கிவிட்டார். சில மாணவர்கள் அழைத்து ‘உங்க புக்கை கொடுத்திருக்காங்க’ என்று சொன்ன போது வயிற்றுக்குள் பட்டாம்பூச்சி சிறகடித்தது. அடிக்கும் அல்லவா? பெரிய அங்கீகாரம் இது.

புத்தகங்களுக்கான தொகை நேற்று காசோலையாக வந்துவிட்டது போலிருக்கிறது. கரிகாலன் பண விஷயத்தில் துல்லியமாக இருப்பார். மாலையிலேயே அழைத்து ‘உங்க ராயல்டி கிட்டத்தட்ட பத்தாயிரம் ரூபாய் வருது...செக் அனுப்பிடுறேன்’ என்றார். எழுத்து எனக்கு பிழைப்பு இல்லை. சம்பளம் வருகிறது. அது போதுமானதாக இருக்கிறது. எழுத்து வழியாகச் சில காரியங்களைச் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை வந்த பிறகு எழுத்துச் சம்பாதியத்தை நல்ல காரியங்களுக்குக் கொடுத்துவிடுவது என்று ஏற்கனவே முடிவு செய்ததுதான்.

லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன் புத்தக விற்பனை வழியாகக் கிடைத்த தொகையில்தான் முதன் முறையாக பள்ளிகளுக்கு நூல்கள் வாங்கிக் கொடுக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து கற்றுக் கொண்டதன் அனுபவமும் தொடர்ச்சியான விரிவாக்கமும்தான் சமீபத்தில் பதினைந்து பள்ளிகளுக்கு நூல்கள் வழங்கிய நிகழ்வு. மூன்றாம் நதி நாவல் ஏலம் விடப்பட்டது. அமோகமான வரவேற்பு. திரட்டப்பட்ட தொகை கிட்டத்தட்ட இரண்டு லட்ச ரூபாயை நெருங்கியது. அந்தத் தொகையை பெற்றோர் இல்லாத, கிராமப்புற மாணவிகள் சற்றேறக்குறைய பத்து பேர்களின் படிப்புச் செலவுக்காகக் கொடுத்தோம். அதில் கற்றுக் கொண்ட பாடங்களும், அனுபவங்களின் விரிவாக்கம்தான் மாணவர்களுடன் இப்பொழுது செய்து கொண்டிருக்கிற தொடர்ந்த உரையாடலும் வழிகாட்டும் திட்டமும் (Mentoring). 

எழுத்து வழியாகக் கிடைக்கக் கூடிய நிதியும் அதை பொதுக்காரியங்களுக்கு பயன்படுத்துவதனால் பெறக் கூடிய அனுபவங்களும் தொடர்ந்து கூர் தீட்டிக் கொள்ள உதவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இப்பொழுதுதான் முதல் சில அடிகளை வைத்திருக்கிறோம். இன்னமும் நிறைய இருக்கிறது.

கரிகாலனிடம் ‘பணத்தை நீங்களே வைங்க’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். இது ஒரு தொகை ஆயிற்றா? இன்னொரு தொகைக்கான வித்து ஒன்றை ரிச்சர்ட் விதைத்திருக்கிறார். 

நேற்று ‘ரோபோஜாலம் புக்கை எங்க ஊர் ஸ்கூல் பசங்களுக்கு பத்து பிரதி வாங்கித் தர்றேன்..எவ்வளவு டிஸ்கவுண்ட் தருவாங்க?’ என்றார். ஒரு பிரதி எழுபது ரூபாய். 

பதிப்பாளரிடம் கேட்ட போது ‘பத்து வாங்கினா ஐநூறு ரூபாய்க்கு அனுப்பி வெச்சுடுறேன்..ஒரே அட்ரஸ்ன்னா தபால் செலவையும் நானே பார்த்துக்கிறேன்’ என்றார். மண்டைக்குள் பல்ப் எரிந்தது.

ரிச்சர்ட்டிடம் ‘ஐநூறு ரூபாய்க்குத் தர்றேன்னு சொல்லுறாருங்க..நீங்க ஆயிரம் ரூபாய்க்கு வாங்கிக்குங்க’ என்ற போது சிரித்தார். அப்படிச் சொன்னதில் சிறு கணக்கு இருக்கிறது. ஐநூறு ரூபாய் பதிப்பாளருக்கு. இன்னொரு ஐநூறு ரூபாய் நமக்கு. ஏற்கனவே பத்தாயிரம் ரூபாய் கைவசம் இருக்கிறது அல்லவா? இப்படி ரோபோஜாலம் வழியாக இன்னுமொரு பத்தாயிரம் ரூபாயைத் திரட்டினால் மொத்தத் தொகையையும் சேர்த்து தக்கர் பாபா விடுதிக்கு ஒரு குளிர்பதனப்பெட்டி வாங்கிக் கொடுத்துவிடலாம்.

தக்கர் பாபா பற்றித் தெரியுமல்லவா? குஜராத்தைச் சார்ந்த சமூக சேவகர்.  காந்தியடிகள் ஹரிஜன சேவா சங்கத்தைத் தொடங்கிய போது அப்பொழுது பழங்குடியின மக்களின் மேம்பாட்டுக்காக உழைத்துக் கொண்டிருந்த தக்கர் பாபாவை சங்கத்தின் முதல் செயலாளாராக்கினார். ஹரிஜன சேவா சங்கம் தனது முழுவடிவத்தையும் பெறுவதில் அவர்தான் முக்கியமான காரண கர்த்தா. டாக்டர் அம்பேத்கர் தலைமையிலான குழு இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை வடிவமைத்துக் கொண்டிருந்த போது பழங்குடியின மக்களின் கிராமங்களைத் தேடிய தக்கர்பாபாவின் பயணங்களும் அம்மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான வழிகள் குறித்து அவர் அம்பேத்கரின் குழுவினருக்குக் கொடுத்த விவரங்களும் அரசியலைப்புச் சட்ட வடிவாக்கத்தில் மிக முக்கியமானவை. 

தக்கர் பாபா முதல் செயலாளாராகப் பணியாற்றிய ஹரிஜன சேவா சங்கத்தின் சார்பில் நடத்தப்படுகிற பதினான்கு விடுதிகளும் பள்ளிகளும் தமிழகம் முழுக்கவும் உண்டு. சென்னையில் இருக்கும் தக்கர் பாபா பள்ளி மட்டும் ஓரளவுக்கு வெளியில் தெரிகிறது. தேனி, கோபி உள்ளிட்ட பல இடங்களில் செயல்படக் கூடிய பள்ளிகள் சப்தமில்லாமல் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு நாள் விடுதிக்குச் செல்லக் கூடிய வாய்ப்புக் கிடைத்தது. காற்று சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த இரவு நேரத்தில் சென்றிருந்தோம். கிட்டத்தட்ட அத்தனை குழந்தைகளுமே தலித் மற்றும் பழங்குடியின வகுப்பைச் சார்ந்தவர்கள். கல்வி நிறுவனங்கள் விடுதிகள் பற்றியெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘ஒரு குளிர்பதனப்பெட்டி கிடைச்சா செளகரியமாக இருக்கும்’ என்றார்கள். உள்ளூரில் திருமணம் உள்ளிட்ட விசேஷ நிகழ்ச்சிகளில் மீதமாகும் உணவை விடுதிக்கு அனுப்பி வைக்கிறவர்கள் உண்டு. அப்படி அனுப்பி வைக்கப்படும் உணவு மீதமானால் அதை குளிர்பதனப்பெட்டியில் வைத்து அடுத்த நாள் சூடு செய்து உண்டு கொள்ளலாம் என்பதற்காக அப்பெட்டி தேவைப்படுவதாகச் சொன்னார்கள். காய்கறிகளும் அப்படித்தான். பெரும்பாலும் அன்றாடத் தேவைக்காக அவ்வப்பொழுதுதான் வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். சிற்சில சமயங்களில் அக்கம்பக்கத்து விவசாயிகள் கூடுதலாகத் தருவதும் உண்டு. அப்படிக் கிடைக்கும் காய்கறிகளைப் பதப்படுத்த இயலாமல் வீணாகப் போய்விடுவதாகச் சொன்னார்கள்.

அப்பொழுது அவர்களிடம் எதையும் உறுதியாகச் சொல்லவில்லை. எழுதுவதன் வழியாகக் கிடைக்கும் தொகையைப் புரட்டி அத்தொகையில் குளிர்பதனப்பெட்டியை வாங்கிக் கொடுத்துவிடலாம் என்று அப்பொழுதே முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். அதற்கான நேரம் வாய்த்திருக்கிறது. 

அறக்கட்டளையின் நிதியை நேரடியான கல்வி(கற்பித்தல்) மற்றும் மருத்துவம் சார்ந்த செயல்களுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். இதுவும் முக்கியமான பணிதான். ஆனால் பணத்தைப் புரட்டுவதற்கு வேறொரு வழிமுறை. நாய் விற்ற காசு குரைக்க வேண்டியதில்லை. எழுத்து விற்ற காசு- பேசட்டும். விதவிதமான அனுபவங்களைப் பெற்றுக் கொண்டேயிருப்போம். ஒவ்வொன்றும் நம்மை திருத்தியபடியும் புரட்டியபடியுமே இருக்கும்.

பத்து பிரதிகள் அடங்கிய ஒரு செட் ஆயிரம் ரூபாய். இணைந்து கொள்ள விரும்புகிறவர்கள் மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொண்டால் பதிப்பாளரின் கணக்கு விவரங்களை அனுப்பி வைக்கிறேன். பயணித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதான்.
vaamanikandan@gmail.com

Jul 20, 2017

எங்கே ஊழல்?

தமிழகத்தின் ஊழல்களை பட்டியல் எடுத்து அமைச்சர்களுக்கு அனுப்ப வேண்டுமாமே? அமைச்சர் பெருமக்கள் எங்கள் ஆட்சியில் ஊழல் இல்லையென்றல்லாம் மறுப்பது சும்மா லுலுலாயிக்கு. ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் வழங்குவதில் யாருக்கு எவ்வளவு தரவுத் தொகை, எப்படி பங்கு பிரிக்கப்படுகிறது என்பதெல்லாம் பெரிய இடத்து விவகாரங்கள். அப்பேர்பட்ட விவகாரங்கள் சாமானிய மக்களுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. ஆனால் துறை ரீதியிலான இடமாறுதலுக்குக் கூட பணம் வசூலிக்கப்படுகிறது என்பது எல்லோருக்குமே தெரிந்த விவகாரம்தான். எந்த இடத்திலிருந்து எந்த இடத்துக்கு மாறுதல் வாங்கினோம்? அதற்கு யாரிடம் எவ்வளவு கொடுத்தோம் செய்தோம் என்பதை மக்கள் அனுப்பினாலே போதும். சர்வர் ஸ்தம்பித்துவிடும். ஆதரவற்றோர் நிதியாக அரசு வழங்கும் உதவித் தொகையைப் பெறுவதற்காக உள்ளூர் கரைவேட்டிகளுக்கு சாமானிய மக்கள் எவ்வளவு தண்டம் அழுதார்கள் என்கிற பட்டியலை ஊர் வாரியாக எடுத்தால் கட்சி மற்றும் ஆட்சியின் பெயரில் அடிமட்டத்தில் விரவிக்கிடக்கும் ஊழல் வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிடும். ஊழல் எங்கும் இருக்கிறது. எப்பொழுதுமே இருக்கிறது. ஆனால் ஊழல் என்பதே இன்றுதான் புதியதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது போல துள்ளுவதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

அரசியல் எப்படியோ போகட்டும்- ஒரேயொரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். 

பல ஆண்டுகளாக தூர் வார அனுமதி வழங்கப்படாத குளம் குட்டைகளில் மண் எடுக்க அனுமதிக்காத தமிழக அரசு இப்பொழுது அனுமதி வழங்கியிருக்கிறது. எடப்பாடி பழனிசாமி தலைமையிலான அரசின் உத்தரவுகளில் மிக முக்கியமானது இது. மக்களுக்கு நேரடியாக பலனளிக்கக் கூடியது. ஆனால் பல ஊர்களில் குளங்கள் ஒழுங்காகத் தூர் வாரப்படவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். அதற்கான பிரச்சினையே உள்ளூர் கட்சிக்காரர்கள்தான். ‘நாங்கதான் மண் எடுப்போம்’ என்று வந்து குறுக்காட்டுகிறார்கள். ஊர் மக்கள் ஒற்றுமையாக இருந்து ‘நீ யாரு தடுக்க?’ என்று கேட்டால் ஒதுங்கிவிடக் கூடும். ஆனால் மக்கள் அதைச் செய்வதில்லை. கட்சிக்காரர்களிடம் ஏன் பொல்லாப்பு என்று தயங்குகிறார்கள். அரசாங்கம் அனுமதி கொடுத்திருக்கிறது. குளத்திலிருந்து மக்களே மண்ணை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்கிற சூழலில் கரைவேட்டி கட்டியவர்கள் இடையில் நின்று மண்ணை எடுத்து விற்பது ஊழல் பட்டியலில் வராதா? அமைச்சர்களுக்கும், உள்ளூர் எம்.எல்.ஏக்களுக்கும் இது தெரியாதா என்ன? 

கீழ்மட்ட ஊழல்கள் பெரும்பாலானவை இரண்டு வகைப்பாட்டில் அடங்கும். மக்களின் அறியாமையின் மீது நிகழ்த்தப்படுவது முதல் வகையென்றால் மக்கள் தங்களின் சுயநலத்துக்காக ஒத்து ஊதுவது இரண்டாம் வகை.

‘எனக்கு பட்டா மாறுதல் வேணும்..பத்தாயிரம் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறேன்’ என்கிற பிரச்சினையில் நாம் எதுவும் செய்ய முடியாது. ‘கோர்ட்டுக்கு போனா ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபா...இங்கேயே கொடுத்தா முந்நூறு..எப்படி வசதி?’ என்று கேட்கும் போது அங்கேயே கொடுக்கத் தயாராக இருப்பதும் ஊழல்தான். நாமே ஒத்து ஊதுகிற இரண்டாம் வகை ஊழல்கள். எப்படியோ நாசமாக போகட்டும் என்று ஒதுங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

முதல் வகையிலான ஊழல்களில் விவரம் தெரிந்தவர்கள் தலையிட முடியும். ‘உனக்கு அனாதைப்பணம் வேணும்ன்னா 2000 ரூபா கொடுக்கணும்’ என்று கேட்டால் ‘உனக்கு எதுக்கு நான் கொடுக்கணும்?’ என்று கேட்கச் சொல்லலாம். எங்கள் ஊரில் ஒரு தாத்தாவிடம் பணத்தைப் பறித்திருந்தார்கள். போனது போனதுதான். அப்பொழுது சப்கலெக்டராக இருந்த கிருஷ்ணன் உன்னிக்கு விவரத்தை அனுப்பி வைத்த பிறகு பத்து நாட்களில் ஆணை வழங்கிவிட்டார்கள். கீழ்மட்டத்தில் நடைபெறும் இத்தகைய சிறிய ஊழல்கள் என்பது எளிய மக்களின் அறியாமை மீது நிகழ்த்தப்படுகிற ஊழல். அரசாங்கத்தில் யாரை அணுக வேண்டும், எப்படித் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்று தெரியாத மக்களின் தலையில் மிளகாய் அரைக்கிற செயல். செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இன்றைக்கு பல பஞ்சாயத்துகளில் குளம் தூர்வாருவதைத் தடுப்பதும் கூட அப்படியான மிளகாய் அரைத்தல்தான். இதை மிக எளிதாக சமாளித்துவிட முடியும்.

ஒரு விண்ணப்பத்தில் குளத்தைக் குறிப்பிட்டு ஊர்க்காரர்கள் பத்துப் பேர் கையொப்பமிட்டு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலரிடம் (BDO) மண் எடுக்க அனுமதி கோரி விண்ணப்பித்தால் உடனடியாக அனுமதி கொடுத்துவிடுகிறார்கள். ‘ஏற்கனவே அவங்க பர்மிஷன் வாங்கிட்டாங்க’ என்று சொல்லி யாரேனும் இழுத்தடிப்பதாகத் தெரிந்தால் நேரடியாக தாசில்தார் அல்லது ஆர்.டி.ஓவை அணுகலாம். ஆர்.டி.ஓ அழைத்துப் பேசினால் ஒன்றிய அலுவலகத்தில் கதறியபடியே அனுமதி அளித்துவிடுவார்கள். தூர் வார அனுமதி வாங்கிவிட்ட பிறகு மண் எடுக்க காசு வேண்டுமே என்றெல்லாம் யோசிக்க வேண்டியதில்லை.

மண் அள்ளுகிற வண்டிக்காரர்கள் (ஹிட்டாச்சி) ஒரு சுமை மண் எடுக்க இருநூறு ரூபாய் கேட்கிறார்கள். பல ஊர்களிலும் இதுதான் நிலவரம். ட்ராக்டர்காரர்களை அழைத்து ‘மண்ணை எடுத்துட்டுப் போய் நீங்க வித்துக்குங்க...சுமைக்கு இருநூறு ரூபாயை ஹிட்டாச்சிக்காரர்களுக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள்’ என்று சொன்னால் நம் வேலை முடிந்தது. உதாரணமாக ஒன்று அல்லது இரண்டு கிலோமீட்டர் சுற்றுவட்டாரத்திற்குள் மண்ணைக் கொண்டு போய் கொட்டினால் ட்ராக்டர்காரர்கள்  முந்நூற்றைம்பது ரூபாய் வாங்கிக் கொள்ளலாம். அதில் இருநூறு ரூபாய் மண் அள்ளுகிற வண்டிக்காரர்களுக்கு. நூற்றைம்பது ரூபாய் டிராக்டர்காரர்களுக்கு. தொலைவு அதிகமாக அதிகமாக ட்ராக்டர் வாடகை அதிகமாகும். ஆனால் மண் அள்ளுகிறவர்களுக்கு எப்பொழுதுமே இருநூறு ரூபாய்தான் வாடகை. பல ஊர்களிலும் மண்ணுக்கு நிறையத் தேவை இருக்கிறது. விவசாயிகளும் இன்னபிறரும் வாங்கிக் கொள்கிறார்கள்.

மண்ணைக் கொண்டு போய் கொட்டுவது, மண்ணை வாங்கியவர்களிடம் பணம் வாங்கிக் கொண்டு வருவது போன்ற வேலைகளை ட்ராக்டர்காரர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். மண் அள்ளுகிற வேலையை ஹிட்டாச்சிக்காரர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். குளம் முழுக்கவும் சீராக மண் எடுக்கிறார்களா, கரையை பாதிக்காமல் மண்ணை அள்ளுகிறார்களா போன்ற வேலையை மட்டும் உள்ளூர்க்காரர்கள் கவனித்துக் கொண்டால் போதும்.


கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்தில் இந்த முறையில்தான் குளம் தூர்வாரப்படுகிறது. நல்லவேளையாக அங்கே தலையீடுகள் எதுவுமில்லை. நிதி ஆதாரத்தைத் திரட்டுவது எப்படி என்பதற்காக இந்த ஊரை உதாரணாமக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். கைக்காசைச் செலவு செய்யாமல், நன்கொடை இல்லாமல் கிட்டத்தட்ட ஆறாயிரம் சுமை மண்ணை எடுத்திருக்கிறார்கள்.

வெறுமனே புலம்பாமலும் ‘நமக்கு எதுக்கு வம்பு?’ என்று ஒதுங்காமல் சற்றேனும் இறங்க வேண்டியிருக்கிறது. யாரையும் பகைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதுவும் உள்ளூரில் எல்லோரும் தெரிந்த முகங்கள்தான். ‘நீங்களும் மண் எடுக்கறீங்களாண்ணா? நாங்க ஒரு ஐயாயிரம் லோடு எடுத்துக்கிறோம்..பர்மிஷன் வாங்கிட்டு வந்துட்டோம்..யார் எடுத்தா என்னங்கண்ணா? குளம் ஆழமானச் சரி’ என்று சிரித்தபடியே சொல்லிக் கொள்ளலாம். எந்தத் திட்டத்திலும் ஓட்டையைக் கண்டுபிடிக்கிறவர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். நாம்தான் விழிப்பாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

குற்றம் சுமத்துவது எளிது. யாரை வேண்டுமானாலும் கை நீட்டிவிடலாம். காரியத்தை நடத்துவதுதான் கடினம். ஒரு காரியத்தைச் செய்வதாக முடிவு செய்த பிறகு ஒருங்கிணைந்து செயலாற்ற வேண்டும். பத்துப் பேர் திரண்டு நின்றால் எந்தக் கட்சிக்காரனும் பயப்படத்தான் செய்வான். நம்மிடம் அனுமதியிருக்கும் போது யாரும் தடுக்கவும் வாய்ப்பில்லை. மீறித் தடுத்தால் புகார் அளிக்க முடியும். அப்படியும் தடைபோட்டால் எப்படியிருந்தாலும் வாக்குக் கேட்க நம்மிடம்தான் வந்தாக வேண்டும். அப்பொழுது பார்த்துக் கொள்ளலாம். அந்தச் சமயத்திலும் கூட முந்நூறு ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு வாக்களித்தாலோ, ராத்திரியோடு ராத்திரியாக பணம் கொடுப்பவர்களைக் காட்டிக் கொடுக்காமல் ‘எவனோ எப்படியோ போகட்டும்’ என்றிருந்தாலும் ஊழல் பற்றியெல்லாம் பேசுவதற்கு நமக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்று அர்த்தம். குளமும் ஆழமாகாது. நம் மனமும் விரிவடையாது. 

Jul 19, 2017

வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவீர்களா?

சமீபத்தில் யதேச்சையாக சந்தித்துக் கொண்டோம்- கல்லூரிக்கால நண்பன். எத்தியோப்பியாவில் இராணுவக் கல்லூரியில் பேராசிரியராக இருக்கிறானாம். எத்தியோப்பியா நாட்டைப் பற்றிப் பேசும் போதெல்லாம் மனம் பழைய நினைப்பைக் கட்டிக் கொண்டு சிறகடிக்கத் தொடங்கிவிடும். அது நடந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஏழெட்டு எத்தியோப்பியர்கள் சேர்ந்து என்னை மண்டை காய விட்டுவிட்டார்கள். 

படிப்பை முடித்துவிட்டு விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ் என்ற நிறுவனத்தில் சேர்ந்திருந்தேன். ஹைதராபாத்தில் ஜாகை. அப்பொழுது மாதம் எட்டாயிரம் ரூபாய் சம்பளமாகக் கையில் வந்தது. என்னுடன் பி.ஈ படித்தவர்களில் பலரும் இருபத்தைந்தாயிரத்தைத் தாண்டிவிட்டார்கள். எம்.டெக் முடித்துவிட்டு இவ்வளவு குறைவான சம்பளத்தில் வேலையில் இருக்கிறோமோ என்று உள்ளம் வேகும். அறைத் தோழர்கள் இருவரும் கூட மென்பொருள் பொடியன்கள்தான். வெந்த உள்ளத்தில் வேலைப் பாய்ச்சினார்கள்.

பொறுத்தது போதுமென பொங்கியெழுந்து மென்பொருள் படிப்பைப் படிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். அப்பொழுதெல்லாம் வேலை எளிதாகக் கிடைத்தது. ஒரு நிறுவனத்தில் அழைத்திருந்தார்கள். 

நேர்காணலில் ‘வெளிநாடு அனுப்புவீர்களா?’ என்றேன். 

‘அதுக்குத்தான் வேலைக்கே எடுக்கிறோம்’ என்றார்கள். வெகு மகிழ்ச்சி. 

பணிக்குச் சேர்ந்த முதல் வாரத்திலேயே கடவுச் சீட்டைக் கேட்டார்கள். உற்சாக வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடியது. அன்று மாலை மேலாளர் அழைத்து ‘சோமாலியா போறீங்களா?’ என்று கேட்டார். அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து என்று கனவு கண்டிருந்தவனுக்கு அது பொடனி அடிதான். பெருத்த ஏமாற்றம். முடியாது என்று சொன்னால் வேலையைவிட்டு அனுப்பிவிடுவார்களோ என்று பயமாக இருந்தது. இணையத்தில் அந்த நாட்டைப் பற்றித் தேடினால் இன்னமும் கூடுதலாகத்தானே புளியைக் கரைக்கும்? எலும்பும் தோலுமாக நாடு திரும்பப் போவதாக கனவு வந்தது. உடனிருந்த ஒருவனிடம் பயத்தைச் சொன்ன போது ‘ஓ திரும்பி வருவோம்ன்னு நம்பிக்கையெல்லாம் இருக்கா?’ என்றான். பரமசிவன் கழுத்தில் இருந்த பாம்பாகத் தெரிந்தான் அந்தக் கிராதகன்.

அம்மா அப்பாவுக்கும் பயம்தான். மூட்டை கட்டுகிற சமயத்தில் மீண்டும் மேலாளர் அழைத்து ‘சோமாலியா வேண்டாம்...கென்யா போகணும்’. ஏன் எதற்கு என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை. அப்பாடா என்றிருந்தது. ஆனால் அதுவும் நடக்கவே இல்லை. அது பெரிய கதை. தொடர்ந்து மூன்று முறை விமானம் ஏறுவதற்கு ஒன்றிரண்டு நாட்கள் முன்பாக பயணம் ரத்து செய்யப்பட்டு கடைசியில் அந்த ப்ராஜக்டையே கைவிட்டுவிட்டார்கள். 

அதன் பிறகுதான் எத்தியோப்பியா ப்ராஜக்ட்.

முதலில் எத்தியோப்பியர்கள் இந்தியாவுக்கு வருவார்கள் என்றும் அதன் பிறகு இங்கேயிருந்து நம்மவர்கள் அவர்கள் நாட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று ஒப்பந்தம். இந்திய ஐடி நிறுவனங்களைப் பற்றித்தான் தெரியுமல்லவா? ப்ராஜக்ட் கிடைப்பதாக இருந்தால் போதும். கல்லைக் கட்டிக் கொண்டு வறக்கிணற்றில் குதிக்கச் சொன்னாலும் குதிப்பார்கள். மேலாளர் அழைத்து ‘கோட் போட்டுட்டுத்தான் வேலைக்கு வரணும்..எத்தியோப்பியர்களிடம் நாசூக்காகப் பழக வேண்டும். அவர்கள் மனம் கோணாமல் நடந்து கொள்ள வேண்டும்’ என்றெல்லாம் பாடம் நடத்தினார். வெளிநாட்டவர்களுடனான எனக்கு முதல் அறிமுகமும் அதுதான். அதுவும் க்ளையண்ட். வார இறுதியில் புது கோட் ஒன்றை விலைக்கு எடுத்து திங்கட்கிழமையன்று அணிந்து சென்றிருந்தோம். எத்தனை பேர்கள் வருவார்கள் என்று எங்களுக்கு இறுதி வரைக்கும் தெரியவில்லை. அப்பொழுது எங்கள் அலுவலகம் மிகச் சிறியது. யாரும் வந்திருக்கவில்லை. பதினோரு மணிக்கு திமுதிமுவென உள்ளே வந்தார்கள். பதினைந்து பேர்கள். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் அவர்களாகவே தெரிந்தார்கள். 

முதலில் மேலாளர் அவர்களுடன் ஓர் அறையில் விவாதித்தார். அரை மணி நேரம் கழித்து எங்களை மட்டும் ஓர் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார். 

‘இவ்வளவு பேர் வருவாங்கன்னு நமக்கு கம்யூனிகேஷன் இல்லை’ என்றார். அந்த ப்ராஜக்ட்டில் மேலாளரையும் சேர்த்து நான்கு பேர் இருந்தார்கள். எங்களிடம் ‘நீங்க மூணு பேரும் ஆளுக்கு ஐந்து பேர்களை பொறுப்பு எடுத்துக்குங்க..ஹாஸ்பிட்டாலிட்டிக்கு நீங்கதான் பொறுப்பு’ என்று அறிவுறுத்தினார். அவர்களே ஐந்து ஐந்து பேர்களாகப் பிரிந்து கொண்டார்கள். அவர்களிடம் தனித்தனியாக அறிமுகமாகிக் கொண்டோம். முரட்டுத்தனமான ஐந்து பேர்களை எனக்கு ஒதுக்கியிருந்தார்கள் அல்லது அவர்கள் எனக்கு முரட்டுத்தனமாகத் தெரிந்தார்கள். அவர்களது ஆங்கிலம் எனக்குப் புரியவில்லை. அருகாமையில் காதைக் கொண்டு போனால் துப்புவது போலவே பேசினார்கள்.

அவர்கள் வேலை பற்றியெல்லாம் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. இந்தியர்கள் மீது அசாத்திய நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். ‘எங்கே ஷாப்பிங் போகலாம்?’ என்று கேட்டார்கள். ப்ராஜக்ட் பற்றிக் கேட்டுவிடுவார்களோ என்று பயந்திருந்த எனக்கு அது நல்ல கேள்வியாகத் தெரிந்தது. மிகப்பெரிய மால் ஒன்றுக்கு அழைத்துச் சென்று அசத்திவிடுவதுதான் திட்டம். அலுவலக நேரத்தில் வெளியே சுற்றுகிற வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் கிடைப்பதில்லையல்லவா? பஞ்சாரா ஹில்ஸ்ஸில் ஒரு மால். பத்து மணிக்கு நுழைந்தவர்கள் எடுத்தவுடனேயே பிரிந்துவிட்டார்கள். ‘இங்கேயே இருக்கிறேன்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். மணி ஒன்றைக் கடந்து இரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. யாரையும் காணவில்லை. கிடைப்பதை உண்டுவிடலாம் என்று சாப்பிட்டுவிட்டு வந்து அமர்ந்த பிறகும் ஆட்களைக் காணவில்லை. இடம் தெரியாமல் காணாமல் போய்விட்டால் என்ன ஆகும் என்றெல்லாம் மனம் குழம்பியது. சற்று நடுங்கவும் தொடங்கியிருந்தேன். அவர்கள் யாரிடமும் இந்திய செல்போன் எண் இல்லை. அவர்களது எண் இங்கே வேலை செய்யவில்லை.

ஐந்தாறு தளங்கள் கொண்ட மால் அது. தேட வேண்டியதுதான். கீழேயிருந்து தேடல் படலம் ஆரம்பமானது. முதல் தளத்தில் ஒருவரைப் பிடித்தேன். ‘சார் டைம் ஆச்சு...நாம கிளம்பலாம்’ என்ற போது சிரித்தபடியே ‘ஓகே ஃபைன்’ என்றார். அவரை அழைத்துச் சென்று ‘இங்கேயிருங்க சார்..அடுத்தவங்களைக் கூப்பிட்டுட்டு வந்துடுறேன்’ என்று அடுத்தவரைக் கூட்டி வரும் போது இவர் மீண்டும் ஷாப்பிங் கிளம்பியிருப்பார். அடப்பாவி என்று நினைத்துக் கொண்டு இன்னொருவரை அழைத்து வரும் போது அங்கே யாருமே இருக்கமாட்டார்கள். 

என்னதான் செய்ய முடியும்? கண்ணாமூச்சி விளையாட்டாக இருந்தது.

‘ப்ளீஸ் சார்..இங்கேயே இருங்க’ என்று கெஞ்சினாலும் கேட்பதாக இல்லை. மண்டை காய்ந்ததுதான் மிச்சம். கடைசியில் ஐந்து மணிக்கு வேறு வழியே இல்லாமல் ஒவ்வொரு ஆளாகப் பிடித்து அவர்களையும் உடன் வைத்துக் கொண்டே அடுத்தவர்களைத் தேடத் தொடங்க வேண்டியதாகிவிட்டது. ‘ரெஸ்ட் ரூம் போகணும்’ என்று யாராவது கேட்டால் அவரை உள்ளே விட்டுவிட்டு மீதமிருப்பவர்கள் அங்கேயே காத்திருந்த சம்பவமெல்லாம் நடந்தது. கடைசியாக எல்லோரையும் திரட்டி அலுவலகம் வந்த போது ‘என்ன மணிகண்டன்.. ஒரு நாளையே வீணடிச்சுட்ட?’என்றார் மேலாளர். 

எல்லாம் விதி. நான் மட்டும்தான் வீணடித்தேன் என்று நினைத்தால் மற்ற இருவரும் அதைவிட அட்டகாசம். ஏழெட்டு மணி வரைக்கும் துழாவிக் கொண்டேயிருந்தார்களாம். 

அடுத்த நாள் பெரிய பிரச்சினையில்லை. அலுவலகத்திலேயே ப்ராஜக்ட் குறித்தான விவாதம் நடைபெற்றது. மூன்றாம் நாள் மீண்டும் ஷாப்பிங் என்று தலையில் குண்டைப் போட்டார்கள். ‘அடப்பாவிங்களா. இதுக்காகத்தான் இந்தியாவுக்கே வந்தீங்களா?’ என்று நினைத்துக் கொண்டோம். இந்த முறை நாங்கள் மூவரும் மேலாளரை ஓர் அறைக்கு அழைத்துச் சென்று ‘சார்..இங்க பாருங்க...நாங்க தனித்தனியாவெல்லாம் கூட்டிட்டு போக முடியாது...வேணும்ன்னா மூணு பேரும் சேர்ந்து அவங்க பதினைந்து பேரையும் கூட்டிட்டு போறோம்’ என்றோம். அவருக்கும் எங்களது நிலைமை புரிந்திருந்தது. ஒத்துக் கொண்டார்.

மிகப்பெரிய சதித்திட்டத்தை தீட்ட வேண்டியிருந்தது. ஒரே நுழைவாயில் கொண்ட மால் ஆக இருக்க வேண்டும். எஸ்கலேட்டர், படி என்று விதவிதமான வசதிகள் இருக்கக் கூடாது. கட்டிடத்தில் இரண்டு தளங்களுக்கு மேல் இருக்கக் கூடாது. இந்த விதிமுறைகளுக்கு ப்ராண்ட் ஃபேக்டரி ஒத்து வந்தது. இரண்டு தளங்கள். ஒரே நுழைவாயில். பதினைந்து பேர்களையும் அழைத்துச் சென்று உள்ளே விட்டுவிட்டோம். எங்களில் இருவர் ஆளுக்கொரு தளத்தில் நின்று கொண்டோம். எனக்கு நுழைவாயிலில் காப்போன் வேலை. யாரும் வெளியே செல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். வெற்றிகரமாக மூன்று மணி நேரத்தில் பணி முடிந்தது. அவர்களுக்கும் வெகு திருப்தி. எத்தியோப்பியா வந்தால் நன்றாக கவனித்துக் கொள்வதாகச் சொன்னார்கள். நல்ல மனிதர்கள்தான். ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பழக்கவழக்கம்.

எத்தியோப்பியாவாசிகள் யாராவது இருக்கிறீர்களா? இது பற்றி நிறையப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. 

அதே நிறுவனத்தில்தான் அடுத்த சில வருடங்களுக்குப் பணி புரிந்தேன். ஆனால் எத்தியோப்பியா செல்கிற வாய்ப்பு வருவதற்குள் இன்னொரு மேலாளரிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி மலேசியா செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டேன். வாழ்க்கை திசைமாறிவிட்டது.

Jul 18, 2017

பரப்பன அக்ரஹாராவுக்குச் சென்றிருந்தேன்

பரப்பன அக்ரஹாராவில் மட்டுமில்லை பொதுவாகவே இந்திய சிறைச்சாலைகளில் கைதிகளுக்கு சகல வசதிகளும் கிடைக்கும் என்றுதான் சொல்வார்கள். பணமும் செல்வாக்கும் உள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும். யாரை அணுக வேண்டும் என்ற நெளிவு சுளிவு தெரிந்தவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். பெரும் தொழிலதிபர்கள், மீடியா வெளிச்சம் இல்லாதவர்கள் கைதிகளாக இருந்தால் இவற்றையெல்லாம் கமுக்கமாக அனுபவித்துவிட்டு வெளியே வருகிறார்கள். சசிகலா மாதிரியானவர்கள் உள்ளே இருக்கும் சமயத்தில் டிஐஜி ரூபா மாதிரியானவர்கள் சிறைத்துறை அதிகாரிகளாக வரும் போது பல்லிளித்துவிடுகிறது.

சிறைச்சாலை என்பது தனி உலகம். சீருடை அணிந்த கைதிகள் மிகச் சாதாரணமாக வெளியில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் வெகு காலமாக உள்ளேயிருப்பவர்களாக இருப்பார்கள். ‘இவர்கள் தப்பிக்க மாட்டார்கள்’ என்ற நம்பிக்கை வந்த பிறகு வெளி வேலைகளை அவர்களிடம் ஒப்படைப்பார்கள். சிறை வளாகத்தில் இருக்கும் தோட்டத்தைச் சுத்தம் செய்வது, சிறைக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவதற்கு கடைக்குச் செல்வது என்ற வேலைகளையெல்லாம் அவர்கள் செய்வார்கள். மாலை ஆனால் உள்ளே சென்று அடைந்து கொள்வார்கள். இது ஒரு வகையிலான சுதந்திரம். தமக்குத் தாமே சிறகுகளைக் கத்தரித்துக் கொண்டு சிறைப்பறவையின் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறவர்கள்.

வேறொரு வகையும் உண்டு. சிறைக்குள்ளேயே இருந்தபடி செல்போன், இணைய வசதி, பீடி, கஞ்சா என்று சகலத்தையும் அனுபவிக்கிற வகையறா. அவர்களுக்கு வெளியிலிருந்து சகலமும் உள்ளே அனுப்பி வைக்கப்படும்.

கடந்த சில நாட்களாக பரப்பன அக்ரஹாரா சிறை செய்திகளில் அடிபடத் தொடங்கிய பிறகு நேற்று மதியவாக்கில் சிறை வளாகத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். முன்பு இருந்ததைக் காட்டிலும் கெடுபிடிகளை அதிகமாக்கியிருக்கிறார்கள். சிறை வளாகத்திற்குள் செல்வதற்கு ஒரு வலுவான காரணத்தைக் கண்டுபிடித்து வைத்திருக்கிறேன். அதைக் கன்னடத்தில் சொன்னால் உள்ளே அனுமதித்துவிடுவார்கள். இங்கே குறிப்பிடப்படுகிற சிறை வளாகம் என்பது முதல் நுழைவாயில். அதனுள்ளேதான் அலுவலர் குடியிருப்பு, குன்ஹா தீர்ப்பளித்த நீதிமன்றம், பரப்பன அக்ரஹாரா காவல் நிலையம் உள்ளிட்டவை இருக்கின்றன. அதன் பிறகு இரண்டாவது நுழைவாயில்தான் உண்மையான சிறை வளாகம். அதற்குள் அனுமதியில்லாமல் நுழைய முடியாது. முன்பு ஒரேயொரு முறை மட்டும் சிறைக் கண்காணிப்பாளரின் அறை வரைக்கும் செல்கிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

இம்முறை முதல் நுழைவாயிலைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்த போது டிஐஜி ரூபாவை இடமாற்றம் செய்திருப்பதாகத் தகவல் பரவியிருந்தது. செய்தியாளர்கள் ஓரிருவர் இருந்தனர். சிறைக்காவலர்கள் கெடுபிடியைக் காட்டினார்கள். சிறை வளாகத்திற்குள்ளிருந்து கன்னடத்தில் கோஷம் எழுப்பட்டது. கைதிகள் எழுப்பிய கோஷம். அது ரூபாவுக்கு ஆதரவான கோஷமா எதிரான கோஷமா என்று புரியவில்லை. ஒரு காவலரிடம் ‘என்ன சார் இது?’ என்ற போது ‘அந்தம்மாவுக்கு சப்போர்ட் செய்யறாங்க’ என்றார். சிறைக்குள் அவர் வந்த பிறகு பல தகிடுதத்தங்களைப் பற்றி குரல் எழுப்பியிருக்கிறார். அதனால் அவருக்கு ஆதரவாக ஒரு கைதிகள் கூட்டமும் உருவாகியிருக்கிறது.

சிறைக்குள் நடைபெறும் தில்லாலங்கடித்தனங்களை ரூபா வெளியில் பேசத் தொடங்கிய சில மணி நேரங்களிலேயே அவரைப் பற்றி கன்னட சேனல்கள் ஒளிபரப்பை ஆரம்பித்திருந்தன. அவர் கர்நாடகாவைச் சேர்ந்தவர். சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் வெற்றி பெற்று கர்நாடகாவிற்கே பணிக்கு வந்தவர். வெகு நேர்மையான அதிகாரி என்றுதான் அவரைச் சொல்கிறார்கள். தனது மகளை அரசுப் பள்ளியில் படிக்க வைத்ததிலிருந்து வணங்காமுடியாக கடந்த பதினாறு ஆண்டுகளில் மட்டும் முப்பது முறை பதவி மாறுதல் செய்யப்பட்டவர் என்பது வரை எல்லாமே அவரைப் பற்றிய நல்ல செய்திகள்தான். 

சித்தராமையாவுக்கு இது பெரும் தலைவலி. விரைவில் கர்நாடகத் தேர்தல் வரவிருக்கிறது. பாஜக ஆட்சியைப் பிடித்துவிட கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ‘சிறைக்குள்ளேயே இவ்வளவு ஊழல்’ என்று எதிர்கட்சிகள் களமாடுவார்கள் என்பதால் இதைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தாக வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு. இரண்டு கோடி ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கியதாக ரூபாவால் குற்றம்சாட்டப்பட்ட டிஜிபியை பணியிலிருந்து விடுவித்துவிட்டார்கள். சிறைக் கண்காணிப்பாளரையும் இடமாற்றிவிட்டார்கள். தற்போதையை சிறைக் கண்காணிப்பாளர் மீதான கடுப்பில் சிறைச்சாலையின் விவகாரங்களை எல்லாம் விசாரணைக் குழுவின் முன்பாக புகாராக அளிக்கக் கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட கைதிகள் முப்பதுக்கும் மேலானவர்களை வெவ்வேறு சிறைச்சாலைகளுக்கு இரவோடு இரவாக மாற்றிவிட்டார்கள். எல்லாம் பளிச்சென்று சுத்தமாகியிருக்கிறது.

இனி உயர்மட்ட விசாரணை நடத்தப்படும் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். கண் துடைப்பாக இல்லாமல் இருக்கக் கடவது.

சசிகலாவை உள்ளே அழைத்து வந்த போது ‘நாலு வருஷம் ஜெயிலுக்குள்ள இருந்தாங்கன்னா சிதைஞ்சுடுவாங்க இல்ல?’ என்று ஒரு காவல்துறையைச் சார்ந்த நண்பரிடம் பேசியது நினைவில் இருக்கிறது. ‘புழல் ஜெயிலுக்குக் கூட மாறுதல் கேட்கமாட்டாங்க பாருங்க’ என்றார். அப்பொழுது புரியவில்லை. இப்பொழுது புரிகிறது. ஐந்து அறைகளைச் சேர்த்து தனியொரு வளாகமாக மாற்றிக் கொடுத்திருக்கிறார்களாம். சமையலுக்கு என்று இரண்டு பெண் கைதிகள். பணிவிடைகளுக்கு என்று இன்னும் சிலர் என்று சகல வசதிகள்தான். புழல் சிறைக்கு வந்தால் கூட எதிர்கட்சிகளுக்கு அனுதாபமான சில காவலர்கள் நிழற்படங்களை எடுத்து வெளியில் கசியவிடச் செய்யும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதால் பெங்களூரு எல்லாவிதத்திலும் செளகரியம்.

நேரமிருக்கும் போது கூகிளில் ‘Sasikala Jail' என்று படங்களைத் தேடிப் பார்க்கலாம். 

சசிகலாவுக்கு பார்வையாளர் சந்திப்பில் எந்தக் கெடுபிடியும் இல்லை என்பதில் ஆரம்பித்து பார்வை நேர விதிகள் அவருக்கு தளர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன என்றெல்லாம் ஆரம்பத்தில் செய்திகள் வெளியாகி அடங்கின. இப்பொழுது இந்தச் செய்தி. நிழற்படங்கள் வெளியாகியிருக்கின்றன. சலனப்படம் ஒன்றும் வெளியாகியிருக்கிறது. சசிகலாவும் அந்த சலனப்படத்தில் இருக்கிறார். ஒற்றைக் கட்டில், ப்ளாஸ்டிக் சேர் என்று அவர் கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ராஜ வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடும் போது இவை ஒன்றுமில்லை- ஆனால் கைதி என்றபட்சத்தில் இவையெல்லாம் அதீதம். 

தொண்ணூறுகளில் செய்த தவறுக்கு இருபத்தைந்து வருடங்கள் வழக்கு நடத்தப்பட்டு தண்டனை என்று வழங்கப்படுமானால் அதனை எல்லாவிதத்திலும் மீறுவதற்கான சாத்தியங்களை நம் ஊர் சட்டங்களும் ஆட்சியாளர்களும் உருவாக்கித் தருகிறார்கள்.

அரை மணி நேரத்தில் இரண்டு காவலர்கள் ‘ஏனு பேக்கு?’ என்று என்னிடம் கேட்டுவிட்டார்கள். முன்பெல்லாம் அதே பகுதியில் மிகச் சாதாரணமாக வெகு நேரம் அலைந்திருக்கிறேன். யாரும் பதறியதில்லை. இப்பொழுது ஆட்சியாளர்களுக்கும் சிறைத்துறையினருக்கும் இருக்கும் அழுத்தம் புரிகிறது. 

‘ஏனு இல்லா’ என்றேன். 

அரசியலும் அதிகாரமும் சாக்கடை. அதில் சிங்கங்கள் தாக்குப்பிடிப்பதுமில்லை பன்றிகள் அனுமதிப்பதுமில்லை என்று யாரோ சொன்னது நினைவில் வந்து போனது.

‘பேப்பர்ல வர்றதெல்லாம் உண்மையா சார்?’ என்று ஒரு காவலரிடம் கேட்டேன். பதிலைச் சொல்லவா போகிறார்கள்? முறைத்தார்.

சிரித்தபடியே வண்டியை ஓட்டி வந்துவிட்டேன். 

தி இந்து - வாழ்த்து

காலையிலிருந்து நண்பர்கள் அழைக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். காரணமில்லாமல் இல்லை. இன்றைய தி இந்து (18 ஜூலை 2017) நாளிதழில் நிசப்தம் அறக்கட்டளை குறித்தான கட்டுரை வெளியாகிருக்கிறது. வெகுவாக பாராட்டியிருக்கிறார்கள்.


பெங்களூரில் அனைத்துக் கடைகளிலும் தி இந்து கிடைப்பதில்லை. நண்பர்கள் வாட்ஸப்பில் அனுப்பி வைத்திருந்த கத்தரிப்பு இது. செய்தித்தாளைத் தேடிப்பிடித்து வாங்கி வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் வாசிக்கக் கொடுத்துவிட வேண்டும்.

மகிழ்ச்சி. 

இரண்டு திருத்தங்களைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். கடலூரில் முந்நூறு குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தை மீட்டெடுக்க பயன்படுத்திய தொகை நாற்பத்தைந்து லட்சம். கட்டுரையில் அறுபது லட்சம் என்று வெளியாகியிருக்கிறது.

இது எதுவுமே தனிநபராக சாத்தியமில்லை. எப்பொழுதும் சொல்வது போல நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் முகமாக மட்டுமே முன்னால் நிற்கிறேன். அனைத்துப் புகழும் பின்னணியில் உள்ள அத்தனை பேருக்கும் உரித்தாகட்டும். 

பொதுக்காரியங்களைச் செய்யும் போது பழிப்புரைகளாயினும் பாராட்டுரைகளாயினும் இதயத்துக்கு எடுத்துச் செல்லாத மனம் வாய்க்க வேண்டும். இறைவன் அதனை எனக்கும்  அருளட்டும்.

இத்தகைய கட்டுரைகளின் வீச்சு எப்படியிருக்கும் என என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. மனதாரப் பாராட்டி எழுதிய டி.எல்.சஞ்சீவிகுமாருக்கும், தி இந்துவுக்கும் நன்றி.