Feb 28, 2015

சந்தோஷம் தராத மழை

சுற்றிச் சுற்றி ஆழ்குழாய் கிணறுகளைத் தோண்டுகிறார்கள். எங்கள் வீட்டில் ஒரு குழாய். எதிர்வீட்டில் ஒன்று அதற்கு பக்கத்துவீட்டில் ஒன்று. வெறுமனே தோண்டுவதில்லை. தோண்டிக் கொண்டிருக்கும் போது அவ்வப்போது அழுத்தமான காற்றை உள்ளே அனுப்புகிறார்கள். ‘புஸ்ஸ்’ என்ற பெரும் சப்தத்துடன். உடைந்த கற்கள் மண்கட்டிகளையெல்லாம் சிதறடிக்கும் ஒரு நுட்பம் அது.  ‘நான் நல்லா இருந்தா போதும்’ என்கிற கான்செப்டும் அதில் உண்டு.

எங்கள் ஆழ்குழாயில் நூற்றியிருபது அடியிலேயே தண்ணீர் வந்துவிட்டது. மூன்று வருடங்களுக்கு முந்தைய கதை இது. ஆனால் எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ஐந்நூறு அடிக்கு தோண்டி இருநூறு அடிக்கு இரும்புக் குழாயை இறக்கியிருந்தோம். தரையிலிருந்து இருநூறு அடி வரைக்கும் உதிரி மண். விழுந்து குழியை மூடிவிடக் கூடாது என்பதற்காக பாதுகாப்பு அஸ்திரம் அந்த இரும்புக் குழாய். அந்த அஸ்திரத்தில் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் அம்பு எறிந்துவிட்டார்கள். எங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் போர்வெல் தோண்டினார்கள்.

கற்களையும் மண் துகளையும் சுத்தம் செய்வதற்காக அழுத்தம் கொடுக்கிறார்கள் அல்லவா? அந்த அழுத்தத்தின் போது அவர்கள் குழியிலிருந்து வந்த கல் ஒன்று எங்கள் வீட்டு ஆழ்துளைக் கிணற்றின் இரும்புக் குழாய் மீது மோதியிருக்கிறது. சோலி சுத்தம். குழாய் நசுங்கிப் போய்விட்டது. மோட்டாரை மேலே இழுக்கவும் முடியவில்லை கீழே பார்க்கவும் முடியவில்லை. சலனப்படக்கருவியை கயிற்றில் கட்டி உள்ளே அனுப்பிப் பார்த்துவிட்டார்கள். வேலைக்கு ஆகவில்லை. கடைசி முயற்சியாக ஒரு பெரிய இரும்பை உள்ளே விட்டு இடிக்கப் போகிறார்கள். வந்தால் தண்ணீர் போனால் கண்ணீர். கண்ணீரேதான். வராதா பின்னே? ஒரு லாரி தண்ணீர் வாங்கினால் ஐந்நூறு ரூபாய். ஏழெட்டு பேர் இருக்கிற கூட்டுக் குடும்பம் எங்களுடையது. வாங்குகிற சம்பளத்தை இரண்டாம் தேதியானால் தண்ணீர் டேங்க்காரருக்கு மாற்றிவிட வேண்டும் போலிருக்கிறது.

சொந்தக் கதை இருக்கட்டும். 

இந்தப் பிரச்சினை சம்பந்தமாக ஒருவரைப் பார்ப்பதற்காக நகரத்திற்குள் செல்ல வேண்டியிருந்தது. டவுன்ஹால் என்றொரு இடம் இருக்கிறது. அவ்வப்போது இந்த இடத்தில் தர்ணாக்களை நடத்துவார்கள். இன்றும் ஒரு தர்ணா. ஏதோ பிரச்சினை. காவலர்கள் தடியடி நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். பெரிய அளவிலான தடியடி என்று சொல்ல முடியாது. கூட்டத்தை ஒழுங்குக்குக் கொண்டு வருவதற்கான முயற்சி அது. வெயில் அடித்துப் பிளந்து கொண்டிருந்தது. போக்குவரத்தும் ஸ்தம்பித்திருந்தது. ஏற்கனவே தண்ணீர் பிரச்சினை மண்டைக்குள் நர்த்தனம் நடத்திக் கொண்டிருந்தது கூடவே இந்த வெயில். இப்பொழுது வழியையும் மறைத்துவிட்டார்கள். 

வழக்கமாக எதையாவது வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். ஆனால் இன்று யாரையாவது அழைத்துப் பேசலாம் என்று தோன்றியது. விரல்கள் செல்போனில் எண்களைப் பிசைந்தன. ரகுவின் எண் அது. நான் பெங்களூர் வந்த புதிதில் ரகு என்னுடன் பணியாற்றினார். கர்நாடகக்காரர். ஹசன் பக்கமாக ஒரு கிராமம். ஆரம்பத்தில் சண்டையிட்டுக் கொள்வோம். சண்டையென்றால் அரசியல் கச்சடாக்கள். அவருக்கு அரசியல் ஆர்வம் அதிகம். தமிழர்களை விமர்சிப்பார். தமிழக அரசியல்வாதிகளை பிடிக்கவே பிடிக்காது. இப்படித்தான் பெரும்பாலும் இழுத்துக் கொண்டிருப்போம். 

ரகுவுக்கு திருமணமாகி ஒரு குழந்தை உண்டு. கர்நாடக தலித் பெண்ணொருத்தியை திருமணம் செய்திருக்கிறார். இந்த விவகாரத்தினால் இருவரது வீட்டிலும் ஆதரவில்லை.

காவிரியின் குறுக்காக அணை கட்டும் வேலை படுவேகமாக நடந்து வருவதாக கர்நாடக அமைச்சர் அறிவித்திருந்த செய்தி ஒன்றை இன்று காலையில் படித்திருந்தேன். அதைப் பற்றி பேசுவதற்காகத்தான் ரகுவை அழைத்தேன். அவரோடு பேசியே பல மாதங்களாகிவிட்டன. எப்படியும் சண்டைப் பிடிக்கலாம். அந்த கசகசப்புக்கு அது ஒருவித ஆறுதலைத் தரும் என்று தோன்றியது. அழைத்த போது மறுமுனையில் எந்த பதிலும் இல்லை. இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்ட அடுத்த நிமிடமே எனக்கு அழைப்பு வந்தது. நந்தினிதான் பேசினார். ரகுவின் மனைவி. நந்தினிக்கு தமிழ் நன்றாக பேச வரும். பெங்களூரில் பிறந்து வளர்ந்தவர். 

‘எப்படி இருக்கீங்கண்ணா?’ என்றார். நலம் விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு ரகு பற்றிய பேச்சு வந்தது. ரகு இல்லை. இறந்துவிட்டார். இன்றைய தினத்தில் இவ்வளவு பெரிய அதிர்ச்சியான செய்தியைக் கேட்க வேண்டியிருக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ரகு இறந்து இரண்டு மாதங்களாகிவிட்டன. எப்படி எனக்குத் தகவல் வராமல் போனது என்று ஏதோவொரு யோசனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இப்பொழுது வீடு எங்கேயிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பினேன். அதே ஏரியாதான். மடிவாலாவிலிருந்து பிடிஎம் லேஅவுட் செல்லும் வழியில் இருக்கிறார்கள். அவர்களது வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியெங்கும் ரகுவின் யோசனைகளால் மனம் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

ரகு வசதியான குடும்பம் இல்லை. எண்பதுகளில் வந்த திரைப்படங்களில் பார்த்த புரட்சிவாதி. கம்யூனிஸம் பேசுவார். எம்.சி.ஏ முடித்துவிட்டு பெங்களூர் வந்துவிட்டார். ‘ஐடியில் வேலை செஞ்சுட்டு எப்படி பாஸ் கம்யூனிஸம் பேசறீங்க?’ என்று நக்கலடித்திருக்கிறேன். ‘இதையெல்லாம் விட்டுட்டு போய்டுவேன்’ என்று சொல்வார். நந்தினியும் அப்படிதான். ஏதோவொரு கம்யூனிஸ மாநாட்டில் சந்தித்து காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். ரகுவோடு நான் அறிமுகமான சமயத்தில் அவர்களுக்கு குழந்தை பிறந்திருந்தது. அப்பொழுதும் இருவரின் வீட்டிலும் யாரும் வரவில்லை. தாங்களே குழந்தையை பராமரிப்பதாக பெருமையாகச் சொல்வார்.

வீட்டை அடைந்த போது ஒரு முதிய பெண்மணி இருந்தார். யாரென்று தெரியவில்லை. கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. ‘எப்படி இறந்தார்?’ என்பதுதான் என்னுடைய முக்கியமான கேள்வியாக இருந்தது. மாரடைப்பு. முப்பத்தைந்து வயதாகிறது. வேலை அழுத்தம். சரியான தூக்கம் இல்லை. கண்ட நேரத்தில் சாப்பாடு. எந்நேரமும் எதையாவது யோசித்துக் கொண்டேயிருப்பது என்று பல பிரச்சினைகள். முதல் முறையிலேயே ஆளை முடித்துவிட்டது. தூக்கத்தில் எழுப்பி நெஞ்சு வலிப்பதாகச் சொன்னாராம். எவ்வளவுதான் அவசரப்படுத்தியும் மருத்துவமனைக்குச் செல்வதற்கு முன்பாகவே எல்லாம் முடிந்து போனது.  ‘யாருக்குமே தகவல் சொல்ல முடியலைண்ணா’என்றார். அது பிரச்சினையாகத் தெரியவில்லை. இப்பொழுது செலவுக்கு என்ன செய்கிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பினேன்.

நந்தினி பொறியியல் முடித்திருக்கிறார். ரகு இருக்கும் போதே ஒரு நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டாராம். குழந்தையை அந்தப் பாட்டி பார்த்துக் கொள்கிறார். வாழ்க்கை அந்தக் குழந்தைக்காக நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நந்தினியின் முகத்தில் தீர்க்கவே முடியாத சோகம் படிந்திருப்பதாகத் தோன்றியது. ஆனால் அதை அவர் பெரிதாகக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. எவ்வளவோ கற்பனைகளுடன் தொடங்கிய வாழ்க்கை அவர்களுடையது. தீவிரமான லட்சியவாத இளைஞர்கள் அவர்கள். ஆனால் எப்பொழுதுமே நாம் நினைக்கிற வகையில் வாழ்க்கை அமைந்துவிடுவதில்லை. நமது லட்சியங்கள், உணர்ச்சிகள் என எல்லாவற்றையும் சீண்டிப்பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. சீண்டிப்பார்ப்பதோடு நின்றுவிட்டால் நாம் பாக்கியசாலிகள். ஆனால் அடித்து நொறுக்கிவிட்டுப் போய்விடுவதும் நடந்துவிடுகிறது- பெரும் காட்டாறு ஒன்று ஊருக்குள் புகுந்து கிடைத்ததையெல்லாம் வழித்து எடுத்துக் கொண்டு போவதைப் போல. ஆனால் அதை வேடிக்கை பார்ப்பதைத் தவிர நமக்கு வேறு வழி இருக்கிறதா என்ன?

நந்தினி காபி கொடுத்தார். கிளம்பும் போது ‘உங்களுக்கு நான் ஏதாச்சும் உதவி செய்ய முடியும்ன்னு நினைக்கறீங்களா?’ என்றேன். ‘வீட்டுக்கு வந்து பேசிட்டு போறீங்க இல்லயா? அதுவே பெரிய உதவிண்ணா...குடும்பத்தோட வாங்க’ என்றார். வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு வந்து எதுவுமே செய்யாமல் எதை எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்று மாலையில் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு இந்த ஊரில் மழை பெய்தது. ஆனால் எந்தவிதத்திலும் சந்தோஷம் தராத மழை இது.

பொறியியல் Vs அறிவியல்

இயற்பியல்-பொறியியல் இரண்டில் எதை எடுப்பது எனும் என்னுடைய குழப்பத்தை இங்கே எழுதியிருக்கிறேன். அறிவுரை தர முடியுமா?

நான் இலங்கையில் ப்ளஸ் டூவுக்குச் சமமான Advanced Level எனும் பொதுப் பரீட்சை எழுதி, முடிவுகளும் வந்துவிட்டன. 

கணிதப் பிரிவில் பரீட்சை எழுதிய எனக்கு, இலங்கையின் மிகச் சிறந்த கல்லூரியில் இலவசமாக பொறியியல் கற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. இருந்தாலும் ஒரு சின்னப் பிரச்சனை. எனக்கு அறிவியல் பாடங்களான Maths, Theoretical Physics (cosmology, particle physics) போன்றவற்றில் ஆர்வம் அதிகம் (ஆர்வமென்றால், அவை தொடர்பான Popular science கட்டுரைகளை படிப்பதிலும் விவாதிப்பதிலும் மட்டும்தான். Advance math ஐ சுயமாக கற்பதற்கு முயற்சி செய்யவில்லை. நான் child prodigy எல்லாம் கிடையாது ) 

இதனால் எனக்கு பொறியியலே பிடிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. இதுவரை படித்த பாடங்களுள் கணிதமும் இயற்பியலும் என்னைக் கவர்ந்திருக்கின்றன. பொறியியலை இதுவரை உள்ளே சென்று பார்த்திராததால் அது எப்படி என்று தெரியவில்லை. இருந்தும், பொறியியல் முழுவதும் problem solving இருக்குமென்பதால், அதுவும் சுவாரஸ்யமாகவே இருக்கும் என நம்புகிறேன்.

அத்துடன் படிப்பை முடித்துவிட்டு, அரசாங்க/தனியார் நிறுவனங்களில் வேலைக்கு அமர்வதில் எனக்கு அவ்வளவு விருப்பம் இல்லை. பொறியியல், இயற்பியல், கணிதம் எது படித்தாலும், அதில் ஆராய்ச்சி (Masters, Ph.D மேலும் மேலும்) வழியில் செல்லவும் தேவைப்பட்டால் பேராசிரியராக வரவுமே ஆசைப்படுகிறேன். 

இப்போது பிரச்சனை என்னவென்றால், மேலே சொன்னது போல இலங்கையின் ஆகச் சிறந்த பொறியியல் கல்லூரியில் இலவசமாக கற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. அதை விடுவது முட்டாள்தனம் என்பது பெற்றோரின் கருத்து. அது மட்டுமல்லாமல் கணிதம் மற்றும் இயற்பியல் இலங்கை கல்லூரிகளில் இரண்டாம்தர பாடங்களாக கருதப்படுவதால் அவ்வளவு சிறப்பாக கற்பிக்கப்படுவதில்லை. அத்துடன், இயற்பியல் / கணித பாடங்களில் பிரகாசிக்கும் அளவுக்கு எனக்கு ஒரிஜினாலிட்டியும் கிரியேட்டிவிடியும் இருக்கிறதா என்பது எனக்கே சந்தேகமாக இருக்கிறது. (அப் பாடங்களை ஆழம் வரை சென்று புரிந்துகொள்வதில் எனக்கு கொஞ்சமும் பிரச்சனை இருக்காது. ஆனால், அவற்றில் ஆராய்ச்சி செய்து புதிதாக கண்டுபிடிக்கும் அளவுக்குஎனக்கு திறமை இருக்கிறதா என்பதான் சந்தேகம்.) என்னுடைய புரிதலின்படி, கணிதம்-இயற்பியலில் ஆராய்ச்சி செய்து கண்டுபிடிப்பதைவிட, பொறியியலில் ஆராய்ச்சி செய்வது சுலபம் போலிருக்கிறது. ஆனால், எங்கள் சமூகத்தின் பார்வையில் பொறியியலாளர்கள் இயற்பியலாளர்களை விட உயர்ந்தவர்களாக தெரிகிறார்கள்.

இதற்கு என் பெற்றோர், இப்போதைக்கு அந்த சிறந்த கல்லூரியில் பொறியியலை எடுத்து Bachelors டிகிரி செய்யுமாறும், பின்பு இயற்பியலில் ஆர்வம் அதிகம் இருப்பதாக நினைத்தால், Masters டிகிரியை இயற்பியலில் செய்து, தொடர்ந்த ஆராச்சிகளை இயற்பியலிலேயே செய்யுமாறும் கூறுகிறார்கள். இப்படிச் செய்வது சாத்தியமா? இல்லாவிட்டால் என்ன செய்யலாம்?

நன்றி,
அபராஜிதன்.

அன்புள்ள அபராஜிதன்,

வாழ்த்துக்கள். 

அறிவியல் பாடங்களைத்தான் படித்தாக வேண்டும் என்கிற தீவிரமான மனநிலை உங்களுக்கு இல்லையென்பதாலும், மிகச் சிறந்த பொறியியல் கல்லூரியில் படிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இருப்பதாகச் சொல்வதாலும் தைரியமாக பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்துவிடுங்கள் என்றுதான் பரிந்துரை செய்வேன். இயற்பியல், கணிதம் ஆகிய பாடங்களில் விருப்பமுள்ள மாணவர்களுக்கு பொறியியல் மிகச் சுவாரஸியமான பாடத்திட்டம். பொறியியல் என்பது மேற்படிப்புகளுக்கும் ஆராய்ச்சிகளுக்கும் ஏகப்பட்ட scope உள்ள படிப்பு பொறியியல். எப்படி பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்பது நம்மைப் பொறுத்ததுதான்.

நீங்கள் குறிப்பிடுவதோடு ஒப்பிட்டால் தமிழகத்தில் நிலைமை தலைகீழாக இருக்கிறது. அறிவியல் படிப்புகளை மிகச் சிறப்பாகச் சொல்லித்தரும் நிறைய கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் பொறியியல் படிப்பை மிகக் கேவலமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் பொறியியல் கல்லூரிகளில் சேர்கிறார்கள். சப்தகிரி என்றொரு பொறியியல் கல்லூரி இருக்கிறது. எம்.ஈ படிப்பில் சேர்த்துக் கொள்வார்கள். ஐயாயிரம் ரூபாயைக் கொடுத்துவிட்டால் வருகைப்பதிவைக் கொடுத்துவிடுவார்கள். ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை சென்று தேர்வு மட்டும் எழுதிக் கொள்ளலாம். சப்தகிரி மட்டும்தான் என்றில்லை- இப்படி நிறைய பொக்கனாத்திக் கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. தனியான பட்டியலே தயாரிக்க முடியும். யாருமே கண்டு கொள்வதில்லை. பி.ஈ முடித்துவிட்டு பொறியியல் கல்லூரிகளில் ஆசிரியர்களாகச் சேர்பவர்களில் பல பேர் இப்படித்தான் எம்.ஈ படிப்பை முடிக்கிறார்கள். பொறியியல் கல்வித்தரத்தின் லட்சணத்தை முடிவு செய்து கொள்ளலாம்.

அதுவே அண்ணா பல்கலைக்கழகம், கோவை அரசு தொழில்நுட்பக்கல்லூரி, பிஎஸ்ஜி போன்ற மிகச் சிறந்த பொறியியல் கல்லூரிகளும் இருக்கின்றன. இப்படியான கல்லூரிகளில் படிக்கும் போது மாணவர்களின் திறன்கள் பன்முகங்களில் வளர்க்கப்பட வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. கவனிக்கவும்- வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. பயன்படுத்திக் கொள்வது மாணவர்களின் கைகளில்தான் இருக்கிறது. பிஎஸ்ஜியில் படித்து ஐம்பது சதவீத மதிப்பெண்களோடு வீணாகப் போனவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஐஐஎஸ்சியில் முனைவர் பட்டம் முடித்துவிட்டு மிகச் சிறந்த ஆராய்ச்சியாளர்களாக இருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

ஆகவே சிறந்த கல்லூரியில் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது என்றால் பயன்படுத்திக் கொள்வதுதான் சிறந்த முடிவாக இருக்க முடியும்.

என்னிடம் ‘என்ன படிப்பது?’ என்று கேட்டால் பாடத்திட்டத்தைக் காட்டிலும் கல்லூரிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்கள் என்று சொல்வேன். மிகச் சிறந்த கல்லூரியில் நாம் அவ்வளவாக விரும்பாத பாடம் என்றாலும் எளிதாகக் கிடைக்கும் பட்சத்தில் அதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது நல்லது. ‘இந்தப் படிப்புதான் வேண்டும்’ என முடிவு செய்து மேற்சொன்னது போன்ற ஏதாவது பொக்கனாத்திக் கல்லூரிகளில் சேர்வது என்பது குட்டைக்குள் விழுவது போலத்தான். ஆசிரியர்களும் சரியாக இருக்க மாட்டார்கள்; கல்லூரிகளில் வசதிகளும் சரியாக இருக்காது; உடன் படிக்கும் மாணவர்களும் திறன் வாய்ந்தவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்.

பொறியியலில் ஆராய்ச்சிகளைச் செய்வதற்கு நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. உங்கள் விருப்பப்பாடங்களான கணிதம், இயற்பியல் போன்றவற்றை பயன்படுத்தியே ஆராய்ச்சிகளைச் செய்ய முடியும். கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு இந்தப் பாடங்களை தொடர்ந்து கற்று வாருங்கள். நான்கு வருடங்களில் உங்கள் மனநிலை எப்படி வேண்டுமானாலும் மாறக்கூடும். அப்படி மாறுவதை தவிர்க்கவே முடியாது. ஒருவேளை இதே மனநிலை இருக்குமானால் ஆராய்ச்சிகளைத் தொடர்ந்து கொள்ளலாம். பிரச்சினை எதுவும் இருக்காது. 

உங்கள் குழப்பத்தை போக்குவதற்கு இந்த பதில் ஓரளவு உதவக் கூடும் என நம்புகிறேன். 

Feb 27, 2015

சாதிக்குள்ள ஒற்றுமையே இல்லை

அன்பு மணி,

நீங்கள் கூறியதுபோல புலியூர் முருகேசன் செய்தது தேவை இல்லாதது என்றே நானும் எண்ணுகிறேன். ஆனால் எனக்கு சில கேள்விகள் இருக்கின்றன.

கி.ரா கூட அதிகமாக தெரிந்தவர்களின் கதையை எழுதி இருக்கிறார், முறை தவறிய உறவைக் கூட  எழுதி இருக்கிறார், ஒரு கட்டுரையில் (நண்பனின் கதை -பெருமாள்) ஆனால் வக்கிரமாக அல்ல. எல்லையை எங்கே வரையறுப்பது? இதை ஏன் சட்ட பூர்வமாக அணுக மறுக்கிறார்கள்? இப்படி வன்முறை என்று ஆரம்பித்தால் வேளாளர், தேவர், வன்னியர் என்று குறிப்பிடாமல் எவ்வாறு கூளமாதாரி போன்ற நாவல்களை எழுதுவது? ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. யார் இவர்களுக்கு சிறுபத்திரிகை தொடர்பாக தகவல் அளிப்பது?

ஏனைய சாதிக் கட்சித் தலைவர்களோடு  ஒப்பிடும்போது ஈஸ்வரன், தனியரசுக்கு மட்டும் ஏன் ஊடகங்களில் மிகுத்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது? கொங்கு வேளாளர்கள் ஏன் இப்படி ஆரம்பித்து விட்டார்கள்? புரியவில்லை. 

இந்தளவுக்கு எப்போதும் சாதி வீரியமாக தமிழ்நாட்டில் இருந்ததில்லை.

எளிமை, வெள்ளந்தி, அன்பு, விருந்தோம்பல் என்றெல்லாம் நான் பார்த்த ஒரு முகம்தானோ? அந்த கொங்கு மக்கள் எங்கே? ஒரே குழப்பம். 

அன்புடன்,
மணிமொழி ரத்தினம்

கொங்கு வேளாளர்களை பெருமொத்தமாகவெல்லாம் வகைப்படுத்த முடியாது. சகலவிதமான குணங்களும் நிறைந்த ஒரு ஆதிக்க சாதியினர்தான் அவர்களும். இன்னும் குறிப்பாகச் சொல்லப் போனால் நீங்கள் குறிப்பிடும் விருந்தோம்பலில் பல்லடத்து கவுண்டனுக்கும் ஈரோடு கவுண்டனுக்கும் கூட ஏகப்பட்ட வேற்றுமைகள் உண்டு. எனவே பொதுமைப்படுத்துதல் எதுவும் வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன்.

கோவை, ஈரோடு, கரூர், நாமக்கல், திருப்பூர் மாவட்டங்களில் கல்வி நிறுவனங்கள், மில்கள், தொழிற்சாலைகள், விவசாயம், நிதிவளம் என்று அசைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு வலுவான சாதியினராக இருக்கிறார்கள். அதிமுக அரசு அமைந்தாலும் சரி, திமுக அரசு அமைந்தாலும் சரி- குறைந்தபட்சம் ஆறேழு அமைச்சர்கள் இந்தச் சாதியிலிருந்து இருப்பார்கள். எம்.எல்.ஏக்கள், எம்.பிக்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம். கொங்குப் பிரதேசத்தைப் பொறுத்தவரையில் அரசு அலுவலர்களில் அவர்கள்தான் பெரும்பான்மையினராக இருப்பார்கள். ஆசிரியர்களில் அதிகம் அவர்கள்தான் இருப்பார்கள். உள்ளாட்சி பிரதிநிதிகள் அவர்கள்தான். இப்படி சகலவிதமான செல்வாக்குடனும் இருக்கும் சாதி அது.

இன்னொரு முக்கியமான அம்சமும் இருக்கிறது. தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளை கவனித்தால் அந்தப் பகுதியின் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் ஆதிக்க சாதியை எதிர்க்கும் அளவுக்கு வலுவான வேறு சாதிகள் இருக்கும். ஆனால் கொங்குப்பகுதியில் கவுண்டர்களை எதிர்க்கும் அளவுக்கு வலுவான சாதியென்று எதுவும் இல்லை. வேட்டுவக்கவுண்டர்கள், தலித்துகள் என ஆங்காங்கே சிலர் எதிர்த்தாலும் பெரிய அளவில் எதிர்க்க முடியாத சூழல்தான். எதிர்ப்பது என்றால் அரிவாளைத் தூக்கிக் கொண்டு எதிர்ப்பதைச் சொல்லவில்லை. பொருளாதாரம், விவசாயம், தொழில் போன்றவற்றில் கவுண்டர்களுக்கு போட்டியாக நிற்கும் வலுவுள்ள சாதி என்று எதையும் சுட்டிக்காட்ட முடிவதில்லை.

சமீபகாலத்தில் கவுண்டர்கள்  வெளியில் தெரியாத சாதிய மோதல்களில் ஈடுபடாத சாதியினர் என்பது உண்மைதான் என்றாலும் மிகத் தீவிரமான சாதிவெறியுடையவர்கள் என்பதை எந்தவிதத்திலும் மறுக்க முடியாது. பெருமாள் முருகனின் மாதொருபாகன் பிரச்சினை எழுவதற்கு சில ஆண்டுகாலம் முன்பாக ஈரோடு மாவட்டம் நம்பியூரில் தலித்துகள் தங்களுக்குத் திருமண மண்டபத்தை வாடகைக்கு விட வேண்டும் என்று கோரிய போது பிரச்சினை எவ்வளவு தீவிரமானது என்பது அந்தப் பகுதியினருக்குத் தெரிந்திருக்கும். தலித்துகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தவர்கள் ஆன வரைக்கும் முயன்று பார்த்தார்கள். ஆனால் சகல திசைகளிலுமிருந்து களமிறக்கப்பட்ட கவுண்டர்களின் பலத்தின் முன்பாக தலித்துகள் அடங்கிப் போனார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம்.

இயல்பாகப் பேசும் போது கொங்குவேளாளர்கள் ‘சாதிக்குள்ள ஒற்றுமையே இல்லை’ என்பார்கள். கவுண்டர்கள் வீரத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்றும் எதற்கும் துணிய வேண்டும் என்பதையும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதை நேர்பேச்சில் கேட்க முடியும். இத்தகைய உள்மன ஆசைகள்தான் சாதி சார்ந்த பிரச்சினைகளின் போது தீவிரமாக வெளிப்படுகின்றனவோ என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.

கொங்குப்பகுதியில் இந்தச் சாதியின் பலம் குறித்து அரசியல் கட்சிகளுக்கும் நன்றாகவே தெரியும். அதனால்தான் தனியரசு, ஈஸ்வரன் போன்றவர்கள் அவர்களுக்குத் தேவைப்படுகிறார்கள். ஒரு அணி அதிமுக பக்கம் நிற்கும் போது இன்னொரு அணி திமுக பக்கம் நிற்கிறது. 

பிற சாதிகளில் கலப்புத் திருமணம் அனுமதிக்கப்படும் அளவுக்கு கொங்கு வேளாளர்களில் சாதியக் கலப்பு நிகழ்வதில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். சாதியத் தூய்மை, தங்களின் சாதி புனிதமானது போன்ற பிம்பங்களின் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை மீது அடி விழுவதை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. 

இத்தகைய பொருளாதார, சாதிய மற்றும் எண்ணிக்கை சார்ந்த சூழலில்தான் இந்தப் பிரச்சினைகளைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. தங்களின் சாதி சீண்டப்படுவதை ஜீரணித்துக் கொள்வதில்லை. காலங்காலமாக கோலோச்சிக் கொண்டு வந்த தங்களின் மரியாதை கீழே விழும் துண்டு போல ஆகிவிடும் என்று பயப்படுகிறார்கள். அதை தங்களின் அரசியல் மற்றும் அரசு சார்ந்த செல்வாக்கு மற்றும் அதிகாரத்தின் வழியாக தடுப்பதற்கான வழிகளை நாடுகிறார்கள். அதன் வழியாக பிரச்சினையை முன்னெடுப்பவர்கள் தங்களின் சொந்த செல்வாக்கையும் ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள முனைகிறார்கள். சாதிய வெறியுடன், வாக்கு வங்கி அரசியலும் சேர்ந்து கொள்கிறது. நிலைமையும் சூழலும் வேறு மாதிரியாக மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

தகவல் தொடர்பு மிகச் சாதாரணமாகிவிட்ட இந்தக் காலத்தில் ‘இதையெல்லாம் யார் சொல்லித் தருகிறார்கள்’ என்கிற கேள்வி வலுவில்லாததாகத்தான் தெரிகிறது. ‘ம்ம்’ என்றால் கூட தகவல் சென்றுவிடும். 

மத்தளத்துக்கு இரண்டு பக்கமும் இடி

நேற்று மதியம் ஒரு நடை சென்று கொண்டிருந்த போது 3C of Life என்று பொறிக்கப்பட்ட டீ-ஷர்ட்டை ஒரு பெண் அணிந்திருந்தாள். மகாத்மா காந்தி சாலை என்றுதான் பெயர். ஆனால் அநியாயத்துக்கு கவனத்தைச் சிதறடிக்கிறார்கள். தலையைக் குனிந்து கொண்டு போகவா முடியும்? உற்றுப் பார்த்து கண்டுபிடித்துவிட்டேன். ‘இந்த சொட்டை அங்கிளுக்கு லொள்ளையும் லோலாயத்தையும் பாரு’ என்று நினைத்திருப்பாள். நினைத்துவிட்டுப் போகட்டும். எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் Currency, Calendar, Chart of Account தான். எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் இதையே கட்டிக் கொண்டு மாரடிப்பது? புதிதாகக் கண்டுபிடித்தாகிவிட்டது. இந்த இடத்தில் மாரடிப்பது என்கிற சொல்லை வலிந்து திணிக்கவில்லை என்று சொன்னால் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

தங்கவேலுவிடம் ஃபோனில் பேசியபடியே நடந்த போதுதான் இந்த விபத்து நிகழ்ந்தது. கண்ணுக்கும் வாய்க்கும் ஏதோ சம்பந்தமிருக்கிறது போலிருக்கிறது. இல்லையென்றால் கண் செய்யும் வேலைக்காக பேச்சுக் குழறுமா? குழறிவிட்டது. தங்கவேலு அன்னூரில் வசிக்கிறார். பொறியியல் முடித்துவிட்டு அவரும் தினேஷ் பாபுவும் சேர்ந்து ஒரு நிறுவனம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என்ன நிறுவனம் என்று சொல்லவில்லை பாருங்கள்- இணையதள வடிவமைப்பு உள்ளிட்ட மென்பொருள் சார்ந்த வேலைகள். நான்கைந்து வருடங்களாக நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாகன பராமரிப்பு நிறுவனங்கள்(Service center) மருத்துவமனைகள் போன்றவற்றிற்கு தேவையான மென்பொருட்களையும் வடிவமைத்துக் கொடுக்கிறார்கள். இவர்கள் செய்வது கூட பெரிய காரியமில்லை. வீட்டில் இருப்பவர்கள் நம்பி அனுமதித்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

இவர்களைச் சந்திக்கக் காரணமிருக்கிறது. நிசப்தம் தளத்தின் வடிவமைப்பை மாற்றிவிடலாம் என்று எண்ணி பெங்களூரில் ஒரு நிறுவனத்தை அணுகினேன். ஒரு பெரிய வீடு. அந்த வீட்டை வாடகைக்குப் பிடித்து கணினி நிறுவனமாக மாற்றியிருந்தார்கள். இருபத்தைந்து பேராவது வேலை செய்வார்கள். ஒரு மேலாளரை அழைத்துப் என்னிடம் பேசச் சொன்னார்கள். அவருக்கு ஒவ்வொன்றையும் ஆங்கிலத்தில் விளக்கி முடிப்பதற்குள் கண்ணாமுழி திருகிவிட்டது. ஆங்கிலத்தில் பேச முடியாது என்று இல்லை- புனைவு என்கிற வார்த்தைதான் வேண்டும் என்று சொல்வதற்கு அதைச் சொல்லி அர்த்தத்தையும் விளக்க வேண்டியிருந்தது. இப்படி ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் மென்று தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். எல்லாவற்றையும் அரை மணி நேரம் கூடி விளக்கி முடித்த பிறகு சில ஆயிரங்கள் வரைக்கும் கொடுக்க வேண்டும் என்றார். பணம் கூட பிரச்சினையில்லை. கிளம்பும் போது ‘நீங்க தமிழ்நாட்டில் எந்த ஊர்?’ என்றார். தமிழில்தான். இதை முதலிலேயே கேட்டிருந்தால் எவ்வளவு எளிமையாக இருந்திருக்கும்? ஏதாவது ஆங்கில இணைய தளத்தைக் காட்டி நான் விளக்கியிருந்தால் கூட பரவாயில்லை என்று விட்டிருக்கலாம். தமிழ் தளத்தைத்தான் விளக்குகிறேன். இப்படி நம்மைத் தமிழன் என்றே தெரிந்து கொண்டு ஆங்கிலத்தில் பேசினால் பயங்கரமாக கடுப்பாகிவிடும். 

பெங்களூரில் ஒரு முறை படத்திற்குச் சென்றிருந்தோம். கோச்சடையான். பக்கத்து இருக்கைக்காரர்கள் படு வேகமாக ஓடி வந்தார்கள். தமிழில் பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் என்னிடம் ‘excuse me..when the movie started?' என்று கேட்டார்கள். தமிழிலேயே கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் ஆங்கிலம்தான். ‘வெளியே டீக்கடையில் விசாரிச்சுப் பாருங்க’ என்றேன். ஒரு முறைச்சலைக் காட்டிவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். படம் முடிகிற வரைக்கும் கால்களைத் தூக்கி நாற்காலி மீது வைத்தபடியே படம் பார்த்துவிட்டு எழுந்து வந்தேன். இந்த மாதிரி ஆட்களை நம்ப முடியாது. வெறுக்கென மிதித்துவிட்டு ‘ஸாரி’ என்று முடித்துவிடுவார்கள்.

இதே காரணத்திற்காக அந்த மென்பொருள் நிறுவனம் வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன். அப்பொழுதுதான் தங்கவேலு, தினேஷ்பாபுவைப் பற்றித் தெரியும். Aspiremindz என்று நடத்துகிறார்கள். அதற்கு வேண்டியே ஒரு நாள் அன்னூர் கிளம்பிச் சென்றிருந்தேன். பொறுமையாகக் கேட்டவர்கள் ஒரு நாளில் காரியத்தை முடித்துவிட்டார்கள். இன்னும் சில வேலைகள் பாக்கியிருக்கின்றன என்றாலும் இப்போதைக்கு இது போதும். ‘எவ்வளவுங்க?’ என்ற போது ‘கொடுக்கிறதைக் கொடுங்க’ என்றார்கள். பிழைக்கத் தெரியாத பையன்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். ‘நீங்களே சொல்லுங்க’ ‘அட நீங்க சொல்லுங்க’ ‘ஏன் நீங்க சொல்ல மாட்டீங்களா?’ என்கிற ரீதியில் ஆளாளுக்கு இழுத்து கடைசியில் சொற்பப் பணத்தை மட்டும் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.

இருவருமே கிராமப்புறத்தில் படித்தவர்கள், அன்னூர் மாதிரியான ஊரில் அமர்ந்து கொண்டு இது போன்ற காரியங்களைச் செய்வதையெல்லாம் ஏதாவதொருவிதத்தில் ஊக்குவித்தாக வேண்டும். மருந்துக்கடையிலிருந்து மளிகைக்கடை வரைக்கும் இவர்களால் நுழைந்துவிட முடியும். வரவு செலவுக்கணக்கு, சாமான்களின் கையிருப்பு என எல்லாவற்றுக்கும் மென்பொருள் தயாரித்து விற்க முடியும். அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வருமானமும் ஓரளவுக்கு இருக்கிறது என்கிறார்கள். கூரையைப் பிய்த்துக் கொண்டு கொட்டுவதில்லை. ஆனால் திருப்தியடையும் அளவுக்கான வருமானம்.

பொறியியல் முடித்த முக்கால்வாசிப் பேர்கள்  ‘வேலை கிடைக்கவில்லை அப்படியே கிடைத்தாலும் கிடைத்த வேலையில் சம்பளம் போதவில்லை’ என்றெல்லாம் புலம்பிக் கொண்டு அடுத்தவர்களைச் சபித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேறு சிலர் வீட்டில் மாதம் இரண்டாயிரம் அல்லது மூன்றாயிரம் ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு பெருநகரங்களில் ஏதாவது வேலை கிடைத்துவிடாதா என்று கவாத்து அடிக்கிறார்கள். இப்படியானவர்களுக்கு மத்தியில் தங்கவேலு, தினேஷ்பாபு போன்றவர்கள் ஒருவகையில் ரோல்மாடல்களாக இருக்கிறார்கள். பெருநகரங்களில் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு விற்கும் மென்பொருட்களை சில ஆயிரங்களில் விற்றுக் கொண்டு உள்ளூரிலேயே மாமன் மச்சானோடு திரியும் இவர்களைப் பார்க்க சற்று பொறாமையாகவும் இருந்தது.

இதே போன்ற வேலையை ஒவ்வொரு ஊரிலும் இளைஞர்கள் செய்ய முடியும். ஆனால் செய்யமாட்டார்கள். அப்படியே செய்வதாக இருந்தாலும் வீட்டில் விடமாட்டார்கள். லட்சக்கணக்கில் செலவு செய்து பொறியியல் படித்துவிட்டு இந்த ஊரில்தான் இருக்க வேண்டுமா என்று பெற்றவர்களும் மற்றவர்களும் கேள்வி கேட்பார்கள். அழுத்தத்திலேயே ஓட வைத்து விடுவார்கள். வாழ்க்கையில் வென்றவர்கள் எல்லோருமே இத்தகைய அழுத்தங்களை ஒருவகையில் பொறுத்துக் கொண்டவர்கள்தான். அடுத்தவர்கள் எவ்வளவுதான் நசுக்கினாலும் தங்கள் முடிவை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு தம் கட்டியவர்கள்தான். அப்படி தப்பித்தவர்கள்தான் தாங்கள் விரும்பியதை அடைகிறார்கள். மற்றவர்களின் வாழ்க்கை வழக்கமான சுழலில் சிக்கி பத்தோடு பதினொன்றாகிவிடுகிறது. தங்கவேலுவும் தினேஷ்பாபுவும் தம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது. இவர்களைப் போன்றவர்கள் எப்படியாவது வென்றுவிட வேண்டும் என்று மனம் விரும்புகிறது. அதுதான் அவர்களுக்கும் நல்லது அவர்களைப் பின்பற்றப் போகும் அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கும் நல்லது.

சரி. முடித்துக் கொள்ளலாமா? 

முதல் பத்தியை வேறு மாதிரி ஆரம்பித்துவிட்டு முடிவை வேறு மாதிரி முடித்தாலும் திட்டுவார்கள். இப்படி இளைஞர்களை ஊக்குவிக்கும்படி எழுதிவிட்டு அந்த 3C என்ன என்று எழுதினாலும் திட்டுவார்கள். உரலுக்கு ஒரு பக்கம்தான் இடி. மத்தளத்துக்கு இரண்டு பக்கமும் இடி. இப்பொழுது நான் என்ன செய்யட்டும்?

Feb 26, 2015

புலியூர் முருகேசன் தாக்கப்பட்ட விவகாரம்

புலியூர் முருகேசன் என்ற எழுத்தாளர் தாக்கப்பட்டிருப்பதாக இரண்டு நாட்களாகச் செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. உண்மையில் அப்படியொரு எழுத்தாளர் இருக்கிறார் என்பது  இப்பொழுதுதான் தெரியும். எனது அறியாமைதான். சிற்றிதழ்களில் எழுதுகிறார் என்று சொன்னார்கள். அவரது சமீபத்திய சிறுகதைத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் ஒரு கதைக்காக கொங்கு வேளாளர்கள் தாக்கியிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அதுவும் தனியரசு எம்.எல்.ஏவின் ஆட்கள். தனியரசு பற்றித் தெரியும். தமிழக சட்டப்பேரவையிலேயே மிக அதிக கிரிமினல் வழக்குகள் உள்ள உறுப்பினர். அவர் செய்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

எந்தவொரு காரணமாக இருந்தாலும் எழுத்தாளரைத் தாக்குவதை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறேன். எதற்கும் கதையைப் படித்துவிட்டு வாயைத் திறக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். வாசித்துவிட்டேன். தேவையில்லாமல் சாதியை உள்ளே இழுத்திருக்கிறார் என்றுதான் தோன்றியது. கொங்கு வேளாளர்களில் பெருங்குடி என்ற கூட்டம்(உட்பிரிவு) உண்டு. கிட்டத்தட்ட நூறு கூட்டங்களில் அதுவும் ஒன்று. நாமக்கல் மற்றும் கரூர் மாவட்டங்களில் வசிக்கிறார்கள். அந்தக் கூட்டத்தைத்தான் கதையின் வழியாக முருகேசன் தாக்கியிருக்கிறார்.

சுப்பிரமணி ஆண்மையற்றவன். அவனை மிரட்டி தனது பாலியல் இச்சைகளை அப்பன் தீர்த்துக் கொள்கிறான். சுப்பிரமணி ஆண்மையில்லாதவன் என்று எல்லோருக்கும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அவனது சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள். அவளையும் சுப்பிரமணியின் அப்பன் தனது பாலியல் இச்சைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறான். குழந்தை பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தையைப் பார்ப்பதற்காக மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் சுப்பிரமணியை ‘ஒம்போது’ என்று திட்டி அடித்து உதைக்கிறான். அவன் தாக்கப்படுவதை அந்த மருத்துவமனையில் இருக்கும் தலித் பெண் (செருப்புக்கு டோக்கன் போடுபவள் என்று கதையில் வருகிறது) மட்டும்தான் எதிர்க்கிறாள் என்கிற வகையில் கதை நகர்கிறது.

தீவிரமான கதைக்கான கருதான். ஆனால் அதை அருவருப்பான முறையில் எழுதியிருக்கிறார். இணைப்பில் வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

எந்தக் கருவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பதும், அதை தனக்கு விருப்பமான முறையில் எழுதுவதும் படைப்பாளனின் உரிமைதான். ஆனால் இந்தக் கதையில் சாதியைக் கொண்டு வர வேண்டிய அவசியமே இல்லை. சுப்பிரமணி, அவனது அப்பன், சுப்பிரமணியின் மருமகள் என்கிற பாத்திரங்களின் வழியாகவே இந்தக் கதையை வலிமையானதாக எழுதியிருக்க முடியுமே என்று தோன்றியது. எதற்காக அவர்கள் பெருங்குடி கூட்டத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என எழுதியிருக்கிறார் என்று குழப்பமாக இருந்தது. அதுவும் புலியூர் என்ற ஊரையும் குறிப்பிட்டு எழுதியிருக்கிறார். 

கதையைப் பற்றி தெரிந்து கொண்ட புலியூர் பெருங்குடிக் கூட்டத்தினர் முருகேசனிடம் வந்து ‘பெருங்குடி’ என்ற பெயரை நீக்கிவிடச் சொல்லி எச்சரித்ததோடு விவகாரம் முடிந்து போனதாகவும் அதன் பின்னர் வந்த தனியரசுவின் ஆட்கள்தான் முருகேசனை அடித்து உதைத்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். இப்போதைக்கு இவை செவி வழிச் செய்திகள்தான். இனி வரும் நாட்களில் முழுமையான தகவல்கள் வெளிவரும் என நினைக்கிறேன்.

சாதி, மதம் போன்ற பிரச்சினைகளில் எழுத்தாளர்கள் வலிந்து சர்ச்சையை உருவாக்க வேண்டியதில்லை என்கிற கட்சி நான். இதே போன்ற சாதி சார்ந்த பிரச்சினையில் பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவான நிலைப்பாட்டை இந்த அடிப்படையில்தான் எடுத்திருந்தேன். பிரச்சினை பெரிதாகும் வரைக்கும் மாதொருபாகனில் Controversy இருக்கிறது என்பதை உணர முடியவில்லை. விவகாரம் கதையின் ஓட்டத்தோடு இருக்கும். ஆனால் முருகேசனின் கதையில் பெருங்குடி என்கிற கூட்டம் துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது.

ஓர் எழுத்தாளன் சாதியைக் குறிப்பிட்டு எழுதுவதற்கு எவ்வளவோ காரணங்கள் இருக்கின்றன. அடக்குமுறைகள், சாதிய அத்துமீறல்கள், சடங்குகள் போன்ற சமூகம் சார்ந்த பிரச்சினைகளில் சாதியை எழுத்து வழியாக வெளிப்படுத்துவதில் அர்த்தமிருக்கிறது. ஆனால் ஒரு பாலியல் வக்கிரத்தை தனது மகனிடமும் மருமகளிடமும் காட்டும் incest இந்த ஊரில் வசிக்கும் இந்தச் சாதியைச் சார்ந்த இந்த கூட்டத்துக்காரன் என்று எழுதுவது எந்தவிதத்தில் சரி? அப்படியே ஒரு மனிதன் வாழ்ந்திருந்தாலும் அது அவனுடைய தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்பு சார்ந்த விவகாரம். அதற்கு ஒரு சாதிய அடையாளம் காட்ட வேண்டிய அவசியம் என்ன வந்தது போன்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

அப்படியென்றால் கொங்கு வேளாளர்கள் முருகேசனை அடித்ததை நியாயப்படுத்துகிறாயா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்வேன். அழுத்தமான கண்டனங்களை பதிவு செய்கிறேன். ஆனால் அதே சமயம் இந்தக் கதையை கருத்துரிமை என்ற பெயரில் எல்லாம் நியாயப்படுத்த முடியாது. அநிதீயையும் அக்கிரமங்களையும் தீவிரமாக எதிர்க்க வேண்டிய கடமையுணர்வு எழுத்தாளனுக்கு எவ்வளவு அவசியமோ அதேயளவிற்கு தான் வாழ்கிற சமூகத்தில் பொறுப்புணர்வோடு இருக்க வேண்டியதும் அவசியமாகிறது. அதில் புலியூர் முருகேசன் சறுக்கியிருக்கிறார்.

சாதிய உணர்வுகள் பொறி பூத்துக் கிடக்கும் தமிழகத்தில் இப்படி எதையாவது கிளறிவிட்டு சமூக சீர்திருத்தத்தை உருவாக்கிவிட முடியாது. இப்படியான கதைகள் அப்படிக் கிளறிவிடும் வேலைகளை மட்டும்தான் செய்கின்றன.