Jul 22, 2016

கபாலி

கடந்த சில நாட்களாக யாராவது வந்து சன்னக்கோல் போட்டால்தான் படுக்கையை விட்டு எழுவது வழக்கம். இன்றைக்கு மூன்றேகாலுக்கு விழிப்பு வந்துவிட்டது. கபாலிக்காக என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். நேற்று டிக்கெட் கொடுக்கும் போதே ‘சார் ஆறரை ஷோவுக்கு மட்டும்தான்..பத்து மணிக்கு வந்து நீட்டாதீங்க’ என்றான். போகாமல் விட்டுவிட்டால் இருநூறு ரூபாய் போய்விடும். இருநூறு ரூபாய் இருந்தால் கோபியிலிருந்து பெங்களூரே போய்விடலாம். பொசுக்கு பொசுக்கென்று விழித்துப் பார்த்தே படுத்திருந்தால் விடியாமலா போய்விடும்? பேண்ட் சட்டையை மாட்டும் போது வீட்டில் இருப்பவர்கள் ஏதோ கொள்ளைக்குப் போகிறவனைப் போல பார்த்தார்கள். 

முடியுமா? முறைத்தால் அடங்குற ஆளா நான்? கிளம்பிவிட்டேன்.

வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு ஸ்ரீவள்ளியில் அத்தனை கூட்டம். ஒட்டடை அடைந்து கிடக்கிற பால்கனியை திறந்துவிட்டார்கள். ஆறரை மணிக்கே உள்ளே நுழைந்திருந்தேன். ஏழு மணிக்குத்தான் காட்சி. அடியில் குத்தாத, கிழிபடாத ஒரு இருக்கையைக் கண்டுபிடித்து அமர இருபது நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது. சதைப் பிடிப்பான ஆளாக இருந்தால் கூட தொலைகிறது. என்னுடைய சதையை வைத்துக் கொண்டு இரண்டரை மணி நேரம் வெறும் பலகையில் அமர்ந்தால் கிளம்பும் போது வண்டி ஓட்ட முடியாது. அக்கம்பக்கத்து இருக்கைகளில் அத்தனை பேரும் தெரியாத ஆட்கள்தான். முன்பெல்லாம் திரையரங்குக்குச் சென்றால் பாதிப்பேரையாவது பார்த்து சிரிக்க வேண்டியிருக்கும். இப்பொழுதெல்லாம் அப்படியில்லை. ஊரும் மாறிவிட்டது. புது ஆட்களும் நிரம்பிவிட்டார்கள். 

பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தவன் முதல் காட்சியிலேயே சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தான். இடையிடையே புளிச் புளிச் என்று துப்பினான். கருமாந்திரம் புடிச்சவன் எச்சில் நம் மீதும் தெறிக்குமோ என்னவோ என்று பம்மிக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தேன். ‘தம்பி தியேட்டருக்குள்ள துப்பாதப்பா’ என்று அறிவுரை சொல்லலாம்தான். ஆனால் அது என்ன ஃபேஸ்புக்கா? இருட்டுக்குள் கும்மென்று ஒரு குத்து விட்டால் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கே ஓடுவது? வந்த இடத்தில் வம்பும் வழக்கும் வேண்டாம் என்று கை கால்களைக் குறுக்கிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். அப்பொழுதும் கூட சாரல் பொழிந்தது. ஆனால் விதி என்று அமர்ந்து கொண்டிருந்தேன். இதெல்லாம் ரஜினிக்காக என்று சொன்னால் ‘போயும் போயும் ரஜினியைப் புகழலாமா?’ என்று ஏதாவதொரு ஒரு அறிவுஜீவி வந்து கேட்கும். ராதிகா ஆப்தேவுக்காக பொறுத்துக் கொண்டேன் என்று சொன்னால் ‘தொலையட்டும்’ என்று விட்டுவிடுவார்கள். என்ன சொல்லி என்ன? ராதிகா ஆப்தேவுக்கு ஒரு டூயட் கூட இல்லை. அநியாயம்.

படம் எப்படி என்று கேட்டால் முதல் பாதி அட்டகாசம். இரண்டாம் பாதி கொஞ்சம் இழுவையும், கொஞ்சம் உடான்ஸூம். அவ்வளவுதான் விமர்சனம். 

ரஜினி எதிர்ப்பு, ரஞ்சித் மீதான வன்மம் உள்ளிட்ட அத்தனை எதிர்ப்புகளையும் தாண்டியும் படம் ஓடிவிடும். சாதாரண ரஜினி ரசிகனாக ரசிப்பதற்கு படம் முழுக்கவும் ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் இருக்கின்றன. தமிழ் நடிகர்களில் ரசிகர்களைத் தன்னை நோக்கி இழுத்துப் பிடிக்கத் தெரிந்தவர் ரஜினி. அதை அழகாகச் செய்திருக்கிறார். மற்றபடி கேமிராவை செங்குத்தாக வைத்திருக்கலாம். மூன்றாவது காட்சியில் வைக்கப்பட்டிருந்த விளக்கின் கோணம் சரியில்லை. எட்டாவது காட்சியில் புல்லாங்குழல் இன்னமும் கொஞ்சம் தூக்கலாக இருந்திருக்கலாம், திரைக்கதையில் லாஜிக் தொலைந்து போனது உள்ளிட்ட விஷயங்களை எழுதுவதற்கு இங்கே ஏகப்பட்ட ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். நமக்கு எதுக்கு தேவையில்லாத வேலை? 

நீலக்கலர் சட்டை ஒரு குறியீடு; கருப்பு நிற முடி இன்னொரு குறியீடு; வெள்ளை நிற தாடி ஒரு குறியீடு; அம்பேத்கரின் அரசியல், காந்தியின் தத்துவம் என படத்தை பிரித்து மேய்கிற வேலையை இன்னொரு குழு பார்த்துக் கொள்ளும். ஆக அதுவும் வேண்டாம். இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தோமோ, சாரல் மழையில் படத்தை பார்த்தோமோ, வெளியில் வந்து ‘படம் எப்படி?’ என்று யாராவது கேட்டால் பதில் தெரியாமல் விழித்தோமோ என்று இருக்க வேண்டும். 

ஸ்ரீவள்ளி தியேட்டர் குறித்து ஒரு தகவலைச் சொல்ல வேண்டும். நடிகர் முரளி ‘மஞ்சுவிரட்டு’ என்ற படத்தின் படப்பிடிப்புக்காக கோபி வந்திருந்தார். அப்பொழுதெல்லாம் நிறைய ஷூட்டிங் பார்த்திருக்கிறேன். நிறைய நடிகர்களிடம் பேசுவேன். சிலர் மதித்துப் பேசுவார்கள். பலர் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்கள். முரளி வித்தியாசமான மனிதர். மதியம் இடைவேளையில் சிகேஎஸ் பங்களாவில் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மற்ற நடிகர்களிடம் பேசுவது போலவே ‘சார் உங்க படம் எல்லாம் எனக்குப் பிடிக்கும்’ என்றேன். சிரித்து அருகில் அமர வைத்துக் கொண்டார். பேசிக் கொண்டிருந்தவர் ‘சினிமாவுக்கு போலாமா’ என்றார். விளையாட்டுக்குச் சொல்கிறார் என்று நினைத்தேன். நிஜமாகவே என்னைப் போல இரண்டு மூன்று பையன்களை அழைத்துக் கொண்டு போனார். வீட்டில் தெரியாது. தெரிந்தால் தோலை உரித்துவிடுவார்கள். மதியக் காட்சிக்குச் சென்றோம். டிக்கெட் செலவிலிருந்து, தின்பண்டம், கூல்டிரிங்க்ஸ் என்று எல்லாச் செலவும் அவருடையதுதான். ஏதோ கனவில் மிதப்பது போல இருந்தது. எதற்காகச் செய்கிறார் என்றும் தெரியவில்லை.

செல்போன் இல்லாத காலம் அது. படம் முடிந்த பிறகு பொடி நடையாகவே சிகேஎஸ் பங்களாவுக்குச் சென்றோம். இடையில் யாராவது சிரித்து கை குலுக்கினார்கள். தயக்கமேயில்லாமல் கை குலுக்கினார். கிளம்பும் போது ‘அடுத்த தடவை வந்தா வீட்டுக்கு வாங்க’ என்றேன். சிரித்துக் கொண்டே ஒரு பாக்கெட் பிஸ்கெட்டை எடுத்துக் கொடுத்தார். வாங்கி பையில் வைத்துக் கொண்டு பள்ளிக்கூடம் முடிந்து வீடு திரும்புவது போல எதையுமே காட்டிக் கொள்ளாமல் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

கபாலி படத்துக்காக அதே ஸ்ரீவள்ளி தியேட்டரில் பதாகைகள் வைத்திருந்தார்கள். பட்டாசு வெடித்தார்கள். ‘தலைவா நீ ஆணையிட்டால் பாரத தேசத்தை பசுமை தேசமாக்குவோம்’ என்று எழுதி வைத்திருந்தார்கள். தலைவா, தலைவா என்று கத்தினார்கள். வசனங்கள் புரியாத அளவுக்கு விசில் அடித்தார்கள். தியேட்டர்காரர்கள் இருநூறு ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு மின்விசிறியைக் கூட ஓட விடவில்லை. தரை முழுவதும் குப்பையாக நிறைந்து கிடந்தது. திரையரங்குக்கு வெளியில் நின்ற விஜய் ரசிகர்கள் ‘தெறிக்கு ஆறரை மணி ஷோவுக்கு பர்மிஷன் கொடுக்கலை....இப்போ ஜாஸ் சினிமா ரிலீஸ் பண்ணுறாங்க..அதனால டிக்கெட்டுக்கு இவங்க வைக்கிறதுதான் விலை..இவங்க சொல்லுறதுதான் டைமிங்’ என்றார்கள். கண்டுகொள்ளாமல் உள்ளே நுழைந்தேன். எல்லாம் சரிதான். மேற்சொன்ன எல்லாமே ரஜினிக்காக என்றார்கள். நான் தப்பிப்பதற்காக ராதிகா ஆப்தேவுக்காக என்று மீண்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

Jul 21, 2016

வெர்ச்சுவல் சுவர்

ஊரில் ஒரு வயதான மனிதர் இருக்கிறார். ராமசாமி. கோவணம் கட்டிக் கொண்டு ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருப்பார். அதுதான் அவரது தொழில். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்த போது ‘சம்பளம் எத்தன வருது?’ என்றார். இப்படியான ஆட்களிடம் சம்பளத்தைச் சொல்லிவிட வேண்டும். ‘இவ்வளவு தர்றாங்களா?’ என்ற ஆச்சரியமிருந்தாலும் ஒரு வகையில் சந்தோஷப்படுவார்கள். பதிலைத் தெரிந்து கொண்டு‘மவராசனா இரு’ என்றார். பெரியவர் ஆச்சரியமான மனிதர். தலையின் உருமாலில் எப்பொழுதும் ஒரு புத்தகத்தைச் சொருகி வைத்திருப்பார். காசு கொடுத்தெல்லாம் வாங்காத பழைய புத்தகங்கள். பண்டம்பாடிகள் மேய்ந்து கொண்டிருக்க வாய்க்கால் ஓரமாகவும் வரப்பு ஓரமாகவும் அமர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். யாராவது எதிர்ப்பட்டால் கூச்சத்தோடு புத்தகத்தை மூடி தலையில் செருகிக் கொள்வார். வெகு நெருக்கமாகப் பழகிய பிறகே பொதுவான விவகாரங்களைப் பேசுவார். அதுவும் ஏகப்பட்ட விவகாரங்கள். இந்தக் கோவணத்தானுக்கு எவ்வளவு தெரியுது பார் என்று நினைக்க வைத்துவிடுகிற அளவிலான தகவல்கள்.

வாசிப்பு மனிதனை தகவல் பெட்டகமாக மாற்றுகிறது.

முன்பெல்லாம் கணினியைத் திறந்தவுடன் தினமலர், ஒன்-இந்தியா, என்.டி.டிவி உள்ளிட்ட சில தளங்களைத் திறந்து ஒரு ஓட்டம் விடுவது என்னுடைய வழக்கமாக இருந்தது. ஃபேஸ்புக் வந்த பிறகு அந்த வழக்கம் அருகிவிட்டது. ஃபேஸ்புக்கில் என்ன செய்தி பகிரப்படுகிறதோ அது மட்டும்தான் செய்தி என்கிற இடத்துக்கு மனநிலை வந்து சேர்ந்திருருக்கிறது. பொழுதின்னிக்கும் அதை மட்டுமே மேலும் கீழும் உருட்டுவதாக இருந்த மண்டையில் மகிதான் சம்மட்டியால் அடித்தான். அவன் பள்ளி ஆசிரியை படிப்பைத் தவிர வேறு விஷயங்களையும் பேசுகிறார். சில மாதங்களுக்கு முன்பாகவே தென் சீனக்கடல் பற்றி பேசியிருக்கிறார். ‘தென் சீனக் கடல் இந்தியாவுக்கு சொந்தமாங்கப்பா? மேம் பேசினாங்க’ என்றான். அதன் பிறகு துழாவியதில்தான் ஏகப்பட்ட விவகாரங்கள் சிக்கின. சமூக ஊடகங்களைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தால் எவ்வளவோ விவரங்களை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று அர்த்தம். 

சமூக ஊடகங்களில் ஒரு நாளைக்கு ஒரு செய்தியை மட்டும்தான் பிடித்துத் தொங்குகிறார்கள். அதை மட்டுமே நாம் பின் தொடர்கிறோம். இப்படித்தான் நம்மைச் சுற்றி மிகப்பெரிய சுவர்களை எழுப்பிக் கொள்கிறோம். நம்மையுமறியாமல் நம் மூளை மழுங்கடிக்கப்படுகிறது. பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு இயல்பாக பேசிக் கொண்டிருந்த விஷயங்களைக் கூட இப்பொழுது மறந்துவிட்டோம். உணர்ச்சிவசப்படக் கூடிய, லைக் வாங்கக் கூடிய மேம்போக்கான செய்திகளை மட்டுமே செய்திகளாக மனம் எடுத்துக் கொள்கிறது. தலாய்லாமா பற்றி கடைசியாக வாசித்த செய்தி எதுவென்று ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்கவே முடியவில்லை. ஸ்மிரிதி இரானியை எந்தத் துறைக்கு மாற்றியிருக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பார்த்தால் ஞாபகத்துக்கு வருவதில்லை. கூடங்குளத்தில் எத்தனை அணு உலைகள் இயங்குகின்றன என்ற செய்தி மறந்துவிட்டது. தாது மணல் விவகாரம் என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை. ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரு சமயத்தில் இந்தியர்களைத் தாக்கினார்கள் அல்லவா? அது இன்னமும் தொடர்கிறதா என்று தெரியவில்லை. இப்படி பெரும்பாலான விவகாரங்களில் நமது தொடர்பு கண்ணி அறுந்துவிட்டது. 

சமூக ஊடகங்களிலிருந்து முழுமையாக வெளியேற வேண்டியதில்லை ஆனால் இங்கு உலவும் நேரத்தைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உருவாகியிருக்கிறது - Trending தாண்டி வெளியில் வர வேண்டிய அவசியம் அது. வெளியுலகம் இந்த வெர்ச்சுவல் உலகைக்காட்டிலும் வெகு சுவாரசியமானது இல்லையா?

பள்ளிக் காலத்தில் மேற்சொன்ன பெரியவரிடமிருந்து புத்தகங்களை வாங்கிப் படித்திருக்கிறேன். ‘நீ வயசுக்கு வந்ததுக்கு அப்புறமா வேற புக்கெல்லாம் தர்றேன்’ என்று சொல்லி நக்கல் அடித்திருக்கிறார்.  இருபது வருடங்களைக் கடந்தாகிவிட்டது. இன்னமும் அதே முறுக்கத்தோடுதான் இருக்கிறார். அந்தக் காலத்தில் சொன்னதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு ‘வேற புக் தர்றீங்களா?’ என்று கேட்டால் ‘ஏண்டா கல்யாணம் கட்டி புள்ள பெத்துட்டா மட்டும் வயசுக்கு வந்ததா அர்த்தமா?’ என்கிறார். கவுண்ட்டர் கொடுப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு ‘இன்னுமா அதையெல்லாம் படிக்கிறீங்க?’ என்றால் ‘ஆசைக்கு ஏது வயசு?’ என்று கேட்டு மடக்குகிறார். இந்த மனிதரிடம் என்ன பேசுவது? 

முந்தாநாள் வாய்க்கால் ஓரமாக ஆசுவாசமாக பேசிக் கொண்டிருந்த போது நிறையக் கதைகளைச் சொன்னார். எல்லாமே மனிதர்களின் கதைகள். அத்தனையும் அவர் வாசித்த கதைகள். முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக நடந்த கதைகளைக் கூட ஞாபகம் வைத்துச் சொல்கிறார்- அந்த ஊர்ல அப்படி நடந்துச்சாம்; இந்த ஊரில் இப்படி ஆச்சு என்று. கிளுகிளுப்பான கதைகள் என்றால் ஒரு படி மேலே செல்கிறார். கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டிலிருந்து அழைத்தார்கள். பாதியில் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறேன். இந்த வாரத்தில் இன்னொரு நாள் கோவணத்தாண்டியைப் பிடித்து அமுக்கிக் கதை கேட்க வேண்டும்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியுலகின் சுவாரசியங்களை இழந்து வெர்ச்சுவல் உலகிற்குள் முழுமையாகச் சிக்கிக் கொள்வோமோ என பயமாக இருக்கிறது. ‘ஒரு நாளைக்கு கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே ஃபேஸ்புக், ட்விட்டருக்கு என்று ஒதுக்கினால் தப்பித்துவிடலாம்’ என்று சமீபத்தில் ஒரு சஞ்சிகையில் வாசித்தேன். காலையில் இருபது நிமிடம், மதியம் இருபது, இரவில் இருபது என்று பிரித்து வேண்டுமானால் ஒதுக்கிக் கொள்ளலாம். அப்படி சமூக வலைத்தளங்களுக்கான நம் நேரத்தைச் சுருக்கிக் கொள்வது கடினமாக இருப்பதாக உணர்ந்தால் கிட்டத்தட்ட மனம் அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கிறது என்று அர்த்தம். வேண்டுமானால் தொடக்க காலத்தில் இரண்டு மணி நேரம் என்று ஒதுக்கிக் கொள்ளலாம். போகப் போக நேரத்தைக் குறைத்து ஒரு மணி நேரம் என்பது அளவு என மாற்றிக் கொள்ளலாம். எந்தச் சஞ்சிகையில் வாசித்தேன் என்று மறந்துவிட்டது. ராமசாமியைப் பார்த்தவுடன் அந்தக் கட்டுரை நினைவுக்கு வந்தது. 

Magzter என்றொரு தளம் இருக்கிறது. கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? கிட்டத்தட்ட அத்தனை முக்கியமான சஞ்சிகைகளும் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. உலகின் மிகப்பெரிய ஆன்லைன் தளம் இது. வருடாவருடம் சந்தா கட்டினால் இஷ்டத்துக்குப் படித்துக் கொள்ளலாம். எனக்கு ஓசியில் கிடைத்திருக்கிறது. வெகு நாட்களுக்கு முன்பாக முரளிதரன் என்கிற வாசகர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். ஒரு வருடத்திற்கு நீங்கள் இலவசமாகப் படித்துக் கொள்ளலாம்; பணம் கட்டியிருக்கிறேன் என்று. அவருக்கு மிகப்பெரிய நன்றி. 

இதை எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் வாய்ப்பிருப்பவர்கள் சந்தா கட்டி வைத்துக் கொள்ளலாம். ஃபேஸ்புக்கில் உலவும் நேரத்தில் எதையாவது ஒரு சஞ்சிகையை வாசிக்கலாம். அப்படி வாசித்துக் கொண்டிருந்த போதுதான் ‘ஒரு மணி நேர கான்செப்ட்’டை வாசித்தேன். தேடி எடுக்க முடிந்தால் அந்தக் கட்டுரை குறித்து இன்னமும் விரிவாக எழுதுகிறேன்.

Jul 20, 2016

ரஜினி காய்ச்சல்

கோபியில் ஒரு திரையரங்கில் கபாலி வெளியாகிறது. பத்து கிலோமீட்டர் தள்ளிச் சென்றால் இன்னொரு திரையரங்கிலும் வெளியாகிறது. இரண்டு திரையரங்குக்காரர்களும் சேர்ந்து ஊர் முழுக்கவும் போஸ்டர் அடித்திருக்கிறார்கள். அசத்தலான சவுண்ட் சிஸ்ட்டத்தில் சூப்பர் ஸ்டாரின் கபாலி வெளியாகிறது. டிக்கெட் முன்பதிவுக்கு தொடர்பு கொள்ளவும் என்று இரண்டு மூன்று எண்களைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். இணையத்திலேயே திரிகிறவனுக்கு வெளியுலகம் தெரியாது என்கிற கணக்குதான் எனக்கும். இரண்டு மூன்று நாட்களாக திரும்பிய பக்கமெல்லாம் இணையவாசிகள் ‘கபாலிக்கு டிக்கெட்டே கிடைக்கலை...வித்து தீர்ந்துடுச்சு’ என்று கூவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அல்லவா? அதே எண்ணத்தில் நடுவழியிலேயே வண்டியை நிறுத்தி முதல் எண்ணை அழைத்தால் அவர் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். 24x7 மணி நேரமும் அவருக்கு அழைப்புகள் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது போலிருக்கிறது என்ற கவலையோடு அடுத்த எண்ணுக்கு அழைத்தேன். ம்ஹூம். அதுவும் அப்படியேதான். இனி கஷ்டம் என்று வண்டியைக் கிளப்பிய சில நிமிடங்களில் அதே எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வந்தது.

‘அண்ணா கபாலிக்கு டிக்கெட் இருக்குதுங்களா?’ 

‘நீங்க எங்கிருந்து பேசறீங் தம்பீ?’ என்றார்.

‘கரட்டடிபாளையதானுங்கண்ணா’

‘டிக்கெட் இருக்குது... தியேட்டர்ல வந்து வாங்கிக்குங்க’

‘வர்றதுக்குள்ள தீர்ந்துறாதுங்களா?’

‘மம்மானியா கெடக்குது..வந்து வாங்கிக்குங்க’ என்று சொல்லிவிட்டுத் துண்டித்தார். பேசி முடித்த பிறகு ‘வக்காரோலியா..எஸ்.டி.டி நெம்பரா? நாலேகால் ரூவா போச்சே’ என்று அவர் பதறியிருக்கக் கூடும். 

ஆக, டிக்கெட்டை அழைத்து விற்கிறார்கள்.

மாலையில் ஸ்ரீவள்ளி திரையரங்குக்குச் சென்றிருந்தேன். இதே திரையரங்கில்தான் ப்ளஸ் டூ விடுமுறையில் படம் பார்க்க வந்திருந்த போது பால்கனியில் அமர்ந்து படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சில சில்லுண்டிகள் கை நிறைய முட்டை பப்ஸ் வாங்கி வந்து பிய்த்துப் பிய்த்து கீழே இருந்தவர்கள் மீது வீசவும் கடுப்பேறிய ஆட்கள் மேலே வந்து சில்லுண்டிகளை பிய்த்துப் பிய்த்து வீசினார்கள். அப்பொழுது நானும் சில்லுண்டிக் கணக்காகத்தான் இருந்தேன். வீசுகிற வீச்சு இடம்மாறி என் முகத்தை இடம் மாற்றிவிடுமோ என்று பயந்தபடியே இருக்கைக்குள் தலையைத் திணித்துக் கொண்டு தப்பித்து வெளியேறி ‘ங்கொண்ணிமலையான்..இனி இந்த தியேட்டர் வாசலையே மிதிக்கக் கூடாது’ என்று முடிவெடுத்த வரலாற்று ஸ்தலம் அது.

திரையரங்கில் பந்தல் அமைக்கும் வேலையை ரசிகர் மன்றத்தினர் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒன்றியத் தலைவரின் பேரன் அநேகமாக கல்லூரியில் முதலாண்டு படித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இவர் இன்னமும் ரஜினிமுருகன் சிவகார்த்திகேயனின் மாமனாரைப் போல அல்டாப்பாக நின்று கொண்டிருந்தார். நக்கலுக்காகச் சொல்லவில்லை- உண்மையாகவே ரசிகர் மன்றத்தில் முக்கால்வாசிப் பேர் நரை கூடி கிழப்பருவமெய்தி மேலே கருஞ் சாயத்தைப் பூசி இளமையை இழுத்துப் பிடித்திருந்தார்கள். வாயிற்படியில் அமர்ந்து ஒருவர் பெட்டியைத் திறந்து வைத்திருந்தார். அவர் திரையரங்குப் பணியாளர்.

‘அண்ணா டிக்கெட்டுங்க....’

‘எந்த ஷோவுக்கு வேணுங்?’

‘எந்த ஷோவுக்கு டிக்கெட் இருக்குங்க?’

‘எல்லாத்துக்குமே இருக்குது’

‘அப்போ மொத ஷோவுக்கு ஒண்ணு கொடுங்க’

‘இருநூறு’

திரையரங்குக்காரர்களே கள்ளச்சந்தையில் விற்கிறார்கள். வெள்ளி மற்றும் சனிக்கிழமையன்று மட்டும் இருநூறு ரூபாய் என்றார். அக்கம்பக்கத்தில் விசாரித்த போது டிக்கெட் விற்கவில்லையென்றால் வெள்ளிக்கிழமையன்றே கூட ஐம்பது ரூபாய்க்குக் கிடைக்கும் என்றார்கள். 

வெளியே வரும் போது ரசிகர் மன்றத்து தலைவர் வந்து ‘எவ்வளவு டிக்கெட் வேணும்’ என்றார். 

‘பத்து வேணும்’ என்றேன் - குத்து மதிப்பாக.

‘தியேட்டரில் எவ்வளவு சொல்லுறாங்க?’ என்றார்.

‘இருநூறுங்க’

‘நூத்தி எழுபத்தஞ்சு கொடுங்க..நான் ஏற்பாடு பண்ணுறேன்..நெம்பரைக் குறிச்சுக்குங்க...நைன் டபுள் ஃபோர்...’ என்றார்.

ரசிகர் மன்றத்துக்கு என்று தியேட்டர்காரர்கள் சில நூறு டிக்கெட்களை விற்றிருக்கிறார்கள். அதை விலை கூட்டி இவர்கள் விற்று லாபம் சம்பாதித்து தலைக்கு டை வாங்கிக் கொள்வார்கள்.

‘சந்தோஷங்ண்ணா...நான் கூப்பிடுறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கிறேன்.

விட்டில் பூச்சிகள் நிறைந்திருக்கிற சென்னை, பெங்களூர் மாதிரியான பெருநகரங்களில் வேண்டுமானால் டிக்கெட்டுகள் விற்பனையாகியிருக்கக் கூடும். ஆனால் கோபி மாதிரியான மூன்றாம் நிலை ஊர்களில் எல்லாம் அப்படி எந்த அதீத எதிர்பார்ப்பும் ஆரவாரமும் இல்லை. 

‘இருநூறு ரூவா இருந்தா குவார்ட்டர் அடிச்சுட்டு முட்டை புரோட்டா சாப்பிடலாம்’ என்கிற ரீதியிலான மனநிலைதான். திருப்பூர் போன்ற ஊர்களில் கூட முதல் நாள் காட்சிக்கு டிக்கெட்டுகள் கிடைக்கின்றன. நம்பிக்கையில்லையெனில் விசாரித்துப் பார்க்கலாம்.

ரஜினி வியாபார காந்தம்தான். இல்லையென்றல்லாம் மறுக்கவில்லை. ஆனால் அந்த காந்தத்தைப் பயன்படுத்தி உறிஞ்சுகிற அளவுக்கு உறிஞ்சுகிறார்கள். டிக்கெட்டுக்கள் விற்றுத் தீர்ந்துவிட்டதாக கூப்பாடு போடுகிறார்கள். டுபாக்கூர் நிறுவனங்களின் லெட்டர்பேட்களில் ‘Management is pleased to announce..' என்று விடுமுறை அளிப்பதாக படம் காட்டுகிறார்கள். விடுமுறை நாளில் படம் ரிலீஸ் செய்தால் அது சல்மான்கான்; ரிலீஸ் ஆகிற நாள் விடுமுறை அளிக்கப்பட்டால் அது ரஜினிகாந்த் என்று பில்ட் அப் கொடுக்கிறார்கள்.

இதை எழுதுவதால் எனக்கு என்னவோ ரஜினி வெறுப்பு என்றெல்லாம் கருத வேண்டியதில்லை. ரஜினியின் மிகத் தீவிரமான ரசிகன் நான். அதை ஒத்துக் கொள்வதில் தயக்கம் எதுவுமில்லை. ஆனால் எல்லாவற்றிலும் ஒரு அர்த்தம் இருக்க வேண்டும். பெங்களூரிலிருந்து சென்னைக்கு விமானம் பிடித்து வந்து படம் பார்க்கிறார்கள் என்று கதை அளந்தால் எப்படி நம்புவது? அப்படியான ஆட்கள் யாராவது ஒருவரையாவது அடையாளம் காட்டச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம். பெங்களூரில் அதிகபட்ச டிக்கெட் விலை ஆயிரம் கூட இருக்காது. பல்லாயிரம் ரூபாய் செலவு செய்து விமானத்தில் பயணித்து சென்னையில் படம் பார்ப்பானா?.

சரி விடுங்கள்.

இணையமே கபாலி கோவணத்தோடு சுற்றும் போது ‘நான் எல்லாம் எவ்வளவு பெரிய அப்பாடக்கர் தெரியுமா’ என்று ரஜினியை விமர்சித்து எழுதி அம்மணமாகச் சுற்றினால் கடித்துக் குதறிவிடுவார்கள். ஒண்ணே ஒண்ணு; கண்ணே கண்ணு.

முதல் காட்சிக்கு டிக்கெட் வாங்கிவிட்டேன். அம்மாவிடம் ‘வெள்ளிக்கிழமை ஆறரை மணிக்கு படம் பார்க்க போறேன்’ என்றேன்.

‘என்ன படம்?’ என்றார்.

‘கபாலி டா..’

‘பொழைக்கிறவன் எவனாச்சும் கானங்காத்தால சினிமா தியேட்டருக்கு போவானா? உருப்படற வழியைப் பாரு’ என்றார்.

அது தெரிந்தால் நான் ஏன் இப்படி இருக்கப் போகிறேன்?

நெருப்புடா..நெருங்குடா பார்ப்போம்...

நேர்காணல்

மூன்றாம் நதி நாவல் குறித்து த டைம்ஸ் தமிழ் இணைய இதழில் வெளியான நேர்காணல். பத்திரிக்கையாளர் மு.வி.நந்தினி வினாக்களை அனுப்பியிருந்தார். புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டு வினாக்களை அனுப்பி அதற்கான பதில்களைப் பெற்று வெளியிடுவதெல்லாம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அவருக்கு நன்றி.

த டைம்ஸ் தமிழ் இணையத்தளமானது தொடர்ந்து அப்டேட் செய்யப்படுகிறது. பெரும்பாலான செய்திகள் current issues தான்.

                                               ****

1. நாவலை குறிப்பிட்ட பக்கங்களுக்குள் முடித்துவிட வேண்டும் என்கிற தீர்மானத்தில் எழுதினீர்களா? அனைத்து அத்தியாயங்களும் சுருக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. கூடுதலாக இந்தக் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துக்கு தடைபோடுவதுபோல் உள்ளது. இதை நீங்கள் உணர்ந்தீர்களா?

நாவல் நூற்றைம்பது பக்கத்திற்குள் இருக்க வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். முதல் நாவலிலேயே அகலக் கால் வைத்துச் சிக்கிவிடக் கூடாது என்பது முதல் காரணம். புதிதாக வாசிக்கிறவர்கள் சலிப்பில்லாமல் வாசித்துவிடக் கூடிய அளவில் இருக்க வேண்டும் என்பது இரண்டாம் காரணம். நாவல் என்றாலே விரிவு செய்யப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு நறுக் என்று இருக்கும்படியாக பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று எழுதி முடித்து புத்தகமாக்கி, இப்பொழுது பார்த்தால் இதுதான் நாவலின் பலமாகவும் இருக்கிறது. பலவீனமாகவும் இருக்கிறது. பாராட்டுகிறவர்கள் இந்த அம்சத்தைத்தான் பாராட்டுகிறார்கள். விமர்சிக்கிறவர்களும் இதைத்தான் பிரதானமாக விமர்சிக்கிறார்கள். உண்மையைச் சொன்னால் இப்போதைக்கு எனக்கும் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது.

2. பவானி; கொங்கு வட்டாரத்தின் குறியீடு; அம்மக்களால் வணங்கப்படும் ஒரு தெய்வம். இதுதான் பவானி கதாபாத்திரத்தை ஒழுக்க மதிப்பீடுகளுக்குள் வைக்கக் காரணமா? தனக்கான அளவற்ற சுதந்திரமும் ஒழுக்க மதிப்பீடுகளை திணிக்காத வாழ்க்கையையும் கொண்ட பவானியின் காதல் அத்தியாயம் தணிக்கை செய்து எழுதப்பட்டதாக தோன்றுகிறது. உங்கள் பதில் என்ன?

பவானியை நேரில் சந்தித்திருக்கிறேன். நிறையப் பேசியிருக்கிறேன். அவளுடைய கதைதான் இது. நம்முடைய சூழலில் ஒரு பெண் தனது வாழ்க்கைக் கதையைச் சொல்லும் போது இந்தச் சமூகம் ஒழுக்க மதிப்பீடுகளாக வரையறை செய்திருக்கும் எல்லைகளுக்குள் நின்றுதான் தன்னுடைய கதையைச் சொல்வாள். ஒருவேளை அவளுக்குக் கட்டற்ற சுதந்திரம் கிடைத்திருந்தாலும் கூட ஒழுக்க மதிப்பீடுகளை மிஞ்சாதவளாகத்தான் தன்னைப் பற்றிப் பேசுவாள். ஒருவகையில் இதுவொரு சுய தணிக்கைதான். அப்படி தணிக்கை செய்யப்பட்ட வடிவத்தில்தான் பவானியின் கதையைக் கேட்டேன். கேட்டவற்றை நாவலாக்கியிருக்கிறேன். நாவல் வலுப்பெற வேண்டும் என்பதற்காக அவளது கதாபாத்திரத்தைச் சிதைக்க வேண்டியதில்லை என்பதில் தெளிவாக இருந்தேன். ஒருவேளை அவள் இந்த நாவலை வாசிக்கிற வாய்ப்புக் கிடைக்குமாயின் வாசித்துவிட்டு தன்னைப் பற்றி அசிங்கமாக எழுதியிருக்கிறான் என்று நினைத்துவிடக் கூடாதல்லவா? 

3. நாவலில் தொடக்கம் முதல் அது பயணித்து முடிவது வரை அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் இடப் பெயர்வு வாழ்க்கைக்கு இணையாக நிஜத்தில் உங்களுடைய இடப்பெயர்வும் இருந்திருக்கிறது இல்லையா? உங்களுடைய பூர்விகம், படிப்பு, வேலைக்காக பெங்களூர் வந்தது பற்றி கேட்கிறேன்...

எனக்கு நிகழ்ந்ததெல்லாம் துன்பமில்லாத இடப்பெயர்வு. சேலம், வேலூர், சென்னை போன்ற ஊர்களுக்கு படிப்பதற்காகச் சென்றேன். எங்கே படிக்கப் போகிறேன், செலவுக்கு என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பதில் தெளிவு இருந்தது. படித்து முடித்த பிறகு ஹைதராபாத், பெங்களூர் போன்ற இடங்களுக்குச் சென்றதெல்லாம் சம்பளத்தோடு கூடிய இடப்பெயர்வு. பணம் இருந்தால் இந்த உலகில் பிழைத்துக் கொள்ளலாம். அந்தப் பணம் தேவையான அளவுக்கு கிடைத்தது. இடப்பெயர்வின் போது வேதனைகள் இருக்கும்தான். காதலி கிடைக்கவில்லை, வண்டி வாங்க வக்கில்லை என்கிற மேம்போக்கான துன்பங்கள் அவை. அதை வைத்துக் கொண்டு ‘எவ்வளவு துன்பத்தை அனுபவித்தேன் தெரியுமா?’ என்று புலம்பினால் அது போலியான புலம்பலாகத்தான் இருக்கும்.  

பவானி, அமாசை மாதிரியானவர்களின் இடப்பெயர்வுடன் என்னுடைய மத்தியதர இடப்பெயர்வை எந்தவிதத்திலும் ஒப்பிட முடியாது. எங்கே போகிறோம்? சம்பாத்தியத்துக்கு என்ன வழி என்ற எந்த தெளிவுமில்லாமல் பெருநகரத்தில் காலை வைக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் எவ்வளவு பாவப்பட்டவன் என்பதை யோசித்தாலே அடி வயிறு கலங்குகிறது. அடுத்த வேலை சோற்றுக்கு வழியில்லை. கையில் பத்து பைசா வருமானமில்லை. இரவில் காலை நீட்ட இடமில்லை என்று அவர்களுக்கு இருக்கக் கூடிய பெருங்கவலைகளில் ஒன்றிரண்டு சதவீதம் கூட என்னைப் போன்றவர்களுக்கு இருந்திருக்காது. அதனால் ஒப்பீடு தேவையில்லை.

4. விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்க்கை எப்போதும் துயரம் நிரம்பியதாகவே இருக்குமா? பவானியில் பிறப்பிலிருந்து தொடங்கும் துயரம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நீண்டுகொண்டே போகிறதே...

பெங்களூரின் விளிம்பு நிலை மக்களை அணுக்கத்தில் இருந்து கவனித்திருக்கிறேன். பொதுவாக விளிம்பு நிலை மக்களின் கொண்டாட்டங்கள் உற்சாகமளிக்கக் கூடியவைதான். ஆனால் பவானி நேரில் சந்தித்த கதாபாத்திரம். இப்பொழுதும் கூட அவளை அவ்வப்போது சந்திக்கிறேன். என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்று எனக்குத் தெரியும். அவளது வாழ்க்கை துயரம் மிகுந்தது. ஆனால் அந்த வாழ்விலும் உற்சாகமும் கொண்டாட்டமும் உண்டு. அதை வேறொரு குரலில் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

5. ஒரு நகரை நிர்மாணிப்பது போன்ற ‘வளர்ச்சி’ என சொல்லப்படும் பணிகளில் யார் உழைப்பைக் கொட்டுகிறார்கள் என நாவலின் ஊடாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளீர்கள். அதுபோல பெங்களூரின் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு விஷயத்தையும் சொல்லலாம்; கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கைச் சூழலோடு ஒன்று இந்த விடயங்களும் வருவது இயல்பாக இருக்கிறது. எழுதும்போது இது நாவலின் போக்கில் வந்ததா? அல்லது இந்த விடயங்களுக்காக கதாபாத்திரங்களின் சூழலை வடிவமைத்தீர்களா?

நாவலில் இடம்பெறும் தண்ணீருக்கான கொலை எங்கள் வீட்டிற்கு பின்புறமுள்ள வீதியில் நிகழ்ந்தது. ரத்தம் வெளியேறிக் கொண்டிருந்த உடலைப் பார்த்தேன். அதன் பிறகு ஏன் கொலை செய்யப்பட்டார் என்று விசாரித்த போது கிளைக் கதைகள் நீண்டு கொண்டேயிருந்தன. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஒற்றைக் கதையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நாவலின் களமாக்கிய பிறகு இன்ன பிற விஷயங்கள் நாவலின் போக்கில் இயல்பாக வந்தது.

6. விவசாயக் கூலிகளாக இருந்த தமிழக பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் பெங்களூர் சென்று திரும்புவதன் மூலம் ஓரளவு பணத்தை ஈட்டி, சொந்த ஊரில் உள்ள மற்றவர்களைக் காட்டியும் மேம்பட்ட பொருளாதார நிலையில் இருக்கிறார்கள்.  ஒரு கட்டத்தில் ஊர் திரும்புகிறவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்...நீங்கள் பார்த்தவரையில் நாவலின் சொல்லப்பட்ட வாழ்க்கைதான் நிதர்சனத்திலும் உள்ளதா?

பெங்களூர் வந்துவிட்டு ஊர் திரும்புகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்து மேஸ்திரிகள், கம்பி வேலை செய்கிறவர்கள் என நிறையப் பேர் வேலை நடக்கும் இடங்களிலேயே தங்கியிருந்தபடி அவ்வப்பொழுது ஊருக்குச் சென்று எப்பொழுதாவது நிரந்தரமாக ஊரிலேயே தங்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் பெங்களூரில் சில சேரிப்பகுதிகள் இருக்கின்றன. விவேக்நகர், கார்வேபாள்யா போன்ற பகுதிகளில் குடிசைவாசிகளில் தொண்ணூறு சதவீதம் பேர் தமிழர்கள். விசாரித்தால் தமிழகத்தை பூர்வகுடிகளாகக் கொண்டவர்கள். இங்கேயே வந்து தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்து பெங்களூர்வாசிகள் ஆகிவிடுகிறார்கள். துரதிர்ஷ்டம் என்னவென்றால் சொந்தமாக வீடு கூட இல்லை. 

7. இது உங்களுடைய முதல் நாவல். எவ்வித வெளியீட்டு, விமர்சன நிகழ்வுகளும் நடத்தாமல் இருப்பதன் பின்னணி என்ன?

அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லைங்க. ஒரு கூட்டம் நடத்தி அதற்கு நான்கைந்தாயிரம் செலவு செய்ய வேண்டுமா என்று யோசனை இருந்தது. அதற்கு பதிலாக ஏலம் விட்டுவிடலாம் என்று தோன்றியது. முதல் பிரதியை ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு வாங்கிக் கொண்டார்கள். மொத்தமாக இரண்டு லட்ச ரூபாய் கிடைத்தது. ஏழெட்டு மாணவிகளின் படிப்புச் செலவுக்குக் கொடுத்திருக்கிறோம். வெளியீட்டு விழா நடத்தியிருந்தால் இன்னமும் கவனம் கிடைத்திருக்கும்தான். ஆனால் அதைவிடவும் இத்தகைய காரியங்கள்தான் முக்கியம்.

8. பவானியைப் போன்றவர்கள் துயரங்களிலிருந்து விடுபட நீங்கள் எந்தவிதமான தீர்வுகளை பரிந்துரைப்பீர்கள்...

நம் சமூக மற்றும் அரசியல் அமைப்புகள் மிகச் சிக்கலானவை. சாதியில்லாமல் சமூக அமைப்பு இங்கு சாத்தியமில்லை. அதே போல பணமும் மதமும் இல்லாமல் அரசியல் அமைப்பும் சாத்தியமில்லை. துரதிர்ஷ்டவசமாக அத்தனை எதிர்மறையான விஷயங்களும் பின்னி பிணைந்து கிடக்கின்றன. எல்லா மட்டங்களிலும் வல்லவன் எளியவனை உறிஞ்சிப் பிழைக்கிற வாழ்க்கை முறைதான் நம் முன்னால் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் ஒவ்வொரு மனிதனும் புரிந்து கொள்ளாமல் எதுவுமே சாத்தியமில்லை. எல்லோருக்கும் எல்லாமும் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே பெருங்கூட்டம் செயல்படுகிறது. அதை உடைப்பதில்தான் வெற்றி இருக்கிறது.

9. சமூக அக்கறையோடு செயல்படும் நீங்கள், எழுத்திலும் சமூக அக்கறை வெளிப்பட வேண்டும் என நினைக்கிறீர்களா? அல்லது எழுத்து படிப்பவரை மகிழ்ச்சிப் படுத்தினால் போதும் என நினைக்கிறீர்களா?

எழுத்தில் உண்மை இருந்தால் போதும். நாம் என்னவாக இருக்கிறோம்; எதை நினைக்கிறோம் என்பதை அப்படியே எழுதினால் போதும். பிறவற்றைப் பற்றி அலட்டிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

10. மூன்றாம் நதி, சினிமாவாகவோ, குறும்படமாக எடுக்கக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகளைக் கொண்டுள்ளது. இதை சினிமாவாக்குகிறேன் என யாரேனும் விரும்பிவந்தால் உங்களுடைய எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும்?

நாம் எழுதுவதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள், விவாதிக்கிறார்கள் என்பதில்தான் சந்தோஷமே இருக்கிறது. இந்த நேர்காணலும் கூட அப்படியான சந்தோஷம். நாவலை யாராவது படமாக்குகிறேன் என்று கேட்டால் தாராளமாகக் கொடுத்துவிடுவேன். அது சந்தோஷமான விஷயமில்லையா? திரையில் பெயர் வரும். அம்மாவிடம் காட்டலாம். வீட்டில் பந்தா செய்யலாம்.

11. மூன்றாம் நதி எழுதிய பாதிப்பிலிருந்து மீண்டு விட்டீர்களா? பவானி நீ்ங்கள் நினைத்தது போல வெளிப்பட்டிருக்கிறாளா?

பவானி பற்றி எதிர்பார்த்த மாதிரிதான் சொல்லியிருக்கிறேன். உங்களின் முதல் கேள்வியைப் போல அவளது முழுமையான வாழ்க்கை இந்த நாவலில் வெளிப்படவில்லை என்று விமர்சனங்களும் வந்திருக்கின்றன. அதனால் இதை மனதில் போட்டுக் குதப்பாமல் கொஞ்சம் விலகி இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. சூடு ஆறட்டும் என நினைக்கிறேன். 

12. நீங்கள் ஏதேனும் சொல்ல விரும்பினால் வாசகர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளலாம்..

மூன்றாம் நதி பற்றி நிறையப் பேர் பேசுகிறார்கள். எழுதுகிறார்கள். உற்சாகமாக இருக்கிறது. இதைத்தான் விரும்பினேன். திட்டிக் கூட எழுதட்டுமே. ஆனால் நாம் எழுதியதைப் பற்றியதான உரையாடல் நடப்பதுதான் உயிர்த்திருப்பதற்கான அடையாளம். அந்த உற்சாகம் கிடைத்திருக்கிறது. இனி அடுத்த நாவலை எழுத விரும்புகிறேன். வேறொரு கதாபாத்திரம். மனதுக்குள் ஒரு வடிவம் கிடைத்தவுடன் எழுத ஆரம்பித்துவிடுவேன். 
                                                 
                                                          ***
மூன்றாம் நதி ஆன்லைன் விற்பனைக்கான இணைப்பு

Jul 19, 2016

பியுஷ் மனுஷ்

எல்லாம் சரியாகப் போய்க் கொண்டிருக்கும் போது எதுவுமே பிரச்சினையில்லை. இடையில் ஏதாவதொரு இடத்தில் சிக்கல் வந்துவிட்டால் சோலி சுத்தம். ஏறி மிதிக்க நான்கு பேர் தயாராக இருந்தால் மண்ணை வாரித் தூற்ற நூறு பேர் வரிசையில் நிற்பார்கள். பியுஷ் மனுஷ் நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ‘அந்த ஆளு ஒரு டுபாக்கூர்..நீங்களே விசாரிச்சு பாருங்க’ என்றார். சமூக ஊடகங்களின் யுகத்தில் கும்மினால் ஒரே கும்மாக கும்முவார்கள். தூக்கினால் ஒரே தூக்காகத் தூக்குவார்கள். இது ஒரு கூட்டம். அது ஒரு கூட்டம். 

பியுஷ் மட்டுமில்லை- இன்றைய சூழலில் யார் சிக்கினாலும் இதுதான் நிலைமை. அதனால்தான் வெளிச்சம் விழ விழ பயப்பட வேண்டியதாக இருக்கிறது. பாராட்டுகளைத் தாங்குவது பெரிய காரியமில்லை. வயதுக்கும் தகுதிக்கும் அனுபவத்துக்கும் மீறிய நல்ல பெயரையும் பாராட்டுகளையும் சேகரித்து வைத்து நமக்கென்று ஒரு பிம்பம் உருவாகியிருக்கும் போது சம்பந்தமேயில்லாத ஆட்கள் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் சேர்ந்து தூக்கிப் போட்டு மிதிக்கும் போது அதைத் தாங்குவதற்கு பெரும்பலம் வேண்டும். தூக்கி மிதிப்பவர்களில் முக்கால்வாசிப் பேருக்கு மிதிபடுகிறவரைப் பற்றி பத்து சதவீதம் கூட முழுமையாகத் தெரிந்திருக்காது என்பதுதான் கொடுமையாக இருக்கும். இருட்டு அறையில் முரட்டுக் குத்து குத்துவார்கள். 

பியுஷ் மனுஷ் நிறைய களப்பணிகளைச் செய்திருக்கிறார். சேலத்து ஏரிகள், தர்மபுரி வனப்பகுதி என்று அவர் செய்த இயற்கை சார்ந்த செயல்பாடுகள் மிக அதிகம். இதை வெறுமனே பொது நலக்காரியமாகச் செய்வதாகவெல்லாம் அவர் எந்த இடத்திலும் குறிப்பிட்டதாகத் தெரியவில்லை. விகடனில் வெளியான நேர்காணல் ஒன்றில் கூட ‘இந்த வனத்தில் இருந்துதான் எங்களுக்கான வருமானத்தை எடுத்துக் கொள்கிறோம்’ என்றுதான் பேசுகிறார். வனத்தை வளர்க்கிறேன்; அதிலிருந்து வருமானத்தை எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்கிற பரஸ்பர சகாயம். mutual benefit.

‘நீ பாட்டுக்கு உன் வேலையைப் பாரு; நான் என் வேலையைப் பார்க்கிறேன்’ என்று இருந்துவிட்டால் இந்த உலகில் நமக்கு பிரச்சினையே இல்லை. ஆனால் பியுஷ் அப்படி இல்லாததுதான் பிரச்சினையின் மையப்புள்ளி என்கிறார்கள். ஏரிகள், குளங்களை ஆக்கிரமித்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும் கட்டடங்களை தொடர்ந்து எதிர்த்திருக்கிறார். அவர் சார்பில் புகார்கள் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. ஆக்கிரமித்துக் கட்டுகிறவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் வசதி வாய்ப்பும் அரசியல் செல்வாக்கும் படைத்தவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் இவர் மீது ஒரு கண். வசமாகச் சிக்கட்டும் என்று காத்திருக்கிறார்கள். சிக்கிக் கொண்டார்.

பிரச்சினைக்குக் காரணமான முள்ளுவாடி ரயில்வே கேட் வெகு காலமாகவே சேலத்தில் போக்குவரத்து நெரிசல் மிகுந்த இடம்தான். தொடரூர்தி கடக்கும் போதெல்லாம் சாலையை அடைத்து வைத்துவிடுவார்கள். இரண்டு பக்கமும் போக்குவரத்து நீளும். அங்கே ஒரு மேம்பாலம் கட்டுவதற்காக திட்ட ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அந்தச் சாலையில் போக்குவரத்தை வழிமாற்றியிருக்கிறார்கள். அதில் இருக்கும் சிக்கல்கள் குறித்தும் அதை வேறு வகையில் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டிய அவசியம் குறித்தும் ஏற்கனவே மாவட்ட ஆட்சியரிடம் பியூஷ் மற்றும் அவரது குழுவினர் மனு கொடுத்திருக்கிறார்கள். 

பிரச்சினை நடந்த தினத்தில் மேம்பாலத் திட்டப்பணி நடக்கும் இடத்தில் பியுஷ்ஷூம் அவரது குழுவினரும் பணியாளர்களைத் தடுத்திருக்கிறார்கள். இதை மக்கள் போராட்டம் என்று சொல்ல முடியாது என்றுதான் சேலத்து நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். தடுக்க விரும்பியிருந்தால் மக்களைத் திரட்டி ஏதாவதொரு வகையில் அமைதியான போராட்டத்தை நடத்தியிருக்கலாம். இவர்களாகவே களத்தில் இறங்கி வேலைக்கு இடையூறாக இருக்கவும் வழக்கு மேல் வழக்காகப் பதிந்து உள்ளே தள்ளிவிட்டார்கள். இதுவரை பியுஷ் மீது கண்ணாக இருந்தவர்கள் அவர் வெளியே வராமல் இருக்கவும், ஊடகங்களில் பெரிய அளவில் செய்தி வராமல் இருக்கவும், பியூஷ்ஷூக்கு ஆதரவாக மக்கள் திரண்டுவிடாமல் இருக்கவும் எல்லாவிதமான லாபிகளையும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்பொழுதுதான் பியுஷ் ஆணாதிக்கவாதி என்றும், பிறர்களின் உதவியோடு ஒரு காரியத்தைச் செய்துவிட்டு பெயரைத் தனக்கானதாக மாற்றிக் கொள்கிறார் என்றும், பாலியல் ரீதியாகப் பேசினார் என்றும் அவரது அந்தரங்கங்களைப் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இதெல்லாம்தான் பயமாக இருக்கிறது. பியுஷ் எந்தப் பெண்ணின் ஆடையைக் கிழித்துவிட்டுக் கைதாகவில்லை. யாரிடமும் பிக்பாக்கெட் அடிக்கவில்லை. அவர் மக்களுக்கான காரியத்தில் இறங்கிக் கைதாகியிருக்கிறார். இந்தச் சமயத்தில் ‘இவனைப் பற்றித் தெரியாதா’ என்கிற வகையில் ஏன் அவரது உள்ளாடையை அவிழ்க்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. இந்தச் சமயத்தில் இது அவசியமானதுதானா?  இங்கே யார்தான் புனிதர்கள்? எல்லோரிடமும் ஒரு மிருகம் ஒளிந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

பியுஷ் இந்தச் சமூகத்திற்காகச் செய்த காரியங்கள் முக்கியமானவை. பொதுக்காரியங்களில் ஆயிரம் கைகளின் உதவிகள் இல்லாமல் எதையும் செய்து முடித்துவிட முடியாது. அப்படிச் செய்யும் போது முன்னால் நிற்பவரின் பெயர்தான் வெளியில் தெரியும். காந்தி சுதந்திரம் வாங்கிக் கொடுத்தது மாதிரிதான் இது. ஆனால் ஒருங்கிணைப்பு அவசியம் அல்லவா? ஒருங்கிணைத்தவரின் பெயர் முன்னால் வருவது இயல்பானதுதான். அதைத்தான் பியுஷ் செய்திருக்கிறார். சேலத்தின் ஏரிகள் மேம்பாட்டில் அவரது பங்களிப்பு இருக்கிறது. தர்மபுரியில் வனம் அமைத்ததில் அவர் பணியாற்றியிருக்கிறார். அவர் செய்யக் கூடிய வேலைகள் இன்னமும் இருக்கின்றன. அற்பக் காரணங்களைச் சொல்லி நம்மிடையே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒன்றிரண்டு களப்பணியாளர்களையும் ஒடுக்கி விட வேண்டியதில்லை.

ஸ்டண்ட் அடிக்கிறார், விளம்பரம் தேடுகிறார், சம்பாதிக்கிறார் என்று என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்- ஆனால் அதன் பின்னால் நல்ல காரியங்கள் நடந்திருக்கின்றன அல்லவா? அதுதான் முக்கியம். நம்மில் எத்தனை பேர் பத்து மரங்களை நட்டிருக்கிறோம்? எத்தனை பேர் ஏரியில் இறங்கி சுத்தம் செய்திருக்கிறோம்? எத்தனை குப்பை மேடுகளைச் சுத்தம் செய்திருக்கிறோம். அவன் ஸ்டண்ட் அடித்தாவது இதையெல்லாம் செய்யட்டுமே. விளம்பரம் தேடியாவது துரும்பைக் கிள்ளிப் போடட்டுமே. எதையுமே செய்யாமல் வெட்டி நியாயம் பேசிக் கொண்டேயிருப்பதைவிடவும் அத்தகைய காரியங்கள் எவ்வளவோ பரவாயில்லை அல்லவா?

தன் வீடு, தன் குடும்பம் ஆகிய எல்லைகளைத் தாண்டி பொதுவெளியில் இறங்கும் போது என்னதான் நல்ல காரியமாக இருந்தாலும் பத்து பேர் நம் பின்னால் நின்றால் நூறு பேராவது எதிர்த்துப் பேசத்தான் செய்வார்கள். நாம் சரி என்று நினைப்பது அவர்களுக்குத் தவறாகத் தெரியலாம். நம்முடைய நிலைப்பாடு அவர்களது நிலைப்பாடுகளுக்கு முரணாக இருக்கலாம். இதெல்லாம் இயல்பானதுதான். எதிர்பார்க்க வேண்டியதுதான். பியுஷூக்கு குடும்பம் இருக்கிறது. இரு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். இனி ‘நமக்கெதுக்கு இந்த எழவெல்லாம்’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்ளக் கூடும் அல்லது ‘ஒரு கை பார்க்கலாம்’ என்று தொடர்ந்து செயல்படக் கூடும். ஒதுங்கிக் கொள்கிறவர்கள் சாதாரண மனிதர்கள் ஆகிறார்கள். தொடர்ந்து செயல்படுகிறவர்கள் சாதனை மனிதராக உருமாறுகிறார்கள். பியுஷ் இரண்டாம் வகையிலான மனிதர் என்று நம்புகிறேன். போராட்டங்களின் முறைகளை மாற்றிக் கொண்டு தொடர்ந்து செயல்பட மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள். ஆயிரம் குறைகளைச் சொன்னாலும் இந்த நிலத்துக்கும் இயற்கைக்கும் அவரது பங்களிப்பு முக்கியமானது. அரசாங்கம் அதைக் கருத்தில் கொண்டு பரிசீலிக்கட்டும்.