May 25, 2017

வாத்தியார்

ஆறாம் வகுப்பில் வெங்கடாசலம் வாத்தியார் அறிவியல் பாடம் நடத்தினார். எப்பொழுதும் வெற்றிலைக் குதப்பலோடுதான் இருப்பார். ஜோசியகார வாத்தியார் என்ற பெயரும் அவருக்குண்டு. எங்கள் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் திருமணத்திற்காக அவர்தான் பொருத்தம் பார்த்ததாகச் சொல்வார்கள். சற்று முரட்டு ஆசாமி. ஆளும் அவரது காலா நிறமும் வெற்றிலையும் சற்று பயப்படச் செய்யும். சட்டென்று கைநீட்டி விடுவார்.  

ஒரு குச்சியும் மர நாற்காலி மீது அமர்வதற்காக விரிப்பதற்கான ஒரு சிறு துண்டும் இல்லாமல் வகுப்பறைக்கு வரவே மாட்டார். மணியடித்தவுடன் வகுப்புத் தலைவன் ஓடிச் சென்று ஆசிரியர்கள் அறையிலிருந்து இந்த வஸ்துகளை எடுத்து வந்துவிட வேண்டும். ஆரம்பத்தில் அப்பாவுக்கு நண்பர்தானே என்று சற்று இளப்பமாக இருந்துவிட்டேன். ஆனால் எதற்கெடுத்தாலும் என்னைத்தான் இழுத்து வைத்து கும்முவார். ஏதாவது கேள்வி கேட்டுவிட்டு ‘டேய்..வாசு பையா....பதில் சொல்லுடா’ என்பார். பதில் தெரியாமல் எழுந்து நின்றால் அந்தக் குச்சிக்கு வேலை வைத்துவிடுவார். பக்கத்தில் இருக்கும் அப்துல் அஜீஸ் காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்டமாதிரி தலையைக் குனிந்து கெக்கபிக்கே என்று சிரிப்பான். 

‘இந்த ஜோசியகாரன் மண்டையை உடைக்க வேண்டும்’ என்று பற்களை வெறுவிக் கொண்டே அழுவேன். வீட்டிலும் சொல்ல முடியாது. அங்கேயும் கும்மு விழும். அப்பாவுக்கு நண்பர் நமக்கு எதிரி- ‘இது என்னடா டீலிங்’ என்றபடி குழம்பியே கிடக்க வேண்டியதுதான். அநேகமாக ‘பையனை கவனிச்சுக்க’ என்று அப்பா சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதை வேறு மாதிரியாகப் புரிந்து கொண்ட வெத்தலபாக்கு என்னை அந்த வாங்கு வாங்கியிருக்கிறது.

இரண்டாம் வகுப்பு படித்த போதே செண்பகப்புதூரில் பீடியை உறிஞ்சிவிட்டு வைக்கோல் போருக்குத் தீ வைத்த அனுபவம் உண்டு என்பதால் பிஞ்சிலேயே பழுத்தவனாகியிருந்தேன் என்றாலும் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்துதான் ப்ராடுத்தனங்களையெல்லாம் விரிவாகச் செய்யத் தொடங்கியிருந்தேன். மாலையில் மைதானத்தில் விளையாடிவிட்டு பள்ளியில் சிறப்பு வகுப்பு என்று பொய் சொல்வது, ஏடுகளில் எழுதாமல் டபாய்ப்பது, பையன்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு வாய்க்காலுக்கும் வேட்டைக்கும் செல்வது என்பதையெல்லாம் பழகிய பருவம் அது. தறுதலையாகப் போயிருக்க வேண்டும். 

தொடர்ச்சியாக உறிஞ்சுவதில்லையென்றாலும் ஆடிக்கொரு தடவையாவது கசப்பு ருசியை இழுத்துவிடுவதுண்டு. ஆறாம் வகுப்பு வந்த பிறகு வேறு சில சில்லுண்டிகளை இணைத்துக் கொண்டு கணேஷ் பீடிக்கட்டை எடுத்து வந்து வாய்க்கால் மேட்டில் அமர்ந்திருந்தோம். நான்கைந்து பையன்கள். காலையிலேயே பள்ளிக்கு வராமல் நேராக அங்கே சென்றுவிட்டோம். வெள்ளியங்கிரி உண்டிவில் எடுத்து வந்திருந்தான். அவனிடம் பாகுபலி தோற்றுவிட வேண்டும். அழகி என்பதால் தேவசேனாவுக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கலாம். வெள்ளியங்கிரி சிட்டுக்குருவி அடிப்பான். அந்தக் காலத்தில் நிறையச் சிட்டுக்குருவிகள் உண்டல்லவா? வயல் வெளிக்கு போனால் போதும். சகட்டு மேனிக்குக் கிடைக்கும். நோ பாவம். நோ புண்ணியம். முட்டைகளுடனான குருவிக் கூடு கிடைத்தால் சாணத்திற்குள் முட்டைகளை உருட்டி தீக்குள் போட்டுவிடுவோம். வெந்த பிறகு தனிச்சுவையுண்டு.

குருவிகளை அடித்து அறுத்து ப்ளேடு கொண்டு கீறி சுத்தம் செய்து- வீட்டிலிருந்து உப்பு, மிளகாய்த்தூள் என்று ஆளுக்கு ஒரு பொருளை எடுத்துச் சென்றிருப்போம்- கறி மீது தடவி காய வைத்துவிட்டு வாய்க்காலுக்குள் இறங்கி குளியல் போட்டுவிட்டு வந்தால் கறியில் காரம் இறங்கியிருக்கும். அதை அப்படியே எடுத்து அனலில் வாட்டினால் நெடியடிக்கும். நாக்கு ஊற, காரம் உச்சியில் ஏறும். தின்று முடிப்போம். அன்றைக்கு எடுத்துச் சென்றிருந்த கணேஷ் பீடியை உறிஞ்சிய போது வெகு கசப்பு. எச்சிலைத் துப்பிக் கொண்டேயிருந்தேன். 

‘உறிஞ்சுடா..உறிஞ்சுடா’ என்றார்கள். உறிஞ்சித் தள்ளிவிட்டேன்.

மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகாக பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தோம். மணியடித்த பிறகு முதல் பிரிவேளையே ஜோசியகார வாத்தியாருக்குத்தான். வந்தவுடன் என்னைப் பார்த்தார். நீரில் விளையாடிய பிறகு என்னதான் தலையைத் துவட்டினாலும் கசகசத்துத் தெரியும். ஒருவேளை நோட்டம் பிடித்துவிட்டாரோ என்று உள்ளூர நடுங்கத் தொடங்கினேன். அவர் இயல்பாகத்தான் இருந்தார். பாடத்தை நடத்திவிட்டு ‘வாசு பையா..வந்து இதை போர்டுல வரை’ என்றார். பக்கத்தில் வர வைக்கிறார் என்ற கொக்கி தெரியாமல் வெகு வேகமாகச் சென்றேன். புகை நாற்றம் மூக்கில் ஏறியிருக்கும் அல்லவா? கீழே குனிந்தபடியிருந்தவர் புருவங்களுக்கும் கண்ணாடிக்கும் நடுவிலாக விழிகளை நிறுத்தி என்னைப் பார்த்தார். ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை. சொன்ன படத்தை வரைந்து முடித்தேன். அவர் எதுவும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்பது பெரிய ஆசுவாசமாக இருந்தது.

மணியடித்தவுடன் எப்பொழுதும் போலச் சென்றுவிட்டார். அதன் பிறகு சிலம்புச் செல்வி டீச்சரின் பாடவேளை. டீச்சர் வந்தவுடன் ‘உன்னை வெங்கடாசல வாத்தியார் கூப்பிடுறாரு’ என்றார். எனக்கு பயம் கவ்வத் தொடங்கியது. ஆசிரியர்களின் அறைக்குப் பக்கத்திலேயே ஓர் அறை இருக்கும். அங்கே அமர்ந்திருந்தார். ‘வாசு பையா...வா’ என்றார். சிரித்தபடியேதான் இருந்தார். அருகில் சென்றேன்.

‘பீடி குடிச்சியா?’ என்றார்.

‘இல்லைங்க சார்’ என்று சொல்வதற்குள்ளாக சப் என்றொரு அறை விழுந்தது.

‘காலைல எங்கடா போன?’ என்ற கேள்விக்குப் பிறகு என்னால் எதையும் மறைக்க முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன்.

அவரது குரல் மாறியது. ‘இதை உங்கம்மாகிட்டயும் அப்பன்கிட்டயும் சொன்னன்னா நாண்டுக்குவாங்க’ என்றார். திக்கென்றிருந்தது. அவர் பேசப் பேச உடைந்து போனேன். எவ்வளவு பெரிய குற்றத்தைச் செய்திருக்கிறோம் என்கிற மாதிரியான மனநிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டார். உலகிலேயே மிகப்பெரிய குற்றவாளி என்பதான பிரம்மையில் நின்றிருந்தேன்.

‘இங்க பாரு..தப்பு எல்லா மனுஷனும் செய்யறதுதான்..செஞ்சுட்ட..பரவால்ல விடு’ என்றார். என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று தெரியவில்லை. 

‘ஊட்ல சொல்லி வெச்சுடுறேன்...அவங்களே பார்த்துக்கட்டும்’ என்றார். கெஞ்சினேன். அழ வைத்தார். உதடுகள் வறண்டு போயின.

என்னுடைய கடும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ‘சரி..நான் சொல்லல...ஆனா பீடி குடிக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணுறியா’ என்றார். ‘சத்தியம் தோத்துச்சுன்னா உனக்கு படிப்பு வராது’. அந்த வயதில் இவையெல்லாம் பசுமரத்து ஆணிகள் மாதிரி. மனப்பூர்வமாகச் செய்து கொடுத்தேன். அதன் பிறகு கல்லூரியில் படித்த போது மங்களுரூ-ஊட்டி மலைப்பாதையில் பாபுச் சக்ரவர்த்தியிடம் வாங்கி ஓர் இழுப்பு இழுத்தேன். அந்த செமஸ்டரில் அரியர் விழுந்தது. அதோடு சரி. அதன் பிறகு பதினைந்தாண்டுகளாகிவிட்டது.

எனக்கு மட்டுமில்லை- என்னோடு புகையை உறிஞ்சிய மற்றவர்களுக்கும் இதுதான் ட்ரீட்மெண்ட். விவகாரம் எங்கள் நான்கைந்து பேர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். வகுப்பில் உள்ள பிற மாணவர்களுக்கும் கூடத் தெரியாது. 

சமீபத்தில் சந்தித்த வேறொரு ஆசிரியர் ‘அவனுக எப்படி போனா என்னங்க..’ என்கிற ரீதியில் பேசினார். அவருக்கு இந்தச் சம்பவத்தைத்தான் உதாரணமாகச் சொன்னேன். புகைப்பது சரி தவறு என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். ஆசிரியர் நினைத்தால் எப்பேர்ப்பட்டவனையும் வழிக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு. ‘அதெல்லாம் அந்தக்காலம் சார்’ என்றார். பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஜோசியகார வாத்தியாரைப் பார்த்த போதும் ‘வாசு பையா..நல்லா இருக்கியா?’ என்றார். நிறையப் பேசினோம். ஆனால் பீடி பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. அவருக்கு ஞாபகம் இருக்குமா என்றும் தெரியவில்லை. 

May 24, 2017

உத்வேகம்

மாதேஸ்வரன் பற்றியும் அவரது சகோதரி பற்றியும் நிறையப் பேர் விசாரிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. காலையிலிருந்து ‘யாருங்க அந்த கறிக்கடைப் பையன்’ என்று பலரும் கேட்டுவிட்டார்கள். ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாகத்தான் அவர்கள் இருவரையும் தெரியும். ‘அக்காவின் படிப்புக்கு உதவி தேவை’ என்று அணுகினார்கள். அக்கா ஆசிரியர் படிப்புக்கு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். B.Ed. பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே அம்மாவும் அப்பாவும் இறந்துவிட்டார்கள். இவர்கள் இருவருக்கும் துணையாக வயதான பாட்டி ஒருவர் உடன் வசிக்கிறார். பாட்டியால் வெளியில் சென்று வர முடியாது. 

மாதேஸ்வரனும் கல்லூரி மாணவர்தான். என்.சி.சியிலும் உறுப்பினர். 

சாலையோரமாக மேட்டில் கறிக்கடை போட்டிருக்கிறார்கள். கடையெல்லாம் இல்லை. நான்கு குச்சிகளை நட்டு கூரையாக தென்னம் ஓலையை வேய்ந்திருப்பார்கள். ஞாயிறன்று மட்டும்தான் கடை. சனிக்கிழமைச் சந்தையில் ஒரு வெள்ளாட்டை வாங்கி வந்து அதிகாலையிலேயே அக்காவும் தம்பியும் தொங்கவிட்டுவிடுவார்கள். தினசரி கடை இருந்தால் தொடர்ச்சியான வாடிக்கையாளர்கள் இருப்பார்கள். ஒரு நாள் மட்டும்தான் கடை என்பதால் வாடிக்கையாளர் பரப்பு குறைவு. சற்று மெல்லத்தான் விற்றுத் தீரும். மதியவாக்கில் கறி தீர்ந்த பிறகு கடையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டுச் சென்றால் ஒரு வாரம் கழித்துத்தான் அடுத்த ஆடு. ஒரு ஆடு விற்பனையானால் வாரம் நானூறிலிருந்து ஐநூறு வரைக்கும் இலாபம் நிற்பதாகச் சொன்னார்கள். அந்தத் தொகை ஒரு வாரத்திற்கான குடும்பச் செலவுக்கான தொகை. 

சமையலுக்கும் போக்குவரத்துக்கு இந்த வருமானம்தான். இடையில் வேறு எந்தச் செலவு என்றாலும் ஒற்றை ஆட்டுக் காசுதான். விடுமுறை என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. அடுத்த நாள் பல்கலைக்கழகத் தேர்வு என்றாலும் கூட வருமானத்திற்காகக் கடை நடத்தியே தீர வேண்டும். நடத்துகிறார்கள்.

கடைதான் உலகம். அக்கா தம்பி இருவருக்குமே வெளியுலகம் தெரியாது. இருவருமே அதிகம் பேச மாட்டார்கள். கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்வார்கள். தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரிப்பார்கள். அவ்வளவுதான்.

‘உனக்கு என்ன தம்பி லட்சியம்?’ என்ற போது ‘டிஎன்பிஎஸ்சி எக்ஸாம் எழுதணும் சார்’ என்றான். 

கீர்த்தி நாராயணிடம் பேசினேன். மாதேஸ்வரனுக்கு அவர்தான் வழிகாட்டி. Mentor.கீர்த்தி ஐ.ஆர்.எஸ் அதிகாரி. கேரளாவில் பணியில் இருக்கிறார். மாதேஸின் அக்காவுக்கு வேறொருவர் வழிகாட்டியாக இருந்தார். அவர் அமெரிக்கவாசி. தொடர முடியவில்லை என்று தகவல் அனுப்பியிருந்தார். இனி வேறொருவரை அக்காவுக்கு வழிகாட்டியாக இணைத்து வைக்க வேண்டும். 

இந்த வாரமும் சந்தித்துப் பேசினோம். 

என்.சி.சி முகாமிலிருந்து ஒரு நாள் விடுப்பு கேட்டு வந்திருந்தான். இருவருமாக கறிக்கடையை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அதே தலையைக் குனிந்த புன்னகை. அதிகமாக பேசிக் கொள்ளவில்லை. வியாபார நேரத்தில் கரடி புகுந்த மாதிரியாகிவிடும். ‘எப்போ ஃபீஸ் கட்டணும்’ என்று மட்டும் கேட்டுக் கொண்டேன்.


அக்கா தம்பி பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைக்கவேயில்லை. ஆனால் விசாரித்தவர்கள் இவர்களைப் போன்ற இளைஞர்கள் அடுத்தவர்களுக்கு உத்வேகம் என்றார்கள். நிச்சயமாக உத்வேகம்தான். சுயமாக வளர்ந்து பொறுப்புணர்வோடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறார்கள். ஆச்சரியமாக இருக்கும் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு வேலைக்குச் சென்றிருக்கலாம். கேட்பாரற்றுத் திரிந்திருக்கலாம். ஆனால் படித்தாக வேண்டும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ்க்கை தமக்களித்த எல்லா துக்கங்களையும் கீழே போட்டு மிதித்தபடியே வாழ்க்கையைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைக்கும் இவர்களை மாதிரியானவர்கள் எல்லோருக்குமே உத்வேகம்தான்.

இன்னமும் அவர்கள் வெகு தூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. செல்வார்கள். இப்பொழுதே எல்லாவற்றையும் எழுத வேண்டியதில்லை. வெல்லட்டும். அதன் பிறகு கொண்டாடுவோம்.

ஊர் சுத்தி

‘இவன் வீட்டுல தங்குறதேயில்ல’ என்று அம்மா திட்டுவதும் கூட இதே காரணத்திற்காகத்தான். என்னையுமறியாமலேயே நிறைய வேலைகள் வந்து சேர்ந்து கொள்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத பணிகள். விடுமுறை தினங்கள் இப்படித்தான் கழிகின்றன. வார இறுதியில்  ஜீவகரிகாலன் கலைக்கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் மகுடீஸ்வரனைச் சந்திக்க வந்திருந்தார். அவரை அருகில் வைத்துக் கொண்டு அவரிடம் பேசாமல் பிற வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று சங்கடமாக இருந்தது. அரசு தாமசும் அவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கரிகாலன் கவனித்திருக்கிறார். அவருக்கு நன்றி.

அவர் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியதை அப்படியே இங்கும் பதிவு செய்துவிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன். கடுமையான உழைப்பாளி என்று பிரஸ்தாபித்துக் கொள்வதற்காக இல்லையென்றாலும் மின்னஞ்சல்களுக்கு பதில் எழுதாமல் தவறவிடுவதற்கும் அலைபேசி அழைப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கும் கூட இதுதான் காரணம். நேரம் நிறையத் தேவைப்படுகிறது. முடிந்தவரையிலும் வளைத்து வளைத்து கபடி ஆடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். இருந்தாலும்....

(குறிப்பு: நிழற்படத்தில் அமீர்கானும் அஜீத்தும் கலந்த கலவையாகத் தெரிவதால் அதையும் பிரசுரித்துவிடுகிறேன்) .


மூன்றாம் நதி இரண்டாம் பதிப்பிற்கு செல்கிறது.

லிண்ட்சே லோஹன் நான்காம் பதிப்பு, மசால் தோசை இரண்டாம் பதிப்பு ஆகியன விரைவில் வெளிவரும். இன்னும் சில புத்தகங்கள் இந்த ஆண்டிலேயே வரும். 

எல்லாவற்றையும் விட நண்பனாக இருப்பதற்கு பெருமைப்பட எத்தனையோ விசயங்கள் இருக்கின்றன. நான் வந்திருந்த சில மணி நேரங்களில் வெவ்வேறு நபர்கள் அவரை சந்திக்க வந்திருந்தார்கள். ஒருவரோடு பள்ளிக் கல்விச் செயல்பாடு குறித்து, மற்றவரோடு சில மருத்துவ உதவிகள் குறித்து, இன்னுமொரு கட்சிக்காரரோடு சூழல் குறித்த அவரது முயற்சிகளைத் தொடர்ந்தபடி சென்றுக் கொண்டிருந்தது அவர் பேச்சு.

இதற்கிடையில் மூன்று மாணவர்களைச் சந்தித்தேன், ஒருவன் தன் தாய் தந்தையை இழந்தவன், ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் ஆட்டுக்கறி விற்று தனக்கும் தன் சகோதரிக்குமான பொருளைச் சம்பாதித்துக் கொள்கிறான். அவர்கள் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அரவணைப்பில் இருப்பவர்கள்.

இரண்டாவது, 1123 மதிப்பெண்கள் பெற்று அரசுப் பள்ளியில் முதலாம் மதிப்பெண் பெற்றவன். என்ன படிக்க வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாத நிலையில் இருந்தான், அவனுக்குப் பொறியியல் கல்வி அதன் எதிர்காலம் குறித்து அவனுக்கு விளக்கிவிட்டு அவனை அனுப்பிவைத்தார். அவனும் அவனைப் போன்ற அவ்வட்டாரத்தில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றிருந்த மாணவர்களை அவர்கள் ஏற்கனவே தெரிந்து வைத்திருக்கின்றார்கள். அவர்களை ஊக்குவித்ததில் நிசப்தம் மற்றும் அதன் ஆர்வலர்களின் பங்கும் இருக்கிறது.

இடையில் ஒரு கல்லூரியின் செயலாளரைச் சந்தித்து அருகே உள்ள ஒரு குடியிருப்பில் உள்ள மாணவர்களுக்காக அவர்கள் கல்லூரியில் சேர்வதற்கான வாய்ப்பைக் கேட்டறிந்தார் (அவர்கள் யாவரும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட கழைக் கூத்தாடிகள் எனும் தொழில் செய்தவர்கள்), சென்ற முறை அவர்களை தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கச் செய்து, பள்ளியில் படிக்கும்போதே அவர்களைக் கல்லூரியில் ஸ்போர்ட்ஸ் Quotaவில் சேர்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருப்பதால் அதில் நல்ல பலன் கிடைத்திருக்கிறது. அவர்களின் விளையாட்டிற்கான செலவுகளைத் தொடர்ந்து நிசப்தம் அறக்கட்டளை ஏற்பதாகச் சொன்னார்.

அடுத்ததாக சந்தித்த மாணவன் மிகவும் உற்சாகமாகக் காணப்பட்டான். Fisheries படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஏற்கனவே உதவி பெறும் மாணவன். இந்த வருடம் அவனே சில மாணவர்களை ஊக்குவிப்பதாகச் சொன்னான், சிலர் அதில் பலனடைந்ததாகவும். ஓய்வு நாட்களின் தானும் நிசப்தத்தின் வேலையை செய்வதாகவும் சொன்னான். அந்த ஓய்வு நாட்களில் சிவில் சர்வீஸ்க்கு தயார் செய்வியா என்று கேட்டார் வா.ம.

‘ம்ம் சரி’ என்றான் யோசிக்காமலேயே.

‘யோசிக்காம எதையும் சொல்லாத யோசிச்சு சொல்லு உன்னால முடியுமான்னு’ என்று வா.ம சொல்லும் போது எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. ஏன் அவன் தான் இஷ்டம்னு சொல்றானே, ஏன் டைம் கொடுக்குறிங்கன்னு அவரிடம் கேட்டதற்கு.

‘அப்படி யோசித்து, உழைப்பதாக மனப்பூர்வமாகச் சொன்னால்தான் ஒரு ஐ.ஏ.எஸ் பதவியிலோ வேறு ஏதும் க்ரூப் 1 அலுவலர்கள் யாரையாவது அவனுக்கு mentor ஆக இருக்கச் சொல்லிக் கேட்கவேண்டும். அவர்களுக்கும் நேரம் என்பது எவ்வளவு முக்கியம்’ என்றார்.

ஒரு மாநிலத்தின் நலன், பிராந்தியத்தின் நலன் என்று பேசுவதோடு நின்றால் போதுமா அந்த நலனைச் செய்பவர்கள் அதிகாரம் கொண்டவர்களாகத் தானே இருக்க வேண்டும். அவர்கள் நம் மண்ணிற்கு வேண்டும் தானே என்று மணிகண்டன் என்னிடம் சொல்லும் போது அவர் கண்ணில் ஒரு பரந்த வெற்று நிலம் தெரிந்தது.. அதில் மணியின் கனவு நிச்சயம் கட்டமைக்கப்படும் நிஜமாக.

இத்தனையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஒரு அரை நாளில் நான் கண்ட காட்சிகள், அதுவும் என் பொருட்டு மூன்றாம் நதிக்காக கல்லூரிப் பேராசிரியரைச் சந்திப்பதற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்த நேரத்தில் நிகழ்ந்தவை. இவற்றோடு தன் அம்மாவின் மனநிலை குறித்தும், தன் ஓய்வற்ற உடல்நிலை குறித்தும் கூட நண்பனாக சிலவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது, இவரை Alienஆக நினைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று சத்தியம் செய்து கொண்டேன்.

வார இறுதியில் மட்டும் இத்தனை வேலைகளை ஒருவன் தொடர்ச்சியாக சில வருடங்கள் செய்த சிறு சிறு முன்னெடுப்புகள் எல்லாம் எத்தனை ஆரோக்கிய விளைச்சல்களாக இருக்கின்றது எனப்பார்க்கும் போது, அப்படியே கண்ணம்மாவிடம் சொன்னேன்.

‘நீயுந்தான் இருக்கியே சோம்பேறி’ என்றாள். பாக்கெட்டிலிருந்த மாத்திரைகள் இனி எப்போதும் தேவைப்படப்போவதில்லை.

நிசப்தம் என்பதும் ஒரு புரட்சியாகத் தான் இருக்கிறது.

என்றும் மாறா ப்ரியங்கள் மணி....

May 23, 2017

சங்கிலி

சுமாரான வசதி அவருக்கு. மகன் எல்.கே.ஜி செல்கிறான். தனியார் பள்ளிகளைப் பொறுத்தவரைக்கும் குறிப்பிட்ட சதவீத படிப்பை ‘கட்டாயக் கல்வி’ சட்டத்தின் படி இலவசமாக அளிக்க வேண்டும். மாவட்ட கல்வி அதிகாரியின் அலுவலகத்தில் விண்ணப்பம் கொடுத்தால் அதை அவர்கள் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பி வைப்பார்கள். பள்ளிகள் தமக்கான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும்.

மகனுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு பரிந்துரை கோரியிருந்தார். ‘குலுக்கல் முறையில்தான் தேர்ந்தெடுப்போம்... இலவசமாகக் கிடைத்துவிட்டால் பிரச்சினையில்லை... இல்லைன்னா பணம் கட்டணும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். நாற்பதாயிரம் ரூபாய் பள்ளிக் கட்டணம். ‘இலவசமா கிடைச்சா படிக்க வைங்க..இல்லைன்னா வருஷம் நாப்பது செலவு பண்ணாதீங்க’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். அப்படிச் சொல்வதற்கான தைரியம் வந்திருக்கிறது.

இப்பொழுதெல்லாம் பல அரசுப் பள்ளிகளை தாராளமாக சுட்டிக் காட்டலாம். சுற்றுவட்டாரத்தில் அரசு பள்ளிகளில் பட்டையைக் கிளப்பியிருக்கிறார்கள். வேமாண்டம்பாளையம் நூறு சதவீதம், கள்ளிப்பட்டி தொண்ணூற்றொன்பது சதவீதம் என்று எந்தப் பள்ளியில் கேட்டாலும் தேர்ச்சி சதவீதத்தில் அமர்க்களப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். வெறுமனே தேர்ச்சி சதவீதம் மட்டுமில்லை- ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டிய மாணவர்கள் சர்வ சாதாரணமாக இருக்கிறார்கள்.

தனியார் பள்ளிகள்தான் ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டுவார்கள் என்றெல்லாம் இல்லை. அரசுப்பள்ளிகளில் கிராமப்புற மாணவர்களே அடித்து நொறுக்குகிறார்கள். இதில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். பத்தாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்ற பெரும்பாலான அரசுப் பள்ளி மாணவர்களைத் தனியார் பள்ளிகள் கொத்திச் சென்றுவிடுகின்றன. பதினோராம் வகுப்பிலிருந்தே அவர்கள் பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பாடத்தைத்தான் படிக்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகள் அழைத்துச் சென்ற மாணவர்கள் தவிர மிச்சம் மீதி இருக்கிற மாணவர்களை வைத்துத்தான் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் படம் காட்டுகிறார்கள். தேர்வு முடிவுகளுக்குப் பிறகு சில தலைமையாசிரியர்களைச் சந்தித்துப் பேசும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அவ்வளவு உற்சாகமாக இருக்கிறார்கள். 

எம்.ஜி.ஆர் காலனி குறித்து அவ்வப்பொழுது எழுதியிருக்கிறேன். அந்தக் குடியிருப்பில் பதினேழு மாணவர்கள் தேர்வு எழுதினார்கள். ஒரு மாணவர் மட்டும் தோல்வி. மீதமிருக்கும் பதினாறு பேரும் தேர்ச்சியடைந்திருக்கிறார்கள். கடந்த வருடம் முழுவதும் அவர்களை அவ்வப்போது சந்தித்துப் பேசி உற்சாமூட்டிக் கொண்டிருந்தோம். கோபிப்பாளையம் திரேசாள் பள்ளியில் இரவில் தங்கிப் படித்துக் கொள்ள அனுமதியளித்திருந்தார்கள். தலைமையாசிரியர் அரசு தாமஸ் அவ்வப்பொழுது கவனித்துக் கொள்வார். மாணவர்கள் புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு பள்ளிக்கு வந்துவிடுவார்கள். கார்த்திகேயன் ஏற்பாட்டில் நள்ளிரவில் மாணவர்களுக்குத் தேநீர் வந்துவிடும். அந்த ஒரு மாணவனும் தேர்ச்சியடைந்திருந்தால் இன்னமும் சந்தோஷமாக இருந்திருக்கும். பதினாறு பேரில் ஷாலினிக்கு கண் பார்வை இல்லை. அவள் சொல்லச் சொல்ல இன்னொருவர் தேர்வு எழுதினார். ஷாலினி எந்நூற்றைம்பது மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருக்கிறாள். சிறு உதவியைத்தான் நாம் செய்திருக்கிறோம். ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும்தான் அனைத்து பாராட்டுக்களும் சேரும்.

இன்னொரு சந்தோஷமும் இருக்கிறது- பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு நடப்பதற்கு எழுபத்தைந்து நாட்களுக்கு முன்பாக கிராமப்புற அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்தினோம். கொச்சியிலிருந்து ராதாகிருஷ்ணன், சென்னையிலிருந்து ஷான் கருப்பசாமி ஆகியோர் வந்திருந்தார்கள். ஏழு பள்ளிகளிலிருந்து எழுபத்தைந்து மாணவர்கள் வந்திருந்தார்கள். படிக்கக் கூடிய, படிக்காத என கலவையான மாணவர்கள். அவர்களில் நிறையப் பேர் ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டியிருக்கிறார்கள். அய்யாவு 1123, அசாருதீன் 1130 என்று சிலரைச் சந்தித்தேன். அதே போல ஆயிரத்தைத் தாண்டியவர்களும் கணிசமாகத் தேறுவார்கள். இவர்களின் வெற்றிக்குப் பின்னால் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். மாணவர்களின் கடும் உழைப்பு இருக்கிறது. அடுத்தடுத்த வருடங்களில் இத்தகைய கருத்தரங்குகளில் என்ன மாதிரியான மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக மாணவர்களிடம் பேச வேண்டியிருந்து. 

‘வருடத்தின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு தடவை வந்து பேசுங்க’ என்று சொன்னார்கள். இனி பதினொன்றாம் வகுப்பிலிருந்து பொதுத்தேர்வுகள் என்று அரசு அறிவித்திருக்கிறது. பதினோராம் வகுப்பிலிருந்தே மாணவர்களுக்கான பயிற்சியரங்குகளைத் தொடங்கும் எண்ணமிருக்கிறது. தயாரிப்புகளை ஆரம்பித்திருக்கிறோம். கடந்த முறை செய்த பணிகள் யாவுமே சோதனை முயற்சிகள்தான். வெற்றிகள் கிட்டியிருக்கின்றன. இந்த வருடம் அகலக்கால் வைக்காமல் அதை சற்றே விரிவுபடுத்தலாம். 

கடந்த வருடம் நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவி பெற்ற அரவிந்த்குமார், அங்குராஜ் மாதிரியானவர்கள் களமிறங்கியிருக்கிறார்கள். சென்ற வருடம் புள்ளப்பூச்சி மாதிரி இருந்த இவர்கள் இன்றைக்கு வெகு தெம்பாக இருக்கிறார்கள். நேரில் பார்த்த ஜீவகரிகாலன் மிரண்டுவிட்டார். ‘என்னங்க இவ்வளவு ஸ்பிரிட்டோட இருக்காங்க?’ என்றார். ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது. உருமாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரவிந்த்குமார், மாதேஸ்வரன், அங்குராஜ், ராஜேந்திரன் மாதிரியான வேகம் மிக்கவர்களைப் பார்க்கும் போது உற்சாகமாக இருக்கிறது. மாதேஸ்வரன் பற்றி ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். பெற்றோர் கிடையாது. அவனும் அக்காவும்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று கறிக்கடை நடத்துகிறார்கள். வாரம் ஒரு ஆடு அறுத்து விற்பனை செய்கிறார்கள். அதில் வரும் இலாபம் அந்த வாரத்துக்கான குடும்பச் செலவு. இருவருமே படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

மாணவர்களிலேயே கூட கட்டணம் வாங்கிய பிறகு திரும்பிக் கூடப் பார்க்காதவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களை விட்டுவிடலாம். இத்தகைய உற்சாகமான இளைஞர்கள்தான் இவ்வருடம் கல்லூரி சேரவிருக்கிறவர்களைத் தயார்படுத்தப் போகிறார்கள். இதுவொரு சங்கிலித் தொடர். நீண்டகாலத்திற்கான பயணத்திட்டம் இது. இந்த வருடம் படித்து முடித்து வெளிவருகிற புள்ளப்பூச்சிகள் அடுத்த வருடத்தில் சிங்கக்குட்டிகளாகத் திரிவார்கள்.

அரசுப் பள்ளிகள் எந்தவிதத்திலும் குறைவானவை இல்லை. தனியார் பள்ளிகளில் வெறுமனே பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு ஐந்தாயிரத்துக்கும் ஆறாயிரத்துக்கும் மனனம் செய்ய வைக்கிறவர்கள்தான் ஆசிரியர்களாக இருக்கிறார்கள். அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் படிப்பிலும் அனுபவத்திலும் தனியார் பள்ளி ஆசிரியர்களை விட பன்மடங்கு வலுவானவர்கள். ‘அரசுப்பள்ளிகள் என்றால் இளப்பம்’ என்கிற மனநிலையை உடைத்தால் போதும். அரசுப்பள்ளிகள் வெகு உயரத்திற்குச் சென்றுவிடும்.

அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய தலைமையாசிரியர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுவது என்பது உற்சாமூட்டக் கூடியது. எடுத்த உடனேயே அத்தகைய ஆசிரியர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. மெல்ல மெல்லத்தான் நடக்கும். ஆனால் நடந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்கூடாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

May 22, 2017

ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?

மாணவனின் அப்பா மரம் ஏறுகிறார். அந்த வறக்காட்டில் பனைமரங்கள்தான் அதிகம். பனையேறி பிழைக்கும் குடும்பம் அது. மாணவன் இந்த வருடம் பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வை எழுதியிருக்கிறான். 1123 மதிப்பெண்கள். அரசுப் பள்ளி, தமிழ் வழிக்கல்வி. அவன்தான் பள்ளியில் முதலிடம். நேற்று அவனைச் சந்தித்துப் பேசினோம். அப்பாவியாக இருக்கிறான். பேசவே தயங்குகிறான். முன்பு நடத்திய கல்வி சார்ந்த பயிற்சிப் பட்டறைகளில் பார்த்திருக்கிறேன். 

‘இதுவரை எந்தக் கல்லூரிக்கும் விண்ணப்பிக்கவில்லை’ என்றான். கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் பெரும்பாலானவை விண்ணப்பம் கொடுப்பதையே நிறுத்திவிட்டன. பல கல்லூரிகளில் சேர்க்கை முடிவுறும் கட்டத்திற்கு வந்துவிட்டது. 

‘ஏன் தம்பி?’ என்று கேட்டால் அவனது அப்பாவை பார்த்தான். கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு அறக்கட்டளையினர் அணுகியிருக்கிறார்கள். 

‘உங்க பையன் முதல் மார்க்..அதனால நாங்களே மொத்தச் செலவையும் ஏற்றுக் கொள்கிறோம்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

‘அதற்கும் அப்ளிகேஷன் போடாததற்கும் என்ன சம்பந்தம்?’ என்று குழப்பமாக இருந்தது. அண்ணா பல்கலைக்கழகம் நடத்தும் பொறியியல் கலந்தாய்வுக்குச் சென்று கல்லூரியைத் தேர்வு செய்து சேர்ந்து கொள்ள வேண்டியதுதானே? அதன் பிறகு அவர்கள் கல்லூரிக்கட்டணத்தைச் செலுத்தலாம் அல்லவா?

அங்குதான் இக்கு வைத்திருக்கிறார்கள். 

‘காலேஜை அவங்களேதான் முடிவு செய்வாங்களாம்’ என்றார் மாணவனின் தந்தை. அரசு தாமஸூம், ஜீவகரிகாலனும் உடனிருந்தார்கள். உள்ளுக்குள் ஏதோ விவகாரம் இருக்கிறது என்று தோன்றியது. ‘கல்லூரிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார்களா?’ என்று கேட்ட போது கோயமுத்தூர் பகுதியில் இரண்டு பெயர் தெரியாத பொறியியல் கல்லூரிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார்கள். அவனுடைய மதிப்பெண்ணுக்கு இந்தக் கல்லூரிகள் எந்தவிதத்திலும் தகுதியற்றவை. ஏன் அங்கே கொண்டு போய்த் தள்ள வேண்டும்?

அறக்கட்டளை என்ற பெயரில் ஆள் பிடிக்கிற வேலை இது. தனியார் கல்லூரிகள் வீசுகிற எச்சில் பிஸ்கெட்டுக்காக அறக்கட்டளை, பவுண்டேஷன் என்ற பெயரில் கிளம்பியிருக்கிறார்கள். மாணவனது கட்-ஆஃப் சற்று குறைவுதான். 190.5. மிகச் சிறந்த கல்லூரிகள் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பில்லை என்றாலும் வேறு சில நல்ல கல்லூரிகளில் அவனால் சேர முடியும். ஆனால் அதற்குள்ளாக வளைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

1123 மதிப்பெண்களை வாங்கிய மாணவனை 600,700 மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவர்கள் படிக்கும் கல்லூரிகளில் சேர்த்தால் எப்படி மேலே வருவான்? அரசுப் பள்ளிகளில் முதல் ஏழெட்டு மதிப்பெண்களைப் பெற்ற மாணவர்களின் பட்டியலைத் தயாரித்து ஒவ்வொரு ஊராக இப்படித் திரிகிறார்கள். அவர்களது நெட்வொர்க் முன்பாக நாமெல்லாம் தூசி. எத்தனை மாணவர்களை நேரில் சந்தித்து நம்மால் பேச முடியும்?

இத்தகைய கிராமப்புற மாணவர்களது பிரச்சினையே பணம்தான். யாராவது வந்து ‘நீங்க ஃபீஸ் கட்ட வேண்டியதில்லை’ என்று சொன்னால் ஏமாந்துவிடுகிறார்கள். கல்லூரிகள் நேரடியாகச் சென்று மூளைச் சலவை செய்வது ஒரு புறம்; இப்படி அறக்கட்டளை என்ற பெயரில் ஆள் வைத்து வளைப்பது ஒரு புறம். இத்தகைய மாணவர்களிடம் ‘வங்கியில் கடன் வாங்கிக் கொள்ளலாம்’ என்றெல்லாம் நாம் சொன்னாலும் எடுபடுவதேயில்லை. ‘அது எங்களுக்குத் தெரியாதா?’ என்கிற மனநிலையில்தான் அதைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்.

‘அந்த அறக்கட்டளையினரின் எண் கொடுங்கள்’ என்று வாங்கி அழைத்துப் பேசினால் ஒரு பெண்மணி எடுத்தார். திமிராகவே பேசுகிறார். ‘எல்லா டீடெயிலும் சொல்லியாச்சுல்ல’ என்றாள். ‘ள்’ விகுதி போதும். ‘பையன்கிட்ட சொல்லியிருக்கீங்க..அவனுக்குத் தெரியலை..இன்னொரு தடவை சொல்லுங்க’ என்ற போதும் தெளிவான பதில் இல்லை. 

இன்று காலையில் மீண்டும் அழைத்து ‘மேடம்..கவுன்சிலிங்குக்கு போகக் கூடாதா’ என்ற போதும் சரியான பதில் இல்லை. அவர்களின் இணையதளத்தைத் துழாவினால் விருது வாங்கியிருப்பதாகவும், ஏகப்பட்ட மாணவர்களைப் படிக்க வைப்பதாகவும் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அப்புறம் ஏன் தானாவதி கல்லூரிகளில் சேர்த்துவிடுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ‘அந்தப் பையன்கிட்ட கூப்பிட்டு சொல்லிட்டேன்’ என்றார். என்ன சொன்னார் என்று தெரியவில்லை. பையனின் எண்ணில் அழைத்த போது ‘அப்பன் கூட வேலைக்கு போயிருக்கானுங்க..பொழுதோட பேசச் சொல்லுறேன்’ என்று அவனது அம்மாதான் பேசினார்.

‘அவர்கள் உங்களை ஏமாற்றுகிறார்கள்’ என்று அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லலாம்தான். ஒருவேளை நாம் சொல்கிற காரணத்தினால் வேறு கல்லூரிகளில் சேர்த்து ‘சுமை அதிகமாகிடுச்சுங்க’ என்று நம்மை நோக்கி விரலை நீட்டிவிடுவார்களோ என்று தயக்கமாகவும் இருக்கிறது.

நல்ல மதிப்பெண் வாங்கிய ஒரு அப்பாவி மாணவனை தனியார் கல்லூரிகளின் பெருமுதலாளிகளுக்கு அழைத்துக் கொடுப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட விபச்சாரம்தான். பாலியல் புரோக்கர்களைப் போலவே இவர்களும் பகட்டாக இருக்கிறார்கள். பிரத்யேக இணையதளம், ஏழைக் குழந்தைகளின் படங்கள், நெஞ்சை நக்கும் வாக்கியங்கள், சினிமாக்காரர்களின் சான்றிதழ்கள் என்று ஏதேதோ செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் பகட்டுக்கும் நடிப்புக்கும் முன்னால் நாம் கையூன்றி கர்ணம் அடிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

பணம் சம்பாதிக்க ஆயிரம் வழிகள் இருக்கின்றன. அப்பாவி மாணவர்களைக் குழிகளில் தள்ளித்தான் சம்பாதிக்க வேண்டுமென்றால் அதைப் போன்ற பாவம் வேறென்ன இருக்கிறது? அரசுப்பள்ளிகளில் கிராமப்புற மாணவர்கள் மதிப்பெண்கள் வாங்குவது சாதாரணக்காரியமில்லை. அப்படி படித்து மேலே வரும் மாணவர்களின் தலையில் ஷூகாலை வைத்து மிதித்து சேற்றுக்குள் அமுக்குவதைப் போல இதைச் செய்கிறார்கள்.

தலைமையாசிரியர்களும் ஆசிரியர்களும் நினைத்தால் புதைகுழிகளிலிருந்து மாணவர்களைக் காப்பாற்ற முடியும். ஆனால் எத்தனை ஆசிரியர்கள் நினைக்கிறார்கள் என்பதுதான் பெரும் கேள்விக்குறி.