Aug 18, 2017

அண்ணனுக்கு தலையிலும் தலைக்குள்ளேயும்...

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக நடிகர் விஜய்யைப் பார்க்க வேண்டும் என ஒரு குழந்தை விரும்பியது. ஏன் பார்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் கேட்க வேண்டியதில்லை. இன்னொரு நாள் சொல்கிறேன். தமிழகத்தில் யாரை வேண்டுமானாலும் பிடித்துவிடலாம். திரைப்பிரபலங்களை நெருங்குவதுதான் வெகு கடினம். பலவிதங்களில் முயற்சித்த பிறகு அவரைப் பிடித்துவிட்டோம். ‘மெர்சல் படத்துல வேற கெட்டப்ல வர்றாராம்..அதனால ஃபோட்டோ வெளியாகிடக் கூடாதுன்னு யோசிக்கிறாரு’ என்றார்கள். அவர் அதைவிட வலுவான காரணம் ஒன்றைச் சொன்னார். நெகிழக் கூடிய காரணம் அது. ஆனால் அது வேண்டாம்.‘கெட்டப்’ என்பதை மட்டும் பிடித்துக் கொள்வோம். நானும் கூட என்னவோ ஏதோ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். எம்.ஜி.ஆராவது மச்சம் வைத்திருந்தார். இவர் மச்சம் கூட வைக்கவில்லை. தாடி வைப்பதெல்லாம் புது கெட்டப் போலிருக்கிறது. 

பொதுவாகவே விஜய், அஜீத் பற்றியெல்லாம் மூச்சுவிடக் கூடாது. ‘கெட்டப்பா முக்கியம்?’ என்று பள்ளிக்கூடத்துப் பையன்கள் கிளம்பி வந்துவிடுவார்கள். 

பொடியன்கள் செய்கிற அழிச்சாட்டியம் இருக்கிறதே- தல பாய்ஸ், தளபதி வெறியன்ஸ் என்று அஞ்சும் பத்துமாகச் சேர்த்து பதாகை வைத்துவிடுகிறார்கள். எங்கள் ஊரிலும் கன கூட்டம். எனக்குத்தான் எட்டாமிடத்தில் சனி உச்சம் அல்லவா?. சில மாதங்களுக்கு முன்பாகத் தார் ரோட்டில் ‘தலக்கு மனசு வெள்ளை..எங்களை எதிர்த்தவனெல்லாம் தறுதலை’ என்று எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள். இரவு நேரம் அது. சோடியம் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. பைக்கை நிறுத்திவிட்டு ‘தலக்கு தலையும் வெள்ளை...மனசும் வெள்ளைன்னு எழுதுங்க தம்பி’ என்றேன். உண்மையில் நம்முடைய கவித்துவத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்றுதான் சொன்னேன். நக்கலுக்குச் சொல்வதாகப் புரிந்து கொண்டவர்கள் செமக்கடுப்பு ஆகிவிட்டார்கள். உள்ளூர்க்காரனாகப் போய்விட்டேன் என்பதால். பொறுத்துக் கொண்டார்கள் போலிருக்கிறது. அதன்பிறகு அங்கே நிற்பது நல்லதுக்கில்லை என்று அசிரீரி ஒலித்தது. கிளம்பிச் சென்றுவிட்டேன்.

விடிந்து பார்த்தால் என்னைக் கடுப்பேற்றியிருந்தார்கள். வீட்டுச் சுவரில் ‘அண்ணனுக்கு தலையிலும் ஒண்ணுமில்லை...தலைக்குள்ளேயும் ஒண்ணுமில்லை’ என்று காகிதத்தில் எழுதி ஒட்டி வைத்துவிட்டுப் போயிருந்தார்கள். கிராதகப்பாவிகள். நல்லவேளை வீட்டுக்கு முன்னால் இருக்கும் ரோட்டில் எழுதாத வரைக்கும் சந்தோஷம். எத்தனை பேர் படித்தார்களோ! அவசர அவசரமாகக் கிழித்து வீசிவிட்டு வேறு எங்காவது ஒட்டியிருக்கிறார்களா தேடவே கால் மணி நேரம் பிடித்தது. ஒட்டிச் சென்றவர்கள் யாரென்று தெரியும்தான். என்ன செய்ய முடியும்? அதனால்தான் அஜீத் படம் வெளியாகும் போது ‘எனக்கு அஜீத்தைப் பிடிக்கும்’ என்று எழுதிவிட வேண்டும். விஜய் படம் வெளியாகும் போது ‘விஜய் நல்லவர்’ என்று சொல்லிவிட வேண்டும். அவர் பிரியாணி செய்வார். இவர் நோட்டுப் புத்தகங்கள் கொடுப்பார் எக்செட்ரா, எக்செட்ரா.

விஜய் அஜீத்தை விடுங்கள்- சிவகார்த்திகேயனுக்கு எத்தனை ரசிகர்கள்? கண்ணைக் கட்டுகிறது. சென்னை கடலூர் வெள்ளத்தின் போது சிவ கார்த்திகேயன் படம் என்னவோ ஒன்று வெளியாகியிருந்தது. மதிய உணவை முடித்துவிட்டு கடலூரில் பேருந்து ஏற வேண்டியதுதான். அந்த இடத்தில் இருந்த திரையரங்கில் பட்டாசு கொளுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.‘அவன் ஜனவரி ஒண்ணாம்தேதி ஆனா ஜெயில்ல சாப்பாடு பரிமாறுவான்’ என்று முன்னாள் சிறைத்துறை அலுவலர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. சிவாவின் அப்பா சிறைத்துறையில் பணியாற்றியவர். அங்கே ஜனவரி ஒன்றில் பணியாளர்களுக்கு விருந்து கொடுப்பாராம். சிவாவும் அவரது சகோதரிக்கும்தான் பந்தி பரிமாறுகிற வேலை. கெட்டப் மாறிவிட்டது. அங்கே ஏதாவது வாயைக் கொடுத்தால் பல்லைத் தட்டிக் கையில் கொடுத்துவிடுவார்கள். அது ஒரு தனி உலகம்.

திரை யாரைப் பெரியளாக்கும் என்று கணிக்கவா முடியும்?

யாஷ் என்றொரு கன்னட நடிகர். இன்றைக்கு கன்னடத்தில் வெற்றிகரமான நடிகர். பின்னணி எதுவுமில்லை. கையூன்றி கர்ணமடித்து ஸ்டாராகிவிட்டார். சமீபத்தில் ஓர் இயக்குநர் அறிமுகப்படுத்தினார். இயக்குநர் தமிழர். ஆனால் கன்னடப் படம் ஒன்றை இயக்கி அது ஓரளவுக்கு வெற்றியும் பெற்றுவிட்டது. ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்திருந்தார்கள். யாஷ்ஷுடன் சினிமா பற்றி பெரிதாக எதுவும் பேசவில்லை. அவரும் பெரிய அளவில் கெட்டப் எதுவும் மாற்றாமலேயே நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதைத்தான் கேட்டேன். ‘உங்க ஹீரோஸ் கூட அப்படித்தானே இருக்காங்க?’என்றார். சமீபத்தில் கன்னட சூப்பர்ஸ்டார் சிவ்ராஜ்குமாரும் நரைமுடியோடு நடிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். கெட்டப் மாற்றுகிறவர்தான் சூப்பர் ஸ்டார் என்றால் ரஜினியை விட கமலும், விஜய் அஜீத்தைவிட விக்ரமும்தானே முன்னணியில் இருக்க வேண்டும்? யாஷ் டிவி சீரியல்களில்தான் நடித்துக் கொண்டிருந்தாராம். பிறகு துணைப் பாத்திரங்கள். இப்பொழுது ஹீரோ.

சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள்தான்- 

சதுரங்கவேட்டை-2 கதை விவாதம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த போது ஒரு பாத்திரத்தின் வசனத்தைச் சொல்லி ‘இதை நீங்க பேசிக் காட்டுங்க’ என்றார் இயக்குநர். எனக்கு ஒரே வெட்கமாகப் போய்விட்டது. ‘அடச் சும்மா பேசுங்க’ என்றார். கடைசி வரைக்கும் தவிர்த்துவிட்டேன். எதற்காகப் பேசச் சொன்னார் என்று பேருந்தில் திரும்ப வரும்போது யோசனை ஓடிக் கொண்டேயிருந்தது. ஒருவேளை எனது வசன உச்சரிப்பு பிடித்துப் போயிருந்து அந்தப் பாத்திரத்தை என்னையே நடிக்கச் சொல்லியிருந்தால் அடுத்தடுத்த படங்களில் நட்சத்திரமாகி தலையில் விக் ஒன்றை மாட்டிக் கொண்டு ஏழெட்டு மாதங்களில் டூயட் ஆடியிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. அஜீத் வெள்ளைத் தலையோடு நடிப்பது மாதிரி நாம் சொட்டைத் தலையோடு நடித்தாலும் கோடானு கோடி ரசிகர்கள் ஏற்றுக் கொண்டுதான் இருப்பார்கள் என்று நினைத்த போது வெட்கத்தில் கன்னம் சிவந்துவிட்டது.

ஹீரோ மட்டும் ஆகியிருந்தால் ‘அண்ணனுக்கு தலையிலும் ஒண்ணுமில்லை; தலைக்குள்ளேயும் ஒண்ணுமில்லை’ என்று எழுதியவனை இழுத்து வந்து கும்மியிருக்கலாம். தப்பித்துவிட்டான்.

Aug 17, 2017

கஃபீலும் வெங்கியும்

தலைப்பைப் பார்த்தவுடன் ‘மத நல்லிணக்க வகுப்பெடுக்க கிளம்பிவிட்டான்’ என்று நினைக்கத் தோன்றுமே. பதற வேண்டாம். அதுவன்று விவகாரம். இருவருமே பெங்களூரில் கார்போரேட் நிறுவனங்களில் பணிபுரிகிறவர்கள். வெவ்வேறு நிறுவனங்கள். தமிழர்கள். 

வெகு நாட்களுக்கு முன்பாக கஃபீல் அழைத்திருந்தார். 

‘அண்ணா..எங்க கம்பெனியில் ஸ்டேஷனரி பொருட்களைச் சேகரித்திருக்கிறோம்...யாருக்குக் கொடுக்கலாம்?’ என்றார். பெரும்பாலான நிறுவனங்களில் CSR (Corporate Social Responsibility) என்று வைத்திருக்கிறார்கள். சமூகத்திற்கு என ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் நோக்கம். நிதியும் நிறையச் சேரும். அதைக் கொண்டு மரம் வைப்பார்கள், தெருக்களைச் சுத்தம் செய்வார்கள் இப்படி சில பணிகளுக்குப் பிறகும் பணம் மிச்சமாகும். மிச்சமாகிற பணத்தை ஏதேனும் தொண்டு நிறுவனங்களை அழைத்துக் கொடுப்பார்கள் அல்லது திருப்பி அனுப்பி வைத்துவிடுவார்கள். 

கஃபீல் பணிபுரியும் நிறுவனத்தில் பணியாளர்களிடம் பணமாக வாங்காமல் விரும்புகிறவர்கள் ஸ்டேஷனரி பொருட்களாகக் கொடுக்கலாம் என்று வாங்கி வைத்திருந்தார்கள்.  முப்பதாயிரம் ரூபாய் மதிப்புள்ள பொருட்கள். பேனா, பென்சில், அழிப்பான், காகிதம், நோட்டுகள், வரைபொருட்கள் எனக் கலவையாக இருந்தன. இதற்கு முன்பாக இந்த மாதிரி யாருக்கும் வாங்கிக் கொடுத்ததில்லை. அனுபவமில்லையென்றாலும் சரி- எதையும் விட்டுவிடக் கூடாது. எங்கேயாவது யாருக்காவது பயன்படும்.

‘வாங்கிடுங்க கஃபீல்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். 

‘ட்ரஸ்ட் பத்தி ஒரு பவர்பாய்ண்ட் கேட்கிறாங்கண்ணா’ என்றார். அனுப்பி வைத்ததை அவர் பட்டி பார்த்து டிங்கரிங் செய்து மேல் மட்ட ஆட்களுக்குக் காட்ட அவர்கள் ‘இவன் ஏதோ செய்யறான் போலிருக்கு’ என நினைத்திருக்கக் கூடும். நிசப்தம் அறக்கட்டளை அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இனி அவர்கள் சமூகம் சார்ந்த தங்களது பணிகளுக்கு நம்மைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது. அவர்களுடைய ஒரு மணி நேரத்தை வாங்கித் தரச் சொல்லியிருக்கிறேன். நேரடியாகச் சென்று இதுவரை என்ன செய்கிறோம், எப்படிச் செய்கிறோம் என்பது பற்றியெல்லாம் விளக்கலாம் என்ற யோசனை இருக்கிறது. அநேகமாக இந்த மாதத்திற்குள் அதைச் செய்துவிட வேண்டும்.

எம்.ஜி.ஆர் காலனி மற்றும் அண்ணா நகர் காலனி இரண்டிலும் சேர்த்து இருநூற்றைம்பது குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். லம்பாடிகள் எனப்படும் ஊரோடிகளின் குழந்தைள். ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து கல்லூரி வரை படிக்கக் கூடிய மாணவர்கள் இவர்கள். அவர்கள் படிக்கும் வகுப்புக்கு ஏற்ப பொருட்களைப் பிரித்துக் கொடுக்கும் பணி நடைபெற்று வருகிறது. இந்த வாரத்திற்குள் முடித்துவிடுவோம். 


கஃபீல் போலத்தான் வெங்கியும். ஆனால் அவர் வேறொரு நிறுவனத்தில் பணியாற்றுகிறார். தங்கள் நிறுவனத்திலிருந்து மூன்று முதல் ஐந்து வருடங்கள் வரை பயன்படுத்தப்பட்ட கணினிகளைப் பள்ளிகளுக்குத் தருவதாகச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். 

‘நல்லா வேலை செய்யுமாங்க?’ என்றேன். 

‘அட்டகாசமாக இருக்கும்’ என்றார். அப்படியானால் சரிதான். உடனடியாக ஏழு பள்ளிகளிடமிருந்து கோரிக்கைக் கடிதங்களைப் பெற்று அனுப்பி வைத்திருந்தோம். 

பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு ‘உங்களுக்கு முப்பத்தேழு கணினிகள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கு’ என்றார். கணினிகளைப் பள்ளிகள் வாரியாகப் பிரித்து அவர்களே அழகாக பெட்டி கட்டி வைத்திருந்தார்கள். கஃபீலும், வெங்கியும் வெங்கி அவரவர் பொருட்களை வாகனத்தில் ஏற்றிவிட்டிருந்தார்கள். சனிக்கிழமை இரவு வந்து சேர்ந்தன. பொருட்களை இறக்கி அடுக்கி வைக்க நள்ளிரவு ஆனது. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் ஏழு அரசு பள்ளிகளுக்கும் தலா ஐந்து கணினிகளாகப் பிரித்துக் கொடுத்தாகிவிட்டது.

‘பழைய கணினிதானே?’ என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால் சிறு உடைசல் கூட இல்லை. வெங்கி சொன்னவுடன் எனக்கும் கூட சற்று தயக்கமாக இருந்தது. ‘பழையன கழிதல்’ என்ற பெயரில் ஆகாவழிகளைத் தள்ளிவிட்டால் என்ன செய்வது என்கிற தயக்கம்தான். ஆனால் அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. மிகச் சிறப்பாக இருக்கின்றன. என் கணிப்புப்படி எப்படியிருந்தாலும் ஒவ்வொரு கணினியும் இருபதாயிரம் ரூபாய்க்குக் குறைவில்லாமல் மதிப்பிருக்கும். அப்படியென்ரால் ஒரு பள்ளிக்கு லட்ச ரூபாய் மதிப்பிலான பொருட்களை வழங்கியிருக்கிறார்கள். பள்ளிகளின் தலைமையாசிரியர்களுக்கு வெகு சந்தோஷம். பயன்படுத்தப்பட்ட கணினிகள் கிடைக்கப்பெறுவதே கூட அவர்களுக்கு பெரிய காரியம்தான். கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் பள்ளிகளுக்கு யார் தருகிறார்கள்? கணினிகளைப் பெற்றுக் கொண்ட தலைமையாசிரியர்களின் முகத்தைப் பார்த்திருக்க வேண்டும்.



இந்த முறையும் சிறப்பாகச் செயல்படுகிற அரசு ஆரம்ப/நடுநிலைப்பள்ளிகளாகத்தான் தேர்ந்தெடுத்தோம். வடிகட்டித்தான் பள்ளிகள் முடிவு செய்யப்பட்டன.  என் பங்களிப்பு என்று பெரிதாக எதுவுமில்லை. பள்ளிகளிடம் கோரிக்கைக் கடிதங்களைப் பெற்றுக் கொடுத்தது, வாகன ஏற்பாடுகளைச் செய்தது என எல்லாவற்றையும் ஆசிரியர் தாமஸ் பார்த்துக் கொண்டார். நஞ்சப்பன் நிசப்தம் வாசகராம். அவருடைய வண்டிதான் பெங்களூரு வந்திருந்தது. வாடகை, சுங்கக்கட்டணம் என எல்லாமுமாகச் சேர்த்து எட்டாயிரம் ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டார். இரவு ஒன்பது மணிக்கு வண்டி வந்து சேர்ந்தது. வண்டியிலிருந்து பொருட்களை இறக்கி வைப்பது, பிரிப்பது என சகலத்தையும் எம்.ஜி.ஆர் காலனி சிங்கக்குட்டிகள் பார்த்துக் கொண்டார்கள். கஃபீலும், வெங்கியும் பெங்களூரில் அலுவலக அனுமதி உள்ளிட்ட எல்லாவிதமான செயல்களையும் மேற்கொண்டார்கள். 



இதை எழுத வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. பெருநிறுவனங்கள் பலவும் இத்தகைய உதவிகளை வழங்குகின்றன. உலகின் பல்வேறு மூலைகளிலிருந்தும் உதவிகள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. கொஞ்சம் கவனித்து அவர்களிடம் பேசினால் உதவிகளைத் தேவைப்படுகிறவர்களிடம் சரியாகக் கொண்டு சேர்க்க முடியும். 

நிறைய வெங்கிகளும் கஃபீலும் தேவையாக இருக்கிறார்கள். முகம் காட்டாத மனிதர்கள் முகம் தெரியாத மனிதர்களுக்கு என வழங்குகிறார்கள். நாம் நேரடியாக உதவ முடியாத இடங்களில் இத்தகைய உதவிகளைப் பற்றிய தகவல்களை சரியான நபர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினால் அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். நாம் ‘இவ்வளவுதானா?’ என்று நினைக்கும் ஒவ்வொன்றுமே ஏதாவதொரு மனிதருக்கு ‘அம்மாடியோ’வாக இருக்கிறது என்பதுதான் நிதர்சனம். எதுவுமே ‘இவ்வளவுதான்’ என்றில்லை. இங்கு எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு மதிப்பு இருக்கிறது.  

ஏழு பள்ளிகளுக்குத் தலா ஐந்து கணினிகள் தவிர மீதமான இரு கணினிகளை எம்.ஜி.ஆர் காலனியில் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கும் நூலகத்திற்கு வழங்கிவிடலாம் என்பது திட்டம். அந்த மாணவர்கள் மாலை நேரத்தில் பயன்படுத்தட்டும்.

கணினிகளை வழங்கிய Sasken நிறுவனத்திற்கும் எழுதுபொருட்களை வழங்கிய KPMG நிறுவனத்திற்கும் நன்றி. கஃபீலுக்கும் வெங்கிக்கும் தனியாக நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. இருவரும் செயல்பட்டிருக்கவில்லையெனில் இந்தப் புன்னகை சாத்தியமில்லை. 

எஸ்.ராவும் மார்க்ஸூம்

கடந்தவாரம் திருப்பூரில் நிறைய இடங்களில் கார்ல் மார்க்ஸ் குறித்து எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் பேசப் போவதாக சுவரொட்டிகளை ஒட்டியிருந்தார்கள். ‘இவர் கம்யூனிஸ்ட்டா?’ என்று ஒரு கணம் அபத்தமாக யோசித்தேன். அவர் பேசியதன் காணொளியை நேற்று சில நண்பர்கள் பகிர்ந்திருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரப் பேச்சு. அவரது வழமையான தங்கு தடையில்லாத பேச்சில் கார்ல் மார்க்ஸ் பற்றியும் அவரது நண்பர் ஏங்கெல்ஸ் பற்றியும் மார்க்ஸின் மனைவி ஜென்னி பற்றியும் அவர்களது வாழ்க்கை முறை, சித்தாந்தங்கள் குறித்துப் பேசிய காணொளி இது.

நான் கம்யூனிஸ்ட் இல்லை. கம்யூனிஸ சித்தாந்தங்களில் பெரிய நம்பிக்கையுடையவனுமில்லை. ஆனால் தன்னை மார்க்சியவாதி என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ளக் கூடிய நண்பர்கள் பலர் எனக்கு இருக்கிறார்கள். மார்க்ஸூம் அவரது சிந்தனைகளும் பலரைத் தாக்கியிருக்கின்றன. உலகை புரட்டிப் போட்ட சிந்தனையாளர்கள் என்ற பட்டியலைத் தயாரித்தால் கார்ல் மார்க்ஸை முதல் இடத்தில் வைக்க முடியும் என நம்பலாம். 

‘அப்படி என்னய்யா மார்க்ஸ் சிந்திச்சுட்டான்?’ என்று கேட்கிறவர்களுக்கு எஸ்.ராவின் இந்தப் பேருரை முக்கியமான திறப்பாக இருக்கும். இந்தப் பேச்சுக்காக எஸ்.ராவின் உழைப்பை நினைத்தால் பிரமிப்பாக இருக்கிறது. உரையின் தொடக்கத்திலேயே ‘கம்யூனிஸ்ட் மார்க்ஸ் பத்திப் பேசறது முக்கியமில்லை; எழுத்தாளன் பேசறது முக்கியம்’ என்று சொல்லித்தான் தன்னை தோழர் எஸ்.ஏ.பெருமாள் அழைத்ததாக எஸ்.ரா குறிப்பிடுகிறார். ‘இவர் கம்யூனிஸ்ட்டா?’ என்ற என் கேள்விக்கான பதில் இது.

கம்யூனிஸத்தை நம்புகிறோம்; நம்பவில்லை என்பது இரண்டாம்பட்சம். கோடிக்கணக்கானவர்கள் நம்புகிற சித்தாந்தத்தை உருவாக்கிய மனிதனைப் பற்றிய அடிப்படையாவது நாம் தெரிந்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என நினைக்கிறேன். புத்தகங்களை வாசிப்பது, இணையத்தில் துழாவுவது போன்றவற்றைச் செய்யலாம்தான். ஆனால் நம்மில் எத்தனை பேர் அதைச் செய்வோம்? ‘அதெல்லாம் போரடிக்கும்’ என்ற மனநிலைதான் இருக்கும்.

நேற்றிரவு ஒருவர் அழைத்திருந்தார். ‘என்ன செஞ்சுட்டிருக்கீங்க?’ என்ற வழக்கமான கேள்விக்கு ‘கார்ல் மார்க்ஸ் பற்றிய பேச்சைக் கேட்டுட்டு இருக்கேன்’ என்றேன்.

‘தூக்கம் வருமே’ என்றார். இணைப்பை அவருக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தேன். இன்று காலை ‘அட்டகாசம்’ என்று பதில் அனுப்பியிருந்தார். ஒன்றிரண்டு தகவல் பிழைகள் இருக்கின்றன. உதாரணமாக மார்க்ஸ் இறந்த தேதியைத் தவறாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் இது இயல்பானதுதான். குறிப்பேயில்லாமல் இரண்டு மணி நேரம் பேசுவது சாதாரணக்காரியமில்லை. ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே ஓர் ஆளுமையைப் பற்றிப் பேச வேண்டுமானால் கூட ஒரு மணி நேரமாவது தயாரிக்க வேண்டும். இரண்டு மணி நேரம் பேச வேண்டுமானால்? 

எஸ்.ராவையும் ஜெயமோகனையும் பார்த்து பொறாமைப்படுகிறவர்கள், தூற்றுகிறவர்கள், வசைபாடுகிறவர்கள் ஒரு விஷயத்தை கோட்டைவிட்டுவிடுகிறார்கள். இவர்களின் உழைப்பை லாவகமாகத் தவிர்த்துவிடுகிறார்கள். இன்றைக்கு அவர்கள் சேர்ந்திருக்கும் இடமானது சாதாரணமாக அடையக் கூடியதில்லை. கடும் வாசிப்பின் வழியாகவும், எழுத்தின் வழியாகவும் ஆளுமைகளாக உருவெடுத்திருக்கிறார்கள். இன்றைக்கும் கூட அவ்வளவு அர்ப்பணிப்புடன் செயலாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எஸ்.ராவின் இந்த உரையைக் கேட்கிறவர்களுக்கு அதன் பின்னால் இருக்கக் கூடிய உழைப்பு புரியும். எஸ்.ரா மாதிரியான ஆளுமைகள் பேசும் போது கேட்டுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். இந்த உரையும் அப்படியானதொரு உரைதான். 

இரவில் கனவு முழுக்கவும் எஸ்.ராவும் மார்க்ஸூமாகவுமே இருந்தார்கள்.

நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்தவர்களுக்கும், அற்புதமான உரை நிகழ்த்திய எஸ்.ராவுக்கும், பதிவு செய்த ஸ்ருதி டிவிக்கும் நன்றி.

நிறையப் பேர் இந்தக் காணொளியைப் பார்த்திருக்கக் கூடும். பார்க்காதவர்களுக்காக இந்த இணைப்பு-

Aug 16, 2017

கேள்விக்கென்ன பதில்?

நீங்க எழுதறதெல்லாம் இலக்கியமே கிடையாதுன்னு சொல்லிருக்காங்களா? சொன்னால் ‘புடிச்சா படி இல்லன்னா விடு’ன்னு சொல்லுவீங்களா இல்ல சண்டைக்கு நிப்பீங்களா?

நான் எழுதுவது இலக்கியமே இல்லை என்றுதானே நானும் சொல்கிறேன்?!  ‘எதையும் நிரூபிக்காமல் சற்று சும்மா இருங்கள்’ என்பது ஆத்மாநாமின் பிரபலமான கவிதை வரி. 

உங்களுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கிறதா? உங்களைப் பொறுத்த வரை எது கடவுள்?

நிரூபிக்க முடியாத எதுவுமே கடவுள்தான். ‘ஏன் லேட்’ உட்பட நிரூபிக்க முடியாதவனவற்றை எதிர்கொள்ளும் போதும் கடவுளே துணை.

What is your ambition in life? or what do you want to be in 10 years down the line?

இலட்சியம் என்று ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு அதை அடைய முடியவில்லையென்றால் சமரசம் செய்து, மானங்கெட்டு....கச்சடா இல்லையா?. நமக்குப் பிடித்த காரியங்களைத் தொடர்ந்து செய்தால் காலம் நமக்கான இடத்தை உருவாக்கும்.

Writer, helping poor people, cinema- Next?

நிறைய எழுதுவது, நிறையப் பேருக்கு உதவுவது, நிறைய திரைப்படங்களில் பணியாற்றுவது.

ஒத்திசைவு ராமசாமி உங்கள கலாய்க்கிறாரே. அவருக்கு என்ன பதில் சொல்றீங்க?

அதில் தவறு என்ன இருக்கிறது? கலாய்க்கட்டும். வாசிக்கும் போது மெலிதாக புன்னகைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். 

உங்களுக்கு தம் இல்லையா இலக்கிய வாதிகளுடன் மல்லுக்கட்ட? பிக்பாஸ் கணேஷ் மாதிரி எப்ப பார்த்தாலும் எஸ்கேப் ஆர்டிஸ்ட் தானா?

சிக்ஸ் பேக் வைப்பதற்கான முயற்சிகளில் இருக்கிறேன். அதுவரைக்கும் அவரவர் அவரவர் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

Question regarding Nisaptham. How do you choose beneficiary? Do you have any criteria? Verification?

தயவு செய்து நிசப்தம் தளத்தில் சில கட்டுரைகளையாவது வாசித்துவிடவும்.

தூர் வார்றது, பசங்களுக்கு படிப்பு சொல்றது, உதவி செய்றது, கட்டுரையா எழுதி தள்றது. இதெல்லாம் எதுக்கு. வேற வழியே இல்லையா. மாட்டிகிட்டாச்சா? நல்லா குடிச்சிட்டு இல்ல குடிக்காம சந்தோஷமா புடிச்ச பொண்னோட பொண்ணுங்களோட டான்சு, பாட்டுன்னு கூத்தடிக்க வேண்டாமா? உங்க வாழ்க்கையா பாத்தா சப்புன்னு இருக்கு. இவன் ரொம்ப ரொம்ப நல்லவன்டா. அய்யோ பாவம். ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் இல்லையா?

ஆமாங்க, பெங்களூரில் இருக்கிறேன் என்று சொல்லவே வெட்கமாக இருக்கிறது.

நீங்கள் என்னதான் நடுநிலை என்று சொல்லிக்கொண்டாலும் அவ்வப்போது உங்களது தி.மு.க பாசம் வெளிப்படுகிறதே...

எட்டாம் வகுப்பு படித்த போது திமுகவுக்காகத் தேர்தல் பரப்புரை செய்திருக்கிறேன். ஒருவேளை அந்தப் பாசமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அடுத்த முறை எட்டிப்பார்க்கும் போது ஒரேயடியாக அடிக்கிறேன்.

Sarahahவில் கேட்கப்பட்டவை.

அப்போ டைனோசர் இருந்திருக்குமா?

சுதந்திர தினத்தில் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. மகியையும் யுவியையும் அழைத்து லால்பாக் செல்லலாம் என நினைத்தேன். ‘வார வாரம் குழந்தையை வெளியில் அழைத்துச் செல்ல வேண்டியதில்லையா?’ என்று யாராவது கேட்டால் ‘அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமா?’ என்று திருப்பிக் கேட்கத் தோன்றும். நம் தலைமுறையில் அம்மாவும் அப்பாவும் எத்தனை முறை நம்மையெல்லாம் அழைத்துச் சென்றார்கள்? ‘அந்தக் காலம் வேறு; இந்தக் காலம் வேறில்லையா?’ என்ற கேள்வி வரும். வேறுதான். ஆனால் வெளியில் அழைத்துச் சென்றால் மால், பூங்கா, சினிமா, உணவகம்- எப்படிப் பார்த்தாலும் வீண் செலவுதான். குழந்தைகளை எப்பொழுதாவது அழைத்துச் சென்றால் போதும். அது effective ஆக இருக்க வேண்டும் என நினைப்பேன்- வெகு நாட்களுக்கு நினைவில் நிற்பது போல.

என்னிடம் யமஹா ரே இருக்கிறது. அதைக் கொண்டு போய் லால்பாக் மெட்ரோ ஸ்டேஷனில் நிறுத்திவிட்டு பதினைந்து ரூபாய்க்கு பயணச்சீட்டு வாங்கினால் அடுத்த மூன்றாவது நிறுத்தத்தில் இறங்கிக் கொள்ளலாம். ஒரு மேம்பாலம், ஒரு சுரங்கப்பாதை வரக் கூடிய பாதையாகத் தேர்ந்தெடுத்தேன். பொடியன்கள் மெட்ரோவில் பயணித்ததில்லை. சுரங்கப்பாதைக்குள் நுழையும் போது ‘வெளியே பாருங்க’ என்றேன். கால்களை இறுகப்பற்றிக் கொண்டார்கள். கே.ஆர்.மார்கெட்டில் இறங்கி மீண்டும் லால்பாக்குக்கு வண்டி ஏறும் போது கனகூட்டம். மொத்த பெங்களூரும் லால்பாக்கை நோக்கிப் போவது போல பிரமை.

ஹைதர் அலி ஆரம்பித்து வைக்க திப்பு சுல்தான் கட்டி முடித்த லால்பாக்கில் வருடம் இரு முறை மலர்கண்காட்சி நடத்துகிறார்கள். அதற்குத்தான் அத்தனை கூட்டம். நுழைவுச் சீட்டு வாங்குகிற இடத்திலேயே பிதுக்கிவிட்டார்கள். மலர்கண்காட்சிக்குள் நுழையவே முடியாது போலிருந்தது. பேசாமல் பூங்காவில் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு ‘இதுதான் மரத்தோட Fossil. இதுக்கு இருபது மில்லியன் வயசு ஆகிடுச்சு’ என்றேன். ‘டைனோசர் இருந்திருக்குமா?’ என்றான். அதற்கு நாற்பத்தைந்து மில்லியன் வருடங்களுக்கு முன்பாகவே டைனோசர்கள் அழிந்துவிட்டன. இந்த தொல்லுயிர் படிமத்தை தமிழகத்திலிருந்து எடுத்து வந்திருக்கிறார்கள். அப்படியே டைனோசர் காலமென்றாலும் கூட தமிழ்நாட்டில் டைனோசர் இருந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

சொன்னவுடன் பொக்கென்று போய்விட்டார்கள். ‘எதுக்கு கேட்ட?’ என்றேன். அவன் பதில் சொல்வதற்குள் பேச்சு திசை மாறிவிட்டது.

புலிகள் குறித்தான சில ஆவணப்படங்களை முன்பு சேர்ந்து பார்த்திருக்கிறோம். சேகர் தத்தாத்ரியின் 'The Truth about Tiger' என்று நினைக்கிறேன். அதில் புலி ஒவ்வொரு மரமாக சிறுநீர் கழிப்பதைக் காட்டுவார்கள். ‘இது என்ர ஏரியா’ என்று பிற புலிகளுக்கு உணர்த்துவதற்கான சமிக்ஞை அது. நாய்களும் அதையே செய்வதை கவனித்திருக்கலாம். அதுவும் புது ஏரியா என்றால் எந்தக் கம்பத்தைக் கண்டாலும் வலது பின்னங்காலைத் தூக்கிவிடும். இத்தனை சிறுநீரை எங்குதான் தேக்கி வைத்திருக்குமோ எனத் தோன்றும். சிறு கழித்த பிறகும் சிறுநீர்ப் பைக்குள் தேங்குகிற மிச்சச் சிறுநீருக்கு Residual என்று பெயர். சில வருடங்களுக்கு முன்பாக எனக்கு சிறுநீரகத்தை அல்ட்ரா சவுண்ட் ஸ்கேன் செய்தார்கள். பெங்களூரில் அப்படித்தான். ஏதாவது ஒரு சிறு பிரச்சினை என்றாலும் அக்கு வேறு ஆணி வேறாக ஆராய்ந்துவிட்டுத்தான் வெளியில் அனுப்புவார்கள். முதலில் ஒரு முறை ஸ்கேன் செய்துவிட்டு சிறுநீர் கழித்துவிட்டு மீண்டும் ஸ்கேன் செய்தார்கள். எவ்வளவு  மில்லிலிட்டர் என்று மறந்து போய்விட்டது. கொஞ்சம் தேங்குவதாகச் சொன்னார்கள். Residual. நிறையத் தண்ணீர் அருந்த வேண்டும், சிறுநீர் கழிக்கும் போது கீழே அமர்ந்து கழிக்க வேண்டும்- சிறுநீர்ப்பை அமுக்கப்படுவதால் மிச்சம் மீதியில்லாமல் வெளியேறும்- என்றெல்லாம் அறிவுரை சொன்னார்கள். ‘நான் புலி வம்சம் டாக்டர்’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன். 

லால்பாக்கில் கண்ணாடி மாளிகைக்கு முன்பாக ஒரு மரம் இருக்கிறது. சோவியத் ரஷ்யாவின் அதிபர் நிகிதா குருசேவ் நட்டு வைத்த மரம். நிகிதா என்றவுடன் நிகிதா துக்ரல் மாதிரி ஓர் அழகி என்று நினைத்துக் கொண்டேன். என்னை மாதிரியே ஒரு வழுக்கை. அப்பொழுதெல்லாம் நம்மவர்களுக்கு ரஷ்யாதானே தோழன்? நேருவுடன் சேர்ந்து வந்து நட்டு வைத்துப் போயிருக்க வேண்டும். இதையெல்லாம்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். குழந்தைகளிடம் இப்படி எதையாவது கோர்த்து எதையாவது கதையாகச் சொல்லும் போது புரிந்து கொள்கிறார்கள். 

ரஷ்யாவுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் பனிப்போர் நடைபெற்றது என்பது மட்டும்தான் தெரியும். பனிப்போரின் அடியாழத்திலிருந்து அவர்கள் கேள்வி கேட்டால் விழி பிதுங்க வேண்டியிருக்கிறது. ஹைதர்அலிக்கும் திப்புசுல்தானுக்குமான உறவுதான் தெரியும். அவர்களைப் பற்றி வேறு கேள்விகளைக் கேட்டால் திணற வேண்டியிருக்கிறது. அதே போல தாவரங்களுக்கு அறிவியல் பெயர் பற்றிச் சொன்னால் - அங்கே பெரும்பாலான மரங்களில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்- ஓரளவுக்கு மேல் சொல்லத் தெரிவதில்லை. இது ‘டேட்டாக்களின் யுகம்’.எல்லாவற்றிலும் நாய் வாய் வைப்பது போலத் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் எதிலுமே ஆழமாகச் செல்வதில்லை. இதையே குழந்தைகளுக்குக் கடத்தினால் போதும். நமக்குத் தெரிந்தவற்றைச் சொல்லிக் கொடுத்தபடியே இருந்தால் தங்களுக்கு அவற்றில் எதில் ஆர்வமோ அதில் உள்ளே இறங்கிவிடுவார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

‘பாஸிடிவ் பேரண்டிங்’பற்றிப் பேசினால் இதையெல்லாம் சேர்த்துப் பேசலாம். நம் குழந்தைகளிடம் நாம் சிலவற்றை எதிர்பார்ப்பதைப் போலவே குழந்தைகள் நம்மிடமிருந்து சிலவற்றை எதிர்பார்க்கிறார்கள். நாம் அதையெல்லாம் கைக்கொண்டிருக்கிறோமா என்பது நம்மை நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய முதல் கேள்வி. அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை நாம் பூர்த்தி செய்யாமல் நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளை அவர்கள் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம்? குழந்தைகளை அடிக்கமாட்டோம்; திட்ட மாட்டோம் என்பது மட்டுமில்லை. குழந்தைகளுக்கு எப்படிச் சொல்லித் தருகிறோம், அவர்களிடம் எதையெல்லாம் பேசுகிறோம் என்பதில் ஆரம்பித்து அவர்களின் கவனம் திசைமாறாமல் எப்படி கடிவாளம் போடுகிறோம் என்பது வரை சகலமும் அடக்கம். நாம் சொல்லித் தருகிற, நாம் எதிர்பார்க்கிற விஷயங்களிலிருந்து அவர்கள் விலகும் போது சுள்ளென்றாகிறது. மிரட்டுகிறோம். தண்டிக்கிறோம். நமக்கு வயதும் உடல் பலமும் இருக்கிறது. அவர்களை மிரட்ட முடிகிறது. அவர்களால் அது முடிவதில்லை. அமைதியாக இருந்து கொள்கிறார்கள். வயது கூடக் கூட அது வேறு தொனியில் அவர்களிடமிருந்து வெளிப்படுகிறது.

குழந்தை வளர்ப்பில் கற்றுக் கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. நாட்கள் நகர நகர இதன் ஆழ அகலங்கள் விஸ்தரித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன. வாசிப்பிலும் அனுபவத்திலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

‘எங்கப்பா என்னைப் பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டாவே அழுதுடுவேன்’ என்று சொன்னவரைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவருக்கு முப்பது வயது இருக்கும். அவருடைய அப்பா எப்படி விரும்பினாரோ அப்படியே வளர்த்திருக்கிறார். அப்பாவைப் பார்த்தால் இன்னமும் பயப்படுகிறார். ‘ஒரு தடவை கூட அடிச்சதில்லைங்க’ என்றார். அப்புறம் எப்படி சாத்தியம் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எப்பொழுதுமே தங்கம், பொன்னு, குட்டி என்றுதான் அழைக்கிறார். கோபப்படும் போது மட்டும் பெயர் சொல்லி அழைப்பாராம். அதுவே உணர்த்திவிடுகிறது. அதோடு சரி. மாறுகிற ட்ராக்கிலிருந்து திரும்பவும் நேராகிவிடுகிறது. இதையே எல்லோருமே செயல்படுத்த முடியாது. ஒருவகையிலான கலை. குழந்தைகளுக்கும் நமக்குமான உறவு நிலையைப் பொறுத்து அவர்களின் வயதைப் பொறுத்து அவரவருக்கு எது எளிதாக வருமோ அவரவர் அந்த முறையைப் பின்பற்ற வேண்டியதுதான்.

மீண்டும் Fossil வழியாகத்தான் வெளியேறினோம். ‘டைனோசர் இருந்திருந்தா இந்த மரத்து மேல ஒண்ணுக்கு அடிச்சிருக்கும்ல’ என்றான். நல்ல கேள்வி. பின்னங்காலைத் தூக்கி அடித்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஏதாவது படத்தில் காட்டியிருக்கிறார்களா?