Jul 31, 2015

கேள்வியும் பதிலும்

பெண்களுக்கு சம உரிமை என்பது பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்?
                                                                                                       அனிதா
சில நாட்களுக்கு முன்பாக மனைவியின் அலுவலகத்தில் Team outing செல்வதற்காக ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். வெள்ளிக்கிழமை இரவு கிளம்பி சனிக்கிழமை ஒரு பண்ணைவீட்டில் இருந்துவிட்டு பிறகு அன்றைய மாலையில் வீடு திரும்புவார்கள்.  அவர்களது டீமில் நான்கைந்து பெண்கள் உண்டு. திருமணமாகாத பெண்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பிரச்சினையில்லை. வருவதாகச் சொல்லிவிட்டார்கள். திருமணமான பெண்களுக்கு அப்படி உடனடியாக ஒத்துக் கொள்வது என்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை அல்லவா? மற்ற பெண்களைப் பற்றித் தெரியவில்லை. மனைவி என்னிடம் சொன்னவுடன் ‘நீ போய்ட்டா பையன் வருத்தப்படுவானே...ஒரு நாள் என்றாலும் கூட பரவால்ல...ஒரு ராத்திரி ஒரு பகல்ன்னு..கண்டிப்பா போகணுமா?’ என்று ஏதேதோ சொல்லி மறுக்கச் செய்துவிட்டேன். மனைவியும் எதையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

அடுத்த ஓரிரண்டு வாரங்களில் எங்கள் அலுவலகத்தில் அதே மாதிரி ஏற்பாடு செய்தார்கள். 

வீட்டில் அனுமதி கேட்க வேண்டும் என்றெல்லாம் யோசிக்கவேயில்லை. சரி என்று சொல்லிவிட்டு மனைவியிடம் ‘அடுத்த வாரம் டீம் அவுட்டிங் போறோம்’ என்று தகவலாக மட்டும் சொன்னேன். எப்பொழுதுமே எனக்குள் ஒரு முரட்டு ஆண் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான். அவன் அடிக்கடி எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறான் என்பதுதான் உண்மை. 

எதைப் பற்றியும் பேசுவதற்கு முன்பாக நமக்கென்று ஒரு யோக்கிதை வேண்டுமல்லவா? முதலில் என்னைத் திருத்திக் கொள்கிறேன். 

                                                               ***

குழந்தைகளுக்கான கதை சொல்லும் வழிமுறைகள் என்று ஒரு முறை நீங்கள் எழுதியிருந்த ஞாபகம். அந்த வழிமுறைகளை முயன்று பார்த்தேன். ஆனால் எனக்கு கற்பனை போதவில்லை என்று தோன்றுகிறது. வேறு ஐடியா ஏதாவது தர முடியுமா?                                                                                                                                                                                                          சரவணன்

இப்போதைக்கு எளிமையான ஐடியா.

கடந்த சில நாட்களாக குழந்தைகள் எழுத்தாளர் விழியன் குழந்தைகளுக்கான கதைகளை வாட்ஸப் வழியாக நூற்றுக்கணக்கான பெற்றோர்களுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார். குரூப்பில் போட்டு தாளிப்பதெல்லாம் இல்லை. நம்முடைய எண்ணைக் கொடுத்துவிட்டால் ஒவ்வொரு எண்ணுக்கும் தனித்தனியாகத்தான் கதை வருகிறது என்பதால் உமாநாத்தைத்(விழியனின் இயற்பெயர் உமாநாத்) தவிர நம்முடைய எண் மற்றவர்களுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. கடந்த பதினைந்து நாட்களாக அவருடைய கதையை நேரம் கிடைக்கும் போது படித்து வைத்துக் கொள்கிறேன். அதிகபட்சம் பத்து நிமிடங்கள்தான் தேவைப்படுகிறது. வீட்டுக்குச் சென்றவுடன் கொஞ்சம் சொந்தச் சரக்கைச் சேர்த்து பையனுக்குச் சொல்லிவிடுகிறேன்.

உமாநாத்தின் எண் 9094009092. வாட்ஸப்பில் ஒரு செய்தியை அனுப்பி வையுங்கள். இன்றிலிருந்து கதை அனுப்பத் தொடங்கிவிடுவார்.

                                                                     ***

வாழ்க்கையின் பலவீனமான தருணங்கள் என்று எதைச் சொல்லலாம்?
                                                                                                                  நவீன்

மயூரிக்கு ஒன்பது வயதாகிறது. பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தை. நேற்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தவள் தீடிரென்று மயங்கி விழுந்துவிட்டாள். பக்கத்திலிருக்கும் மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இன்னொரு மருத்துவமனைக்குச் செல்லச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இரண்டாவது மருத்துவமனையில் வசதிகள் போதவில்லை என்று நாராயண ஹிருதயாலயாவுக்கு எடுத்துச் செல்லச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரமாகிவிட்டது. மருத்துவமனையை அடையும் போது குழந்தையின் உடலில் எந்த அசைவுமில்லை. இன்று காலை வரைக்கும் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில்தான் இருக்கிறாள். இருதயத் துடிப்பு, ரத்த அழுத்தம் என அத்தனையும் சீராக இருக்கிறது. ஆனால் மூளை மட்டும் முழுமையாக செயலிழந்துவிட்டதாம். இருபத்து நான்கு மணி நேரம் கழித்துத்தான் எதையும் சொல்ல முடியும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். குழந்தைகளைத் தாக்கும் இப்படியான திடீர் நோய்மைத் தாக்குதல்களைக் கேள்விப்படும் போது உடைந்து போய்விடுவதாக உணர்கிறேன். 

இன்றைக்கு மயூரிக்கு வந்த பிரச்சினை நாளை யாருக்கு வேண்டுமானாலும் வரக் கூடும். இந்த ஒரு பய உணர்வைச் சுமந்து கொண்டிருப்பதுதான் பலவீனமான மனநிலையை உண்டாக்குகிறது.

எல்லி

கதை சொன்னால் நேர்கோட்டில் சொல்ல வேண்டும் அதுவும் ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் தொடர்ச்சி இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சிலர் சொல்லியதைக் கேட்டதுண்டு. ஆனால் அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. துண்டிக்கப்பட்ட காட்சிகளை கோர்த்துக் கோர்த்து ஒரு கதையை மிகச் சிறப்பாகச் சொல்லிவிட முடியும் என்பதை சில இயக்குநர்கள் நிரூபித்துவிடுகிறார்கள். அதற்கான உதாரணமாக எல்லி(Heli)ஐ சொல்லலாம். 

2013 ஆம் ஆண்டில் வெளியான மெக்ஸிகன் படம்.

எல்லி இளைஞன். மெக்ஸிகோ நாட்டில் ஓர் ஆட்டோமொபைல் தொழிற்சாலையில் பணி புரிகிறான். மனைவி குழந்தையோடு ஒரு ஓட்டை வீட்டில் குடியிருக்கிறான். இவர்களுடன் எல்லியின் தந்தையும் தங்கையும் தங்கியிருக்கிறார்கள். மேடு பள்ளமில்லாமல் வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எல்லியின் தங்கை பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் இளம்பெண். கிட்டத்தட்ட பால்யம் மாறாத பருவம். அவளுக்கு பதினேழு வயதுப் பையனுடன் காதல் மலர்கிறது. அவன் ராணுவத்தில் பயிற்சி பெற்றுக் கொண்டிருப்பவன். அவ்வப்போது எல்லியின் தங்கை எஸ்டெல்லாவிடம் எல்லை மீற முயற்சிக்கிறான். ஆனால் அவள் பயத்தில் ஒத்துழைப்பதில்லை. ‘உன்னைப் பிடிக்கும்...ஆனால் கர்ப்பமாகிடுவனோன்னு பயமா இருக்கு’ என்கிறாள். அப்பொழுது அவளிடம் ஒரு குட்டி நாய் இருக்கிறது.

‘இப்போதைக்கு இந்த நாய்க்குட்டியே போதுமா?’ என்கிறான்.

காதல் இப்படி போய்க் கொண்டிருக்கும் ஒரு சமயத்தில் ‘என்னை கல்யாணம் செஞ்சுக்குவியா?’ என்று காதலன் கேட்க இவள் சம்மதித்துவிடுகிறாள். பணம் வேண்டுமல்லவா? அதற்காக ஒரு பழைய வீட்டில் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் போதைப் பொருளைத் திருடி எடுத்து வந்து எல்லியின் வீட்டு மாடியில் இருக்கும் தண்ணீர் தொட்டியில் பதுக்கி வைக்கிறான். அதை விற்று பணம் சேர்த்து எஸ்டெல்லாவை அழைத்துச் சென்று விடுவதாகச் சொல்கிறான். அது இரண்டு பெரிய பொட்டலங்கள். எல்லியின் மனைவி குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அந்தப் பொட்டலங்கள் தொட்டியின் நீர்ப்பாதையை அடைத்துக் கொள்ள குழாயில் நீர் வருவதில்லை. எல்லி தொட்டியைத் துழாவும் போது கையில் பொட்டலங்கள் சிக்குகின்றன.

மெக்ஸிகோவில் அவ்வப்போது கைப்பற்றப்படும் போதைப்பொருட்கள், திருட்டுப் பொருட்கள் போன்றவற்றை ஓரிடத்தில் குவித்து இராணுவம் எரிக்கிறது. அப்படியொரு சமயத்தில் இரண்டு பொட்டங்லங்களை ராணுவ அதிகாரி ஒருவர் அபேஸ் செய்து அந்த பழைய வீட்டில் ஒளித்து வைத்திருக்கிறார். அதைத்தான் இவன் அமுக்கி எடுத்து வந்து தண்ணீர் தொட்டியில் போட்டு வைக்கிறான். மெக்ஸிகோவில் போதைப் பொருள் வைத்திருப்பதாகத் தெரிந்தால் கதையை முடித்துவிடுவார்கள் என்பதால் அவசர அவசரமாக எல்லி அவற்றை எடுத்துச் சென்று ஒரு கிணற்றில் கரைத்துவிடுகிறான். கடுப்பு தீராமல் வீட்டிற்கு திரும்ப வந்து எஸ்டெல்லாவை பூட்டி வைக்கிறான். இனி பிரச்சினை எதுவும் இருக்காது என நினைக்கிறான். ஆனால் மோப்பம் பிடித்து வந்து கதவை உடைக்கிறார்கள். கதவை உடைப்பவர்கள் ராணுவ உடையில்தான் இருக்கிறார்கள். எல்லியின் அப்பா தனது நாட்டுத் துப்பாக்கியை எடுக்க எத்தனிக்கும் போது அவரைச் சுட்டு பிணத்தை சாலையில் வீசி விட்டு எல்லியையும் எஸ்டெல்லாவையும் இழுத்துச் செல்கிறார்கள். 

எல்லி அவர்களிடம் தனக்குத் தெரிந்த விவரங்களைச் சொல்லி விடுகிறான். வந்து பிடித்தவர்கள் ராணுவம் இல்லை. உடை மட்டும்தான் ராணுவ உடை. எஸ்டெல்லாவின் காதலன் குறித்த விவரம் தெரிந்த பிறகு அவனை மட்டும் விடுவார்களா? எல்லியையும் எஸ்டெல்லாவின் காதலனையும் ஒரு வீட்டில் கட்டிப் போட்டு ரணகளமாக்குகிறார்கள். ரணகளம் என்றால் ஆடைகளை நீக்கிவிட்டு கைகளை மேல் நோக்கிக் கட்டி வைத்து ஆணுறுப்பின் மீது சாராயத்தை ஊற்றி நெருப்பை பற்ற வைப்பது வரை. இப்படியான சித்ரவதைகளுக்குப் பிறகு எல்லியைத் தப்பிக்கவிடுகிறார்கள். ஆனால் எஸ்டெல்லாவின் காதலனைக் கொன்றுவிடுகிறார்கள். 

எல்லி திரும்ப வந்த பிறகு அவனுடைய மனம் சஞ்சலத்திலேயே இருக்கிறது. வேலையில் கவனம் செயலுத்த முடிவதில்லை. ஆரம்பத்தில் விசாரணை அதிகாரிகளிடம் முழுமையான தகவல்களைக் கொடுக்காமல் மறைக்கிறான். மனைவியுடன் சண்டை பிடிக்கிறான். முன்பிருந்ததைக் காட்டிலும் நிறைய மாறிவிடுகிறான். இவனது செயல்பாட்டில் திருப்தியில்லாமல் வேலையை விட்டும் நீக்கிவிடுகிறார்கள். குழப்பமான சூழலில் விசாரணை அதிகாரிகளிடம் தங்களைக் கடத்திச் சென்றவர்கள் எங்கே ஒளித்து வைத்திருந்தார்கள் என்பதைச் சொல்லிவிடுவதாக அழைக்கிறான். ‘இத்தனை நாள் ஏம்ப்பா சொல்லல?’ என்று அவர்கள் கேட்கும் போது ‘சொன்னால் தங்கச்சியைக் கண்டுபிடிச்சு தந்துடுவீங்க என்கிற ஆசைதான்’ என்கிறான். ‘அந்தக் கேஸை மூடியாச்சு...இனி மறுபடி திறக்கணும்’ என்கிறார்கள். அதன் பிறகு திடீரென்று எஸ்டெல்லாவே திரும்ப வந்துவிடுகிறாள். ஆனால் யாரிடமும் பேசுவதில்லை. அவளுக்கு கருக்கலைப்பு நடந்திருக்கிறது. எல்லி மெல்லத் தன் பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப முயற்சிக்கிறான். ஆனால் எஸ்டெல்லா மட்டும் அந்த அதிர்ச்சியிலேயே இருக்கிறாள். 

சமீபத்தில் பார்த்த நல்ல படங்களில் ஒன்று Heli. 

முதல் பத்தியில் குறிப்பிட்டது போல படத்தில் பெரும்பாலானவை துண்டிக்கப்பட்ட காட்சிகள். ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவை போலத் தெரிகிறது. ஆனால் ஒரு இழை மாதிரியான தொடர்புதான் கதையை நகர்த்துகிறது. உதாரணமாக ஒரு காட்சியில் எல்லி தொழிற்சாலையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போது கிரேன் இயக்கத்தில் தவறு செய்துவிடுகிறான். சூப்பர்வைசர் வந்து கத்திவிட்டுப் போகிறான். அவன் என்ன கத்துகிறான் என்று பார்வையாளர்களுக்கு புரிவதில்லை. எல்லியின் கவனம் சிதறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. மற்றொரு சமயம் தூரத்தில் நிற்கும் சூப்பர்வைசரை எல்லி உற்று நோக்குகிறான். அப்பொழுது எல்லிக்கும் அவனுக்கும் உறவு சரியில்லை என்று புரிகிறது. இன்னொரு காட்சியில் தன் மனைவியிடம் தனது வேலையைப் பறித்துவிட்டார்கள் என்று சொல்கிறான். இப்படித்தான் படம் முழுமையாகவே கத்தரிக்கப்பட்ட காட்சிகளால் நிரம்பியிருக்கிறது. இதை விவரிக்கும் போது அவ்வளவு சுவாரசியத்தையும் எழுத்தில் கொண்டு வர முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் படமாகப் பார்க்கும் போது இந்தத் துண்டுச் சித்திரங்கள் உருவாக்கும் கிளர்ச்சியைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் பின்னணி இசை. இசை என்று சொல்ல முடியாது. சப்தங்கள். படம் முழுக்கவும் லைவ் சவுண்ட்தான். பாத்திரங்கள் நடப்பதும் பேசுவதும் ஓடுவதும் படமாக்கத்தின் போது நேரடியாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அதுவும் பல காட்சிகளில் வித்தியாசப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. உதாரணமாக ஒரு காட்சியைச் சொல்ல முடியும். எஸ்டெல்லாவை எங்கே வைத்திருந்தார்கள் என்று எல்லி கேட்கும் போது அவள் பதில் எதுவும் சொல்வதில்லை. மற்றொரு காட்சியில் அவள் ஒரு ரூட் மேப் வரைந்து கொண்டிருக்கிறாள். அதுதான் அவள் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடம் என்பதை படம் பார்க்கிறவர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியும். அதைத் தூக்கிக் கொண்டு எல்லி ஓடுகிறான். அவள் அடைக்கப்பட்டிருந்த வீட்டுக்குள் நுழையும் போது ஒருவன் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் ஜன்னல் வழியாகத் தப்பி ஓடுகிறான். எல்லி துரத்துகிறான். காமிரா வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. நமக்கு டிவி ஓடும் சப்தம்தான் கேட்கிறது. ஆனால் திரையில் எல்லி அவனைக் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். இப்படி காட்சிக்கு முற்றும் சம்பந்தமில்லாத ஆனால் தொடர்புடைய இசையை ஓட விடுவது என படம் முழுக்கவுமே கேமிராவுக்கும் பின்னணி இசைக்குமான வித்தியாசமான பந்தத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

வழமையான காட்சிப்படுத்துதல், இசையாக்கம் என்பனவற்றிலிருந்து முழுமையாக விலகிய படம் Heli. திரைப்பட ஆர்வலர்கள் கற்றுக் கொள்வதற்கும் பிரியர்கள் உற்சாகமடைவதற்கும் ஏகப்பட்ட வஸ்துக்களை தனக்குள் உள்ளடக்கியிருக்கிறது.

ஆன்லைனில் கிடைக்கிறது. இணைப்பை கொடுத்தால் ‘திருட்டு டிவிடி சைட்டை இப்படி வெளிப்படையாகக் கொடுக்கலாமா?’ என்று யாராவது வந்து திட்டிவிட்டுப் போகிறார்கள். அதனால் Heli Solarmovies என்று கூகிளில் தேடுங்கள். நான் அப்படித்தான் பார்த்தேன். 

Jul 30, 2015

கலைவாணிக்குத்தான் வெளிச்சம்

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக வரைக்கும் கூட ஒவ்வொரு ஊரிலும் மிகச் சிறந்த பள்ளிகளின் பட்டியலில் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள்(Aided school) இருந்தன. ஊருக்கு ஒரு பள்ளி என்பது இது மிகையானதாகத் தெரிந்தால் ஒரு மாவட்டத்துக்கு இரண்டு பள்ளிகளாவது இருந்தன என்று சொல்லலாமா? இது குறைந்தபட்ச எண்ணிக்கை. பரவாயில்லை. இருக்கட்டும். அப்படியான உதவி பெறும் பள்ளிகள்தான் மெல்ல மெல்லச் சீரழிந்தன அல்லது சீரழிக்கப்பட்டன. 

பள்ளிகளின் தேர்ச்சி சதவீதம் படிப்படியாகக் குறைந்தது. மாவட்ட அளவிலான தகுதிப் பட்டியலிலிருந்து இந்தப் பள்ளிகள் காணாமல் போயின. பள்ளிகளின் நல்ல பெயர் சிதையத் தொடங்கியது. பல்லாண்டு காலமாக கோலோச்சி வந்த உதவி பெறும் பள்ளிகளின் இடத்தை தனியார் பள்ளிகள் ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கின. ‘ஒரேயொரு வருடம் ஸ்டேட் ரேங்க் வாங்கிட்டா போதும். பத்து வருஷத்துக்கு வியாபாரம் பழுக்கும்’ என்று தனியார் பள்ளிகள் நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய மாணவர்களைத் தேடிச் சென்று ‘எல்லாம் இலவசம்’ என்று கொக்கி போடுகின்றன. படிக்கும் திறன் வாய்ந்த மாணவர்களை அழைத்து வந்து தட்டி உருவேற்றி நல்ல மதிப்பெண்களை வாங்க வைத்து வீதிக்கு வீதி ப்ளெக்ஸ் பேனர் கட்டுகிறார்கள். ‘பார்த்தீங்களா எங்கள் பராக்கிரமத்தை’ என்று அறை கூவுகிறார்கள். அடுத்த வருடத்திலிருந்து அந்தத் தனியார் பள்ளியில் சேர்க்கைக்கு கூட்டம் அலை மோதத் தொடங்குகிறது. தொழில் யுக்தி அது. Business Strategy. 

மாணவர்களைத் தனியார் பள்ளிகள் வளைத்துக் கொள்ள உதவி பெறும் பள்ளிகள் காற்று வாங்கத் தொடங்கின. படிப்பே மண்டையில் ஏறாத மிச்சம் மீதி இருக்கும் மாணவர்களை வைத்துக் கொண்டு போராடுகிறார்கள். இதுதான் கடந்த பதினைந்து அல்லது இருபது வருடங்களாக நடந்து வருகிறது. அரசாங்கத்தாலும் கல்வித் துறையாலும் இந்தச் சீரழிவு கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்படவேயில்லை. அவர்கள் ஒரு கண்ணில் சுண்ணாம்பையும் இன்னொரு கண்ணில் வெண்ணையையும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட்டு அரசுப் பள்ளிகளுக்குத்தான் ஏகப்பட்ட விதிகளை விதிக்கிறார்கள். சமீபத்தில் பதினோராம் வகுப்பு மாணவியை சந்திக்க நேர்ந்தது. தனியார் பள்ளி மாணவி. பள்ளி தொடங்கி இரண்டு மாதம் ஆகிறது. பதினோராம் வகுப்பு புத்தகமே வழங்கப்படவில்லை என்றாள். எடுத்தவுடனேயே பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பாடம்தான். கணிதம், வேதியியல் உள்ளிட்ட பாடங்களில் பதினோராம் வகுப்பு பாடத்திட்டத்தில்தான் அடிப்படையான விஷயங்கள் இருக்கும். இவர்கள் அதையெல்லாம் சொல்லித் தருவதேயில்லை. அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு பனிரெண்டாம் வகுப்பு பாடங்களை மட்டும் நெட்டுரு போட வைக்கிறார்கள். புரியவில்லை என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு பொருட்டே இல்லை. உள்ளே ஏற்றிக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான். ஏற்றிக் கொண்டதை தேர்வுகளில் அப்படியே வாந்தியெடுக்கிறார்கள். வெளியுலகில் ‘எங்கள் பள்ளிதான் பெஸ்ட்’ என்று அறிவிக்கிறார்கள். 

இவர்களுடன் எப்படி அரசுப் பள்ளிகள் மதிப்பெண்களில் போட்டியிட முடியும்? கல்வித்துறை அதிகாரிகளுக்கு இதுவெல்லாம் தெரியாதா? தெரியும். கண்டுகொள்வதில்லை. தனியார் கல்வி முதலாளிகளால் மிகச் சரியாக கப்பம் கட்டப்படுகின்றன என்பதுதான் காரணம்.

தனியார் பள்ளிகளை நோக்கிச் செல்லும் மாணவர்களை ஈர்ப்பதற்கு சரியான வழிமுறைகள் உருவாக்கப்படவில்லை. அனைத்து பள்ளிகளிலும் சமன்படுத்தப்பட்ட கல்விமுறையை அமுல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகள் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை- சமன்படுத்தப்பட்ட கல்விமுறை என்பது விளையாட்டு, நூலகம், சமூகப்பணி உள்ளிட்டவற்றை பாடத் திட்டங்களோடு இணைப்பது மட்டுமில்லை குறிப்பாக எந்த வருடப் பாடத்தையும் தவிர்க்காமல் முறையாக படித்து பாடங்களின் அடிப்படை தெரிந்த மாணவர்களை உருவாக்கும் திட்டம். இவை தனியார், அரசுப்பள்ளி என்கிற பாகுபாடில்லாமல் அனைத்து பள்ளிகளிலும் கடைபிடிக்கப் பட வேண்டும். நாற்பது வயதில் ஒருவ எப்படிச் செயல்படுவான் என்பது அவனுடை பதினைந்தாவது வயதில் முடிவு செய்யப்படுகிறது. அதுதான் ஆளுமை உருவாக்கம். அந்த ஆளுமை உருவாக்கம் பள்ளிகளில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். எங்கே செயல்படுத்துகிறார்கள்? வெறும் மதிப்பெண் வாங்க வைப்பது மட்டும் பள்ளிகளின் கடமையாகிவிட்டது.

இப்படி அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் பொதுவான கற்பித்தல் முறையை அமுல்படுத்துவது எவ்வளவு அவசியமோ அதே அளவுக்கு அவசியம் ஆசிரியர் மாணவர்களின் விகிதாச்சாரம். 

ஒரு பக்கம் தனியார் பள்ளிகள் பணம் கொழித்துக் கொண்டிருக்க இன்னொரு பக்கம் அரசுப் பள்ளிகள் ஆசிரியர்களின் பற்றாக்குறையால் திணறிக் கொண்டிருக்கின்றன. அரசுப்பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களே இல்லை என்ற சூழல் நிலவும் அதே சமயம் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் உபரியான ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை மிகுந்து கிடக்கிறது. உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஒரு காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் படித்தார்கள். இப்பொழுது அந்த எண்ணிக்கை சுருங்கிவிட்டது. இருந்த போதிலும் முன்பு எவ்வளவு ஆசிரியர்கள் இருந்தார்களோ அதே எண்ணிக்கையிலான ஆசிரியர்கள் வெட்டியாக பெஞ்ச்சைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் பெரும்பாலும் இடமாறுதல் செய்யப்படுவதில்லை. ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை உபரியாக இருக்குமிடத்திலிருந்து பற்றாக்குறை நிலவும் பள்ளிகளுக்கு மாற்றுவதுதானே சரியாக இருக்கும்? அதைச் செய்வதற்கு சுணக்கத்தைக் காட்டுகிறார்கள். அரசாங்கம் மற்ற துறைகளில் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்து கொள்ளலாம். ஆனால் பள்ளிக் கல்வித் துறையில் மிகச் சுறுசுறுப்பாக இருக்க வேண்டும். எங்கேயிருக்கிறார்கள்?

சமீபத்தில் கல்லை வீசிப் பார்க்கலாம் என்ற கட்டுரையில் எழுதியது போல தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்படி பெறப்பட்ட தகவல் இது. உதாரணமாக ராமநாதபுரம் மாவட்டம் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அப்துல்கலாமை உருவாக்கிய மாவட்டம். இந்த மாவட்டத்தில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட 256 ஆசிரியர்கள் உதவி பெறும் பள்ளிகளில் உபரியாக இருக்கிறார்கள். இது தொடக்க மற்றும் நடுநிலைப்பள்ளிகளில் மட்டும். மேல்நிலைப்பள்ளிகள் மற்றும் உயர்நிலைப்பள்ளிகளைக் கணக்கு எடுத்தால் எண்ணிக்கை இன்னமும் அதிகமாக இருக்கும். இந்த உபரி ஆசிரியர்களான 256 பேருக்கு வழங்கப்படும் ஒரு மாதச் சம்பளம் நாற்பத்தேழு லட்சம் ரூபாய். ஒரேயொரு மாவட்டத்தில் வேலையில்லாத வெட்டி ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளமாகக் கொடுக்கப்படும் தொகை மட்டும் மாதம் ஐம்பது லட்சம். தலை சுற்றத்தானே செய்யும்? எனில் தமிழகத்தின் முப்பத்தியிரண்டு மாவட்டங்களிலும் உபரியாக இருக்கும் ஆசிரியர்களுக்கு வழங்கப்படும் சம்பளத்தைக் கணக்குப் போட்டுக் கொள்ளலாம். சராசரியாக மாவட்டத்துக்கு ஐம்பது லட்சம் என்றாலும் கூட கிட்டத்தட்ட பதினைந்து கோடி ரூபாய். மாதம் பதினைந்து கோடி என்றால் வருடத்திற்கு? 



ஒரு பக்கம் ஆசிரியர்களே இல்லை என்று ஏகப்பட்ட பள்ளிகள் பஞ்சப்பாட்டு பாடிக் கொண்டிருக்க இன்னொரு பக்கம் நூற்றுக்கணக்கான கோடிகளை வெட்டி ஆசிரியர்களுக்கு கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது இந்த அரசாங்கம். இதைப்பற்றியெல்லாம் அரசாங்க மட்டத்தில் ஏதேனும் விவாதமாவது நடக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. 

சும்மா தோண்டிப்பார்க்கலாம் என்று நினைத்தாலே பூதங்கள் எழுகின்றன. தோண்டத் தொடங்கினால் இன்னமும் என்னென்ன வருமோ!

கலைவாணிக்குத்தான் தெரியும்.

Jul 29, 2015

சாரு + கொம்ப மகாராஜாக்கள்

பெரும்பாலான எழுத்தாளர்களுக்கும் அறிவுஜீவிகளுக்கும் எதிர்வினையே புரியக் கூடாது. தங்களைக் கொம்ப மகாராஜாக்களாக நினைத்துக் கொண்டு கருத்தை உதிர்ப்பார்கள். அதை விவாதிப்பதற்கான மனநிலை எதுவும் அவர்களிடம் இருக்காது என்று கற்பூரம் அடித்துக் கூட சத்தியம் செய்யலாம். ‘இங்க எனக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்ல..நான் கருத்து சொல்லுறேன்...கேட்டுக்க.....அவ்வளவுதான்’ என்ற நினைப்பில் திரிகிற அவர்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பிரச்சினை இருக்கிறது. மனோவியல் சார்ந்த பிரச்சினை. தங்களை எல்லாக்காலத்திலும் அறிவுஜீவியாகவும் பொது ஜன மனநிலையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட விசித்திர ஜந்துக்களாகவும் காட்டிக் கொள்கிற மனோவியாதி அது. ஒரு விஷயம், இரண்டு விஷயம் என்றால் பரவாயில்லை- கிட்டத்தட்ட நம்மைச் சுற்றி நிகழும் எல்லாவற்றிலுமே அப்படித்தான் செயல்படுவார்கள். வலிந்து திணிக்கப்பட்ட மாற்றுக் கருத்தை முன்வைக்க பிரயத்தனப்பட்டு மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்குவார்கள்.

இணையத்தில் என்ன பிரச்சினை என்றால் இந்த அவஸ்தைகளை நம்மால் தவிர்க்கவே முடியாது. சாரு நிவேதிதா டாக்டர் அப்துல்கலாம் மீது சாணத்தை வீசியடிக்க திணறிக் கொண்டிருக்கும் போது நம் மீது சாணத்தின் துளி படாமல் தப்பிக்கவே முடியாது. ‘அந்த மனுஷன் எழுதின ஒரு கட்டுரையை படிச்சாச்சா...அதோட சரி...இனிமே அந்தப் பக்கமே போகக் கூடாது’ என்று நம் கடுப்பை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் போது யாராவது அந்த இணைப்பை எடுத்துப் போட்டு ‘இந்த லோலாயத்தைப் பாருங்க’ என்று எழுதியிருப்பார்கள். சாருவைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா? சுவாரஸியமாக எழுதக் கூடிய மனிதர் அல்லவா?. அப்படி என்னதான் எழுதியிருப்பார் என்று நமக்கு கை பரபரக்கும். க்ளிக் செய்து தொலைத்துவிடுவோம். பிறகு அதையெல்லாம் படித்து ரத்தக் கொதிப்பை அதிகரித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

சாமானிய மனிதனுக்கும் இந்தக் கொம்ப மகாராஜாவுக்குமான வித்தியாசம் ஒன்றிருக்கிறது. 

எந்தவொரு பிரச்சினை என்றாலும் கொம்பமகாராஜாக்கள் தாங்கள்தான் குரலை உயர்த்த வேண்டும் என்பார்கள். அதுவும் வித்தியாசமான தொனியில். உயர்த்திவிட்டு போகட்டும். அவர்களுக்கு அதுதான் பிழைப்பு. நீங்களும் நானும் சொல்லும் அதே கருத்தையே சாருவும் இன்னபிற அறிவுஜீவிகளும் சொன்னால் நாளைக்கு அவர்களை யார் சீந்துவார்கள். அதனால் வித்தியாசமாகக் கூவித்தான் தீர வேண்டும். ஆனால் முதல் கூவலில் ‘இங்க பார்றா வித்தியாசமா கூவுறாண்டா’ என்று சிலர் திரும்பிப் பார்க்கும் போது திருப்தியடையமாட்டார்கள். ‘இன்னோருக்கா கூவலாம்’ என்று மீண்டும் முயற்சிப்பார்கள். சென்ற முறை திரும்பிப் பார்த்தவன் இந்த முறை குனிந்து கற்களை எடுப்பான். ‘இதைத்தானய்யா எதிர்பார்த்தேன்’ என்று இன்னொரு முறை கூவுவார்கள். கல்லை எடுத்தவன் அமைதியாக இருப்பானா? வீசுவான். இது மிக முக்கியமான கட்டம். உதட்டில் அல்லது நெற்றியில் அடிபடும். ரத்தம் கசிகிறதோ இல்லையோ- இந்த கொம்ப மகாராஜாக்கள் ஊளையிடுவார்கள். ‘இங்கு கருத்துச் சுதந்திரமே இல்லையா?’என்று கதறுவார்கள். இப்பொழுது நூறு பேர் கவனிப்பார்கள். அவ்வளவுதான். காரியம் முடிந்தது. ஆசுவாசமடைந்துவிடுவார்கள். ஒரு முறை கல்லால் அடித்தவன் ‘இவன் எப்பவுமே இப்படித்தான்...திருத்த முடியாது’ என்று போயிருப்பான். இந்த கொம்ப மகாராஜாக்கள் அடுத்து எவன் சாவான், எவன் கல்லைத் தூக்குவான் என்று எதிர்பார்க்கத் தொடங்கியிருப்பார்கள்.

கிடைக்கிற வாய்ப்புகளில் எல்லாம் ஸ்கோர் செய்ய முயற்சிக்கிற Attention seeking என்று நாம் இதைச் சொல்வோம். ‘இல்லை இல்லை மொத்த சமூகமும் மொன்னையாகத் திரியும் போது நான் மட்டும்தான் சலனத்தை உருவாக்குகிறேன்’ என்று அவர்கள் சொல்வார்கள்.

கிழித்தார்கள்.

சாரு நிவேதிதா அளக்கும் கதையின் படி பார்த்தால் தமிழ்நாட்டில் அவர் காலத்தில் ஒரு பெரும்புரட்சியே நடந்திருக்க வேண்டும். மொத்த சமுதாயமும் தலைகீழாக மாறியிருக்க வேண்டும். எதைச் சாதித்திருக்கிறார்? இவரைப் போன்றவர்களால் இந்தச் சமூகத்தில் துளி சலனத்தைக் கூட உருவாக்க முடியாது. வெறும் மனப்பிராந்தி. தன்னால்தான் இந்த உலகமே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதான வெற்றுப் பாவனை. தனது காலம் முழுக்கவும் இப்படியே தொண்டைத்தண்ணீர் வறண்டு போகுமளவுக்கு கத்தி கத்தி ரெமி மார்ட்டினுக்கும் காஸ்ட்லி ஜட்டிக்கும் ஏற்பாடு செய்து கொள்வதைத் தவிர வேறு எந்த ஆணியையும் பிடுங்கிச் சேர்க்கமாட்டார்கள்.

ஒரு போராளி அல்லது சமூக சிந்தனையாளன் ஒரு விஷயத்தை பேசினால் அதையே திரும்பத் திரும்ப பேசியும் சிந்தித்தும் கொண்டிருப்பான். சாரு போன்ற புரட்டுப் புரட்சியாளர்கள் தன் வாழ்நாளில் எந்த ஒரு கொள்கையைப் பின்பற்றி ஆழமாகவும் அழுத்தமாகவும் தொடர்ந்து விவாதங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்? ஆட்டோ பிக்‌ஷன் என்பார் சீலே என்பார் அயல் சினிமா என்பார் திடீரென்று இந்த சமூகம் நாசமாகப் போகட்டும் என்பார். இங்கே நடப்பது வெறும் கழைக் கூத்து.

இத்தனை நாள் முடங்கிக் கிடந்த தனது தளத்துக்கு ஒரு விளம்பரம் தேவைப்படுகிறது. மீண்டும் ஆட்களைத் திரட்டுவதற்கு அப்துல்கலாம் சிக்கியிருக்கிறார். அப்துல்கலாமின் தாய் மொழிக் கொள்கை என்ன என்பதைக் குறித்து இணையத்தில் தேடினால் கூட பேச்சுக்கள் கிடைகின்றன. அவர் மத அடையாளம் பற்றி பெரிய பிரக்ஞையற்றிருந்தது குறித்தான கட்டுரைகளும் தகவல்களும் கிடைக்கின்றன. அவற்றை விரிவாக விவாதிக்கலாம். ஆனால் அதற்கான சமயம் இதுவன்று.

சமூக சிந்தனையாளர்கள் என்ற பெயரில் இந்தச் சமூகம் தலை சிலுப்பிகளாலும் வாய்ச் சொல் வீரர்களால் நிரம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. 

‘உனக்குத் தெரிந்ததை நீ சொல்; எனக்குத் தெரிந்ததை நான் சொல்கிறேன்’ என்கிற மனநிலைதான் வளர்ந்து பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் கொம்பமகராஜாக்கள் அலட்சியமாகப் பார்க்கும் கூட்டு மனசாட்சி, வெகுஜன மனநிலை என்பதெல்லாம் கடந்த இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததைப் போன்ற தட்டயானதாக இல்லை. மிகச் சிக்கல் வாய்ந்ததாக மாறியிருக்கிறது. அவ்வளவு எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியாத நுணுக்கங்களால் நிரம்பியிருக்கிறது.  பொதுமக்கள் அத்தனை பேரும் ஒரே மாதிரியாக சிந்திப்பதில்லை. அவனவனுக்கு அவனவன் கருத்து முக்கியம். ‘எனக்கு எழுதத் தெரியும்’ என்கிற நினைப்பில் முரட்டுத்தனமாக உனது கருத்தை முன் வைத்தால் அவனுக்குத் தெரிந்த எழுத்து வடிவத்தில் அவன் கருத்தை முன்வைப்பான். அதுதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இவன் பேசுவதைக் கேட்டு அவனோ அவன் பேசுவதைக் கேட்டு நானோ தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ளப் போவதில்லை. அதற்கு யாரும் இங்கு தயாராகவும் இல்லை. இந்த சூழல்தான் கொம்பமகாராஜாக்களுக்கு அதீதமான பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது. முக்கி முக்கி நாம் எழுதும் விஷயத்தைவிட ஒன்றரை வரியில் நேற்று வந்த ஃபேஸ்புக் மற்றும் ட்விட்டர் பொடியன்கள் மொத்த கவனத்தையும் திருப்பிவிடுகிறார்கள் என்று பதறுகிறார்கள்.  நம்மை இந்த சமூகம் மறந்துவிடும் என்று பயப்படுகிறார்கள். அதற்காக அண்டர்வேரோடு இறங்கி அட்டைக் கத்தியைச் சுழற்றுகிறார்கள். 

இணையத்தின் மிக அதிகமாகக் கொட்டிக் கிடப்பது என்னவென்று கேட்டால் pornography என்பதுதான் பலருடைய பதிலாக இருக்கும். ஆனால் அது உண்மையில்லை. ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர், ப்லாக் என்று நாம் எழுதிக் குவிக்கிற தனிமனித கருத்துக்கள்தான் மிக வேகமாக அதிகரித்து வருகின்றன. எதிர்காலத்தில் டெராபைட்டுகளாகவும், பெட்டாபைட்டுகளாகவும், எக்ஸாபைட்டுகளாகவும், ஜெட்டாபைட்டுகளாவும், யொட்டாபைட்டுகளாவும் நிரம்பப் போகின்ற இந்தக் கருத்துக் குவியல்களுக்குள் தங்கள் மொன்னையாக குரல் நசுங்கிப் போய்விடக் கூடாது என்கிற பயத்தில்தான் ‘இந்தச் சமூகம் மொன்னை’ என்று கதறுகிறார்கள். மற்றவர்களை விட தங்களின் சிந்தனை வித்தியாசமானது மேம்பட்டது என்றெல்லாம் சிரமப்பட்டு நம்புகிறார்கள். அதையே நாமும் நம்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்து கல்லடி வாங்குகிறார்கள்.

இந்தச் சமூகத்தில் பிரச்சினைகள் இருக்கலாம்- ஆனால் சமூகத்திற்கென சிறு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போடாமல் தங்களைச் சமூகத்தைச் செதுக்க வந்த சிற்பிகளாக நினைத்துக் கொள்ளும் உங்களிடம்தான் அதைவிட சிக்கலானதும் தீர்க்கவே முடியாத பிரச்சினைகளும் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. 

துணிமணியைக் காணோம்

ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் நாள் முழுக்கவும் ஒரே ஆசிரியர்தான் இருப்பார். அத்தனை பாடங்களையும் அவரேதான் நடத்துவார். வாய் வலிக்கும் போதெல்லாம் ‘படிங்கடா’ என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியாக அமர்ந்து கொள்வார். புத்தகத்தை விரித்து வைத்துக் கொண்டு இஷ்டத்துக்கு அரட்டை அடிக்கலாம். சத்தம் அளவு மீறும் போது மேசையை ஒரு தட்டு தட்டுவார். எருமை மேல் மழை விழுந்தது போல ஒரு வினாடி அமைதியாகிவிட்டு மீண்டும் விட்ட இடத்திலிருந்து பேச்சைத் தொடங்கலாம். இப்படி ஒற்றை ஆசிரியர் என்பதில் பெரிய சகாயம் இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளுக்குமான வீட்டுப்பாடங்களையும் அவரேதான் கொடுப்பார் என்பதால் ஒரு நாளைக்கு ஒரு வீட்டுப்பாடம்தான் இருக்கும். பெரிய பிரச்சினையில்லை. காலையில் எழுந்து கூட கிறுக்கித் தள்ளிவிட்டு பள்ளிக்குச் சென்றுவிடலாம்.

‘டேய் ஆறாங்கிளாஸ் போனா நாமெல்லாம் பெஞ்ச் மேல உட்காரலாம் தெரியுமா.....கீழ உக்காந்து ட்ரவுசரைத் தேய்க்க வேண்டியதில்லை’ என்று சொல்லி உசுப்பேற்றியிருந்தார்கள். உற்சாகமாக இருந்தது. ஆறாம் வகுப்பில் சேர்ந்து பெஞ்ச்களில் அமர்ந்தோம். எங்களுக்கு முன்பாக படித்திருந்த அண்ணன்கள் தங்களுக்குப் பிடித்தமான பெயர்களையெல்லாம் காம்பஸ் வைத்து பொறித்துவிட்டு போயிருந்தார்கள். பொன்னெழுத்துக்கள். முதல் ஒரு வாரம் வாத்தியார்களும் நன்றாகத்தான் இருந்தார்கள். ‘உங்கப்பன் பேரு என்ன? எந்த ஊரு?’ போன்ற சம்பிரதாயமான கேள்வி பதில்களோடு நிறுத்திக் கொண்டார்கள். பள்ளியில் பெரிய மைதானம் இருந்ததால் இடைவெளி கிடைத்த போதெல்லாம் விளையாடச் சென்று சட்டையை அழுக்காக்கிக் கொண்டிருந்தோம்.

எல்லோருக்கும் எல்லா சந்தோஷமும் நிரந்தரம் இல்லை அல்லவா? இரண்டாவது வாரத்திலிருந்து ஆரம்பித்தார்கள் பாருங்கள். கொடுமை. 

சமூக அறிவியலுக்கு சிலம்புச் செல்வி டீச்சர், கணக்குக்கு ராமசாமி வாத்தியார், தமிழுக்கு கண்ணம்மா டீச்சர், அறிவியலுக்கு வெங்கடாசலம் வாத்தியார் என்று ஆளாளுக்கு பிழிந்தெடுக்கத் தொடங்கினார்கள். வகுப்பறையோடு நிறுத்தினார்களா? வீட்டுப்பாடம் வேறு கொடுக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஒரே நாளில் ஐந்து பாடங்களுக்கு வீட்டுப்பாடம். எழுதாமல் வந்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். ஆளாளுக்கு ஒரு டெக்னிக். சிலம்புச்செல்வி டீச்சர் அடிவயிற்றைப் பிடித்துக் கிள்ளினால் பாதம் தன்னால் மேலே எழும்பும். கதறினாலும் விடமாட்டார். கண்ணம்மா டீச்சர் இன்னொரு வகையறா. அவருக்கு அப்படியொரு மூங்கில்தடி எப்படி கிடைத்ததோ தெரியாது- நெகுநெகுவென்று சீவி வைத்திருப்பார். தினமும் சாப்பாட்டு போசியை எடுத்து வருகிறாரோ இல்லையோ- தடியை எடுத்து வந்துவிடுவார். கையை நீட்டச் சொல்லி விளாசுதான். அவர் அப்படியென்றால் வெங்கடாசலம் வாத்தியார் வகுப்புக்கு வரும் போதே பச்சை விளார் ஒன்றை முறித்துக் கொண்டு வருவார். திரும்ப நிற்கச் சொல்லி ட்ரவுசர் மீதே விழும். நாள் முழுக்கவும் நிம்மதியாக அமரக் கூட முடியாது. ஒரு பக்கமாகத் தூக்கியபடியே அமர்ந்திருக்க வேண்டும். இப்படி ஒன்றரைக்கிடையாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு சிரிக்கும் யோக்கியசிகாமணி மாணவர்களின் கிண்டலுக்கு வேறு ஆளாக வேண்டும். 

மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டால் ராமசாமி வாத்தியாரிடம் மட்டும் ஏய்க்கலாம். விட்டுவிடுவார். விட்டுவிடுவார் என்றால் ஒரு நாள் சரி பார்ப்பார் இன்னொரு நாள் கண்டுகொள்ள மாட்டார். நம்முடைய நேரம் கெட்டுக் கிடந்தால் சோலி சுத்தம். தனது கைக்கடிகாரத்தை கழற்றி ஒரு மாணவனிடம் கொடுத்துவிட்டு வேட்டியை மடித்துக் கட்டி கபடி ஆடுவார். அப்படியொரு கபடி ஆட்டத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்காக பையன் ஒருவன் சுவர் மீது ஏறி எட்டிக் குதித்துக் காலை முறித்துக் கொண்டதிலிருந்து அவருடைய வேகத்துக்கு கொஞ்சம் தடை விழுந்தது என்றாலும் அவ்வப்போது ஆடி விட்டுத்தான் ஓய்வார்.

‘இந்தக் கருமாந்திரம் புடிச்ச ஆறாம் வகுப்பு டி பிரிவில் படிக்கவே கூடாது’ என்று வெகு சீக்கிரத்திலேயே முடிவு செய்து கொண்டேன். ஒரு நாளைக்கு ஒருவரிடமாவது அடி வாங்கித் தொலைய வேண்டியிருக்கிறது. ‘இவர்களிடமெல்லாம் அடி வாங்க வேண்டும் என்பதற்காகவா வெட்டியில் புள்ள பெத்து மணிகண்டன்னு பேரு வெச்சீங்க’ என்று அம்மாவிடம் கேட்டால் அவர் ருத்ர தாண்டவம் ஆடுகிறார். என்னதான் செய்வது?  எப்படியாவது தப்பித்தாக வேண்டும். ஆனால் வீட்டில் இருப்பவர்கள் விடுவார்களா? ‘கை வலிக்குது கால் வலிக்குது’ என்று எதைச் சொன்னாலும் ‘ஸ்கூலுக்கு போய்ட்டு சாயந்திரம் வா..சரியா போய்டும்’ என்று துரத்தியடிக்கிறார்கள். திணறிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில்தான் ‘அக்குளுக்குள் வெங்காயத்தை வைத்துக் கொண்டு படுத்தால் காய்ச்சல் வந்துவிடும்’ என்று ஒரு உளறுவாயன் சொன்னதை நம்பி வைத்துக் கொண்டு படுத்திருந்தேன். ராத்திரியில் தூங்கும் போது ட்ரவுசரே கழண்டு கிடக்கும். வெங்காயம் வைத்த இடத்திலேயே இருக்குமா? காலையில் படுக்கை முழுவதும் வெங்காயம் இறைந்து கிடப்பதைப் பார்த்த அப்பாவிடம் மொக்கு அடியாக வாங்கியதுதான் மிச்சம். அடி வாங்கினாலும் பரவாயில்லை. துளி காய்ச்சலாவது வந்திருக்க வேண்டுமல்லவா? ம்ஹூம். காய்ச்சலும் வரவில்லை. காக்காவும் வரவில்லை. (கா நெடில்தான்)

ஆறாம் வகுப்பில் வெள்ளியங்கிரி என்றொரு நண்பன் கிடைத்தான். என்னைவிட அவன் செமத்தியாக அடி வாங்குவான் என்பதால் எனக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கும். அவனிடம்தான் புலம்புவேன். நிறைய சூட்சுமங்களைச் சொல்லித் தருவான். ‘சிலம்புச் செல்வி கிள்ளுறப்போ வயித்தை இறுக்கி புடிச்சுக்குவேன்..அவளுக்கு தோலே சிக்காது..கிகிகி’ என்று இளிப்பான். அவன் பேச்சை நம்பி நானும் வயிற்றை எக்கினால் ‘ஓஹோ...வயித்தை உள்ள இழுத்துக்குவீங்களோ’ என்று இரண்டு விரலுக்கு பதிலாக ஐந்து விரலையும் வைத்துக் கிள்ளுவார் அந்த டீச்சர். ‘நாளைக்கு தலையில நல்லா எண்ணைய அப்பிட்டு வந்துடு...கண்ணம்மா அடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி உள்ளங்கையில பூசிக்க..துளி கூட வலிக்காது’ என்று அவன் சொன்னதை நம்பி காது வரைக்கும் எண்ணெய் வழிய வந்து வகுப்பறையில் அமர்ந்திருப்பேன். தார் பூசினால் கூட அர்த்தமிருக்கிறது. எண்ணெய் பூசினால் வலிக்காமல் இருக்குமா? 

இப்படியாக தர்ம அடி வாங்கி வாங்கி இனிமேல் இவன் பேச்சைக் கேட்கக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்த போதுதான் ஒரு நல்ல திட்டத்தைச் சொன்னான். ‘இனிமே நாம ஸ்கூலுக்கே போக வேண்டாம்..சோத்துப் போசியைத் தூக்கிட்டு வாய்க்கா மேட்டுக்கு போய்டலாம்’ என்றான். அப்பொழுதெல்லாம் பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்கு கடிதங்கள் எதுவும் அனுப்பமாட்டார்கள். அதனால் அவன் சொன்னது நல்ல ஐடியாவாகத் தெரிந்தது. அடியிலிருந்து தப்பித்துவிடலாம். எங்கள் பள்ளிக்குள் நுழைந்து பிறகு வெளியேறுவது என்பது சாத்தியமில்லை. மணி அடித்தவுடன் கேட்டை மூடிவிடுவார்கள். அதனால் பள்ளிக்கு வருவது போல சீருடையில் கிளம்பி வீட்டில் இருப்பவர்களை ஏய்த்துவிட்டு வாய்க்காலுக்கு சென்றுவிடலாம் என்பதாக முடிவு செய்து கொண்டோம். 

முதல் நாள் வெகு சந்தோஷமாக இருந்தது. துணியைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு மதியம் வரைக்கும் தண்ணீருக்குள் ஆடினோம். துணியோடு ஆடினால் ஈரம் காய்ந்தாலும் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள் என்பது முதற்காரணம். துண்டு அல்லது மாற்றுத் துணியெல்லாம் எடுத்து வந்தால் வீட்டில் சந்தேகம் வந்துவிடும். அதனால்தான் இந்த ஏற்பாடு. சுகவாசிகளாகத் திரிந்தோம். பசி வந்தவுடன் கொண்டு வந்திருந்த சாப்பாட்டை விழுங்கிவிட்டு மீண்டும் வாய்க்காலுக்குள் இறங்கினோம். இரண்டாவது மூன்றாவது நாட்களில் மதிய உணவுக்குப் பிறகு மரத்தடித் தூக்கம் என்று வழக்கத்தை மாற்றிக் கொண்டோம். இப்படித்தான் போய்க் கொண்டிருந்தது. ஆனால் வெள்ளியங்கிரி சொதப்பிவிட்டான். அந்தப் பக்கம் சில பெண்கள் வெள்ளாடு மேய்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் ஆறாவது படிக்கும் பொடியன்கள் என்பதால் துணி இல்லாமல் தண்ணீருக்குள் குதித்துக் கொண்டிருப்பதை பெரிதாக அவர்கள் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் வெள்ளியங்கிரி இதை அட்வாண்டேஜாக எடுத்துக் கொண்டு அந்தப் பக்கம் காற்றாடத் திரியத் தொடங்கியதும் ஆடு மேய்க்க வந்த ஒரு பெண்மணி ‘போய் ட்ரவுசரைப் போட்டுட்டு வா’ என்று சொல்லவும் ‘உங்கப்பன் ஊட்டு வாய்க்காலா? வேணும்ன்னா கண்ணை மூடிக்க’ என்று சொல்லிவிட்டான். அவனுக்கு வாய்க்கொழுப்பு ஜாஸ்தி. இதைச் சொல்லிவிட்டு வந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பெண்மணி அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லவில்லை என்பதால் சாதாரணமாக இருந்துவிட்டோம். ஆனால் கடுப்பான அவள் யாரிடமோ போட்டுக் கொடுத்துவிட்டாள் போலிருக்கிறது. மதிய வாக்கில் ஒருத்தன் - ஆஜானுபாகுவாக- இன்னமும் அவன் உருவம் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. ‘எவன் டா அம்மணமா சுத்துறது?’ என்று முரட்டு வாக்கில் வருகிறான். அவன் கத்திக் கொண்டு வருவது தெரிந்தவுடன் ஒரே ஓட்டம்தான். புத்தகப்பை, சாப்பாட்டுப் பை என எதையும் கவனிக்கவில்லை. ஆடையில்லாமல் இருக்கிறோம் என்பது கூட மறந்து போனது. மற்றதெல்லாமா ஞாபகம் வரும்? கருவேல மரங்களுக்குள் புகுந்து புகுந்து ஓடுகிறான். அவனைப் பின் தொடர்ந்து நானும் ஓடுகிறேன். 

‘டேய் கண்டபக்கம் முள்ளு குத்துதுடா’ என்று சொல்லிக் கொண்டே நான் ஓட ‘அவன்கிட்ட சிக்கினா அறுத்து மீனுக்கு வீசிடுவான்...கையை வெச்சு மறைச்சுட்டு ஓடியாடா’ என்று அவன் பதிலுக்குக் கத்திக் கொண்டே ஓடுகிறான். மீனுக்கு உணவிடுவதைவிட முள் கீறல்களைத் தாங்கிக் கொள்ளலாம் என்பதால் வெறித்தனமாக ஓடி முரடனின் கண் பார்வையிலிருந்து தப்பினோம். அதுவும் ஒரு முட்புதர்தான். உள்ளுக்குள் அமர்ந்திருந்த போது பயமாகவும் இருந்தது சிரிப்பாகவும் இருந்தது. ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட பிறகுதான் புத்தகப்பை எல்லாம் ஞாபகம் வந்தது. அவன் தூக்கிச் சென்றிருப்பான் என்று பயந்தபடிதான் திரும்ப ஓடினோம். வீட்டிலும் பள்ளியிலும் பதில் சொல்லி மாளாது என்பதுதான் பதற்றத்துக்கு காரணம். நல்லவேளையாக அவன் கண்களில் படாதபடிக்கு மரத்தடியின் கீழாக அவையெல்லாம் இருந்தன. எனது துணிமணிகளை புத்தகப்பையோடு சேர்த்து வைத்திருந்தேன். தப்பித்துவிட்டது. வெள்ளியங்கிரிதான் பாவம். கழற்றி மடித்து வாய்க்கால் ஓரமாகவே வைத்திருந்தான். அந்த ஆஜானுபாகுவான பார்ட்டி தூக்கிச் சென்றிருந்தான். எனக்கு அளவு கடந்த சந்தோஷம். முகத்தை கஷ்டப்பட்டு சோகமாக மாற்றிக் கொண்டு ‘இப்போ என்னடா பண்ணுறது?’ என்றேன். தலையில் வெடிகுண்டு விழுந்தவனைப் போல எதை எதையோ யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.