Oct 18, 2017

என்ன படம் பார்த்தீங்க?

சினிமாக்காரர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் சந்தித்தவுடன் ‘என்ன படம் பார்த்தீங்க?’ என்றுதான் கேட்கிறார்கள். இலக்கியவாதிகள் பிரச்சினையில்லை. ‘எந்த புத்தகம் வாசித்தீர்கள்?’ என்று கேட்பது வெகு அரிது. மீறிக் கேட்டால் ‘என் புஸ்தகத்தை வாசிச்சீங்களா?’ என்றுதான் கேட்பார்கள். ‘பாதி படிச்சிருக்கேன்..முழுசா படிச்சுட்டு உங்ககிட்ட பேசுறேன்’ என்று பதில் சொல்லிவிடலாம். அவரவர் பிரச்சினை அவரவருக்கு. 

சமீபத்தில் நிறையத் திரைப்படங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. அமேசான் ப்ரைமில் வருடத்திற்கு ஐநூறு ரூபாய்தான் கட்டணம். உறுப்பினராகிவிட்டேன். நேனுமந்திரி நேனுராஜா, வேலையில்லாப்பட்டதாரி 2 மாதிரியான மொக்கைப்படங்களை அதில் பார்த்துவிடலாம். fmovies தளத்தில் வழக்கம் போல நல்ல படங்கள். 

The Clan என்றொரு அர்ஜெண்டினா திரைப்படம். ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம் வரிசையாக ஆட்களைக் கடத்திச் சென்று பணம் பறிக்கும். கடத்துகிற வேலையைக் குடும்பமாகச் செய்யமாட்டார்கள். ஆனால் கடத்திக் கொண்டு வந்து வீட்டில்தான் அடைத்து வைப்பார்கள். வீட்டில் உள்ளவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் தெரியும்.  1980களில் நடந்த உண்மைக் கதை இது. நான்கு பேர்களைக் கடத்தி மூன்று பேர்களைக் கொன்றுவிட்டார்கள். அட்டகாசமான படம் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் பார்க்கலாம்.

ப்ளேட் ரன்னர் 2049 என்றொரு படம் வந்திருக்கிறது அல்லவா? பெங்களூரில் பெரிய பெரிய விளம்பரங்களாக வைத்திருக்கிறார்கள். கதாநாயகி அழகாக இருந்தாள். கூகிள் செய்து பார்த்தால் அனா டி அர்மாஸ் என்று பெயராம். க்யூபாக்காரி. அவளை வால் பிடித்துப் போனால் அவள் இதற்கு முன்பாக நடித்திருந்த War dogs என்ற படம் சிக்கியது. 2016 இல் வெளியான படம்.  பெட்சீட் வியாபாரி ஒருவன். ஈ ஓட்டுகிற மாதிரியான அளவுக்குத்தான் வணிகம். அவனுக்கு ஒரு பால்யகால நண்பன் உண்டு. தில்லாலங்கடிப்பயல். அவன் ‘என் கூட சேர்ந்துக்குறியா?’ என்று கேட்கிறான். கேட்பவன் ஆயுத வியாபாரி. அமெரிக்க இராணுவத் தலைமையகமான பெண்டகன் தமக்குத் தேவையான ஆயுதங்களுக்கு டெண்டர் விடுவார்கள். பெருந்தொகைக்கானவற்றை பெரும் கழுகுகள் பார்த்துக் கொள்ளும். ஐந்து பத்து சில்லரைகளை இவன் கண் வைத்துக் கொத்துவான். அதுவே கொழுத்த வருமானம். ‘எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் பெட்சீட் வியாபாரத்தையே பார்ப்பது?’ என்று ஆயுத வியாபாரியுடன் ஒட்டிக் கொள்வான். க்யூபாக்காரிக்கு இதெல்லாம் தெரியாது.


வியாபாரிகள் இருவருக்கும் பெரிய நண்டு ஒன்று மாட்டும். ஈராக் போர் நடந்து கொண்டிருந்த சமயம் அது. அங்கே தேவைப்படும் ஆயுதங்களுக்கான டெண்டர் ஒன்று வெளியாகிறது. துணிந்து இறங்கும் இவர்களுக்கே டெண்டர் கிடைத்துவிடும். ஆனால் சரக்கைக் கொண்டு போய் சேர்ப்பதற்குள் படாதபாடு பட்டு- பெட்சீட்காரன் தனது மனைவியிடம் பொய் சொல்லியிருப்பான். மனைவியிடம் பொய் சொல்லிவிட்டு மாட்டாமல் தப்பிக்க முடியுமா? க்யூபாக்காரியிடம் சிக்கி என சுறுசுறுப்பும் உணர்வுகளுமாகக் கலந்த திரைக்கதை. AEY என்று தேடினால் வியாபாரிகள் இருவரைப் பற்றியும் கதை கதையாக இணையத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். 

பொதுவாகவே உண்மைகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களை வெறுமனே திரைப்படம் என்று பார்த்தால் சுவாரசியம் அதோடு நின்றுவிடும். ஒன்றைத் தொடர்ந்து இன்னொன்றைத் தேடியெடுத்துக் கொண்டே போவதில்தான் கில்மாவே. அமெரிக்காவின் ஆயுத வியாபாரம், போருக்கான முஸ்தீபுகள், அதில் புரளும் பல பில்லியன் டாலர்கள், பல்லாயிரக்கணக்கான ஆயுத வியாபாரிகள், அவர்களின் வலையமைவு என எல்லாவற்றையும் பற்றி நாம் தேடுவதற்கான தீனிகளைப் படம் முழுக்கவும் இறைத்துக் கொண்டே போகும்.


அர்ஜெண்டினா படமான The Clan கூட அப்படித்தான். கடத்திப் பணம் சம்பாதிக்கிற ஒரு குடும்பத்தின் கதை. அதை திரைக்கதையாக்கியிருக்கிறார்கள். அந்தக் கதை நடக்கும் காலம், அப்பொழுது அர்ஜெண்டினாவின் அரசியல் சூழல், Falklands சண்டை, அந்தச் சமயத்தில் நாயகனின் உளவுத்துறை வேலை, அந்த உளவுத்துறையின் அப்பொழுது என்ன காரியங்களைச் செய்தது என்பதெல்லாம் படத்தில் ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்ட புள்ளிகள்தான். உண்மைச் சம்பவங்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட அத்தனை படங்களுமே இப்படித்தான். முப்பது சதவீதத்தை நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவார்கள். மீதமிருக்கும் எழுபது சதவீதத்தை நாம் தேடுவதற்காக இடைவெளிகளைக் காட்டியிருப்பார்கள். எழுபது சதவீதத்தைத் நாம் தேடும் போது ஒவ்வொன்றும் புதுப் புள்ளியாகக் கண்களில்படும். அப்படி நாம் கண்டறியும் புள்ளிகளை நாமாகவே இணைக்கும் போது கிடைக்கும் தகவல்களும் சுவாரசியமும் அலாதியானது. பொதுவாக அப்படித்தான் படங்களைப் பார்க்கிறேன். 

சமீபத்தில் வேர்ல்ட் மூவிஸ் மியூசியம் என்றொரு ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை நண்பர் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். சிவசங்கர் என்றொரு நண்பர்தான் அட்மினாக இருக்கிறார். குழுமத்தில் கிட்டத்தட்ட இருபத்து நான்காயிரம் உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். ஃபேஸ்புக்கில் இருப்பவர்கள் இந்தக் குழுமத்தில் இணைந்து வைத்துக் கொள்ளலாம். குழுமத்தின் உறுப்பினர்கள் விதவிதமான படங்களைப் பற்றித் தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். விமர்சனங்கள் செய்கிறார்கள். விவாதம் நடைபெறுகிறது. எப்படித் திசைமாறாமல் ஆரோக்கியமான விவாதங்களாகவே முன்னெடுக்கிறார்கள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஏதாவது படம் பார்க்கலாம் என நினைக்கும் போது இந்தப் பக்கத்தில் ஒரு ஓட்டு ஓட்டிவிடுவது வாடிக்கை. அப்படித்தான் சமீபத்திய திரைப்படங்கள் நிறையப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

நேனு ராஜா நேனு மந்திரியை விட்டுவிடலாம். காஜல் அகர்வால் படம் என்று நம்பிவிட்டேன். மொக்கை. அர்ஜூன் ரெட்டி நம் இந்திய சினிமாவுக்கு புது மொழி. படம் முழுக்க முத்தங்கள், அப்பட்டமான வசனங்கள் என்பதெல்லாம் நம் நடிகர்கள் செய்து பார்க்காத விஷயம். பலரும் படத்தைப் பார்த்திருக்கக் கூடும். மருத்துவக் கல்லூரிக் காதலர்களின் காதல். காதலில் எல்லாமே உண்டு. இந்தக் காதலில் ஒன்பது மாதங்கள் இடைவெளி விழுகிறது. இருவரும் சேர்கிறார்களா இல்லையா என்பது கதை. குடிப்பது, கஞ்சா புகைப்பது, தாடியும் சோகமுமாக அலைவது என்பதெல்லாம் சரி. ஆனால் நம்முடைய புனிதத்தன்மையை அப்படியே காப்பாற்றிவிட எத்தனித்திருக்கிறார்கள். ‘உன்னைத் தவிர வேறொருத்தன் நகம் கூட படல தெரியுமா?’ என்பதும் ‘அவன் பெண்களைக் கூட்டிட்டு வருவான்..ஆனா ஒண்ணுஞ் செய்யமாட்டான்..சும்மா பேசிட்டு இருப்பான்’என்று ஒருவனுக்கு ஒருத்தியை கஷ்டப்பட்டு நிறுவியிருக்கிறார்கள். பாலா தமிழில் எடுக்கிறாராம். அதை நினைத்தால் திக்கென்றுதான் இருக்கிறது.

Oct 17, 2017

வெடி

எந்தவொன்றையும் கொண்டாட்டத்திற்கான அம்சமாக மாற்றும் போது பலரை தம் பக்கத்திற்கு ஈர்க்க முடியும் என்பது அடிப்படையான வணிக தந்திரம். அரசியலில் அதைத்தான் செய்வார்கள். கோஷம் எழுப்புவதும் கூட்டம் சேர்ப்பதும் ஒரு வகையிலான கொண்டாட்ட மனநிலையை உண்டாக்குகிற வழிமுறை. 

இன்றைக்கு பல மதகுருக்களும் அதைத்தான் செய்கிறார்கள். சிவராத்திரிக்களில் நடனமும் உற்சாகமுமாக மதத்தில் கொண்டாட்டத்தைக் கலப்பதும் தியானம் என்ற பெயரில் கூத்தடிப்பதும் அல்லேலூயா கூட்டங்களில் ஆடச் செய்வதற்கும் பின்னணியில் உள்ள காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்பதைத் தேடிச் சென்றால் சுவாரசியமாக இருக்கும். மேம்போக்காக ‘வாழ்க்கையின் துன்பங்களை எல்லாம் கொண்டாட்டத்தில் கரையச் செய்கிறோம்’ என்பார்கள். அதை சினிமாக்காரனும், நடன விடுதிக்காரனும் செய்ய முடியும். மதத்தில் அதைச் செய்ய வேண்டியதில்லை. தத்துவார்த்தமான புரிதல்கள், மத நூல்களில் சொல்லப்படும் கருத்துக்களின் வழியாக மனிதனைப் பக்குவப்படுத்தி அவனை துன்பங்களிலிருந்து விடுவிப்பதுதான் மதம் செய்ய வேண்டிய வேலை. இதெல்லாம் வறட்சியான சமாச்சாரங்கள். அமர்ந்து கேட்பதற்கு யாரும் தயாரில்லை. பொறுமையாக கூட்டம் சேர்ப்பதற்கும் இவர்களுக்கு நேரமில்லை. கொண்டாட்டங்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டு ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன.

மதத்தை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பேசலாம்.

வருடத்தில் இரண்டு கொண்டாட்டங்கள் சூழலை மிக மோசமாகச் சிதைக்கின்றன. ஒன்று விநாயகர் சதுர்த்தி இன்னொன்று தீபாவளி. பல்லாயிரக்கணக்கான விநாயகரின் சிலைகள் நீர் நிலைகளில் கரைக்கப்பட்டு இரண்டு மாதங்கள் கூட ஆகவில்லை. மழை பெய்து நீர் பெருகி வரும் இடங்களில் இன்னமும் கணேசனின் தும்பிக்கைகளும் கைகளும் கால்களுமாகச் சிதைந்து கிடக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கான மீன்கள், நீர்த்தாவரங்கள், நுண்ணுயிரிகளை வர்ணங்கள் அழித்திருக்கும் என்பது விநாயகருக்குத் தெரிந்திருக்கக் கூடும். நமக்குத்தான் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு வருடம் சிலைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கின்றன. வீதிக்கு ஐந்து பிள்ளைகளிடம் பணம் கொடுத்து சிலைகளை வைக்க ஊக்குவிக்கிறார்கள். அவர்கள் தம்மோடு பத்துக் குழந்தைகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு அக்கம்பக்கம் வசூல் செய்து ஆட்டம் போட்டு மோரியா மோரியா என்று கொண்டாடியபடியே சென்று கரைத்துவிட்டு வருகிறார்கள். அந்தக் குழந்தைகளுக்கு மதம் பற்றிய எந்தவிதமான புரிதலும் அவசியமாக இருப்பதில்லை. அதுவொரு கொண்டாட்ட நிகழ்வு. அவ்வளவுதான்.

விநாயகர் சதுர்த்தி நிறைவடைந்த அடுத்த இரண்டே மாதத்தில் தீபாவளி. தீபாவளியை ஆதரித்து எழுதுகிறவர்களைப் பார்த்தால் ஆயாசமாக இருக்கிறது. புத்தாடை தரிப்பதும் கோவிலுக்குச் செல்வதும் இனிப்பு உண்பதுமாக எதைச் செய்யச் சொன்னாலும் பரவாயில்லை. ‘பட்டாசுப் புகையில் கொசு ஒழியும்’ அதனால் வெடியுங்கள் என்றெல்லாம் மனசாட்சியே இல்லாமல் எழுதுகிறார்கள். மதத்தைப் பரப்ப எதை வேண்டுமானாலும் சிதைக்கலாம் என்று மிகப்பெரிய துரோகத்தை பூமிக்கு எதிராகச் செய்கிறார்கள். அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு எத்தனை தெருநாய்கள் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு ஓடுகின்றன என்று கவனிக்கலாம். பறவைகளின் சத்தமே இருக்காது. பல முட்டைகள் பொறிக்கப்படாமலேயே சிதைந்து போய்விடுவதாகச் சூழலியலாளர்கள் சொல்கிறார்கள். நோயாளிகள், முதியவர்கள், பச்சிளம் குழந்தைகள் என இந்த வெடிச்சத்தத்தில் எத்தனை ஆயிரம் பேர்கள் அல்லலுறுகிறார்கள்? 

எழுப்பப்படும் ஓசையால் உருவாக்கப்படும் மனநோய்க்கூறுகள், காற்றில் கலக்கும் புகையால் உண்டாகும் சுவாசக் கோளாறுகள், ஆஸ்துமா நோயாளிகளின் அவஸ்தைகள் என எல்லாவற்றையும் வெகு வசதியாக மறந்துவிடுகிறோம். நாம் மதத்தை இறுகப்பற்றுவதற்கும் அடுத்தவர்களுக்கு மதம் மீது ஈர்ப்பை உருவாக்குவதற்கும் பல நூறு வழிவகைகள் இருக்கின்றன. புவியை குரூரமாகச் சிதைப்பதுதான் ஒரே வழியா என்று சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. சூழலை சீரழிப்பதுதான் நம் மதத்துக்கான அடையாளமா என்பதையும் யோசிக்க வேண்டும். 

தீபாவளியன்று டெல்லியில் பட்டாசு வெடிக்கக் கூடாது என்ற நீதிமன்ற உத்தரவை நிச்சயமாக வரவேற்கலாம். அதே சமயம் இத்தகைய உத்தரவை குறைந்தபட்சம் இந்தியாவில் பெருநகரங்களிலாவது அமுல்படுத்த வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைப்பதில் தவறேதுமில்லை என நினைக்கிறேன். பெருநகரங்களில் பட்டாசு வெடிப்பது பிள்ளைகளுக்கிடையிலான ‘ப்ரெஸ்டீஜ்’ ஆக இருக்கிறது. குழந்தைகளிடம் பேசத் தொடங்கினால் அழுகிறார்கள். ‘அவங்க எல்லாம் பட்டாசு வெடிக்கிறாங்க..நாங்க மட்டும் ஏன் வெடிக்கக் கூடாது’ என்ற கேள்விக்குச் சரியாக பதில் சொல்ல முடிவதில்லை. அக்கம்பக்கத்தில் பல்லாயிரம் ரூபாய்களுக்கு பட்டாசு வாங்கியிருக்கிறார்களாம். ‘போச்சாது..கொஞ்சமா வாங்கிட்டு வந்து கொடு’ என்று வீட்டில் சொல்கிறார்கள். வீட்டிலேயே மாற்றத்தைக் கொண்டு வர முடியவில்லை.

இயற்கையைப் பற்றியும் அதன் முக்கியத்துவத்தையும் எப்படியெல்லாமோ போதித்து வைத்தால் இப்படியான பண்டிகைகளின் வழியாக ஒரே நாளில் கிழித்து வீசினால் அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு இயற்கை சார்ந்த உணர்வு எப்படி உருவாகும்? பணத்தைக் கரியாக்குகிறோம் என்பது இரண்டாம்பட்சம். சூழலை மாசுறச் செய்கிறோம் என்கிற குறைந்தபட்சப் புரிதலையாவது அவர்களுக்கு உருவாக்க வேண்டியதில்லையா? காற்று எப்படி மாசுறுகிறது? எப்படி அமைதியைச் சீர்குலைக்கிறோம்? வெடித்துப் பரப்பிய கரித்துகள்களை மழை நீர் அடித்துச் சென்று எங்கே கரைக்கிறது என்பது பற்றியெல்லாம் ஏன் எதுவுமே யோசிக்காமல் ‘வெடித்துக் கொண்டாடுவோம் தீபாவளியை’ என்று எழுதிப் பேசுகிறோம்? நம்முடைய கண்களை ஏன் இறுக மூடிக் கொண்டு ஒரு தவறான விஷயத்தை உற்சாகப்படுத்துகிறோம்? 

தொழில்மயம், வாகனப்பெருக்கம், ஜனநெரிசல் என்றெல்லாம் நமது பூமியை ஒரு வழியாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். அதில் கொண்டாட்டமும் இன்னொரு அங்கமாகச் சேர்வது சரியானதா என்று நாம்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

மதத்திற்கு எதிராக எழுதவில்லை. அப்படி திசை மாற்றவும் வேண்டியதில்லை. இந்த மண்ணும் நீரும் காற்றும் சிதைக்கப்படும் போது வேடிக்கை பார்க்கும் சாமானியனாக இருந்தபடி இதை யோசிக்கலாம். சிரமத்திற்குள்ளாகும் சக உயிர்களுக்காக முடிவு செய்யலாம். வெடியும் புகையும் ஓசையுமில்லாத பண்டிகையாக தீபாவளி இருக்கட்டும்.

வாழ்த்துக்கள்.

அனுப்புவதற்கு முன்பாக...

சமீபத்தில் ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. ‘பணம் அனுப்ப வேண்டும்..உங்களைப் பற்றி தேடிப் பார்த்தேன் பின்வரும் கட்டுரை கண்ணில்பட்டது’ என்கிற மாதிரியான மின்னஞ்சல் அது. அந்த வலைத்தளத்தில் இப்படி எழுதியிருந்தார்கள்-

Of late, having heavily impressed by Nisaptham Blogger's writings about his charity work, I thought of sending meager amount to his charity Nisaptham Trust. Unfortunately, when I sent that in March, it was not a pleasant experience. I had to randomly follow him through email and WhatsApp to get PAN of Nisaptham Trust; he shared that PAN details after 3-months.

When I try filing returns yesterday, it was another shock; apart from PAN, I also need to furnish the charity address. I quickly searched through Google and there were no results about the address; I can only find its bank account details. Google's autocomplete suggestions hinted the possibility of such queries by others though. One option is to contact the charity and get the address; but I had no hope on its speedy response. So, I had to dig nisaptham.com for about 3 hours and found the charity address hidden in some scanned photos.

எப்பவோ எழுதப்பட்ட பதிவு இது. அவர் பிரச்சினை அவருக்கு. என்னுடைய தவறுதான். இன்னும் எத்தனை பேர் இப்படியெல்லாம் திட்டியிருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை. இப்படியான விஷயங்கள் கண்ணுக்குத் தென்படும்போதுதான் நாம் சிலவற்றைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள முடிகிறது. 

மின்னஞ்சலை எழுதியவருக்கு பதில் அனுப்பும் போது ஒன்றைக் குறிப்பிட்டு எழுதினேன். ‘தயவு செய்து நிசப்தம் தளத்தைத் தொடர்ந்து வாசியுங்கள். செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். நிசப்தம் எப்படிச் செய்யப்படுகிறது எனத் தெளிவாகப் புரிந்த பிறகு மட்டுமே நன்கொடையை அனுப்பவும்’ என்று எழுதினேன். 

கடந்த காலத்தில் சென்னை மற்றும் கடலூரில் வெள்ளம் வந்த போது நிசப்தம் பற்றியும் என்னைப் பற்றியும் எதுவுமே தெரியாதவர்கள் கூட பணம் அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் ‘இதுவும் ஒரு என்.ஜி.ஓ’ என்கிற மனநிலையில்தான் அணுகினார்கள். முரட்டுத்தனமான கேள்விகளை எதிர்கொள்ளவும் நேர்ந்தது. ‘பணம் கொடுக்கிறோம்ல’ என்கிற தொனியிலான கேள்விகள் அவை. அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொண்டுதான் ஆக வேண்டும்.

வெள்ளச் சமயத்தில் மாநிலமே உணர்ச்சிவசப்பட்டிருந்தது. எப்படியாவது நம் பங்களிப்பைச் செய்துவிட வேண்டும் என்று பணம் அனுப்பிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு சந்தேகம் இருக்கும். ‘இவன் சரியான ஆளா?’ என்று கேட்பார்கள். அது இயல்புதானே? இப்பொழுது அப்படியான சூழல் இல்லை. இரண்டு விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ளலாம். நன்கொடையளிக்கும் போது எந்தக் காரியங்களைச் செய்கிறார்கள், எப்படிச் செலவு செய்கிறார்கள், யார் நிர்வகிக்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் தெரிந்தவர்கள் மட்டுமே நன்கொடை அளிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறேன். 

இரண்டாவது- எந்தவொரு குழுவினரிடமிருந்தும் பணம் வாங்க வேண்டியதில்லை. குழுவில் ஒருவர் நிசப்தம் பற்றித் தெரிந்தவராக இருப்பார். இன்னொருவருக்குத் தெரியாது. அவர் நம்மை அதட்டுவார். அதை இன்னொருவருக்காக பணிந்து ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. 

அமெரிக்காவிலிருந்து பணம் சேர்த்து அனுப்பியிருந்தார்கள். அறக்கட்டளை தொடங்கப்பட்ட ஆரம்பகட்டம் அது. அந்தத் தொகைக்கு என்ன வேலையைச் செய்தீர்கள் என்று ரசீது வேண்டும் என்று கேட்டார்கள். பணத்தை வாங்கி வேறு தொகையுடன் சேர்த்து சில காரியங்களைச் செய்கிறோம். ‘இதுக்கு மட்டும் ரசீது கொடுங்க’ என்று கேட்டால் எப்படிக் கொடுக்க முடியும் என்று குழப்பம் வராமல் இல்லை. இரண்டு மூன்று முறை கேட்டார்கள். விட்டுவிட்டார்கள். எனக்கு இன்னமும் உறுத்தலாகத்தான் இருக்கிறது.

நடைமுறைச் சிக்கல்கள் நிறைய இருக்கின்றன. 

நிசப்தம் என்.ஜி.ஓ இல்லை. என்.ஜி.ஓக்களில் நிர்வாகத்திற்கென தனியாள் இருப்பார். ரசீது கொடுப்பதிலிருந்து கணக்கு வழக்கைப் பார்ப்பது வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் அவர் பார்த்துக் கொள்வார். இங்கு அப்படியில்லை. பணியாளர் ஒருவரை நியமித்து வருடம் அறுபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் கொடுக்கிற தொகையில் இரண்டு மாணவர்களுக்கு கல்விக்கட்டணத்தைக் கட்டிவிட முடியும் என உறுதியாக நம்புகிறேன். அதனால்தான் எல்லாவற்றையும் நாமே பார்த்துக் கொள்ளலாம் எனச் செய்வதும் கூட. நன்கொடையாக வருகிற பணம் பயனாளிகளுக்கு மட்டும்தான். வேறு எந்தக் காரியத்துக்கும் பயன்படுத்துகிற திட்டமில்லை. பயன்படுத்தப் போவதுமில்லை. 

ரசீது கேட்பது நன்கொடையளித்தவர்களின் உரிமை. சில சமயங்களில் ‘ரசீது தேவையா?’ என்று பதிவு எழுதி ரசீது அனுப்புவதற்கான காலத்தையும் கூட ஒதுக்கி வைத்ததெல்லாம் நினைவில் வந்து போகிறது. அப்பொழுது யாருமே கேட்டதாக நினைவில் இல்லை. பதிவை எழுதியவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்த காலத்தைத் தேடிப் பார்த்தேன். அப்பா உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்த சமயம். நிசப்தத்தில் அவ்வப்போது அதையெல்லாம் எழுதியிருக்கிறேன். தொடர்ச்சியாக நம்மை வாசிப்பவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள். இன்றைக்கு இல்லையென்றால் இன்னொரு நாள் ரசீது வந்துவிடும் என்று நினைப்பார்கள். அப்படிப் புரிந்து கொண்ட வட்டத்தில் இருப்பவர்கள் அளிக்கும் நன்கொடை மட்டுமே போதுமானது.  அது ஒரு வகையில் ஆசுவாசமானது. சிறு வட்டமாகவே இருக்கட்டும். 

கோடிகளில் புரளும் அறக்கட்டளையை நிர்வகிக்க வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. சமீபத்தில் கூட ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்திலிருந்து பேசினார்கள். வெளிநாட்டு உதவியை நேரடியாகப் பெற்றுக் கொள்ளும் வசதியை நிசப்தம் அறக்கட்டளைக்கு அமைத்துக்  கொள்ளுங்கள் பெருந்தொகையை அனுப்பி வைக்கிறோம் என்றார்கள். அது அவசியமில்லை எனத் தோன்றியது. யார் பணம் அனுப்பினாலும் அவர்கள் நம்மைத் தெரிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். சுவிஸ்ஸிலிருந்தும், சவுதியிலிருந்தும் நம்மைத் தெரியாதவர்கள் பணம் அனுப்ப வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது போலாகிவிடும். இருப்பது போலவே இருக்கட்டும். வருகிற தொகை மட்டும் வரட்டும். நம்மால் முடிந்தவர்களுக்கு- மாதம் இரண்டு பேர்களைக் கை கொடுத்துத் தூக்கிவிட்டால் போதும். அப்படி இயங்குவதுதான் சரியானதும் கூட. 

Oct 16, 2017

கேள்வி பதில்கள்

ஞான செருக்கு அவசியமா வேண்டாமா?

சொற்பமான ஆயுளும் அற்பமான வாழ்வும்தான் மனிதப் பிறவி. இதில் ஞானச் செருக்கு மட்டுமில்லை எந்தச் செருக்குமே அவசியமில்லை.

கிராம முன்னேற்றத்திற்காக சில வருடங்களுக்கு முன் விகடன் பத்திரிகையில் இருந்து பணம் கொடுப்பதாக சொன்னார்களே பணம் வந்ததா?

மறதிதான் எல்லோருக்கும் நல்லது.

நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்பு விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதா?

மனிதர்கள் ஒவ்வொருவருமே விமர்சனம் செய்யப்படுவதற்குத் தகுதியானவர்கள்தான். விமர்சனங்களில் சில கட்டுப்பாடுகள் அவசியம். இல்லையென்றால் ஆளாளுக்கு நீதி எழுதப் புறப்பட்டுவிடுவார்கள். அது மொத்த அமைப்பையும் சீர்குலைக்கவல்லது.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் இன்று (07.10.2017) தனது இணையதளத்தில் வாசகர் ஒருவரின் குழந்தையிலக்கியம் குறித்தான ஒரு கேள்விக்கு ‘வா. மணிகண்டன் பள்ளிகளுக்கு நூலகம் வைக்க அவருடைய அமைப்பாகிய நிசப்தம் வழியாக உதவுகிறார்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளதை எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள்?

ஜெமோ அவர்களுக்கு என் மீது அன்பு உண்டு. ஆத்மார்த்தமான அன்பு அது. நான் மிக மதிக்கும் ஆளுமை அவர். அவர் என்னைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கும்.

தமிழக மக்கள் டெங்கு காய்ச்சலில் மரணமடைந்துகொண்டிருக்கும்போது தமிழக முதல்வர் எம்ஜிஆர் நூற்றாண்டுவிழாவில் குட்டிக்கதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாரே?

மணிக்கணக்கில் ரம்பம் போடாமல் குட்டிக்கதையோடு நிறுத்திக் கொள்கிறாரே என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

"கடைந்தெடுத்த மொழியியல் தீவிரவாதம்" என்ற பதிலுக்கு எதிர்வினை இருந்ததா?

அவர்களே கண்டுகொள்ளவில்லையென்றாலும் எடுத்துக் கொடுத்துவிடுவீர்கள் போலிருக்கிறதே!

சில காலமாக ஒரு கேள்வி இருந்து கொண்டிருக்கிறது. கவிதையின் நோக்கம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவா இல்லை மொழியின் காதலா?

மொழியின் காதல் மட்டும் இருந்தால் கவிதை தட்டையாக இருக்கும். உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதுதான் கவிதைக்கான ஆன்மா.

கவின் எழுதிய ‘யக்கர் உடுக்குறி’ என்னும் தொகுப்பிலிருந்து ஒரு கவிதை-

இறுதிச் சடங்கிலிருந்து
யாருமறியாமல் 
ஒரே ஒரு பூவிதழை மட்டும் எடுத்து
சட்டைப்பைக்குள் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டேன்
குரூரத்தின் புன்னகை நிரம்பிய
அக்கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு வீடு திரும்புகிறேன்
அவ்விதழ் என்னில் கரைந்து மீண்டும் துளிர்த்து
காது வழியே கிளையை நீட்டுகிறது
சொல்லச் சொல்லக் கேட்காமல்
பக்கத்து வீட்டுச் சிறுமி
ஒரு வாதினை உடைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறாள்
இதோ நான் அவளை துரத்திக் கொண்டு ஓடுகிறேன்.

Sarahahவில் கேட்கப்பட்டவை.

பவுடர் பூசிக்க கண்ணு

சென்னை கோயம்பேட்டில் கன கூட்டம். தகர டப்பாக்களுக்கு பச்சை நிறம் பூசி பேருந்துகள் என்ற பெயரோடு நிறுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். தொலைதூரப் பேருந்துகளில் மனசாட்சியே இல்லாமல் சொகுசுப் பேருந்து என்று எழுதியும் வைத்திருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் சொகுசுவுக்கும் அர்த்தமில்லை. கொசுவுக்கும் அர்த்தமில்லை. பேருந்து நிலையத்து வாசலில் இருந்தே பதாகைகளில் அமைச்சர்கள் கும்பிடு போட்டபடி இருக்கிறார்கள். ஜெயலலிதா இருந்தவரைக்கும் எந்த அமைச்சரின் முகமாவது வெளியில் தெரிந்ததா? இன்றைக்கு இவர்கள் செய்கிற பந்தா இருக்கிறதே!

ராமலிங்க ரெட்டி என்றொரு அமைச்சர் இருக்கிறார். கர்நாடகாவில் உள்துறை அமைச்சர். ‘கர்நாடகாவில் கன்னடனைத் தவிர வேறு யாராச்சும் பதவிக்கு வர முடியுமா?’ என்று இங்குதான் கத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்கள் வீடு இருக்கும் தொகுதியின் எம்.எல்.ஏ சதீஷ் ரெட்டியில் தொடங்கி பெங்களூருவில் மேயராகியிருக்கும் தமிழரான சம்பத் வரைக்கும் ஏகப்பட்ட பேர்களைக் காட்ட முடியும். அதை விடுங்கள். சதீஷ் ரெட்டி தனது காரை அவரே ஓட்டிக் கொண்டு சர்வசாதாரணமாக இருப்பார். ராமலிங்க ரெட்டியை கடந்த வாரத்தில் கோரமங்களாவில் ஒரு நாள் பார்த்தேன். சமீபத்திய மழையில் கோரமங்களா சாலைகள் நாசமாகிக் கிடக்கின்றன. அந்தச் சாலையில் அவருடைய வாகனம் மட்டும் வருகிறது. முன்பின் எந்த அல்லக்கைகளும் இல்லை. காவல்துறையின் வண்டி கூட இல்லை. எனக்கு என்ன போக்குவரத்து நெரிசலோ அதே போக்குவரத்து நெரிசல்தான் அவருக்கும். இத்தனைக்கும் காவல்துறை அவரது கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கிறது. பெங்களூரு நகருக்கு பொறுப்பு மந்திரியும் அவர்தான். ஒரு சைரன் இல்லை. சலசலப்பு இல்லை. கன்னட அரசியல்வாதிகள் யோக்கியவான்கள் என்று சொல்லவில்லை. குறைந்தபட்சமான நாகரிகமும் பக்குவமும் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. எங்கே அடக்கி வாசிக்க வேண்டும் என்கிற மேம்பட்ட தன்மை இருக்கிறது. கேரளாவில் இன்னமும் சிறப்பு என்பார்கள்.

சனிக்கிழமை இரவு கோயம்பேட்டில் ஒரு நடத்துநருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். திருப்பூர் செல்கிற வண்டி அது. ‘சார் சித்தோட்டுல நிறுத்துவீங்களா?’ என்றால் ‘பை-பாஸில்தான் நிறுத்துவேன்’ என்கிறார். கூட்டம் அதிகம் என்பதால் படு கிராக்கி அவருக்கு. ‘இந்த டப்பா வண்டியை வெச்சுட்டு இவ்வளவு லோலாயமா சார்?’ என்று கேட்கக் கேட்க அத்துறையில் பணியாற்றும் உதவிப் பொறியாளர் ஒருவர் வந்துவிட்டார். பெயரைச் சொன்னால் அவருக்கு வில்லங்கம் வந்துவிடக் கூடும். 

‘நீங்கதானே?’ என்று அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிட்டார். 

‘ஊருக்குப் போகோணும்’ என்றேன்.

‘கொஞ்ச நேரம் பொறுங்க...நல்ல பஸ்ஸா வரும்..ஏத்திவிடுறேன் இருங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் சொன்ன கதைகள் கொடுமையின் உச்சம். தீபாவளியின் சிறப்புப்பணி என்று அனுப்பி வைத்திருக்கிறாரக்ள். ஒரு நாளைக்கு எட்டு மணி நேரம்தான் கணக்கு. பதினான்கு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்கேயோ ஓர் அறை எடுத்துத் தங்கியிருக்கிறார். அவரது சித்தப்பா பையன் கடந்த வருடம் பதினேழு லட்ச ரூபாய் கொடுத்து வேலை வாங்கியது வரைக்கும் கதை கதையாகச் சொன்னார். தீபாவளியை முடித்துவிட்டு வந்து சொல்லச் சொல்லியிருக்கிறேன். பதினோரு மணிக்கு அவர் சொன்னது போலவே நல்லதொரு பேருந்து வந்து சேர்ந்தது. ‘அதிசயமா இருக்கு’ என்றேன். ‘எங்களுக்கே அதிசயம்தான்’ என்றவர் நடத்துநரிடம் சொல்லி முன்வரிசையில் இடம் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார். இத்தகைய வாகனங்களை வைத்துக் கொண்டு, ஊழியர்களைப் பிழிந்து எடுத்து- வழியெங்கும் பதாகைகள்தான். 

மக்கள் சோப்பு அதிகம் பயன்படுத்தியதால் நொய்யலில் நுரை அதிகம் என்று பேசியவர் எங்கள் மாவட்டத்துக்காரர் என்பதில் எனக்கு அலாதி இன்பம். நம்மைச் சுற்றி இத்தனை பெரிய அறிவாளிகள் இருந்தால் நம் அறிவும் தானே வளரும் என்கிற நம்பிக்கைதான். ஆனால் அவர் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. அவரது தொகுதில் இவ்வளவு விளம்பரங்கள் இல்லை.  இன்னோர் அமைச்சர் இருக்கிறார். போர்வெல் பம்ப்பைத் திறந்து வைப்பதற்குக் கூட பதாகை வைக்கிறார்கள். இந்த முறை ‘சிசிடிவி கேமராவைத் திறந்து வைக்க வரும் அமைச்சர் அவர்களே வருக’ என்று பதாகையை வைத்திருக்கிறார்கள். பொய்யெல்லாம் சொல்லவில்லை. சத்தியமாகத்தான். சிரிப்பு வருமா? வராதா? கல்வி வள்ளலே என்கிறார்கள். செந்தமிழே என்கிறார்கள். வாழும் மகாத்மாவை விட்டு வைத்திருக்கும் வரைக்கும் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

ஈரலும் சிறுநீரகமும் சீரழிந்து கொண்டிருக்கும் போது முகத்துக்கு க்ரீமும் பவுடரும் பூசுவது மாதிரிதான் இது. ஒவ்வொரு துறையாக சீழ் பிடித்துக் கொண்டிருக்க ப்ளக்ஸ் பலகைகளினாலேயே ஆட்சி நடத்திவிட முடியும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். முடங்கிக் கிடந்தாலும் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். இந்தக் கலாச்சாரம் வெகு தீவிரமாகப் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் எம்.ஜி.ஆர் நூற்றாண்டுவிழாக் கூட்டங்களைக் கோடிகளில் செலவு செய்து பிரமாண்டமாக்கிக் காட்டுவதை அப்படித்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சேலம், கருப்பூரில் நடந்த நூற்றாண்டு விழா நிகழ்வுக்கு மகுடஞ்சாவடி வரைக்கும் கொடிகளைக் கட்டியிருந்தார்கள். இரண்டு ஊர்களுக்கும் எவ்வளவு தூரம் என்று கூகிளைக் கேட்டால் சொல்லிவிடும். ஜெயலலிதா இருந்தவரையில் அமைச்சர்கள் அமுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அது எவ்வளவு நல்லது என்று இப்பொழுதுதான் புரிகிறது. தான் மிகச் சாதாரணமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த அதே சாலைகளில் சைரன் ஒலிக்க பத்து பதினைந்து வண்டிகளில் பவனி வருகிறார்கள். கெத்து காட்டுகிறார்களாம். அடங்கொக்கமக்கா என்றிருக்கிறது. 

தொகுதிக்கு ஒரு அரசுக் கல்லூரி தொடங்கிவிடுகிறார்கள். இடம்  கூட ஒதுக்கீடு செய்வதில்லை. கட்டிடம் எதுவுமில்லை. ஏதேனும் பள்ளியில் இரண்டு அறைகளைப் பிடித்து ‘இங்கு கல்லூரி செயல்படுகிறது’ என்று அறிவித்துவிடுகிறார்கள். அதற்கு ‘அரசுக் கல்லூரி கொண்டு வந்த கல்விச் செம்மலுக்கு பாராட்டுவிழா’ என்று விளம்பரப்பவுடர் பூசிவிடுகிறார்கள். வடிவேலு கிணறைக் காணாமல் தேடுவது போல கல்லூரியைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது. ராமஜெயம் கொலையாளிகளைப் பற்றித் துப்புக் கொடுத்தால் இரண்டு லட்ச ரூபாய் சன்மானம் அளிக்கிறார்களாம். அதே போல ‘இந்தந்த ஊர்களில் அரசுக் கல்லூரிகளைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுத்தால் தக்க சன்மானம் அளிக்கப்படும்’ என்று அறிவித்தால் புண்ணியமாகப் போகும்.

ஆசிரியர்கள், போக்குவரத்து ஊழியர்கள், வருவாய்த்துறை, மின்வாரியத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்று யாரிடம் வேண்டுமானாலும் பேசிப் பார்க்கலாம். கண்ணீர் விடாத குறைதான். இதையெல்லாம் பேசினால் தேவையில்லாத பகைமைதான். ஏற்கனவே யாரோ ஒரு ஸ்லீப்பர் செல் போட்டுக் கொடுத்துவிடுகிறது. என்னவோ செய்துவிட்டுப் போகட்டும் என்று அமைதியாக இருந்து கொள்ள வேண்டும். சமீபமாக முதலும் இரண்டும் அடித்துக் கொள்ளத் தொடங்கியிருப்பதாகவும் பிட்டுக் கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள். மாகாளியம்மன் காத்து அருளட்டும்.