Nov 21, 2017

என்கிட்ட ஒரு வழி இருக்கு

சிவா வந்திருந்தார். சிவசுப்பிரமணியன். குறள்பாட்டை உருவாக்கியவர். ஜெர்மனி சென்று கொஞ்ச நாட்கள் பணியிருந்துவிட்டு இப்பொழுது அங்க ருந்து லண்டனுக்கு இடம் மாறிவிட்டார். அவர் முன்பு பெங்களூரில் இருந்த போது சந்தித்திருக்கிறோம். இன்று கப்பன் பூங்காவிலிருந்து அழைத்தார்.

‘மெட்ரோ புடிச்சு ட்ரினிட்டி வந்துடுங்க..’ என்றேன். அங்கேயிருந்து எங்கள் அலுவலகம் பக்கம். வருகிறவர்களுக்கு காபியோ டீயோ வாசுதேவ் அடிகாஸில் வாங்கி அந்தக் கடையை ஒட்டிய சந்தில் இருக்கும் அரசமரத்தடிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவது வாடிக்கை. அந்த அரசமரத்தடி எம்.ஜி.சாலை மாதிரியே இருக்காது. அணில் கத்தும். குருவிகள் பறக்கும். நடக்க முடியாத பணக்கார வீட்டு நாய் ஒன்றைத் தள்ளுவண்டியில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பார்கள். அந்த நாய் வாழ்ந்து முடித்த கிழவனைப் போல சாலையின் நடமாட்டங்களை வேடிக்கை பார்த்தபடியே அமர்ந்திருக்கும்.

இப்பொழுதெல்லாம் வாரம் இரண்டு மூன்று நண்பர்களையாவது சந்தித்துவிடுகிறேன். நேற்று பிரகாஷ் வந்திருந்தார். மத்திய கிழக்கு நாடு ஒன்றில் பணியில் இருந்தவர். நல்ல சம்பளம். சில மாதங்களுக்கு முன்பு பேசிய போது கோவை வந்துவிடப் போவதாகச் சொன்னார். இப்படி நிறையப் பேர்கள் சொல்வார்கள். ஆனால் வரமாட்டார்கள். நேற்று மதியம் அழைத்து ‘நான் இந்தியாவுக்கு வந்துட்டேன்’ என்றார். ஆச்சரியமாக இருந்தது. ‘பெங்களூரில்தான் இருக்கேன்’ என்றார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இரண்டு குழந்தைகள். சொந்தமாக ஒரு வீடு வாங்குமளவுக்கு பணம் வைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. கோயமுத்தூரில் சுமாரான சம்பளத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தால் போதும் என்று வேலையை விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார். வந்தவுடனேயே வேலை கிடைத்துவிடப் போகிறதா? அதுவரைக்கும் இருக்கட்டும் என்று பெங்களூரில் ஒரு வேலையைப் பிடித்திருக்கிறார். குடும்பம் கோவையில்.

நிறையத் திட்டங்கள் வைத்திருக்கிறார். இத்தகைய மனிதர்களுடன் பேசும் போது சுவாரசியமாக இருக்கும். 

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக அலுவலக நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘அமெரிக்காகாரன் விசாவையெல்லாம் முடக்கிட்டான். பழைய நிறுவனத்தில் வேலை செஞ்ச ஆளுங்க சொன்னாங்க...இனி கஷ்டம்ன்னு’ என்று எதிர்மறையாகவே பேசிக் கொண்டிருந்தார். இத்தகைய ஆட்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பிரகாஷ் மாதிரியான ஆட்களிடமும் சிவா மாதிரியானவர்களிடமும் பேச வேண்டும். அப்பொழுதுதான் வித்தியாசம் தெரியும்.

சிவாவின் மனைவி வேறொரு நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கிறார். அவருக்கு லண்டன் செல்வதற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன் அவரை அனுப்பிவிட்டு இவர் தேடி ஜெர்மனியில் வேலையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார். ‘நீ லண்டன்ல இரு...பக்கம்தானே..நான் ஜெர்மனியில் கொஞ்ச நாளைக்கு இருக்கேன்’ என்று இருவருக்குமிடையில் டீலிங் போலிருக்கிறது. ஜெர்மனி சென்றுவிட்டார். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு லண்டனில் வேலையைக் கண்டுபிடித்து இப்பொழுது குடும்பத்துடன் அங்கே இருக்கிறார். 

‘ஐரோப்பாவில் நிறைய வேலை இருக்குங்க..வழி மட்டும் தெரிஞ்சா ஈஸியா போய்டலாம்’ என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

‘நீங்க விவரமா எழுதிக் கொடுங்க’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். 

‘நீங்க வர்றீங்களா?’என்றார். 

வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதெல்லாம் இனி சாத்தியமில்லை. அறக்கட்டளை வேலைகளை ஆரம்பிக்காமல் இருந்திருந்தால் கூட யோசித்திருக்கலாம். இப்பொழுது இங்கேயே தொடர்வதுதான் சரியாக இருக்கும். நம் ஊரிலேயே இருந்தால்தான் இத்தகைய பணிகளைச் செய்ய முடியும். நேரத்தைக் கடுமையாக உறிஞ்சுகிறது. நீட் தேர்வுக்கான பயிற்சிகள், சூப்பர் 16, பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பயிலரங்குகள் என்கிற வேலைகளுக்கு மட்டுமே இந்த வருடத்தில் பாதி கரைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு சனி, ஞாயிறும் தேவைப்படுகிறது. இடையில் மருத்துவ உதவிகள், அதற்கான விசாரணைகள் என்பது இன்னொரு பக்கம். மாதத்தில் நான்கு சனி, ஞாயிறுகள் போதுவதில்லை.

தமிழ்நாட்டுக்குள் சென்றுவிட்டால் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகச் செய்யலாம். தமிழ்நாட்டுக்குள் சென்றாலும் ஏதேனும் வேலையில்தான் ஒட்டியிருக்க வேண்டும். சுயதொழில் செய்வதற்கு நேரம் போதாது. அப்படி ஆரம்பித்தால் கவனம் முழுமையும் அதில்தான் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் யாராவது உருவிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். இப்படியே ஒரு நாளைக்கு எட்டு அல்லது பத்து மணி நேர வேலை, அதற்கேற்ற சம்பளம் என ஓட்டிக் கொண்டிருந்தால் பிற காரியங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கலாம்.

என் கதை இருக்கட்டும். 

எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் வெளியுலகம் தெரியாத எதிர்மறையான ஆட்கள் சுற்றிச் சுற்றி இருக்கிறார்கள். தலைக்கு மேல் வெள்ளம் போவதாகச் சொல்லி வருந்துவதில் அலாதி இன்பம் அவர்களுக்கு. அவர்களையெல்லாம் கண்டுகொள்ளவே கூடாது. ‘இங்க ஒரு வழி இருக்குங்க’ ‘இப்படி ஒரு ரூட் இருக்குங்க’ என்று வழிகாட்டிக் கொண்டேயிருக்கிற ஆட்கள் நான்கைந்து பேர்களை கூட வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அது போதும் எதற்கும் பயமிருக்காது. பாஸிட்டிவிட்டி.

என்னிடம் ஒரு மிகப்பெரிய வழி இருக்கிறது. ‘நீ மட்டும் பெரிய ஆள் ஆகிட்டா சட்டி பானையைக் கழுவிட்டு ஹவுஸ் ஹஸ்பெண்ட் ஆகிக்கிறேன்’ என்று வேணியிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். வேலை, விளக்கெண்ணெய் என்று எந்தக் கச்சடாவும் இல்லாமல் இருந்துவிடலாம். இருக்கன்குடி மாரியம்மன் மனம் வைத்து அவளுக்கு விரைவில் பணி உயர்வைக் கொடுக்க வேண்டும்.

Nov 20, 2017

தீர்வு இல்லாத பிரச்சினைகள்..

பிரபுவை முன்பு எப்பொழுதோ பார்த்த நினைவு இருக்கிறது. ஆனால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. கடந்த வாரம் சந்தித்த போதுதான் சொன்னார்கள். இருதயத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும். இரண்டாவது அறுவை. அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயதுதான் இருக்கும். திருமணமாகிக் குட்டிப்பையன் இருக்கிறான். அவனுக்கு தாலசீமியா. உடலில் ரத்தச் சிவப்பணு உற்பத்தியாகாது. அவ்வப்பொழுது ரத்தத்தை உடலில் ஏற்றி உயிர்காத்து வருகிறார்கள். 

பிரபுவின் அப்பா ‘அப்பனுக்கும் மகனுக்கும் ஒரே சமயத்துல நோவு’ என்றார். பிரபுவின் அம்மாவும் மனைவியும் அழுதார்கள். முதலில் அப்பனைக் காப்பாற்றுவோம் என்று போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வட்டிக்குக் கடன், அரசு உதவி என்று கதவுகளைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எம்.ஜி.ஆர் காலனியைச் சார்ந்த நாடோடிக் குடும்பம் அது. அந்தக் காலனியில் கிட்டத்தட்ட முந்நூறு குடும்பங்கள் உண்டு.

கடந்த இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களாக காலனி மக்களுடன் தொடர்பில் இருக்கிறோம். ஜிம்னாஸ்டிக் உதவி, பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பயிற்சி, அவர்களைக் கல்லூரியில் சேர்ப்பது, கல்லூரியில் படிக்கும் அந்த மாணவர்களுக்கு அடுத்த கட்ட முயற்சிகளுக்கான வழிமுறைகளைக் கற்றுத் தருவது மாதிரியான பணிகள். ஆனால் அவர்களின் சமூகத்தில் இருக்கும் அடிப்படையான ஒரு பிரச்சினையை இவ்வளவு நாட்களாக எப்படியோ கவனிக்கவில்லை.

அந்தக் காலனியில் ஒரே குடும்பத்தில் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மாலைக்கண் நோய். பிரபுவின் குழந்தைக்கு தாலசீமியா. இவை தவிர முழுமையான வெண்மை நிறம் அடைதல் மாதிரியான பிரச்சினைகள் நிறையப் பேருக்கு உண்டு. பத்தாயிரத்தில் ஒருவருக்கும் லட்சத்தில் ஒருவருக்குமாக இருக்கக் கூடிய நோய்கள் ஐநூறு பேர்களில் இரண்டு பேருக்கும் மூன்று பேர்களுக்குமாக இருக்கிறது. 

ஒரு மாணவனுக்கு பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பயிற்சியளித்து அவனுக்குக் கல்லூரியில் கட்டணம் செலுத்தி வாரம் ஒரு முறை அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசச் சொல்லி அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான். அவனது அக்காவுக்கும் அண்ணனுக்கும் மாலைக்கண் நோய் என்பதை அவன் சொன்னதில்லை. சொல்ல வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு உருவாகவே இல்லை. ஒதுங்கி வாழும் எளிய மனிதர்களின் இத்தகைய விவகாரங்கள் தெரியவே வருவதில்லை.

அந்தக் காலனியிலேயே அரசு பொறியியல் கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் பெண் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அட்டகாசமாகப் படிக்கக் கூடியவள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அந்தக் காலனிக்கு அது பெரிய விஷயம். 

‘உங்க காலனியில் பி.ஈ படிச்ச பசங்க இருக்காங்களா?’ என்று கேட்ட போதுதான் தெரிந்தது படித்தாலும் சரி, வேலைக்குப் போனாலும் சரி அந்தக் காலனியில் இருக்கும் ஒரு ஆணைத்தான் திருமணம் செய்து வைப்பார்கள். 

இப்படி ஒவ்வொன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளத் தொடங்கும் போது பிரபுவின் குழந்தைக்கும் தாலசீமியா பிரச்சினை வித்தியாசமாகத் தெரிந்தது. மாணவர்களிடம் முன்பு பேசியதெல்லாம் நினைவில் வந்து உறுத்தியது. எல்லாவற்றுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்கு மிக எளிமையான பிரச்சினை. அந்த முந்நூறு குடும்பங்களில்தான் பெண் கொடுத்து பெண் எடுக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட அத்தனை பேருமே நெருங்கிய சொந்தம். வெளியிலிருந்து எந்தவிதமான உறவும் தொடர்பும் இல்லை. மரபணு பிரச்சினைக்கு அடிநாதம் இது. அதனால்தான் அந்தக் காலனியில் இவ்வளவு மரபணு சார்ந்த பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. 

அந்த மக்களிடம் இதுபற்றி விரிவாகப் பேச வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ஊர்த்தலைவரிடம் ‘உங்க காலனிக்கு ரெண்டு டாக்டர்களைக் கூட்டிட்டு வர்றோம்’ என்று சொல்லிவிட்டுச் சனிக்கிழமையன்று சென்றிருந்தோம். இத்தகைய பிரச்சினைகளை நாம் விளக்குவதைவிடவும் மருத்துவர்கள் விளக்குவதுதான் சரியாக இருக்கும். மருத்துவர் கார்த்திகேயன் குழந்தைகள் நல மருத்துவர். சனிக்கிழமையும் வெளிநோயாளிகளைப் பார்ப்பார். எப்படிக் கேட்பது என்று தயக்கமாகத்தான் இருந்தது. 

‘ஒரு நாள்தான? சொல்லிட்டு வந்துடுறேன்’ என்று வேலையைவிட்டுவிட்டு வந்து விளக்கினார். அந்த மக்கள் படிப்பறிவற்றவர்கள். மிகச் சாமானியர்கள். ‘ஜெனிடிக் பிரச்சினையை அவர்களுக்கு புரியற மாதிரி எப்படி விளக்குவார்?’ என்ற சந்தேகமில்லாமல் இல்லை. ஆனால் மிக எளிமையாக விளக்கினார். மக்கள் புரிந்து கொண்டு தங்களுக்குள் நிறையப் பேசினார்கள். மருத்துவர் சத்தியசுந்தரியும் வந்திருந்தார். அவர் தம் பங்குக்கு விளக்கினார். அரசு தாமஸூம் கார்த்திகேயனும் உடனிருந்தார்கள். 

காலங்காலமாக ஊர் ஊராகச் சென்று கழைக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்த குடும்பங்கள் அவை. இந்தத் தலைமுறையில்தான் ஒரேயிடத்தில் வீடு கட்டிக் குடியிருக்கிறார்கள். ஊரிலிருந்து ஒதுக்குப்புறமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தெருக்களைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறார்கள், கழிப்பறைகள் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஊர் பொதுக்கூட்டம் நடத்தி ஒழுங்கு மீறல்களைத் தடுக்கிறார்கள். ஆனால் இப்படியொரு பிரச்சினை இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு மட்டுமில்லை வேறு யாரும் கூட கவனித்ததில்லை.

மருத்துவர் விளக்கி முடித்த பிறகு ‘இப்படியொரு பிரச்சினை இருக்குன்னுதான் எங்களால சொல்ல முடியும்..ஆனா எப்படி அதை சரி செய்யலாம்ன்னு நீங்கதான் யோசிக்கணும்’ என்றோம். அவர்களுக்குள் பேசினார்கள். இவர்களைப் போன்றதொரு கழைக் கூத்தாடும் இன்னொரு நாடோடி கூட்டம் மகாராஷ்டிராவில் இருக்கிறதாம். ‘அங்க பொண்ணுக் கொடுத்தா அவ்வளவு தூரம் போய் எப்படிப் பார்க்கிறதுன்னு எங்க ஆளுங்க நினைப்பாங்க’ என்றார்கள். அவர்களின் தரப்பிலிருந்து அது நியாயமானதுதான். அதே போலத்தான் மஹாராஷ்டிராவில் இருக்கும் குழுவும் நினைக்கக் கூடும். அவர்களின் இடத்தில் நாம் இருந்து பார்த்தாலும் கூட அப்படித்தான் தோன்றும்.

உண்மையிலேயே இதற்கு என்ன தீர்வு என்று தெரியவில்லை. தனிமனிதர்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சினைகள் என்பது வேறு. ஒரு காலனிக்கே இருக்கும் சமூகம் சார்ந்த இந்தப் பிரச்சினை வேறு. மிகச் சிக்கலானதாகவும் தெரிகிறது. குழப்பமானதாகவும் இருக்கிறது.

Nov 17, 2017

லார்டு லபக்தாஸ்

‘என்னைத் தெரியுதா?’ ஃபோனில் இப்படிக் கேட்டால் என்ன பதிலைச் சொல்வது. 

‘தெரியலைங்களே’ என்று சொல்லிவிட்டால் ‘என்னையவே தெரியலைன்னுட்டல்ல’ என்று கலாய்க்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்.

‘சொல்லுங்க’ என்று பட்டும்படாமல் சொல்லித் தப்பித்துக் கொள்வதுதான் வாடிக்கை.

‘தியானேஸ்வரன் பேசறேன்...ஆவடியிலிருந்து..என்னைத் தெரியுதா?’- மறுபடியும் அதே கேள்வி.

‘சொல்லுங்க சார்’

‘ஒரு பதினஞ்சு ரூபா வேணும்’

அதுக்கு எதுக்குய்யா ஆவடியிலிருந்து பேசற என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘நாளைக்குக் கிடைக்குமா?’ என்றார்.

‘சார் எனக்கு நீங்க யாருன்னு ஞாபகம் வரல..என்ன சொல்லுறீங்கன்னு புரியல’

‘நாம முன்னாடி பேசியிருக்கோமே?’ - ஒருவேளை ஏதாவது அறக்கட்டளை சம்பந்தமாகப் பேசியிருக்கக் கூடும்.

‘சொல்லுங்க சார்’

‘ஒரு கம்பெனியில அன்-அக்கவுண்டட்ல பதினஞ்சு ரூவா வேணும்ன்னு கேட்குறாங்க’

அது சரி. நமக்கென வந்து வாய்க்கிறது பாருங்கள்.

‘சார் கம்பெனிக்கெல்லாம் பணம் தர்றதில்ல’

‘அது அப்புறம் பேசிக்கலாம்...பதினஞ்சு ரூவா இருக்குதுல்ல’ 

‘என்னது அப்புறம் பேசிக்கலாமா?’ - கார்டூனிஸ்ட் பாலாவிடம் ஒரு பெண் ‘நான் உங்க ரசிகை பேசுறேன்’ என்று பேசித்தான் தூண்டில் வீசினாராம். பாலா அலர்ட் ஆகிவிட்டார். அவரைவிடவும் நாம் அலெர்ட் அல்லவா? ஒருவேளை அருண் ஜெட்லி ஆள் அனுப்பியிருப்பாரோ? அந்தளவுக்கு நாம் லாயக்கில்லையே!

குழப்பமாகிவிட்டது. பதினஞ்சு என்றால் ஆயிரமா, லட்சமா? 

‘பதினஞ்சு இருக்குல்ல?’

‘முப்பதுக்கு பக்கமா இருக்கு சார்...மாசமாசம் அக்கவுண்ட் போடுறேனே..நீங்க பார்க்குறதில்லையா?’

‘முப்பதா?’ - இப்பொழுது அந்த ஆள் குழம்பிவிட்டார்.

‘சார் ஒரு கம்பெனி’- மீண்டும் ஆரம்பித்தார்

‘அதான் சார் சொன்னேனே.. கம்பெனிக்குத் தர்றதில்லை.’ - இது நான்.

‘அட இருங்க சார் முடிச்சுக்குறேன்’ கடுப்பாகிவிட்டார் போல. மிரட்டுகிறார். நிச்சயமாக அருண் ஜெட்லி ஆள்தான்.

‘பெரிய பார்ட்டி சார்...நானூறு ரூவா டர்ன் ஓவர்’

‘நானூறு ரூபாயெல்லாம் பெரிய டர்ன் ஓவரா சார்? பிச்சை கீது எடுப்பாரோ?’ என்று தொண்டை வரைக்கும் வந்துவிட்டது. வாயைத் திறந்து கேட்டால் ஆள் வைத்து அடித்துவிடுவார்கள்.

‘நானூறுன்னா சார்?’

‘சி தான்’

‘அடங்கொண்ணிமலையா...நானூறு கோடியா?’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துவிட்டு ‘சொல்லுங்க சொல்லுங்க’ என்றேன். இந்த ரேஞ்சில் நம்மிடம் பேசுவதே பெரிய விஷயம்.

‘அர்ஜெண்ட்டா பதினஞ்சு ரூபா வேணுங்கிறாங்க’

‘இதுவும் சி ஆ சார்?’

‘ஆமா சார்..அன்- அக்கவுண்ட்ல வேணுமாம்...பதினஞ்சு நாள்ல உங்களுக்கு வந்துடும்..இண்டரஸ்ட் எல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்’என்றார்.

‘சார் முடிச்சுட்டீங்களா?’

‘முடிச்சுட்டேன்...இருக்குதா உங்ககிட்ட?’

‘பதினஞ்சு சி ஆ சார்?’

‘யெஸ்’

‘என் நெம்பர் உங்களுக்கு யார் கொடுத்தாங்க?’

‘தெரியல..பைனான்ஸ்ன்னு சேவ் செஞ்சு வெச்சிருக்கேன்’

கந்துவட்டி பார்ட்டி என்று நினைத்துக் கொண்டார் போலிருக்கிறது. என் பைனான்ஸ் நிலைமை அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? 

‘நீங்க வேற சார்... நான் சாதாரண ஆள் சார்’

‘நீங்க என்ன செஞ்சுட்டு இருக்கீங்க?’

‘நான் பெங்களூர்ல இருக்கேன் சார்’

‘ஏதாச்சும் ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?’ - இந்த ஆள் உண்மையாகவே பேசுகிறாரா அல்லது கலாய்க்கிறாரா?

‘சார் என் பேரு என்னன்னு சேவ் செஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க?’

‘மணிகண்டன் ஃபைனான்ஸ்ன்னு’

யாரோ கோர்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.  ‘ப்ளீஸ் டெலீட் செஞ்சுடுங்க சார்’

இது மட்டுமில்லை. இப்படி வாரம் இரண்டு அழைப்புகளாவது வருகின்றன. 

ஹெச்.ஐ.விக்கு மருந்து கிடைக்குமா என்று கூடக் கேட்டிருக்கிறார்கள். நம்பமாட்டீர்கள். 

முந்தாநாள் இரவு 11.49க்கு ஒரு அழைப்பு. அடித்துப் பிடித்து எடுத்தால் ‘கவுன்சிலிங்க்கு வரச் சொல்லியிருந்தீங்களாமா’ என்றார். 

‘எந்தக் கவுன்சிலிங்குக்கு? நீங்க எங்க இருந்து பேசறீங்க?’

‘மதுரையில இருந்து சார்..எப்போ வரட்டும்’ என்றார்.

‘உங்களுக்கு யாருங்க நெம்பர் கொடுத்தது?’

‘ உங்க ஃப்ரெண்ட் மணிகண்டன்தான்..’

‘மணிகண்டனா? நான் தான் மணிகண்டன்.. நீங்க யாருகிட்டங்க பேசணும்’

‘மணிகண்டன்கிட்டத்தான்’

‘அவர் எங்க இருக்காரு?’

‘நீங்கதான சார் அந்த மணிகண்டன்?’

‘சார் இப்படியே பேசுனீங்கன்னா நான் தான் கவுன்சிலிங்குக்குப் போகணும்’ என்று துண்டித்தேன். திரும்பத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். 

வேணி ‘ஏங்க ஃபோனை சுவிட்ச் ஆஃப் செஞ்சுடுறீங்க?’ என்று கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறாள். லார்டு லபக்தாஸாக இருப்பதன் பிரச்சினை அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்.

Nov 16, 2017

அக்டோபர்’2017

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அக்டோபர் 2017 மாதத்திற்கான வங்கி வரவு செலவு விவரம்.


பத்து கிராமப்புற அரசுப்பள்ளிகளுக்கு பள்ளிகளுக்கு தலா ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு நூலகங்கள் அமைக்க  பாரதி புத்தகாலயத்திற்கு ஐம்பத்தைந்தாயிரம் வழங்கப்பட்டது.  (காசோலை எண் 226)

குணசுந்தரி என்ற பெண்ணின் (திருச்சி அண்ணா பல்கலைக்கழகம்) கல்லூரித் தொகை ரூ. 23,123 (காசோலை எண் : 225)

பனிரெண்டாம் வகுப்பு அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு நடத்தப்படும் பயிற்சி வகுப்புகளில் கலந்து கொள்ளும் மாணவர்களுக்கான கோப்பு, எழுதுகோல், நோட்டுப்புத்தகங்கள் என ஒரு செட்- இந்த வருடத்திற்கு என 300 செட் தயார் செய்யப்பட்டது. அதற்கு லட்சுமி ஸ்டோர்ஸ் என்ற கடைக்கு ரூ 21,775 வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

(தொடர்ச்சி...)


காசோலை எண் 232:  தக்கர்பாபா வித்யாலயா விடுதிக்கு குளிர்சாதனப்பெட்டி வாங்கிக் கொடுப்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட தொகை. ‘கடந்த ஆண்டு ராயல்ட்டியாக வந்த தொகையை நிசப்தம் அறக்கட்டளையில் செலுத்திவிடுங்கள். அந்தத் தொகையை இந்தப் பணிக்குக் கொடுத்துவிடுகிறேன்’ எனச் சொல்லியிருந்தேன். யாவரும் பதிப்பகத்திலிருந்து பணம் இன்னமும் வரவில்லை. பத்தாயிரம் ரூபாய் தாயுமானவன் என்ற லண்டன் வாழ் நண்பர் கொடுத்திருக்கிறார். 

காசோலை எண் 230: கெளதம் (ராஜா முத்தையா மருத்துவக் கல்லூரி) என்கிற மருத்துவ மாணவனுக்கான கல்வி உதவித் தொகை.

தொடர்ந்து உதவுகிற, துணையாக நிற்கிற அனைவருக்கும் நன்றி.

குறிப்பு: இப்பொழுது ஆன்லைனில் கணக்கைத் திறப்பதேயில்லை. ஒவ்வொரு மாதமும் கணக்கு விவரத்தை வங்கியிலிருந்து மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அநேகமாக மாதம் தொடங்கி ஐந்தாறு நாட்கள் கழித்து வந்து சேரும். இந்த மாதம் சரியாகக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டேன். யாருமே கேட்கவில்லை. சுமதிதான் நினைவூட்டினார். பணம் கொடுத்தவர்களே கேட்கவில்லையென்றால் எப்படிங்க? ஒரு நியாய தர்மம் வேண்டாமா? இனிமேல் சரியாகக் கேட்கவும்.

ஏதேனும் கேள்விகள் அல்லது சந்தேகங்கள் இருப்பின் தொடர்பு கொள்ளவும்-
vaamanikandan@gmail.com

Nov 15, 2017

இலை உதிர்வதைப் போல..

முப்பத்தேழு வயது அவருக்கு. கும்பகோணத்துக்காரர். திருமணமாகி ஒரு குழந்தை. மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மென்பொருள் துறையில்தான் வேலை. பிடிஎம் லே-அவுட்டில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் குடியிருக்கிறார். எப்பொழுதோ பேருந்துப் பயணத்தில் அறிமுகம். அதன் பிறகு நிறைய முறை சந்தித்திருக்கிறோம். பெங்களூரில் சில கூட்டங்களுக்கும் வந்திருக்கிறார். அலைபேசியில் பேசிக் கொள்வோம். ‘சாகற வரைக்கும் வீட்டுக்கடன் கட்டுவேன்’ என்று ஒரு முறை சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது. கடன் முடிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அவர் செத்துவிட்டார்.

நேற்றிரவு அலுவலகம் முடித்து அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு வந்தாராம். ‘அப்பா பாவம்..உறங்கட்டும்’ என்று அம்மாவும் மகளும் அவரை எழுப்பவேயில்லை. காலையில் குழந்தையைக் கிளப்பி பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு மனைவியும் அலுவலகத்துக்குத் தயாராகிவிட்டு ‘வீட்டைப் பூட்டிக்குங்க வாங்க’ என்று எழுப்பும் போதுதான் வெற்று உடலென்று உணர்ந்திருக்கிறார். ‘சில்லுன்னு ஆகிடுச்சுங்க’ என்று அழுது கொண்டிருந்தார். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நண்பர்கள் சிலரை அழைக்க பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

அந்தப் பெண்ணின் தம்பி இதே ஊரில்தான் இருக்கிறான். அவன் அக்காவையும் அக்கா பெண்ணையும் அழைத்துக் கொண்டு அதே ஆம்புலன்ஸ் வாகனத்தில் செல்கிறான்.

குழந்தை ‘அப்பாவுக்கு என்னாச்சும்மா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே செல்கிறது. 

மிக் இயல்பாக இருந்திருக்கிறார். குடிப்பழக்கம் இல்லை. பீடி சிகரெட் இல்லை. சர்க்கரை இல்லை. ஒரேயொரு இருதய நிறுத்தம். ஆளை முடித்திருக்கிறது. மருத்துவர்களிடம் பேசினோம். ‘ஸ்ட்ரெஸ்தான்’ என்றார். அதேதான். கடந்த மாதம் முழுக்கவவும் அலுவலகத்தில் ஆட்களைத் துரத்தியிருக்கிறார்கள். தன்னையும் வேலையைவிட்டு அனுப்பிவிடக் கூடும் என்று பயந்திருக்கிறார். போனால் வேலைதானே! தைரியமாக இருந்திருக்கலாம். இழுத்துப் போட்டு வேலைகளைச் செய்திருக்கிறார். சோறு தண்ணி இல்லாத உழைப்பு. தினசரி நள்ளிரவு தாண்டிய தூக்கம். எந்நேரமும் அலுவலக நினைப்பு. ஆளையே முடித்துவிட்டது.

அங்கே யாரிடமும் சொற்கள் இல்லை. சமீபத்தில் இத்தகைய சில சாவுகளைக் கேள்விப்பட்டேன். இப்பொழுது நேரடியாகப் பார்த்தாகிவிட்டது.

என்ன சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. வேலை போனால் குடி முழுகிப் போய்விடாது. 

இன்னொரு நண்பரைப் பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். ஒன்றேகால் லட்ச ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். என்னவோ காரணம் சொல்லி அனுப்பிவிட்டார்கள். இப்பொழுது திருப்பூருக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கடை வைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். பெங்களூருவில் வாங்கிக் குடியிருந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் வாடகை வருகிறது. ஒரு திருமணத்தில் சந்தித்த போது‘இது போதும்’ என்றார். ஊருக்குள் அவரைப் பைத்தியகாரன் என்கிறார்கள். என்னிடம் கூட அப்படித்தான் சொன்னார்கள். ‘இப்பொழுதே வேலையை விட்டுவந்துவிட்டான்’ என்று கிண்டலடிக்கிறார்கள். ஊர் எப்பொழுதுதான் வாழ்த்தியிருக்கிறது? இப்படி இருந்தாலும் பேசுவார்கள்; அப்படி இருந்தாலும் பேசுவார்கள். ஊர் வாயை அடைக்க முடியாது. அவர் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறார். அமைதியான சூழல். அளவான வருமானம். சிரமமில்லாத வாழ்க்கை. ஒன்றும் ஆகிவிடவில்லை.

பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் இருப்பவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பதறுகிறார்கள்?

வேலையில் இருக்கும் அரசியல், பணியிடங்களில் கொடுக்கப்படும் அழுத்தம் என எல்லாமும் சேர்ந்து மனிதர்களைப் பாடாய்ப்படுத்துகின்றன. தமக்கே தெரியாமல் அவற்றை தலையில் ஏற்றிக் கொண்டு மெல்ல மெல்ல உயிரை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேலைக்காக உயிரைக் கொடுப்பது மடத்தனம். ஏன் இவ்வளவு அழுத்தங்களை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? பணி செய்யுமிடங்களில் அழுத்தட்டும். ‘போங்கடா டேய்’ என்று மனதுக்குள்ளாவது சொல்கிற மனநிலை அவசியம். அதிகபட்சம் என்ன செய்வார்கள்? வேலையை விட்டு அனுப்புவார்கள். இது ஒன்றுதான் வேலையா? இரண்டு மாதத்தில் இன்னொரு வேலை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அப்படியே இல்லையென்றாலும் திருப்பூர்க்காரரைப் போல வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளலாம். கடை வியாபாரமும், ஆல்டோ காரும், அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தையுமாக வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு எவ்வளவோ வழிகள் இருக்கின்றன.

மருத்துவமனையின் வெளியில் அமர்ந்திருந்தோம். மயான அமைதி விரவிக் கிடந்தது. பிரேத பரிசோதனைக்காக கூடத்துக்குள் உடல்கள் வந்து கொண்டேயிருந்தன. இவரது உடல் வெளியே வர மாலை ஆகிவிட்டது. இடையில் அவருடனான நினைவுகள் வந்து போயின. சில வருடங்களுக்கு முன்பாக சேலம் செல்லும் போது பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். பேச்சுக் கொடுத்து நண்பர்களானோம். ஊரிலிருந்த அம்மா அப்பாவைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தார். ஃபோனில் பேசிக் கூட சில மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. இலை உதிர்வதைப் போல உதிர்ந்துவிட்டார். மரணத்திற்குப் பிறகு அவருடைய அலைபேசியிலிருந்த எண்களுக்கெல்லாம் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பியிருந்தார்கள். அலுவலகத்தில் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிச் சென்றிருந்தேன்.

அவரது மனைவிக்கு என்ன ஆறுதல் சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. உடல் வெளியில் வருவதற்கு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்பாக குழந்தையை அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அது அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டது. உடல் வெளியே வந்தவுடன் அம்மாவும் மகளும் கதறினார்கள். உடலை ஏற்றிய பிறகு அவர்கள் மூவரும் ஏறிக் கொண்டார்கள். அவர் மீது போடப்பட்டிருந்த மாலையிலிருந்து ரோஜா இதழ்கள் விழுந்தன. வண்டி கிளம்பியது. அவரவர் தாம் வந்த திசையில் திரும்பினார்கள்.

அந்தக் குழந்தையைவிடவுமா வேலையும் சம்பளமும் முக்கியம்? அந்தக் குழந்தையும் குடும்பமும் இனித் தாங்கப் போகிற சுமையைவிடவுமா மேலாளர் அழுத்திவிட்டான்? யோசிப்பதேயில்லை.

ஒன்றைத்தான் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது- நம்முடைய உடலும் உயிரும் நமக்கானது. நம் குடும்பம் முக்கியம். பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் முக்கியம். மற்ற அத்தனையும் இதற்குப் பின்னால்தான்.