Aug 16, 2019

ஒழுங்கு

மனிதனுக்கு குறைந்தபட்ச ஒழுங்கு அவசியம் என்று முன்பொரு கட்டுரையில் எழுதியிருந்தீர்கள். ஒழுங்கின் வரையறை என்ன? குறைந்தபட்ச ஒழுங்கு என்று எதனைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? என்று நண்பர் ரவீந்திரன் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார்.  

எந்தக் கட்டுரையில், என்ன அர்த்தத்தில் எழுதினேன் என்று நினைவில் இல்லை. ஆனால் அந்த எண்ணத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. எனக்கு இதைச் சொன்னது எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன். அவரை ஹைதராபாத்தில் சந்தித்த தொடக்க காலங்களில்- அவருக்கும் எனக்கும் அறுபது வருடங்கள் வயது வித்தியாசம்- ஏதோவொரு பூங்காவில் நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தார். அப்பொழுதுதான் பீடி சிகரெட் பழக்க இருக்கா? மது அருந்தும் பழக்கமுண்டா? என்றெல்லாம் வரிசையாகக் கேட்டார். பதில்களைச் சொன்ன பிறகு வேறெதுவும் கேட்டுக் கொள்ளாமல் நடந்தார். அது நமக்கு உறுத்தலாக இருக்குமல்லவா?

ஒரு கட்டத்தில் பொறுமையிழந்து ‘எதுக்கு கேட்டீங்க சார்?’ என்றேன். அவர் சொன்ன பதில் நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது- ‘திறமை அல்லது அதிர்ஷ்டம் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கையில் ஒரு வெற்றியாவது கிடைத்துவிடும். திறமை, அதிர்ஷ்டம் இரண்டுமே இல்லாதவன் என்று யாருமே இருக்க முடியாது. அப்படி ஒரு முறை கிடைத்த வெற்றியை நிலைப்படுத்திக் கொள்ள குறைந்தபட்ச ஒழுக்கம் அவசியம்’ என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு நிறுத்திவிட்டார். நான் யோசிப்பதற்கென அவர் கொடுத்த இடம் அது. 

தொடர்ந்து வாசிப்பதை ஒரு கணம் நிறுத்திவிட்டு எஸ்.வி.ஆரின் இந்த வரையறையை அசை போட்டுப் பார்க்கவும். இந்த இரண்டு வரியில் நாம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் யோசித்துக் கொள்ள முடியும்.

பிறந்ததிலிருந்தே எல்லாவற்றிலும் தோல்விதான் என்று யாருமே சொல்ல முடியாது. எதாவதொரு கட்டத்தில் ஒற்றை வெற்றியாவது கிடைத்திருக்கும். ஆனால் ஒற்றை வெற்றியை அடைந்தவனை யாரும் பெரிதாக சட்டை செய்ய மாட்டார்கள். ஒரு கணத்துக்கான வெளிச்சத்தை நம் மீது வீசிவிட்டு மறந்துவிடுவார்கள். தொடர்ச்சியாக வென்று கொண்டிருப்பவனை, கீழே விழுந்தாலும் எழுந்து நிற்பவனை, ஒவ்வொரு கட்டத்தை அடைந்த பிறகும் அடுத்தவர்கள் திரும்பிப் பார்க்கும்படி சாதிக்கிறவனை, அவனது மறைவுக்குப் பின்னாலும் அவன் பெயரை நினைவில் வைத்திருக்கும் ஒரு கூட்டத்தை உருவாக்குகிறவனைத்தான் சமூகமும், உலகமும் நினைவில் வைத்திருக்கும்.

பெரிய வரலாற்று நாயகனாக இல்லாவிட்டாலும் குறைந்தபட்ச வெற்றியாளனாக இருப்பதற்கு முதலில் கிடைத்த வெற்றியின் உத்வேகத்தில் அடுத்தடுத்த வெற்றியை நோக்கி ஓட வேண்டும். அதற்கு கவனச் சிதறல் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். ‘Will to Win’ என்றொரு வரி மிகப் பிரபலம். முதலில் வெற்றியை அடைய வேண்டும் என்கிற ஆசை வேண்டும். அந்த ஆசையைச் சிதைக்கிற எதுவுமே ஒழுங்கின்மைதான். ‘அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்’ என்று நினைக்க வைக்கிற எதுவுமே ஒழுங்கின்மைதான். அது குடியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்றில்லை. மிதமிஞ்சிய சோம்பேறித்தனமாகக் கூட இருக்கலாம். 

அறிவுரையாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை- ஆனால் குடி, போதை என யாராவது பேசினால், நம்முடைய சொல்லுக்கு அவரிடம் மரியாதை இருக்குமெனத் தெரிந்தால் இதைச் சொல்ல நான் தயங்குவதேயில்லை.  

நூறு சதவீதம் பர்ஃபெக்ட் என்றெல்லாம் எந்த மனிதனும் இருக்க முடியாது. பலங்களும் பலவீனங்களும், ஒழுங்குகளும் ஒழுங்கின்மைகளும் நிறைந்தவர்களாகத்தான் ஒவ்வொருவரும் இருக்க முடியும். பலவீனங்களும், ஒழுங்கின்மைகளும்தான் நம் வாழ்க்கையின் சுவாரசியத்தைக் கூட்டுகின்றன. சந்தோஷத்தையும் அளிக்கின்றன. எப்பொழுதும் இறுக்கமாகவேவா இருக்க முடியும்? ஆனால் நம்முடைய பலங்களை விட பலவீனங்கள் அதிகமாகும் போதும், ஒழுங்குகளை விடவும் ஒழுங்கீனங்கள் அதிகமாகும் போதும் நம்முடைய செயல்திறன் குறைந்து, லட்சியத்தை அடைவதற்கான வேகம் குறைகிறது. 

பலவீனங்களை விட பலம் மிகுந்தவனாகவும், ஒழுங்கீனங்களைவிட ஒழுங்கு மிக்கவனாகவும் இருக்கும் வரைக்கும் நம்முடைய ஓட்டம் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். வயது முதிர முதிர இந்த எண்ணம் வலுவேறிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். சுவரில் முதல் சுண்ணாம்பு உதிரும் வரைக்கும் எல்லாம் சரியாகவே இருக்கும். ஓரிடத்தில் உதிரத் தொடங்கிய பிறகும் விழித்துக் கொள்ளாவிட்டால் சுவர் பல்லிளித்துவிடும். அவ்வளவுதான்.

எந்தக் கணத்திலும் சிதைவதற்கான இடம் கொடுத்துவிடக் கூடாது என்கிற வைராக்கியம் மட்டுமே நமக்கான உந்து சக்தியாக இருக்கும். 

போரடிக்குதுங்க..

‘வேலையை விட்டுட்டேன்’ என்று யாராவது சொல்லும் போது அதிர்ச்சியாக இருக்கும். ஆனால் வாரம் ஒருவராவது சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு புது ஐடியா இருக்கிறது. அதை வடிவத்துக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும் என்று தீர்க்கமாக நம்புகிறார்கள். அவர்களிடம் பேசி முடித்த பிறகு அவர்களின் துணிச்சலை யோசித்துப் பார்க்க சற்று பயமாகவும் இருக்கும். ‘ஒருவேளை இப்பொழுது வரும் சம்பளம் வரவில்லையென்றால் அடுத்த மாத வருமானத்துக்கு என்ன வழி?’ என்று  என்னிடம் கேட்டால் பதில் இல்லை.

புதியதாக ஏதாவது தொழில் தொடங்க வேண்டும், தொழிலதிபர் ஆக வேண்டும் என்றெல்லாம் என்னிடம் கனவுகள் இருந்ததில்லை. ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் ஒரு வேலை என்பதைத் தாண்டி எதுவுமில்லை. ஆனால் கடந்த பதினைந்து வருடங்களாகவே ‘நிரந்தரமான வேலை’ என்று எந்த இடத்திலும் நம்பியதில்லை. எந்த நிறுவனம்தான் நிரந்தரமானது? வெகு தூரப் பயணங்களில், பறவைகள் கத்தும் அந்திவேளைத் தனிமைகளில் ‘இந்த வேலை இல்லைன்னா?’ என்கிற கேள்வி திடீரென்று முளைத்துவிடும். அப்படியொரு எண்ணம் ஏன் வரும் என்றே தெரியாது. ஆனால் வரும். 

நம் காலத்தில் செல்போன் மட்டும் இல்லையென்றால் பெரும்பாலானவர்கள் மன உளைச்சலிலேயே செத்துவிடக் கூடும். செல்போன்கள் மிகப்பெரிய வடிகால்கள். எவ்வளவு பெரிய சுமையையும் யாரிடமாவது இறக்கி வைத்துவிட முடிகிறது. வேலை குறித்தான எண்ணங்கள் தோன்றும் போது அதற்கென்று சில நண்பர்களிடம் பேசத் தோன்றும். சரவணன் என்றொரு நண்பர் இருக்கிறார்- இவர் கை வைக்காத வேலையே இல்லை- ஸ்டேஷனரி பொருட்கள் விற்பது முதல் குன்னூரில் ரிசார்ட் தொடங்கி, வெளிநாட்டு ஏற்றுமதி வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் ஒரு கை பார்த்திருக்கிறார். என்னைவிட நான்கைந்து வயது முன்பின்னாக இருக்கலாம். திடீரென்று வெளிநாட்டுப் பயணம் செல்வதாகச் சொன்னார். ‘எதுக்குங்க?’ என்று கேட்டால் சில பொருட்களைச் சொல்லி அதற்கான சந்தை அங்கே எப்படி இருக்கிறது என பார்த்து வர என்கிறார். உண்மையில் இப்படியான மனிதர்கள்தான் மிகப்பெரிய ஆச்சரியங்கள். எதையாவது உருட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும் போது ‘இத்தனை வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன; இவற்றில் நமக்கு ஒண்ணும் அமையாமலா போய்விடும்’ என்னும் நம்பிக்கையை உருவாக்கும் டானிக்குகள்.

‘மணி, வேலையைப் பத்தி இப்ப எதுக்கு நினைக்குறீங்க? புடிச்சிருக்கிற வரைக்கும் செய்யுங்க.அப்படியொரு சூழல் வரும் போது பார்த்துக்கலாம் விடுங்க’ என்பார். அடுத்த சில நிமிடங்களில் மனம் தெளிவாகிவிடும். 

இருக்கும் சொத்துகள் எல்லாவற்றையும் விற்றுவிட்டு, கடன்களையெல்லாம் அடைத்துவிட்டு ‘இனி புதுசா வருமானத்துக்கு ஏதாச்சும் செய்யணும்’ என்று சொன்ன நண்பர்களைக் கூட எதிர் கொண்டிருக்கிறேன். நாற்பதுகளைக் கடந்த பிறகு starting with fresh என்பது எவ்வளவு பெரிய த்ரில்லான சமாச்சாரம்.

இதையெல்லாம் எதற்காகச் சொல்கிறேன் என்றால் சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் தமக்கு ஒரு வேலை வேண்டும் என்றார். ‘நல்ல சம்பளம் கொடுக்கிற அதே சமயம் வேலை நிரந்தரம்’ என்று இருக்கிற நிறுவனமாக வேண்டும் என்றார். முதல் கோரிக்கை சற்று சுலபம். இரண்டாம் கோரிக்கை லேசுப்பட்டதில்லை.  அவரே சில நிறுவனங்களைச் சொல்லி ‘இங்கெல்லாம் வேலையை விட்டுத் தூக்க மாட்டாங்க’ என்றார். அப்புறம் அங்கேயே போய்விடலாமே என்றால் ‘அங்க எல்லாம் போரடிக்குதுங்க’ என்கிறார். கூழுக்கும் ஆசை; மீசைக்கும் ஆசை.

யோசித்துப் பார்த்தால் நமது வாழ்க்கையில் அதிகபட்சம் முப்பதாண்டுகள் வேலை செய்வோமா? முப்பதாண்டுகளும் செக்கு மாடு மாதிரி ஒன்றையே சுற்றிக் கொண்டிருக்கலாமா அல்லது புதியதாக ஏதாவது முயற்சி செய்து பார்க்கலாமா என்பது நம் கைகளில்தான் இருக்கிறது. ‘ரிஸ்க் எடுக்கவெல்லாம் வேண்டாம்...இப்படியே இருந்துக்கிறேன்’ என்பது ஒரு வகை. அதுவும் தவறில்லை. குடும்பம், குழந்தைகள், அவர்களின் படிப்பு என எவ்வளவோ இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் கணக்குப் போட வேண்டும். ஒருவேளை மகன் மருத்துவப்படிப்பு சேர்ந்தால், அதுவும் மேனேஜ்மெண்ட் கோட்டாவில் சேர்ந்தால் வருடம் இவ்வளவு லட்சங்கள் தேவைப்படும் என்று கணக்குப் போட்டு அதற்கு ஏற்ற முதலீடுகளைச் செய்கிற நண்பர்கள் எல்லாம் இருக்கிறார்கள்.

அதுவே ‘இது போரடிக்குது...புதுசா ஏதாச்சும் செய்யறேன்...சரியா வரலைன்னா அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்’ என்பது இரண்டாம் வகை. பெரிய ரிஸ்க்தான். ஆனால் இதில்தான் சுவாரசியமிருக்கிறது. வாழ்தலுக்கான அர்த்தமும் இருக்கிறது. என்னைக் கேட்டால் மனதில் தைரியமும் தெளிவும் இருந்தால் இரண்டாம் வகையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பேன். செய்த வேலையையே திரும்பச் செய்து, ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து குண்டு சட்டிக்குள் குதிரை ஓட்டி எல்லாவற்றையும் நிறைவு செய்வதைவிடவும், இந்த உலகில் கொட்டிக் கிடக்கும் வாய்ப்புகளிலிருந்து நமக்குப் பொருத்தமான ஒன்றைப் பிடித்து அந்தக் குதிரையை அடக்குவதில்தான் பொதிந்து கிடக்கும் நம் வாழ்க்கைக்கான மொத்த அர்த்தத்தையும் கண்டறிவோம்.

மகன் படிக்க வேண்டும், மகள் படிக்க வேண்டும், அவர்களுக்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டும், ஓய்வுக்குப் பிறகு ஒரு வருமானம் வேண்டும்- எல்லாம் சரிதான். ஆனால் நம் வாழ்க்கையை நாம்தானே வாழ வேண்டும்? 

சலிப்புத் தட்டினால் ஏதாவது புதிதாகத் தொழில்தான் செய்ய வேண்டும் என்றில்லை. பிடித்த துறையில், பிடித்தமான வேலையைக் கண்டறிவதும் கூட இதில்தான் வரும். புதிது புதிதாக தொழில்நுட்பங்கள் உருவாகியபடியேதான் இருக்கின்றன. உண்மையில் புத்தம் புதிய வேலையை எடுத்துச் செய்யும் போது ‘இந்த வேலையை இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்’ என்று கண்டறிந்து அதை மேலாண்மைக்குச் சொல்லலாம். ‘நீ இந்த வேலையைச் செய்; இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்’ என்று யாரும் நம்மை அடக்கி வழி நடத்த மாட்டார்கள். அவர்களுக்கே கூட அது தெரியாமல் இருக்கும். நாம் சொல்லும்படி நம்மை வேலை செய்ய அனுமதிக்கிறார்கள் என்றால் அதைவிட வேறு என்ன பெரிய வேலைச் சுதந்திரம் இருக்கிறது? புதுப்புது துறைகளில் நுழைந்த நண்பர்கள் இதைத்தான் மிகப்பெரிய சந்தோஷமாகச் சொல்கிறார்கள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார நிர்பந்தங்கள் மட்டுமே நம் பாதையை நிர்மாணிக்குமானால் ஒரு குடும்பஸ்தனாக நிறைவான வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கக் கூடும். ஆனால் அதில் என்ன சுவாரசியம் இருந்துவிடும் என்று தெரியவில்லை. பொருளாதார நிர்பந்தங்கள் வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கம்தான்; ஆனால் அது மட்டுமே எனது பாதையை, எனது வாழ்க்கை முறையை முடிவு செய்துவிட முடியாது என்று உறுதியாக நினைத்தோமானால் கொட்டிக் கிடக்கின்றன வாய்ப்புகள். சலிப்புகளை விட்டு வெளியே வந்து பிடித்ததை எடுத்துக் கொள்ளலாம். வாழ்ந்து முடித்துத் திரும்பிப் பார்க்கும் போது நாம் ஏறி வந்த மேடு பள்ளங்கள்தானே சுவாரசியத்தின் திறவுகோல்கள்!

Aug 9, 2019

மன்னா மெஸ்

‘தொழில் தொடங்கலாம்’ என்று சொல்வது சுலபம். ஆனால் அது எவ்வளவு எளிய காரியமா என்ன? நினைத்தவர்கள் எல்லாம் தொழில் தொடங்குவதாக இருந்தால் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தொழிலதிபர்கள்தான் இருப்பார்கள். அதற்கென்று தனியான மனநிலை தேவை. கணக்கிடும் திறமை வேண்டும். கணக்கு என்றால் வெறும் பொருளாதாரக் கணக்கு மட்டும் இல்லை.

பொதுவாக நம் ஊர்களில் தொழில் தொடங்குவது என்றால், நிறைய முன்னோடிகள் இருக்கும் தொழிலாகப் பார்த்து தேர்வு செய்வது ஒரு வகை. ஹார்டுவேர் கடை, உணவகம், துணிக்கடை என்று திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கண்களில் படும் ஏதாவதொரு தொழிலை ஆரம்பிப்பார்கள். போட்டி இருக்கும். வருமானமும் மெல்லத்தான் உயரும். ஆனால் ரிஸ்க் சற்று குறைவு. விழுவது போலத் தெரிந்தால் யாரிடமாவது கேட்டுக் கொள்ளலாம். 

இரண்டாவது வகை யாருமே யோசிக்காத ஒன்றைத் தொழிலாக எடுத்துச் செய்வது. ‘இதெல்லாம் சம்பாதிக்க உதவுமா?’ என்று அடுத்தவர்கள் தயங்குமிடத்தில் அதிரடியாகக் களமிறங்குவார்கள். உலக அளவிலும் சரி, நாடளவிலும் சரி-  மிகப்பெரிய தொழிலதிபர்களாக நம் கண்களில் தெரிகிறவர்கள் அப்படியான ஒன்றில் வெற்றி பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். போட்டி குறைவாக இருந்தாலும் ரிஸ்க் அதிகம். சரியாக அமைந்துவிட்டால் பணம் கொழித்துவிடும். ஆனால் சறுக்கினால் கை கொடுக்கக் கூட ஆள் இருக்காது. ‘அதைப் பத்தி எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதே’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்வார்கள்.

முதல் வகை சற்றே எளிதானது எனத் தெரிந்தாலும் கூட அலேக்காகத் தூக்கிவிடலாம் என்றெல்லாம் கற்பனை செய்யக் கூடாது. எவ்வளவு நுட்பங்கள் இருக்கின்றன? இரண்டு நாட்கள் ஜெயராஜூடன் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஜெயராஜை நான்கைந்து வருடங்களாகத் தெரியும். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக அச்சரப்பாக்கத்தில் லாரி ஓட்டுநர்களுக்கு என அசைவ உணவகம் ஒன்றைத் தொடங்கியவர். ஆனால் தோல்வி. அசைவ உணவில் வெல்வது அவ்வளவு சுலபமான காரியமில்லை. ஆரம்பித்த தொழில் சுணங்கிவிட, விட்டுவிட்டு ரியல் எஸ்டேட், ஃபைனான்ஸ் என்று ஏதேதோ தொட்டுவிட்டு கடந்த வருடம் ‘மன்னா மெஸ்’ ஆரம்பித்திருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் அச்சரபாக்கத்தில் ஊருக்குள் சிறிய கடைதான். அதன் பிறகு வளர்ச்சி கண்ணில் தெரிய தேசிய நெடுஞ்சாலைக்கு ஜாகையை மாற்றிவிட்டார். 

சென்னை செல்லும் வழியில் மேல்மருவத்தூருக்கு நான்கைந்து கிலோமீட்டருக்கு முன்பாக தேசிய நெடுஞ்சாலையில் மன்னா மெஸ் இருக்கிறது. அசைவத்தில் ஆரோக்கியம் என்பதுதான் Tag line. உணர்ச்சிவசப்பட்டு ‘அப்படியே எதிர்த்த மாதிரியும் ஒரு கடையை ஆரம்பிச்சா அந்தப் பக்கமா போற கூட்டத்தையும் இழுத்துடலாம்ல’ என்றேன். அறிவுரைதானே? காசா பணமா? அள்ளிவிட்டால்  'கிடக்கிறது கழுதை' என்று இத்தகைய மனிதர்களிடம் பேசக் கூடாது. பல்பு கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.

இப்பொழுது மெஸ் இருப்பது சென்னையிலிருந்து வெளியூர்களுக்குச் செல்லும் வழியில். ‘சென்னையிலிருந்து ஊருக்குப் போகும் போது இருக்கும் மனநிலை வேற; ஊரிலிருந்து திரும்பவும் சென்னைக்கு வரும் போது இருக்கும் மனநிலை வேற’ என்றார் ஜெயராஜ். சைக்காலஜி புரிகிறதா? எப்பொழுதுமே ஊருக்குச் செல்லும் போது ஒரு கொண்டாட்ட மனநிலை இருக்கும். நல்ல இடமாக நிறுத்தி, உணவுண்டு, குழந்தைகள் விளையாடுவதை வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு, திருப்தியாகச் செல்கிறவர்கள் அதிகம். அதுவே ஊரிலிரிந்து திரும்பி மாநகரை நோக்கிச் செல்லும் போது ‘எப்போடா போய் சேருவோம்’ என்கிற மனநிலைதான் இருக்கும். வண்டியில் இருக்கும் குழந்தைகளின் அட்டகாசம், எதிர்ப்படும் போக்குவரத்து நெரிசல் என எல்லாமும் சேர்த்து வண்டியை ஓட்டுகிறவனை கடுப்பிலேயே வைத்துக் கொண்டிருக்கும். சாப்பிட வேண்டிய நேரத்தில் கிடைத்ததை அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டு ஓடுவார்கள். அவர்களும் வாடிக்கையாளர்கள்தான். அவர்களும் உண்பார்கள்தான். ஆனால் நாம் என்ன மாதிரியான உணவகத்தை ஆரம்பிக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து சாலையின் இந்தப்பக்கமா அந்தப்பக்கமா என முடிவு செய்ய வேண்டும்.

ஆக, கடை ஆரம்பிக்கும் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலேயே கூட இவ்வளவு சூட்சமங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன.

‘இந்த ஆளு எப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறாரு’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்படியெல்லாம் யோசிக்கவில்லையெனில் நான்கு மாதத்தில் Break-even ஐ அடைவது சாத்தியமில்லை.

ஏ.சி கூட இல்லை; வெறும் மெஸ்தான். ஆனால் பல பிரபலங்கள் உண்டுவிட்டுப் போகிறார்கள். நான் சென்றிருந்த போது புஷ்பவனம் குப்புசாமி வந்திருந்தார். முகம் தெரிந்த பிரபலங்கள் ஒரு கணக்கு என்றால் தம்மை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாத பெரும் ஆட்கள் வேறு கணக்கு. ஐந்தாயிரம் ரூபாயை பணியாளர்களுக்கு டிப்ஸ்ஸாக மட்டுமே ஒருவர் கொடுக்கிறார். துபாயில் தொழிலதிபராம். நம் ஊர்க்காரர்தான். அவர் பெயரைக் குறிப்பிட வேண்டியதில்லை. சென்னையில் ஒரு மிகப்பெரிய சொத்து- சுமார் ஆயிரம் கோடியாவது இருக்கும்- விலை பேசிக் கொண்டிருப்பதாக ஜெயராஜிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவர் உடான்ஸ் விடுகிறாரோ என்று கூட நினைத்தேன். இணையத்தில் தேடினால் அப்படித்தான் இருக்கிறது. வாயடைத்துப் போனேன். அந்தச் சொத்தின் விலை முடிந்தால் அவர் யாரென்று வெளிப்படையாகச் சொல்லலாம். 

‘இவ்வளவு பெரிய கை ஏன் இங்க வந்து சாப்பிடுது’ என யோசிக்கத் தோன்றுமல்லவா? 

அதற்கும் ஒரு காரணத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். தினசரி மதியம் பனிரெண்டு மணிக்கு பணியாளர்களை நிறுத்தி இறைவணக்கம் செய்கிறார்கள். ஜெயராஜ் இரண்டு நிமிடங்கள் அவர்களிடம் பேசுகிறார். அதன் பிறகுதான் உணவு பரிமாறத் தொடங்குகிறார்கள். வீட்டில் சாப்பிவிட்டுச் செல்லும் உணர்வு வர வேண்டும், எதையும் கொண்டு போய் கிண்ணங்களில் கொடுக்காமல் வீடுகளில் பரிமாறுவதைப் போலவே கேட்டுக் கேட்டு பரிமாற வேண்டும் என்பது தொடங்கிச் சின்னச் சின்ன விஷயங்கள். ஒரு பாடமே படிக்கலாம்.

‘உணவு எப்பொழுதும் திகட்டவே கூடாது’ என்பது மாதிரியாக நிறைய உணவு சார்ந்த மனோவியலும் பேசுகிறார். ‘ஜிகிர்தண்டா வாங்கி வைக்கலாம்..ஆனா சாப்பிட்டு முடிச்ச பின்னாடி ஹெவி ஆகிடும்..அப்படி ஒரு எண்ணம் வரவே கூடாது அடுத்து எப்போ சாப்பிடலாம்ன்னு தோணுற மனநிலைதான் நல்ல உணவுக்கான அடையாளம்’ என்று கிளறக் கிளற புதியதாக ஒன்றைச் சொல்கிறார். அர்ப்பணிப்பும், தொழிலை அக்குவேறு ஆணிவேறாக புரிந்து கொள்ளாமலும் இதெல்லாம் சாத்தியமில்லை எனத் தோன்றியது. 

இரண்டு நாட்களாக அவர் சொன்னவற்றையெல்லாம் எழுதிவிடலாம்தான். ஆனால் அவற்றில் சில அவருடைய தொழில் ரகசியங்களாகக் இருக்கக் கூடும். 

பெரிய விளம்பரம் எதுவுமில்லாமல் அடுத்தவர்கள் சொல்லிச் சொல்லியே துபாய் தொழிலதிபர் வரைக்கும் வந்து போகிறார்கள். ஜெயராஜ் குறித்தும் மன்னா மெஸ் குறித்தும் எழுதுவதற்கு அவரது வெற்றி பெற்ற உணவகம், உணவின் சுவை என்பதையெல்லாம் கடந்து அவர் பேசுகிற உணவு சார்ந்து மக்களின் மனோவியலும், அதற்காக அவர் எடுத்தாளும் நுண்மையான செயல்களும்தான் உண்மையிலேயே அசத்துகிறது.

எந்தத் தொழிலை எடுத்தாலும் வாடிக்கையாளர்களின் இத்தகைய மனநிலை அறிதல்தான் மிக முக்கியம். நாற்பது வயதில் தொடங்கினாலும் சரி; இருபதிலேயே தொடங்கினாலும் சரி- தொழிலில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தால் வெற்றி பெற்றுவிடலாம் என்பதற்கு ஜெயராஜ் மாதிரியான ஆட்கள்தான் உதாரணமும் கூட. 

சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் தொழில் தொடங்குவது பற்றிப் பேசினார். ஒருநாள் ஜெயராஜை பார்த்து பேசிட்டு வாங்க என்றேன். ஏனென்றால் ஜெயராஜ் ஒரு ஜகஜாலக் கில்லாடி.

மன்னா மெஸ் பற்றிய சலனப்படம் ஒன்று-

Aug 7, 2019

கண்ணியின் சந்தோஷம்

இன்றைய தினம் இப்படி விடிந்திருக்கிறது. அங்குராஜிடமிருந்து வந்திருக்கும் மின்னஞ்சல் இது.

வணக்கம் சார்,

நான் அ.அங்குராஜ். தற்போது 4ம் ஆண்டு B.E(ECE), கோவை CIT கல்லூரியில் படித்து வருகிறேன். 2016-ம் ஆண்டு அரசு தாமஸ் சார் மூலமாக தங்களிடம் உதவிதொகை கேட்டு வந்திருந்தேன். கடந்த 4 வருடங்களாக எனக்கு நிதி உதவி மட்டுமின்றி SUPER SIXTEEN மூலமாக ஆளுமைத் திறன் வளர்ப்பு மற்றும் ஆங்கிலப் பயிற்சி வாயிலாக மெருகேற்றியுள்ளீர்கள். நான் தற்பொழுது ***** TECHNOLOGIES என்ற நிறுவனத்தில் Campus Recruitment இல் தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ளேன். 

இந்நிலையை அடைய எனக்கு உதவி செய்த தங்களுக்கும் தங்கள் வாசகர்களுக்கும் என்  மனமார்ந்த நன்றி.

இப்படிக்கு
அ.அங்குராஜ்

நான்காண்டுகளுக்கு முன்பாக அங்குராஜை அவரது பள்ளி ஆசிரியை திருமதி.ரமாராணி மூலமாக அறிந்தோம். மாணவனுக்கு அம்மா இல்லை என்றும், சித்தி வீட்டில் வளர்வதாகவும் சொன்னார். சித்தி கூலித் தொழிலாளி. அங்குராஜ் கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடத்தில், தமிழ் வழியில் படித்த மாணவன். கல்லூரியின் விடுதிக் கட்டணம் உட்பட நிசப்தம் வழியாகவே முழுக் கல்வி உதவியையும் பெற்று வந்தவர் ஆரம்பத்தில் ‘ஐ.எஸ்.ஆர்.ஓவில் சேர்வதுதான் இலட்சியம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

‘முதல்ல ஏதாவது ஒரு வேலையை வாங்கிடு....அதன் பிறகு இலக்கு என்னவோ அதை நோக்கி போய்க்கலாம்...ஒருவேளை ஐ.எஸ்.ஆர்.ஓவில் சேர முடியலைன்னா சிக்கல் ஆகிடும்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். கடந்த ஒரு வருடமாகவே வளாக நேர்காணல்களுக்குத் தயார் செய்து வந்தான். அவ்வப்பொழுது அழைத்துப் பேசுவதுண்டு. முதலில் சில நிறுவனங்களில் வேலை கிடைக்கவில்லை. அது இயல்பானதுதானே. அவன் சற்று வருத்தமுற்றது போல பேசினாலும் தளர்வடைந்திருந்ததாகத் தெரியவில்லை. அங்குராஜ் தளர்வடையக் கூடியவனில்லை.

நேற்றிரவு அவன் அழைத்திருந்த போது அழைப்பை எடுக்க இயலவில்லை. இனிப்புச் செய்தியை சொல்வதற்குத்தான் அழைத்திருக்க வேண்டும். இன்று காலையில் இம்மின்னஞ்சலைத் திறந்தேன். மின்னஞ்சலைப் பார்த்துவிட்டு அழைத்துப் பேசினேன். வருடத்திற்கு ஆறரை லட்ச ரூபாய் சம்பளம். நேற்றே வேலைக்கான கடிதத்தையும் கொடுத்துவிட்டார்கள். எளிய கிராமத்து மாணவனுக்கு இதைவிட வேறென்ன சந்தோஷம் கிடைத்துவிடும்?

சூப்பர் 16- ன் முதல் அணி மாணவன் அங்குராஜ். துடிப்பானவன். இத்தகைய மாணவர்கள் பெரும்பாலும் சுயம்புகள். லேசாகக் கோடு காட்டினால் போதும். அவர்களே பிடித்துக் கொள்வார்கள். ‘மெருகேற்றியுள்ளீர்கள்’ என்பது கூட பொருத்தமானதில்லை. அவனது உழைப்பையும், திறமையும் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருக்கிறேன். கல்லூரியின் விடுமுறை நாட்களில் திருமண நிகழ்ச்சிகளில் உணவு பரிமாறச் செல்வான். சொற்ப சம்பளம்தான். உணவு பரிமாறிவிட்டு அங்கேயே கூட்டத்தோடு கூட்டமாக இரவில் படுத்துக் கொள்வான். ‘நான் என்ன படிக்கிறேன் தெரியுமா? என் கல்லூரி என்ன தெரியுமா?’ என்று அத்தனை ஈகோவையும் அடித்து நொறுக்கிவிடக் கூடிய வேலை அது. அங்குராஜ் இந்த வேலைக்குச் செல்வது தெரிந்தாலும் கூட ‘படிப்பு கெடாமல் பார்த்துக்க’ என்று மட்டும் சொல்வேன். 

உழைக்கும் மாணவர்களைத் தடுக்க வேண்டியதில்லை. எவ்வளவு கடினமான வேலைகளை வேண்டுமானாலும் அவர்கள் செய்யலாம். அவர்களது உழைப்பு எதிர்காலத்தில் பெரும் மகிழ்வை அவர்களுக்கே கொடுக்கும். வெற்றி பெற்ற எந்த மனிதனுமே கடந்த காலத்தில் மிகப்பெரிய சிரமங்களைத் தாங்கியவர்களாகவே இருப்பார்கள். There is nothing like easy win. வாழ்வின் உயரங்களைத் தொட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்கும் போது தாம் கடந்து வந்த பாதை குறித்து ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் பெருமிதம் இருக்க வேண்டும். ‘அதையெல்லாம் தாண்டித்தான் இதை அடைந்திருக்கிறேன்’ என்று நினைத்து அசைபோடும் போதுதான் அவனது ஒவ்வொரு வெற்றிக்கும் அர்த்தம் உண்டாகும். அவர்கள் கடந்து வந்த சிரமங்களும், உழைப்புமே அடுத்த தலைமுறைக்கான உந்துசக்தி கொண்ட கதைகளாக மிஞ்சும்.

சி.ஐ.டி கல்லூரிக்கும், மின்னணுவியல் துறைக்கும், ஒவ்வொரு பேராசிரியர்களுக்கும், ரமாராணி உட்பட அங்குராஜின் ஆசிரியர்கள் அனைவருக்குமே இந்த வெற்றியில் மிகப்பெரிய பங்கிருக்கிறது. 

நிசப்தம் ஒரு தூண்டுகோல். ஒவ்வொரு விதத்திலும் நிசப்தம் வழியான செயல்பாடுகளுக்கு ஆதரவாக நிற்கும் அனைத்து வாசக நண்பர்களுக்கும் அங்குராஜின் வெற்றி சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கக் கூடும்.

எத்தனையோ மாணவர்கள் காசோலையை வாங்கிய பிறகு திரும்ப அழைத்தது கூட இல்லை. உள்ளபடியே எனக்கு அதில் நிறைய வருத்தமுண்டு. ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்? தொடர்பில் இருக்கும் ஒவ்வொரு மாணவரும் தமது வெற்றியின் ஒவ்வொருபடியாக ஏறும் போது அதற்கு ஏதாவதொரு வகையில் உதவியாக இருக்க முடிகிறது என்பதுதான் நமக்கான திருப்தி. அங்குராஜிடம் ‘நீ வந்துடு’ என்று சொன்னால் எதற்கு என்று கூட கேட்காமல் பையை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு பேருந்து பிடித்து வந்துவிடுவான். பல நிகழ்ச்சிகளுக்கு அவனை அப்படித்தான் அழைத்திருக்கிறேன். நம் மீது முழுமையாக நம்பிக்கை கொண்ட ஒரு மாணவன் புன்னகைக்கும் போது நம்மையுமறியாமல் மனம் நெகிழ்ந்துவிடுகிறது.

‘சூப்பர் 16’ அடுத்த அணிக்கு, முதல் அணி மாணவர்கள் ராஜேந்திரன் (ஐஐடியில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சியாளர்) மற்றும் அங்குராஜ் இணைந்து வகுப்பை நடத்தப் போகிறார்கள். எவ்வளவு பெரிய சந்தோஷம் இது? கண்களைப் பனிக்கச் செய்யும் நிறைவை உணர்கிறேன். ராஜேந்திரனிடமும் அங்குராஜிடமும் 'எதைப் பத்தியும் பயப்படாதீங்க..நாங்கதான் உதாரணம்’ என்று மாணவர்களுக்கு உணர்த்தும்படியாகத் தயாரிப்புகளைச் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறேன். அங்குராஜூம் ராஜேந்திரனும் ஒரு படி மேலே ஏறிவிட்டார்கள். தமக்கு கீழாக இருக்கும் இன்னும் எத்தனையோ மாணவர்களைக் கை தூக்கிவிடும் சங்கிலித் தொடரில் ஒரு கண்ணியின் சந்தோஷத்தை நீங்கள் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

Aug 5, 2019

வேலைக்கு பாதிப்பா?

தன்னை வேலையிலிருந்து வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டதாக ஒருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். இத்தகைய மின்னஞ்சல்களை எதிர்கொள்ளும் போது திக்கென்றிருக்கும். பதினேழு வருட அனுபவம் கொண்டவர் அவர். குழந்தைகள் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வீட்டில் ஒற்றைச் சம்பளம். வீட்டுக்கடன் இருக்கிறது. பெரிய அளவில் வேறு சேமிப்புகள் இல்லை. ‘ஏதாவது உதவ முடியுமா’ என்று கேட்டிருந்தார். யாராவது நண்பர்களிடம் விசாரித்துப் பார்க்கலாம் என்று விடுமுறை தினத்தில் சிலரை அழைத்து முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தேன். 

பேசிய நண்பர்களிடமெல்லாம் மின்னஞ்சல் அனுப்பியவருக்கான வேலை குறித்துக் கேட்டுவிட்டு அடுத்த கேள்வியாக ‘இப்போதைக்கு வேலைச் சந்தையில் ஏதேனும் பிரச்சினை வருமா?’ என்றுதான் கேட்டேன். விசாரித்த நண்பர்களில் ஒருவர் அதே நிறுவனத்தில் வைஸ் பிரஸிடெண்ட் ஆகிவிட்டார். அவர் உட்பட பலருக்கும் வேலைச் சந்தை குறித்தான குழப்பம் இருக்கிறது. 

சமீபமாக இந்தியப் பொருளாதாரம் குறித்து நல்ல செய்தி எதுவுமில்லை. என் பொருளாதார சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வரையில் சமீபத்தில் பயமூட்டக் கூடிய செய்திகள்- 

1. 2016 ஆம் ஆண்டில் உலக அளவில் ஆறாவது பெரிய பொருளாதாரமாக (based on GDP ranking) இருந்த இந்தியப் பொருளாதாரம் இப்பொழுது ஏழாவது இடத்திற்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

2. எட்டு முக்கியத்துறைகளில் (Core Industry)ஜூன் மாத வளர்ச்சி 0.2 சதவீதம் குறைந்திருக்கிறது. (கடந்த ஐம்பதாண்டுகளில் முதன் முறை இது). 

2. சேவைத் துறை கடந்த பதின்மூன்று மாதங்களில் முதன்முறையாக சுருங்கியிருக்கிறது. சந்தையில் தேவை (Demand)என்பது வெகுவாகக் குறைகிறது.

3. ஆட்டோமொபைல் துறை மிகக் கடுமையான பாதிப்பைச் சந்தித்திருக்கிறது. மாருதி உட்பட பல நிறுவனங்கள் அடி வாங்கியிருக்கின்றன. 

4. 2019 ஜூன் மாதத்தில் கடந்த ஆண்டை ஒப்பிடும் போது ஏற்றுமதி 10% அளவுக்கு குறைந்திருக்கிறது.

5. பங்குச் சந்தைகளில் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய்களை முதலீட்டாளர்கள் திரும்ப எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

6. எல்&டி தலைவர் ஏ.எம்.நாயக் ‘சூழல் மிகச் சவாலாக இருக்கிறது’ எனச் சொல்லியிருக்கிறார். ஹெச்.டி.எஃப்.சி தலைவர் தீபக்  ‘பொருளாதார மந்தநிலை தெளிவாகத் தெரிகிறது’ என்கிறார். ஆனால் அவர் இதனை தற்காலிகமான மந்தம் என்றுதான் நம்புகிறார். இவையெல்லாம் உதாரணங்கள் மட்டுமே. இன்னமும் பல கார்போரேட் பெருமுதலாளிகளும் இந்தப் பல்லவியை சமீப காலமாக பாடத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். 

7. முதல் காலாண்டில் வரி வசூல் 1.4% மட்டுமே உயர்ந்திருக்கிறது. நிதியமைச்சர் தனது பட்ஜெட்டில் 18% அளவிற்கு இந்த ஆண்டு வரி வசூல் இருக்கும் என்று கணக்குப் போட்டிருக்கிறார். 

8. சுயமாகத் தொழில் செய்யும் எந்த நண்பரும் ‘பரவாயில்லை’ என்று சொல்வதில்லை. யாரைக் கேட்டாலும் ‘ரொம்ப சிரமம்’ என்றுதான் புலம்புகிறார்கள்.

மொத்தத்தில் தேசத்தின் பொருளாதாரச் சூழல் குறித்தான நல்ல செய்திகளைவிடவும் கெட்ட செய்திகளே அதிகமாகக் கண்ணில்படுகின்றன. எல்லாமே ஏதோவொரு வகையில் நம்மை பீதியூட்டக் கூடியவையாகவும் இருக்கின்றன. ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் சுணங்கினால் கடைசியில் அகப்பட்டுக் கொள்வது சாமானியனாகத்தான் இருப்பான். பொதுவாக, பொருளாதாரம் ஒரு சுழற்சியாகத்தான் இருக்கும்.  குறிப்பிட்ட அளவுக்கு வளர்ந்து பின்னர் ஒரு தாழ்ச்சி வரும்- மீண்டும் உயரும். (Cycle) இந்தியப் பொருளாதாரமும் அப்படியான சுழற்சியினால்தான் சற்று மந்தநிலையை அடைந்திருக்கிறது என்றால் தப்பிவிடலாம். ஆனால் பலரும் இது அமைப்பு ரீதியிலான மந்த நிலை என்கிறார்கள். (Structural). சில அடிப்படையான சிக்கல்களினால், முதலீட்டாளர்கள் தயங்குவதனால் போன்ற பல காரணிகளால்தான் மந்தநிலை உருவாகியிருக்கிறதே தவிர சுழற்சியினால் இல்லை என்கிறார்கள். இத்தகைய எதிர்மறையான அனுமானங்கள்தான் அன்றாடங்காய்ச்சிகளை பயமூட்டுகின்றன.

யாரையும் பயமூட்டுவதற்காகவோ, இந்தியப் பொருளாதாரத்தைப் பற்றி தவறான எண்ணத்தை விதைக்கவோ இதை எழுதவில்லை. பொதுவாக இத்தகைய விவகாரங்களைத் தொடும் போது அனானிமஸாக சில பின்னூட்டங்கள் வரும். ‘இந்த நாட்டின் பொருளாதாரம் எப்படி வலுவாக இருக்கிறது தெரியுமா?’ என்று நாம் நினைப்பதற்கு முற்றும் மாறாக பத்திரம் வாசிப்பார்கள். அப்படியிருந்தால் மிக மிகச் சந்தோஷம். அதைத்தானே ஒவ்வொருவரும் எதிர்பார்ப்பதும் கூட. ஆனால் பொருளாதாரம் சார்ந்த எதிர் மறையான எண்ணம் ஏன் பரவலாகியிருக்கிறது என்பதை கவனித்துத்தானே ஆக வேண்டும்? ஒருவேளை செய்திகளில் வருவது உண்மையாக இருந்தால் தலைக்கு மேல் வெள்ளம் வரும் போது மாதச் சம்பளத்துக்காரர்களுக்கு எட்டிப் பிடிக்கக் கூட எதுவும் சிக்காது.

இந்திய அளவிலான இந்தப் பிரச்சினைகள் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையை நேரடியாக அல்லது பெரிய அளவில் உடனடியாக பாதிக்க வாய்ப்புகள் குறைவு ஏனெனில் பெரும்பாலான தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களை நம்பித்தான் இருக்கின்றன. வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் வழங்கும் வேலையில் வருமானத்தில்தான் இந்திய பணியாளர்களுக்கு ரொட்டித் துண்டை வழங்கிவருகின்றன. அதனால் இப்போதைக்கு பெரிய பாதிப்பு இருக்காது என்றுதான் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்தியத் தொழில்துறையில் பணியாற்றுகிறவர்கள், இந்திய நிறுவனங்களை, இந்தியச் சந்தைகளை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் நிறுவன ஊழியர்கள்- ஆட்டோமொபைல் துறை, உற்பத்தித் துறை உள்ளிட்டவற்றில் பணியாற்றுகிறவர்கள் போன்றவர்கள் சற்று தயார் நிலையிலேயே இருப்பதுதான் நல்லது என்கிறார்கள். வயிற்றில் புளியைக் கரைப்பது மாதிரிதான் என்றாலும் கூட கண்ணுக்கு முன்பாக ஒரு சுனாமி எழுந்து கொண்டிருக்கிறது என்றுதான் அந்த வைஸ் ப்ரெசிடெண்ட் சொன்னார்.

வழக்கமாக பொருளாதாரம் தளரும் போது அரசாங்கம் பெரும் தொகையைக் கொட்டி (Stimulus Package) மீண்டும் வேகமெடுக்கச் செய்வார்கள் என்பதுதான் வரலாறு. கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்த ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளைக் கொட்டி வேலை வாய்ப்புகளைப் பெருக்கி, பொருளாதாரச் சக்கரத்தைச் சுழற்றிவிடுவார்கள். ஆனால் இந்தியாவில் போர்தான் வரும் போலிருக்கிறது. அப்படி ஏதாவது அக்கப்போர் நிகழ்ந்து பணத்தையெல்லாம் போரில் முடக்கினால் சோலி சுத்தம் என்றுதான் சொல்கிறார்கள். அப்படி எதுவும் வராமல் தலைப்பாகையோடு போக மோடியும், நிர்மலா சீதாராமனும், அமித்ஷாவும், ராஜ்நாத் சிங்கும்தான் அருள் பாலிக்க வேண்டும். 

ஜெய் ஸ்ரீராம்! ஜெய் ஆஞ்சநேயா!

Jul 31, 2019

ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது

எல்லாவற்றையும் சந்தேகப்படுகிறோம். தவறில்லை. எந்தப் பிரச்சினையிலும் ஒன்றரை நாட்களுக்கு ‘வெர்ச்சுவல் போராளி’ மோடில் இருக்க விரும்புகிறோம். அதுவும் தவறில்லை. பிரச்சினை என்னவென்றால் நல்லது என்று தாம் நினைக்கும் எதையுமே யாருமே வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடிவதில்லை.  அப்படி எதைச் சொன்னாலும் கத்தி அரிவாள் வேல் கம்போடு நான்கு பேராவது சண்டைக்கு வந்துவிடுகிறார்கள்.

சமீபத்தில் சத்தியமங்கலம் வனப்பகுதி கிராமங்களில் டிப்தீரியா என்றொரு நோய் வெகு தீவிரமாக பரவிக் கொண்டிருப்பதாகச் செய்திகள் வெளியாகின. பவானிசாகர் முன்னாள் எம்.எல்.ஏ சுந்தரம் ஃபேஸ்புக்கில் இது குறித்து எழுதினார். கடம்பூரில் ஒரு மாணவன் இறந்து போய்விட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பில் போராட்டமும் அறிவிக்கப்பட்டது. டிப்தீரியா என்ற நோயை இப்பொழுதுதான் கேள்விப்படுகிறேன். நீங்கள் இதற்கு முன் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? தொண்டை அடைப்பான் என்று தமிழில் பெயர். எப்பொழுதோ ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதாக நம்பப்பட்ட இந்த நோய் மீண்டும் பரவத் தொடங்கியிருக்கிறது.


அரசு மருத்துவர்களை எப்பொழுதுமே திட்டித்தான் வழக்கம். சவீதா என்ற மருத்துவரின் தலைமையிலான குழு ஆற்றில் இறங்கி வனத்துக்குள் புகுந்து அங்கேயிருக்கும் கிராமங்களுக்குத் தடுப்பூசி போட்டுவரச் சென்ற நிழற்படங்களை சில நண்பர்கள் பகிர, ‘நமக்குத் தெரிஞ்ச டாக்டராச்சே’ என்று பாராட்டி ஃபேஸ்புக்கில் எழுத அது ஆயிரக்கணக்கில் பரவத் தொடங்கியது. அப்பொழுது திடீரென சிலர் குதித்து ‘அடேய்...அரை மண்டையா...இதுவே தடுப்பூசியை விற்க கிளப்பிவிட்ட நோய்தான்’ என்று பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அதற்கு பக்கம் பக்கமாகக் கதை வேறு எழுதுகிறார்கள். இப்படித்தான் ஊரில் பலரையும் நம்ப வைத்து தடுப்பூசி என்பதே மனித குலத்துக்கு எதிரானது என்று ஒரு பேச ஒரு கூட்டம் உருவாகியிருக்கிறது. இப்படியெல்லாம் பிரச்சாரங்கள் நடைபெற்று அதை நம்பவும் சிலர் இருக்கும் போது முற்றாக மறைந்து போனதாக நம்பப்பட்ட ஒரு நோய் மீண்டும் வராமல் என்ன செய்யும்? சரி தடுப்பூசி வேண்டாம் என்றால் செத்துப் போகிறவர்களுக்கு என்ன பதில்?

தம் கடமையை சிறப்பாகச் செய்தவரைப் பாராட்டுகிற இடத்தில் தடுப்பூசியே அபாயம் என்று சண்டைக்கு வந்தால் என்ன செய்ய முடியும்? இவர்களிடம் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. என்ன சொன்னாலும் திரும்ப அடிக்க வருவார்கள். இந்த உலகில் ஒவ்வொரு விவகாரத்துக்கும் எங்கேயாவது யாரேனும் சிலராவது நெட்டுக்குத்தலாகத்தான் நிற்பார்கள். யாரிடமும் யாரும் எந்தக் கருத்தையும் சொல்லிவிடலாம் என்கிற காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். அப்படித்தான் சொல்வார்கள். விறைப்புக்கு விறைப்பு என்று எதிர்த்து நின்றால் நமக்குத்தான் எல்லாமும் சலித்துப் போய்விடும். நம்மால் பொறுத்துக் கொள்ளவே முடியாத பிரச்சினைகளில் மட்டும் எதிர்க்குரல் எழுப்பினால் போதும்; மன உளைச்சலை உண்டாக்கும் செய்திகளுக்காக மட்டும் போராட எத்தனித்தால் போதும். மற்ற பஞ்சாயத்துகளில் நழுவி, விலகிவிடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம் எனத் தோன்றுகிறது.

கோவை புத்தகக் கண்காட்சியில் ஜீவ கரிகாலனிடம், ‘நம்மை எந்தவிதத்திலும் போராளி மோடுக்கு மாற்றிவிடாத புத்தகங்களாக எடுத்துக் கொடுங்கள்’ என்று கேட்டேன். ஆசுவாசமாக, அனுபவித்து படிப்பதற்கான எழுத்துகள் வெகுவாக அருகி வருவதாகவே உணர்கிறேன். ஒன்று நரம்பு புடைக்க வெறி எடுக்க வைக்கும் எழுத்துகள் அல்லது அறிவுரையாகக் கொட்டுகிறார்கள் அல்லது படிக்கிறவனுக்கு அறிவை வளர்த்துவிடுகிறோம் என்று டவுன்லோட் செய்யப்பட்ட எழுத்துகள் அப்படியும் இல்லையென்றால் நெஞ்சு நக்கி வகையறா. அப்புறம் ஊர் ஊருக்கு புத்தகக் கண்காட்சி நடத்தி ‘புத்தகமே விற்பதில்லை’ என்று மூக்கால் அழுதால் எப்படி விற்கும்? 

வெகு சில எழுத்தாளர்கள் எப்பொழுதுமே தனித்துவமான எழுத்தைக் கொடுப்பார்கள். என்னுடைய தனிப்பட்ட ரசனையில் க.சீ.சிவக்குமாரின் எழுத்துகள் அப்படிப்பட்டவை. இலக்கியம், புண்ணாக்கு, பருத்திக்கொட்டை, தவிடு என்ற சட்டகத்துக்குள் எல்லாம் அடக்காமல் எப்பொழுது சலிப்புதட்டினாலும் ஏதாவதொரு பக்கத்தை எடுத்துப் புரட்டலாம். மனுஷன் அநியாயமாக வாழ்வை தொலைத்துவிட்டார். எந்திரத்தனமான ஓட்டத்தில் அப்படியான எழுத்துகள்தான் அவசியமானவையாக இருக்கின்றன. எல்லோருக்குமே இப்படித்தான் எழுத்து இருக்க வேண்டும் என்று நாட்டாமைத்தனமாகச் சொல்லவில்லை. எனக்கு அப்படியான எழுத்துகள் அவசியம். எழுத்து, சுவாசிப்பதற்கான இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொடுத்தால் போதும் என நினைக்கிறேன்.


வா.மு.கோமுவின் ‘ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது’ (Link) என்ற தொகுப்பு சிக்கியது. இருபது கதைகள். அனைத்துமே காதல் கதைகள். பல சஞ்சிகைகளில் வெளியான கதைகளைத் தொகுத்து நூலாக்கியிருக்கிறார்கள். கோமுவின் எழுத்துகளில் இருக்கும் துள்ளல் இந்தத் தொகுப்பிலும் உண்டு. ரயில் பயணத்தின் போது செல்போனை சட்டைப்பைக்குள் பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டு வாசித்தேன். ஒரு கதை வாசிக்க இருபது நிமிடங்கள். பத்து நிமிடங்களில் வாசித்துவிட்டு அடுத்த பத்து நிமிடங்கள் அசை போடுவதற்கு.  பெரும்பாலும் ஈரோடு, திருப்பூர் மாவட்ட ஊர்கள்தான் கதைக்களம். 

காதலைப் புனிதப்படுத்தாமல், ‘அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை; இதுதான் எதார்த்தம்’ என்று நினைக்க வைத்துவிடுகிற எழுத்துகள் கோமுவினுடையது. 

ஒரே மூச்சில் அனைத்து கதைகளையும் வாசிக்கும் போது சில கதைகள் ‘டெம்ப்ளேட்டாக’ இருக்கின்றனவோ என்று பிசிறு தட்டுகிறது. பல கதைகளிலும் ‘திருப்புக் காட்சி’ என்று சொல்லியே ப்ளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிறார். இதுவொரு உதாரணம். அதைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் ஜாலியான கதைகள். ஏமாற்றிவிட்டுப் போகிற காதலர்கள், காதலைச் சொல்லாமல் பரிதவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது எதிராளியாகவே முன்வந்து காதலைச் சொல்லும் தருணங்கள், காதலைவிடவும் வாழ்க்கை முக்கியம் என உதறப்படுகிற காதல்கள், ஒருத்தன் காதலில் தோற்றிருந்தால் அவன் ஒன்றும் மோசமானவனில்லை என்று காதலிக்கத் தொடங்கும் காதலர்கள் என எல்லாமே புதுப்புதுக் கலவைகள். 

பனியன் கம்பெனி ஊழியர்கள், பஞ்சர் கடை நடத்துகிறவன் மாதிரியான எளிய மனிதர்களின் காதல்களை இவ்வளவு இயல்பாகச் சொல்வதற்கு கோமுவினால்தான் முடியும். எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நீரோட்டம் மாதிரி ஓடுகிற எழுத்தில்தான் சாத்தியமும் கூட.

தம்மைத் தவிர யாருமே யோக்கியமில்லை, தம்மைத் தவிர யாருமே அறம் சார்ந்தவர்கள் இல்லை, இந்த உலகத்தில் தாம் ஒருவனைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் இவ்வுலகத்தை அழிக்கவே செயல்படுகிறார்கள், ஒவ்வொருவரும் விளம்பரப்பிரியர்கள்...எப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கொள்கிறோம். மூச்சுத் திணறுகிறது. இந்தத் திணறலிலிருந்து வெளிவர வா.மு.கோமு மாதிரியானவர்களின் எழுத்துகளைத்தான் தேட வேண்டியிருக்கிறது. 

உண்மையில் புத்தக விமர்சனமாக எழுத வேண்டும் என ஆரம்பிக்கவில்லை. தடுப்பூசி பஞ்சாயத்தில் ஆரம்பித்து புத்தகத்துக்கு வந்துவிட்டது. 

அது சரி; எதைப் பற்றி பேசினால் என்ன! எதையாவது பேசினால் சரி. 

Jul 30, 2019

கைப்பிடியளவு

சமீபத்தில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது உரையில் ‘என்னதான் அறிவிருந்தாலும் சமகால தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தத் தெரியவில்லையெனில் நீங்கள் கற்கால மனிதரைப் போலத்தான்’ என்று பேசியிருந்தார். அதுதான் நிதர்சனம். இப்பொழுதெல்லாம் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு குறைவான தொகையெனில் அட்டைகளை எந்திரத்தில் உரைக்கவே வேண்டியதில்லை; பக்கத்தில் கொண்டு போனாலே போதும் என்று சொன்னார்கள். யாருடைய கடனட்டையாவது திருட்டுப் போனால் அந்த ஆள் சுதாகரிப்பதற்குள் புத்தகக் கண்காட்சி மாதிரியான இடங்களில் பத்துக் கடைகளில் சுருட்டிவிட முடியாதா என்ற கேள்வி உண்டானது. பத்து நிமிடங்கள் ஒதுக்கி இணையத்தில் தேடினால் தெரிந்து கொள்ளலாம். ‘சரி தெரிய வரும் போது தெரிஞ்சுக்குவோம்’ என்று விட்டுவிட்டேன். இதனை ஓர் உதாரணத்திற்காகச் சொல்கிறேன். 

தொழில்நுட்பம் நம்மைவிடவும் படுவேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்டத்திலாவது சலித்து நிற்கும் கணத்திலிருந்து நாம் முந்தைய தலைமுறை ஆள் ஆகிவிடுவோம். அதன் பிறகு எந்தக் காலத்திலும் அதை எட்டிப் பிடிக்கவே முடியாது. 

தகவல் தொழில்நுட்பம் மாதிரி மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் துறைகளில் பணியாற்றும் நண்பர்கள் இதில்தான் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சற்றே ஏமாந்தாலும் ‘பழைய ஆட்கள்’ ஆகிவிடுவோம். அதுவும் பதினைந்து இருபது வருட அனுபவங்கள் இருக்கிறது என்று சொல்கிறவர்கள் பல வீட்டு பிச்சை உணவைக் கலந்துண்டு வாந்தி எடுக்கத் தெரிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் நிறுவனங்கள் எதிர்பார்க்கின்றன. ஒன்றில் ஆழமாகவும், பிறவற்றில் மேம்போக்காகவாவது அறிவிருந்தால்தான் வேலைச் சந்தையில் நம் மதிப்பைக் கூட்டும். அப்படி எல்லாவற்றிலும் வாய் வைத்த நாய் என்பதுதான் நம்மை தப்பிக்கவும் வைக்கும். 

‘சப்ளை செயின் மேனேஜ்மெண்ட்தான் என் ஏரியா’ என்று வெகு காலம் நினைத்துக் அதை மட்டுமே படித்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்னொரு பக்கம் க்ளவுட் பயங்கரமாக சிறகு விரித்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுதே சுதாரித்து க்ளவுடின் அடிப்படை அம்சங்களையாவது தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். அதற்கும் நமக்கும் சம்பந்தமில்லை என விட்டுவிட்டேன். திடீரென்று இனி சப்ளை செயின் மேனேஜ்மெண்ட்டும், க்ளவுட்டும் இணையும் என்றார்கள். தலையும் புரியவில்லை; வாலும் புரியவில்லை. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பமும் இப்படித்தான். ஏதாவதொரு கட்டத்தில் இன்னொரு நுட்பத்துடன் இணையும். வடிவேலு சொல்வது போல- ரயில் நிலையத்து தண்டவாளங்களைப் போல எப்பொழுது கட்டிப்பிடிக்கும், எப்பொழுதும் பிரியும் என்றே தெரியாது. அதனால், புதிய சொற்கள் காதில் விழும் போதே ‘அது என்ன’ என்கிற ஆர்வக்கோளாறு வந்துவிட்டால் இன்னமும் கால ஓட்டத்திலேயே இருக்கிறோம் என்று பொருள்.

பிக்டேட்டா, க்ளவுட் என்றெல்லாம் கேள்விப்படும் போது சர்வதேச சஞ்சிகைகளில் வரும் சில கட்டுரைகளை வாசித்தால் ஓரளவுக்கு பாதை புலப்பட்டுவிடும். 

ஆரக்கிள் ஆப்ஸில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது அவ்வப்பொழுது சமூக வலைத்தளங்களில் ‘இதில்தான் பணியாற்றுகிறேன்’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அப்படிக் குறிப்பிடுவது அதே துறையில் பணியாற்றும் சில நண்பர்களைப் பெற்றுக் கொடுத்தது. ஏதேனும் சந்தேகமெனில்- கூச்சமேயில்லாமல் அழைத்துக் கேட்பேன். சமூக வலைத்தளங்களின் பயனே அதுதானே?

இப்பொழுது டேட்டா அனலிடிக்ஸ் துறையிலும் சில நண்பர்களைப் பிடித்து வைத்திருக்கிறேன். ஜெய்சங்கர் எக்ஸெல் புலி. பூபதியும் அதே மாதிரிதான். மண்டை காயும் போது அழைத்துப் பேசினால் ‘அனுப்புங்கண்ணா முடிச்சு அனுப்புறேன்’ என்று வாங்கி வேலையை முடித்துக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். கொச்சின் ராதாகிருஷ்ணன் பற்றி முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன் அல்லவா? அவரது மகன் ஐஐடி சென்னையில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் ராதாகிருஷ்ணன் இன்னமும் படிப்பின் மீதான மோகம் குறையாமல் பிக்டேட்டாவில் ஐஐஎம்மில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். செம மண்டை. ஒரே பிரச்சினை அவர் சொல்வதெல்லாம் தலைக்கு மேல் வெள்ளம் போவது போலவே இருக்கும்.

கடந்த ஒரு வருடத்தில் பிக் டேட்டா, டேட்டா அனலிடிக்ஸ் ஆகியவற்றில் ஒரு கைப்பிடி அளவுக்குக் கூட கற்றுக் கொள்ளவில்லைதான் என்றாலும் நம் பணி சார்ந்த, துறை சார்ந்த நெட்வொர்க்கை அமைத்து வைத்துக் கொள்வது நம்மைக் கூர்படுத்திக் கொள்ள உதவும் என்பது நன்கு புரிந்திருக்கிறது.

வாசிப்பது, நட்பு வட்டாரத்தை விரிவாக்கம் செய்வது என எல்லாவற்றையும் விட இரண்டு முக்கியமான இணைய தளங்கள் இருக்கின்றன. சுயகற்றலுக்கு உதவக் கூடிய தளங்கள்.


வெறுமனே அலசிப்பாருங்கள். இந்தத் தளங்களில் கிட்டத்தட்ட அனைத்துத் துறை சார்ந்த படிப்புகளும் இருக்கின்றன. சான்றிதழ் தேவையெனில் காசு கொடுக்க வேண்டும். அறிவை மட்டும் வளர்த்துக் கொள்வதாக இருந்தால் இலவசம்தான். பெரும்பாலும் எந்த நிறுவனத்திலும் சான்றிதழ்களை மதிப்பதேயில்லை. ‘தெரியுமா? தெரியாதா?’ என்று மட்டும்தான் கேட்கிறார்கள்.  அதனால் சான்றிதழ்கள் அவசியமேயில்லை.

வோக்ஸ்வேகன் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் சங்கர் என்றொரு நண்பர் ‘இதை நிசப்தத்தில் எழுதுங்க’ என்று வலியுறுத்திக் கொண்டேயிருந்தார். தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் பணியாற்றும் சில நண்பர்களிடம் இத்தளங்களைப் பற்றித் தெரியுமா என்று கேட்டால் பலரும் தெரியவில்லை என்றே சொல்கிறார்கள். தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை என்றில்லை ஆசிரியர்கள் உட்பட அத்தனை பேருக்கும் பயன்படும் தளங்கள் இவை.

இரண்டு தளங்களிலும் கணக்கு வைத்திருக்கிறேன் என்கிற அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். முதலில் இத்தளங்களில் என்ன இருக்கின்றன என்று அலசி ஆராய்ந்துவிட வேண்டும். பிறகு தமக்கு பொருத்தமான, விருப்பமான பாடங்கள் என்பதை குறித்து வைத்துக் கொண்டு அதன் பின்னர் ‘எப்பொழுது படிக்க போகிறோம்’ என்கிற திட்டமிடலைச் செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்படியில்லாமல் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்டமாதிரி எல்லாவற்றையும் மேயத் தொடங்கினால் உருப்படியாக எதையுமே படித்து முடிக்க மாட்டோம். 

சமீபத்தில் ஒருவர் ‘எங்கீங்க எனக்கு நேரமே இல்லை’ என்றார். ஆனால் இராத்திரி ஒரு மணிக்கு ஃபேஸ்புக்கில் ஆன்லைனில் இருக்கிறார். நேரமெல்லாம் நாமாக ஒதுக்கிக் கொள்வதுதான். ஒரு நாளைக்கு அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினால் போதும். கடலலளவுக்குக் கற்றுக் கொள்ளலாம். ‘அப்புறம் ஏன் கைப்பிடி அளவுக்குக் கூட நீ கற்றுக் கொள்ளவில்லை?’ என்று குறுக்குசால் ஓட்டாமல் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளவும். ஆமென்!

Jul 26, 2019

Unconditional Love

‘கொன்னுட்டேன்’ - அவளுக்கு வழங்கப்பட்ட காபியில் ஒரு மிடறு உறிஞ்சியபடி சொன்னாள். எனக்கு முன்பாக இருந்த தேநீரை இன்னமும் உறிஞ்சத் தொடங்காமல் வைத்திருந்தேன். அந்தச் சொல்லை, மிக இயல்பாக- கண்ணாடிக் குடுவை ஒன்றைக் கை தவறி சிதறடிக்கும் போது இருக்கும் பதற்றம் கூட அவள் வார்த்தைகளில் இல்லை. 

வடபழனி சிக்னலில் இருக்கும் இந்த தேநீர் கடையில் அரை மணி நேரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாக கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் துணிப்பையை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக வந்தவளைக் கடைசியாகப் பார்த்தது. அப்பொழுதும் கூட அதிகமாகப் பேசிக் கொள்ளவில்லை. சிரித்து, சில கணங்கள் நல விசாரிப்புக்குப் பிறகு அதே புன்னகையுடன் விலகிக் கொண்டோம். அதன் பிறகு இன்றுதான் - அவளாகவே அழைத்திருந்தாள். குழந்தையின் படிப்பு, கணவனின் வேலை பற்றியெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவளும் வேலைக்குச் செல்கிறாளாம். அது எனக்கு புதிய செய்தி.

‘என்கிட்ட  என்னவோ சொல்லணும்ன்னு சொன்ன?’ என்று ஆரம்பித்தேன். 

‘மனசு நிறைய இருக்கு...ஏதேதோ சொல்லணும்ன்னு நினைச்சேன்...ஆனா ஒண்ணுமில்ல...’ என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் மற்றவற்றைப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். பெண்கள் பேச விரும்பவில்லையெனில் கிளறாமல் விட்டுவிடுவதுதான் சரி. பெண்களாகவே எல்லைக் கோடுகளை அழித்து மாற்றி மாற்றி வரைய அனுமதிக்க வேண்டும் என்று ஏதோவொரு புத்தகத்தில் வாசித்திருக்கிறேன். அதுவுமில்லாமல் அவளுக்கும் எனக்கும் பெரிய பந்தம் எதுவுமில்லை. சில ஆண்டுகளாக அறிமுகம் உண்டு. ஏதோவொரு ஈர்ப்பு என்பதைத் தாண்டி எதுவுமில்லாத தொடர்பு. சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறாள். அவை முக்கியமான விஷயங்கள் என்று நம்பியிருக்கிறேன். 

மனம் உணர்ச்சிகளால் நீர் நிறைந்த பலூனைப் போல ததும்பிக் கொண்டிருக்கையில் ஏதோ ஒரு கை நீண்டு அதில் ஊசியால் குத்திவிட வேண்டும் என நினைப்பதுதானே மனித இயல்பு? எல்லாவற்றையும் எல்லாக் காலத்திலும் சுமந்து கொண்டே திரிய முடிவதில்லை. அப்படித்தான் அவள் இன்று என்னை அழைத்திருக்க வேண்டும்.

திடீரென ‘ஏமாத்திட்டான்...’ என்றாள். திருமணமான பெண்ணொருத்தி அப்படிச் சொல்லும் போது கணவனை நினைப்பதுதானே இயல்பு.

அந்தத் தருணத்தில் அவளிடம் என்ன சொல்ல வேண்டுமென உடனடியாக முடிவெடுக்க முடியவில்லை. அவளது கண்களை மட்டும் பார்த்தபடியே தேநீரை எடுத்து உறிஞ்ச எத்தனித்தேன். கண்கள் கசிந்திருந்தன. அழுகையை மறைத்துக் கொள்ள முயற்சித்தாள். போலியாகப் புன்னகைத்தாள். கைகள் அவசரமாக டிஸ்யூ பேப்பரை எடுத்தன. கீழ் இமைகளில் ஓரமாக ஒத்தியெடுத்தாள்.

‘பொண்ணு எப்படி இருக்கா?’

‘நல்லா இருக்கா..பாட்டி வீட்ல’

‘ஹஸ்பெண்டா ஏமாத்தினது?’

‘இல்ல...அவர் ஊர்ல இருக்காரு....’

‘........’

‘அண்டர்ஸ்டேண்டிங் இல்ல...நிறைய சந்தேகம்..வெளிய கூடப் போகக் கூடாதுன்னு’

‘அப்போ...ஏமாத்திட்டான்னு சொன்னது?’

‘எங்க ரெண்டு பேருக்கும் அண்டர்ஸ்டேண்டிங் இல்லன்னு அவனுக்குத் தெரியும்’

‘வேற ஒருத்தனா?’ என்று வெளிப்படையாகக் கேட்கத் தேவையிருக்கவில்லை.

‘பொண்ணு உடையுற போதெல்லாம் அவளுக்கு சாஞ்சுக்க ஒரு தோள் தேவைப்படுது...பெரும்பாலும் தோள் கொடுக்கிறவனுக்கு அவ உடம்புதான் தேவைப்படுது’- இப்பொழுது தேநீரை உறிஞ்சியிருந்தால் புரை ஏறியிருக்கும். அதே மாதிரியொரு தோளை எதிர்பார்த்துத்தான் என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வழக்கமான ‘ஆல் பர்ப்பஸ் அங்கிள்’ ஒருத்தனின் கதையாகத்தான் அது இருந்தது. அவனுக்கு இவள் ஒருத்தி மட்டுமில்லை- பல தோழிகள். அதை இவள் புரிந்து கொள்ளும் போது நிலைமை கை மீறியிருக்கிறது. 

‘எனக்கு அவனின் காதல் தேவையாக இருந்தது...Unconditional Love...எனக்கு மட்டுமேயான காதல்’- சலிப்பேற்றக் கூடிய இந்த வசனத்தை அவள் சொல்ல, இனி இந்த உரையாடலை முடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த போதுதான் ‘கொன்னுட்டேன்’ என்றாள்.

ஒரு வினாடி உலகமே ஸ்தம்பித்துப் போனதாக உணர்ந்தேன். காதல், காமம், கொலை என எல்லாமே எவ்வளவு எளிதாகிவிட்டது? அதை தைரியமாக என்னை வேறு அழைத்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். காவல்துறையினர் விசாரிக்கும் போது ‘இவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் எப்பவோ சொல்லிட்டேன்’ என்று கை நீட்டினால் என் கையை முறித்து தோளில் தொட்டில் கட்டிவிடுவார்கள். 

அதற்குமேல் அவளிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவள் இத்தோடு நிறுத்திக் கொண்டால் போதும் என்றுதான் கடவுளையும் வேண்டிக் கொண்டிருந்தேன்.  அவளாகப் பேசி முடிக்கும் வரைக்கும் குறுக்குக் கேள்வி கூட கேட்காமல், அதே சமயத்தில்  எந்தவிதத்திலும் வார்த்தைகளைச் சிந்திவிடாமல் கவனமாக உரையாடலை முடித்துவிட்டு உடனே கிளம்பிவிட வேண்டும் என்பது மட்டுமே நோக்கமாக இருந்தது.

அவளது அவனது விவகாரங்கள் தெரிந்த பிறகு, ஒன்றிரண்டு சண்டைகளுக்குப் பிறகு, காதலை முறித்துக் கொண்ட பிறகு, தனது செல்போன் எண்ணை மாற்றிக் கொண்ட பிறகு, இப்படி பல பிறகுகளுக்குப் பிறகு, ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் என சகலத்திலும் அவனை ப்ளாக் செய்து வைத்திருந்தாள். போலியான கணக்குகளைத் தொடங்கி அவனைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கணக்குப்படி நூற்றி நாற்பத்து ஏழு நாட்கள். மனம் கொந்தளித்துக் கொண்டேயிருந்தது. அவனது லீலைகள் தொடர்ந்தபடியேதான் இருந்தன. நூற்றி நாற்பத்தியேழாவது நாள் ஆடி கிருத்திகை நட்சத்திரத்துக்கு முந்தைய நாள் அவளைத் தேடி அலுவலகத்துக்கு வந்துவிட்டான். அவன் மீதான வஞ்சகம் தலை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. இடைப்பட்ட காலத்தில் அவன் தன்னை நோக்கி வருவான் என்றும், வரும் போது கொன்றுவிட வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்திருந்தாள். அதற்கான திட்டமிடலையும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

அத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகாக அவனைப் பார்த்த போது எந்த பதற்றமுமில்லை. சாலையின் முனையில் ஒரு மரத்தடியில் நின்று கொண்டார்கள்.

‘மகாதேவ மலைக்கு கிளம்பிட்டு இருக்கேன்...’

‘அது எங்க இருக்கு?’

‘குடியாத்தம் பக்கம்’

‘நானும் வரலாமா?’

‘ஒண்ணும் பிரச்சினையில்லையே’

‘ம்ம்...உனக்காக’

‘நாலு மாசம் என்னைத் தெரியலையா?’

‘தெரிஞ்சுது’

‘மத்தவங்க சலிச்சு போய்ட்டாங்களா?’

அவன் பதிலேதும் சொல்லவில்லை. 

‘ஆறேகால் மணிக்குக் கிளம்புவோம். உன் ஃபோன் வேணும்’ என்றாள்.

‘ஃபோன் எதுக்கு?’ என்று கேட்க விரும்பினான். வெகு நாட்களுக்குப் பிறகான சந்திப்பு அது. அவள் துரத்திவிடுவாள் என்றுதான் நினைத்து வந்திருக்கக் கூடும். அவள் தன்னோடு வர அனுமதித்ததை கெடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அத்தனை ஆப்களும் பயோமெட்ரிக் லாக் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. நம்பிக் கொடுத்தான். 

வாங்கியவள் ‘கோயம்பேட்டுல பார்ப்போம்’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாள். அவனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ‘ஆறேகால்...வேலூர் வண்டி நிக்குற இடம்’. 

சாலை திரும்பியவுடன் அவன் மறைந்து போனான். மெட்ரோ ரயிலில் ஏறியவள் கிண்டியில் அவனது செல்போனை அணைத்தாள். நங்கநல்லூர் சாலையில் இறங்கி ஏதோவொரு சாக்கடையில் வீசிவிட்டுத் திரும்பவும் மெட்ரோவில் கோயம்பேடு வந்து நின்றாள்.

ஆறேகாலுக்கு அவனும் அங்கிருந்தான். அவன் கையில் பை எதுவுமில்லை.

‘வீட்ல சொல்லல..துணி கூட எடுத்துக்கல...என் ஃபோன் எங்க?’

‘ஆபிஸ்ல வெச்சுட்டு வந்துட்டேன்....என்கிட்டவும் ஃபோன் இல்ல..ரெண்டு நாளைக்கு அதைப் பத்தி யோசிக்காத...எனக்கே எனக்காக ரெண்டு நாளைக் கொடு...அது போதும்’ அவனுக்கு கை முறிந்தது போலிருந்தது. 

வேலூரை அடைந்த போது மகாதேவமலைக்கு செல்லும் பேருந்து நின்று கொண்டிருந்தது.

‘ஊர் பேரே புதுசா இருக்கு...என்ன மாதிரியான ஊரு அது? தங்க இடம் இருக்கா?’

‘கோவில்தான்...அங்கேயே படுத்துக்கலாம்’

‘என்னை பக்திமான் ஆக்கப் போறியா?’ அவள் சிரித்து வைத்தாள்.

நேற்றிரவு மழை பெய்திருக்கிறது. இரவு பத்தே முக்கால் மணிக்கு மலையை அடைந்தார்கள். விடிந்தால் ஆடி கிருத்திகைக்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. அங்கங்கே ஆட்கள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இருவரும் ஆள் அரவமற்ற இடமொன்றைத் தேடி அமர்ந்தார்கள். என்னென்னவோ பேச வேண்டும் என அவளுக்குத் தோன்றியது. எதுவும் பேசவில்லை. பேசுவதில் அர்த்தமில்லை என்கிற முடிவுக்கு வந்திருந்தாள். 

‘இப்படி உம்முன்னு இருக்கத்தான் கூட்டிட்டு வந்தியா?’

‘உன் பர்ஸைக் கொடு...பையில் வெச்சுக்கலாம்’- பதில் பேசாமல் கொடுத்தான். அவனிடம் வேறு எதுவும் அடையாளமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கருப்பு டீஷர்ட், ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தான். 

ஒரு பெண் தான் செய்த கொலையை விவரிப்பதை கேட்கும் சூழ்நிலை எந்த ஆணுக்கும் நேர்ந்துவிடக் கூடாது என உங்களுக்காக பிரார்த்திக்கிறேன். அவள் சொல்லச் சொல்ல, அவளது திட்டமிடலும் நேர்த்தியும் என்னை சில்லிடச் செய்திருந்தன. எனது கண்கள் நிலைகுத்தியிருந்தன.

‘தள்ளிவிட்டுட்டேன்’ என்றாள். 

எந்தச் சத்தமுமில்லாமல் விழுந்தான். அதே இடத்தில் வெகுநேரம் அமர்ந்திருந்தாள். நள்ளிரவு நெருங்க நெருங்க காவடியோடு ஆட்கள்  மலை மீது ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள். இருள் செறிந்து கிடந்தது. கீழே குனிந்து பார்த்தாள்.  சலனமற்று அமர்ந்திருந்தாள். நள்ளிரவு கடந்து மழை பெய்தது. யாரோ ஒரு பெண்  ‘மழையில நனையாத..கோயிலுக்குள்ள போய்டு’ என்றாள். அவளுக்கு அவ்விடத்தை விட்டு நகரத் தோன்றவில்லை. கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தாள். அதிகாலையில் முதல் பேருந்து கோவிலை விட்டுக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. முதல் பூஜை முடிந்திருக்க வேண்டும். பேருந்தில் கூட்டம் நிறைந்து. 

‘இதை என்கிட்ட எதுக்கு சொன்ன?’ என்றேன்.

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. 

வீட்டுக்குக் கிளம்பினோம். மனம் படபடத்துக் கொண்டேயிருந்தது. அறைக்கு வந்து சேர்ந்த போது ‘தேங்க்ஸ்’ என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தாள். பதில் எழுதாமல் அவளது எண்ணை ப்ளாக் செய்துவிட்டேன். 

பல நாட்களாக எனக்குத் தூக்கமில்லை. மகாதேவமலையில் ஏதேனும் பிணம் கிடைத்ததா என்றோ சென்னையில் காணாமல் போன ஆள் ஒருவனைப் பற்றி ஏதேனும் விசாரிக்கிறார்களா என்றோ செய்திகளைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

(மின்னல் கதைகள்)

Jul 25, 2019

அரசுப்பள்ளிகளை மூடுவது...

மணிகண்டன் அவர்களுக்கு ., 

பள்ளிகளை மூடும் மூடும் அறிவிப்பிற்கு தங்களுடைய ஆதங்கம் புரிகிறது. நீங்கள் சொல்லும் ஆயிரம் காரணங்கள் செயல்படுத்த இருக்கலாம். ஆனால், இவை நடைமுறையில் தோற்க என்ன காரணம் என்பதை உணர வேண்டும்.

ஆசிரியர்களே மிக முக்கியக் காரணம். வேறு எந்த காரணமும் இல்லை. சம்பளம் என்பது வேறு விஷயம் ஆனால் இவர்களுக்கு வேலையின் மீது கூட எந்த  கடமையுணர்ச்சியும் இல்லை; பொறுப்பும் இல்லை; பதில் சொல்வதும்  இல்லை.  திறமை இல்லாத / தவறு செய்யும் ஆசிரியர்களைத் தண்டிக்கவும் முடியாது. இவர்களது கூட்டமைப்பு (Union) காக்கும். பலமான கட்டமைப்பு மூலமாக மிகப் பெரிய மாபியா (mafia)வாக தமிழ்நாட்டில் உருவெடுத்து உள்ளார்கள்-  ஒரு அரசாங்கத்தைக் கூட பயமுறுத்தும் அளவிற்கு.

இவர்கள் எந்த வகையான மாற்றத்திற்கும் தயாராக இல்லை. சிறு மாற்றத்தை கொண்டுவந்தால் கூட மறுபடியும் போராட்டத்தைவைத்து மிரட்டுகிறார்கள்.

இதற்குத் தீர்வாக  உள்ளூர் நிர்வாகத்தைக்( local governance)கொண்டு வரலாம். ஒரு நகராட்சி பள்ளியை நடத்தும் உரிமையை அந்தந்த ஊரில் உள்ளவர்களை தலைமையாகக் கொண்டு நிர்வாகிக்கும் ஒரு கமிட்டி உருவாக்கப்பட்டு தலைமை ஆசிரியர் , பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத் தலைவர் , municipality தலைவர் , lions / rotary சங்க தலைவர் , போன்றோர் கொண்ட  குழு. இந்தக் குழு மட்டுமே ஆசிரியரை நியமிக்கும் மற்றும் வேலையை விட்டு அனுப்பும் உரிமை உள்ள குழுவாக இருக்க வேண்டும். சம்பளத்தையும் அந்தக் குழு தான் நியமிக்கும். Performance அடிப்படையில் சம்பள உயர்வு அல்லது வேலை நீக்கம் என்பதையும் அந்த குழு தான் முடிவு செய்யும். இப்படியொரு குழு வந்தால் எல்லாமே ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்களில் சரியாகி விடும்.

செய்ய விடுவார்களா இந்த ஆசிரியர்கள்? நீங்களே சொல்லுங்க- நிர்வாக மாற்றத்திற்கு ஆசிரியர்கள் ஒத்துக்கொள்வாரகளா? உடனே போராட்ட அறிவிப்பு வரும்.

இங்கு பிரச்சனையே ஆசிரியர்கள் தான். இவர்களை வைத்து கொண்டு எந்த சிறு மாற்றத்தையும் கொண்டுவர முடியாது. இதற்கு தீர்வு பள்ளிகளை மூடுவதா என்றால் தவறு தான் ஆனால்  இதையும் மீறி மாற்றத்தை கொண்டு வர கூடிய  முடிவுகளை எடுக்க இங்கு எந்த தலைவரும் இல்லை.

இப்போது கூட அரசாங்கம் ஆசிரியர்களைத்தான் காக்கிறது; பள்ளிகளை அல்ல. பள்ளிகளை மூடி, வேலையை காக்கிறது.

BSNL திவால் நிலையை அடைந்துள்ளது. இன்னும் சில மாதங்களில் இந்த பிரச்சனை மிக பெரிதாக உருவெடுக்கும். இன்னும் சில வருடங்களில் மின் துறைக்கும், போக்குவரத்து துறைக்கும் இதே நிலை தான்.

தமிழக அரசாங்கம் மிகப்பெரிய நிதி நெருக்கடியில் இருக்கிறது. மிக வேகமாக திவால் நிலையை நோக்கிச் செல்கிறது. இப்போதைக்கு  பிரச்சனை தீராது இனி இந்த பிரச்னை வருங்காலங்களில் தீவிரமாகும்.

Regards.,
Prabhu
prabhu2052@gmail.com


நண்பர் பிரபு அவர்களின் புரிதலை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். அவரவருக்கு தம்முடைய தொடர்புகளுக்கு ஏற்ப, செய்திகளைச் சேகரிக்கும் ஆர்வத்துக்கு ஏற்ப தகவல்களும் தரவுகளும் கிடைக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் செவி வழிச் செய்திகளையும், சில மேம்போக்கான தகவல் பரிமாற்றங்களையும் வைத்து ‘இது இப்படித்தான்’ என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். பிரபுவின் புரிதலைக் குறை சொல்லவில்லை. ஆனால் போதாமை இருக்கிறது.

இயக்குநர் ஷங்கரின் படங்களைப் போல ஒரே நாளில் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடலாம் என்று கருதுகிறார் போலிருக்கிறது. 

ஓர் உதாரணத்தைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.  ஓர் அரசு உதவி பெறும் பள்ளியில் சத்துணவு ஆயாவுக்கான பணியிடம் காலியாகியிருந்தது. பொதுவாக அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் காலியிடங்களுக்கு தகுதியுள்ள, தமக்கு பொருத்தமான ஆட்களை பள்ளி மேலாண்மையே நியமித்துக் கொள்ளலாம். அதுதான் காலங்காலமாக பின்பற்றுகிற வழமை. ஏனென்றால் மேலாண்மையின் சட்டவிதிகளுக்கு, அவர்களுக்கு அடங்கிய ஆட்களாக இருந்தால்தான் பள்ளியை அவர்களால் திறம்பட நியமிக்க முடியும். ஆனால் இப்பொழுது மேலாண்மை கல்வி நிறுவனங்களின் பணி நியமனத்திலும் அநியாயக் கொள்ளை நடக்கிறது. மேற்சொன்ன பள்ளியின் சத்துணவு ஆயா நியமனத்திற்கு  உள்ளூர் கட்சிக்காரர் ஒருவர் நான்கு லட்ச ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டார். அநேகமாக அவர் ஊராட்சி செயலாளராக இருக்கக் கூடும். ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சி தமது கட்சிக்காரர் ஒருவர் சம்பாதிக்க உருவாக்கிக் கொடுக்கும் வழிகளில் இதுவொன்று. நாளைக்கு கட்சிக்கான செலவு என்று வந்தால் அந்தக் கட்சிக்காரர் கூசாமல் செய்ய வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதி.

பணம் வாங்கிக் கொண்ட கட்சிக்காரர் பள்ளித் தலைமையாசிரியரிடம் தாம் சொல்லும் பெண்மணிக்குத்தான் பணி நியமன ஆணை வழங்க வேண்டும் என நெருக்க, பள்ளித் தலைமையாசிரியரோ ‘மேனேஜ்மெண்ட்டை மீறி என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது’ என மறுக்கிறார். விடுவார்களா? ஊராட்சிச் செயலாளர் அமைச்சரிடம் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார். அடுத்த ஒன்றிரண்டு நாட்களில் அமைச்சரிடமிருந்து அலைபேசி அழைப்பு தலைமையாசிரியருக்கு வருகிறது.

தலைமை ஆசிரியர் சொன்னதில் நினைவிலிருந்து அப்படியே எழுதுகிறேன்.

‘அய்யா உங்க கூட அமைச்சர் பேசணும்ன்னு சொல்லுறாரு’

‘குடுங்க’

அமைச்சர் கைகளுக்கு அலைபேசி மாறுகிறது.

‘வணக்கங்கய்யா’ - தலைமையாசிரியர் பவ்யமாகச் சொல்கிறார்.

‘அய்யாவாவது நொய்யாவாவது...நடக்கிறது யார் கவர்ண்மெண்ட் தெரியும்ல? ஒரே நாள்ல எல்லாத்தையும் மாத்திடுவேன்...சொல்லுற பேச்சைக் கேட்டுட்டு நடக்கிறதுன்னா நடந்துக்க.... இல்லைன்னா நடக்கிறதே வேற’- முப்பதாண்டு காலம் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராக, தலைமையாசிரியராக இருந்தவரிடம் உள்ளூர் கட்சிக்காரர்கள் முன்னிலையில் அமைச்சர் பேசினால் அந்த ஆசிரியரின் மனம் எவ்வளவு குமுறும்?

ஆனால் அமைச்சரின் சொல்தான் அம்பலம் ஏறியது. நான்கு லட்ச ரூபாய் கப்பம் கட்டிவிட்டு வந்த ஆயா அந்த நான்கு லட்சத்தையும் சம்பாதிக்க முடிவு செய்தால் குழந்தைகளின் தட்டுகளில்தானே கையை வைப்பார்? சரியாக இருந்த நியமன முறையில் ஒரு குளறுபடியைச் செய்வதற்கான இடத்தைக் கண்டறிந்து கை வைக்கிறார்கள்.

இதை எதற்காகச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருக்கிறது என்றால், நண்பர் பிரபு சொல்வது போல  உள்ளூர் கமிட்டி நியமித்தால், அதில்தான் ஆயிரத்தெட்டு குளறுபடிகள் நடக்கும். உள்ளூர் கட்சிக்காரர்கள் தடியெடுத்துத் தண்டல்காரர்கள் ஆவார்கள். இன்றைக்கும் கூட பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கங்களில் கரைவேட்டிகளின் தலையீடுதான் அதிகம். வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் சுருட்டுவதற்கும் தம்முடைய அதிகாரத்தை நிலை நிறுத்துவதற்குமான இடங்களாகப் பயன்படுத்துவார்கள். 

கூட்டுறவு சங்கங்களை உதாரணங்களாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். உள்ளூர் குழுவினர்தான் நிர்வாகம் செய்கிறார்கள். அதில் நடக்கும் ஊழல் பற்றியெல்லாம் தெரியுமல்லவா? இல்லையெனில் உள்ளூரில் விசாரித்துப் பார்க்கவும்.

அரசிலும், அரசின் செயல்பாடுகளிலும் எல்லாவற்றையும் கலைத்துப் போட்டுவிட்டு புதியதாக ஒன்றைக் கொண்டு வந்தால் எல்லாமே சரியாகிவிடும் என்பது மிகப்பெரிய மூட நம்பிக்கை. ஐம்பது அல்லது அறுபதாண்டுகளாக ஒவ்வொன்றையும் சிறுகச் சிறுக மாற்றித்தான் இன்றைய வடிவத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். அதில் புதியதாக உருவாகியிருக்கும் திருட்டுத்தனங்களையும், தில்லாலங்கடி வேலைகளையும்தான் சரி செய்ய வேண்டுமே தவிர அனைத்தையும் அடியோடு தோண்டி வீசக் கூடாது. பெரிய விருட்சமொன்றை வேரடி மண்ணோடு பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு புதிய நாற்று ஒன்றை நட்டுகிறேன் என்பது போலத்தான் அது. 

பிரபு அவர்கள் இன்னொன்றைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்- ஆசிரியர் சங்கங்கள் அரசாங்கத்தை மிரட்டுகின்றன என்று சொல்வதும் கூட myth தான். சமூகம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிம்பம். இன்றைக்கு சங்கங்களும், சங்க நிர்வாகிகளும் கல்வியமைச்சரிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசாங்கம் தனது சுண்டுவிரல் அசைவில் ஆசிரியர் சங்கங்களை மிரட்டிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் நிதர்சனம். தெரிந்த, அக்கம்பக்கத்து ஆசிரியர்கள் யாரேனும் சங்கச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக இருந்தால் அவரிடம் பேசுங்கள். அவர்களின் கதறலைக் கேட்டுவிட்டு இந்த மின்னஞ்சலுக்கு பதில் எழுதுங்கள்.

அரசாங்கம் என்பது மிகப்பெரிய டைனோசர். அதன் முன்பாக ஆசிரியர்கள், சங்கங்கள் என்பவையெல்லாம் சுண்டெலிகள். அரசாங்கம் மனது வைத்தால் எல்லாவற்றையும் சில மாதங்களில் ஒழுங்குக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும். ஆனால் அதை அரசாங்கம் செய்யவே செய்யாது. ஏன் செய்யாது என்பதற்கான பதில்தான் என்னுடைய முந்தைய பதிவு.

நன்றி.

Jul 24, 2019

தண்டுவன்

அய்யனுக்கு கோவணம்தான் உடுப்பு. அய்யனை நீங்களும் பார்த்திருக்க முடியாது. நானும் பார்த்திருக்க முடியாது. நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பாகவே மண்டையை போட்டுவிட்டார். தொட்டகுறை விட்டகுறையாக தவிட்டுக்கார ஆயா சொன்ன கதையை உங்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதென்ன தொட்டகுறை என்று நீங்கள் கேட்கக் கூடும்.  அந்த ஆயா வயதுக்கு எல்லாவற்றையுமா என்னிடம் சொல்ல முடியும்? தனிக்கட்டையாக குடிசையில் சாய்ந்து கிடந்த அந்தக் கிழவிக்கு பேச்சுத் துணைக்கு கூட யாருமில்லை. பேச வாய்த்தவனிடம் இலைமறை காயாகச்  சொன்னதை வைத்து, புரிந்ததைக் கொண்டு இட்டுக்கட்டி சொல்வதில்தானே கதை சொல்வதன் சுவாரசியம் இருக்கிறது? அப்படியான கதைதான் அய்யனின் கதையும்.

அய்யனுக்கு திருமணம் ஆகவில்லை- செய்து கொள்ளவில்லை. அப்பனும் அம்மாவும் சிறுவயதிலேயே போய்விட, தண்டுவனாகத் திரியத் தொடங்கிய ருசி கண்ட பூனை அது. அந்தக் காலத்தில் ஊருக்கு ஒருத்தராவது இப்படித் தண்டுவனாகத் திரிந்தார்கள். வட்டல் கண்ட பக்கம் வாய் வைத்தபடி ஊருக்குள் திரிந்தால் அப்படியொரு பெயர் வந்துவிடும். வட்டலில் மட்டுமா வாய் வைத்தார்கள்? மாட்டுச் சாலை, வாய்க்கால் கரையோரம், ஏரித் தடம், மாடு மேய்க்க போகையில், கிணற்று மேட்டில் என கண்டபக்கமும் கையைப் பிடித்து இழுத்த வரலாறுகள் அய்யனைப் போன்ற தண்டுவனுங்களுக்கு உண்டு. வாட்ஸாப்பும் ஃபேஸ்புக்குமில்லாத காலத்தில் காதும் காதும் வைத்த மாதிரி மண்ணைத் தட்டிவிட்டு, கொசுவத்தைச் சரி செய்தவர்களும் உண்டு. ‘இந்த வேலையெல்லாம் தொண்டு முண்டைங்ககிட்ட வெச்சுக்க...என்ரகிட்ட வந்து உன்ர கோவணத்தை அவுத்தீன்னா இழுத்து வெச்சு அறுத்துப் போடுவம் பார்த்துக்கோ....ஆருன்னு நினைச்ச?’ என்று சண்டைக்கு நின்ற பெண்களும் உண்டு. 

அய்யனிடம் ஒன்றரை ஏக்கர் நிலமிருந்தது. தோட்டத்து வேலையில் துளி சுணக்கம் இருக்காது. ஒன்றரை ஏக்கர் பண்ணையமும் அவருடையதுதான். ஒத்தாசைக்கு கூட யாரையும் கால் வைக்க விட மாட்டார். மாடு பூட்டி உழவு ஓட்டுவதிலிருந்து கதிர் அறுத்து போர் போடுவது வரையும் ஒத்தை ஆள் பண்ணையம் என்பதால் உடம்பு முறுக்கேறிக் கிடந்தது.  காலையில் குடித்த ஒரு சட்டி பழைய சோறுதான் சாயந்திரம் வரைக்கும். பொழுது சாயும் நேரத்தில் கோவணத்தோடு அமர்ந்து ஆட்டுக்கல்லில் மிளகு ஆட்ட ஆரம்பித்துவிடுவார். தினமும் கறிதான். காடையும், கவுதாரியும், தோட்டத்தில் மேயும் நாட்டுக் கோழியும், முயலும், ஆடும் என்று அன்றைய தினம் நாக்கு எது கேட்கிறதோ அந்தக் கவிச்சை - நாலு சொம்பு கள்ளையும் குடித்துவிட்டு வெறி ஏறி கட்டிலில் விழுந்தால் இடியே இறங்கினாலும் தெரியாமல் தூங்குவார்.

அக்கம்பக்கத்து ஊர்களிலும் இப்படி தினவெடுத்த ஆம்பளை ஒருத்தனும் இல்லை. ஆறேகால் அடி உயரமும், திமில் காளையைப் போன்ற தோள்களும், கருகருவென நெஞ்சு முழுவதும் பரவிக் கிடந்த சுருள் முடியும் ‘கருமாந்திரம் புடிச்சவன் மேல ஒரு துண்டை போட்டாத்தான் என்னவாம்?’ என்று உள்ளுக்குள் எண்ண வைத்துவிடுகிற முரட்டுக்காளையாகத் திரிந்தார் அய்யன்.  ஆனால் அதையெல்லாம் காதிலேயே வாங்கிக் கொள்ளாதது போல மாரியம்மன் கோவில் வேப்பமரத்தடி நிழலில் வலது உள்ளங்கை மீது இடது உள்ளங்கையை வைத்து தலைக்கு அணையாகக் கொடுத்து கால் மீது காலைப் போட்டு அப்படியும் இப்படியுமாக அசைத்துக் கொண்டு படுத்துக் கிடக்கும் அய்யன். அப்பொழுதும் கோவணம்தான்.

‘அய்யனுக்கு ஊர் பொம்பளைங்க ஒவ்வொருத்தி மேலவும் கண்ணு..’ என்று ஆயா சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது ‘உனக்கு?’ என்று  கேட்டிருக்கக் கூடாது. நாக்குத் துடுக்கில் கேட்டுவிட்டேன். அதற்கு மேல் பேச்சை வளர்க்காமல் முடித்துக் கொண்டது. அந்தக் காலத்தில் உள்ளூரில் அய்யனை எதிர்த்துப் பேச ஒருத்தருக்கும் தெம்பில்லை. உடம்பும் அதன் விறைப்பும் மட்டுமே காரணமில்லை. அக்கம்பக்கத்தில் எந்தக் கருப்பராயன் கோவிலில் ‘கருமான் குத்து’ நடந்தாலும் விழாவில் பன்றியைக் குத்தில் வயிற்றுக்குள் வாழைபழங்களைப் போட்டு ரத்தத்தோடு குழைத்து அய்யன் உண்பார். அந்தச் சமயங்களில் அய்யனின் கண்களில் தெறிக்கும் ரத்தத் சிவப்பும் நெஞ்சில் வடியும் ரத்தமுமாகப் பார்த்தவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் பயத்தை விடமாட்டார்கள்.  

‘அய்யன் மனுஷனே இல்ல’ என்றுதான் ஊரில் பல ஆண்களும் நினைத்திருந்தார்கள். 

பொம்பளை வாசம் பிடிப்பராகவே கடைசி வரைக்கும் இருந்த அய்யனிடம் அதைத் தாண்டி வேறொரு திறமையும் இருந்தது. அது முட்சிலம்பு. கருவேல முட்களை முறித்து இரண்டு கைகளிலும் பிடித்துச் சுழற்றினால் தன் மீது ஒரு கீறல் படாமல் எதிராளியைச் சிதைத்துத் தொங்கவிட்டுவிடும். அதை எப்படி பழகினார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதுவொரு பெரும் கலை. யார் வந்து கேட்டாலும் ‘காலம் வரட்டும் சொல்லித் தர்றேன்’ என்று சொல்வதோடு சரி. நள்ளிரவில் கள்ளர்களை விரட்டியதாகவும், அயலூர்காரர்களுடனான சண்டையில் ஒற்றை ஆளாக முள்ளை வைத்துச் சுழற்றியதாகவும் பேச்சு உண்டு. அதனை வெகு சிலர் கண்ணாலும் பார்த்திருக்கிறார்கள். கருப்பராயனே வந்து விசிறியதாகக் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டார்களாம். 

‘எல்லா ஆம்பள மேலயும் ஆச வந்துடுமா?’ என்று வெகு நாள் கழித்து ஆயா கேட்டது. எப்பொழுதோ கேட்ட கேள்விக்கு அது பதிலுமில்லை.

‘அய்யனை எந்த பொம்பளைக்குத்தான் புடிக்காது? ஆனா ஒருத்தியும் வெளிய காட்டிக்கமாட்டாளுக’  என்ற போது ஆயாவின் கண்களில் வெளிச்சம் மின்னியது.

ஆயா தனிக்கட்டையாகவேதான் எப்பொழுதும் வாழ்ந்திருக்கிறது.  பெரிய வாய்க்கால் ஓரமாகவேதான் கடைசி வரைக்கும் நீரின் சலசலப்போடு வாழ்ந்து கிடந்தது கிழவி. திருமணம் ஆனதா? குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா? எங்கே போனார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அய்யனுக்கும் ஆயாவுக்குமான உறவின் பின்னல்கள் இந்தக் காலத்து மனிதர்கள் யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்தக் காலத்து மனிதர்களுக்கும் கூடத் தெரியுமா என்று தெரியவில்லை. 

‘அது ஆயிப்போச்சு நாப்பது வருஷம்...இன்னக்கு வரைக்கும் ஆரு பண்ணுனாங்கன்னு தெரில..கள்ளுக்குடிச்சுட்டு படுத்துட்டு இருந்த அய்யனைக் கட்டலோட தூக்கிட்டு வந்து இங்க போட்டு கல்லைத் தாங்கி தலைல போட்டுட்டாங்க’ ஆயாவின் வார்த்தைகளில் இன்னமும் அன்றைய தினத்தின் ரத்தவாடை இருந்தது. 

‘கருப்பராயனாவே இருந்த அந்த மனுஷனைக் கொன்னவங்க சாதரண ஆளுங்களா இருக்க முடியாது’ என்று கிழவி நம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

சத்தம் கேட்டுத் தூக்கத்திலிருந்து திட்டுக்கிட்டு எழுந்த ஆயா, கூரையில் செருகியிருந்த அரிவாளைத் தூக்கி ஓடி வந்து பார்த்துவிட்டு ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்துப் போனாள். கோவணமும் உடற்கட்டும் அய்யனின் அடையாளத்தைக் காட்டிவிட என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் தலையோடு அய்யனைத் தாங்கி எடுத்து மடியில் படுக்க வைத்தாள். அய்யன் உடல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. தலையைத் தொடும் போது கை கொழ கொழவென நுழைந்தது. அய்யனின் குரல் வளையை உடைத்துக் கொண்டு வரும் கதறல் அந்தப் பகுதி முழுவதும் எதிரொலித்தது. வாய்க்கால் கரையோரம் அந்த இருளில் யாரும் வரப் போவதில்லை. ஆயா பதறிப் போனவளாக அணைத்துக் கொண்டாள். கோடையின் வெம்மையில் வியர்த்திருந்த அவளது மார்பு முழுவதும் ரத்தப் பிசுபிசுப்பு விரவியது. அடுத்த சில கணங்களில் அய்யன் துடித்து அடங்கிய போதும் நெஞ்சோடு அணைத்துப் பிடித்திருந்தாள். 

நிலவின் வெளிச்சத்தில் அய்யனின் உடல் ரத்தத்தில் மினுமினுத்தது. குடிசைக்குள்ளிருந்த ஈயப்பாத்திரம் ஒன்றை எடுத்து வந்து வாய்க்க்கால் நீரில் உடல் முழுக்கவும் தொட்டுத் துடைத்து ரத்தக் கறையெல்லாம் கழுவினாள். அய்யனின் முகம் கோரமாக இருந்தது. மாராப்பைக் கிழித்து முகத்தை மறைத்த பிறகு பயம் எதுவுமில்லை. விடிய இன்னமும் வெகு நேரமிருந்தது. என்றைக்குமில்லாமல் அன்றைக்கு அவளது கைகளுக்கு அதீத சுதந்திரம் கிடைத்திருந்தது. அன்று அவள் தான் முழுமையடைந்ததாக உணர்ந்தாள். 

அய்யனைப் பற்றிப் பேசிய போதெல்லாம் அய்யனின் உடலைப் பற்றி மட்டுமேதான் கிழவி பேசிக் கொண்டிருந்தாள் அல்லது அவளையும் மீறி அது பிரவாகமெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. 

காமம், காதல் என்றெல்லாம் பிரித்துப் பார்க்கத் தெரியாமல் கடைசி வரைக்கும் ஏதோவொரு ரகசியத்தைப் புதைத்து வைத்துக் கொண்ட தவிட்டுக்கார ஆயாவின் கடைசிக் கணங்களில் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். இன்னமும் சில கணங்கள்தான். அவள் திணறிக் கொண்டிருந்தாள். அய்யனின் அணைப்பில் அவள் திமிறுவதாகத் தோன்றியது. சுற்றிலும் நின்றவர்கள் முதலில் நீர் ஊற்றினார்கள். பின்னர் பால் ஊற்றினார்கள். கிழவியின் மூச்சு அடங்கவில்லை. மண்ணாசை இருக்கும் என்று மண்ணைக் கரைத்து ஊற்றினார்கள். அப்பொழுதும் இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அடுத்து ஒற்றை ரூபாயை நீருக்குள் போட்டு ஊற்ற ஆயத்தமானார்கள். மேலும் பார்க்க மனமில்லை. குடிசைக்கு வெளியில் வந்து நின்ற போது வாய்க்கால் நீர் சலசலத்து ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஆயாவின் காமத்தைப் போலவோ அல்லது அவளது மனதுக்குள் அலையடித்த அய்யனின் நினைவுகளைப் போலவோ.

(புனைவு)