Mar 22, 2017

வரலாறு தெரிஞ்சுக்கோணும்

அவர் ஒரு வழிப்போக்கி. வெகு தூரம் நடந்து வந்திருக்கிறார். வந்தவருக்கு களைப்பு. ஆடு மேய்க்கிற ஒரு சிறுவனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தபடியே அமர்கிறார். அந்தப் பையனிடம் ஊர்ப் பெயர், அந்த ஊரில் என்ன சிறப்பு என்றெல்லாம் விசாரிக்கிறார். பையனுக்கும் பொழுது போக வேண்டுமல்லவா? அவர் கேட்கிற கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான்.

‘இந்த மலைக்கு பேரு நாகமலைங்க’ என்கிறான் பொடியன். 

‘நாகமலைன்னு சொல்லுற...பாம்பு படம் எடுத்து ஆட வேண்டாமா?’ என்றாராம். பையனுக்கு சுருக்கென்றாகிவிட்டது. பக்கத்தில் இருந்த முருகன் கோவிலைக் காட்டி ‘அங்க மயில் இருக்குதுங்க...பாம்பு அடங்கிக் கெடக்குது’ என்றிருக்கிறான். பெரியவருக்கு படு ஆச்சரியம். ‘ஆடு மேய்க்கிற பையனுக்கு இம்புட்டு அறிவா?’ என்று யோசித்தவர் இதையே பாடலாகப் பாட கொங்குப் பகுதியில் ஒரு கல்வெட்டிலும் பொறித்து வைத்துவிட்டார்கள். அந்தக் காலத்தில் கொங்கு நாட்டுக்காரர்கள் அவ்வளவு அறிவாளிகள் என்று சொல்வதற்காக பேராசிரியர் அரங்கசாமி இதைச் சொல்வார். இந்தக் கதையை அவர் சொல்வதற்கு இன்னொரு காரணமும் உண்டு. நாகதோஷம் என்பதற்கெல்லாம் சமீப காலம் வரைக்கும் முருகனைத்தான் வழிபட்டிருக்கிறார்கள். பிறகுதான் ராகு கேதுவெல்லாம். 

ஆடு மேய்க்கிற பையன் கூட அறிவாளியாக இருந்த ஊரில் ‘பொறந்துட்டு நமக்கு மட்டும்தான் அறிவில்லையோ’ என்று நினைத்துக் கொள்வதுண்டு. என்ன செய்ய முடியும்? எண்ணையிலேயே குளித்துவிட்டு வந்து புரண்டாலும் ஒட்டுவதுதானே ஒட்டும்? நமக்கு அவ்வளவுதான் அறிவு.

அந்தக் காலத்திய கொங்கு வட்டார மக்களின் அறிவைப் பற்றிப் பேசும் போது இன்னொரு கதையும் இருக்கிறது. சித்தோட்டிலிருந்து பெருந்துறை செல்லும் வழியில் ஒரு சிற்றூர் இருக்கிறது. ஊர்ப்பெயர் மறந்துவிட்டது. பழனிக்கவுண்டர் பழனியம்மாள் என்ற தம்பதி வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். இரண்டு பேருமே விவரமானவர்கள்தான்.

பழனிக்கவுண்டரைப் பார்க்கக் கவிராயர் ஒருத்தர் தெற்கத்திச் சீமையிலிருந்து வந்திருக்கிறார்.

‘பழனிக்கவுண்டர் இல்லீங்களா?’ என்கிறார்.

பழனியம்மாள் கவிராயரிடம் மரியாதையுடன்தான் பேசுகிறார். ஆனால் கவிராயருக்கு இளக்காரம். ‘பொம்பளைக்கு எல்லாம் பதில் சொல்ல வேண்டுமா?’என்று நினைத்துக் கொண்டே எங்கேயோ பார்த்தபடியே வெளித்திண்ணையில் அமர்ந்து கொள்கிறார். பழனியம்மாள் மோரோ நீராகாரமோ கொண்டு வந்து கொடுத்துவிட்டு ‘நீங்க யாருங்க? எனக்கு அடையாளம் தெரியலீங்களே’ என்றிருக்கிறார். 

‘நான் ஷோடசாவதானி’ என்று சொல்லிவிட்டு ‘இவளுக்கு இது புரியாது....இனி எதுவும் கேட்கமாட்டாள்’ என்று நினைத்தபடியே ஆகாரத்தைப் பருகியிருக்கிறார். கடுப்பான பழனியம்மாளுக்கும் இவரை ஒரு காட்டு காட்ட வேண்டும் எனத் தோன்றியிருக்கிறது.

‘ஓ ரெண்டு ஆட்டைத் திருடிட்டு இங்க வந்து ஒளிஞ்சிருக்கீங்களா?’ என்றாராம். குடித்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு புரை ஏறி அடங்க வெகு நேரமாகியிருக்கிறது. ஷோடசாவதானி என்று அவர் சொன்னதன் பொருள் பதினாறு செயல்களை ஒரே நேரத்தில் செய்யக் கூடிய பதினாறு கவனகர் என்று அர்த்தம். பழனியம்மாள் அந்தச் சொல்லைப் பதம் பிரித்து சோடு- சோடி (இரண்டு), அசம்- ஆடு- அவதானி- கவர்ந்தவர் என்று அர்த்தப்படுத்திக் கேட்டிருக்கிறார்.

கொங்குச் சுவடுகள் என்றொரு புத்தகத்தில் செ.ராசு இதைக் குறிப்பிட்டிருப்பார். அதே புத்தகத்திலேயே வள்ளியாத்தாள் என்றொரு இன்னொரு அறிவுப் பெண்மணியைப் பற்றிய குறிப்பும் உண்டு. வள்ளியாத்தாள் பாடல்கள் எழுதுகிற வல்லமையாளர். வள்ளியாத்தாள் என்பது முருகனின் மனைவி பெயர் அல்லவா? தாம் எழுதுகிற பாட்டுக்கு அவள் பெயரை வைத்து வள்ளியைக் கடுப்பேற்றிவிடக் கூடாது என்று பயந்து தனது பாடல்களின் கீழாக கொம்பொடிந்த வெள்ளியாத்தாள் என்றுதான் பெயரைப் பதிவு செய்து வைத்திருப்பாராம். வெள்ளியாத்தாள் என்ற பெயரில் ஒற்றைக் கொம்பை நீக்கிவிட்டால் வள்ளியாத்தாள் ஆகிவிடும் அல்லவா?.

இத்தகைய செய்திகளைப் படிக்கும் போது வெகு சுவாரசியமாக இருக்கின்றன. சில தரவுகளைத் தேடிச் செல்லும் போது அதிசயமான சில புத்தகங்கள் கிடைக்கின்றன. இத்தகைய அதிசயமான புத்தகங்களில்தான் இப்படியான செய்திகள் கிடைக்கின்றன. 

வெகு தீவிரமாகத் தேடிப் பார்த்தால் சில நூறாண்டுகளுக்கு முன்பாக வாழ்ந்த மனிதர்களின் பல சுவாரஸியமான செய்திகளைத் தேடிப் பிடித்துவிடலாம். எங்கேயாவது யாராவதொருவரால் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கக் கூடும் ஆனால் அவை கைகளுக்குச் சிக்குவதில்லை. வரலாறு என்பதே பெரும் காட்டாற்று வெள்ள ஓட்டம்தானே? பெருதலைகள் மட்டுமே தப்பிப் பிழைக்கிறார்கள். பிற சுவாரஸியமான செய்திகள் யாவும் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடுகின்றன.

‘இவையெல்லாம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த செய்திகளா?’ என்று யாராவது கேட்கக் கூடும். வரலாற்று முக்கியத்துவமில்லாத செய்திகளாகவே கூட இருக்கலாம். ஆனால் நம் வாழ்க்கையின் சுவாரஸியங்களை இவை கூட்டுகின்றன என்றுதான் தோன்றுகிறது.

யாரோ ஒரு பட்டக்காரரை சங்ககிரியில் மதுரை நாய்க்கனின் தளபதி அடைத்து வைக்கிறான். வரி கட்டவில்லை என்று கணவன் மனைவி இருவருக்குமே சிறைத் தண்டனை. இதைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் பாடல் பாடி பணம் வாங்கிவிட்டுப் போகலாம் என்று வருகிறார் ஒரு கவிஞர். ‘அவங்க ரெண்டு பேரையும் சங்ககிரியில வெச்சிருக்காங்க’ என்று யாரோ சொல்லவும் கவிஞர் சிறைக்கே சென்றுவிடுகிறார். அப்பொழுதெல்லாம் கடுங்காவல் சிறை இல்லை போலிருக்கிறது. சிறைக்குள்ளும் சென்றுவிடுகிறார் கவிஞர். பட்டக்காரருக்கு அருகாமையில் இருப்பவர்கள் ‘உனக்கு நேரங்காலம் இல்லையா?’ என்கிறார்கள். பட்டக்காரர் மற்றவர்களை அடக்கிவிட்டு தனது மனைவியின் கழுத்தைப் பார்க்கிறார். அந்தப் பெண்மணி தன் கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மாங்கல்யத்தைக் கழற்றிக் கொடுத்துவிடுகிறார். கவிஞர் பாடல் எழுதிவிட்டு போகிறார்.

இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? சாதாரணச் செய்தியாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். மிக முக்கியமான வரலாற்றுச் செய்தியாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். நாய்க்கன், அவனது தளபதி, பட்டக்காரர், கவிஞர் என்று நூல் பிடித்துப் போனால் இன்னமும் ஏகப்பட்ட செய்திகள் கிடைக்கக் கூடும். இத்தகையை செய்திகளை அப்படித்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு தமிழ் பேராசிரியரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘அந்தக் காலத்தில் உங்க ஊரில் சமணம்தான். இந்து மதமே கிடையாது’ என்றார். ஈரோடு மாவட்டத்தில் விஜயமங்கலம் என்பது சமணர்களின் முக்கியமான ஊர். திங்களூர் என்பது சமணர்களுடன் தொடர்புடையது. பவனந்தி முனிவரின் சமாதி சீனாபுரத்தில் இருக்கிறது. சமணர்புரம் என்பதுதான் சீனாபுரம் என்று மருவியது. பள்ளி என்று முடியக் கூடிய ஊர்கள் உண்டு. ஆனால் இவற்றையெல்லாம் மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ‘எங்கள் ஊரில் பூராப்பயல்களும் சமணர்கள்தான்’ என்று எழுதினால் அடிக்க வந்துவிடுவார்கள். தேடியெடுத்துத் தரவுகளோடு எழுத வேண்டும். தரவுகள் கிடைக்கும் வரைக்கும் ‘அப்படித்தான் அந்த வாத்தியார் சொன்னாரு’ என்று சொல்லிக் கொண்டே திரிய வேண்டியதுதான்.

Mar 21, 2017

உனக்கு என்ன பிரச்சினை?

அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டம் என்பது அவிநாசி என்கிற ஊருக்கு குடிநீர் பஞ்சத்தைப் போக்குகிற திட்டம் என்றுதான் பலரும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மிகச் சமீபகாலம் வரைக்கும் அப்படியான எண்ணம்தான் எனக்கும். ஆனால் அப்படியில்லை. சற்றே மூக்கை நுழைத்துப் பார்த்தால் இத்திட்டத்தின் உன்னதம் புரியும். கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்சம் மக்களுக்கு வாழ்க்கையைக் கொடுக்கக்க் கூடிய திட்டம் இது. வறட்சியின் காரணமாக விவசாய நிலங்களை விட்டுவிட்டு, கால்நடைகளையும் கைவிட்டுவிட்டு பனியன் தொழிற்சாலைகளிலும் சாயப்பட்டறைகளிலும் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் மக்களை சொந்த மண்ணுக்கு விவசாயம் நோக்கித் திரும்பச் செய்கிற ஏற்பாடு.

இந்தத் திட்டத்தை நிறைவேற்றச் சொல்லி காமராஜர் காலத்திலிருந்தே கேட்டுக் கொண்டு வருகிறார்கள். காமராஜர் தேசிய அரசியலுக்குச் சென்றார். பின்னர் வந்த பக்தவச்லம், கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா, ஓ.பி.எஸ் என்று முதல்வர்கள்தான் மாறியிருக்கிறார்களே தவிர திட்டம் நிறைவேறும் பாட்டையே காணவில்லை. சமீபமாக போராட்டம் சூடு பிடித்திருக்கிறது. மக்கள் ஒன்று திரண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தப்படாவிட்டால் பல்லாயிரம் ஏக்கர் விளைநிலங்கள் பாலையாகிப் போவதைத் தடுக்கவே முடியாது என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.

அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டத்தின் அவசியத்தைப் புரிந்து கொள்வது எளிதான ஒன்றுதான். பவானி ஆற்றின் போக்கு பற்றித் தெரிந்து கொண்டால் விவரிப்பது சுலபமாக இருக்கும். கீழேயிருக்கும் கூகிள் மேப்பை கவனியுங்கள். ஊட்டி குன்னூர் ஆகிய மலைப்பகுதிகளில் பெய்யக் கூடிய மழையானது தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் இரண்டு பக்கமாக சேகரமாகிறது. மேட்டுப்பாளையத்துக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் பில்லூர் அணை (சிவப்புச் சதுரம்) அதில் ஒன்று. பில்லூர் அணையிலிருந்து நீர் வழிந்தோடி சத்தியமங்கலம் அருகில் இருக்கும் இன்னொரு பெரிய அணையான பவானிசாகர் அணைக்குச்(சிவப்பு வட்டக் குறி) செல்கிறது. பவானிசாகர் அணையில்தான் பவானி நதியின் துணை நதியான மோயாறும் வந்து சேர்கிறது. இப்படி பவானிசாகரிலிருந்து கிளம்பும் பவானி நதி சத்தியமங்கலம், கோபிச்செட்டிபாளையம், பவானி வழியாகச் சென்று காவிரியுடன் கலக்கிறது.


இப்பொழுது மீண்டும் கூகிள் மேப்பை பார்த்தால் ஒன்று புரியும்- பவானி நதி பாயக் கூடிய சத்தியமங்கலம், கோபிச்செட்டிபாளையம், பவானி ஆகிய ஊர்கள் பசுமையாக இருப்பதும் அவிநாசி பெருந்துறை சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகள் காய்ந்து கிடப்பதும் தெரியும். இதுதான் நிலைமை. ‘எங்க பகுதிக்கும் கொஞ்சம் பச்சையைக் காட்டுங்க’ என்று இந்த காய்ந்து கிடக்கும் ஊர்க்காரர்களின் கோரிக்கைதான் அவிநாசி-அத்திக்கடவுத் திட்டம். கிட்டத்தட்ட நாற்பது அல்லது ஐம்பது வருடங்களாகக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். ‘இதோ ஆச்சு; அதோ ஆச்சு’ என்று ஆட்சியாளர்களும் இழுத்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.


அவிநாசி அத்திக்கடவு நீர் செறிவூட்டும் திட்டத்தின் படி பில்லூர் அணைக்கு சற்று முன்பாக ஒரு கால்வாயை வெட்டி புளியம்பட்டி, நம்பியூர், அவிநாசி, ஊத்துக்குளி, சென்னிமலை என வறட்சி பாதித்த பகுதிகள் வழியாக தோராயமாக நூற்று நாற்பது கிலோமீட்டருக்கு வளைத்து வளைத்துக் கொண்டு போய் குளம் குட்டைகளை எல்லாம் இணைக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட நூறு குளங்கள், இருநூறு குட்டைகளில் நீரை நிரப்புவதுதான் திட்டம் அப்படி குளம் குட்டைகளில் நீரை நிரப்பும் போது அக்கம்பக்கத்து நிலத்தடி நீர் வளம் பெருகும். விவசாயம் செழிக்கும். பறவைகள் உள்ளிட்ட உயிரினங்கள் உயிர் பிழைத்து சூழலியல் சமநிலை மேற்கொள்ளப்படும் என்று பட்டியலிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள்.

இந்தத் திட்டத்தைப் பற்றி பேசும் போது சத்தியமங்கலம், கோபிச்செட்டிபாளையத்து மக்களுக்கு மெல்லிய பயமும் இருக்கிறது. அத்திக்கடவு பில்லூர் அணையிலிருந்து பவானிசாகர் அணைக்கு நீர் வருவதற்கு முன்பாகவே உறிஞ்சி எடுத்துவிட்டால் தங்களுக்கு விவசாயத்திற்கு நீர் இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று பதறுகிறார்கள். அவர்கள் பதறுவதில் அர்த்தமேயில்லை என்பதை ஆட்சியாளர்கள்தான் புரிய வைக்க வேண்டும். இந்தத் திட்டத்தின்படி வாய்க்கால் அமைத்துக் கொண்டு போகப்படும் நீரானது நேரடியாக விவசாயத்திற்கு பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. வெறும் ஒரு டிஎம்சி தண்ணீரைக் கொண்டு போய் குளம் குட்டைகளில் நிரப்புகிறார்கள். அவ்வளவுதான்.

கடந்த நாற்பது அல்லது ஐம்பது ஆண்டுகால புள்ளிவிவரங்களை எடுத்துப் பார்த்தால் பவானி ஆற்றில் உபரியான நீரின் அளவு மட்டும் சராசரியாக பத்து டிஎம்சி வரைக்கும் போகிறது. அதில் ஒரேயொரு டிஎம்சி நீரைத்தான் கேட்கிறார்கள். இதைச் செயல்படுத்திவிட்டால் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது லட்சம் மக்களுக்கு வாழ்வளித்துவிடும். ஒரு லட்சம் ஏக்கருக்கும் அதிகமான நிலத்திற்கு பாசன வசதியைக் கொடுத்துவிட முடியும். ஒரு டிஎம்சி தண்ணீரைக் கூட நம் பக்கத்து விவசாயிக்குத் தரமாட்டோம் என்று சொன்னால் கர்நாடகக்காரனிடம் வருடா வருடம் தண்ணீர் கேட்பதற்கு நமக்கு யோக்கியதையே இல்லை என்பதை மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மிகப்பெரிய ஆபத்து ஒன்றை கேரளா உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அத்திக்கடவுக்கு முன்பாகவே தடுப்பணைகளை பவானி ஆற்றில் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. (கூகிள் மேப்பில் பார்த்தால் பில்லூருக்கு இடது புறமாக கேரளாவின் எல்லை தெரியும்) அப்படி மட்டும் தடுப்பணைகளை வெற்றிகரமாக கேரள அரசு கட்டிவிட்டால் பிறகு எந்தக் காலத்திலும் அவிநாசி அத்திக்கடவு திட்டத்தை நிறைவேற்றுகிற அளவுக்குக் கூட பவானி ஆற்றில் நீர் இருக்காது என்கிறார்கள். பவானியில் சேகரமாகிற நீரையெல்லாம் அவர்களே திருப்பிக் கொள்வார்கள். தமிழக விவசாயிகளுக்கு மட்டும்தான் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தலை இடி. அத்திக்கடவுத் திட்டத்தைக் கொண்டு வரச் சொல்லி தமிழக அரசையும் கேட்க வேண்டும். தடுப்பணை கட்ட வேண்டாம் என்று கேரள அரசையும் கெஞ்ச வேண்டும். தஞ்சை விவசாயில் டெல்லியில் போராடுகிறான். தாமிரபரணி விவசாயி குளிர்பான நிறுவனத்துடன் போராடுகிறான். கொங்குநாட்டு விவசாயி கேரளக்காரனுடன் போராடுகிறான். 

என்ன நடக்கும் என்றுதான் தெரியவில்லை.

விவசாயிகளின் பிரச்சினைகளை நாம்தான் பரவலாக பேச வேண்டும். நம் விவசாயிகள் முன்வைக்கும் நீர்த்திட்டங்கள், கோரிக்கைகள் குறித்து பரவலான புரிதல்கள் நம்மிடம் இருக்க வேண்டும். ஆதரவு தெரிவிக்கிறோமோ இல்லையோ- ஏன் விவசாயி போராடுகிறான் என்பதையாவது தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டியதில்லையா? உழவர்களின் பிரச்சினை என்பது மாநிலத்தின் அடிநாதமான பிரச்சினை. அதைத்தான் நாம் அதிகம் பேசி, விவாதிக்க வேண்டும். ஆனால் டெல்லியில் நம் விவசாயிகளின் போராட்டம் எதற்காக நடைபெறுகிறது என்று நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது? இன்று நாம் சமூக வலைத்தளங்களில் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும் பிற எந்தப் பிரச்சினைகளைவிடவும் இது முக்கியமான பிரச்சினை இல்லையா?

வேளாண் தொழில் செய்பவனுக்காக குறைந்தபட்சக் குரலையாவது நாம் எழுப்புவோம். 

இன்றைக்கு அவிநாசி அத்திக்கடவுத் திட்டத்திற்காக போராடுவதற்காக நிறைய இளைஞர்கள் திரண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஏதேனும் செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்து நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்த தலைமுறை மக்களுக்கு இந்தத் திட்டம் மிக அவசியமானது என்பது அவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் இத்தகைய கோரிக்கைகள் தமிழ்நாடு முழுவதும் பரவலாக எதிரொலிக்க வேண்டும். ‘இதற்காகத்தான் போராடுகிறார்கள்’ என்பது பரவலாக எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். நம்முடையது சிறிய மாநிலம்தானே? நெல்லைக்காரனின் பிரச்சினையைக் கோவைக்காரனும், கொங்குநாட்டான் பிரச்சினையை மதுரைக்காரனும், தஞ்சை விவசாயியின் பிரச்சினையை சென்னைக்காரனும் புரிந்து கொள்ள முடியாதா என்ன? முடியும். சற்றே மெனக்கட வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

பேசுவோம். விவாதிப்போம். 

இந்த முறை அவிநாசி அத்திக்கடவுத் திட்டத்துக்கு நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்படுவதாக தமிழக பட்ஜெட்டில் நிதியமைச்சர் அறிவித்திருக்கிறார். மக்கள் பட்டாசு வெடித்துக் கொண்டாடியிருக்கிறார்கள். அவசரப்பட்டு கொண்டாட வேண்டியதில்லை. கடந்த பல முறைகளாகவே இப்படித்தான் நடக்கிறது. ஏதேனும் அறிவிப்பு வெளியிடுவார்கள். ஊர்க்காரர்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு நன்றி அறிவிப்பு செய்து பட்டாசு வெடித்து இனிப்புக் கொடுப்பார்கள். கடைசியில் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடுகிறது. 

நம் தலையெழுத்து அப்படி.

Mar 20, 2017

அன்புள்ள ராகவா லாரன்ஸ் அவர்களுக்கு

அன்புள்ள ராகவா லாரன்ஸ் அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

தினசரி தினத்தந்தி செய்திகளைப் படித்து உருவேறிக் கிடக்கும் மரத்துப் போன மண்டைக்குச் சொந்தக்காரன் நான். இன்று காலையில் வட்டில் நிறைய இட்லியும் முருங்கைக்காய் சாம்பாரும் ஊற்றி எடுத்து வந்து பக்கங்களைப் புரட்டுகையில் ‘அவதூறு செய்பவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கச் சொல்லி’ தங்களைச் சார்ந்தவர்கள் காவல்துறையில் புகார் மனுவை அளித்திருக்கிறார்களாம். என்னடா இது வம்பாகப் போய்விட்டது என்று கையையும் வாயையும் அமைதியாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன். காவல்துறையினர் இழுத்துச் சென்று கும்மினால் தாங்குகிற உடல்நிலையும் என்னிடமில்லை. செருப்பு, செல்போன், பர்ஸ் என்று எல்லாவற்றோடும் சேர்ந்து எடை எந்திரத்தில் ஏறி நின்றாலும் ஐம்பத்தெட்டு கிலோவைத் தாண்ட மாட்டேன் என்று தகிடுதத்தம் செய்கிறது. 

இந்த லட்சணத்தில் அமைதியாகத்தானே இருக்க வேண்டும்? ஆனால் எனக்கு எப்பொழுதுமே வாயில் சனி. ஏதாவது கேள்வி கேட்டுத் தொலைக்காமல் இருப்பதில்லை. 

செப்டம்பர் 2015 அன்று விகடனிலிருந்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. தமிழகம் முழுவதும் நூறு இளைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஆளுக்கு ஒரு லட்சம் கொடுப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஒரு கோடி ரூபாய் என்பது பெரிய தொகை. நதிகளை இணைப்பதற்காக சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் தருவதாகச் சொன்ன தொகை அது. அவர் வெறும் சூப்பர் ஸ்டார். நீங்களோ மக்கள் சூப்பர் ஸ்டார். அவர் தராமல் டகால்ட்டி விட்டுவிட்டார் என்றாலும் நீங்கள் தந்துவிடுவீர்கள் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. அப்பவும் கூட அக்கம்பக்கத்து சில்வண்டுகள் ‘டேய்..இதில் ஏதாச்சும் கசமுசா இருக்கும்..தேவையில்லாமல் தலையைக் கொடுக்காதே’ என்று சொல்லத்தான் செய்தார்கள். ஆனால் விகடன், லாரன்ஸ் என்ற பெரிய பெயர்கள் ஈர்த்தன. போதாக்குறைக்கு வாராவாரம் விகடனில் நான்கு பக்கங்களுக்கு விளம்பரங்கள் வந்தன. பின்மண்டையில் கிடக்கும் நான்கு முடியை இழுத்து முன் நெற்றியில் தவழவிட்டு கையைக் கட்டி போஸ் கொடுத்து எடுத்த படத்தை விகடனில் கொடுத்தால் நம்மைத் தமிழ்நாடே தெரிந்து கொள்ளும் என்று நம்பினேன். லாரன்ஸ் முதலமைச்சர் ஆகுவதாக இருந்தால் எப்படியும் நாம்தான் பள்ளிக்கல்வித்துறை அமைச்சர் என்றும் கூட கணக்குப் போட்டுக் கொண்டேன்.

ஒரு லட்ச ரூபாய் என்பது பெரிய காரியமில்லைதான். ஆனால் அதை வாங்கித் தருவதாக ஒரு கிராமத்துக்கு உறுதிமொழி கொடுத்திருந்தேன். நம்மவர்களைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்? கொடுக்கிற வார்த்தையைக் காப்பாற்றவில்லையென்றால் ‘இவனுக்கு அமெரிக்காவிலிருந்தும் சினிமாக்காரங்ககிட்ட இருந்தும் நிறையப் பணம் வருது...கொடுக்கிறேன் கொடுக்கிறேன்னு சொல்லி வாங்கி வாயில போட்டுக்கிறான்’ என்று நாக்கில் நரம்பில்லாமல் சொல்லிவிடுவார்கள். சொல்லிவிட்டார்கள். சுள்ளென்று உரைக்கத்தானே செய்யும்? சிவனே என்று கிடந்தவனை அழைத்து பணத்தைத் தருவதாகச் சொல்லி பிறகு சத்தமேயில்லாமல் நடுச் சாலையில் விட்டுவிட்டால் கேள்வி கேட்கத்தானே தோன்றும்? நீங்கள் நல்லவர் என்று பெயர் வாங்குவதற்காக காசியம்மாயா பேரனின் பெயரைக் கெடுத்தால் கோபம் வரத்தானே செய்யும்? 

நீங்கள் உறுதியளித்த ஒரு கோடி ரூபாயைக் கொடுத்தீர்களா? இல்லையென்றால் ஏன் கொடுக்கவில்லை? ஒருவேளை நீங்கள் கொடுத்திருந்தால் எங்கே போனது அந்தத் தொகை? கடலூர் வெள்ளத்தில் பயன்படுத்தியதாக செவி வழிச் செய்தியும் உண்டு- அப்படியென்றால் அது குறித்து ஒரு விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறீர்களா? - இவ்வளவுதான் கேள்விகள். 

ஒரு கோடி ரூபாய் விளம்பரத்தில் என் பெயரும் படமும் இருந்ததனால் இந்த அடிப்படையான கேள்விகளையாவது கேட்கிற உரிமை எனக்கு இருப்பதாக நம்புகிறேன். இதை அவதூறு என்று நினைத்தால் நீங்கள் புகார் அளித்திருக்கும் அதே காவல்துறை ஆணையரிடமே நானும் முறையிடுகிறேன். பணம் தருவதாகச் சொல்லி விளம்பரம் செய்து பிறகு ஏமாற்றப்பட்டதால் எனக்கு உண்டான மன உளைச்சலுக்கு மரியாதைக்குரிய காவல்துறை ஆணையரே பதில் சொல்லட்டும். ஒருவேளை சரியான பதில் உங்களிடம் இருக்குமேயேனால் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிடுங்கள். வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு லாரன்ஸ் வாழ்க என்று கூட்டத்தில் நின்று கூப்பாடு போகிறேன்.

உங்களை அவதூறு செய்து எனக்கு என்ன பலன் கிடைத்துவிடப் போகிறது? உங்கள் மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட வன்மம் எதுவுமில்லை. வாய்க்கால் தகராறுமில்லை; வரப்புத் தகராறுமில்லைதான். இன்றைய தினத்தில் நல்லது செய்வதற்கு ஆட்களே இல்லை. நீங்கள் நல்லது செய்தால் எல்லாவிதத்திலும் உறுதுணையாக நிற்கவே விரும்புகிறேன். ஆனால் நீங்கள் புகழின் வெளிச்சத்தை அடைய என்னைப் போன்ற சாமானியனின் மீது கறையை விழச் செய்தால் அதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது? 

தனிப்பட்ட முறையில் இந்தக் கேள்விகளை தங்களுக்கு பலவிதத்திலும் கொண்டு வந்து சேர்க்கவே முயற்சித்தேன். தங்கள் அலுவலகத்தில் வேலை செய்கிறவர் கூட தங்களிடமிருந்து பதில் பெற்றுத் தருவதாகச் சொன்னார். ம்ஹூம். நல்லது செய்வது இரண்டாம்பட்சம். தெளிவான விளக்கங்களைக் கொடுத்துவிட்டாலே பாதிக் குழப்பங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

இதோடு சரி. இனி இதைப் பிடித்துத் தொங்கப் போவதில்லை.

இப்பொழுதும் கூட இதை எழுதியிருக்க வேண்டியதில்லைதான். உங்களை யாரோ அவதூறு செய்கிறார்கள் என்னும் போது தங்களுக்கு இருக்கிற அதே சுரணைதான் அடுத்தவர்களின் பெயர்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அவர்களை நட்டாற்றில் விடும் போது அவர்களுக்கும் இருக்கும் என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக எழுதுகிறேன். டொமாட்டோ சட்னி Vs ரத்தம் கதையாகிவிடக் கூடாதல்லவா? சினிமாக்காரர்கள் நல்லவர்கள் என்று பெயர் எடுக்க ஊடகங்கள் இடம் கொடுக்கும். எவ்வளவு பக்கங்களை வேண்டுமானாலும் ஒதுக்கித் தருவார்கள். நம் மக்களும் நம்பத் தயாராக இருப்பார்கள். ஆனால் எங்களைப் போன்ற சாமானியர்கள் நல்ல பெயர் எடுக்க வாழ்க்கை முழுவதும் பாடு பட வேண்டும். நான்கு வரிச் செய்தி கூட ஊடகத்தில் வராது. ஆனால் கெட்ட பெயரைச் சம்பாதிக்க அரை நாள் போதும். 

உங்களின் எதிர்கால கனவுகள், லட்சியம் பற்றியெல்லாம் எனக்கு எதுவும் தெரியாது. தெரிந்து கொள்கிற அவசியமும் இல்லை. 

ஒன்றேயொன்று சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன் - நல்ல காரியங்களைச் செய்யும் போது அதன் மீது வெளிச்சம் விழச் செய்ய வைக்க வேண்டியதில்லை. வெளிச்சம் தானாகவே விழும். இந்த மக்கள் அவ்வளவு பெரிய அறிவாளிகள் எல்லாம் இல்லை. மிக எளிதாக நம்பிவிடுவார்கள். மாற்றுத் திறனாளிகள், ஏழைகள், குழந்தைகள் என்றெல்லாம் காட்டிக் காட்டி மக்களின் மனதில் தமக்கான சிம்மாசனத்தைப் போடுகிற பழைய காலத்து டெக்னிக் எதுவும் அவசியமில்லை. திட்டமிடல் எதுவுமில்லாமல் போகிற போக்கில் நல்ல காரியங்களைச் செய்து கொண்டேயிருங்கள். உங்களுக்குரிய இடத்தை அவர்கள் தந்துவிடுவார்கள்.

உங்களின் நோக்கங்கள் யாவும் வெற்றி பெறட்டும்.

வாழ்க! வளமுடனும், நீங்கள் விரும்பும் புகழுடனும்!

தங்கள் சகோதரன்,
மணிகண்டன்.

(சேர்க்கை: 21.03.2017 அன்று காலையில் நடிகர் ராகவா லாரன்ஸ் அழைத்துப் பேசினார். நேரில் ஒரு முறை சந்தித்துப் பேச விரும்புவதாகவும் எதிர்காலத்தில் இத்தகையை குழப்பம் வராமல் பார்த்துக் கொள்ள விரும்புவதாகவும் சொன்னார். ‘ஏதாவதொரு வகையில் அடுத்தவர்களுக்கு நல்லது நடந்தால் சரி; உங்களைச் சுற்றி குழப்பமில்லாமல் இருந்தால் போதும்’ என்றேன். ஒருவேளை அவரை நேரில் சந்தித்துப் பேசினால் சந்திப்பு குறித்து விரிவாக எழுதுகிறேன்)

Mar 19, 2017

சுகுமாரன் 60

கவிஞர் சுகுமாரனுக்கு அறுபது வயது நிறைவடைவதை மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடியிருக்கிறார்கள். சென்னையில் ஒரு நாள் கருத்தரங்கத்தை நடத்தி பெருசுகள் முதல் இளசுகள் வரைக்கும் விதவிதமான தலைப்புகளில் பேச வைத்திருக்கிறார்கள். நிச்சயமாகக் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என நினைத்திருந்த நிகழ்வு அது. கடந்த வாரத்தில் காய்ச்சல் வராமல் இருந்திருந்தால் சென்னைக்கு மூட்டை கட்டியிருக்கலாம். மனம் சென்னையில்தான் கிடந்தது.

ஜெயமோகன் நடத்திய நித்யா கவிதை அரங்கில்தான் சுகுமாரனுடன் நெருங்கிப் பழகுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஜெமோவுக்கு என்னுடைய கவிதைகளைப் பரிந்துரை செய்ததே சுகுமாரன்தான். ஊட்டியில் இரண்டு நாட்கள் அவருடனேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். நிறையப் பேச மாட்டார். கவிதைகள் எழுதிய காலத்தில் மின்னஞ்சலில் அனுப்பி வைத்துவிட்டு என்ன சொல்கிறார் என்று காத்திருப்பதுண்டு. ‘ம்ம்’ என்பதோ ‘நல்லாருக்கு’ என்பதோதான் அதிகபட்ச விமர்சனமாக இருக்கும். அதற்கு மேல் அவர் சொன்னதாக ஞாபகமில்லை. அவரது கவிதைகளைத் தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டேயிருந்தேன். கடந்த நாற்பதாண்டு காலமாக தமது கவிதைகளை உயிர்ப்புடனேயே வைத்திருக்கிற மாபெரும் கவி அவர்.


சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக எனது அறுபது கவிதைகளைத் திரட்டி இரண்டாவது தொகுப்புக்காக அனுப்பி வைத்திருந்தேன். காலச்சுவடில் அவர்தான் கவிதைகளுக்கு பொறுப்பாக இருந்தார். தொகுப்பு காலச்சுவடிலிருந்து வெளிவரப் போகிறது என்று தெரிந்தவுடன் சுகுமாரனிடம் ‘சார்..கவிதைகள் நல்லாருந்துச்சா?’ என்றேன்.

‘நல்லா இல்லைன்னா குப்பைத் தொட்டிக்குள்ளல போயிருக்கும்? எப்படி தொகுப்பா வரும்?’ என்றார்- இதைப் பாராட்டு என்று எடுத்துக் கொள்வதா? திட்டுகிறார் என்று புரிந்து கொள்வதா என்று தெரியாமல் பேச்சை மாற்றிவிட்டேன். சுகுமாரன் எப்பொழுதுமே அப்படித்தான். கறாரான மீசைக்கார வாத்தியார் மாதிரிதான் பேசுவார். அவருடன் எனக்கான உறவு என்பது மரியாதை கலந்த உறவு. அதிகமான சொற்கள் இல்லாத உரையாடல்.

யுவன் சந்திரசேகர் மாதிரியான சிலருடன் வெகுவாக சிரித்துப் பேசுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டே பேசிக் கொண்டிருப்பார். நான் எப்பொழுதாவது ‘சார் எப்படி இருக்கீங்க?’ என்றால் ‘நல்லாருக்கண்ணா’ என்பார். நக்கல் அடிக்கிறாரா என்று தெரியாது. ஆனால் எப்பொழுது பேசினாலும் அண்ணா என்றுதான் முடிப்பார். என்னைப் பார்த்தால் அறுபது+ மாதிரி தெரிகிறதோ என எதுவுமே சொல்லாமல் பேச்சை முடித்துக் கொள்வதுண்டு. ‘பப்ளிக் ப்ளேஸ்ல நம்மைக் கிழவனாக்கிடுவார் போலிருக்கிறது’ என்றும் கூடத் தோன்றும். 

‘நிறைய இலக்கியம் எழுது’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அவருக்கு நான் கவிதைகள் எழுத வேண்டும், கவிதைகள் பற்றியெல்லாம் எழுத வேண்டும் என்று ஆசை. 

‘சார் அதையெல்லாம் விட இப்ப எழுதறதுதான் சந்தோஷமா இருக்கு’ என்று மதுரையில் ஒரு நிகழ்வில் அவரிடம் சொன்னேன். 

‘உன் இஷ்டம்’ என்றார். ‘உன் இஷ்டம்’ என்பதில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் உண்டு. உண்மையிலேயே, கவிதை இலக்கியம் என்றிருப்பதைவிடவும் எழுத்து வழியாக வேறு சில நல்ல காரியங்களைச் செய்ய முடியும் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட பிறகு இனி கவிதை எழுத வேண்டிய அவசியமில்லை என்று உணர்ந்து கொண்டேன். கவிதை எழுதி சில வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. முதல் தொகுப்பு வெளியான போது எனது கவிதைகளுக்கான முன்னோடிகள் என்று ஆத்மாநாம், சுகுமாரன் மற்றும் மனுஷ்ய புத்திரனைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதுவரைக்கும் சுகுமாரனுடன் பேசியது கூட இல்லை. ஆனால் அதன் பிறகு ஒவ்வொரு முறையும் கவிதைகளை எழுதச் சொல்லி ஏதாவதொருவிதத்தில் உற்சாகமூட்டிக் கொண்டேயிருந்தார்.

சுகுமாரன் மாதிரியான முன்னோடிகள் மிகத் தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருப்பது அடுத்த தலைமுறைக்கு மிகப் பெரிய உத்வேகம். கவிதைகள், கட்டுரைகள், நாவல், மொழிபெயர்ப்பு, இதழாசிரியர் என்று கலந்து கட்டி விளையாடிக் கொண்டேயிருக்கிறார். அறுபது என்பது ஒரு மைல்கல். அதுவொன்றும் வயதைச் சுட்டிக்காட்டுகிற நிகழ்வில்லை. இனி முன்பைவிடவும் உற்சாகமாக இயங்குவதற்கான உடல்நிலையையும் மனநிலையையும் இயற்கை அவருக்கு வழங்கட்டும். இன்னும் பல நூறு இளைஞர்களைக் கொட்டியும் மிரட்டியும் உருட்டியும் அவர் உருவாக்கிக் கொண்டேயிருக்கட்டும்.

ஜூன் 11தான் சுகுமாரனின் பிறந்தநாள். ஆத்மாநாம் அறக்கட்டளையினர் மார்ச் மாதமே கொண்டாடிவிட்டார்கள். சென்னையில் நடைபெற்ற சுகுமாரன்- 60 நிகழ்வின் நிழற்படங்களை ஃபேஸ்புக் வழியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது இதை எழுத வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ஜூன் மாதத்தில் அவரது கவிதைகளைப் பற்றி மட்டும் விரிவாக எழுத வேண்டும் என எண்ணமிருக்கிறது. 

சமீபத்தில் ஒரு கல்லூரியில் அழைத்து தொகுப்பு ஒன்றைத் தயார் செய்து தரச் சொன்னார்கள். ஏப்ரல் மாதம் பதினைந்தாம் தேதிக்குள் இருபது கவிஞர்களின் கவிதைகளைத் தொகுத்துத் தந்தால் அதை பாடப் புத்தகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்களாம். மாணவர்களுக்கு கவிதைகளைப் பற்றிய அறிமுகம் தரக் கூடிய தொகுப்பு அது. தற்பொழுது ஒரு தொகுப்பை வைத்திருக்கிறார்கள். சவசவ என்றிருக்கிறது. தமிழ்த்துறைத் தலைவர் சொன்னவுடன் பெரிதாகவெல்லாம் யோசிக்கவில்லை. ‘சுகுமாரனில் ஆரம்பித்து 2000க்குப் பிறகு வெளிவந்த இருபது கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்துத் தர்றேன்’ என்று சொன்னேன். சுகுமாரன் என்ற பெயரை வேண்டுமென்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. இயல்பாகவே அப்படித்தான் வந்து விழுந்தது. சுகுமாரனிலிருந்துதான் எனக்கு விருப்பமாக கவிதையின் போக்குத் தொடங்குகிறது என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். 

‘அங்கே வருகிறேன்’ என்று 
அவர் சொன்ன இடத்தில்
காத்திருந்தார் இவர்

வரவில்லை அவர்

‘இங்கே வருகிறேன்’ என்று 
இவர் சொன்ன இடத்தில்
காத்திருந்தார் அவர்

வரவில்லை இவர்

‘எதிர்பாராமல் சந்திக்கலாம்’ என்று
காத்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்
அவரும் இவரும்
அவரவர் இடத்தில்

Mar 18, 2017

இசுலாமியத் தீவிரம்

அரசியல்வாதிகள், கொள்கை பேசுகிறவர்கள் கொலை செய்யப்படும் போது உடனடியாக உணர்ச்சிவசப்பட்டு கருத்துச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. சமீபகாலங்களில் தனிப்பட்ட விரோதங்களுக்காக நடைபெறுகிற கொலைகள்தான் அதிகமாக இருக்கின்றன. இரண்டு நாட்கள் கழித்துப் பார்த்தால் கடனுக்காகவோ அல்லது கள்ளக்காதலுக்காகவோ கொன்று வீசிவிட்டுச் சென்றதாகச் சொல்வதுண்டு. கோவையில் திராவிடர் விடுதலைக் கழகத்தைச் சார்ந்த ஃபாரூக் கொலை செய்யப்பட்ட போது ஆரம்பத்தில் அப்படித்தான் தோன்றியது. ஆனால் அப்படியில்லை. ‘தமது மத நம்பிக்கைகளுக்கு எதிராகப் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் வெட்டிக் கொன்றதாக’ சரணடைந்தவன் சொல்லியிருக்கிறான். சரண்டைந்தவனும் இசுலாமியன்.

எவ்வளவு குரூரம் இது?

ஃபாரூக் பற்றி கொளத்தூர் மணி அவர்களின் அணியைச் சார்ந்தவர்களிடம் பேசினால் ‘வம்பு தும்புக்கு போகாத மனிதர்’ என்கிறார்கள். தனிப்பட்ட விரோதங்கள் ஏதுமில்லையெனிலும் வெறுமனே மதத்துக்கு எதிரான கருத்துக்களை முன் வைப்பதால் மட்டுமே ஒருவன் வெட்டிக் கொல்லப்படுவான், அவனது இரு குழந்தைகள் நிராதரவாக்கப்படுவார்கள் என்பதெல்லாம் மதத்தின் பெயரால் நடைபெறுகிற அயோக்கியத்தனமில்லையா? சமூக ஊடகங்கள் பெருகிவிட்ட நம் காலத்தில் இத்தகைய வன்முறைகள் யார் மீது வேண்டுமானாலும் நிகழ்த்தப்படலாம் என்பதை நினைத்தாலே கைகள் சில்லிட்டுப் போகின்றன. விவாதிப்பதற்கான மனநிலை, சூழல் என எல்லாவற்றையும் ஒழித்துக் கட்டிவிட்டு எல்லாவற்றுக்கும் கத்திகளும் அரிவாள்களும்தான் பதில் சொல்லுமா என்ன? 

ஐஎஸ் தீவிரவாதிகளிடம் ஒரு இசுலாமியனும் மாற்று மதத்தவனும் ஒரே சமயத்தில் சிக்கினால் முதலில் இசுலாமியனைத்தான் கொல்வார்கள் என்று சொல்வார்கள். ‘நீதான் இசுலாமியமனாகப் பிறந்தும் இந்த மதத்தின் கொள்கைகளைப் பின்பற்றவில்லை’ என்று சொல்லி வெட்டுவார்களாம். ஃபாரூக் விவகாரத்திலும் அப்படித்தான் நடந்திருக்கிறது. ஃபாரூக் கொல்லப்பட்ட செய்தி வெளியானவுடன் கருத்துக்களைச் சொல்லிச் சொல்லித் திணறடித்த பெரும்பாலான முற்போக்காளர்கள் கொன்றவர்களும் இசுலாமியர்கள் என்று தெரிந்தவுடன் ‘சைலண்ட் மோட்’டுக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

இசுலாமியர்கள் தவறு செய்தால் அதைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியதில்லை என்பதும் கண்டிக்க வேண்டியதில்லை என்பதும் முற்போக்குத்தனமாகாது. காவி பயங்கரவாதம், இந்துத் தீவிரவாதத்துக்கு எதிராக எவ்வளவு வலுவாக குரல்களை எழுப்புகிறோமோ அதே அளவிலான கண்டனத்தை ஃபாரூக்கின் கொலையிலும் எழுப்பப்பட வேண்டும். மிகக் குரூரமாக ‘அல்லாவின் பெயரால் உன்னைக் கொல்லுகிறோம்’ என்று சொல்லியபடியே வெட்டி வீசிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். இசுலாம் மதத்தில் நிலவுகிற மூடக்கருத்துக்களுக்குக் எதிராக பேசி வந்த ஃபாரூக்கின் குரல் நசுக்கப்பட்டுவிட்டது. இனியொரு இசுலாமியன் இசுலாம் மார்க்கத்தில் நிலவுகிற மூடநம்பிக்கைகளைப் பற்றி உரக்கக் குரல் எழுப்பக் கூடாது என்று எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறார்கள். அந்த பயம் இனி வெகு காலத்திற்கு இருக்கத்தான் செய்யும்.

கருத்துக்களைக் கருத்துக்கள் ரீதியாக எதிர்கொள்ள வலுவில்லாமல் கத்தியை எடுப்பதைத்தான் அமைதியின் மார்க்கம் என்று சொல்லப்படுகிற இசுலாம் சொல்லித் தந்திருக்கிறதா? ஒருவனை விமர்சனப்பூர்வமாக எதிர்கொள்ளத் திராணியில்லையென்றால் வெட்டிவிடச் சொல்லியா குரானில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது? ஐஎஸ் தீவிரவாதத்தின் அடியொற்றி நடக்கும் அடிப்படைவாதிகள் நம் தேசத்திலும் பெருகிக் கிடக்கிறார்கள். கேரளாவிலிருந்தும் கர்நாடாகவிலிருந்து வெளிநாடுளில் துப்பாக்கி ஏந்துவதற்காக இளைஞர்கள் அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார்கள் என்றச் செய்தியை வாசிக்கும் போதெல்லாம் பதறுகிற மனம் ஃபாரூக்கின் கொலையைப் பார்த்தும் கிட்டத்தட்ட அதே அளவுக்குத்தான் பதறுகிறது. வெளிநாடுகளில் துப்பாக்கி ஏந்துவதற்கு பதிலாக உள்நாட்டில் கத்தியை ஏந்தியிருக்கிறார்கள். இந்த நாட்டில் மதத்தின் பெயரால் யார் தீவிரவாதத்தைச் செய்தாலும் அது தீவிரவாதம்தான். இசுலாமியர்கள் செய்கிற தீவிரச் செயல்களுக்கு நாம் வருடிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

இளைஞர்கள் திரட்டப்பட்டு, மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டு, பச்சை வெறி ஏற்றப்பட்டு கைகளில் ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொடுக்கும் குழுவை கண்டிப்பது சமூகத்தின் கடமையென்றால் அத்தகைய ஆட்களைப் பிடித்து கூண்டில் ஏற்றி சட்டத்தின் பிடியில் சிக்க வைப்பது காவல்துறையின் கடமை. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக இருந்த இந்துக்கள் போல இன்றைய இந்துக்கள் இல்லை என்பதைப் போலவேதான் இருபது வருடங்களுக்கு முந்தையை இசுலாமியர்கள் போல இன்றை இசுலாமியர்களும் இல்லை. வன்மம் கொப்புளிக்க, மதவெறியேறிய மனிதர்களாகத்தான் பற்களை வெருவிக் கொண்டு திரிகிறார்கள். 

மதத்தின் மீது விமர்சனங்கள் செய்யக் கூடாது என்பதும் அதைச் செய்கிற ஒருவனை ஈவு இரக்கமின்றி வெட்டிக் கொல்லலாம் என்றும் சூழல் நிலவினால் பிறகு என்ன ஜனநாயகமும் கருத்துச் சுதந்திரமும் இன்னபிற வெங்காயமும்? 

இசுலாம் மதத்தில் நிரம்பிக் கிடக்கிற மூடநம்பிக்கைகளையும் கழிசடைத்தனங்களையும் அந்த மதத்திலிருந்தே ஒருவன் பேசுவதுதான் ஆரோக்கியமான போக்கு. அப்படியொருவனை அனுமதிக்காத சூழலை ஏதேனும் மத நம்பிக்கைவாதிகளும் அடிப்படைவாதிகளும் உருவாக்குவார்களேயெனில் அவர்களைப் பிடித்து சுளுக்கெடுத்துவிட வேண்டிய பொறுப்பை சட்டம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஃபாரூக் கொலையை மற்றுமொரு கொலையாக விட்டுவிடக் கூடாது என்று காவல்துறையினரை வேண்டிக் கொள்ளலாம்.

கருணையற்று வெட்டிக் கொல்லப்பட்டிருக்கும் ஃபாரூக்கின் மரணத்தை கருத்துரிமைகளுக்கு எதிராக விடப்பட்டிருக்கும் சவாலாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். யாரோ ஓரிருவர் மீது வழக்கைப் பதிவு செய்து ஒப்பேற்றாமல் அதன் பின்னால் இருக்கும் வலையமைவை, கொலைச் சதியை நிறைவேற்றுவதற்கு செய்யப்பட்ட விரிவான ஆலோசனைகளை, பினால் இருந்தவர்களை என தீர விசாரித்து சரியான தண்டனையைப் பெற்றுத் தர வேண்டும். சமூக முற்போக்காளர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்- இசுலாமியர்கள் செய்தாலும் கொலை கொலைதான். அதைக் கண்டித்து நம் கருத்துக்களை முன்வைப்பதால் மட்டுமே நம் மதச் சார்பின்மை எந்த பாதிப்பும் அடைந்துவிடாது.

வன்முறை எந்த மதத்திலும் இருப்பினும் அதை வன்மையாகக் கண்டிப்போம். யார் ஆயுதங்களை எடுத்தாலும் அதற்கு எதிராகக் குரல் எழுப்புவோம். மனிதத்துக்குச் சவாலாக எந்தச் சித்தாந்தம் பேசப்பட்டாலும் தயக்கமேயில்லாமல் முகத்தைச் சுளிக்கலாம். மனிதத்தைக் கொன்று, குடும்பங்களை நிர்கதியாக்கித்தான் ஒரு சித்தாந்தமும் கொள்கையும் மதமும் தமது வெற்றிக் கொடியைப் பறக்க விட வேண்டுமென்றால் அப்படியொரு வெற்றிக் கொடி அவசியமேயில்லை என்பதில் மட்டும் உறுதியாக நிற்கலாம்.