May 24, 2016

ஏலம்

நாவல் அச்சுக்குச் சென்றுவிட்டது. அநேகமாக சனிக்கிழமை அல்லது திங்கட்கிழமை கைகளில் கிடைத்துவிடும். புத்தகத்தை வெறுமனே வெளியிடாமல் ஒரு நல்ல காரியத்துக்கு துணையாகச் செய்யலாம் என்று தோன்றியது. அரசுப் பள்ளிகளில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு கல்லூரிக்குச் செல்வதற்கான உதவி கோரி நிறையப் பெண்கள் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த நாவலின் வழியாக அத்தகைய ஒரு பெண்ணுக்கு உதவலாம். அதை நிசப்தம் அறக்கட்டளை என்ற பெயரிலேயே செய்ய வேண்டியதில்லை. யாவரும் பதிப்பகம், டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் மாதிரியான ஆட்களையும் உள்ளே இழுத்துவிட்டுவிடலாம் என்ற யோசனை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இனிமேல் இதனை அவர்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் தொடர்ந்து செய்யக் கூடும் அல்லவா?

இது ஒரு ஏல விளையாட்டு. 

முதல் ஐந்து பிரதிகளை அதிக விலை கொடுத்து யார் வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம். அது எவ்வளவு தொகையாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். குறைந்தபட்சத் தொகை என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. முதல் ஐந்து தொகையைக் கூறியவர்களுக்கு ஐந்து பிரதிகள். அந்தத் தொகையை யாவரும் பதிப்பகத்தின் கணக்குக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டால் மொத்தத் தொகையையும் சேர்த்து ஜூன் முதல் வாரத்தில் டிஸ்கவரி புத்தகக் கடையில் சிறு நிகழ்ச்சி ஒன்றை நடத்தி தகுதியான பெண்ணுக்குக் கொடுத்துவிடலாம். 

லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன் மற்றும் மசால்தோசை 38 ரூபாய் புத்தக விற்பனை வருவாயிலிருந்து எனக்கு ராயல்டியாக பத்தாயிரம் ரூபாயைத் தரவிருப்பதாக யாவரும் பதிப்பகத்தினர் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஏலத் தொகையுடன் இந்தத் தொகையையும் சேர்த்து அந்தப் பெண்ணுக்கே கொடுத்துவிடலாம். ஒருவேளை இந்த ஏலத்தின் மூலமாக அதிகமான தொகை கிடைத்தால் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்குக் கொடுக்கலாம் இல்லையென்றால் இந்தத் தொகையை மட்டுமாவது கொடுத்துவிடலாம். எழுத்து வழியாக வரக் கூடிய எந்த நிதியும் இப்படியான பொதுக்காரியங்களுக்கே பயன்படட்டும். ஆண்டவன் ஓரளவுக்கு நல்ல நிலையில் வைத்திருக்கிறான். இப்படியே கடைசி வரைக்கும் வைத்திருக்கட்டும் என்றுதான் வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

இதை ஏலம் என்றும் போட்டி என்றும் நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம். தகுதியான மாணவிகள் படிப்பதற்கு ஏதாவதொரு வகையில் உதவுகிறோம். அப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

ஏலத் தொகை கூறுகிறவர்கள் மின்னஞ்சல் (vaamanikandan@gmail.com) வழியாகவோ அல்லது நிசப்தம் தளத்தில் பின்னூட்டமாகவோ அல்லது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் பின்னூட்டமாகவோ கூறலாம். மே 26 (வியாழன்) மாலை வரைக்கும் வரக்கூடிய விவரங்களைத் தொகுத்து வெள்ளிக்கிழமையன்று விரிவாக எழுதுகிறேன்.

ஏலத்தில் கலந்து கொள்ளாமல் நாவலை அதற்குரிய விலையை மட்டும் கொடுத்து வாங்க விரும்புகிறவர்கள் ஆன்லைனில் வாங்கிக் கொள்ளலாம். டிஸ்கவரி புக் பேலஸின் தளத்தில் விற்பனைக்கு வந்திருக்கிறது.

வழக்கமாக ஆயிரம் பிரதிகள் அச்சடிப்பார்கள். இந்த முறை அறுநூறு பிரதிகள்தான். வருடாவருடம் டிசம்பர், ஜனவரி மாத சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சி தூள் கிளப்பும். விற்பனையும் அமோகமாக இருக்கும். இந்த முறை ஜூன் மாதம் என்பதால் கூட்டம் வருமா என்பது குறித்து சந்தேகப்படுகிறார்கள். அது சரியான சந்தேகம்தான். விற்காவிட்டால் அடைகாத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். விற்பனை ஆக ஆக தேவைக்கு ஏற்ப அச்சடித்துக் கொள்ளலாம் என்றார்கள். இத்தகைய விவகாரங்களில் பதிப்பாளரும் விற்பனையாளரும் முடிவெடுப்பதுதான் சரி. 

உள்ளுக்குள் கொஞ்சம் அங்கலாய்ப்புதான். லிண்ட்சே லோஹன் புத்தகம் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் மட்டுமே தொள்ளாயிரம் பிரதிகளைத் தாண்டியது. இப்பொழுது மெனக்கெட்டு நாவலாக எழுதிக் கொடுத்தால் அறுநூறு பிரதிகள் மட்டும் அடித்திருக்கிறார்கள். நாவலின் விலையும் குறைவுதான். நூறு ரூபாய். அப்படியிருந்தும் அறுநூறுதான்.

உள்ளுக்குள் வஞ்சம் வைத்திருக்கிறேன். கவனித்துக் கொள்ளலாம். பதிப்பாளர் விற்பனையாளர் எல்லாம் ஒரு பக்கமாகக் கிடக்கட்டும். நானும் ரவுடிதான் என்று அவர்களை நம்ப வைக்கவே முடிவதில்லை. தினமும் பச்சை முட்டையெல்லாம் குடிக்கிறேன். பறவைக் காய்ச்சல் வந்தாலும் வரும் போலிருக்கிறது வாட்டசாட்டமான உடம்பு வராமல் நோகடிக்கிறது. அப்புறம் எப்படி என்னைப் பார்த்து பயப்படுவார்கள்?

புத்தக விற்பனையிலாவது தம் கட்டி கெத்து காட்டிவிடலாம். வீராப்பாக பேசி என்ன பலன்? அவர்களிடம் இதுவரையிலும் எதுவும் பேசவில்லை. நீங்கள்தான் துணையிருக்க வேண்டும். இந்திய வாழ் மக்கள் ஆளுக்கு ஐந்து பிரதிகள் வாங்கினால் அமெரிக்க ஆசிய ஐரோப்பிய அண்டார்ட்டிக்கா வாழ் பெருமக்கள் ஆளுக்கு ஐம்பது நூறு பிரதிகளாவது வாங்கவும். என்னை வாழ வைக்கும் தெய்வங்கள் என்று சினிமா நடிகர்களும் அரசியல்வாதிகளும் சொன்னால் நம்புகிறவர்கள் நான் சொன்னால் நம்பமாடடார்களா?

என்னை வாழ வைக்கும் தெய்வங்ளே! ஐந்து, பத்து, ஐம்பது, நூறு பிரதிகளை வாங்கி என்ன செய்வது என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். நண்பர்களுக்குக் கொடுக்கலாம். நூலகத்துக்குக் கொடுக்கலாம். கிழித்தும் வீசலாம். அது பிரச்சினையில்லை. ஆனால் வாங்கி விட வேண்டும். ஆன்லைன் விற்பனையைப் பார்த்து வேடியப்பன் கண்களில் வெடி வெடிக்கட்டும். கரிகாலன் காதுகளில் புகை வரட்டும்.  அந்தவொரு உற்சாகத்திலேயே அடுத்த ஒரு வருடத்துக்கு இயங்குவேன்.

ஐநூறு லட்சியம்! முந்நூறு நிச்சயம்!!
நல்லவர் லட்சியம்! வெல்வது நிச்சயம்!! யார் நல்லவர் என்று கேட்டு மானத்தை வாங்கிவிடாதீர்கள்.

ம்ம்ம்...தாரை தப்பட்டைகள் கிழிந்து தொங்கட்டும்!! டிஸ்கவரி புக் பேலஸின் ஆன்லைன் விற்பனையே முடங்கிப் போகட்டும்!!

நகைச்சுவை இருக்கட்டும். இந்தப் புத்தகத்தின் விற்பனை வழியாக வரக் கூடிய வருவாயும் அடுத்த ஆண்டு ஏதாவதொரு நல்ல காரியத்துக்கு பயன்படும்படியே செய்யப்படும்.

எதைச் செய்தாலும் நம்பிக்கை வைத்து தொடர்ந்து ஆதரித்துக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை பேருக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி. இத்தனை மனிதர்களின் ஆதரவின்றி எதுவுமே சாத்தியமில்லை என்பதை முழுமையாக உணர்ந்திருக்கிறேன்.

ஆன்லைன் விற்பனை: டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்

நட்சத்திரம்

கேபிள் டிவி வந்து பிறகு சன் டிவி வந்து வதவதவென ராஜ், விஜய் டிவியெல்லாம் வந்த போது பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த என்னைப் போன்ற பொடியன் கூட்டத்துக்கு தொலைக்காட்சியில் தலையைக் காட்டிவிட வேண்டும் என்ற ஆசை துளிர்த்த சமயத்தில் ஊரில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்தினார்கள். நடத்தினார்கள் இல்லை நடத்தினார். ஒற்றை மனிதர். முகம் நிறைய பவுடர் பூசி உதடு நிறைய சிவப்புச் சாயம் அப்பி போதாக்குறைக்கு வாய் முழுக்க ஜரிதா பீடாவைக் குதப்பிக் கொண்டு மேடையேறி எச்சிலை விழுங்கிவிட்டு ‘அன்பான மக்களே’ என்று கர கரக் குரலில் ஆரம்பித்தார். மேடைக்கு கீழாக அமர்ந்திருந்த எனக்கு அப்பொழுதே இளமை புதுமை சொர்ணமால்யாவை பீட் செய்துவிட்ட பூரிப்பு. எப்படியும் தொலைக்காட்சியில் தோன்றிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை துளிர்த்திருந்தது.

தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்காக ஆட்களைத் தேர்வு செய்யும் நிகழ்ச்சி அது. மேடையில் சன் டிவி புகழ், ராஜ் டிவி புகழ், விஜய் டிவி புகழ், எக்செட்ரா, எக்செட்ரா டிவி புகழ் என்று வரிசையாக எழுதி கீழே அந்த மனிதரின் பெயரையும் எழுதி வைத்திருந்தார்கள். அந்த மனிதருக்கு உள்ளூரில் நன்கொடையாளர்களும் கிடைத்திருந்தார்கள். நகைக்கடை, துணிக்கடை என்று திரும்பிய பக்கமெல்லாம் பதாகை வைத்திருந்தார்கள். கலந்து கொண்டவர்கள் ஆளுக்கு நூறு ரூபாய் கொடுக்க வேண்டும் என்பது முக்கியமான விதி. அப்பொழுது நூறு ரூபாய் பெருந்தொகை. அப்பாவை நம்ப வைத்து சமாளித்து வாங்கிச் செல்வதற்கு பெரும்பாடாக ஆகியிருந்தது. 

அதுவொரு திருமண மண்டபம்.  நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் கலந்து கொண்டிருந்தார்கள். பையன்களும் பெண்களும் சில மூத்தவர்களுமாக களை கட்டியிருந்தது. அத்தனை கூட்டத்திலும் எனக்கு அவளைப் பார்க்கும் போது மண்டைக்குப் பின்னால் பல்பு எரிந்தது. ஏதாவதொரு டம்மி பெயராக அவளுக்கு வைத்துக் கொள்வோம். ஜெயந்தி. அந்தக் கூட்டத்திலேயே வெகு அழகு. பார்த்தவுடன் காதல் பற்றிக் கொண்டது. அநேகமாக பள்ளிப் பருவத்தில் பற்றிய பதினோராவது காதலாக இருக்க வேண்டும். அவள் தனது குழுவோடு வந்திருந்தாள். தைய்ய தைய்ய தைய்யா தைய்யா பாடலுக்கு மேடையில் ஆடினார்கள். அத்தனை பேரையும் விட்டுவிட்டு அவளை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பக்கத்தில் நின்றிருந்த வெள்ளியங்கிரி ‘டேய் அவ உன்னைத்தாண்டா பார்க்கிறா’ என்று ஏற்றிவிட்டான். பற்றியெரிந்த காதல் ஆளை மொத்தமாக எரித்துக் கொண்டிருந்தது. நூறு ரூபாய் போனால் தொலைகிறது இப்பேர்ப்பட்ட தேவைதையை கண்ணில் காட்டின வெற்றிலைபாக்கு பார்ட்டியை மனதார வாழ்த்தினேன்.

மதியம் எல்லோரும் சாப்பிடுவதற்காகச் சென்றார்கள். நான் வெள்ளியங்கிரியை அழைத்துக் கொண்டு அவள் பின்னால் சென்றேன். வெள்ளியங்கிரி எப்பொழுதுமே நெடுஞ்செழியன் மாதிரி அல்லது அன்பழகன் மாதிரி. உதயநிதி காலமென்றால் மகேஷ் பொய்யாமொழி மாதிரி. நாம் நினைப்பதை அவன் செய்து கொடுப்பான். ‘நீ இரு நான் வாரேன்’ என்று சென்றவன் அரை மணி நேரத்தில் வந்து ‘அவங்கப்பன் குருமந்தூர் மேட்டுல டீக்கடை வெச்சிருக்கான்..அவ தம்பி நம்ம பள்ளிக்கோடம்தான்...உனக்கு புடிச்சிருச்சுல...கவலையை உடு..அவ உனக்குத்தான்..நான் கல்யாணத்தை செஞ்சு வெக்கிறேன்’ என்கிற ரகத்தில் பேசத் தொடங்கியிருந்தான். அதன் பிறகு என்ன பேசினேன் என்ன நடந்தது என்பதெல்லாம் ஞாபகமேயில்லை. அபிராமி அபிராமி மாதிரி ஜெயந்தி ஜெயந்திதான்.

சமீபத்தில் ‘த ஸ்டார் மேக்கர்’ என்ற படத்தை பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. புதுச்சேரி ஃபோட்டோகிராபர் மதுதான் இந்தப் படம் பற்றிச் சொன்னார். அவர் மாடலிங் ஃபோட்டோகிராபர். திரைத்துறை பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது த ஸ்டார் மேக்கர் பற்றிய பேச்சும் வந்தது. சினிமா பாரடைசோ படத்தை இயக்கிய குய்செப்பே ட்ரோனாட்டோரே இயக்கிய படம். 1995 ஆம் ஆண்டிலேயே வெளி வந்துவிட்டது.


இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்த காலகட்டம் அது. படத்தின் நாயகன் மொரேலியிடம் ஒரு வண்டி இருக்கிறது. இன்றைய கேரவேனின் அன்றைய வடிவம். உள்ளுக்குள் கேமிராவிலிருந்து படுக்கை வரை அத்தனையும் வைத்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு ஊராகச் சென்று திரைத்துறையில் நடிகராகிறவர்களுக்கு கோடிக்கணக்கில் சம்பளம் கிடைக்கும் என்று பேசுகிறார். தான் நடிகர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வந்திருப்பதாகவும் ஸ்கீரீன் டெஸ்ட்டுக்கு யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்று அழைக்கிறார். மக்கள் குவிகிறார்கள். ‘இந்தப்பக்கம் திரும்பு...அந்தப்பக்கம் திரும்பு..நேரா பாரு...வசனம் பேசு’ என்று அவர்களை தனது கேமிராவில் பதிவு செய்து கொள்கிறார். இதில் கலந்து கொண்டவர்கள் மொரேலிக்கு பணம் தருகிறார்கள். மெரோலி திருட்டுப்பயல் என்பது நமக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. ஆனால் மக்கள் நம்புகிறார்கள்.

கேமிராவின் முன்பாக அமர்ந்து உண்மையைக் கொட்டுகிறார்கள். தங்களது ஆழ்மன ஆசையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். இது மொரேலிக்கும் தெரிகிறது. தனது மகளை நடிகையாக்கிவிட வேண்டும் என்பதற்காக மொரேலியிடம் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறாள் ஒரு அம்மாக்காரி. கொள்ளையடிக்க வருகிறவர்களிடம் தன்னைப் பற்றி விளக்கி அவர்களைப் படமெடுத்து அவர்களிடமிருந்தே காசு வாங்குகிற கில்லாடியாக மொரேலி இருக்கிறார். தொடக்கத்தில் படம் சற்றே இழுவை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பாதி நகர்ந்த பிறகு பியேட்டா அறிமுகமாகிறாள். நாயகி. அப்பாவிப் பெண். கிறித்துவ கன்னியாஸ்திரிகளுடன் தங்கியிருக்கிறாள். மொரேலி கேட்கும் பணம் அவளிடமில்லை. உள்ளூர் பணக்காரனிடம் கேட்கிறாள். அவளது நிர்வாணத்தைக் காட்டினால் தருவதாகச் சொல்கிறான். ஆடைகளைக் களைந்து அவன் முன்பாக நின்று பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு மொரேலியிடம் செல்கிறாள்.

மொரேலி அடுத்த ஊருக்குக் கிளம்பும் போது அவனது வண்டிக்குள் ஏறி அமர்ந்து கொள்கிறாள். அவன் அவளைத் துரத்திவிடுகிறான். கன்னியாஸ்திரிகள் அவளை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் துரத்தியடிக்கிறார்கள். அவள் மீண்டும் மொரேலியைத் தேடி வந்து சேரும் போது அவனைத் திருட்டுப்பயல் என்று கண்டுபிடித்து அவனிடம் ஏமாந்த காவல்துறை அதிகாரி சிறையில் தள்ளுகிறான். காதல் பிரிகிறது. அதன் பிறகு க்ளைமேக்ஸ்.

படம் யூடியூப்பிலேயே கிடைக்கிறது. வாய்ப்பிருப்பவர்கள் பார்த்துவிடுங்கள். நல்ல படம். மொரேலிக்கும், பியேட்டாவுக்காகவுமே பார்க்கலாம். இந்தப் படத்தை வைத்து இணையத்தில் நிறைய தியரிகள் இருக்கின்றன. விமர்சனங்களும் இருக்கின்றன. இந்தப் படத்துக்கும் இதே இயக்குநரின் முந்தைய படமான சினிமா பாரடைசோவுக்குமான தொடர்புகள், காட்சியமைப்புகள், இசை, ஐம்பதுகளில் வெளிவந்த வேறொரு இயக்குநரின் படத்துடனான தொடர்புகள் என்று நிறைய வாசிக்கக் கிடைக்கிறது. அப்படிப் பிரித்து மேய்ந்து திரைப்படம் குறித்து ஆராய்ச்சி நடத்த வேண்டியதில்லை என்கிற கட்சிக்காரன் நான். அதற்கு திறமையும் போதாது. 

வெளிநாட்டு படம் பார்ப்பது என்பது அந்நாட்டின் பண்பாடு, வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றை ஒரு மிடறு பருகிக் கொள்வது போல. The starmaker படம் பார்க்கவில்லையென்றால் இத்தாலியின் சிசிலி என்ற தீவைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளப் போவதேயில்லை. 1950களில் அந்தத் தீவின் வீடுகளும் மனிதர்களும் வாழ்முறையும் இப்பொழுது இல்லாமலிருக்கக் கூடும். அதை திரைப்படம்தான் நமக்குக் காட்டுகிறது. ஒரு வெளிநாட்டுத் திரைப்படத்தை அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். பிடித்த படத்தை மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தால் அதைப் பற்றி அவர்கள் பேசவோ எழுதவோ கூடும். நிறையப் பேர் பார்த்திருக்கலாம். பார்க்காதவர்கள் ஒரு சிலரேனும் இருக்கக் கூடும் அல்லவா?

படத்தைப் பற்றி பேசிவிட்டு ஜெயந்தியை விட்டுவிட்டேன் பாருங்கள்- அந்த ஜரிதா பீடா பார்ட்டி எல்லோரையும் படம் எடுத்து முடித்துவிட்டு சிலர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் மற்றவர்கள் தான் அடுத்த முறை வரும் போது மீண்டும் முயற்சி செய்யவும் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான். சென்னையிலிருந்து இன்றோ நாளையோ அழைப்பு வந்தவுடன் சொர்ணமால்யாவை பார்த்துவிடலாம் என்று கற்பனை சிறகு விரிந்து கொண்டேயிருந்தது. அவன் அநேகமாக The Starmaker படம் பார்த்திருக்கக் கூடும் என்று நினைக்கிறேன். பன்னாடைப் பயல். 

அவன் போனால் தொலைகிறது என்று ஜெயந்தியின் தம்பியின் மூலமாக நூல் விட்டுப் பார்த்தோம். வெள்ளியங்கிரி வெகு பக்கபலமாக இருந்தான். ஆரம்பத்தில் அவளுடைய தம்பி நன்றாகத்தான் பேசினான். திடீரென்று ஒரு நாள் வந்து ‘அண்ணா நீங்க குருமந்தூர் பக்கம் வந்தீங்கன்னா டீக்கடை பாய்லர்ல இருக்கிற சுடுதண்ணியைப் புடிச்சு மூஞ்சில ஊத்திடுவேன்னு எங்க அக்கா சொல்லுறா’ என்றான். ‘எல்லாப் பொண்ணுங்களும் அப்படித்தாண்டா சொல்லுவாங்க...ட்ரை பண்ணு’ என்றுதான் வெள்ளியங்கிரி சொன்னான். எனக்குத்தான் தீவிரவாதிகள் மீது ஆர்வமில்லாமல் போய்விட்டது. ‘எனக்கு அவ வேண்டாம்..நீ வேணும்ன்னா ட்ரை பண்ணு’ என்று சொல்லிவிட்டு ஷீபாவை சைட் அடிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன்.

May 23, 2016

மூன்றாம் நதி- ஒலி வடிவம்

மூன்றாம் நதி நாவல் இன்று அச்சுக்குச் செல்கிறது. புத்தகம் ஒரு வாரத்தில் வெளி வந்துவிடும். மிகச் சிறிய நாவல்தான். நூறு பக்கம். சிறுகதை, கட்டுரை எழுதுவதற்கும் நாவல் எழுதுவதற்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. புதினம் எழுதுவதற்கான மனநிலையும் எழுத்தும் வாய்க்கிறதா என்பதை இருநூறு முந்நூறு பக்க நாவலில் பரிசோதித்துப் பார்ப்பதை விடவும் நூறு பக்கங்களில் முயன்று பார்ப்பது சரியாக இருக்கும் எனத் தோன்றியது. ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் எழுதிய பிறகு வேணி படித்துப் பார்த்தவுடன் கரிகாலனுக்கு அனுப்பி வைப்பேன். இவர்கள் இரண்டு பேர்களின் கருத்துக்களுக்கு ஏற்ப சிற்சில மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டியிருந்தது. இருபது அத்தியாயங்களையும் முடித்த பிறகு இன்னும் சில நண்பர்களுக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அதுவொரு மன திருப்தி.


சந்தோஷ் நாராயணன் அட்டை வடிவமைப்பை முடித்து நேற்று அனுப்பி வைத்திருந்தார். வழக்கம் போலவே யாவரும் பதிப்பகம்தான் வெளியிடுகிறது.

‘எப்போ புத்தக வெளியீடு வைத்துக் கொள்ளலாம்?’ என்று கரிகாலன் கேட்டிருந்தார். தேர்தல் களேபரம் முடிந்து புத்தகக் கண்காட்சிக்கான களேபரேம் தொடங்குகிறது. நிறைய வெளியீட்டு நிகழ்ச்சிகள் நடக்கின்றன. ஆனால் இந்த நாவலுக்கு அப்படியொரு நிகழ்ச்சி தேவையில்லை என நினைக்கிறேன். பதிப்பாளர்களுக்கு கூடுதல் செலவுதான். இப்பொழுதெல்லாம் புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்ச்சியில் பெரும்பாலும் பாராட்டித்தான் பேசுவார்கள். நம்மைப் பாராட்டும் போது அரங்குக்குள் குளுகுளுவென்றுதான் இருக்கிறது. வெளியில் வந்து யோசித்துப் பார்த்தால் பதிப்பாளரின் காசில் நாம் கிளுகிளுப்படைந்துவிட்டோம் என்றிருக்கிறது.

வெளியீடு இருந்தே தீர வேண்டுமென்றால் புத்தகக் கண்காட்சியில் சாதாரணமாக வெளியிட்டுவிடலாம். ஆனால் இந்த முறை புத்தகத்தை கூடுதலாக இன்னொரு வடிவத்திலும் வெளியிட பதிப்பாளரிடம் அனுமதி கேட்டிருக்கிறேன். ஆடியோ வடிவம். இந்த வடிவத்தை இலவசமாகவே வெளியிடலாம். ஆனால் எல்லோருக்கும் இந்த ஒலி வடிவம் புரியாது. பார்வையற்றவர்களுக்கான ஒலி வடிவம் இது.

நிசப்தம் தளத்தில் தொடர்ந்து எழுதுவதற்குக் காரணம் என்னவென்று கேட்டால் சில பெயர்கள் சட்டென்று நினைவுக்கு வந்துவிடும். அவற்றில் மிக முக்கியமானவர்கள் திருப்பதி மகேஷ், வினோத் சுப்பிரமணியன் மற்றும் அவர்களது நண்பர்கள் குழாம். இவர்கள் அத்தனை பேரும் விழியிழந்தோர். மகேஷ் ஆங்கில இலக்கியம் முடித்துவிட்டு திருப்பதியில் வேலை தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். வினோத் வங்கி ஒன்றில் சமீபத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கிறார். மற்ற நண்பர்களில் சிலர் வேலை தேடிக் கொண்டும் சிலர் வெவ்வேறு வேலையிலும் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் நிறைய வாசிக்கிறவர்கள். இணையத்தில் கிடைப்பனவற்றை எல்லாம் வாசித்துவிடுகிறார்கள். அதற்கென பிரத்யோகமான மென்பொருள் வைத்திருக்கிறார்கள். அது வாசித்துக் காட்டுவதை காது கொடுத்து கேட்கிறார்கள். ஆனால் PDF வடிவில் இருக்கும் புத்தகங்களை அந்த மென்பொருள் வாசிப்பதில்லை. வேர்ட் அல்லது நோட்பேட் வடிவில்தான் இருக்க வேண்டும்.

மூன்றாம் நதி நாவலை எழுதி முடித்தவுடன் மகேஷூக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தேன். அவர் வாசித்துவிட்டு ‘அபிலாஷ், விநாயகமுருகன், செல்லமுத்து குப்புசாமி எழுதுகிற நாவலை எல்லாம் படிக்கணும்ன்னு ஆசை..ஆனா அது சாத்தியமேயில்லை’ என்றார். விழியிழந்தோர் வாசிப்பதற்கு தோதான வடிவங்களில் தமிழில் எந்தப் புத்தகமும் வெளிவருவதில்லை என்பதுதான் காரணம். மகேஷ் வருத்தப்பட்டார்.

‘மூன்றாம் நதியை உங்களுக்கு புரியற மாதிரியான ஒலி வடிவத்தில் மாத்திக் கொடுங்க’ என்று அவரிடமே கேட்டிருந்தேன். மகேஷ் மாற்றி அனுப்பி வைத்திருந்தார். அதை இப்பொழுது பதிவேற்றிவிடலாம்.

‘இது எல்லாருக்கும் புரியாதே சார்’ என்றார்.

‘எல்லோருக்கும் புரியற மாதிரி இருந்தா பதிப்பாளர் என்னை நடு வீதியில் விட்டு கல்லெடுத்து அடிப்பார்’ என்றேன். அத்தனை பேருக்கும் ஒலி வடிவிலேயே புத்தகத்தைக் கொடுத்துவிட்டால் பிறகு யார் வாங்குவார்கள்? ஆயிரம் பிரதிகளாவது விற்றால்தான் ராயல்டி தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். இப்படியேதான் மற்ற இரண்டு புத்தகங்களுக்கும் சொன்னார். ஆனால் இன்னமும் ஒரு பைசாவைக் கண்ணில் காட்டவில்லை. வேறு பதிப்பாளர்களாக இருந்தால் ஒரு பதிவு எழுதியாவது திட்டலாம். இவர்களே கடன் வாங்கி புத்தகம் வெளியிட்டு இலக்கியத்தை இன்ச் இன்ச்சாக வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சூடும் சுரணையும் வேறு நிறைய வைத்திருக்கிறார்கள். திட்டி எழுதி அவர்கள் ஏதாவது எசகுபிசகாக முடிவெடுத்துவிட்டா அந்தப் பாவமும் நம்மைத்தான் வந்து சேரும். அதனால் விட்டுவிடலாம்.

யாவரும் பதிப்பகத்தினர் உண்மையிலேயே கடன் வாங்கித்தான் புத்தகம் வெளியிடுகிறார்கள். ‘ஏதாச்சும் பணம் வேணும்ன்னா சொல்லுங்க’ என்று கேட்டால் ‘எழுத்தாளர்கள்கிட்ட காசு வாங்கினா அசிங்கம்ங்க’ என்கிறார்கள். இந்த ஒரு நல்ல குணத்துக்காகவே இவர்களிடம் எத்தனை புத்தகம் வேண்டுமானாலும் எழுதிக் கொடுத்துவிடலாம் என்று தோன்றும்.

தமிழில் விழியிழந்தோருக்கான ஒலி வடிவில் ஏதேனும் புத்தகங்கள் வந்திருக்கின்றனவா என்று தெரியவில்லை. அப்படி இல்லாதபட்சத்தில் மூன்றாம் நதிக்கு அந்தப் பெருமை கிடைக்கட்டும். தொடங்கி வைத்ததாக இருக்கட்டுமே. பதிப்பாளர்களும், எழுத்தாளர்களும் இதை அன்பான கோரிக்கையாக பரிசீலிக்கவும்.

ஒலிவடிவத்தைக் கேட்கும் விழியிழந்தோர் நாவல் எப்படி இருக்கிறது என்பதை ஒற்றை வரியில் சொன்னால் கூட போதும். மிகுந்த சந்தோஷமடைவேன். அவர்கள் வாசிக்கிறார்கள் இவர்கள் வாசிக்கிறார்கள் என்பதைவிடவும் நீங்கள் வாசிக்கிறீர்கள் என்பதுதான் எனக்கு மிகப்பெரிய சந்தோஷம். நெகிழ்ச்சியும் கூட. 

எழுதுவதன் ஆன்ம திருப்தியே இத்தகைய சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களில்தான் இருக்கிறது. இந்த திருப்திதான் தூங்கும் போது கூட எழுதுவதைப் போல கனவு காணச் செய்கிறது. அந்தக் கனவுதான் எல்லாவற்றுக்குமே அடிநாதமாக இருக்கிறது.


ஒலிவடிவில் வெளியிட அனுமதித்த பதிப்பாளர், திருப்பதி மகேஷ் , சந்தோஷ் நாராயணன், வடிவமைப்பாளர் ராசு கோபுவேல் மற்றும் நாவல் குறித்து அவ்வப்பொழுது கேள்வி கேட்டுக் கொண்டேயிருந்த அத்தனை பேருக்கும் நன்றி!

May 22, 2016

காசு

திருமாவளவன் பற்றி பேசும் போது ஊரில் பதறுகிறார்கள். ‘அந்த ஆளு கட்டப்பஞ்சாயத்து’ என்று சொல்கிறவர்கள் நிறைய உண்டு. ரவுடியிசம் செய்கிறார் என்பார்கள். அரசியலிலும் சினிமாவிலும் ஒரு செய்தி வெளிவரும் போது அது காட்டுத்தீ மாதிரி பரவிக் கொண்டேயிருக்கும். தானே நேரடியாக பாதிக்கப்பட்டது போல கண் காது மூக்கு வைத்து அளப்பார்கள். இதில் எவ்வளவு தூரம் உண்மை இருக்கிறது? ஏன் பேசுகிறார்கள் என்று யோசிக்காமல் ஒரு வாயிலிருந்து இன்னொரு காதுக்குச் சென்று கொண்டேயிருக்கும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக சாதிய உணர்வைத் தூண்டும்படி திருமா பேசிய ஆடியோக்களும் வீடியோக்களும் இன்றைக்கும் எங்கள் ஊர் பகுதியில் வாட்ஸப்பில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. ‘இப்போ அவர் மாறிட்ட மாதிரி தெரியுதே’ என்று கூட எந்த இடத்திலும் பேச்சைத் தொடங்க முடிவதில்லை. நான்கு பேராவது எதிர்வினை புரிகிறார்கள். உள்ளூருக்குள் எதற்கு வம்பு என்று அடங்கிக் கொள்ள வேண்டியதாக இருக்கிறது. 

திருமாவின் மீதான வெறுப்பை தனிமனித வெறுப்பாக மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. அதுவொரு சமூகத்தின் மீதான வெறுப்பு. ‘இன்னைக்கு அவனுக ஆளாளுக்கு வண்டியும் காரும் வாங்கிட்டாங்க’ ‘நம்மை எல்லாம் ரோட்டுல ஒரு பய மதிக்கிறதில்ல’ மாதிரியான புலம்பல்களின் வேறு வடிவம். தேர்தல் சமயத்தில் இதைத் தெளிவாக உணர முடிந்தது. கொங்கு நாட்டுக் கட்சியை தேர்தல் கூட்டணியாகச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிற அதிமுக திமுக அபிமானிகள் விசிகவையும் புதிய தமிழகத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்வதில்லை. விசிக கூட்டணிக்குள் வரும்பட்சத்தில் ஆதிக்க சாதியினரின் வாக்குகள் எதிரணிக்குச் சென்றுவிடும் என்று பயப்படுகிறார்கள். அப்படியென்றால் கொங்குநாட்டுக் கட்சியைச் சேர்த்துக் கொண்டால் தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் வாக்குகள் எதிரணிக்குச் சென்றுவிடாதா என்று கேட்டால் வேறொரு கணக்கைச் சொல்கிறார்கள்.

தொகுதியில் மொத்தம் நூற்று நாற்பது தலித் காலனிகள். முப்பதிலிருந்து முப்பத்தைந்தாயிரம் வாக்குகள் வரை சேரும். பணம் கொடுப்பதற்கு கணக்கு போடும் போதே காலனிகளைத்தான் குறி வைக்கிறார்கள். காலனிகளில் வாழும் மக்களை பணம் கொடுத்து வாங்கிவிட முடியும் என்று கணிக்கிறார்கள். அதை அப்படியே செயல்படுத்தவும் செய்கிறார்கள். அவர்களின் கணிப்பும் அச்சுபிசகாமல் சரியாக முடிகிறது. தமிழகம் முழுக்கவுமே இதுதான் நிலைமையாக இருக்கும் என்று அனுமானித்துக் கொள்ளலாம். இந்தவொரு எண்ணத்தில்தான் ஆதிக்க சாதியக் கட்சிகளை கூட்டணிக்குள் கொண்டு வரத் துடிக்கும் அரசியல்வாதிகள் தலித் கட்சிகளைக் கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிடலாம் என்கிறார்கள். 

அதிமுக, திமுக என்று எந்தக் குறிப்பிட்ட கட்சியை நோக்கியும் கை நீட்ட வேண்டியதில்லை. கிட்டத்தட்ட அத்தனை பெரிய கட்சிகளும் இத்தகைய மனநிலையில்தான் இருக்கின்றன.

தலித் மக்கள் மட்டுமே காசு வாங்கிக் கொண்டு வாக்களிப்பதாகவும் மற்றவர்கள் அப்படிச் செய்வதில்லை என்பதான அர்த்தத்தில் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதில்லை. பிற சாதியினரும் இதைச் செய்கிறார்கள். ஆனால் அவற்றில் சிதறல் இருக்கின்றன. ஆனால் தலித் வாக்குகளை பெருமொத்தமாக வாங்கிவிட முடிகிறது என்கிற சூழல் நிலவுகிறது என்பதுதான் நிதர்சனம். இந்தச் சூழல் நிலவுகிற வரைக்கும் தலித் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் எந்தக் காலத்திலும் உயரப் போவதில்லை என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். தேர்தலுக்குத் தேர்தல் இருநூறோ முந்நூறோ கொடுத்தால் போதும் என்கிற நிலைமையில் அந்த மக்களுக்கு வேறு அறிவு வளர்ந்துவிட வேண்டும் என்று எந்த ஆதிக்க சாதிக்காரன் நினைப்பான்?

திருமாவையும் கிருஷ்ணசாமியையும் எதிர்க்கிற கட்சிக்கு அப்பாற்பட்ட ஆட்களின் மனநிலையை இத்தகைய நூலோடுதான் சேர்த்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. வெறும் பண்டங்களாகவே அவர்கள் இருக்கும் வரைக்கும் பிரச்சினையில்லை. உள்ளே புகுந்து புழங்க முயற்சிக்கும் போது யார் காரணம் என்று யோசிக்கிறார்கள். திருமாவின் கட்டப்பஞ்சாயத்தில் தாங்களே அடி வாங்கியது போலப் புலம்புகிறார்கள். ‘நாங்க காலனி ஆட்களை வீட்டு வரவேற்பறை வரைக்கும் அனுமதிக்கிறோம்’ என்று தங்களை முற்போக்காளராக நினைத்துக் கொண்டு பேசுகிற மனிதர்களுக்கு தலித் தலைவர்கள் மீது இருக்கக் கூடிய வெறுப்பை வேறு எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? ‘இவனுகதான் அமைதியா இருக்கிற சேரி ஆட்களைத் தூண்டி விடுறாங்க’ என்று பதறுகிறார்கள். 

ஆதிக்க சாதியைச் சார்ந்தவர்களிடம் இதையெல்லாம் பேச முடிவதில்லை. பேசினாலும் சரி; எழுதினாலும் சரி; கோபப்படுவார்கள். கோபப்படட்டும். ஆனால் ஆழமாக யோசித்துப் பார்த்தால் இதுதான் பிரதானமான காரணமாகத் தெரிகிறது. ஒருவேளை திருமாவளவன், கிருஷ்ணசாமி போன்ற தலித் தலைவர்கள் இந்த அளவுக்குக் கூட தலையெடுக்காமல் இருந்திருந்தால் இன்றைக்கு இருப்பதைக் காட்டிலும் தலித் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மோசமாகத்தான் இருந்திருக்கும் என்று நம்ப வேண்டியிருக்கிறது. இன்றைக்கு தலித் மக்கள் மேலே வந்துவிட்டார்கள் என்று பேசுவதெல்லாம் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதான பாவனை. சேரிகளிலும் காலனிகளிலும் புகுந்து பார்த்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்- இன்னமும் தொண்ணூறு சதவீத மக்கள் அப்படியேதான் கிடக்கிறார்கள். வீட்டில் இலவச டிவி ஓடுவதும், பைக் வைத்திருப்பதும், ஜீன்ஸ் அணிவதும் மட்டுமே முன்னேற்றம் என்று நம்பினால் அவர்கள் முன்னேறிவிட்டார்கள் என்று சொல்லலாம். ஆனால் சமூக அறிவு, அரசியல் விழிப்புணர்வு, கல்விக்கான சூழல் என்பதையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்தால் பெரும்பாலான தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வெகுவாக பின் தங்கித்தான் இருக்கிறார்கள். திருமாவும் கிருஷ்ணசாமியும் இன்னபிறரும் சலனத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அங்கே முன்னேற்றங்களுக்கான வாய்ப்புகளும் தேவைகளும் இன்னமும் நிறைய இருக்கின்றன.

தலித் அரசியல் இயக்கங்கள், தலைவர்கள் உண்மையாகவே தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்காக உழைக்க விரும்பினால் அவர்கள் பேச வேண்டியது சமூக மாற்றம் பற்றிய கருத்துக்களை மட்டுமில்லை. தேர்தல் அரசியல் குறித்தான மாற்றங்களையும்தான். தங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிற வாக்குரிமையின் வீரியத்தை அந்த மக்கள் புரிந்து கொள்ளும் வரைக்கும் அரசியல்வாதிகள் அவர்களது வாக்குகளை வெறும் பண்டங்களாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ‘கடைசியில காசு கொடுத்தா குத்திடுவாங்கடா’ என்று நம்புகிற ஆதிக்க சாதி அரசியல்வாதிகள் இருக்கும் வரைக்கும் சேரிகளில் எந்த மாறுதலைக் கொண்டு வந்துவிட முடியும்? தனது வாக்கின் வலிமையை ஒவ்வொரு சாமானிய மனிதனும் உணராத வரையிலும் ஜனநாயகத்தில் அவர்களின் விடிவுகாலம் வெகு தூரத்தில்தான் கிடக்கும். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் வாக்குகளின் பலத்தை அரசியல்வாதிகள் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த மக்களுக்கு புரியவில்லை என்பதுதான் அவலம்.

இந்தவொரு புரிதலை அந்த மக்களுக்கு உருவாக்க வேண்டிய மிகப்பெரிய ஜனநாயகக் கடமை தலித் மக்களின் மேம்பாட்டுக்காக யோசிக்கக் கூடிய, பாடுபடக் கூடியவர்களின் முன்னால் இருக்கிறது. காசுக்கு வாக்குகளை விற்கும் மனநிலை இருக்கும் வரை இங்கே எந்தவொரு அரசியல் மாற்றமும் சாத்தியமேயில்லை. இதை சத்தியம் செய்து சொல்ல முடியும்!

May 20, 2016

வேண்டுதல்

எஸ்.வி.சரவணன் அவர்களை முன்பு ஒன்றிரண்டு முறை சந்தித்திருக்கிறேன். அப்பொழுதெல்லாம் பெரிய அறிமுகமில்லை. கடந்த ஆண்டில் ஆனந்த விகடனில் நூறு இளைஞர்களில் ஒருவனாக என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து ஆளுக்கு ஒரு லட்ச ரூபாய் கொடுப்பதாக அறிவித்த போது அந்தப் பணத்தில் நம் ஊரில் என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்த சமயத்தில்தான் உள்ளூர்காரர்கள் சரவணனை அணுகச் சொன்னார்கள். அப்பொழுது அவர் பதவி எதிலும் இல்லை. தமிழகத்தின் கடும் வறட்சியான பிரதேசங்கள் என்றால் எங்கள் தொகுதியில் இருக்கும் நம்பியூரையும் சொல்லலாம். அந்தப் பகுதியின் வறட்சி நிலங்களை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்காக இந்தியாவின் நீர் காந்தி என்று அழைக்கப்படுகிற ராஜேந்திர சிங் உள்ளிட்ட வல்லுநர்களை வைத்து அலை மோதிக் கொண்டிருந்தவர்களில் சரவணனும் ஒருவர். அலைபேசியில் அழைத்த போது துளி பந்தா இல்லாமல் பேசினார். விவரங்களைச் சொன்னேன். நிறைய இடங்களில் திரிந்து தகவல்களைச் சேகரித்துப் பேசினார். ஆனால் ஆனந்தவிகடனின் அந்தத் திட்டம் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகரவில்லை. அதனால் சரவணனுடனான தொடர்பு அப்பொழுது துண்டித்துவிட்டது. ஆனால் அவரைப் பற்றிய நல்ல பிம்பம் உருவாகியிருந்தது.


2016 சட்டமன்றத் தேர்தலில் சரவணன் கோபித் தொகுதியின் வேட்பாளராக அறிவிக்கப்படுவதற்கு முந்தின நாள் அவரைச் சந்திப்பதற்காகச் சென்றிருந்தேன். பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகில் பத்துக்கு பத்து அறையில் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய சில நண்பர்களும் உடனிருந்தார்கள். ‘நீங்க வேட்பாளாராக அறிவிக்கப்பட்டால் சந்தோஷம்’ என்று சொல்லிக் கை கொடுத்தேன். நம்ப முடியாமல்தான் இருக்கும்- அன்றைய தினம் கிழிந்த கதர் சட்டையைத்தான் அணிந்திருந்தார். சரவணன் ஈரோடு மாவட்டச் சேர்மேனாக இருந்த போது மட்டும் கிட்டத்தட்ட ஐநூறு கோடி ரூபாய்க்கான வேலைகளைச் செய்திருக்கிறார். ஒரு சதவீதம் கமிஷன் அடித்திருந்தாலும் கூட கிழிந்த சட்டையை அணிந்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்காது என்றுதான் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எதிர்பார்த்தது போலவே சரவணன் வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டவுடன் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவரைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ளாமல் வெளிப்படையாக ஆதரித்துவிடக் கூடாது என்று எங்கெல்லாம் விசாரிக்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் விசாரித்தேன். சரவணன் பற்றி ஒரு நண்பர் சொன்ன விஷயம்தான் வாயடைத்துப் போகச் செய்தது. பக்கத்து ஊரில் ஒரு மரணம் சம்பவித்திருக்கிறது. நண்பர் உட்பட சிலர் சரவணனை அழைத்திருக்கிறார்கள். ‘நாம பஸ்ஸுல போய்டலாம்’ என்று சரவணன் சொன்னாராம். சரவணனிடம் ஒரு கார் இருக்கிறது. இருந்தும் பேருந்தில் செல்வதற்கான காரணம் கொடுமையானது - பெட்ரோல் செலவை மிச்சப்படுத்தியிருக்கிறார். ஒரு காலத்தில் வசதியான குடும்பதான். கோழிப்பண்ணையெல்லாம் நடத்தியிருக்கிறார்கள். மாட்டுத் தீவன நிறுவனம் நடத்தியிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது பெரிய வருமானம் இல்லை. அதனால் இந்தச் சிக்கனம். கோடிக்கணக்கில் சம்பாதிக்க வாய்ப்பிருந்தவர் அவர். பதினைந்து வருடங்கள் உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் பதவியில் இருந்திருக்கிறார். இருந்தும் ஒரு வீட்டை முழுமையாகக் கட்டி முடிக்கவில்லை. அவ்வப்போது வருகிற வருமானத்தை வைத்து ஒரு முறை கதவு வைப்பது இன்னொரு முறை ஜன்னல் வைப்பது என்று பணம் தீரும் வரைக்கும் வேலை செய்வார்களாம். பணம் தீர்ந்தவுடன் அடுத்த வருமானம் வரும் வரைக்கும் வீடு பல்லிளித்துக் கொண்டு நிற்கும். பல வருடங்களாகக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். கட்டிவிட்டார். இன்னமும் முழுமையாக முடிக்கவில்லை. இதையெல்லாம் கேள்விப்பட்டு நெகிழாமல் இருக்க முடியுமா?

தேர்தலில் சரவணன் வென்றால் என்ன? செங்கோட்டையன் வென்றால் என்ன? எனக்கும் என்னைப் போன்ற கட்சி சார்பற்ற மற்ற இளைஞர்களுக்கும் என்ன ஆதாயம் கிடைத்துவிடப் போகிறது? இல்லாததையும் பொல்லாததையும் சொல்லி அவரை ஆதரிக்க வேண்டிய அவசியமும் எதுவுமில்லை. அவர் பஞ்சாயத்து கவுன்சிலராகவும், சேர்மேனாகவும் இருந்த நம்பியூர் பகுதியிலிருந்துதான் பெருமளவு இளைஞர்கள் கூடினார்கள். அவரைப் பற்றி அவர்களுக்கு நிறையத் தெரிந்திருந்தது. சரவணனைப் பற்றித் தெரிந்தவர்களுக்கு கட்சியும் சின்னமும் பொருட்டாகவே இல்லை. அவரைப் பற்றித் தெரியாதவர்கள்தான் கட்சியைக் காட்டி முகத்தைச் சுளித்தார்கள். சரவணன் பின்னால் திரண்டு நின்ற அத்தனை பேரும் இவர் வென்றால் மாற்றம் நடக்கும் என்று நம்பினார்கள். 

தேர்தல் தினத்தன்று உள்ளூர் அதிமுக பிரமுகர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். என்னை விட சற்றே வயது குறைந்த நண்பர் அவர். ‘இனியெல்லாம் யாருங்கண்ணா ஸீட் கேட்பாங்க? எல்லோராலும் இவ்வளவு செலவு பண்ண முடியுமா?’ என்றார். தேர்தல் என்றாலே பணம்தான் என்கிற மனநிலை உருவாகியிருக்கிறது. கோடிக்கணக்கில் இறைத்திருக்கிறார்கள். ஒருவேளை சரவணன் வென்றிருந்தால் இந்த அவநம்பிக்கை உடைந்திருக்கும். தேர்தலில் வெல்வதற்கு பணம் அவசியமில்லை என்று உணர்த்தியிருக்கலாம். வாக்காளர்களுக்கு பணம் கொடுக்காமலேயே வெல்ல முடியும் என்று காட்டியிருக்கலாம். இத்தகைய மாற்றங்கள்தான் ஜனநாயகத்தின் ஆணி வேர். இல்லையா? 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக சரவணனிடம் பேசிய போது ‘நாமாகவே இதைச் செய்யலாம் அதைச் செய்யலாம் என்று மேம்போக்காக முடிவு செய்ய வேண்டாம். எல்லாத் தரப்பிலிருந்தும் மொத்தமா நூறு ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவங்ககிட்ட பேசலாம்’ என்றார். ஆசிரியர்கள், விவசாயிகள், வணிகர்கள், தொழிலாளர்கள், மாணவர்கள் என பல்வேறு பிரிவுகளிலிருந்தும் பிரதிநிதிகளை அழைத்து அவர்களுடன் கலந்துரையாடி தொகுதிக்கு எவையெல்லாம் அவசியமான தேவைகள் என்றும் அதில் எவற்றுக்கெல்லாம் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்றும் தெளிவான பட்டியலைத் தயாரிப்பது அவருடைய முதன்மையான நோக்கமாக இருந்தது. இது தவிர தொகுதிக்கான அத்தியாவசியத் திட்டங்கள் என்று தனியாக வைத்திருந்தார். இப்படியான குறுகியகால மற்றும் நீண்டகாலத் திட்டங்கள் என அவர் யோசித்தது யாவையும் மாற்றத்திற்கான அறிகுறிகளாக இருந்தன. 

இத்தகைய தகுதிகளால்தான் சரவணனை இளைஞர்கள் நேசித்தார்கள். உணர்வுப்பூர்வமாக அவருடன் பின்னியிருந்தார்கள். தேர்தல் தோல்விக்குப் பின்னர் அவர் தேர்தல் அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டு அழைத்தேன். வேறு யாரோ ஒருவர்தான் அலைபேசியை எடுத்தார். எடுத்தவர் ‘அழுதுட்டு இருந்தாரு...இப்போத்தான் கிளம்பிப் போறாரு’ என்றார். தோல்விக்காக அழுகிறார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். ஆனால் அவர் அழுததற்கான காரணம் அதுவன்று. நாகரணை என்ற ஊரில் சரவணனுக்காகத் தேர்தல் பணியாற்றிய இளைஞன் ஒருவன் தேர்தல் முடிவுகளில் மனம் உடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டான். அதைக் கேள்விப்பட்டுத்தான் அழுதிருக்கிறார். மிகுந்த அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தலைவராக உருவெடுக்காத ஒரு வேட்பாளரின் தோல்விக்காக உயிரைக் கொடுக்குமளவுக்கு இளைஞன் ஒருவனின் அன்பைச் சேகரித்து வைத்திருக்கிறார். வெறும் பணத்துக்காக மட்டுமே தேர்தல் வேலை நடைபெறுகிற இந்தக் காலத்தில் உள்ளூர் இளைஞர்கள் சரவணனுடன் எப்படி மனம் ஒன்றியிருந்தார்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக இதைச் சொல்கிறேன். தேர்தல் பணியாற்றிய யாரை அலைபேசியில் அழைத்தாலும் அழுகிறார்கள். தாங்களே தோற்றுப் போனது போல அரற்றுகிறார்கள். இரண்டு நாட்களுக்கு இவர்களிடம் பேசவே வேண்டியதில்லை என்று அமைதியாகிவிட்டேன்.

கட்சி, இனம் என்கிற சார்புகளையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பார்த்தால் சரவணன் மிகச் சிறந்த வேட்பாளர் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அவரது நேர்மை, எளிமை குறித்து யாராலும் கேள்வி எழுப்ப முடியாது. தேர்தல் சமயத்தில் வதந்திகளைக் கிளப்பியவர்கள் கூட தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பிறகு அவரை முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என நம்புகிறேன். ஒருவேளை சரவணனுக்கு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தால் அவர் மிகப்பெரிய ஆளுமையாக உருவெடுப்பார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையில்தான் இளைஞர்கள் பாடுபட்டார்கள். ஆனால் நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிடுவதில்லை. அவருக்கு கோபி மக்கள் வாய்ப்பை வழங்கவில்லை. இனி இத்தகையதொரு நல்ல மனிதருக்கு தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று தெரியவில்லை. அப்படியொரு வாய்ப்புக் கிடைத்து இத்தனை இளைஞர்கள் தன்னெழுச்சியாகக் கூடுவார்களா என்றும் தெரியவில்லை. கை தவறிய வாய்ப்பு கை தவறியதுதான்.

தோல்விக்கான காரணங்கள் என்று நிறையச் சொல்ல முடியும். ஆனால் தேவையில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

அரசியலைப் பொறுத்தவரை சரி தவறு என்று எதுவுமேயில்லை. கருணையற்ற வேட்டைக்காடு இது. வெற்றியா தோல்வியா என்பது மட்டும்தான் கேள்வி. வென்றுவிட வேண்டும். தோற்றுவிட்ட பிறகு அப்படி வென்றிருக்கலாம் இப்படி வென்றிருக்கலாம் என்று பேசுவதில் அர்த்தமேயில்லை. தனிப்பட்ட முறையில் இந்தத் தோல்வி பற்றி எனக்கு பெரிய வருத்தமில்லை. செங்கோட்டையனும் அணுகக் கூடிய மனிதர்தான். கட்டபஞ்சாயத்து, ரவுடியிசம் என்பதையெல்லாம் கையில் தொடாத அரசியல்வாதி அவர். உள்ளூரில் செல்வாக்கு மிக்க மனிதர். கடந்த தேர்தலில் நாற்பதாயிரத்துக்கும் அதிகமான வாக்குகளில் வென்றார். அத்தகைய மனிதருடன் போராடிய சரவணனுக்கு இது கெளரவமான தோல்வி. இந்த முறை வித்தியாசம் பதினோராயிரம் வாக்குகள்தான்.

தோற்றால் தொலைகிறது. இரண்டொரு நாட்களில் அவரவர் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். ஆனால் தேர்தல் செலவுகளுக்கு என்று கடன் வாங்கி செலவு செய்த சரவணன் இப்பொழுது கடனாளியாகி இருக்கக் கூடாது என்றுதான் கடவுளை பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன். வெற்றியும் தோல்வியும் தேர்தலில் சகஜம். ஆனால் சரவணன் மாதிரியான நல்ல மனிதர்கள் கடன்காரர்களாகி குடும்பத்தைத் தவிக்க விட்டு விடக் கூடாது என்று உள்ளூர விரும்புகிறேன்.