Jun 25, 2017

உனக்கு பேசத் தெரியாது

சிக்க வீர ராஜேந்திரன் நாவலில் நுணுக்கமான அம்சம் என்றால் உரையாடல்தான். பேசுகிற ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு நாசூக்குத் தன்மை இருக்கும். யாருமே அடுத்தவர்களிடம் நேரடியாக விஷயத்துக்குச் செல்லாமல் சுற்றி வளைத்து பிறகுதான் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்வார்கள். காலாகாலத்துக்கும் மனிதர்கள் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். 

பொருத்தமான உதாரணத்துக்கு எங்கள் உறவினர் ஒருவர் இருக்கிறார். வட்டிக்கு விட்டுச் சம்பாதிக்கிறவர். இப்படித்தான் பேசுவார். கேட்கக் குளுகுளுவென்றிருக்கும். ‘இந்த மனுஷன் எவ்வளவு நாசூக்கு?’ என்று யோசித்ததுண்டு. அவரது சாமர்த்தியத்தை எங்கள் அம்மா அவ்வப்போது புகழ்வார். ஆமோதித்துவிட்டு ‘அவனை மாதிரிதான் பேசணும்’என்பார். எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு கடைசியில் ‘உனக்கெல்லாம் பேசவே தெரியாது’ என்று முடிப்பது அவரது வழக்கம். நேற்றும் அப்படித்தான் முடித்தார். பொதுவாக இத்தகைய விவாதங்களில் அமைதியாக இருந்து கொள்வதுதான் உசிதம். என்னதான் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டார்கள்.  

முகத்துக்கு நேராக நாசூக்குத்தன்மையைக் காட்டுவது என்பது ஒரு வகையான டபாய்த்தல். நாமே நம்மை 'ஸ்மார்ட்’ என்று நினைத்துக் கொள்வது மாதிரிதான். அந்தக் கந்துவட்டிக்காரர் பேச்சுக் குளுகுளுன்னு இருக்கும் ஆனால் ஆள் கேடி என்று அம்மாவே சொல்லியிருக்கிறார். அப்படியொரு பெயரை வாங்கித் தருகிற பேச்சுத்தான் நமக்கு அவசியமா?

எனது பழைய அலுவலகத்தில் ஐம்பது பேர்கள்தான் பணியாளர்கள். இத்தகைய சிறு நிறுவனங்களில்தான் கீழ் மட்ட அரசியல் அதிகம். ‘இவனை அமுக்கினா நாம மேலே போய்டலாம்’ என்கிற சூத்திரம். முக்கால்வாசிப் பேர் முகத்துக்கு நேராக நைச்சியமாகப் பேசுவார்கள். யதார்த்தமாகவெல்லாம் நம்பிவிட முடியாது. ஒரு மேலாளர் அப்படித்தான். இந்தப் பக்கம் சிரித்துவிட்டுப் போய் அந்தப்பக்கமாக ‘அவனுக்கு ரேட்டிங்க்ல 2 கொடு போதும்’ என்று சொல்லிவிட்டார். ‘கொடுக்கிறதை கொடுங்க சாமி’ என்று சொல்லியிருந்தேன். பாவம் என்று நினைத்தவர்கள் மூன்றாகக் கொடுத்திருந்தார்கள். அதற்கு முந்தைய வருடம் அட்டகாசமாக ஐந்து கொடுத்திருந்தார்கள். எனக்கு இது குறித்து எந்தக் கவலையுமில்லை. 

அவர் ஏன் என் மீது எரிச்சல்பட வேண்டும் என்று யோசித்திருக்கிறேன். அலுவலகவாசிகள் மதிய உணவுக்குக் கூட்டமாகச் செல்வார்கள். நான் மட்டும் இருக்கையிலேயேதான் உண்பேன். டீ, காபி, இளநீர், சாலை உலாவல் என்று எதற்கும் கூட்டுச் சேர்ப்பதில்லை. ஆரம்பத்தில் கலந்து கொண்டது. பெரும்பாலும் குசலம்தான் பேசுகிறார்கள். இந்தக் கருமத்தில் தலையைச் சிக்க வைக்க வேண்டுமா என்று நினைத்துக் கொள்வேன். அதுதான் வினையாகப் போய்விடுகிறது. ஊரோடு ஒட்டி ஒழுகுதல் என்பது நழுவி வழுக்குவதைத்தான். இங்கே உள்ளுக்குள் இருக்கும் வன்மங்களையெல்லாம் மறைத்துக் கொண்டு சிரிப்பதைத்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். 

உலகம் அப்படித்தான் நம்மையும் எதிர்பார்க்கிறது.

ஒருவன் என்னதான் சிரித்துப் பேசினாலும் நமக்கு உள்ளுக்குள் தெரியுமல்லவா? ‘நம்மகிட்டத்தான் சிரிக்கிறான்..ஆனால் சரியான திருடன்’ என்று கணிக்க எத்தனை நாட்கள் ஆகும்? முதல் முறை நம்பலாம். இரண்டாவது முறை கூட நம்பிவிடுவோம். மூன்றாவது முறை நமக்குத் தெரிந்துவிடாதா என்ன? ஒருவன் இருக்கும் வரைக்கும் சிரித்துவிட்டு அவன் நகர்ந்த பிறகு ‘சரியான நடிகன்’ என்று  சொல்வதைக் காட்டிலும் ‘அந்தாளு வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டுன்னு பேசிடுவான்..ஆனா நல்ல மனுஷன்’ என்பது எவ்வளவோ தேவலாம். 

பிறகு ஏன் நடிக்க வேண்டும்?

ஒரு வினாடி கண்களை மூடி யோசித்துப் பார்த்தால் நம் நினைவில் வந்து போகும் பெரும்பாலான முகங்களை இந்த இரு பிரிவுகளுக்குள் அடக்கிவிட முடியும். இரண்டில் எந்தப் பிரிவில் இருக்க வேண்டும் என்பதை நாம்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். மனதில் நினைப்பதைக் அப்பட்டமாகப் பேசுவதால் பகைமை கூடிவிடும் என்பார்கள். அப்படியே கூடினாலும் பிரச்சினையில்லை. கூடிக் கூடிக் கழுத்தறுக்கும் துரோகிகளைவிடவும் எதிரிகள் எவ்வளவோ தேவலாம். சமாளித்துவிடலாம். இல்லையா?

ஆனால் எல்லாவற்றிலும் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டு என்றே இருக்கவும் முடிவதில்லை. அது அவசியமுமில்லை. எங்கே வாயைக் கட்ட முடியுமோ அங்கே வாயைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். அம்மாவிடம் விவாதித்தால் ‘அது அப்படியில்ல....முகத்துக்கு நேரா தாட்சயண்மமில்லாம பேசறதுன்னு இல்ல...எதிர்ல இருக்கிறவனைக் குழப்பி விட்டுடுறது..இவன் என்ன பேச வர்றான்னே தெரியாம பேசறது..தேவையில்லாம எதிரியோட எண்ணிக்கையை அதிகமாக்கிக்காம விடறதுதான்’ என்கிறார். 

நாளைய தினம் பதினைந்து ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு ‘வொர்க்‌ஷாப்’ நடத்துகிறோம். தயாரிப்புகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.சிசிஏ, சிஆர்சி என்று அவர்களுக்குத் தொடர்ச்சியாக பயிற்சியரங்குகளை அரசாங்கம் நடத்துகிறது. இத்தகைய அரங்குகளில் இல்லாதவைதான் நம்முடை நிகழ்வில் இருக்க வேண்டும் என சில மனோவியல் சார்ந்த கட்டுரைகளையும் உடல்மொழி, பேச்சு குறித்தான குறிப்புகளையும் தனியாக எடுத்து வைக்கும் போது இதுதான் முடிவாகத் தெரிகிறது-

சக மனிதர்களுடன் பழகுவதைப் பொறுத்தவரையிலும் ‘நமக்கு எல்லாம் தெரியும்’ என்பது சாத்தியமேயில்லை. நம்முடைய உடல்மொழி, பேச்சு என்பதில் காலாகாலத்துக்கும் நாம் கற்றுக் கொள்ளவும் மாற்றிக்கொள்ளவும் ஏதோ இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ‘அவ்வளவுதான்’ என்பது எந்தக் காலத்திலும் இருக்காது. அப்படி முடிவு செய்கிற கணத்தில் நாம் தேங்கிப் போகிறோம் என்று அர்த்தம்.

Jun 23, 2017

குழந்தைகளுக்காக..

பெங்களூரில் ஒரு தமிழ்க் குழுமம் இருக்கிறது. மாரத்தஹள்ளியிலிருந்து வைட் ஃபீல்ட் செல்லும் வழியில் இருக்கும் அபார்ட்மெண்ட்வாசிகள். அவ்வப்பொழுது குழந்தைகளுக்காக ஒரு நிகழ்ச்சியும் நடத்துவார்கள். அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகள் நாற்பது ஐம்பது பேர் கலந்து கொள்வார்கள். பெற்றோர்களும் அமர்ந்திருப்பார்கள். பெரிய திட்டமிடல் எதுவுமில்லாத குடும்ப நிகழ்ச்சி மாதிரி அது. எந்தக் குழந்தையும் தயாரிப்பு எதுவும் செய்து வர வேண்டியதில்லை. ஆடச் சொல்லுவார்கள்; பாடச் சொல்லுவார்கள். குழந்தைகளையே கதை சொல்லச் சொல்வார்கள். ‘ஒரு காக்கா இருந்துச்சா’ என்று மழலை மொழியில் தத்தக்காபித்தக்கா என்று சொல்வதைக் கேட்க மகிழ்வாக இருக்கும். பெரியவர்களும் குழந்தைகளுக்குக் கதையைச் சொல்வார்கள். 

ஒரு வகையில் குழந்தைகளுக்கான Ice breaking இது.

ஒரு முறை குடும்பத்தோடு கலந்து கொண்டேன். ‘மறுபடியும் எப்போ போலாம்?’ என்று கேட்கக் கூடிய சுவாரசியமான நிகழ்ச்சி. இந்த மாதம் (ஜூன் 24) சனிக்கிழமை மாலை மூன்று மணிக்கு ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஐந்து அல்லது ஆறு மணிக்கு முடிந்துவிடும். அழைப்பிதழை அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள். பொதுவெளியில் சொல்லிவிட்டால் வாய்ப்பிருப்பவர்கள் கலந்து கொள்வார்கள். அல்லவா?

பெங்களூரில் வசிப்பவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம். இதுவொரு உத்வேகமூட்டக்கூடிய நிகழ்ச்சியும் கூட. ‘நம்ம ஏரியாவிலும் இப்படிச் செய்யலாமே’ என்று தோன்ற வைத்துவிடுவார்கள். நடத்துகிறோமோ இல்லையோ குழந்தைகளுக்கு நல்ல வாய்ப்பு. பள்ளி, வீடு என்று தாண்டி சமூகத்தோடு இணைவதற்கான சாளரம். இத்தகைய நிகழ்வுகள் பல பகுதிகளிலும் நடந்தால் நன்றாக இருக்கும். சுருங்கிச் சுருங்கி ஒவ்வொரு மனிதனுமே தனி உலகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். செல்ஃபோன், கம்யூட்டர் இத்யாதிகள் மனிதர்களைத் தம்மோடு பிணைத்துக் கட்டியிருக்கின்றன. எதிரில் வரக் கூடிய மனிதனைக் கூட சில வினாடிகள் உற்று நோக்குவதற்கான மனநிலையில்லாதவர்களாகிக் கொண்டிருக்கிறோம். 

சக மனிதர்களுடன் கலந்து உறவாடும் இப்படியான நிகழ்வுகள் வழியாகத்தான் எலெக்ட்ரானிக் வஸ்துகளைத் தாண்டியும் வாழ்க்கை சுவாரசியமிக்கது என்பதைக் குழந்தைகளுக்கும் உணர்த்த முடியும். நாமும் புரிந்து கொள்ள முடியும். முதலில் நாம் புரிந்து கொள்வோம். பிறகு குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தரலாம்.

மாரத்தஹள்ளிவாசிகளுக்கு ஒரு கோரிக்கை. இந்நிகழ்வை அவ்வப்பொழுது நடத்தாமல் தொடர்ச்சியாக நிகழ்ச்சியை நடத்தினால் நன்றாக இருக்கும். ஒரே அடுக்ககத்தில் நடத்தாமல் இதே ஊரில் வெவ்வேறு குழுக்களுடன் இணைந்து ஆங்காங்கே ஒவ்வொரு மாதக் கூட்டத்தை நடத்தினால் இதன் வலையமைவும் பெரிதாக இருக்கும் பங்கேற்பும் விரிவடையும். ஆலோசிக்கவும்.

நிகழ்ச்சிகளைத் தாண்டி பஞ்சுமிட்டாய் என்கிற குழந்தைகளுக்கான இதழையும் வெளியிடுவார்கள். நாளை வெளி வரக் கூடிய இதழ்- நான்காவது இதழ். முந்தைய மூன்று இதழ்களையும் இணைப்பில் வாசிக்கலாம்.  


அச்சு எடுத்து தமிழ் வாசிக்கத் தெரியும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கலாம். சில அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கங்களுக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். அவர்கள் நடத்தும் தமிழ்ப் பள்ளிகளில் வாசித்துக் காட்டுவதற்கான நல்லதொரு சஞ்சிகை இது.

விவரம்:

நாள் : ஜூன் 24 (சனிக்கிழமை)
நேரம் : மதியம் 3 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை
இடம் : Ashish JK Apartment , Thubarahalli extended road,Thubarahalli,Bengaluru 560066
(Marthahalli to Whitefield road)

தொடர்புக்கு:

பிரபு - 9731736363
ராஜேஸ் - 9740507242
ஜெயக்குமார் - 9008111762
ப்ரவின் - 9886705436

Jun 22, 2017

பள்ளிக்கூடம் தெரியுமா?

ஜூலை 8 அல்லது 9 ஆம் தேதிக்குத் தயாராகிக் கொள்ளுங்கள்.

தொண்ணூறாயிரம் ரூபாயை பாரதி புத்தகாலயத்துக்கு அனுப்பி வைக்கவிருக்கிறார்கள். இந்தத் தொகையை வைத்து பனிரெண்டு பள்ளிகளுக்கு புத்தகங்களை வழங்க முடியும். ஏற்கனவே தயாரித்து வைத்திருக்கும் பள்ளிகளின் பட்டியலில் இன்னமும் சில பள்ளிகளைச் சேர்க்க வேண்டும். இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பாக இன்றைய தேதிக்குத் தமிழகத்தில் ஒரு முக்கியமானவரைத் தொடர்பு கொள்ள முடிந்தது. பள்ளிகளுக்குப் புத்தகங்களை வழங்குவதற்கு அவர் சரியான மனிதர்.

‘நீங்க வருவதாக இருந்தால் எளிய நிகழ்ச்சி ஒன்றை நடத்தலாம்’ என்றேன். மனதிலும் அதுதான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. திருமண அழைப்பிதழை தபாலில் அனுப்புவது போல வெறுமனே புத்தகங்களை அனுப்பி வைக்காமல் பள்ளிகளின் சார்பில் யாராவது ஒருவரை அழைத்து அவர்களிடம் கலந்துரையாடுவதன் வழியாக பள்ளிகளிடமிருந்து நாமும் நிறையக் கற்றுக் கொள்ள முடியும். நமது நோக்கத்தையும் அவர்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்ல முடியும். கல்வி, புத்தகங்கள், பள்ளி சார்ந்து அவரைத் தவிர வேறு யாரும் மனதில் தோன்றவில்லை. அவரும் யோசிக்கவில்லை. உடனடியாகச் சரி என்று சொல்லிவிட்டார். 

அநேகமாக யாரென்று யூகித்திருப்பீர்கள். அவரேதான்!

ஜூலை 8 அல்லது 9 ஆம் தேதி சென்னயில் நிகழ்வு. ஏதேனும் ஒரு சிற்றரங்கில் செலவில்லாமல் நடத்துவதாக யோசனை. ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒழுங்குபடுத்திவிட்டு முறையாக அறிவிக்கிறேன். ‘அய்யோ முன்னாடியே சொல்லியிருந்தா ஊருக்கு போயிருக்க மாட்டேனே’ என்று சாக்குப்போக்கு சொல்கிறவர்களுக்காக இருபது நாட்களுக்கு முன்பாகவே சொல்லியாகிவிட்டது. தயாராக இருங்கள். 

அதற்கு முன்பாக ஒரு வேலை இருக்கிறது- 

முதல் பத்தியில் சொன்னது போல சில பள்ளிகளை நம் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டிய பணி. தரமான பள்ளிகள் என்று கருதும்பட்சத்தில் பள்ளித் தலைமையாசிரியரைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லுங்கள். இதில் ஒரு மோசமான அனுபவம் இருக்கிறது. ‘இந்த ஸ்கூல்லதான் நான் படிச்சேன்..அருமையான ஸ்கூல்’ என்று பரிந்துரைப்பார்கள். அவர் படித்த காலத்தில் நல்ல பள்ளியாக இருந்திருக்கக் கூடும். நம்பிக்கையோடு தொடர்பு கொள்ளும் போது மனசாட்சியே இல்லாமல் ‘சார் நான் குடும்பஸ்தன்...எனக்கு இந்த மாதிரி எக்ஸ்ட்ரா வேலை செய்ய நேரமில்லை’ என்று முகத்தில் அடித்தாற் போலச் சொல்லக் கூடிய ஆசிரியர்களை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. 

‘நாங்க மட்டும் கல்யாணமாகாம கோயில் மாடு மாதிரி சுத்திட்டு இருக்கோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தேன். 

ஆர்வமேயில்லாத மனிதர்கள் ஆசிரியர்களாக இருக்கும் பள்ளிகளுக்கு எதைச் செய்தாலும் வீண்தான். ஆற்றில் கரைத்துவிட்ட பெருங்காயம் மாதிரி. காசுக்கும் கேடு; நம் உழைப்புக்கும் கேடு.

அதனால்தான் பரிந்துரைப்பவர்களிடம் ‘தலைமையாசிரியரைத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று கேட்பது. முதல் பேச்சிலேயே ஓரளவுக்குத் தெரிந்துவிடும். அதன் பிறகு தேவையான விவரங்களை கேட்டு வாங்கிக் கொள்ளலாம். ஆர்வமிக்க ஆசிரியர்களுக்கு உதவுவதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும். அவர்கள்தான் உதவிகளை மாணவர்களுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பார்கள். மாணவர்களை மனிதர்களாக வார்த்தெடுப்பார்கள்.

நிறையப் பள்ளிகள் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் பணம் இருக்கிறது என்பதற்காக நமக்குத் தெரிந்த பள்ளிகள், யாரோ பரிந்துரைக்கும் பள்ளிகளையெல்லாம் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டியதில்லை. நூலகத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளக் கூடிய ஆசிரியர்களாக இருக்க வேண்டும். அப்ப்டியான பள்ளி என்று கருதும்பட்சத்தில் பள்ளியில் தகவலைத் தெரிவித்துவிடுங்கள். பள்ளியிலிருந்து மின்னஞ்சல் வந்த பிறகு தொடர்பு கொண்டு பேசுகிறேன்.

அரசு உதவி பெறும் பள்ளி, ஆரம்ப அல்லது நடுநிலைப்பள்ளி, கிராமப்புற பள்ளியெனில் சிறப்பு.

நாம் செய்கிற செயல் சரியானவர்களைச் சென்றடைய வேண்டும். ஒவ்வொரு முறையுமே சரியான பயனாளிகளைக் கண்டடைவதுதான் பெரும் சவாலாக இருக்கிறது. இப்பொழுதும் அப்படித்தான். தீவிரமாகப் பரிசீலித்து தயவு தாட்சண்யமே இல்லாமல் கழித்துக் கட்டிய பிறகு மிச்சமிருக்கும் பள்ளிகளை இறுதி செய்து கொள்ளலாம். 

நன்றி.

Jun 21, 2017

ஏன் உதவுவதில்லை?

அய்யா என் மகனின்  கல்வி உதவிக்காக உங்கள் நிசப்தம்.காம் இணைப்பிற்கு சென்றேன். அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் (Government or Govt.aided) கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கக் கூடிய மாணவர்கள் மட்டுமே பரிசீலிக்கப்படுகிறார்கள். தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கும் மாணவர்களின் கோரிக்கைகள் பரிசீலிக்கப்படுவதில்லை. இந்த வரிகள் மிகவும் வேதனையாக உள்ளது. அரசு பள்ளியில் பயிலும் அரசு உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு அரசே உதவி செய்யும் போது உங்கள் உதவி தனியார் பள்ளி மற்றும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு ஏன் இருக்க கூடாது இந்த குழந்தைகளின் பெற்றோர் படும் அவஸ்தையை (கந்து வட்டியாவது வாங்கி குழந்தைகளை படிக்க வைக்கிறார்கள்) கொஞ்சம் குறைக்கலாம் அல்லவா. இது ஒரு கோரிக்கையாக எடுத்து கொள்வீர்களா?
 .
அன்புடன் 
***  
இதே கேள்வியை வெவ்வேறு தொனிகளில் கேட்டிருக்கிறார்கள். தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு ஏன் உதவுவதில்லை என்று முன்பே எழுதிய ஞாபகம் இருக்கிறது.
  • அதிக மதிப்பெண்களை வாங்கிய மாணவர்களுக்குத்தான் பெரும்பாலும் அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் கல்வி நிறுவனங்களில் இடம் கிடைக்கிறது. அரசுக் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் நன்றாகப் படித்தவர்கள்/படிக்கிறவர்கள் என்று பெரும்போக்காக முடிவு செய்துவிடலாம். நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமான நோக்கம்.

  • மதிப்பெண்கள் குறைவாக பெற்ற மாணவர்கள் வேறு பாடப்பிரிவை எடுத்துப் படிப்பதுதான் சரி என்று நினைக்கிறேன். உதாரணமாக மதிப்பெண்களையும் குறைவாகப் பெற்று அதே சமயம் தாம் பொறியியல்தான் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்து தனியார் கல்லூரிகளுக்குத் துணிகிறவர்கள் ‘எப்படியாவது பணத்தைப் புரட்டிவிட முடியும்’ என்று நம்புகிறவர்களாக இருப்பார்கள். அப்படியொரு நம்பிக்கையில்லையென்றால் செலவானாலும் பரவாயில்லை என்று தனியார் கல்வி நிறுவனத்தில் சேர்ப்பதற்கான வாய்ப்பு வெகு குறைவு. அறக்கட்டளையின் இரண்டாவது நோக்கம் எந்தவிதத்திலும் பணத்தைப் புரட்ட முடியாத மனிதர்களைக் கை தூக்கி விடுவதாகத்தான் இருக்க வேண்டுமே தவிர ‘எப்படியாவது புரட்டிவிட முடியும்’ என்ற நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு நாமும் கை நீட்டிச் சுமையைக் குறைப்பதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. 
  • அரசுக் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கிற மாணவர்களுக்கு அரசாங்கம் உதவுகிறதுதான்- மறுக்கவில்லை. அப்படி உதவும் பட்சத்திலும் கூட நிதித் தேவைகளுக்காகத் திண்டாடும் பல நூறு மாணவர்களைக் காட்ட முடியும். விளிம்பு நிலை மனிதர்கள். அவர்களுக்குத்தான் நாம் உதவ வேண்டும்.
  • தனியார் கல்வி நிறுவனத்தில் பயிலும் ஒரு மாணவனுக்குக் கட்டக் கூடிய தொகையைக் கொண்டு குறைந்தபட்சம் இரண்டு அரசுக் கல்லூரி மாணவர்களுக்குக் கட்டிவிட முடியும்.
  • தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கும் உதவத் தொடங்கினால் வரக் கூடிய கோரிக்கைகளின் எண்ணிக்கை மாளாததாகிவிடும். இப்படியான குறைந்தபட்ச வடிகட்டல் இல்லாமல் சமாளிப்பது வெகு சிரமம்.
  • விதிகள் இருப்பினும் சில விதிவிலக்குகள் உண்டு. மிகக் கடுமையான வடிகட்டல்களுக்குப் பிறகு மனிதாபிமான அடிப்படையில் ஒன்றிரண்டு மாணவர்களுக்கு உதவியிருக்கிறோம். (பெற்றோரில் இருவருமே இல்லாதவர்கள், இவன் படித்தால் ஒரு தலைமுறையே தப்பிக்கும் என்பது மாதிரியான சில உதாரணங்கள்) அவர்களின் சூழலை வெளியில் எழுதி வெளிச்சமாக்க வேண்டியதில்லை என்று இலைமறை காய்மறையாக மட்டுமே எழுதுவதுண்டு. 
இங்கு யாருக்குத்தான் கஷ்டமில்லை? 

ஒரு கோடி ரூபாய் வைத்திருப்பவருக்குக் கூட இன்னும் பத்து லட்ச ரூபாய் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் தோன்றும். எல்லாக் காலத்திலும் எல்லோருக்கும் பணத்தின் தேவை இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் அத்தனை பேருக்கும் உதவுவது சாத்தியமில்லை. அதனால்தான் விதிமுறைகள் எல்லாம். எல்லாவற்றையும் தாண்டி இதுவரை கிடைத்திருக்கும் அனுபவங்களைக் கொண்டு மனிதாபிமான அடிப்படையில்தான் முடிவெடுக்கிறோம். எல்லாமே சரியான முடிவுகள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒவ்வொரு புதிய முடிவெடுப்பின் போதும் செய்த தவறைத் திரும்பச் செய்துவிடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறேன்/றோம்.

அழகும் நெகிழ்வும்

சென்னைக்கு போரூர் சிக்னல் மாதிரி பெங்களூரில் நிறைய உண்டு. சென்னைவாசிகள்தான் உலகத்திலேயே கடும் துன்பத்திற்கு ஆளானவர்களைப் போல ‘அய்யோ ட்ராபிக்’ என்று புலம்புகிறார்கள். நாங்கள் ஏதாவது புலம்புகிறோமா? மாமனார் மாமியாரை எல்லாம் பழி வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் டவுன் பஸ்ஸில் ஏற்றி காலை ஒன்பது மணிக்கு சில்க் போர்ட் சிக்னலில் விட்டுவிட வேண்டும். அதன் பிறகு நம் வம்புக்கே வர மாட்டார்கள். அதே போல இன்னொரு சிக்னல் இருக்கிறது. சோனி வேர்ல்ட். பெயரைக் கேட்டாலே எனக்கு பற்றியெரியும். தெரியாத்தனமாகக் கூட சிக்கிக் கொள்ள மாட்டேன். ஆனால் என்னுடைய கிரகம்- அல்லது - நயன்தாராவின் நல்ல நேரம் - அவ்வழியாகச் சென்றுவிட்டேன்.

ஏதோவொரு படப்பிடிப்பு. சாயந்திரம் ஐந்தரை மணிக்கு ஆளாளுக்கு செல்போனை வைத்து படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏதோ விபத்து போலிருக்கிறது என்றுதான் நினைத்தேன். நம் ஊரில்தான் யாராவது அடிபட்டுக் கிடந்தால் அவரவருக்குள்ளிருக்கும் பிசி ஸ்ரீராம்கள் எட்டிப்பார்த்துவிடுவார்கள் அல்லவா? ஆனால் நயன்தாரா. தாரா என்றால் வழிவது. நயன் என்றால் அழகு. அதனால் வண்டியை ஓரங்கட்டி நாமும் வழிந்துவிட்டு வரலாம் என்று நிறுத்தினேன். ஒரு வெண்சட்டை மாமா வந்தார். 

‘வண்டியை நிறுத்தாத’ என்றார். ஏற்கனவே அழகு வழிந்து சிக்னல் முழுக்கவும் நிரம்பிக் கிடக்கிறது. ‘இவன் வேற..’ என்று அவர் நினைத்திருக்கக் கூடும்.

‘சார்...தாரா சார்...நயன்தாரா’ - தாரா என்று சொல்லும் போது ஒலியைக் குறைத்துவிட்டு வெறும் காற்று மட்டும் வாயிலிருந்து வெளியேறியது.

‘ட்ராபிக் ஆகும்’ என்றார். கடுப்பாகிவிட்டது. போராளி வடிவத்தில் இருந்திருந்தால் ‘தெரியுதுல்ல...அப்புறம் எதுக்குங்க இந்நேரத்துல ஷூட்டிங்குக்கு பர்மிஷன் கொடுத்தீங்க’ என்று கேட்டிருப்பேன். துரத்திவிட்டுவிடுவாரோ என்கிற பயத்தில் பம்மிவிட்டேன். அவரும் தொலையட்டும் என்று என்னை விட்டுவிட்டார்.

நயன் சாலையைக் கடக்கும் காட்சி. அதைப் படமெடுக்கத்தான் குழுமியிருந்தார்கள். என் கையில் கேமிராவும் இல்லை செல்போனும் இல்லை. இரண்டாவது முறையாகக் கண்களில் படமெடுத்துக் கொண்டேன். இதற்கு முன்பாக ‘உன் விழியும் என் வாளும் சந்தித்தால்’ மாதிரி ஆனந்த விகடன் விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சியில் ஒன்றரை வினாடிகள் சந்தித்துக் கொண்டோம். இன்றைக்கு ஒன்றேகால் வினாடிகள்தான். அடுத்த முறை அழகைக் கூட்டினால் ஒன்றே முக்கால் வினாடிகள் சந்தித்துக் கொள்ளக் கூடும். இரண்டு மூன்று அழகுக் கூடங்களைப் பார்த்து வைத்திருக்கிறேன்.

பொறுமையாக வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுத்தான் வந்திருப்பேன். வீட்டிற்கு நாகேஸ்வரன் வந்திருந்தார். அவருக்கு அறுபத்தைந்து வயது இருக்கும். லங்கா-இந்தியன் ஆயில் கார்போரேஷன் நிறுவனத்தின் முதல் எம்.டி அவர்தான். ஓய்வு பெறும் போது ஐ.ஓ.சியின் போர்ட் உறுப்பினர்களில் ஒருவர். பெருந்தலை. அவரும் அவரது மனைவியும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டார்கள். அலைபேசியில் அழைத்தார். ‘நயனைப் பார்த்துட்டு இருக்கேன்’ என்று சொல்லவா முடியும்? ‘இதோ சார்...பத்து நிமிஷம்’ என்று கிளம்பியிருந்தேன். வீட்டிற்குச் செல்லும் வரை நயன் பற்றிய நினைப்புதான். தெய்வீக நினைப்பு.

வீட்டில் அம்மாவும் மகியும் இருந்தார்கள். வீட்டில் இருப்பவர்களைப் பார்ப்பதற்காகத்தான் தேடி வந்திருந்தார். என்னைப் பார்ப்பதற்காக யாரேனும் வீட்டுக்கு வருவதாக இருந்தால் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டுச் செல்வதுதான் வழக்கமும் கூட. கிடைக்கும் இடைவெளியில் ‘அவரு நல்லவரு..வல்லவரு’ என்றெல்லாம் எதையாவது சொல்லி வைத்துவிடுவார்கள். இப்படி யாராவது வந்து புகழ்ந்தால்தானே நமக்கெல்லாம் வீட்டில் மரியாதை கிடைக்கும்? ‘பொழப்புக் கெட்ட பைத்தியகாரன் மாதிரி சுத்தறான்’ என்று என்னை இளக்காரமாக நினைக்கும் தம்பிக்கும் சுர்ரென்று இருக்கும். 

நான் வீடு போய்ச் சேரும் வரைக்கும் நிறையச் சொல்லியிருப்பார் போலிருக்கிறது. வாயடைத்துக் கிடக்கிறார்கள்.

நாகேஸ்வரனுக்கு அட்டாக்ஸியா. மூளையில் செரிபலம் பகுதியில் உண்டாகக் கூடிய பாதிப்பு இது. அவரால் உதவியில்லாமல் நடக்க முடியாது. பேசும் போது சொற்கள் குழறும். மிக நுணுக்கமாகக் கவனித்தால் மட்டுமே வார்த்தைகள் புரியும். அப்பேர்ப்பட்ட சிரமத்திலும் சென்னையிலிருந்து வந்து மாலை நேரத்தில் வீடு தேடி வந்ததுதான் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அவ்வளவு ஆச்சரியம். நான் எழுதுவதையெல்லாம் வீட்டில் இருப்பவர்கள் யாரும் படிப்பதில்லை. புத்தகமாக வந்தால் அம்மா படிப்பார். அவ்வளவுதான். இப்படியொருவர் இவ்வளவு சிரமங்களோடு வந்து ‘பார்த்து பேசிட்டு போகணும்’ என்று அமர்ந்திருந்தால் அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாகத்தானே இருக்கும்?

வீட்டில் ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரிடமும் என்னைப் பற்றிச் சொன்னார். எப்பொழுதோ எழுதிய கட்டுரைகளின் சில வரிகளை நினைவில் வைத்துச் சொன்னது அம்மாவுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

‘நீங்க இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்திருக்க வேண்டியதில்லை சார்’ என்றேன்.

அவரது அப்பாவுக்கும் அட்டாக்ஸியா இருந்திருக்கிறது. மூத்த அண்ணன் ஒருவருக்கும் இருந்திருக்கிறது. மரபு சார்ந்த நோய். உலகம் முழுவதிலும் சேர்த்தால் ஒரு லட்சம் பேருக்குக் கூட இந்நோய் இல்லை. மருத்துவத்துறையில் ஒரு அரசியல் இருக்கிறது. எந்த நோய் அதிகமானவர்களைத் தாக்குகிறதோ அந்த நோய்க்குத்தான் ஆராய்ச்சிகள் அதிகமாக நடக்கும். மருந்தும் தயாரிப்பார்கள். சொற்பமான மனிதர்களைப் பாதிக்கக் கூடிய நோய்களை விட்டுவிடுவார்கள். அட்டாக்ஸியாவை அப்படித்தான் விட்டுவிட்டார்கள்.

‘மூத்த அண்ணன் படுத்த படுக்கை ஆகித்தான் இறந்தாரு...என்னோட உடம்புக்கும் வலு குறைஞ்சுட்டே வருது....எப்போ என்ன ஆகும்ன்னு தெரியாது..நடமாட முடியறப்போ உங்களை மாதிரியான ஆளுங்களை பார்த்துடணும் மணிகண்டன்’ என்றார். ஒரு மனிதனை அடித்து நொறுக்குவதற்கு இதைத் தவிர வேறு என்ன சொற்கள் வேண்டும்? எனக்கு என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. ‘உங்களைப் பார்க்க வந்துட்டு நானே பேசிட்டு இருக்கேன்...நீங்க பேசுங்க...நாங்க கேட்கிறோம்’ என்றார். உண்மையிலேயே நெகிழ்வான சமயங்களில் என்னால் பேச முடியாது. வார்த்தைகளைத் தொலைத்துவிடுவேன். 

அப்படித்தான் நேற்றும்.

வெகு நேரம் பேசிவிட்டு தடுமாறி மெல்லப் படியிறங்கி மிகுந்த சிரமத்திற்கிடையில் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினார். வண்டி வரைக்கும் உடன் வந்தேன். காரில் ஏறி அமர்ந்து புன்னகைத்தபடியே கைகாட்டினார். வாழ்க்கையில் எதையோ அடைந்துவிட்ட சந்தோஷம் எனக்கு. வாழ்நாள் முழுக்கவும் சேர்த்து இப்படி நான்கு மனிதர்களைச் சேர்த்தால் போதும் எனத் தோன்றியது. நாம் செய்கிற செயல்களுக்கு அங்கீகாரமே தேடாமல் இருப்பதுதான் நல்லது. ஆனால் எதிர்பாராமல் கிடைக்கக் கூடிய இத்தகைய அங்கீகாரங்களும் மனிதர்களின் வாழ்த்துக்களும் புரட்டிப் போட்டுவிடுகின்றன என்பதுதான் நிதர்சனம்.