Apr 27, 2015

எதுக்கு ஆயா உனக்கு இவ்வளவு கோபம் வருது?

‘டேய் பசங்களா....இந்தப் பக்கம் வந்தீங்கன்னா மண்டையை உடைச்சுப் போடுவேன்’ என்று அந்த ஆயா கத்திக் கொண்டேயிருக்கும். வெள்ளாட்டுக்கார ஆயா. எங்கள் ஊரிலிருந்து வெகுதூரத்தில் வாய்க்கால் ஓரமாக அவருடைய வீடு இருந்தது. அதை வீடு என்று சொல்ல முடியாது. குடிசை. நாவல் மரங்கள் சூழ்ந்த பகுதி என்பதால் சீஸனில் கற்களை எடுத்து வீசும் பையன்களின் முரட்டுத்தனத்தால் குடிசையும் பதம் பார்க்கப்படும். குடிசைக்குள் எதையாவது செய்து கொண்டிருக்கும் ஆயா அவசர அவசரமாக வெளியே வந்து தாய்கோழி, தேவதையின் பசங்களா என்று எதையாவது சொல்லித் திட்டுவார். அவருக்கு அப்பொழுதே எண்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஆயாவுக்கு உடம்பில் தெம்பு அதிகம். இல்லையென்றால் வயலுக்குள் தன்னந்தனியாக சோறாக்கித் தின்று காலத்தை ஓட்ட முடியுமா?

ஆயா வெள்ளைச் சேலைதான் கட்டியிருக்கும். விதவைகள்தான் வெள்ளைப் புடவை அணிவார்கள் என்பதால் நிச்சயமாக திருமணம் ஆகியிருக்க வேண்டும். ஆனால் கேட்டால் பதில் சொல்ல மாட்டார். ஒரு நாள் சரவணன் வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இராமல் ‘ஆயா உங்க ஊட்டுக்காரருக்கு என்னாச்சு?’ என்று கேட்டுவிட்டான். ஆயா எதுவுமே சொல்லவில்லை. காது கேட்கவில்லை போலிருக்கிறது என்று நினைத்தவன் எங்களிடம் திரும்பி ‘கெழவிக்கு காது கேட்கலையாட்ட இருக்குது...நம்மளையே இந்தப் போடு போடுறா...புருஷனை என்ன போடு போட்டிருப்பா?’ என்றான். அது ஆயாவுக்கு காது கேட்டுவிட்டது. 

‘அடேய்.....வப்பானோளிக்கு பொறந்தவனே...’ என்று கத்திக் கொண்டே சல்லைக் கத்தியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடி வந்தார். சல்லைக்கத்தி என்பது நீண்ட மூங்கில் குச்சியின் நுனியில் சிறு கத்தியைக் கட்டி வைத்திருப்பார்கள். அந்தக் கத்தி வளைந்திருக்கும். கீழே நின்றபடியே மரத்திலிருந்து காய்கள் பறிப்பதற்கும் கிளைகளை ஒடிப்பதற்கும் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். ஆயாவின் வேகத்தைப் பார்த்து சரவணன் திகிலைடந்துவிட்டான். நாங்களும்தான். சிக்கினால் பின்பக்க சதையை கிழவி கிழித்து எடுத்தாலும் எடுத்துவிடும். ஒரே ஓட்டமாக ஓடி வாய்க்காலுக்குள் குதித்து விட்டோம். எட்டாவது ஒன்பதாவது படித்துக் கொண்டிருந்த வயது. ட்ரவுசரோடு நாங்கள் தறி கெட்டு ஓடியதைப் பார்த்ததும் கிழவிக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. கொஞ்சம் பெருமையும் கூட. அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் வந்து மோரி மேல் அமர்ந்து கொண்டார். ‘நீங்க எப்படி மேல வர்றீங்கன்னு பார்க்கிறேன் இருங்கப்புனுகளா’ என்றார். ஆயா நகர்வது போலத் தெரியவில்லை.

‘எதுக்கு ஆயா உனக்கு இவ்வளவு கோபம் வருது?’ என்றான். 

‘எம்புருஷன் எப்படிச் செத்தா உனக்கு என்னடா? நீ இன்னொருக்கா என்னையைக் கட்டி போறியா?’ என்ற ஆயாவின் கேள்வியை சரவணன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

‘அதுக்கு என்ன ஆயா...நீ சரின்னு சொல்லு...கட்டிக்கிறேன்...ஆனா ஒண்ணு...வருஷம் ஒரு குழந்தை பெத்து போட்டுறோணும்..சரியா?’என்றான். எங்களுக்கு பயங்கரமாக சிரிப்பு வந்துவிட்டது. இதைச் சொல்லும் போது சரவணனுக்கு பதினான்கு வயது கூட ஆகியிருக்கவில்லை. ஜட்டி போடாமல் ட்ரவுசர் போட்டுத் திரிந்த பருவம். ஆனால் அப்பொழுதே எங்களுக்கு பலான பலான விவரங்கள் தெரியும். வாய்க்கால் மேட்டில் யார் ஒளிகிறார்கள் என்பதிலிருந்து கரும்புக் காட்டுக்குள் யார் நுழைகிறார்கள் என்பது வரை மோப்பம் பிடித்து வைத்திருப்போம். 

ஆயாவுக்கு மறுபடியும் சிரிப்புதான். அது தனிமையின் சிரிப்பு. யாரிடமும் பேசுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. இப்படி யாராவது நக்கலாக பேசினாலும் கூட அது ஆயாவுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்திருக்கக் கூடும். சல்லைக் கத்தியை நிலத்தில் நட்டு வைத்தபடி பிடித்துக் கொண்டு ‘நீ மேல வா...அறுத்து மீனுக்கு வீசறேன்’ என்று அமர்ந்து கொண்டார். 

சரவணனும் விடுவதாகத் தெரியவில்லை. ‘கெழவி...உனக்கு வேண்டாம்ன்னா விட்டுடு....அறுத்துவீசிட்டா நான் எங்க போய் தேடுவேன்’ என்று கேட்டு எக்கனைக்கு தக்கனையாக இரண்டு பேரும் பேசிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். அப்பொழுது அந்தி சாயும் நேரம். ‘போங்கடா பொழப்பு கெட்டவனுகளா’ என்று சொல்லிவிட்டு தனது வெள்ளாடுகளை ஓட்டி வரச் சென்றுவிட்டார். ஆயா பற்றி நிறையக் கதைகள் உண்டு. வெகு மூர்க்கமாக இருந்த காலத்தில் தண்ணிவாக்கியாக இருந்திருக்கிறாராம். வாய்க்காலின் நீரை வயல்களுக்கு மடை மாற்றிவிடும் வேலை. தண்ணீர் பாய்ச்சுபவர் என்பதுதான் மருவி தண்ணிவாக்கியாகிவிட்டது. பெரும்பாலும் ஆண்கள்தான் இந்த வேலையைச் செய்வார்கள். ஆனால் ஆயா செய்திருக்கிறார். 

குடும்பம், குழந்தை என்று எதுவும் இல்லை. தனிக்காட்டு ராணி. கடைசி காலத்தில் வெள்ளாடு மேய்த்தபடி காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். கடைசிக் காலம் என்பது இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக. 
ஆயா பற்றிய ஒரு கதை வெகு பிரசித்தமாகியிருந்தது. ஆயா மூர்க்கமாக இருந்த காலத்தில் வயல்வெளிக்குள் நெல் திருட வந்த எவனோ ஒருவன் ஆயாவின் குடிசைக்குள் நுழைந்துவிட்டான். வாட்டசாட்டமாக பெண்ணொருத்தி இருக்கிறாள் என்கிற நினைப்புதான் அவனுக்கு. வந்திருந்தவன் போதையில் இருந்திருக்கிறான். குடிசையின் படல் அசைவின் சத்தத்திலேயே எவனோ நுழைந்துவிட்டான் என்பதை மோப்பம் பிடித்துக் கொண்ட ஆயா பதற்றமேயில்லாமல் படுத்திருக்கிறார். உள்ளே நுழைந்தவன் மெதுவாக ஆயாவின் மீது பரவவும் அதுவரை காத்திருந்த ஆயா எந்தச் சத்தமுமில்லாமல் தலையணைக்குக் கீழாக இருந்த கருக்கு அரிவாளை எடுத்து குரல்வளையை அறுத்துவிட்டார். அந்த இரவில் கேட்ட அவனது கதறல் சத்தம் வெகு தூரத்திற்கு கேட்டிருக்கிறது. ஆனால் யாரும் வரவில்லை. இரவோடு இரவாக பெரிய தக்கையில் அவனது உடலைக் கட்டி ஆற்றில் விட்டுவிட்டாராம். அவ்வளவுதான். அந்தக் காலத்தில் ஒரு விசாரணையும் இல்லை. இருந்தாலும் ஆயா மீது மற்றவர்களுக்கு பயம் வந்துவிட்டது. யாரும் முகம் கொடுத்துக் கூட பேசத் தயங்கியிருக்கிறார்கள். அதுவே கூட ஆயாவுக்கு தனிமையைக் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டது. 

அப்படியெல்லாம் எதுவும் நடக்கவில்லையென்றும் ஆயாவாகவே கிளப்பிவிட்ட வதந்தி என்றும் சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அந்தக் காலத்தில் வனாந்திரமான வயல்வெளியில் ஒரு பெண்மணி குடிசை அமைத்து வாழ்வது சாதாரணக் காரியமில்லை. என்னதான் தைரியமான பெண்மணியாக இருந்திருந்தாலும் எவ்வளவோ பிரச்சினைகளைச் சந்தித்திருக்கக் கூடும். கண்டவனெல்லாம் கண் வைத்திருக்கக் கூடும். அதற்காகவே கூட இப்படியான பிம்பங்களைத் தன்னைச் சுற்றி உருவாக்கி வைத்திருக்கலாம். எவனும் யோசிப்பான் இல்லையா? ஆனால் அதையெல்லாம் புரிந்து கொள்கிற வயது எங்களுக்கு இல்லை. ஒரு கிழவியை சீண்டும் சந்தோஷம்தான். அந்த வருடத்தின் முழு ஆண்டுத் தேர்வு முடிந்த பிறகு பெரும்பான்மையான நாட்களில் வாய்க்காலில் குளித்து ஆயாவிடம் எதையாவது பேசிவிட்டு வருவோம். ஆயாவுக்கும் அது ஓரளவு மனத் திருப்தியைக் கொடுத்திருக்கக் கூடும். 

வெள்ளாடு வழியாக ஆயாவுக்கு ஓரளவுக்கு வருமானம் இருந்தது. சிலுவாடு தொகை வைத்திருந்திருக்கக் கூடும். எவ்வளவு வைத்திருந்தார் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை.

நாங்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று ஆயாவை யாரோ கொன்றுவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். அப்பொழுது என்னிடம் சைக்கிள் இருந்தது. சரவணனும் நானும் சைக்கிளை வேக வேகமாக மிதித்தோம். நாங்கள் சென்ற போதே கூட்டம் கூடியிருந்தது. குடிசைக்குள் பிணம் கிடந்தது. போலீஸார் எங்களை அருகில் விடவில்லை. சிறுவர்கள் என்பதால் மற்ற பெரியவர்களும் எங்களை விரட்டினார்கள். யாரோ ஆயாவின் கழுத்தை அறுத்துவிட்டு பணத்தை திருடிவிட்டுச் சென்றுவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். எவ்வளவு தொகை என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை. ஆயாவின் பிணம் வெகு கோரமாக இருந்தது. வாயைத் திறந்தபடி ரத்தம் உறைந்து கிடந்த முகம். தலை முடி பரட்டையாகக் கிடந்தது.  இந்த முறை குடிசையின் படல் அசைவுச் சத்தத்தை ஆயாவால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை போலிருக்கிறது என்று தோன்றியது. ஒருவேளை கண்டுபிடித்திருந்தாலும் கழுத்தை அறுக்குமளவுக்கு ஆயாவின் உடலில் வலுவில்லாமல் போயிருக்கக் கூடும்.

‘பாவம்’ என்று இருவரும் சொல்லிக் கொண்டோம். 

வீட்டுக்குக் கிளம்பலாம் என்று நினைத்த போது சரவணன் ‘வாய்க்கால்ல குளிக்கலாமா?’ என்றான் . சற்று தொலைவுக்குச் சென்று மற்றவர்களின் கண் படாத இடத்தில்  வாய்க்காலில் இறங்கினோம். குளிக்கவே பிடிக்கவில்லை. ஆயாவின் நினைப்பாகவே இருந்தது. ஆயாவின் நினைப்பு என்பதைவிடவும் ஆயாவின் பிணம் பற்றிய நினைப்பு அது. ‘போலாம்’ என்று கிளம்பினோம். வெள்ளாடுகளை என்ன செய்தார்கள் என்று கவனிக்கவில்லை. சட்டையை அணிந்து கொண்டு வாய்க்கால் கரையோரமாகவே சைக்கிளை மிதித்தோம். அன்றைய தினம் மட்டும் வாய்க்காலில் ரத்தம் ஓடுவதாக தெரிந்தது. 

உருளுதாம் சாயுதாம் புரளுதாம்

இந்தக் காலத்தில் ஒருவனை பொது இடத்தில் தாக்குவது பெரிய காரியமேயில்லை. நினைத்தால் போதும். நான்கு குத்துக்களை இறக்கிவிடலாம். பெரிய ஊர்களில்தான் இப்படி அடித்துக் கொள்வார்கள் என்று இல்லை. கோபி போன்ற ஊர்களிலும் அடித்துக் கொள்கிறார்கள். சனிக்கிழமையன்று மார்க்கெட் அருகில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இப்போதைக்கு குமணன் அண்ணன் வழியாகத்தான் உள்ளூர் விவகாரங்களைத் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவர்தான் source. அடுத்த முறை செங்கோட்டையனுக்கு ஸீட் தருவார்களா என்று பேசிக் கொண்டிருந்த போது வெளியில் தப், தொப் என சத்தம் கேட்கத் துவங்கியது. வடிவேல் சொல்வது போல உருளுதாம், சாயுதாம், புரளுதாம்- கடைக்கு முன்பாக நிறுத்த வைக்கப்பட்டிருக்கும் தகரத் தட்டிகள் மீதெல்லாம் விழுகிறார்கள். பைக், சைக்கிள் என்று ஒன்று பாக்கியில்லை. எழுந்து சென்றால் ஆளாளுக்கு சாத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இப்பொழுதெல்லாம் உள்ளூர் தட்டிகளில் செங்கோட்டையனின் பெயரே தென்படுவதில்லை. அமைச்சராக இருந்த போது அவர் ஊருக்கு வரும் போதெல்லாம் ‘சாதனைச் செம்மலே வருக’ என்று போஸ்டர் ஒட்டுவார்கள். அவரும் வெள்ளிக்கிழமையானால் ஊருக்கு வந்து போவார். ஒரு காலத்தில் அவருடைய விரலசைவு இல்லாமல் ஈரோடு மாவட்டத்தில் எதுவும் நடந்ததில்லை. எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் ஈரோடு மாவட்டத்தில் கொடி பறக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்த சு.முத்துச்சாமி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஓரங்கட்டப்பட்ட பிறகு செங்கோட்டையனின் கொடி பறக்கத் தொடங்கியது. இரண்டாவது முறை ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு சுத்தமாக காலி செய்யப்பட்ட முத்துச்சாமி இப்பொழுது திமுகவுக்குச் சென்றுவிட்டார். அங்கு என்.கே.கே.பி.ராஜாவுடன் லடாய் ஆகி இதுவரை ஒன்றாக இருந்த மாவட்ட திமுகவை இரண்டாகப் பிரித்து ஒன்றை ராஜாவுக்கும் இன்னொன்றை முத்துச்சாமிக்கும் கொடுத்துவிட்டார்கள். அதிமுகவின் தளபதியாக இருந்த செங்கோட்டையனுக்கு பெரிய பன்னாகக் கொடுத்து அமர வைத்துவிட்டார்கள்.

ஏன் அவரை டம்மியாக்கியிருக்கிறார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. வெறும் யூகங்கள்தான். பெண் விவகாரத்தில் சிக்கிக் கொண்டதால் அவருடைய மகனும் மனைவியுமே மேலிடத்தில் புகார் அளித்து காலியாக்கிவிட்டார்கள் என்கிறார்கள். அதெல்லாம் இல்லை- தனக்கு ஆதரவாக தொண்ணூறு எம்.எல்.ஏக்களைத் திரட்டி வைத்திருந்தார். அதனால்தான் டம்மியாக்கிவிட்டார்கள் என்று இன்னொரு தரப்பினர் சொல்கிறார்கள். செங்கோட்டையன் அந்தளவுக்கு தைரியமானவர் இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். 

அதெல்லாம் எப்படியோ போகட்டும். இப்பொழுது அவருக்கு நிலைமை சரியில்லை. தோப்பு வெங்கடாசலம்தான் பெரிய மனுஷன். பார்த்த பக்கமெல்லாம் அவருடைய பெயர்தான் இருக்கிறது. செங்கோட்டையனின் விசுவாசிகள் ‘எதுக்கு வெட்டி வம்பு?’ என்று ஜெயலலிதாவின் பெயரை மட்டும் அச்சடித்துவிட்டு மற்றவர்களின் பெயர்களை தவிர்த்துவிடுகிறார்கள். இந்த மாதிரி எதையோ பேசிக் கொண்டிருந்த போதுதான் அந்த உருளுதாம், சாயுதாம், புரளுதாம்.

உடனடியாக எதுவும் புரியவில்லை. மாற்றி மாற்றி அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவனுக்கு வாயிலும் மூக்கிலும் ரத்தம் ஒழுகுகிறது. இன்னொருவனுக்கு நெற்றி வீங்கிக் கிடந்தது. வேறு சிலரும் களத்தில் புலிகளாகி நின்றிருந்தார்கள். அத்தனை பேரும் இருபதைத் தாண்டாத விடலைகள். மூக்கில் ரத்தம் ஒழுகிக் கொண்டிருந்தவன் சிவப்பு நிறச் சட்டை அணிந்திருந்தான். அவன் தனி ஆள். மற்ற அத்தனை பேரும் ஒரு குழு. ஏன் அடிக்கிறார்கள் என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை. அடி வாங்கியவனும் அமைதியாக இருக்கவில்லை. வெறியெடுத்துத் திரிந்தான். தன்னை அடிப்பதற்காக அருகில் வருபவன் மீதெல்லாம் கையை வீசிக் கொண்டிருந்தான். அடித்தவர்கள் வண்டிப்பேட்டைக்காரர்கள். வண்டிப்பேட்டை இந்தக் கலவரம் நடந்த இடத்துக்கு அருகாமையில்தான் இருந்தது. அங்கிருந்து ஆட்கள் திமுதிமுவென்று வந்து கொண்டேயிருந்தார்கள். வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் சிவப்புச் சட்டைக்காரன் மீது ஒரு வீச்சை வீசினார்கள்.

சிவப்புச்சட்டைக்காரனின் வீடு சற்று தள்ளியிருக்கும் போலிருக்கிறது. தனக்குத் தெரிந்த நண்பர்களையெல்லாம் ஃபோனில் அழைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஒருவரும் வந்து சேர்ந்தபாட்டைக் காணோம். அதற்குள் அவனுக்கு அடி மீது அடியாக இறங்கிக் கொண்டேயிருந்தது. இடையில் சிலர் புகுந்து தடுத்தார்கள். தடுத்தவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் சினிமாவிலிருந்த பஞ்ச் டயலாக்குகளை பதிலாகச் சொன்னார்கள். 

‘ஒருத்தனைப் போட்டு இத்தனை பேர் அடிக்கறீங்களே’ என்று ஒருவர் கேட்டார்.

‘வரச் சொல்லுங்க..ஒத்தைக்கு ஒத்தை...நான் அடிக்கறேன்..இங்கேயே அடிக்கறேன்’ என்கிறான். இந்த வசனத்தைக் கேட்ட சிவப்புச் சட்டைக்காரனுக்கு கோபம் பொங்கி வர ஒத்தைக்கு ஒத்தை வரத் தயாராகினான். ஏற்கனவே ரத்தத்தைத் துப்பிக் கொண்டிருக்கிறான். மற்றவர்கள் தடுத்தார்கள். 

‘அவனுக்கு ஒரு உசிரு...வண்டிப்பேட்டைக் காரனுக்கு ரெண்டு உசிரு...தெரியுமா’ என்றான் இன்னொருவன். இந்த டயலாக் எந்தப் படத்தில் வருகிறது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்னொருத்தன் சற்று நாகரீகமாக இருந்தான். மற்றவர்களை அழைத்துச் செல்வான் என்று நினைத்தால் நடு சாலையில் நின்று கொண்டு ‘வாங்கடா வாங்க...இன்னைக்கு அவனா நாமளான்னு பார்த்துடுவோம்’ என்கிறான்.

ட்விஸ்ட் இல்லாமல் கொலை நடக்கும் போலத் தெரிந்தது. ‘அண்ணா போலீஸைக் கூப்பிட்டுடலாம்’ என்றேன். குமணன் ‘டேய் கிளம்புங்கடா..வண்டிப்பேட்டைன்னா பெரிய கழட்டிகளா?’ என்கிற ரீதியில் சத்தம் போடவும் கண்ணாடிக்காரன் திரும்பி குமணனை முறைத்தான். அந்த ஏரியாவே தனுஷ், சிம்பு, விஜய்களாக மாறித் திரிவதாகத் தோன்றியது. அச்சு அசலாக சினிமா நாயகர்களைப் போலவே செயல்படுகிறார்கள். நடை, பாவனையிலிருந்து சட்டைப் பொத்தானைக் கழற்றி கொஞ்சம் மேலேற்றிவிட்டுக் கொள்ளும் உடை வரைக்கும் அப்படியே சினிமாவைக் காப்பியடிக்கிறார்கள். தங்களின் நாயக பிம்பத்தை வாய்ப்புக் கிடைக்கிற சமயத்தில் வெளிக் கொண்டு விரும்புகிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் குடித்திருந்தார்கள். கைகளை முறுக்கியபடியே நிற்கிறார்கள். சர்வசாதாரணமாக பஞ்ச் டயலாக் பேசுகிறார்கள்.

ஒருவனுக்கு மூக்கு உடைந்து ரத்தம் பெருக்கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. செத்துவிடுவான் போலத் தெரிகிறது. இருந்தாலும் அடங்கவில்லை. அவனை அதே இடத்திலேயே கொல்ல வேண்டும் என்கிறார்கள். அவ்வளவு வன்மம். அவ்வளவு குரூரம். ரத்தத்திற்கும் உயிருக்கும் எந்த மரியாதையும் இல்லை. எவனாவது சிக்கும் போது தங்களின் மனக்கசடுகளை அப்படியே அவன் மீது இறக்கி வைக்கிறார்கள். சற்று நடுக்கமாகத்தான் இருந்தது. நல்லவேளையாக ஒரு கான்ஸடபிள் வந்தார். யாரோ தகவல் சொல்லிவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது. காக்கிச் சட்டையைப் பார்த்தவுடன் அடித்தவர்கள் அத்தனை பேரும் அந்த இடத்தை விட்டு தப்பித்துவிட்டார்கள். அடி வாங்கியவன் சற்று தள்ளி நின்றிருந்தான். ‘போலீஸ் வந்துட்டாங்க...வந்து கம்பெளய்ண்ட் கொடு’ என்று அழைத்து வந்தேன். 

அவனோடு வரும் போது ‘எதுக்கு உன்னை அடிச்சாங்க?’ என்றேன்.

‘தெரியலங்கண்ணா...சும்மா சிரிச்சானுக...கிண்டலடிச்சானுக...ஏண்டா சிரிக்கிறேன்னு கேட்டதுக்கு அடிச்சுட்டாங்க’ என்றான். இவனுக்கும் அந்தக் குழுவுக்கும் முன் பின் அறிமுகம் கூட இல்லை. பகைமையும் எதுவும் இல்லை. இன்ஸ்டண்ட் பகை. 

போலீஸ்காரருக்கு அருகில் நாங்கள் வந்த போது கண்ணாடிக்காரன் சிக்கியிருந்தான். விவரங்களைக் குறித்துக் கொண்டு அவனை காவல்நிலையத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அதற்குள் சிவப்புச் சட்டைக்காரன் வாந்தியெடுக்கத் துவங்கியிருந்தான். அவனுடைய நண்பர்களும் வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள்.‘வாங்க ஜி.ஹெச்சுக்கு போயிடலாம்’ என்று அவர்களோடு சேர்ந்து கிளம்பினேன். அன்றைக்கு சிவசங்கர்தான் அங்கு பணி மருத்துவர். அவர் சாப்பிடச் சென்றிருந்தார். மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது. வீட்டிலிருந்து அழைக்கத் துவங்கியிருந்தார்கள். ‘பார்த்துக்குங்க..’ என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்கு கிளம்பினேன். இரவு பதினோரு மணிக்கு மேலாக மருத்துவரை அழைத்துக் கேட்டேன். ‘பையனுக்கு தலையில் அடிபட்டிருக்கிறது. அதனால் வாந்தியெடுக்கிறான். சற்று அபாயம்தான். இங்கு வசதிகள் இல்லையென்பதால் ஈரோடு பொது மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறோம்’ என்றார். தலையில் அடிபட்டு வாந்தி எடுப்பது பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். என்ன வேண்டுமானாலும் ஆகலாம். அவனைப் பெற்றவர்கள் என்ன பாடுபடுவார்கள்? அவனுடைய வாழ்க்கை என்னவாகும்? ஒரு சாதாரணப் பிரச்சினையில் ஒருவனைக் கொன்றுவிட்டுப் போகுமளவுக்கு எங்கேயிருந்து வேகம் வருகிறது?

நினைக்கவே திகிலாக இருக்கிறது. ஒரு செடியை வைத்து தட்டானை அடிப்பது போல மனிதர்களை அடித்துக் கொன்றுவிடுவதற்கு சக மனிதர்கள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தூக்கம் வரவில்லை. டிவி பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது. லோக்கல் சானலில் சுள்ளான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அணைத்துவிட்டு போய் படுத்தேன். எவ்வளவு நேரம் புரண்டு கொண்டிருந்தேன் என்று தெரியவில்லை.

Apr 26, 2015

வீடியோ இணைப்புகள்

சென்னை டிஸ்கவரி புத்தகக் கடையில் நடைபெற்ற லிண்ட்சே லோஹன் W/o மாரியப்பன், மசால் தோசை 38 ரூபாய் மற்றும் நிசப்தம்.காம் ஆகியவை குறித்தான விமர்சனக் கூட்டத்தின் முழு பேச்சுக்களும் வீடியோவாக யூடியூப்பில் கிடைக்கின்றன. 

ஸ்ருதி தொலைக்காட்சிக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். அவர்களுக்கு இதனால் பொருளாதார ரீதியில் எந்த வருமானமும் இல்லை. ஒரு நிகழ்ச்சியை முழுமையாகப் படமெடுத்து அதை வெட்டி ஒட்டி பின்னணி சப்தங்களுக்கான வேலைகளைச் செய்து மெனக்கெடுகிறார்கள். ஏகப்பட்ட நேரம் பிடிக்கிற காரியம் இது. 

‘எதுக்கு சார் இதையெல்லாம் செய்யறீங்க?’ என்று கேட்டால் 

‘ஒரு சந்தோஷம்தான்’  என்றார். 

நமக்கும் சந்தோஷம்தான். இப்படியான கெளரவங்கள் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்ததில்லை. 

நேற்று ஒரு நண்பர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். ‘உங்களைச் சாதாரணன் என்றும் சராசரி என்றும் சொன்னால் என்ன பதில் சொல்வீர்கள்’ என்பதுதான் அந்த மின்னஞ்சலின் சாராம்சம். மிகுந்த சந்தோஷப்படுவேன் என்று பதில் அனுப்பியிருக்கிறேன். எப்பொழுது என்னைப் முகுடாதிபதி என்று சொல்லிக் கொண்டேன்? வருத்தப்படுவதற்கு?. எனது உயரம் எனக்குத் தெரியும். மிக மிகச் சராசரியான குடும்பத்தில் பிறந்த ஒரு சராசரியான பொடியன் என்பதில்தான் எனக்கு வெகு பெருமை. அதுதான் உண்மையும் கூட. 

மேடையில் அமர்ந்து ஆசி வழங்கவோ, உன்னதமான கருத்துக்களையும் தரிசனங்களையும் வழங்கி இந்த உலகை உய்விக்கவெல்லாம் பிறப்பெடுக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன். குடும்பம், மனைவி, குழந்தை, வேலை, மாதச் சம்பளம், ஸ்பெண்டர் ப்ளஸ் பைக், தினத்தந்தி பேப்பர், ப்ரீ பெய்ட் சிம் கார்ட், பால் கணக்கு எழுதிய காலண்டர், பெட்ரோல் பில் சேகரிக்கப்பட்ட பர்ஸ், சில்லரைக் காசுகள் போட்டு வைக்கும் சாமியறை டப்பா என்று சராசரியிலும் சராசரியான வாழ்க்கையைத்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். தமிழக அரசுப் பேருந்தைவிட கர்நாடக அரசுப் பேருந்தில் பத்து ரூபாய் அதிகம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிற, நடுத்தர வர்க்கத்திலிருந்து மேலேற விரும்பிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சராசரியின் பார்வைதான் என்னுடையது. விமர்சனம் செய்பவர்கள் இதைத்தான் என்னுடைய பலவீனமாகக் காட்டுவார்கள். ஆனால் இதுதான் என்னுடைய பலமும் கூட. 

எந்த அஜெண்டாவும் எனக்கு இல்லை. யாரிடமும் வாலைக் குழைக்க வேண்டியதில்லை. எனது கொம்பு சீவப்பட்டிருக்கிறது என்று எப்பொழுதும் நிரூபித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியதில்லை. ஒளிவட்டம் மங்கிவிடுமோ என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை. அதே சமயம் தெரியவில்லை என்பதை ஒத்துக் கொள்வதில் எப்படி தயக்கம் இல்லையோ அதே போலத்தான் பிடிக்கவில்லையென்றால் எந்த மகராசனை நோக்கியும் ஆள்காட்டி விரலை நீட்டவும் பயமில்லை. எனக்கு நான் நேர்மையாக இருக்கிறேன். என்னை நம்புவர்களிடம் நேர்மையாக இருக்கிறேன். அவ்வளவுதான். நமக்கெதுக்கு அடுத்தவர்கள் கட்டும் பரிவட்டங்கள் எல்லாம்?

இதோ இந்தச் சலனப்படங்களைக் கூட ஒரு சந்தோஷத்தில்தான் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நம்மையும் மதித்து ஒரு கூட்டம் நடத்துகிறார்கள் என்கிற ஒரு சந்தோஷம். ஒரு சராசரியின் அற்பமான சந்தோஷம்தான். 

நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்த யாவரும்.காம் நண்பர்களுக்கு நிகழ்ச்சியில் நேரம் ஒதுக்கிக் கலந்து கொண்ட விருந்தினர்களுக்கும் பார்வையாளர்களாகக் கலந்து கொண்ட அனைவருக்கும் நன்றி.

நேரம் கிடைக்கும் போது பார்த்துவிட்டு எப்படி இருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள்.

நன்றி.

1. இயக்குநர் கவிதா பாரதி
2. கார்ட்டூனிஸ்ட் பாலா
3. விமர்சகர் கிருஷ்ணபிரபு
4. நாடகக் கலைஞர் தம்பிச்சோழன்
6.  திரு, சைதை புகழேந்தி

Apr 23, 2015

வெளியில் பெயர் தெரிய வேண்டாம்

இன்று இரண்டு சந்தோஷமான செய்திகள். 

ஒரு பெண்மணியின் கல்விச் சான்றிதழ்களை பிடித்து வைத்துக் கொண்டு கல்லூரிக்காரர்கள் தராமல் இழுத்தடிக்கிறார்கள் என்று சொன்னது ஞாபகம் இருக்கக் கூடும். அந்தப் பெண் உண்மையில் மதுரை இல்லை. கோவையைச் சார்ந்தவர். எந்த ஊர், எந்தக் கல்லூரி என்கிற விவரத்தையெல்லாம் எழுதினால் அந்தப் பெண்ணுக்கு பிரச்சினையாகிவிடும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதால் மதுரைக்காரர் என்று எழுதியிருந்தேன். அதன் பிறகு பின்னணியில் நிறையக் காரியங்கள் நடந்தன. அத்தனை வேலையையும் ஒரு அதிகாரி பார்த்துக் கொண்டார். தமிழக அரசில் முக்கியமான பதவியில் இருப்பவர். அரசு அதிகாரிகளின் வழியாக கல்லூரி நிர்வாகத்துக்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டு அந்த நிர்வாகம் நேற்று சான்றிதழ்களைத் திரும்பக் கொடுத்துவிட்டது.

அதிகாரி தனது பெயரைச் சொல்ல வேண்டாம் என்று கேட்டுக் கொண்டார். அதுவும் சரிதான். இது தமிழ்நாடு முழுவதுமான பிரச்சினை. நிறையப் பேர் இந்தப் பிரச்சினையில் சிக்கியிருக்கக் கூடும். அத்தனை பேருக்கும் உதவுவது சாத்தியமில்லை என்பதால் மற்ற விவரங்களை எழுத விரும்பவில்லை. அந்த அதிகாரிக்கு நன்றி தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். அதே சமயம் இதை ஒரு விழிப்புணர்வாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் ஒரிஜினல் சான்றிதழ்களை நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டியதில்லை. அதைப் பணியில் சேரும் போதே தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லிவிடலாம். அப்படியும் அழுத்தம் கொடுத்தால் வண்ணப் பிரதி (கலர் ஜெராக்ஸ்) எடுத்து அதன் மீது லேமினேஷன் செய்தால் ஓரளவுக்கு ஏமாற்ற முடியும். அதற்கும் வாய்ப்பில்லையென்றால் நிறுவனத்தில் சான்றிதழ்களைக் கொடுத்திருப்பதற்கான அத்தாட்சிக் கடிதத்தை வாங்கிக் கொண்டு பிறகு ஒப்படைக்கலாம். அவர்களிடம் நாம் ஒப்படைக்கும் சான்றிதழ்களின் பட்டியல் ஒன்றைத் தயாரித்து அதில் அவர்களின் கையொப்பமும் முத்திரையும் அவசியம். ‘அதெல்லாம் முடியாது’ என்று அவர்கள் சொன்னால் வேலையைத் தவிர்த்துவிடுவதுதான் உத்தமம். இல்லையென்றால் இப்படி சிக்கிக் கொண்டு அலைய வேண்டியதுதான்.

சான்றிதழ்களை மீட்டுத் தருவதற்கான அத்தனை முயற்சிகளையும் எடுத்துக் கொடுத்த தமிழக அரசின் அதிகாரிக்கு மனப்பூர்வமான நன்றி. வேறு வழி எதுவும் தெரியாத அந்தப் பெண்ணின் குடும்பத்துக்கு மிகப்பெரிய உபாயத்தைச் செய்திருக்கிறார் அவர். அந்தப் பெண் நேற்று அழைத்துப் பேசினார்.

இரண்டாவது செய்தி-

கிருஷ்ணா என்கிற குழந்தையின் பராமரிப்பு மற்றும் மருத்துவ உதவிக்காக ஒவ்வொரு மாதமும் இரண்டாயிரம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது எனச் சொல்லியிருந்தேன். ஒவ்வொரு மாதமுக் கொடுக்க வேண்டிய தொகையான தலா இரண்டாயிரம் ரூபாயைத் தானே கொடுத்துவிடுவதாகவும்- அதுவும் மூன்று வருடத்திற்கான தொகையையும் இப்பொழுதே அனுப்பி வைத்துவிடட்டுமா என்று கேட்டு ஒரு அன்பர் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். எழுபத்து இரண்டாயிரம் ரூபாய். ‘உங்கள் இஷ்டப்படி அனுப்புங்கள்’ என்று பதில் அனுப்பியிருக்கிறேன்.

அவரும் பெயரை வெளியிடக் கூடாது என்று சொல்லிவிட்டார். நல்லவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அனானிமஸாகவே இருக்க விரும்புகிறார்கள் என்று நினைத்தபடியே தூங்கினால் நள்ளிரவு தாண்டிய பிறகு வயிற்று வலி. 

டயட் என்ற பெயரில் நாக்கு செத்துக் கிடக்கிறது. இப்படியே விட்டால் எடுத்து அடக்கம் செய்துவிடலாம் போலிருக்கிறது என்பதால் நேற்று வீட்டுக்கு போகிற வழியில் வண்டியை நிறுத்தி சில பல சிக்கன் துண்டுகளை உள்ளே தள்ளிவிட்டேன். இரவு மூன்று மணிக்கு வயிறு வலித்தது. எழுந்து அமர்ந்து புத்தகம் ஒன்றைப் புரட்டிவிட்டு மின்னஞ்சலைத் திறந்த போதுதான் இன்னொரு நண்பரிடமிருந்தும் அதே மாதிரியான மின்னஞ்சல்- அவரது மனைவியும் நிசப்தம் தளத்தைப் பார்ப்பதாகவும், பணம் கொடுத்தவர்களின் பட்டியலில் இருக்கும் தனது பெயரைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார் என்பதால் அடுத்த முறை கண்டிப்பாக பெயரை மறைத்துவிடவும் என்று கோரியிருந்தார். எனக்கு இருக்கும் பிரச்சினைதான் இந்த உலகின் சகலமான ஆண்களுக்கும் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்வதில் எவ்வளவு ஆனந்தம் தெரியுமா? ஆனந்தத்தில் மொத்த வயிற்று வலியும் போய்விட்டது என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இப்படியெல்லாம் நகைச்சுவைக்காக எழுதினாலும் பெயரை மறைத்துக் கொண்டு உதவும் நல்லவர்களை நினைத்தால் நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. எதுவுமே செய்யாமல் விளம்பரம் தேடிக் கொள்பவர்களைப் பார்த்துப் பார்த்து சலித்துப் போன நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு இதெல்லாம் மிகப்பெரிய ஆறுதல். சத்தமேயில்லாமல் உதவும் மனிதர்களின் மத்தியில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்த்துவதற்காகவாவது இதையெல்லாம் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. 

மூன்றாவது செய்தி- 

தினமணியில் வெளியாகும் கட்டுரைகளை பத்து நாட்கள் கழித்துத்தான் நிசப்தத்தில் பதிவேற்ற வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். ஏன் அப்படிச் சொன்னார்கள் என்று யோசித்தால் எளிமையான காரணமாகத்தான் தெரிகிறது. ‘உன் கட்டுரையை ஒருத்தனும் படிக்கறதில்லை’ என்பதைத்தான் நாசூக்காகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.  அப்படியெல்லாம் விட்டுவிட முடியுமா? எப்படியாவது ஆட்களைக் கொண்டு போய் இறக்கி நம் கெத்துக் காட்டியே தீர வேண்டும். ஆனால் எப்படி என்றுதான் தெரியவில்லை. அவர்களே ஐடியாவும் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஏதாவது உசுப்பேற்றும் விதமான ஒரு பத்தியை மட்டும் நிசப்தத்தில் எழுதி ‘மேலும் வாசிக்க தினமணி இணையத் தளத்துக்குச் செல்லுங்கள்’ என்று இணைப்பைக் கொடுத்துவிடச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். செம ஐடியா. உங்களையெல்லாம் ஏமாற்றப் போகிறேன்.

இன்று வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரையிலிருந்து ஒரு பகுதி- 

அலுவலக நண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார். மாலை ஏழு மணிக்கு மேல் கோடி ரூபாய் கொடுத்தாலும் அலுவலகத்தில் இருக்கமாட்டேன் என்று காலையில் வந்தவுடனே சொல்லிவிடுவார். அவருடன் பழகிய ஆரம்ப நாட்களில் உண்மையாகத்தான் சொல்கிறார் என நினைத்துக்கொள்வேன். ஆனால், ஆறரை மணிவரைக்கும் நகர்வதற்கான எந்த அசைவும் இல்லாமல் கணினியை வெறித்துக்கொண்டிருப்பார். ‘கிளம்பலையா?’ என்று யாராவது கேட்டுவிடக்கூடாது. கேட்டால் அவ்வளவுதான். பதறத் தொடங்கிவிடுவார். வேலையும் முடிந்திருக்காது. கிளம்ப வேண்டும் என்கிற ஆசையும் வடிந்திருக்காது. பினாத்திக்கொண்டே இருப்பார். அவருக்கான பிரச்னை மிக எளிமையானது. ஒவ்வொரு நாளும் அவரது மனைவி ‘இன்று சீக்கிரம் வந்துவிட வேண்டும்’ என்று உத்தரவிட்டு அனுப்பிவைப்பாராம். இவரும் மண்டையை ஆட்டிவிட்டு வந்துவிடுகிறார். ஆனால், வேலை இழுத்துப் பிடித்துவிடுகிறது. அலுவலகத்தில் வந்து வீராப்பாக சவால் விடாமலாவது இருக்கலாம். ஒவ்வொருவரிடம் சொல்லி வகையாக மாட்டிக்கொள்கிறார்.

மேலும் வாசிக்க தினமணி தளத்துக்குச் செல்லுங்கள்.

அப்பாடா!

யார் சிறியர்?

ஒரு விருது அறிவித்தால் போதும் ஆளாளுக்கு புனிதர்கள் ஆகிவிடுகிறார்கள். ‘அவன் மாஃபியா இவள் சோஃபியா’ என்று கூவத் தொடங்குகிறார்கள். இங்கு இலக்கியவாதி என்று சொல்லித் திரிபவர்களில் தொண்ணூற்றொன்பது சதவீதம் பேர் அதைத்தானே செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? தம் பின்னால் நான்கைந்து கைத்தடிகள் வேண்டும், தனக்கென ஒரு இலக்கிய வட்டம், ஊர் ஊராகச் சுற்ற விரும்பினால் செலவு செய்வதற்கு பத்து அடிமைகள். நாம் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்து கொள்ளலாம். ஆனால் எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் அடுத்தவனை நோக்கி ‘இவன் மாஃபியா’ என்று பேசிவிட வேண்டும். மாஃபியாவை ஒழிப்போம்தான் ஆனால் அதை இன்னொரு மாஃபியா தலைவன் சொல்லக் கூடாது. 

ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. 

தனக்கென ஒரு வாசகர் வட்டத்தை வைத்துக் கொண்டு ரிட்டையர்ட் ஆனவர்களுக்கு மரியாதை செய்கிறேன் பேர்வழி அந்த விழாவுக்கு சினிமாக்காரனையும் புகழ்பெற்றவனையும் அழைத்து வைத்து அதன் வழியாக மொத்த வெளிச்சத்தையும் தன் மீது விழச் செய்யும் ஒரு ஆளுமையாக இருந்து கொண்டு ‘அரிப்புக்கு எழுதுகிறார்கள்’ என்று சொல்வது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே. இன்றைய தேதியில் விநாயகமுருகனும், போகன் சங்கரும் தொடர்ச்சியாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உரையாடலை உருவாக்குகிறார்கள். கொம்ப மகராசன்களையும் எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் பகடி செய்கிறார்கள். அதுதானே உங்கள் பிரச்சினை? எப்பொழுது வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்று பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியது. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது ஒரு மொத்து மொத்துகிறீர்கள். இல்லையா?

இந்த அதிரடியான உலகத்தில் இளம் எழுத்தாளனின் முன்னால் இருக்கும் மிகப்பெரும் சவால் தனக்கான இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்வதுதான். ஏறி மிதித்துக் கொண்டு போய்விடக் கூடிய புல்டோசர்களாக தங்களைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் காண்டாமிருகங்களுக்கு முன்பாக நின்று ஆடுகிறார்கள். அதற்காகவாவது விருது அளிக்கட்டும். ராஜமார்த்தாண்டன் விருதைத் தவிர இளம் எழுத்தாளர்களை ஊக்குவிக்கும் விருது வேறென்ன இருக்கிறது? விருது வேண்டாம். மூத்த எழுத்தாளர்கள் மனமுவந்து எத்தனை இளம் எழுத்தாளரகளை ஊக்குவிக்கிறார்கள்? நம் திண்ணையைப் பிடித்துக் கொள்வார்கள் என்று பம்மிக் கொண்டுதானே இருக்கிறார்கள்? இந்த லட்சணத்தில் ஒரு கேங்கை உருவாக்குகிறார்கள் என்று பேசுகிறார்கள்.

அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லை. அஜயன்பாலாவுக்கு விருது கொடுத்தார்கள். தமிழ் மகனுக்குக் கொடுத்தார்கள். சுகுமாரன், அழகிய பெரியவன், ஜோ டி க்ரூஸ், கலாப்ரியா, ரமேஷ் ப்ரேதன் என்று சுஜாதா விருது வாங்கியவர்களின் பட்டியலில் எத்தனை பேர் மனுஷ்ய புத்திரனின் கேங்கில் சொம்படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? விருது என்பது ஒரு கவனமுண்டாக்குதல் மட்டும்தான். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக நோபல் பரிசு வாங்கியவரை நினைவில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோமா என்ன? சாதாரண வாசகனுக்கு அவ்வளவுதான் அந்த விருதின் முக்கியத்துவம். நோபல் பரிசுக்கே அவ்வளவுதான். மற்ற இலக்கிய விருதுகளைப் பற்றித் தனியாகச் சொல்ல வேண்டுமா என்ன?

பரபரப்புக்காவும், வெளிச்சம் தன் மீது விழ வேண்டும் என்பதற்காகவும் எதை வேண்டுமானாலும் பேசலாம். சமூக ஊடகங்களில் அடுத்த நான்கு நாட்களுக்கு அடித்துக் கொண்டிருக்கட்டும் என்று போகிற போக்கில் தட்டிவிட்டுப் போக வேண்டியதுதான். தான் மட்டுமே யோக்கியம், தான் கொடுக்கும் விருது மட்டுமே உத்தமம் என்கிற வெற்றுப் பரப்புரை. இதில் சுஜாதா வேறு சிக்கிக் கொள்கிறார். சுஜாதாவின் பெயரில் ஒரு விருது கொடுத்துதான் அவரை ஐகான் ஆக்க வேண்டுமா என்ன? அந்த இடத்தை அவர் அடைந்து எத்தனையோ வருடங்கள் ஆகிவிடவில்லையா? சுஜாதா யார், சுந்தர ராமசாமி யார், நகுலன் யார் என்று வாசிக்கிறவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அதை ஏன் திரும்பத் திரும்ப நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? சுஜாதா இலக்கியவாதியே இல்லை என்று நீங்கள் சொல்வீர்கள். ஆனால் சொல்கிற இவரே இலக்கியவாதி இல்லையென்று இன்னொரு நான்கு பேர்கள் உங்களைச் சொல்வார்கள். சொல்கிறார்கள். இதுதானே காலங்காலமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது? யார் இலக்கியவாதி என்பதை வாசகன் முடிவு செய்யட்டும் விடுங்கள்.

தமிழில் இலக்கியவாதிகளைப் போன்ற கேடுகெட்ட மனநிலை கொண்டவர்களைப் பார்க்கவே முடியாது. பொறாமை, வன்மம், வயிற்றெரிச்சல், புகழ் போதை என்கிற வெறிபிடித்துத் திரிகிறவர்கள் அவர்கள். தனது இடம் காலியாகிவிடும், தன்னைத் தவிர பெரியவனில்லை என்கிற பயம் பீடித்த நோய்மையுடையவர்கள்தான் இலக்கிய பீடாதிபதிகள். தங்களது எழுத்திலும் செயல்பாட்டிலும் அதைத்தான் திரும்பத் திரும்பக் காட்டுகிறார்கள். 

ஒரு எழுத்தாளனுக்கு விருது கொடுக்கப்படுவது என்பது அவனுக்கான கவனத்தை உருவாக்குதல். தொடர்ந்து இயங்குவதற்கான உற்சாகத்தை ஊட்டுதல். அதைச் செய்கிறார்கள். பாராட்டாவிட்டாலும் ஓரிரு நாட்கள் அமைதியாக இருக்கலாம். அவனை விமர்சிப்பதாக இருந்தால் இன்னொரு நாள் தனியாக விமர்சிக்கலாம். அவனது புத்தகத்தை எடுத்து வைத்து பக்கம் பக்கமாகக் கிழித்துத் தொங்கவிடலாம். யார் வேண்டாம் என்கிறார்கள்? அதைவிட்டுவிட்டு ஒரு படைப்பாளிக்கு விருது அறிவிக்கப்படும் போது ‘அது நொட்டை இது நொட்டை’ என்று சொல்லி அவனுக்கு காயத்தை உண்டாக்குவதைப் போன்ற சிறுமைத்தனம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது.