Feb 22, 2017

இரு பெண்கள்

கொச்சியில் வசிக்கும் ராதாகிருஷ்ணன் பல வருடங்கள் அமெரிக்காவில் இருந்தவர். இந்தியா வந்த பிறகு ஈ-பே நிறுவனத்தில் பணியாற்றினார். சில காரணங்களுக்காக அந்நிறுவனத்தைவிட்டு வெளியேறியவர் இப்பொழுது கொச்சியில் ஒரு சிறு நிறுவனத்தின் தூண்களில் ஒருவராக இருக்கிறார். அந்த நிறுவனம் சேர்தலா என்னுமிடத்தில் இருக்கிறது.

அவ்வப்பொழுது அலைபேசியில் பேசிக் கொள்வோம். சில வாரங்களுக்கு முன்பாக அழைத்த போது ஒரு கல்லூரியின் வளாக நேர்முக தேர்வில் இருந்தார். யாராவது கேம்பஸ் இண்டர்வியூ நடத்துவதாகவோ, தமது நிறுவனத்தில் ஆட்களுக்கான தேவை இருப்பதாகவோ சொல்லும் போது மூக்கு வியர்த்துக் கொள்ளும். யாரையாவது உள்ளே தள்ளிவிடும் வாய்ப்பு அது. ‘வேலைக்கு ஆள் எடுக்கறீங்களா?’ என்றேன். அது வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்வு இல்லை.

சேர்தலாவில் நிறுவனம் நடத்துவதால் கேரள அரசாங்கம் சில சலுகைகளை வழங்குகிறது. சலுகைகளைப் பெற்றுக் கொண்டவர்கள் அதற்கு பிரதியுபகாரமாக அரசுக் கல்லூரி மாணவர்கள் இருபது பேர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சியளிக்கிறார்கள். Data analytics பயிற்சி. ஒரு மாத கால இலவசப் பயிற்சி இது. கல்லூரி முடித்து வெளியே வரும் போது வேலை தேடுவதற்கு இந்தப் பயிற்சி உதவக் கூடும். ஒருவேளை அவர்கள் நிறுவனத்தில் வேலை வாய்ப்பு உருவானால் இருபது பேரில் சிறப்பாகச் செயல்படுகிற ஒன்றிரண்டு பேர்களை அவர்களே வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வார்கள்.

‘இருபது பேர்ல ரெண்டு பேருக்கு தமிழ்நாட்டிலிருந்து வாய்ப்பு தர முடியுமா?’ என்றேன். எனக்கு அப்பொழுது எந்த மாணவரை அனுப்ப வேண்டும் என்று தெரியாது. வாய்ப்பு கிடைப்பதுதான் அரிது. வாய்ப்பைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் ஆட்களுக்கா பஞ்சம்? 

‘It should not be problem. எதுக்கும் நான் மேலாண்மையில் பேசிவிட்டுச் சொல்கிறேன்’ என்றார். அவர்கள் சரி என்று சொல்லிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. உடனடியாக அரசு உதவி பெறும் கல்லூரியொன்றில் பேசினேன். துறைத்தலைவர் தொடர்புக்கு வந்தார். அவரிடம் விவரங்களைச் சொன்னேன்.

‘சார்...வேலை கிடைக்கும்ன்னு சொல்ல முடியாது..ஆனா மாணவர்களுக்கு இது நல்ல வாய்ப்பு..வெளியுலகம் தெரியும்’ என்றேன். அந்தக் கல்லூரியில் முப்பத்தைந்து மாணவர்கள் எம்.சி.ஏ படிக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் விவசாயிகள் அல்லது விவசாயக் கூலிகளின் பிள்ளைகள். 

‘கொச்சின் சென்று வருகிற செலவு, அங்கே தங்குவதற்கான விடுதிச் செலவு என எல்லாவற்றையும் நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து கொடுத்துவிடலாம். நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய அதே சமயம் வசதியில்லாத மாணவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுங்கள்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். சேர்தலா, எர்ணாகுளத்திலிருந்து முக்கால் மணி நேர பேருந்து பயண தூரத்தில் இருக்கிறது. அதனால் சேர்தலாவிலேயே ஒரு விடுதி இருந்தால்தான் மாணவர்கள் தங்குவதற்கு வசதியாக இருக்கும். அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் ராதாகிருஷ்ணனே பார்த்துக் கொண்டார்.

அன்று மாலையே துறைத்தலைவர் அழைத்து இரு மாணவிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார். மகேஸ்வரி, ரேணுகாதேவி. இரண்டு மாணவிகளையும் தனித்தனியாக அழைத்துப் பேசினேன். இருவருக்குமே தந்தை இல்லை. அம்மாக்கள் விவசாயக் கூலிகள். நல்ல மதிப்பெண் சதவீதம் வைத்திருக்கிறார்கள்.

விவரங்களைச் சொல்லி ‘கொச்சி போறீங்களா?’என்றேன். சம்மதம் சொன்னார்கள். ராதாகிருஷ்ணனிடம் இரண்டு பெண்களின் அலைபேசி எண்களையும் கொடுத்திருந்தேன். அவர் ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டார். இரண்டு பெண்களும் ஒரு மாதம் தங்கி உணவருந்த எட்டாயிரம் ரூபாய். சென்று வர ஆயிரம் ரூபாய். மொத்தம் ஒன்பதாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலை நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

வேலை தருகிறார்களோ இல்லையோ- கிராமப்புறத்திலிருந்து தமிழ் வழிக்கல்வியில் படித்து மேலே வந்திருக்கும் இத்தகைய விவசாயக் கூலிகளின் குழந்தைகளுக்கு இப்படியெல்லாம் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்று காட்டுவதே கூட சிறந்த உதவியாக இருக்கும். அதுவும் வேலை வாய்ப்பு மிகுந்த ஏரியா இது. இத்தகைய படிப்புகளில் முப்பது நாட்கள் பயிற்சி என்றால் பல்லாயிரக்கணக்கில் கறந்துவிடுவார்கள். இலவசமாகச் செய்து கொடுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும். நிறுவனத்தின் பெயரை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடலாமா என்று தெரியவில்லை. அதனால் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை.

ரேணுகாதேவியும் மகேஸ்வரியும் நான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள். பத்து நாட்களுக்கான பயிற்சி முடிந்திருக்கிறது. மிகவும் திருப்தியாக உணர்கிறார்கள்.

இந்தச் செய்தியை பொதுவெளியில் எழுத ஒரே காரணம்தான் - வேலை வாய்ப்புகள், பயிற்சிகள் குறித்தான வாய்ப்புகள் இருப்பின் தகவல் தெரிவித்தால் எங்கோ ஒரு கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் சரியான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்துவிடுகிறேன். இப்படிச் சொல்லும் போது கொஞ்சம் பயமாகவும் இருக்கிறது- Forward மின்னஞ்சல்கள், கண்ணில்படும் விளம்பரங்களையெல்லாம் அனுப்பி வைத்துவிடுவார்கள். அப்படி எதையும் அனுப்ப வேண்டாம். தனிப்பட்ட முறையில் நிறுவனத்தில்/வாய்ப்பில் தங்களால் தாக்கத்தை (influence) ஏற்படுத்த முடியுமெனில் அனுப்பி வைக்கவும்.

இதெல்லாம் நம்மைப் பொறுத்தவரைக்கும் ஐந்து நிமிட வேலை, ஒன்றிரண்டு அலைபேசி அழைப்புகளோடு முடிந்துவிடுகிற காரியங்கள்தான். ஆனால் யாரோ ஒரு மாணவனுக்கு அது எதிர்காலமாக இருக்கக் கூடும். நமக்கு மிகச் சாதாரணமான விஷயங்கள் எல்லாம் இங்கு பலருக்கும் அசாதாரணமான பிரம்மாண்டம் என்பதை மட்டும் மனதில் நிறுத்திக் கொண்டால் போதும். எவ்வளவு சிறிய வாய்ப்பையும் நாம் உதாசீனப்படுத்த மாட்டோம்.

Feb 21, 2017

தடுப்பூசியும் குழப்பங்களும்

சில வாரங்களுக்கு முன்பாக உறவினர் ஒருவர் அழைத்து ‘எம்.ஆர். தடுப்பூசியைக் குழந்தைகளுக்கு போடுவதில் தவறொன்றும் இல்லை அல்லவா?’ என்றார். அப்பொழுது இது குறித்து ஒன்றும் தெரியவில்லை. இது நாமாகவே பதில் சொல்லுகிற விஷயமும் இல்லை. சில மருத்துவர்களை அழைத்துக் கேட்ட போது ‘அதெல்லாம் பிரச்சினையில்லை...போடச் சொல்லுங்க’ என்றார்கள். அதையே அந்தப் பெற்றோரிடமும் சொன்னேன். ஆனால் பதில் சொல்லும் போது மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் ‘மருத்துவர்களிடம் கேட்டேன்..அவர்கள் போடச் சொல்கிறார்கள்’ என்று பாரத்தை மருத்துவர்கள் மீது இறக்கி வைத்து பதில் சொன்னேன். அதற்கடுத்த சில நாட்களில் மேலும் ஒன்றிரண்டு பெற்றோரிடமும் இதே ரீதியிலான உரையாடல் தொடர்ந்தது. கவனமாக பதில் சொன்னாலும் சற்றே பதறாமல் இல்லை. அடுத்தவர்களின் குழந்தைகளுக்கு என்றால் மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்; நம் குழந்தைக்கு கேட்கும் போது என்ன முடிவை எடுப்பது?

குழப்பம்தான்.

நேற்று தமிழக அரசு ஒரு புள்ளிவிவரத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் மட்டும் ஒரு கோடியே எண்பது லட்சம் குழந்தைகளுக்கு இந்தத் தடுப்பூசி போடுகிற இலக்கு இருக்கிறது. கடந்த இருபது நாட்களில் அறுபது லட்சம் குழந்தைகளுக்கு போட்டிருக்கிறார்கள். இன்னமும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு குழந்தைகள் பாக்கி. எப்படியும் ஐம்பது லட்சம் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போடாமல் தவிர்த்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றுகிறது. ஓசூரிலிருந்து தினமும் அலுவலகம் வந்து போகிற நண்பர் ‘எதுக்குங்க ரிஸ்க்?’ என்றார். அவரது குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போடவில்லை. கணவனும் மனைவியும் படித்தவர்கள். நல்ல வசதி. ஆனால் இப்படியொரு முடிவை எடுக்கிறார்.

தட்டம்மை- ரூபெல்லா (எம்.ஆர்) தடுப்பூசி விவகாரத்தில் உண்டாகியிருக்கும் இந்த குழப்பங்களுக்கு படித்தவர்களும், நடுத்தர வர்க்கத்தினரும்தான் காரணம் என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். ஆமாம். அவர்கள்தான் காரணம். எல்லாவற்றையுமே அரையும் குறையுமாக தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம். நம்மைச் சுற்றி சதி பின்னப்பட்டிருப்பதாக நம்பிக் கொள்கிறோம். சரியோ தவறோ- நாமாகவே ஒரு முடிவுக்கு வருகிறோம். யார் எதைச் சொன்னாலும் ‘அப்படியும் இருக்குமோ?’ என்று குழம்பி அடுத்தவர்களையும் குழப்புகிறோம். 

முழுமையாக விவரம் தெரிந்தவர்களும் தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள். எதுவுமே கேள்விப்படாதவர்களும் தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள். வாட்ஸப், ஃபேஸ்புக் என்று வைத்துக் கொண்டு அல்லோலப்படும் அரைகுறைகளின்பாடுதான் பெரும் திண்டாட்டமாக இருக்கிறது. உண்மையிலேயே தெளிவடைய முடியவில்லை. இதுவரையிலும் தடுப்பூசிகளுக்கு இவ்வளவு பெரிய குழப்பம் எப்பொழுதாவது வந்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. போலியோவுக்கு ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம், பள்ளிக்கூடங்கள் என்று ஒரே நாளில் சகல இடங்களிலும் முகாம்களை அமைத்து ஊற்றிவிடுகிறார்கள். வழியில் போகிற வருகிற குழந்தைகளையெல்லாம் அழைத்து ஊற்றும் போது யாரும் எதிர்ப்பு சொல்வதில்லை. இந்த எம்.ஆர் தடுப்பூசியின் குழப்பத்திற்கு காரணமே பள்ளிகளிலிருந்து கொடுத்து அனுப்பிய ஒப்புதல் விண்ணப்பம்தான் என்று நினைக்கிறேன். 

‘உங்கள் குழந்தைக்கு தடுப்பூசி போடவிருக்கிறோம். எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. நாளைக்கு ஏதாச்சும்ன்னா நீங்கதான் பொறுப்பு’ என்று சொல்லாமல் சொன்னால் திக்கென்று இருக்குமா இருக்காதா? இப்படி பொறுப்பைத் துறந்து ‘எல்லாத்தையும் நீங்களே பார்த்துக்குங்க’ என்றால் அரையும் குறையுமாக இருக்கும் நடுத்தரவர்க்கத்தினர் குழம்பத்தான் செய்வார்கள். நோயைத் தடுக்கிறோம் என்ற பெயரில் ஏதாவது வம்பு வந்து சேர்ந்துவிடக் கூடாது என்று யோசிப்பதை எப்படித் தவறு என்று சொல்ல முடியும்? நமக்கு என்றால் கூட ஆனது ஆகட்டும் என்று நினைக்கலாம். குழந்தையை எப்படி விட்டுக் கொடுக்க முடியும்?

‘அமெரிக்கா நம்மையெல்லாம் வைத்து டெஸ்ட் செய்யுதாமா’ என்று எங்கிருந்தோ கிளம்புகிற செய்திகளையெல்லாம் நம்ப வேண்டியதில்லைதான். ஒருவேளை- அதில் உண்மை இருந்து தொலைந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று பதறாமல் இருக்க முடிவதில்லையே. நம் ஊரில் அரசாங்கமும் அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் ‘இதையெல்லாம் செய்யமாட்டார்கள்’ என்று வரையறை ஏதாவது இருக்கிறதா? காசு கிடைக்குமென்றால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயங்காதவர்கள் என்றுதானே இவர்களைப் பற்றி பிம்பப்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம். அமெரிக்க மருந்துக் கம்பெனி கோடிகளைக் கொட்டிக் கொடுத்திருப்பான். இவர்கள் தலையை ஆட்டியிருப்பார்கள் என்றுதான் மனம் நம்பச் சொல்கிறது. இவர்களின் பரிசோதனைக்கு நம் குழந்தை பலியாகிவிடக் கூடாது என்று சாமானிய மனிதனின் மனநிலையில் இருந்து யோசிப்பதில் என்ன தவறு?

எல்லாவற்றிலும் நடுத்தர வர்க்கத்தையும் எளிய மனிதர்களையும் குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. 

என்னால் மருத்துவர்களிடம் பேச முடிகிறது. ஒரு மருத்துவரினால் தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லையென்றால் இன்னொரு மருத்துவரிடம் கேட்டுக் கொள்ள முடிகிறது. இந்த நாட்டில் ஒவ்வொரு தகப்பனுக்கும் இது சாத்தியம் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? கூலிக்குச் செல்கிறவனிடம் ஒரு விண்ணப்பத்தைக் கொடுத்து ‘வேணும்ன்னா போட்டுக்க..நாளைக்கு எங்களைக் கேட்கக் கூடாது’ என்று சொன்னால் அவன் ‘இந்த சங்காத்தமே வேண்டாம்’ என்று சொல்வதை எப்படி தவறென்று சொல்ல முடியும்?

அப்படித்தான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தடுப்பூசிக்கு நான் எதிரியில்லை. ஒரு எளிய தகப்பனாக இருந்து இந்த விவகாரத்தைப் பார்க்கும் போது பயமாகத்தான் இருக்கிறது. இப்படியொரு பயம் ஏன் உண்டாகியிருக்கிறது என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். பெற்றோரிடமிருந்து எதற்காக இப்படியொரு ஒப்புதல் விண்ணப்பத்தை அரசாங்கம் கேட்டது என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். பெற்றோரிடம் எழுத்துப்பூர்வ அனுமதியெல்லாம் கேட்காமல் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி போட்டிருந்தால் யாரும் எதுவும் கேட்டிருக்கப் போவதில்லை. இத்தனை விவாதங்கள் உண்டாகி நினைத்தவர்கள் எல்லாம் மருத்துவர்கள் ஆகியிருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. அரசாங்கமே அதற்கான இடத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. 

‘அரசாங்கத்துக்கே சந்தேகம் இருக்கிறதோ?’ என்ற குழப்பத்தை ஏன் விளைவித்தார்கள் என்று அரசுதான் விளக்க வேண்டும்.

ஒரு சாரார் சொல்வதைப் போல அரசாங்கமும் கார்போரேட் நிறுவனங்களும் செய்கிற ‘சதி’க்கு எம் பிள்ளைகளை சோதனை எலிகளாகவும் கொடுக்க விரும்பவில்லை. இன்னொரு சாரார் சொல்வதைப் போல ‘தடுப்பூசி போடவில்லையென்றால் அது உன் குழந்தைக்கு நீ செய்கிற துரோகம்’ என்ற பழிச்சொல்லையும் தாங்க விரும்பவில்லை. ஒரு எளியவனாகக் கேட்பதெல்லாம் அரசாங்கத்திடமிருந்து மிகச் சாதாரண விளக்கத்தை மட்டும்தான்.

மாங்கா

ஜப்பான் ஒரு முறை சென்றிருக்கிறேன். அவர்களைக் காமிக்ஸ் பிரியர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். தொடரூர்திகளில், ஓய்விடங்களில் என பார்க்கும் இடங்களிலெல்லாம் காமிக்ஸூம் கையுமாக வயது வித்தியாசமில்லாமல் இருப்பதை கவனிக்கலாம். அது வெறும் காமிக்ஸ் இல்லை. ‘அதுக்கு பேரு மாங்கா’ என்று சமீபத்தில்தான் தெரியும். கருப்பு வெள்ளை ஓவியங்கள். ஜப்பானில் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளில் புரளுகிற தொழில் அது. மொத்த மதிப்பு முப்பது நாற்பதாயிரம் கோடி ரூபாய்களைத் தாண்டும் என்று சில இணையக் கட்டுரைகளில் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

காமிக்ஸ் என்றால் வெறுமனே த்ரில் அல்லது ரொமான்ஸ் என்றில்லாமல் கிட்டத்தட்ட எல்லாவிதமான வகைமைகளையும் உள்ளடக்கியது மாங்கா. ஃபோர்னோகிராபி வரைக்கும் உண்டு. மாங்கா ஓவியங்கள் பெரும்பாலும் தொடராக வெளிவருகின்றன. பிரசுரத்திற்குப் பிறகு கிடைக்கிற வாசக வரவேற்பைப் பொறுத்து அனிமேஷன் படங்களாகவும் வெளிவருகின்றன. இப்படி எழுத்தாளர், ஓவியர்கள், அனிமேஷன் தயாரிப்பாளர்கள் என்று ஏகப்பட்ட பேருக்கு இதுவொரு தொழிலாகவே இருக்கிறது.

தமிழில் நிலைமை அப்படியா இருக்கிறது? அதிகபட்சமாக ஆயிரம் ரூபாய் எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும். அதைவிட சற்றே அதிகமாக பதிப்பாளருக்குக் கிடைக்கும்- அதுவும் ஓரளவு கவனம் பெற்ற புத்தகமாக இருந்தால்.

மாங்கா பற்றித் தெரிந்து கொண்ட பிறகு வாசிப்பதில் எத்தனை வகைகள் இருக்கின்றன என்பதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வெறுமனே எழுத்துருவோடு நின்று கொள்ள வேண்டியதில்லை. படைப்பாளனுக்கும் வாசகனுக்குமான உறவு எந்த வடிவில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஓவியங்கள், அனிமேஷன் என்று படைப்பானது எப்படியொரு உருவில் வேண்டுமானாலும் வாசகனை அடையலாம். ஆனால் விதவிதமான வடிவங்கள் குறித்து தொடர்ந்து பரீட்சார்த்த முயற்சிகள் நடந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். வடிவங்கள் உருமாறி, இன்னொரு வடிவம் பெற்று வேறொரு உருவத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கும் போது ‘இப்போவெல்லாம் யார் சார் படிக்கிறாங்க?’ என்கிற புலம்பலுக்கு அவசியமே இருக்காது.

தமிழில் அத்தகைய முயற்சிகள் வெகு குறைவு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எழுத்துரு, படங்கள் தவிர வேறு பெரிய முயற்சிகள் எதுவுமில்லை. வாசிப்பவனுக்கு வித்தியாசமான அனுபவங்களும் இல்லை. முன்பெல்லாம் பேருந்துகளில் ஏறி ஏதாவதொரு சஞ்சிகையை வாங்கிப் புரட்டுபவர்கள் இருந்தார்கள். இன்றைக்கு பேருந்து நிலைய புத்தகக் கடைகளில் விசாரித்துப் பார்த்தால் வியாபாரத்தில் பெரிய அடி விழுந்திருப்பதைச் சொல்வார்கள். செல்ஃபோன்கள் யாருடைய நேரத்தையும் தின்று தீர்ப்பதற்கான வஸ்துவாக மாறியிருக்கிறது. அதிலும் வாசிப்பதைவிடவும் விரல் நுனியால் உருட்டி ஓட்டுகிறவர்கள்தான் அதிகம்.

நம் ஊரில் காமிக்ஸ் என்றால் என்றால் அது சிறுவர்களுக்கானது என்பதோடு நின்றுவிட்டது. அதன் சாத்தியங்கள் இன்னமும் விரிவடையலாம்.

மாங்கா வடிவில் வரும் படைப்புகளை மொழிமாற்றம் செய்வதும் எளிது. திணற வேண்டியதில்லை.

கணபதி சுப்ரமணியம் தமிழில் மாங்கா முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார். ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றியவர். தற்பொழுது சென்னையில் வசிக்கிறார். ஜீவகரிகாலனின் ‘அது ஒரு கனவு’ சிறுகதையை மாங்கா ஓவியங்களாக்கி அதை ஒரு புத்தக வடிவில் கொண்டு வருகிறார்களாம். இந்தச் செயல்பாட்டுக்கு வாசகர்களின் தரப்பில் கிடைக்கவிருக்கிற வரவேற்பைப் பொறுத்து வேறு சில கதைகளையும் இப்படி உருவாக்குகிற திட்டமிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

அது ஒரு கனவு’ சிறுகதையின் முதல் பகுதியை வாசித்துவிட்டு மாங்காவையும் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லலாம். கருத்துகளையும் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். கணபதி சுப்ரமணியத்திற்கு இணைப்பைக் கொடுத்துவிடுகிறேன். 


ஜிரொ டனிகூசி என்கிற மாங்கா ஓவியரைப் பற்றிய சிறுகுறிப்பை சமீபத்தில் ஒத்திசைவு எழுதியிருக்கிறார். 

Feb 20, 2017

பரப்பன அக்ரஹாரா- பார்ட் 2

பரப்பன அக்ரஹாராவுக்கு நேற்று மாலை சென்றிருந்தேன். தமிழ்நாட்டு பதிவு எண் கொண்ட வண்டியாக இருந்தால் உள்ளேயே விடமாட்டார்கள். என்னிடம் இருப்பது கர்நாடகா வண்டி. நிறுத்த மாட்டார்கள். அப்படியே நிறுத்தினாலும் தத்தகப்பித்தக்கா கன்னடத்தை வைத்து ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி உள்ளே நுழைந்துவிடுவேன். என்ன காரணம் என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. கம்பெனி சீக்ரெட். கடந்த முறை ஜெயலலிதா உள்ளே இருந்த போது கூட்டம் நிரம்பிக் கிடந்தது. தள்ளுவண்டிக் கடையெல்லாம் புதிது புதிதாக முளைத்திருந்தன. எம்.எல்.ஏ, எம்.பிக்களும் தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் கடலைக்காயும் நெல்லிக்காயும் வாங்கிக் கொறித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

நேற்று ஈயாடவில்லை. 

‘உண்மையிலேயே உள்ளேதான் இருக்கிறார்களா?’ என்று சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. சிறை வளாகத்துக்குள் குன்ஹா தீர்ப்பளித்த செசன்ஸ் நீதிமன்றம், பரப்பன அக்ரஹாரா காவல் நிலையம் ஆகியவற்றையெல்லாம் தாண்டி ஐநூறு மீட்டர் சென்று இடது பக்கமாகத் திரும்பினால் காவலர் குடியிருப்பு உண்டு. அதுவரைக்கும் சென்று பார்த்தாலும் கூட ஒரு கரைவேட்டியும் கண்ணில்படவில்லை. ஆச்சரியமாக இருந்தது. வீட்டிற்கு வந்து சொன்னேன். ‘ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று பார்வையாளர்களை அனுமதிப்பார்களா?’ என்று கேட்டார்கள். தர்க்க ரீதியான கேள்வி. ஆனால் கடந்த முறை ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் கூட்டமிருந்தது. மற்ற நாட்களிலாவது வேலைக்குச் செல்ல வேண்டுமே என்கிற எண்ணம் எனக்கு இருக்கும். சனி, ஞாயிறுகளில் அப்படியில்லை. காலை உணவை முடித்துவிட்டு வளாகத்திற்குள் சென்றால் மாலை வரை அங்கேயேதான் குடியிருப்பேன். 

வீட்டிலிருந்து அழைத்து ‘சாப்பிட வரலையா?’ என்பார்கள். சிறை வளாகத்திற்குள்ளேயே கட்சிக்காரர்களுக்கு உணவு வழங்குவார்கள். ‘ஜெயில்லையே சாப்பிட்டுட்டேன்’ என்று சொல்லி அதிர்ச்சியெல்லாம் கொடுத்திருக்கிறேன். மாலை ஆறு மணிக்கு காவலர்கள் விசிலடித்து எல்லோரையும் துரத்திவிடுவார்கள். அத்தனை வெள்ளையும்சுள்ளையும் வெளியேறிய பிறகு கடைசியாக வெளியேறுவதுதான் என்னுடைய வழக்கமாக இருந்தது. 

நேற்று அப்படியில்லை. சென்ற வேகத்தில் திரும்பிவிடலாம். யாருமில்லாத டீக்கடையில் நமக்கு என்ன வேலை? உடனடியாக வீடு திரும்ப மனமே இல்லை. ஆனால் வேறு வழியில்லை. 

இன்று காலையிலும் சென்றிருந்தேன். பத்தரை மணி இருக்கும். நேற்றைய தினமாவது காவலர் குடியிருப்பு குழந்தைகள் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்று மயான அமைதி. சற்றே ஓங்கிக் கத்தினால் சிறைக்குள் இருப்பவர்களுக்கு காது கேட்டுவிடும். ‘நிஜமாவே சின்னம்மா உள்ள இருக்காங்களா?’ என்று கேட்கலாம் என்றுதான் தோன்றியது. எதுக்கு வெட்டி வம்பு என்று அமைதியாக இருந்து கொண்டேன். ஊடகவாசிகளும் யாருமில்லை. தடுப்பரண்களைப் போட்டு பத்து காவலர்கள் நிழலில் அமர்ந்து கதையடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

அநேகமாக இன்னமும் சில தினங்களில் அவரை தமிழகச் சிறைச்சாலைக்கு மாற்றிவிடுவார்களாம். அப்படித்தான் பேசிக் கொள்கிறார்கள். அப்படி தமிழகச் சிறைச்சாலைக்கு மாற்றப்பட்டு ஒருவேளை ஆட்சிக்கலைப்பு என்று ஏதாவது எசகுபிசகாக நடந்து திமுக ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டால் வம்பாகப் போய்விடக் கூடும். ‘இங்க வந்து சிக்கினதுக்கு பதிலா கர்நாடகாவிலேயே இருந்திருக்கலாம்’ என்று நினைக்க வைத்துவிடுவார்கள்.  ஆனால் இப்போதைக்கு ஆட்சியைக் கலைப்பார்களா என்று தெரியவில்லை- ஓபிஎஸ்ஸின் பின்னணியில் பாஜக இருந்தது என்று நாம் நம்புவதற்கு நிறைய சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. அவருக்கு அவகாசமும் கொடுத்துப் பார்த்தார்கள். அவரால் இன்னமும் பத்து அல்லது இருபது எம்.எல்.ஏக்களை இழுக்க முடிந்திருந்தால் திமுகவின் ஆதரவுடன் அடுத்த சில மாதங்களுக்கு ஆட்சியை நீட்டி அவரை நாயகனாக்கி அதிமுகவை அவர் வசம் கொண்டு போயிருக்கக் கூடும். அவரால் முடியவில்லை. கைவிட்டுவிட்டதாகத்தான் தோன்றுகிறது. இப்போதைக்கு ஆட்சியைக் கலைத்து தேர்தல் நடந்தால் முடிவு என்னவாக இருக்கும்? திமுகவுக்குத்தான் சாதகமாக இருக்கும் என்று அவர்களுக்கும் தெரியாதா என்ன? திமுக ஆட்சியமைத்தால் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாஜகவுக்கு தமிழகத்தில் எந்த பலனும் இருக்காது என்பதால் இந்த ஆட்சியே தொடரட்டும் என்றுதான் டெல்லிவாலாக்கள் விரும்புவார்கள். இனி சாம, பேத, தான தண்ட அடிப்படையில் பேரங்கள் நடக்கக் கூடும். 

ஜெயலலிதா சிறையில் இருந்த போது அலைமோதிய கட்சிக்காரர்கள் ஏன் பரப்பன அக்ரஹாராவை எட்டிக் கூட பார்க்கவில்லை என்று புரியவில்லை. வந்து போய்க் கொண்டிருந்தால்தானே என்னை மாதிரியான சில்லுண்டிகளுக்கு பொழுது போகும்?

சசிகலா சரணடைய வந்த போது வாகனங்கள் தாக்கப்பட்டது கூட காரணமாக இருக்கலாம் அல்லது இனி அங்கே சென்று காத்திருப்பது பலனில்லை என்று நினைத்திருக்கக் கூடும். கடந்த முறை சிறை வளாகத்திற்குள் தமிழக உளவுத்துறை காவலர்கள் சுற்றிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். யார் வந்து போகிறார்கள் என்று தீவிரமாகக் கண்காணித்தார்கள். ‘நாம் வந்திருப்பது அம்மாவுக்குத் தெரிய வேண்டும்’ என்பதற்காகவே பலரும் பெங்களூரில் அறை எடுத்துத் தங்கியிருந்தார்கள்.

அந்தச் சமயத்தில் ‘பக்கத்துல வீடு வாடகைக்கு கிடைக்குமா?’ என்று கூட சிலர் கேட்டது நினைவில் இருக்கிறது. அப்படி வெறித்தனமாக விசுவாசத்தைக் காட்டியவருக்கு சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வாய்ப்பளித்தார்கள். 

சசிகலாவுக்கு நான்காண்டுகள் சிறைத்தண்டனை. விடுமுறை, நன்னடத்தை என்று பல காரணங்களால் தண்டனைக்காலம் குறைக்கப்பட்டுவிடக் கூடும் என்றுதான் சொல்கிறார்கள். மூன்றாண்டுகள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். மூன்றாண்டு காலம் என்பது அரசியலில் பெரிய இடைவெளி இல்லை. அவர் வெளியே வரும்போது ஆட்சி அவர்களின் வசமிருக்குமானால் மிகப்பெரிய வரவேற்பைக் கொடுப்பார்கள். அவர் சிங்கம்தான் என்பதை மக்கள் நம்பியே தீர வேண்டும் அல்லது நம்புவது போல நடிக்க வேண்டும். இன்றைக்கு சிதறியவர்களில் பலரும் வந்து ஒட்டிக் கொள்ளக் கூடும். ஸ்டாலின் Vs சசிகலா என்ற அரசியல் களம்தான் நமக்கு முன்பாக விரிந்திருக்கும்.

ஸ்டாலின் என்ன நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளப் போகிறார்? பாஜக எப்படி காய் நகர்த்தப் போகிறது என்பதைப் பொறுத்துத்தான் களம் மாறக் கூடும். ஆனால் சசிகலா தரப்பும் லேசுப்பட்டவர்கள் இல்லை என்று நமக்குக் காட்டியிருக்கிறார்கள். பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

போன வேகத்தில் வெளியே வந்தவுடன் பாதுகாப்புக்கு நின்றிருந்த காவலர் ‘ஏனாயித்து?’ என்றார். 

‘இன்ஸ்பெக்டர் மத்தியானம் பரக்கே ஹேலித்ரு’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன். 

உள்ளே நுழையும் போது பரப்பன அக்ரஹாரா இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்க்கச் சொல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருந்தேன். இன்ஸ்பெக்ட்ரையும் காணோம்; கரைவேட்டியையும் காணோம்.

Feb 19, 2017

அம்மாவும் மகனும்

கடந்த வாரம் டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் ஒரு நிகழ்ச்சி. எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் பதின் நாவல் குறித்தான உரையாடல் நிகழ்ந்தது. பால நந்தகுமார், தீபலட்சுமி, ஷான் கருப்பசாமி உள்ளிட்டவர்கள் பேசினார்கள். இன்னமும் சிலரும் பேசினார்கள். ஆனால் இவர்கள் மூவரும் பேசியதைத்தான் கேட்க முடிந்தது. 

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் கோயம்பேட்டிலிருந்து பெங்களூருக்கு பேருந்து பிடிப்பது பெரும்பாடாக இருக்கிறது. முந்நூற்று அறுபது ரூபாய் டிக்கெட். ஆனால் பெரும்பாலான பேருந்துகள் நிரம்பிவிடுகின்றன. ‘நானூறு கொடுங்க சார்...ஆனா பின்னாடி சீட்தான்’ என்று சில நடத்துநர்கள் கேட்பார்கள். நாற்பது ரூபாய் அவர்களுக்கு. ‘லஞ்சமெல்லாம் கொடுக்க மாட்டேன்’ என்று வீராப்பு பேசினால் பல பேருந்துகள் கழித்துதான் ஏதாவது சிக்குகிறது. அதனால் என்ன வேலை இருந்தாலும் எட்டு மணிக்கு பேருந்து நிலையத்திற்கு ஓடி வந்துவிடுகிறேன்.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் எழுத்து மீது எப்பொழுதும் ஆர்வம் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நெடுங்குருதி, இடக்கை, சஞ்சாரம் போன்றவை கட்டிப் போடுகின்ற எழுத்துக்கள். அவரது புத்தகம் குறித்தான கூட்டம் எனத் தெரிந்தவுடனயே எப்படியும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன். பதின் நாவலை இன்னமும் வாசிக்கவில்லை. பதின்பருவத்தில் நடைபெறுகின்ற சம்பவங்களின் கோர்வைதான் இந்த நாவல் என்று உரையாடலில் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. 

மலைச்சொல் இலக்கிய அமைப்பை நடத்துகிற ஊட்டிக்காரரான பாலநந்தகுமார் அருமையாகப் பேசினார். நாவலைப் பற்றிய ஒரு குறுக்குவெட்டுப்பார்வையையும் தமது பால்ய அனுபவங்களையும் கோர்த்து சுவாரசியமாக பேசிக் கொண்டே போனார். அவர் எப்பொழுதுமே அப்படித்தான். பேசிக் கொண்டேயிருப்பார். முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவை பரப்பன அக்ரஹாரா சிறையில் அடைத்திருந்த போது பால நந்தகுமார் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். ஒன்றரை மணி நேரம் பேசிக் கொண்டேயிருந்தார். அவர் மட்டும்தான் பேசினார். நான் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். 

நேற்று பரப்பன அக்ரஹாராவிற்குச் சென்றிருந்தேன். கரைவேட்டிகள் நிறைந்திருப்பார்கள் என்றுதான் எதிர்பார்ப்பிருந்தது. ம்ஹூம். காக்கா குருவியைக் கூட காணவில்லை. சரி அதைத் தனியாகப் பேசிக் கொள்ளலாம்.

பாலநந்தகுமார் சிலாகித்த நாவலின் சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். ‘ஒரு பையனுக்கு முதல் பெண் ஸ்பரிசம் என்றால் அது அம்மாவிடம் இருந்துதான்’ என்றார். அது தவறான அர்த்தத்தில் இல்லை. புரியாத புதிர்தானே பதின்பருவம் என்பது?  காமமும் உடல் கிளர்ச்சியும்  விழித்துக் கொள்கிற வயது அது. ஏதோ பரபரப்பும் குழப்பமும் மனம் பூராவும் வியாபித்துக் கிடக்கும். உடல் பற்றிய அவனது கேள்விகள் அலை மோதிச் சிதறுகிற தருணம் அது. அப்பாவிடமும் இருக்கும் வாசனைதான் அவன் உணர்கிற முதல் ஆணின் வாசனை என்றால் அம்மாவின் வாசனைதான் அவன் உணர்கிற முதல் பெண்ணின் வாசனை. அம்மாவுக்கும் பதின்பருவ மகனுக்குமான பந்தம் விசித்திரமானது. அதை அழகாகச் சுட்டிக்காட்டினார்.

பதின் நாவலில் ஓரிடம் வருகிறது- அம்மாவின் அருகாமையில் படுத்துக் கொண்டிருக்கும் மகனின் பரிதவிப்பும் அதை லாவகமாகத் தடுக்கும் அம்மாவும்தான் அந்தக் காட்சி. சில வருடங்களுக்கு முன்பாக மிகுபோதையிலிருந்த கவிஞர் ஒருவர் இத்தகைய மனநிலை பற்றி பேசினார். நான் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் இதையெல்லாம் தமிழ் இலக்கியத்தில் யாராவது எழுதியிருக்கிறார்களா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நாவலின் ஒரேயொரு காட்சிதான் இது என்றாலும் பதின் கூட்டத்தில் பாலா பேசி முடித்த பிறகும் இந்தக் கேள்விதான் மனதுக்குள் குடைந்து கொண்டேயிருந்தது. அதற்கு சமீபத்தில் பார்த்த திரைப்படமும் ஒரு காரணமாக இருக்கக் கூடும். Labor day. அடிக்கடி திரைப்படங்களைப் பற்றியும் புத்தகங்களைப் பற்றியும் எழுதுவதில் ஒரு மிகப்பெரிய சாதகம் இருக்கிறது. ‘இவனுக்கு இதுல இண்டரஸ்ட் போலிருக்கு’ என சிறந்த படங்களையும் புத்தகங்களையும் யாராவது அடையாளம் காட்டிக் கொண்டேயிருப்பார்கள். சங்கர் என்பவர் இந்தப் படத்தை பரிந்துரைத்திருந்தார். 

அம்மாவும் மகனும் தனியாக இருக்கிறார்கள். பையனுக்கு பதின்பருவம். அவனது வாலிபம் விழிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. அம்மா, தனது மகனுக்கு உடல், ஸ்பரிசம் பற்றியெல்லாம் வெளிப்படையாகச் சொல்லித் தருகிறாள். அவளைத் தனிமை வாட்டுகிறது என்பதை மகன் புரிந்து வைத்திருக்கிறான். அவளை டேட்டிங் கூட அழைத்துச் செல்கிறான். அவள் அவனுக்கு நடனம் கற்றுத் தருகிறாள். ஆனால் தனது போதாமையை அவன் உணர்ந்து கொள்கிறான்.

ஒரு நாள் அம்மாவும் மகனும் கடைக்குச் செல்லும் போது ஒரு முரட்டு ஆடவன் அவர்களுடைய வீட்டுக்கு வருவதாகச் சொல்கிறான். தனது மனைவியைக் கொன்றதற்காக சிறைத்தண்டனை அனுபவித்து வருகிறவன் அவன். சிறையிலிருந்து தப்பித்திருக்கிறான். அவனை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல தயங்குகிறார்கள். ஆனால் அவன் மிரட்டுகிறான். ஒத்துக் கொள்கிறார்கள். அங்கே அவளுக்கும் அவனுக்குமான காதல் பூக்கிறது. அவனும் அவளும் படுக்கையறையில் முயங்கும் போது முனகுவதைக் மகன் கேட்கிறான். அவன் மனம் அலை மோதுகிறது. முதலில் அம்மா சற்றே தயங்குகிறாள். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் அந்நியோன்யமாகிறார்கள்.  ‘செக்ஸ் கண்ணை மறைச்சுடும்..உன்னை விட்டுட்டு போய்டுவாங்க’ என்று மகனை அவனது வகுப்புத் தோழி பயமூட்டுகிறாள். அவன் கசிகிறான்.

இப்படியானதொரு எமோஷனல் படமொன்றை சமீபத்தில் பார்த்ததாக நினைவில்லை. அம்மாவுக்கும் மகனுக்குமான பந்தம், அம்மாவின் தனிமை, அவளுக்கு வேறொருவனுடன் உண்டாகும் காதலும் ஸ்பரிஸமும், அதை எதிர்கொள்ளும் மகன், மகனை எதிர்கொள்ளும் அம்மா என்று எல்லாவிதத்திலும் சென்ஸிடிவான ஆனால் அதே சமயம் அவ்வளவு நேர்த்தியாகவும் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். கேட் வின்ஸ்லெட்தான் நாயகி. பட்டையைக் கிளப்புகிறார்.எவ்வளவு அழகு?


பதின் நாவல் பற்றிய உரையாடலும் Labor day படத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பும் அடுத்தடுத்த சில நாட்களில் அமைந்தன. ஏதோவொரு வகையில் இரண்டுக்கும் சம்பந்தமிருப்பதாகத் தோன்றியது. 

நம்மால் சொல்ல முடியாததை அல்லது சொல்லத் தயங்குகிற ஒன்றை நாசூக்காகவும் அழகாகவும் பதியச் செய்கிற ஒரு படைப்பு வாசகனையும் பார்வையாளனையும் வென்றுவிடுகிறது. லேபர் டே வென்றுவிடுகிறது. பதின் நாவலை வாசித்துவிட்டு எழுதுகிறேன்.

லேபர் டே படம் பற்றிய உரையாடல்கள் இணையத்தில் இருக்கின்றன. வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

உரையாடலின் காணொளிகள் இணைப்பில் இருக்கின்றன.