May 4, 2016

காரியத்தில் கண்

ஆடுவது அருங்கூத்தாக இருந்தாலும் காரியத்தில் கண்ணாக இருந்துவிட வேண்டும் தாண்டவக்கோனே. தேர்தல் வரும், தேர்வுகள் வரும், த்ரிஷாவுக்கு கல்யாணம் நடக்கும். வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே நம் கடமையைக் கைவிட்டு விடக் கூடாது. 

2014-15 ஆம் ஆண்டுக்கான நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வரவு செலவுக் கணக்கு விவரங்களைத் திரட்டி பட்டயக் கணக்கரிடம் கொடுத்திருக்கிறேன். மும்பையில் வருமான வரித்துறை இணை ஆணையராக இருக்கும் திரு.முரளி அழைத்து ‘நான் ஒரு ஆடிட்டரைச் சொல்லுறேன்...போய் பாருங்க’ என்றார். ஆடிட்டர் தீபக் நிறையப் பேசினார். பயமூட்டினார். அவர் கேட்ட விவரங்களில் எழுபது முதல் எண்பது சதவீத விவரங்களை தம் கட்டித் திரட்டியாகிவிட்டது.

நன்கொடையாளர்கள்தான் தொடர்பில் வருவதில்லை என்றால் எழுபது சதவீத பயனாளிகளும் திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லை. அதுதான் பிரச்சினை. ‘தயவு செஞ்சு ரசீதை அனுப்பி வைங்க’ என்று சொல்லித்தான் காசோலையைக் கொடுத்திருப்பேன். ஆனால் அனுப்பி வைத்திருக்கமாட்டார்கள். இப்பொழுது தேடினால் கிடைப்பதில்லை. அடுத்தடுத்த வருடங்களில் இதையெல்லாம் ஓர் ஒழுங்குமுறைக்குக் கொண்டு வராமல் தொடர்வது என்பது கண்களைக் கட்டி காட்டில் விட்ட மாதிரிதான். என் புருஷனும் கச்சேரிக்குப் போகிறான் என்று இறங்கிச் செய்யக் கூடிய வேலை இல்லை. 

பட்டயக்கணக்கர் அலுவலகத்தில் விவரங்களைக் கொடுத்திருக்கிறேன். எப்படியும் இன்னமும் இருபது கேள்விகளாகக் கேட்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் தொகுத்து வருமான வரித்துறையில் தாக்கல் செய்துவிடுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். இனி அடுத்ததாக 2015-16 ஆம் ஆண்டுக்கான வரவு செலவு விவரங்களை செப்டம்பருக்குள் தாக்கல் செய்ய வேண்டும் என்று கெடு விதித்திருக்கிறார்கள். அது மலை மாதிரியான வேலை. ஐநூறுக்கும் அதிகமான நன்கொடையாளர்கள். தாவு தீரப் போகிறது. அதனால் தேர்தலுக்குப் பிறகு அந்த விவரங்களைத் திரட்டுகிற வேலையை ஆரம்பிக்கலாம் என்று யோசனையாக இருக்கிறது. 

கடந்த சில நாட்களாக யாருக்கும் காசோலை அனுப்பவில்லை. ‘குறைந்தபட்சம் கடந்த ஆண்டுக்கான விவரங்களை ரெகுலரைஸ் செஞ்சுக்குங்க’ என்று பட்டயக்கணக்கர்தான் சொல்லியிருந்தார். அது சரியாகப்பட்டது. இனி எப்பொழுதும் போலத் தொடரலாம்.

சில மருத்துவ உதவிகளில் மனதைக் கொஞ்சம் இறுக்கமாக்கிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. மிகக் கொடூரமான நோய். அதிக செலவு என்றெல்லாம் சொல்லும் போது சங்கடமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் பயனாளிகளின் வயது அறுபதைத் தாண்டியிருந்தால் அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவ வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன். இது சரியா தவறா என்று குழப்பமாக இருக்கிறது. உயிர் என்றால் உயிர்தான். வயதை எதற்கு பார்க்க வேண்டும் என்கிற குழப்பம்தான். ஆனால் இப்படி எல்லோருக்கும் உதவுவது சாத்தியமில்லை. நிறையக் கோரிக்கைகள் வருகின்றன. நாசூக்காக மறுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். குழந்தைகள், இளம் வயதினர், குடும்பத்தில் சம்பாதிக்கக் கூடிய மனிதர்கள் என்று சில வகைப்பாடுகளில் வரக் கூடியவர்களுக்கு மட்டும் மருத்துவ உதவிகளைச் செய்யலாம் என்று வரைமுறைப்படுத்திக் கொள்வது சரியாக இருக்கும். நிசப்தம் அறக்கட்டளை மிகச் சிறியது. அதனால் நாம் நிச்சயமாகக் கை கொடுத்தே தீர வேண்டும் என்கிற சூழலில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும் உதவுவதுதான் சரியாக இருக்கும்.

நேற்று நண்பர் ஒரு பயனாளியைப் பரிந்துரை செய்திருந்தார். ஐம்பதைத் தாண்டிய மனிதர் அவர். அவருக்கு ஒரே பெண். அவளுக்கும் திருமணமாகிவிட்டது. இந்த மனிதர் நிறையக் குடிப்பாராம். இப்பொழுது ஈரலில் பிரச்சினை. ‘நீங்க போய்க் கேளுங்க..பணம் கொடுப்பாங்க’ என்று அவருடைய மச்சானை நம் நண்பர் அனுப்பி வைத்துவிட்டார். நேரில் பார்த்து விவரங்களைச் சொல்கிறேன் என்று மச்சான் சொன்னார். அலுவலகத்தின் முகவரி கொடுத்து வரச் சொன்ன பிறகு மேற்சொன்ன விவரங்களை எல்லாம் சொல்கிறார். எப்படி உதவ முடியும்? முடியாது என்று சொல்லவும் தயக்கம். விவரங்களை அனுப்பி வையுங்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறேன். அனுப்பி வைத்துவிட்டு இனி நிச்சயமாக பத்து முதல் பதினைந்து முறையாவது அழைப்பார்கள். பதில் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். இதுதான் சங்கடம். அதனால்தான் சில விதிமுறைகளை உறுதியாகப் பின்பற்ற வேண்டியிருக்கிறது. அவ்வப்போது இத்தகைய பிரச்சினைகளை எழுதி நண்பர்களின் ஆலோசனைகளைக் கேட்டு ட்யூன் செய்து கொள்வது நல்லது. ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் அடுத்த முறை யாராவது வரும் போது ‘இப்படித்தான் ரூல்ஸ் இருக்கிறது’ என்று சொல்லிவிடலாம்.

இப்பொழுது அறக்கட்டளையில் இருபத்தேழு லட்ச ரூபாய் இருக்கிறது. ஜூன்,ஜூலை மாதங்கள் கல்லூரி சேர்க்கைக்கான மாதம். கல்வி உதவித் தொகைகளைச் செய்யலாம். அரசுக் கல்லூரிகள், அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் படிக்கிறவர்களுக்கு மட்டும்தான் உதவி என்பதில் எந்த மாற்றமுமில்லை. ‘எங்க வீட்டில் வேலை செய்யறாங்க..அவங்க பொண்ணு ஜேப்பியார் காலேஜ்ல படிக்கிறா..ஃபீஸ் கட்ட முடியுமா?’ என்று கேட்டால் காதில் புகை வருகிறது. ஜேப்பியார் கல்லூரியில் எவ்வளவு செலவு ஆகும் என்று கூடத் தெரியாமல்தான் சேர்த்துவிட்டார்களா? எந்த நம்பிக்கையில் சேர்த்தார்கள்? சமாளித்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையில்தானே சேர்த்திருப்பார்கள்? இத்தகைய பரிந்துரைகளை முகத்தில் அடித்தாற்போல நிராகரிக்கலாம். தனியார் கல்லூரியில் ஒரு மாணவனுக்கு கட்டக் கூடிய தொகையை வைத்து ஐந்து அரசுக் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு உதவ முடியும். 

பரிந்துரைகள் மிக அவசியமானவை. ஆனால் ஒரேயொரு முறை சுயமாக கேள்விகளைக் கேட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளவும். ‘இவங்க சமாளிச்சுக்குவாங்களே’ என்று தோன்றினால் தயங்காமல் நீங்களே நிராகரித்துவிடுங்கள். சரியான ஆட்கள் என்றால் கட்டாயமாக உதவுவோம். அறக்கட்டளையில் இருக்கும் ஒவ்வொரு ரூபாயும் தகுதியான ஆட்களுக்கு மட்டும் போய்ச் சேரட்டும். அப்படி இல்லையென்றால் இந்த அறக்கட்டளைக்காக இவ்வளவு வேலைகளைச் செய்ய வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அள்ளிவீசிவிட்டுப் போய்விடலாமே! 

May 3, 2016

கட்டமைப்பு

சில இளைஞர்களிடம் பேசும் போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அரசியல் மாற்றத்தை உடனடியாகத் தங்களால் உருவாக்கிவிட முடியும் என்று முழுமையாக நம்புகிறார்கள். சிரித்துக் கொள்வேன். அது அவ்வளவு எளிமையான காரியமா என்ன? டெல்லியில் ஆம் ஆத்மி ஆட்சியமைத்தது போல தமிழகத்திலும் மாற்றத்தைக் ஒரே வருடத்தில் கொண்டு வந்துவிடலாம் என்பதைப் போன்ற அபத்தம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது. டெல்லி வேறு; தமிழ்நாடு வேறு. அப்துல்கலாமின் உதவியாளர் பொன்ராஜ் மாதிரியானவர்கள் கூட இடையிடையே புகுந்து காமெடி செய்யும் போது ‘எப்படி இவ்வளவு மேம்போக்காக யோசிக்கிறார்கள்’ என்று தோன்றும். இளைஞர்கள் களமிறங்குவது, பொன்ராஜ் மாதிரியானவர்கள் அரசியல் பேசுவதையெல்லாம் தவறு என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அடிப்படையான புரிதல் இருக்க வேண்டும். தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும் (Consistency). அருகில் இருக்கும் நான்கு பேர்கள் ஏற்றிவிடுகிறார்கள் என்பதற்காக களமிறங்கிவிட்டு பிறகு ஆர்வம் வடிந்தவுடன் காணாமல் போய்விடுவது அடுத்தடுத்து வரக் கூடியவர்களுக்கு தவறான முன்னுதாரணமாக அமைந்துவிடும்.

தமிழகத்தில் ஏன் திமுகவையும் அதிமுகவையும் தவிர வேறு எந்தக் கட்சிகளும் பெரிதாகச் சோபிப்பதில்லை என்ற கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு ‘அவங்க ரெண்டு பேரும் அடுத்தவங்களை வளர விடுறதேயில்ல’ என்று பேசி விவாதத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடுவதுதான் வழக்கமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதைக் காரணமாகவே சொல்ல முடியாது. தமிழகத்தின் அரசியல் கட்டமைப்பு மிகச் சிக்கலானது. திமுக மற்றும் அதிமுக கட்சியினரின் கட்டமைப்புக்கு அருகாமையில் கூட பிற கட்சிகளால் நெருங்க முடியவில்லை என்பதுதான் மிக முக்கியமான காரணம். கிராமப்புறங்களின் அடிமட்டம் வரைக்கும் இந்த இரண்டு கட்சிகளும் மிக வலுவாக இருக்கின்றன. கிட்டத்தட்ட தமிழகத்தின் அத்தனை சிற்றூர்களிலும் இவர்களுக்கு கிளைச் செயலாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.  இப்படியொரு பரவலான கட்டமைப்பை வேறு எந்தக் கட்சியாலும் சரியாக உருவாக்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. அதனால்தான் இவர்கள் இருவர் மட்டுமே மாற்றி மாற்றி நாற்காலியைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்.

உதிரியான தனிப்பட்ட மனிதர்களாலும், சிறு அரசியல் கட்சிகளாலும் தமிழக அரசியலில் ஏன் சோபிக்க முடிவதில்லை?

பள்ளிக்கூடத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் ஈரோடு மாவட்டம் பவானிசாகர் தொகுதியில் கே.எல்.ராமசாமி என்பவர் சுயேட்சையாகக் களம் கண்டார். பழைய எம்.எல்.ஏ. நல்ல மனிதர். மக்களுக்காக போராடுகிறவர் என்றெல்லாம் பேசினார்கள். எனக்குத் தெரிந்து குறைந்தபட்சம் மூன்றாயிரத்திலிருந்து நான்காயிரம் பேராவது வேலை செய்தார்கள். வேலை செய்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அமைப்பு ரீதியாக எந்தப் பிணைப்புமில்லாத உதிரிகள். எங்கே பார்த்தாலும் அவருடைய தென்னை மரச் சின்னத்தை வரைந்து வைத்திருந்தார்கள். தேர்தல் வந்தது. கே.எல்.ஆர் வென்றுவிடுவார் என்றார்கள். கடைசியில் வெறும் ஏழாயிரத்துச் சில்லரை வாக்குகள் வாங்கித் தோல்வியடைந்தார். 

தனிப்பட்ட செல்வாக்குடைய மனிதர்கள் தேர்தலில் சுயேட்சையாக நின்று தோற்ற வரலாறுகள் நிறைய உண்டு. வெள்ளகோவில் துரை.ராமசாமி உடனடியாக நினைவுக்கு வருகிறார். மிராஸ்தார், ஜமீன், உள்ளூரில் பெரும் செல்வாக்குடைய மனிதர் என்றார்கள். மிக மோசமாகத் தோல்வியடைந்தார். ஆர்.எம்.வீரப்பன், வாழப்பாடி ராமமூர்த்தி, திருநாவுக்கரசர் என்று அனுபவஸ்தர்கள் கூட கட்சிகளைத் தொடங்கிக் கரைந்து போனதை பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். கையில் கொஞ்சம் காசும் வெளிமட்டத் தொடர்பும் இருந்தால் கட்சியைத் தொடங்கிவிடலாம். ஆனால் கட்சியை அமைப்பு ரீதியாக பலப்படுத்த அவை மட்டுமே போதுமானதில்லை. தொடர்ந்த உழைப்பும் அணுகுமுறையும் அவசியம். இவர்களைப் போன்றவர்கள் தோல்வியடைந்ததற்கு அமைப்பு ரீதியாகக் கட்சியை பலப்படுத்த முடியவில்லை என்பது முக்கியமான காரணம். மதிமுக, தேமுதிக என்று எதிர்கால விடிவெள்ளிகளாகப் பார்க்கப்பட்ட கட்சிகள் கூட ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தொடர்ந்து உருகிக் கொண்டேதான் வந்திருக்கின்றன. 

சென்னையிலும், கோயமுத்தூரிலும், திருநெல்வேலி டவுனிலும் அமர்ந்து கொண்டு எதை வேண்டுமானாலும் யோசிக்கலாம். ஆனால் ஏளூரிலும், கொண்டயம்பாளையத்திலும், குறிச்சிக்குளத்திலும் இருக்கிற நிதர்சனம் வேறு விதமானது. இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் அரசியலுக்குள் கால் வைத்தால் வாலில் வறண்ட ஓலையைக் கட்டித் துரத்தியடிப்பார்கள். இதைச் சரியாகத் தெரிந்து கொள்ளாமல் அரசியலில் மாற்றம் கொண்டு வருவோம் என்பதெல்லாம் நடக்காத காரியம். 

வேட்பாளர் நல்லவனோ கெட்டவனோ- தலைமை அறிவித்துவிட்டது என்பதற்காக ஒவ்வொரு கிளையிலும் வார்டுச் செயலாளர் வேலை செய்வான். தம் கட்டி பத்து வாக்குகளையாவது திரட்டிக் கொடுப்பான். அதனால்தான் திமுகவிலும் அதிமுகவிலும் எந்த வேட்பாளர் நின்றாலும் கட்சிக்கான வாக்குகள் என முப்பதாயிரத்திலிருந்து ஐம்பதாயிரம் வாக்குகள் வரை விழுகின்றன. அதற்கு மேலான வாக்குகளைத் திரட்டுவதில்தான் பிற சாமர்த்தியங்கள் எல்லாம். மற்ற வேட்பாளர்கள் எவ்வளவுதான் நல்லவன் என்றாலும் அந்தந்த வீதிக்காரனின் ஆதரவில்லாமல் கிராமப்புறங்களில் இரண்டு வாக்குகளைப் புரட்டுவதே கூட மிகப்பெரிய சாதனைதான். அதனால்தான் சுயேட்சைகளும் சிறுகட்சிகளும் பத்தாயிரம் வாக்குகளை வாங்குவதே கூட அபாரமாகப் பேசப்படுகிறது.

வாட்ஸப்பிலும், ஃபேஸ்புக்கிலும், விகடனிலும், தி இந்துவிலும் எழுதப்படுகிற செய்தி கோபி டவுன் வரைக்கும் செல்லலாமே தவிர அதைத் தாண்டி வெள்ளாளபாளையத்தை அடையாது. இந்த இடத்தில்தான் கட்சிக்காரன் அவசியமாகிறான். அவனுடைய உதவி தேவையானதாகிறது.

அரசியலில் ஆர்வமிக்க இளைஞர்கள் வெறும் தேர்தல் காலத்தில் மட்டும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் சாதிக்க முடியாது. கிராமப்புற கட்டமைப்புகளைப் புரிந்து அங்கேயிருக்கும் வாக்காளர்களின் மனநிலையைத் தெரிந்து கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியம். அமைப்பு ரீதியாகத் திரளாமல் அரசியல் மாற்றங்கள் என்பதெல்லாம் கானல் நீர்தான். நினைத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று துரும்பைக் கூடக் கிள்ளிப் போடுவது சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். விடுதலைச் சிறுத்தைகள், பா.ம.க போன்ற கட்சிகள் பரவலான அங்கீகாரத்தைப் பெற முடியாவிட்டாலும் தத்தம் அளவில் அமைப்பு ரீதியில் வலுவாக இருக்கின்றன என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அத்தகைய கட்டமைப்பை ஒரே இரவில் உருவாக்கிவிட முடிவதில்லை. தொடர்ந்த உழைப்பு அவசியம். 

நாம் தமிழர் கட்சியைப் பற்றி நிறையப் பேர் கேட்கிறார்கள். இதுதான் அவர்களின் முதல் தேர்தல். என் தனிப்பட்ட கணிப்பில் அவர்களால் இந்தத் தேர்தலில் எந்தவிதமான பெரிய சலனத்தையும் உருவாக்கிவிட முடியாது. படித்த நகர்ப்புற இளைஞர்களிடையே ஓரளவு கவனம் பெறுவார்களே தவிர வாக்குகளின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் மிகவும் பின் தங்கித்தான் இருப்பார்கள். மேற்சொன்ன அதே காரணம்தான் - கிராமப்புறங்களில் நாம் தமிழர் கட்சிக்கென்று எந்தக் கட்டமைப்பும் இல்லை. இந்தத் தேர்தலை அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டு சற்றேனும் வலுப்படுத்தி அடுத்தடுத்த இரண்டு மூன்று தேர்தல்களில் இதே உற்சாகத்துடன் களம் கண்டால் தமக்கான ஒரு கவனத்தை பொதுமக்களிடமிருந்து பெற முடியும். தோல்வியடைந்த பிறகும் கட்சித் தொண்டர்களின் உற்சாகத்தை வடியவிடாமல் காக்கும் திறன் வாய்ந்த தலைவராக சீமான் இருக்கும்பட்சத்தில் இது சாத்தியமாகக் கூடும்.

இளைஞர்கள் தேர்தல் சமயங்களில் மட்டும் உணர்ச்சிவசப்படுவதும் முடிவு வந்தவுடன் ‘எல்லாமே இப்படித்தான்...மோசம்’ என்று ஒதுங்கிக் கொள்வதும் நடந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. செயல்படுவது என்பது இரண்டாம்பட்சம். அதற்கு முன்பாகப் புரிந்து கொள்ள நமக்கு நிறைய இருக்கின்றன. வெறும் இணையமும் சமூக ஊடகமும், அச்சு இதழ்களும் மட்டுமே நமக்கு எல்லாவற்றையும் புரியச் செய்வதில்லை. புரிந்து கொண்டதாக நினைத்தால் அது மடத்தனம். களத்தில் இறங்கினால் மட்டுமேதான் சாத்தியம். தேர்தல்கள் என்பவை நம் பகுதியை நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருகின்றன. இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிட்டால் குள்ளப்பநாய்க்கனூருக்கும், அத்தியப்பகவுண்டன் புதூருக்கும் எதற்காகச் செல்லப் போகிறோம்? அப்படி நம் பகுதியில் இருக்கும் சிற்றூர்களின் அமைப்பையும் தேவைகளையும் புரிந்து கொள்ளாமல் தமிழ்நாட்டு அரசியல் குறித்து எப்படிப் பேச முடியும்? அரசியல் என்பது எப்பொழுதும் செயல்பாட்டிற்கானது மட்டுமில்லை. தேர்தலில் நின்று வெல்வது மட்டுமே அரசியல் இல்லை. அது புரிந்து கொள்ளுதலுக்குமானதுதான். It starts at micro level.

May 2, 2016

சாந்தியைக் காணவில்லை

பெங்களூரில் எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதியில் ஒரு தமிழ் குடும்பம் உண்டு. அடுக்ககம் ஒன்றில் குடியிருக்கிறார்கள். அடுக்ககத்தை சுத்தம் செய்து வாடகைக்கு, இரவில் கண்காணிப்பு வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு, மாதமொருமுறை குடியிருப்பவர்களிடம் வாடகை பணத்தை வசூல் செய்து உரிமையாளரிடம் கொடுப்பது அந்தப் பெண்மணியின் வேலை. சாந்தகுமாரி என்று பெயர். சுருக்கமாக சாந்தி. கணவன் என்ன வேலை செய்கிறான் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவனைப் பார்த்திருக்கிறேன். எங்கள் வீட்டு மாடியிலிருந்து அவர்கள் வீடு தெரியும். அது வீடு இல்லை. ஒற்றை அறை. குழந்தையொன்றுடன் மூன்று பேரும் வசிக்கிறார்கள். குடியிருக்க வாடகை கொடுக்க வேண்டியதில்லை. அடுக்ககத்திற்காகச் செய்கிற வேலைக்கு அவளுக்கு மாதாந்திரச் சம்பளம் உண்டு. பெங்களூர் முழுக்கவும் இப்படி நிறையக் குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. சென்னையிலும் இருக்கக் கூடும்.

சாந்தியைக் கடந்த வாரத்திலிருந்து காணவில்லை. கணவன் காவல் நிலையத்தில் புகார் அளித்திருக்கிறான். மாலையில் வேலை முடித்து அவன் வந்த போது குழந்தை மட்டும் இருந்திருக்கிறது. அவள் பக்கத்தில்தான் எங்கேயோ இருக்கக் கூடும் என்று விட்டுவிட்டான். வெகுநேரம் ஆகியும் வராததால் அடுக்ககத்தின் வீடுகளில் விசாரித்திருக்கிறான். அவளைக் காணவில்லை என்பது உறுதியாகத் தெரிந்த பிறகு புகார் அளித்திருக்கிறான். காவலர்கள் வந்து விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தைக்கு இரண்டு வயது இருக்கக் கூடும். அம்மா நினைவு வந்து அழத் தொடங்கியிருந்தது. சில பெண்மணிகள் குழந்தையைச் சமாதானப் படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். நேரம் ஆகிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய தினம் முழுக்கவும் அக்கம்பக்கத்தவர்கள் யாருமே வித்தியாசமாக எதையும் பார்க்கவில்லை என்றார்கள். இது கடந்த வாரம் வியாழக்கிழமை நடந்தது.

சாந்தியும் அவளது கணவனும் காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டவர்களாம். அவளுக்கு இருபது வயதைச் சுற்றித்தான் இருக்கும். கணவனும் வாட்டசாட்டமாக இருப்பான். வீட்டுக்கு பயந்து ஹசன் மாவட்டத்திலிருந்து பெங்களூர் ஓடி வந்துவிட்டார்கள். குழந்தை பிறந்த பிறகு பிறந்த வீட்டில் சமாதானம் ஆகிவிட்டார்கள். சாந்தியின் பிரசவம் நடந்த போது அவளது பெற்றவர்கள் அருகிலேயேதான் இருந்திருக்கிறார்கள். நன்றாகவும் கவனித்துக் கொண்டதாகச் சொன்னான். அதனால் அவர்கள் மீது தவறு எதுவும் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றான். நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. நாங்கள் ஊருக்குக் கிளம்ப வேண்டியிருந்தது. அதற்கு மேல் என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை. பேருந்தில் சென்று கொண்டிருந்த போது ஒரு முறை அவள் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து அம்மாவிடம் ஐநூறு ரூபாய் கடனாகக் கேட்டது ஞாபகம் வந்து போனது. அப்பொழுது பணம் கொடுக்காமல் மறுத்துவிட்டார்கள். அதன் பிறகு பேசிக் கொண்டதில்லை.

ஞாயிறு இரவு வீடு திரும்பிய போது சாந்தியின் வீட்டில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. உள்ளே பூட்டியிருக்கிறதா அல்லது வெளியில் பூட்டியிருக்கிறதா என்றும் தெரியவில்லை. இரவு பதினோரு மணியைத் தாண்டியிருந்தது. பேசாமல் தூங்கிவிட்டேன். காலையில் எழுந்த பிறகு முதல் வேலையாக எங்கள் வீட்டு மாடிக்குச் சென்று சாந்தியின் வீட்டைப் பார்த்த போது வீடு பூட்டப்பட்டுக் கிடந்தது. மனம் குறுகுறுக்க எதிர்வீட்டு மனிதரிடம் கேட்டேன். அவர் மிகச் சாதாரணமாக ‘அந்தப் பொண்ணு ஓடிப் போய்ட்டா’ என்றார். அந்த மனிதர் வேலூர்க்காரர். அந்த ஊர் பாஷை பிசிறாமல் பேசுவார். ‘யார் கூட?’ என்று கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் அவர் என்னைவிட வயதில் மிக மூத்தவர். தவறாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடும் என்று எதுவும் கேட்கவில்லை.

அவளுடைய கணவனும் எங்கேயோ சென்றுவிட்டான் என்று நினைத்தேன். அப்படியெல்லாம் நாடகத்தனமாக எதுவும் நடக்கவில்லை. அவள் ஓடிப் போன விவரம் தெரிந்த நாளே குழந்தையை அவளது பெற்றோரிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்திருக்கிறான். கொலையாக இருக்கக் கூடும் என்று காவல்துறையினர் முதலில் சந்தேகப்பட்டிருக்கிறார்கள். பிறகு அவளது அலைபேசி எண்ணை வாங்கி விசாரித்திருக்கிறார்கள். அவளது எண் தொடர்பிலேயே இல்லை. அவளுடைய எண்ணுக்கு ஒரே எண்ணில் தொடர்ந்து அழைப்புகள் வந்திருக்கின்றன. அந்த இன்னொரு எண்ணை அழைத்து விசாரித்திருக்கிறார்கள். பிடித்துவிட்டார்கள். இரண்டு பேரும் மஹாராஷ்டிராவில் இருப்பதாகக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். 

காவல்துறையினர் அவனை மிரட்டியிருக்கிறார்கள். அலைபேசியை வாங்கிப் பேசிய சாந்தி ‘...நானாத்தான் ஆசைப்பட்டு வந்தேன்’ என்றாளாம். விவாகரத்து வாங்காமல் இன்னொருவனுடன் ஓடினாலும் குற்றம்தான் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இணைப்பைத் துண்டித்து சுவிட்ச் ஆஃப் செய்துவிட்டாள். அதன் பிறகு அவளிடம் அவர்களால் பேச முடியவில்லை. விவரத்தை கணவனிடம் சொல்லிவிட்டார்கள். இனி காவல்துறையினர் பெரிய ஆர்வம் காட்டமாட்டார்கள் என்று தோன்றியது. அவர்கள் ஆர்வம் காட்ட வேண்டுமெனில் ஒன்று பெரிய இடத்து விவகாரமாக இருக்க வேண்டும் அல்லது கணவன் ஏதாவது பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டும். இரண்டும் நடக்கப் போவதில்லை.

குழந்தை இப்பொழுது ஹசனில் அழுது கொண்டிருக்கக் கூடும். இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அம்மாவை மறந்துவிட வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன். ‘குழந்தை பிறக்கிற வரைக்கும் பிரிஞ்சுடலாம்ன்னு தோணச் சான்ஸ் இருக்கு...குழந்தை ஒண்ணு பிறந்துடுச்சுன்னா அந்தக் குழந்தைக்காகவாவது ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா இருக்கணும்ன்னு கமிட்மெண்ட் வந்துடும்’ என்கிற வசனம் எவ்வளவு தூரம் உண்மையென்று தெரியவில்லை. இப்படியான கதைகளை நிறையக் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. உறவுகள், பிணைப்பு, அன்பு என்பதையெல்லாம் தாண்டி அவரவர் உடலும் அதற்கான சந்தோஷமும் இந்தக் காலத்து மனிதர்களை அலை கழிக்கிறது என்றுதான் நினைக்கிறேன். தன்னுடைய சுதந்திரம் சந்தோஷத்துக்கு முன்னால் வேறு எதையும் போட்டு பெரிதாக அலட்டிக் கொள்வதில்லை.

சாந்தியின் வீட்டுக்கு கீழேயே ஒரு பேக்கரி இருக்கிறது. டீ விற்பார்கள். ஆண்களும் பெண்களுமாக தம் அடிப்பதற்கான இடம் அதுதான். மேற்சொன்ன தகவல்களையெல்லாம் அவர்கள்தான் சொன்னார்கள். ‘அவ கேசு சார்’ என்றான். சொன்னவன் தமிழ் பையன். பெங்களூரில் இந்தச் சொல்லை முதன் முறையாகக் கேட்கிறேன். அதற்கு மேல் கேட்பதற்கு அவனிடம் எதுவுமில்லை. ‘புருஷனும் யோக்கியமில்லை..குடிகாரன்’ என்றான். ஆயிரம் காரணங்களைச் சொல்லலாம். யாரையாவது குற்றம் சாட்டலாம். ஏதாவதொரு சமாதானத்தைச் சொல்லலாம். அதெல்லாம் அவசியமானதாகவே தெரியவில்லை. அந்த மொட்டை மாடியில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தையின் முகம்தான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது.

அலுவலகத்துக்கு நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. அந்த இடத்தை விட்டு வந்துவிட்டேன்.

தேர்தலில் சமூக ஊடகங்கள்

சமீபத்தில் ஒரு மானுடவியல் கருத்தரங்கில் பார்வையாளராக கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. கருத்தரங்கில் கட்டுரை வாசித்த பேராசிரியர் ஒருவர் ‘நாம் சமூக ஊடகங்களின் யுகத்தில் (Social media era) வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்’ என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாகவும் திரும்பத் திரும்பவும் வலியுறுத்திச் சொன்னார். மக்களின் மனநிலையில் அலையை உண்டாக்குவதில் சமூக ஊடகங்கள் மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கின்றன என்ற அர்த்தத்தில் அந்த பேராசிரியர் பேசினார். அது சரியான வாதம்.  கடந்த பத்தாண்டுகளாகவே அப்படியான சூழல்தான். பெரும்பாலான கார்போரேட் நிறுவனங்கள் சமூக ஊடகங்களின் வழியாகச் செய்யப்படுகிற விளம்பரங்கள் மற்ற எந்த ஊடகத்தைவிடவும் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை உண்டாக்குகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கின்றன. சமூக ஊடக மனநிலை குறித்தான ஆராய்ச்சிகள் விரிவான அளவில் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அத்தகைய ஆராய்ச்சிகளுக்காக பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் கல்விக் கூடங்களும் பெருமளவிலான தொகையைச் செலவிடுகின்றன. சமூக ஊடகங்களில் செய்யப்படுகிற விளம்பரங்கள் வெறும் பொருட்களுக்கான விளம்பரங்களாக மட்டும் இருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை. அரசியல் விளம்பரங்களாகக் கூட இருக்கலாம். Branding என்பதில் இன்றைய சூழலில் சமூக ஊடகங்கள்தான் மிக முக்கியமானவையாக இருக்கின்றன.

கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் உருவாக்கப்பட்ட ‘மோடி அலை’ மிகச் சிறந்த உதாரணம். மோடியின் பிரதாபங்களை அடுக்கி எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளும் அவரைப் போன்ற சிறந்த, அரசியல் சாதுரியம் மிக்க தலைவர் இந்த நாட்டில் வேறு யாருமில்லை என்கிற பிம்பத்தை உருவாக்கும் சலனப்படங்கள், குரல் பதிவுகள் தொடர்ந்து வலம் வந்து கொண்டிருந்தன. இதையெல்லாம் எதிர்கொண்ட என்னைப் போன்ற சாமானியர்கள் சர்வசாதரணமாக ‘மோடிதான் உசத்தி’ என்று நம்பத் தொடங்கினார்கள். அப்படி உண்டாக்கப்பட்ட அலையில்தான் முழுமையான பலத்துடன் பா.ஜ.க அரியணை ஏறியது என்பது வரலாறு. இந்த அலையில் சமூக ஊடகங்கள் மட்டுமே மோடியை பிரதமராக்கின என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அவற்றுக்கு மிகப்பெரிய பங்களிப்பு இருந்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. இந்தப் பக்கமா அந்தப்பக்கமா என்று மதில் மேல் நின்று கொண்டிருப்பவர்களை ஒரு பக்கமாகத் தள்ளிவிடுவதில் சமூக ஊடகங்களுக்கு நிகர் சமூக ஊடகங்கள்தான்.

இந்தப் பின்ணனியில்தான் எதிர்வரும் தமிழக சட்டமன்றத் தேர்தலில் சமூக ஊடகங்களின் பங்களிப்பு குறித்துப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. தேர்தல் நெருங்குவதற்கு முன்பாகவே சமூக ஊடகங்கள் கோதாவில் இறங்கிவிட்டன. மீம்ஸ், நக்கல் நையாண்டி கருத்துக்கள் கடந்த சில மாதங்களாகவே தூள் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தன. எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் விசாரித்தால் தொகுதியில் இருக்கும் இரண்டரை லட்சம் வாக்காளர்களில் குறைந்தபட்சம் ஒரு லட்சம் பேராவது தங்களது அலைபேசியில் வாட்ஸப் வைத்திக்கிறார்கள் என்கிறார்கள். இது மிகைப்படுத்தப்பட்ட கணிப்பாக இருந்தாலும் கூட ஐம்பதாயிரம் பேர் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். தொகுதி பற்றிய செய்திகள், வேட்பாளர் குறித்தான தகவல்கள் என எதுவாக இருந்தாலும் இந்த வலையமைவில் வெகு வேகமாகப் பரவுகிறது. இலக்கியச் சுவை, பொருட் சுவையுடன் எழுதப்பட்ட குறிப்புகளை விடவும் இயல்பாக, நகைச்சுவை மற்றும் ஏளன தொனிகளில் எழுதப்படுகிற குறிப்புகள் மிகச் சாதாரணமாக விவாதப் பொருட்களாகின்றன. இந்த விவாதங்கள்தான் இப்பொழுது வேட்பாளர்களின் பலமாகவும் பலவீனமாகவும் இருக்கின்றன. 

பொதுவாகவே நம்முடைய தேர்தல் களத்தைப் பொறுத்த வரையிலும் ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட வேட்பாளர் நிச்சயமாக வென்று விடுவார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு இருக்கும். காலங்காலமாக உருவேறியிருக்கும் நம்முடைய மூடநம்பிக்கையின்படி ‘ஜெயிக்கிற கட்சி அல்லது ஜெயிக்கிற வேட்பாளருக்குத்தான்’ வாக்களிப்பார்கள். தோற்கப் போகிற வேட்பாளருக்கு வாக்களித்தால் ஒரு வாக்கு வீணாகப் போய்விடும் என்கிற சிந்தனை துளிர்த்திருக்கும் தமிழகத்தில் வெல்லப் போகிற வேட்பாளர் யாரென்றே கணிக்க முடியாத சூழலை உருவாக்குவதில் சமூக ஊடகங்கள் மிகப்பெரிய பங்களிப்பைச் செலுத்துவதாகத்தான் தோன்றுகிறது. ‘அவர் ஜெயிச்சுடுவாருன்னுதான் நினைச்சேன்...ஆனா வாட்ஸப்புல தோத்துடுவாருன்னு வந்துச்சு’ என்கிறார்கள். யார் எழுதியிருப்பார்கள், எந்த அடிப்படையில் எழுதியிருப்பார்கள் அதற்கான தரவுகள் என்ன என்றெல்லாம் பெரியதாக அலட்டிக் கொள்ளாத சாமானிய மனிதர்கள் இத்தகைய செய்திகளை முழுமையாக நம்புகிறார்கள்.

பக்கத்து தொகுதியைச் சார்ந்த ஒரு வேட்பாளரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது தனது பரப்புரையின் முதல் பத்து நாட்களில் வெல்லப் போகிற வேட்பாளர் யார் என்கிற பொதுக் கணிப்பில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிட்டால் அதற்கடுத்த பத்து நாட்களில் மக்களின் மனநிலையை எளிதாக மாற்றிவிட என்றார். அவரது புரிதல் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் வெல்வதற்குத் தேவையான அந்தக் குழப்பததையும் தெளிவையும் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்திக் உருவாக்கி விட முடியும் என்பது அவர் வாதம். ஆனால் அந்த வேட்பாளர் ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் உள்ளிட்டவற்றை விடவும் வாட்ஸப்பை நம்புகிறார். அவரது நம்பிக்கை சரிதான். ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் என மற்றவற்றைவிடவும் உள்ளூர் பிரச்சாரத்தில் வாட்ஸப்தான் மிக முக்கியமான பங்களிப்பைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நாம் சொல்ல விரும்புகிற செய்தியானது நேரடியாக ஒவ்வொரு மனிதரையும் அடைகிறது. சற்றே வலு மிகுந்த செய்தியாக இருந்தால் அதை அவர் தனக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கெல்லாம் பகிர்கிறார். ஒருவர் தோராயமாக பத்து குழுக்களிலாவது உறுப்பினராக இருக்கிறார். ஒரு செய்தியை அவர் ஐந்து குழுக்களுக்கு அனுப்பினாலும் கூட வினாடி நேரத்தில் அந்தச் செய்தி நூறு பேரைச் சென்றடைகிறது. நூறு பேரில் ஐம்பது பேர் வாசிப்பதாகக் கணக்குப் போட்டாலும் கூட அது உருவாக்கக் கூடிய தாக்கம் மிக முக்கியமானதாக இருக்கும். 

வாட்ஸப் உள்ளூர் பரப்புரைக்கு வலு சேர்க்கிறது என்றால் மாநில அளவிலான தாக்கத்தை உண்டாக்க வேண்டுமானால் வாட்ஸப் மட்டும் போதுமானதில்லை. சமூக ஊடகங்களின் அத்தனை வடிவங்களும் அவசியமானதாக இருக்கின்றன. ஃபேஸ்புக்கிலும் ட்விட்டரிலும் வலைப்பதிவுகளிலும் எழுதப்படுகிற செய்தி குறிப்பிட்ட தொகுதி குறித்து மட்டுமில்லாமல் பொதுவானவையாக இருக்கும் போது அவை பிறரால் விரும்பப்பட்டு பகிரப்படுகின்றன. விவாதங்களை உருவாக்குகின்றன. தமிழகத்தின் கட்சித்தலைமைகள் சமூக ஊடகங்களை மிகச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்துகின்றன என்று சொல்ல முடியவில்லை. பெரும்பாலான பதிவுகள் தனிமனிதர்களால் எழுதப்படுகின்றவையாக இருக்கின்றன. எழுதியவர்களின் பின்புலத்தை ஆராயக் கூடிய நடுநிலையான சாமானியர்கள் ‘இது கட்சிக்காரன் பதிவு’ என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் மோடியின் பரப்புரை நிறுவனங்கள் வழியாக கசியவிடப்பட்ட செய்திகள் நடுநிலையான பதிவுகளைப் போலவே இருக்கும். மிக நுட்பமாக மோடியைப் பிரதானப்படுத்தியிருப்பார்கள். ராகுல் காந்தியை ஒன்றும் தெரியாத குழந்தையாக்கியிருப்பார்கள். தமிழகத்தின் சட்டமன்றத் தேர்தலில் எந்தவொரு கட்சியாவது அத்தகையதொரு அணுகுமுறையைக் கையாளக் கூடும் என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் என் சிற்றறிவுக்கு எட்டியவரையில் அப்படியெதுவும் நிகழ்வதாகத் தெரியவில்லை- பெரும்பாலானவை கட்சி சார்ந்த தனிநபர்களின் பதிவுகளாகத்தான் பெருமளவில் இருக்கின்றன அல்லது கட்சிகளைச் சாராதவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமான அணி ஒன்றை ஆதரித்து எழுதுகிறார்கள்.

தேர்தல் சமயங்களில் சமூக ஊடகங்களில் கட்சி சார்ந்த தனிமனிதர்களின் பதிவுகளும் கட்டுரைகளும் மூர்க்கத்தனமான ஆதரவு அல்லது எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டை எடுக்கும் போது அது வெளியிலிருந்து பார்க்கிறவர்களை அசூயை அடையச் செய்கிறது. இவை விவாதங்களுக்கான திறப்பு எதையும் உருவாக்குவதில்லை என்பதை ஒரு வகையில் துரதிர்ஷ்டமானது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். சமூக ஊடகங்களின் அரசியல் விவாதங்களைப் பொறுத்தவரையிலும் நாம் இன்னமும் முழுமையான பக்குவத்தை அடைந்துவிட்டதாகச் சொல்ல முடியாது. நிறைய பொய்யான தகவல்களும் முதிர்ச்சியற்ற கருத்துக்களும் சாதாரணமாகத் தூவப்படுகின்றன. நாமும் கருத்துச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்றோ அல்லது நம்முடைய நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நிற்க வேண்டும் என்றோதான் பெரும்பாலானவர்கள் கருதுகிறார்கள். காலப்போக்கில் இத்தகைய முசுடுத்தனங்கள் குறைந்து பக்குவமான சூழலை நோக்கி நகரும் போது சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் மிகப் பிரம்மாண்டமானதாக மாறக் கூடும்.

ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் கணிசமான வாக்காளர்கள் சமூக ஊடகங்களோடு ஏதோவொரு விதத்தில் இணைப்பில் இருக்கிறார்கள் என்ற போதிலும் இவ்வளவு விரைவாகவும் நெருக்கமாகவும் வாக்காளர்களை அடையும் சமூக ஊடகம் உத்தியை அத்தனை வேட்பாளர்களும் சரியாகப் பயன்படுத்துவதில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். பெரும்பாலான வேட்பாளர்களுக்கு இதன் நுட்பம் புரியவில்லை அல்லது அவர்களுக்காக இந்த ஊடகத்தில் பணிபுரிவதற்குத் தோதான ஒரு குழுவை அவர்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை. அந்தவகையில் தமிழகத் தேர்தலில் சமூக ஊடகங்கள் நிரப்ப வேண்டிய இடம் மிகப் பெரியதாக இருக்கிறது. ஆனால் இதுவரையிலான வேறு எந்தத் தேர்தலையும் விடவும் இம்முறை சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் மிக மூர்க்கமாக இருக்கிறது என்பதையும் கவனிக்க முடிகிறது. அடைந்தது கையளவு; அடையாதது கடலளவு.

ஆனால் ஒன்று- தமிழகத் தேர்தலைப் பொறுத்த வரையிலும் என்னதான் சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் இருந்தாலும் அதையெல்லாம் தின்று தீர்க்கிற பலம் பணத்துக்கு இருக்கிறது என்பதை மறுக்கவே முடியாது. ஒருவேளை தேர்தல் ஆணையமும் அரசு எந்திரமும் விழிப்புடன் இருந்து பணப் பட்டுவாடா தடுக்கப்படுமெனில் சமூக ஊடகங்கள், பத்திரிக்கைகள் போன்றவை தேர்தலின் முடிவை திசை மாற்ற வாய்ப்பிருக்கிறது. இல்லையென்றால் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு குல தெய்வத்தின் மீது சத்தியம் செய்து கொடுத்தவர்கள் சத்தியத்தை துளியும் மீறாமல் காசு கொடுத்தவர்களின் சின்னத்தில் விரலை வைத்து அழுத்தித் தள்ளிவிட்டு வருவார்கள். உருவாக்கப்படுகிற பெரிய அலை கூட பணத்தின் காலடியில் நாயைப் போல சுருண்டு படுத்துக் கொள்ளும்.

(மே’2016 காலச்சுவடு இதழில் வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரை)

May 1, 2016

ஏன் சரியான எம்.எல்.ஏவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் கடமையும் தெரிவதில்லை. முக்கியத்துவமும் புரிவதில்லை. இன்றைய பெரும்பாலான சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் கூட அது தெரியாது என்பதுதான் கொடுமை. மேசையைத் தட்டுவதோடும் கமிஷன் வாங்குவதோடும் அவர்களது கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை. நீண்டகால நோக்கில் சிந்தனை செய்யக் கூடிய ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியுமானால் அதன் விளைவுகளும் பலன்களும் காலங்காலத்துக்கு இருக்கும். 

உதாரணத்துக்கு எங்கள் ஊரைச் சொல்லலாம். கீழ் பவானித் திட்டம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கக் கூடும். பவானிசாகர் அணையிலிருந்து ஒரு கால்வாயை வெட்டி அதை காங்கேயம் வரைக்கும் கொண்டு போகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட இருநூறு கிலோமீட்டர் தொலைவு. இந்த கால்வாய்க்குத் வடக்கே இருக்கிற பகுதியெல்லாம் பச்சைப் பசேல் என்றிருக்கும். தெற்கே இருக்கிற பகுதியெல்லாம் காய்ந்து தீய்ந்து கருவாடாய்க் கிடக்கும். (படத்தைப் பெரிது படுத்தினால் தெளிவாகத் தெரியும். பாம்பு மாதிரி வளைந்து கிடக்கிறது கீழ்பவானி கால்வாய். அதன் வடகேயும் தெற்கேயும் வித்தியாசத்தைப் பார்க்கலாம்). கால்வாய்க்கு வடக்கில் இருக்கும் பகுதியும் ஈரோடு மாவட்டம்தான். தெற்கில் இருக்கிற பகுதியும் ஈரோடு மாவட்டம்தான். ஏன் ஒரு கண்ணுக்கு சுண்ணாம்பும் இன்னொரு கண்ணுக்கு வெண்ணையும் வைத்தார்கள்? மனிதன் வெட்டிய கால்வாய்தான் இது. இன்னும் சற்று தெற்கே நகர்த்தி வெட்டியிருந்தால் இன்னும் சில ஆயிரம் ஏக்கர் பயன் பெற்றிருக்கும் அல்லவா?



1949 ஆம் ஆண்டில் அனுமதி பெறப்பட்ட இந்தத் திட்டம் ஏன் அதற்கு முன்பாக நீண்டகால விவாதத்திற்குள்ளானது? எதனடிப்படையில் கால்வாய்க்கான இன்றைய பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்? இதற்கு மாற்றாக வேறு எந்தப் பாதைகளை முடிவு செய்து வைத்திருந்தார்கள் என்கிற ஆதி அந்தத்தையெல்லாம் தேடினால் இணையத்தில் சொற்பமாகத்தான் தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. ஏதேனும் பழங்கால ஆவணங்களைத் தேடிப்பிடித்தால் துல்லியமான விவரங்களைப் பெற முடியும். அதைச் செய்ய வேண்டும். அதற்கு முன்பாக உள்ளூர் பெரியவர் ஒருவரிடம் பேசிய போது ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார். அவருக்கு எண்பது வயது இருக்கும்.

முதலாவது திட்டகமிஷனால் ஒன்பதரைக் கோடி ரூபாய்க்கு ஒப்புதல் வழங்கப்பட்டு இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு வேலை தொடங்கப்பட்ட கீழ்பவானித் திட்டத்தில் கால்வாயின் பாதையை சற்று தெற்கே நகர்த்தி நம்பியூர் சுற்றுவட்டாரமெல்லாம் பயன்படும்படிதான் ஆரம்பத்தில் முடிவு செய்திருந்தார்களாம். ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் காங்கேயம் பன்னாடிகள் செல்வாக்கு மிக்கவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். கால்வாயின் பாதையைத் தெற்கே நகர்த்தினால் பயன்பெறக் கூடிய விவசாய நிலங்களின் அளவு அதிகரிக்கும் அதனால் நீரின் தேவை அதிகரித்து கடைமடையை நீர் அடையாது என்று முடிவு செய்து கால்வாயை சற்று வடக்கே மாற்றிவிட்டார்கள். அப்பொழுது நம்பியூர் பகுதியில் கிணற்றுப் பாசனம். நீர் வளம் சுமாராக இருந்தது. அந்தக் காலத்தில் இதையெல்லாம் யோசிக்கிற ஆளுமைகள் நம்பியூர் பகுதியில் யாருமில்லை. அப்படியே இருந்திருந்தாலும் ‘நமக்குத்தான் கிணறு இருக்கே’ என்று இந்தத் திட்டத்தைப் பற்றி அசிரத்தையாக இருந்துவிட்டார்கள். காலம் ஓடியது. கிணறுகள் வற்றின. ஆழ்குழாய் கிணறுகளை அமைத்தார்கள். ஆரம்பத்தில் நன்றாக இருந்த ஆழ்துளைக் கிணறுகளும் வற்றின. இப்பொழுது பங்குனி சித்திரையானால் நிலமே வறண்டு பாலையாகிவிடுகிறது. கடும் வறட்சி தலைவிரித்தாடுகிறது. இன்னமும் இருபதாண்டுகளுக்குப் பிறகு நிலைமையை யோசித்துக் கூட பார்க்க முடியாது.

அந்தக் காலத்தில் நம்பியூர் பகுதியைச் சார்ந்தவர்கள் யாரேனும் குரல் கொடுத்துப் போராடியிருந்தால் அப்பகுதி மக்கள் இன்றைக்கும் காய்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. 1955ல் இத்திட்டம் முடிக்கப்பட்டு கிட்டத்தட்ட அறுபதாண்டுகளுக்குப் பிறகான தலைமுறையும் வருந்திக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னமும் எவ்வளவு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தப் பகுதிக்குத் தீர்வு கிடைக்கும் என்று தெரியாது. ஒருவேளை தீர்வே இல்லாமலுக் கூடப் போகலாம். காலகாலத்திற்குமான வாழ்வுக்கும் சாவுக்குமான போராட்டம். இப்பொழுது கடைமடைக்கெல்லாம் தண்ணீர் செல்ல வாய்ப்பில்லை. தண்ணீர் பற்றாக்குறை. பெருந்துறை பகுதிக்கே தண்ணீர் போதாமல் இருக்கிறது. அந்தப் பக்கத்து அமைச்சர்கள் வாய்க்கால் முழுவதும் கான்கிரீட் போட்டு விடலாம் என்று யோசித்திருக்கிறார்கள். கூமுட்டைகள். எங்கள் பகுதி மக்கள் பதறினார்கள். கான்க்ரீட் அமைத்தால் நிலத்தடி நீர் மட்டம் கிடுகிடுவெனெ கீழே போய்விடும். நல்லவேளையாக பொன்னியின் செல்வி அந்த அமைச்சர்களை டம்மியாக்கினார். விவசாயிகள் தப்பித்தார்கள். இல்லையென்றால் இன்னுமொரு ஐம்பதாண்டுகளில் எங்கள் பகுதியும் நம்பியூர் ஆகியிருக்கக் கூடும். 

இதையெல்லாம் விரிவாகப் பேசினால் நமக்கு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் முக்கியத்துவம் புரியக் கூடும். 

ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் நினைத்தால் காலங்காலமாக அந்தப் பகுதி மக்களை நன்றாக இருக்கச் செய்ய முடியும் அல்லது நாசமாகவும் போகச் செய்ய முடியும். இரண்டுமே அந்தச் சட்டமன்ற உறுப்பினரின் கைகளில்தான் இருக்கிறது. தங்கள் பகுதிக்கு என்னென்ன தேவைகள் இருக்கின்றன? தேவைகளுக்கும் பிரச்சினைகளுக்குமான தீர்வுகள் யாவை? அதற்கு எவ்வளவு நிதி தேவைப்படும் என்பதையெல்லாம் கணிக்கக் கூடிய தொலை நோக்குப் பார்வை எத்தனை சட்டமன்ற உறுப்பினர்களிடம் இருக்கிறது? விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். அப்படியே பார்வை இருந்தாலும் அந்தத் திட்டத்துக்கான நிதி ஆதாரத்தை போராடி வாங்கக் கூடிய வல்லமை அல்லது சுயமாகத் திரட்டக் கூடிய திறமை எத்தனை எம்.எல்.ஏக்களிடம் இருக்கிறது? சொற்பத்திலும் சொற்பம். அப்படியே திரட்டினாலும் கமிஷன் அடிக்காமல் மக்கள் நலனை நினைத்து வேலையை முடித்துக் கொடுக்கிறவர்கள் எத்தனை பேர்கள் இருக்கிறார்கள்? ரொம்பக் கஷ்டம்.

கேட்டால் விதி என்று விட்டுவிடுவோம். ஜனநாயகத்தின் சதி என்று சொல்வோம். அப்படியெல்லாம் இல்லை. நம்மிடம்தான் புரிதல் இல்லை. ரேஷனில் அரிசி கிடைப்பதில்லை; குழாயில் நீர் வருவதில்லை எனபதெல்லாம் பிரச்சினைகள்தான். இல்லையென்று மறுக்கவில்லை. ஆனால் இதற்கெல்லாம் எம்.எல்.ஏ அவசியமில்லை. உள்ளூர் கவுன்சிலர் கூட பார்த்துக் கொள்ளலாம். எம்.எல்.ஏ என்பவர் தன் வாழ்நாளில் ஒரேயொரு திட்டத்தையாவது சரியாகக் கணித்து போராடிப் பெற்றுத் தருகிற ஆளாக இருக்க வேண்டும். அது கல்லூரியாகவும் இருக்கலாம். வேளாண்மைக் கூடமாக இருக்கலாம். ஏதாவதொன்று. ஆனால் அடுத்தடுத்த சந்ததிகள் பயன்படும்படியான திட்டமாக இருக்கட்டும். இப்பொழுதெல்லாம் தொகுதியில் தலை காட்டினால் ‘நல்ல அணுகுமுறை உள்ள எம்.எல்.ஏ’ என்று சான்றிதழ் கொடுத்துவிடுகிறோம். வீட்டு விஷேசங்களுக்கு வந்து போனால் ‘அட்டகாசம்’ என்று மீண்டுமொருமுறை வாய்ப்பளிக்கிறோம். அதுதான் சிக்கல். இதெல்லாம் கடமையே இல்லை. வெறும் கண் துடைப்பு.

சட்டமன்ற உறுப்பினரின் கடமை பற்றிய புரிதல் மக்களுக்கு இல்லை. ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்தால் வாக்கு வாங்கிவிட முடியும் என்று எம்.எல்.ஏவாக விரும்புகிறவர்கள் கணக்குப் போடுகிறார்கள். சட்டமன்றத்தில் லாவணி பாடினால் போதும் என்று கட்சித் தலைமை நினைக்கிறது. அத்தனை இடத்திலும் தவறு இருக்கிறது. பிறகு எப்படி விளங்கும்? அடிப்படையான புரிதல் உண்டாகாமல் எந்தவிதமான மாறுதலுக்கும் வாய்ப்பில்லை என்பதுதான் நிஜம். சாமானிய மக்கள்தான் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு தவறாக வாக்களிக்கிறார்கள் என்று அர்த்தமில்லை. படித்தவர்கள், புரிந்தவர்களே கூட தவறான முடிவெடுக்க ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கின்றன. மேம்போக்கான காரணங்களை வைத்துக் கொண்டு தமது வாக்கை யாருக்குச் செலுத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார்கள். ஜனநாயகம் என்பது மிகச் சரியான அமைப்பு. அதை நாம்தான் புரையோடச் செய்திருக்கிறோம். அதனால் அதன் மீதான நம்பிக்கையை இழக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு காலத்தில் நிச்சயமாக மாறக் கூடும். ஆனால் அதற்கான அடிகளை நாம்தான் எடுத்து வைக்க வேண்டும்- மெதுவாகவும் அதே சமயத்தில் உறுதியாகவும்.