Apr 26, 2017

கைதி

தினகரனை வளைத்துவிட்டார்கள். சசிகலாவுக்கு பெங்களூர், தினகரனுக்கு டெல்லி திகார் என்று அதிமுகவை கைப்பற்றி நினைத்தவர்களையெல்லாம் ஒரு வழியாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வெறும் பணமும் பதவியும் மட்டுமே அதிகாரத்தை எதிர்த்து அரசியல் செய்வதற்கு போதுமானதாக இருக்காது என்பதை தினகரனும் சசிகலாவும் உணர்த்தியிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இவர்கள் இருவரும் மக்கள் செல்வாக்கு மிக்கவர்களாக இருந்தால் நிலைமை வேறு மாதிரியாக இருந்திருக்கக் கூடும். வெறும் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு அரசியல் செய்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறவர்களுக்கு சசிகலாவும், தினகரனும் உதாரணங்களாக இருப்பார்கள். 

இன்று சசிகலாவின் பதாகைகளையும் அதிமுகவின் தலைமையகத்திலிருந்து நீக்கியிருக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு மன்னார்குடி குடும்பம் தலையெடுக்க வாய்ப்பில்லை. ஓ.பி.எஸ் அணியும் அதில் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். ஒருவேளை 2019 ஆம் ஆண்டு நடைபெறவிருக்கும் பொதுத் தேர்தலில் பாஜக தன் பிடியை இழக்குமானால் சசிகலாவின் குடும்பம் தலையெடுத்துவிடும் என்று சிலர் கணிக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அதற்கும் கூடத் தேவையே இருக்காது போலத் தோன்றுகிறது. மீதமிருக்கும் இரண்டரை ஆண்டுகளில் நசுக்கித் தள்ளிவிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பார்கள். அதற்கான முஸ்தீபுகள்தான் இவையெல்லாம். 

எப்படியும் இனி அடுத்தடுத்து வரவிருக்கின்ற தேர்தகளில் அதிமுக அடி வாங்கும். அப்படியொரு சூழல் வந்து ‘அதிமுகவை காப்பாற்ற வழியில்லை’ என்கிற சூழலில் மீண்டும் மன்னார்குடி குடும்பத்தை உள்ளே இழுத்து வர வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் அதுவரை அதிமுக இதே வலுவோடு இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு. அஸ்திவாரத்தை அசைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிமுகவை வலுவிழக்கச் செய்து உருவாக்கப்படும் இந்த வெற்றிடத்திற்குத்தான் பாஜக குறி வைக்கிறது. தமிழக அரசியலின் மிகப்பெரிய வெற்றிடத்தை தமதாக்கிக் கொள்கிற வேறு அரசியல் இயக்கங்களே இங்கு இல்லை என்பது துரதிர்ஷ்டம்தான். கடந்த முப்பதாண்டு காலமாக ‘ஒன்னா நீ; இல்லன்னா நான்’ என்று கலைஞரும் ஜெவும் செய்த அரசியலின் விளைவு இது. மூன்றாவது ஓராள் தலையெடுக்கவே விடாமல் செய்துவிட்டார்கள். அந்த இடத்தை பாஜக வளைக்க கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. எதிர்த்து நிற்கும் எவருக்கும் இந்த கதிதான் என்று சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அரசியல் என்பது சாமானியர்கள் வேடிக்கை பார்க்க சுவாரசியமான களம். எது வேண்டுமானாலும் நிகழலாம். வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

சசிகலா சிறையில் என்ன செய்து கொண்டிருப்பார்? தினகரன் என்ன செய்வார் என்று நினைப்புகள்தான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. ஜெயலலிதாவுடன் ஒட்டிக் கொண்ட முப்பதாண்டு காலத்தை சசிகலா அசை போட்டுக் கொண்டிருக்கக் கூடும். எவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யம் அது? எத்தனை பேர்களை வதைத்து இருப்பார்கள்? மிரட்டி உருட்டப்பட்டவர்களின் கணக்கு எவ்வளவு? ஆசிட் வீச்சு, செருப்படி, அடக்குமுறை, நிலம் பறிப்பு என்று தாம் செய்த ஒவ்வொரு காரியமும் மனக்கண்ணில் வந்து போகாதா? எல்லாவற்றுக்கும் கணக்கு இருக்கிறது. 

மனதில் இத்தகைய எண்ணங்கள் ஓடும் போது மனநிலைக்கு ஏற்ப படம் ஒன்றைப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று நினைப்பேன்.

சிறைச்சாலை சம்பந்தப்பட்ட படங்களை இணையத்தில் தேடிய போது 'A Prophet' சிக்கியது. 2009 ஆம் ஆண்டு வெளியான ப்ரெஞ்ச் படம். 

தினகரன், சசிகலாவையெல்லாம் மறந்துவிட்டு படத்தைப் பார்க்க வேண்டும். அற்புதமான படம். காவல்துறை அதிகாரிகளைத் தாக்கியதற்காகக் கைது செய்யப்பட்ட அரபு இளைஞனுக்கு ஆறாண்டு காலம் சிறைத்தண்டனை கொடுத்து சிறையில் அடைக்கிறார்கள். அவன் அல்ஜீரிய வழி வந்தவன்- யுவராஜ் சிங் மாதிரி இருக்கும் அந்த நடிகன் யார்? பட்டையைக் கிளப்புகிறார். அந்த சிறைச்சாலையில் இரண்டு குழுக்கள் இருக்கின்றன. இசுலாமிய குழு ஒன்று. கர்சியன் குழு ஒன்று. கர்சியன் குழு வலுவானது. அந்தக் குழுத் தலைவன் சக அரேபியக் கொல்லச் சொல்லி நாயகனை மிரட்டுகிறது. வேறு வழியில்லாமல் அவனைக் கொல்கிறான். 

இந்தக் கொலை நாயகனை கர்சியன் குழுவில் நெருக்கமாகச் செய்கிறது. கர்சியன் குழுத் தலைவனுக்காக ஒன்றிரண்டு முறை வெளியில் சென்று வருகிறான். அதற்கான அனுமதியையும் குழுத்தலைவனே பெற்றுத் தருகிறான். வெளியே சென்று வருகிறவன் தனக்கான தொழிலை வெளியுலகில் நிர்மாணித்துக் கொள்கிறான். இதற்கு மேல் கதையைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. படம் இணையத்திலேயே கிடைக்கிறது. பார்த்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்.

துருத்தல் இல்லாமல் நகர்கின்ற கதை பார்வையாளனை நகரச் செய்யாமல் பிடித்துக் கொள்கிறது. சிறைக்குள் வருகின்றவனின் மனநிலை, தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டிய அழுத்தம், தன்னை பாலியல் உறவுக்கு அழைத்தவனையே அடுத்தவர்களின் அழுத்தத்திற்காக கொலை செய்த பிறகு அவனது மனநிலை, செத்தவன் எப்பொழுதும் தன்னுடனாக இருக்கும் நினைவுகள், முதன் முறையாக வெளியுலகத்தைப் பார்ப்பது, உருவாகும் நண்பன், அவனது குடும்பம் என நிறைய பாத்திரங்களையும் காட்சிகளையும் அருமையாகப் பின்னியிருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு நாட்டு சிறைக்கும் ஒவ்வொரு விதி. இந்தியாவில் அவ்வளவு சீக்கிரம் சிறைச்சாலையை விட்டு வெளியேற முடியாது- ஆனால் பரப்பன அக்ரஹாரா மாதிரியான சிறைச்சாலைகளில் பல கைதிகள் சகஜமாக வெளியில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். நீண்ட காலக் கைதிகள் அவர்கள். சிறை வளாகத்தில் வேலைகளைச் செய்துவிட்டு இரவில் தமது அறைக்குச் சென்று படுத்துக் கொள்வார்கள். தப்பித்துச் செல்லமாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கை வந்த பிறகு இப்படி வெளி வேலைகளுக்கு அனுமதிப்பார்கள். ‘தப்பிச்சுடலாம்ன்னு ஆசை இல்லையா?’ என்று கேட்டால் தப்பித்துச் சென்று பயந்து பயந்து நடுங்கிப் பதுங்கி, ஒருவேளை சிக்கிக் கொண்டால் எதிர்காலம் முழுவதும் சிறைக்குள்ளேயே கிடக்க வேண்டும். அதற்கு இது எவ்வளவு சுதந்திரம்? 

ஏழைகள், வசதி இல்லாதவர்களுக்கு இப்படியான வாய்ப்புகள் எனில் பணக்காரர்களுக்கும் அரசியல் செல்வாக்கு மிக்கவர்களுக்கும் வேறு மாதிரியான விதிவிலக்குகள் உண்டு. பெங்களூரு சிறையில் ரெட்டி இருந்த போது இரவில் ஆம்புலன்ஸில் வெளியேறி தனது வேலைகளையெல்லாம் முடித்துவிட்டு அதிகாலையில் ஊர் விழிப்பதற்குள் வேறொரு ஆம்புலன்ஸில் வந்து படுத்துக் கொள்வார் என்ற வதந்தி இருந்து கொண்டிருந்தது. எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியாது. ஆனால் பணம் இருந்தால் ஓரளவுக்கேனும் வளைத்துவிடலாம்.

சசிகலாவும் தினகரனும் புழலிலும் கோவைச் சிறையிலும் இல்லாமல் பெங்களூரிலும் திகாரிலும் அடைக்கப்படுவதிலும் கூட அரசியல் இருக்கக் கூடும். 

அவர்கள் எப்படியோ போகட்டும். A Prophet ஐ பார்த்துவிடுங்கள்.

Apr 25, 2017

படிப்புகளை பட்டியலிடுதல்

அநேகமாக அடுத்த மாதம் பனிரெண்டாம் வகுப்பிற்கான முடிவுகள் வந்துவிடக் கூடும். கடந்த சில நாட்களாக பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள்/மாணவிகளுடன் தொடர்பில் இருக்கிறேன். கடந்த வருடம் ‘எப்படிப் படிப்பது’ உள்ளிட்ட சில பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தியிருந்தோம். அந்தத் தொடர்பின் காரணமாக அழைக்கிறார்கள். 

தேர்வுகள் முடிந்து இன்று வரைக்கும் விளையாட்டு, தொலைக்காட்சி என்று இருந்தாகிவிட்டது. மாணவர்கள் இதுவரை எதிர்கொண்ட பல வருட அழுத்தங்களுக்கு இந்த ஓய்வு அவசியமானதுதான். இனி அவர்கள் சில வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும். 

தேர்வு முடிவுகள் வரும் வரைக்கும் பின்வரும் காரியங்களைச் செய்து கொண்டிருப்பது அவசியம் எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். குறிப்பிட்ட படிப்புக்கு என்றில்லாமல் பின்வரும் அணுகுமுறை  அனைத்து பிரிவுகளுக்கும்/பாடங்களுக்கும் பொதுவானது.

1) எவ்வளவு மதிப்பெண் வரும் என்பதை ஓரளவுக்குக் கணித்து வைத்திருக்க வேண்டும். அந்தக் கணிப்பு பாடம் வாரியாக இருக்கட்டும். அப்படிக் கணித்து வைப்பது நம்முடைய மதிப்பெண்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடிய பாடங்களை ஓரளவு வட்டமிடுவதற்கு உதவும். ஒருவேளை தாம் எதிர்பார்க்கும் கணிக்க முடியவில்லையென்றாலும் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. பின்வருவனவற்றில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

2) தமக்கு படிப்பதற்கு வாய்ப்புள்ள பாடங்கள் என்ன என்பதைத் தேடிப் பட்டியலிடத் தொடங்க வேண்டும். ‘எனக்கு படிப்புகளைப் பற்றித் தெரியாதே’ என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை. ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள், கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள் எனத் தெரிந்தவர்களிடம் எல்லாம் விசாரிக்கலாம்.  அப்படி விசாரிக்கும் போது ‘நீ இந்தப் படிப்பைப் படிக்க வேண்டும்’ என்று அடுத்தவர்கள் சொல்கிற அறிவுரையை இந்தத் தருணத்தில் முற்றாகப் புறக்கணித்துவிட வேண்டும். நமக்கான வாய்ப்புகள் என்பதில் மட்டும்தான் இப்பொழுது தேடிக் கொண்டிருக்கிறோமே தவிர முடிவு செய்யப் போவதில்லை என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

3) தகவலைச் சேகரிக்கும் போது ஒருவருக்கே அனைத்து படிப்புகளைப் பற்றியும் தெரியும் என்ற நம்பிக்கையை ஒழித்துவிட வேண்டும். உதாரணமாக வனவியல் (Forestry) படிப்பைப் பற்றிச் சொல்லக் கூடியவருக்கு மீன்கள் சம்பந்தமான படிப்பு (Fishery) இருப்பது தெரியாமல் இருக்கலாம். எனவே எவ்வளவு பேரிடம் பேசித் தகவல்களைச் சேகரிக்க இயலுமோ அவ்வளவு பேரிடம் பேசித் தகவல்களைச் சேகரித்து வைக்க வேண்டும்.

4) பொறியியல் படிப்பில் ஆர்வமிருப்பின் வெறுமனே கம்யூட்டர், கம்யூனிகேஷன், எலக்ட்ரானிக்ஸ் என்று மட்டும் யோசிக்காமல் அதில் இருக்கும் அனைத்து பிரிவுகளைப் பற்றியும் பட்டியலிட்டு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

5) வெறுமனே படிப்புகளை மட்டும் தெரிந்து கொள்ளாமல், அந்தப் படிப்பில் இளநிலை படிப்பு மட்டும் போதுமா அல்லது முதுநிலை படிக்க வேண்டுமா, அந்தப் படிப்புகளுக்கு எதிர்காலத்தில் வேலை வாய்ப்புகள் எப்படி இருக்கும் என்பனவற்றையும் பட்டியலிட்டு வைத்துக் கொள்வது நல்லது.

5) படிப்புகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்ட பிறகு நாம் தயாரித்து வைத்திருக்கும் அதே பட்டியலில் குறிப்பிட்ட படிப்புகள் எந்தக் கல்லூரியில் நடத்தப்படுகின்றன என்பதையும் அங்கு வருடத்திற்கு எவ்வளவு செலவாகிறது (விடுதிச் செலவையும் சேர்த்து) எவ்வளவு ஆகும் என்பதையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். பல தரமற்ற கல்லூரிகளை வடிகட்டுவதற்கு இது அவசியம்.

6) படிப்பு, கல்லூரி, செலவு ஆகியவற்றைப் பற்றிய பட்டியலைத் தயாரிக்கும் போதே நமக்கு ஓரளவுக்குத் தெளிவு கிடைத்துவிடும். பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பாக இந்தத் தெளிவு ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் அவசியம். ‘எதற்காக இந்தப் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தாய்’ என்று யாராவது கேட்டால் ஐந்து நிமிடங்களாவது பதில் சொல்லுகிற தெளிவுதான் நாம் சரியான படிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம் என்பதற்கான சாட்சி. இதுதான் நம் எதிர்காலம் என்பதில் கவனமாக இருங்கள்.

7) நாம் பட்டியலிட்டு வைத்திருக்கும் படிப்புக்கான விண்ணப்பங்கள் எங்கே கிடைக்கும் என்ற விவரத்தையும் கைவசம் வைத்துக் கொள்வது எல்லாவற்றையும் சுலபமாக்கி வைக்கும்.

மேற்சொன்ன பட்டியலைத் தயாரிப்பதற்காக ஒரு வார அவகாசத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். படிப்பு, கல்லூரி, செலவு, விண்ணப்பம் ஆகிய விவரங்களைப் பட்டியலிட்ட பிறகு அடுத்த கட்ட ஆலோசனைகளுக்குப் பிறகு நம்முடைய விருப்பத்தைச் சுருக்கலாம். சுருக்கலாம் என்பது ‘இதிலிருந்து எந்தப் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பது’ என்று சுருக்குவது. மேற்சொன்ன பட்டியல் தயாரிப்பு என்பது கடலிலிருந்து மீன்களை அள்ளியெடுப்பது போல. இதன் அடுத்த கட்டம் நமக்கான மீன் வகையை மட்டும் பொறுக்கியெடுப்பது. 

மாணவர்களில் பலரும் இப்பொழுதே ‘இந்தப் படிப்புதான்’ என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். ‘ஏன் இந்தப் படிப்பை முடிவு செய்திருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டால் பதில் இல்லை. இவ்வளவு அவசரமாக முடிவு செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. இன்னமும் நேரமிருக்கிறது. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் சொன்னார்கள், எதிர்வீட்டில் இருப்பவர்கள் படிக்கிறார்கள் என்று நம் வட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.  நம்மைச் சுற்றிலும் நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அவற்றை அலசுவது முக்கியம். பரவலாக வெளியில் தெரியாத படிப்பை படித்துவிட்டு அட்டகாசமாக வாழ்வில் வென்றவர்கள் இருக்கிறார்கள். எல்லோரும் விழுகிறார்கள் என்று நாமும் ஒரே குட்டையில் விழ வேண்டியதில்லை. வேலைச் சந்தையில் போட்டியே இல்லாத படிப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. அவற்றை நோக்கி நம் பார்வையைச் செலுத்த வேண்டும்.

படிப்படியாகச் செய்யலாம். படிப்புக்காகச் செய்யலாம்

தொடர்புக்கு...
vaamanikandan@gmail.com

சிறைச்சாலை

நேற்று ஒருவரைச் சந்தித்துப் பேசுகிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மத்திய சிறைகளில் சமூக நல அலுவலராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர் அவர். ஏற்கனவே பேசியிருக்கிறோம். அவர் என்ன வேலை செய்து கொண்டிருந்தார் என்று எனக்குத் தெரியாது. ‘சிறைக்கு வர்றவங்கள்ல நிறையப் பேரு socially handicapped' என்றார். அந்தச் சொல்லின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள மெனக்கெட வேண்டியதில்லை. ஆனாலும் அவர் ஒரு கதையையும் சொன்னார்.

முப்பது அல்லது முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக நடந்த சம்பவம் அது. கொண்டையம்பாளையத்தைச் சேர்ந்த கோவிந்தசாமிக்கு பங்காளியின் குடும்பத்துடன் வரப்புத் தகராறு. கோவிந்தசாமி கல்யாணமாகாத இளைஞன். கோபமும் வன்மமும் உள்ளுக்குள் ஊறிக் கொண்டேயிருக்க பகைமையும் தீவிரமாகியிருக்கிறது. ஒரு நாள் இரவில் தீட்டிய அரிவாளை எடுத்துச் சென்று பங்காளி வீட்டிலிருந்து ஐந்து பேர்களையும் வெட்டிக் கொன்றுவிட்டான். தொட்டிலில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு குழந்தையும் ஒன்று. தடுக்க வந்த நாயும் தப்பிக்கவில்லை. கிராமங்களில் தோட்டங்களில் கட்டப்பட்டிருக்கும் வீடுகள் ஒவ்வொன்றுக்குமிடையில் தூரம் அதிகம் என்பதால் அலறல் யாருக்கும் கேட்கவில்லை. வெட்டிக் கொன்றுவிட்டு அரிவாளை எங்கோ பதுக்கிவிட்டுச் சென்று தூங்கிவிட்டார்.

அடுத்த நாள் விஷயம் வெளியே தெரிந்து ஊரே கூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்த போது கோவிந்தசாமி மட்டும் வந்து பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே பங்காளித் தகராறு பற்றித் தெரிந்து கொண்ட போலீஸ் சந்தேகத்தின் பேரில்தான் கைது செய்கிறார்கள். வழக்கு நடைபெறுகிறது. சட்டத்தின் ஓட்டைகளில் புகுந்து வெளியே வந்துவிடுகிறார் கோவிந்தசாமி. ‘கோவிந்தசாமிதான் கொலை செய்தார் என்பதற்கான சாட்சிகளும் நிரூபிக்க முகாந்திரங்களும் இல்லை’ என்று செஷன்ஸ் நீதிமன்றம் விடுதலை செய்துவிடுகிறது. வெளியே வந்தவர் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி திருமணம் செய்து இரண்டு குழந்தைகளும் பெற்றுக் கொண்டு வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த வரைக்கும் எல்லாம் சுபம்.

திடீரென்று ஒரு பால்காரருடன் சண்டை வருகிறது. கோவிந்தசாமிக்கு கோபம் தலைக்கேற ‘அஞ்சு பேர வெட்டிக் கொன்னதே நான்தான்..உன்னைக் கொல்ல எத்தனை நேரமாகும்’ என்று மிரட்ட அவர் அப்படியே காவல்துறையில் ஒப்பித்துவிட்டார். வந்து சேர்ந்தது விவகாரம். பால்காரரின் புகாரை வைத்து வழக்கைத் தூசி தட்டிய காவல்துறை மீண்டும் விசாரணையைத் தொடங்குகிறது. அதன் பிறகு கோவிந்தசாமியால் தப்பிக்க முடியவில்லை. உயர்நீதிமன்றம் தூக்குத் தண்டனை வழங்க அதையை உறுதி செய்து உச்ச நீதிமன்றமும் தீர்ப்பு வழங்கியது.

கருணை மனுவை மாநில ஆளுநர் நிராகரித்தார். பிரதீபா பாட்டீல் குடியரசுத் தலைவராக இருந்த போது கருணை மனு ஏற்கப்பட்டது. ஆனால் ‘சாகும் வரைக்கும் சிறையிலேயே இருக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லிவிட்டார். சமீபத்தில் கோவை மத்திய சிறையிலேயே இறந்து போனார் கோவிந்தசாமி.

இந்தக் கதையில் கோவிந்தசாமியைத்தான் கவனிப்போம். அவரது குழந்தைகள்?

கொலைகாரன் குழந்தைகள் என்று திரும்பிய பக்கமெல்லாம் பேசுவார்கள். ஒதுக்கி வைப்பார்கள். வருமானமும் இல்லையென்றால் வாழ்க்கையை நடத்துவதே சிரமமாகிவிடுகிறது. இப்படி சமூகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டும் ஒடுக்கப்பட்டும் கிடப்பதை ‘socially handicapped' என்றார். 

‘கஷ்டப்படுறவங்க படிப்புக்கு நீங்க உதவுறது பத்திக் கேள்விப்பட்டேன்...இந்த மாதிரியானவர்களின் குழந்தைகள் நிறைய இருக்காங்க’ என்றவர் ‘பெரியவங்க செஞ்ச தப்புக்கு அவங்க குழந்தைகளும் பாதிக்கப்படுறாங்க’ என்றார். கோவை மத்திய சிறையில் மட்டும் இரண்டாயிரம் கைதிகள் இருக்கிறார்கள். புழல், வேலூர், மதுரை, பாளையங்கோட்டை என்று கணக்குப் போட்டால் பல்லாயிரம் பேர் இருப்பார்கள். ஆனால் கைதிகளைப் பார்க்க எல்லோரையும் அனுமதிப்பதில்லை. 

‘கைதிகளின் குடும்பங்களுக்கு உதவ விரும்புகிறோம்’ என்று விண்ணப்பம் தர வேண்டும். அதை சிறைத்துறை பரிசீலித்து சிபிசிஐடி போலீஸார் மூலம் நம்மை விசாரித்து அவர்கள் தரக் கூடிய முடிவுகளின்படியில் அனுமதியளிப்பார்கள். முரடர்களும் திருடர்களும் இருந்தாலும் எப்படியாவது சிக்கிக் கொண்டவர்களும் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். வழக்கு நடத்த வசதியில்லாதவர்கள், சந்தர்ப்பவசத்தால் சிக்கிக் கொண்டவர்கள், தங்களின் கைதுகளால் பொருளாதார ரீதியாகவும் உளவியல் ரீதியாகவும் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் என்று அவரிடம் ஆயிரம் கதைகள் இருக்கின்றன. நிறையச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

கைதிகளுடனான அனுபவம், அவர்களது மனநிலை என்றெல்லாம் பேசவும் நிறைய இருக்கின்றன. அவர் பணியில் இருந்த போது செல்போன்கள் இல்லை என்பதால் கடிதங்கள் வழியான தகவல் தொடர்புதான் வழி. அனைத்துக் கடிதங்களும் தணிக்கை செய்யப்படும். அதை சமூக நல அலுவலர்தான் செய்வாராம். ‘நீங்க நல்லவன்னு சொல்லி அனுப்பி வெச்சீங்க..அவன் வந்து ஒரு ராத்திரி தங்கிட்டு போய்ட்டான்’ என்று மனைவி கணவனுக்கு எழுதிய கடிதங்களையெல்லாம் நினைவுபடுத்திச் சொன்னார்.

பொதுவாகவே கைதாகி உள்ளே வரும் முதல் பதினைந்து நாட்களுக்கு கைதிகள் கடுமையான மன உளைச்சலில் இருப்பார்களாம். ‘அய்யோ இப்படி ஆகிடுச்சே’ என்கிற மனநிலை. உணவு உறக்கம் என எதுவுமே பிடிக்காது. அப்படியான ஆட்களைக் குறி வைத்து நெருங்குகிற கைதிகள் மனதுக்கு ஆதரவாக இருப்பதாகக் காட்டி முகவரியை வாங்கிக் கொள்வதும் வெளியே செல்லும் போது ‘அவர் சொல்லி அனுப்பினார்’ என்று சொல்லி பணம் வாங்குவது, ‘தங்கிச் செல்வது’ என்பதெல்லாம் நடந்துவிடுகிற சாத்தியங்கள் இருப்பதையெல்லாம் கதை கதையாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

கைதாகி வரும் முதல் தினத்தன்றே ‘இங்க எவனும் யோக்கியன் இல்ல..யார்கிட்டவுன் அட்ரஸைக் கொடுத்துடாதீங்க...அப்புறம் என்ன வேணும்ன்னாலும் நடக்கும்’ என்று கவுன்சிலிங் கொடுப்பாராம். அவரிடம் பேசுவதற்கு இன்னமும் நிறைய இருக்கின்றன. இனி ஒவ்வொரு முறை சந்திக்கும் போதும் பேச வேண்டும். ‘Socially handicapped- ஞாபகம் வெச்சுக்குங்க’ என்றார். ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கிறேன். சிறையில் ஒரு விண்ணப்பமும் கொடுத்து வைக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. 

‘அடுத்த முறை கோவை வரும் போது சொல்லுங்க..சிறைக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்’என்று சொல்லியிருக்கிறார். 

கோபியிலிருந்து கிளம்பும் போதே ‘ஏ..பார்த்துக்குங்க நானும் ரவுடிதான்’ என்று கத்திக் கொண்டே செல்ல வேண்டும்.

Apr 22, 2017

ஒன்றே முக்கால் துளி

ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்பாக பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. நிறைய பத்திரிக்கையாளர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் ‘நாங்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் எந்தச் செய்தியும் பத்திரிக்கையில் வர வேண்டாம். செய்திகளை வெளியிடச் சொல்லியும் உங்களைச் சந்திக்கவில்லை. ஓர் அறிமுகத்துக்கான சந்திப்புதான் இது. ஜூன் மாதம் கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கை ஆரம்பமாகும். தகுதியான மாணவர்களின் கோரிக்கை வந்தால் சொல்லுங்கள்’ என்றுதான் பேசினேன். இதை வெளிப்படையாக எழுத வேண்டியதில்லை என நினைத்திருந்தேன். ஆனால் எழுத வேண்டும் போலிருக்கிறது.

இதுவரையிலும் எப்படிக் கணக்குப் போட்டாலும் கிட்டத்தட்ட எழுபத்தைந்து லட்ச ரூபாய்க்கான பணிகளையாவது நிசப்தம் அறக்கட்டளை வழியாகச் செய்திருக்கிறோம். கடலூர் சென்னை வெள்ள சமயத்தைத் தவிர வேறு எப்பொழுதும் துண்டுச் செய்தி கூட நாளிதழ்களில் வந்ததில்லை. வெள்ளத்தின் போதும் கூட பத்திரிக்கையாளர்களாக வந்து பார்த்து எழுதியவைதான். பத்திரிக்கைகளில் செய்தி தர முடியாது என்றில்லை- அவசியமில்லை என்கிற எண்ணம்தான்.

இத்தகைய விளம்பரங்களும் செய்திகளும் நம்மைப் பற்றிய எந்தப் புரிதலுமில்லாத ஒரு கூட்டத்துக்கு தேவையில்லாத எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொடுக்கும். அப்படியான விளம்பரங்களின் வழியாக நம்மைப் பற்றித் தெரியாதவர்களுக்கு நாம் உருவாக்கக் கூடிய எதிர்பார்ப்புகளும் குழப்பங்களை உண்டாக்கக் கூடியவை. நிசப்தம் என்பது சிறு வட்டம். அது மெல்ல மெல்ல விரிவடையட்டும். அப்படி மெல்ல விரிவடையும் போது நம் வட்டத்திற்குள் இருக்கும் அத்தனை பேருக்குமே நமது செயல்பாடுகள் குறித்தான பரிச்சயம் இருக்கும். அப்படியான புரிதல் மிகுந்தவர்களுக்குள் செயல்படுவதுதான் திருப்தியும் சந்தோஷமும்.

அதனால்தான் அதீத வெளிச்சமும் பத்திரிக்கைச் செய்திகளும் தேவையற்றவை என நினைக்கிறேன். 

நாம் செய்து கொண்டிருக்கிற காரியங்களை வெளிப்படையாகவும் அதே சமயம் விரிவாகவும் அடுத்தவர்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறதுதான். ஆனால் எதையெல்லாம் சொல்ல வேண்டும், யாரிடம் சொல்ல வேண்டும் என்கிற அளவீடுகள் இருக்கின்றன. முன்னிலைப்படுத்த வேண்டியவற்றை முன்னிலைப்படுத்தியும், நம்மை ஒளித்துக் காட்டிக் கொள்ள வேண்டிய இடத்தில் ஒளித்துக் காட்டிக் கொள்வதும் அவசியமாக இருக்கிறது. செய்தித்தாள்களிலும் நாளிதழ்களிலும் விளம்பரம் செய்து கடை பரப்ப வேண்டியதில்லை. இத்தகைய காரியங்களை அப்படியான விளம்பரத்திற்கு செய்வதாக இருப்பின் செய்கிற முறையும் அணுகுமுறையுமே வேறாக இருக்கும். ட்யூப்லைட்டில் ‘உபயம்: பெருமாள் சாமி, மூலைக்கடை வீதி, தூக்கநாய்க்கன்பாளையம்’ என்று செல்போன் எண்ணோடு எழுதுவதற்கும் நாளிதழ்களில் ஜிகினா ஒட்டுவதற்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை என்று நம்புகிறேன்.

வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் இதுவரைக்கும் விசிட்டிங் கார்ட், லெட்டர் பேட் என்று கூட எதுவும் வைத்துக் கொண்டதில்லை. அதுவே கூட மறைமுகமான விளம்பரம்தானே? பகட்டோடும் விளம்பரத்தோடும் காரியங்களைச் செய்தால் அடுத்தடுத்து செய்கிற ஒவ்வொரு காரியத்திலும் மனம் விளம்பரத்தைத்தான் எதிர்பார்க்குமே தவிர, திருப்தியை எதிர்பார்க்காது. 

நிசப்தம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பது எல்லோருக்குமே தெரிந்ததுதான். நன்கொடையாளர்களிடமிருந்து வருகின்ற நிதியை வைத்துக் கொண்டு நாம் முடிவு செய்யும் திட்டங்களுக்கு பணம் ஒதுக்கீடு செய்யப்படுகிறது. (Crowd funding). இதுவரையிலும் ‘இந்தக் குறிப்பிட்ட பணிக்கு இந்த நிதியை ஒதுக்குங்கள்’ என்று எந்த நன்கொடையாளரும் சொன்னதில்லை. நானும் அதைச் செய்ததில்லை. சமீபத்தில் அப்படி ஒரு காரியத்தை ஒத்துக் கொண்டேன். அதைப் பற்றி விரிவாகப் பேச விரும்பவில்லை. 

ஒவ்வொரு களமும் ஒரு அனுவம்தான். இனிமேல் இப்படி ஒத்துக் கொள்ளப் போவதில்லை. அவரவரவருக்கு அவரவர் விருப்பங்கள். சிலருக்கு நிழற்படங்கள் அவசியமாக இருக்கும். சிலருக்கு பத்திரிக்கைகளில் செய்தி வர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள். வாட்ஸப்பிலும் ஃபேஸ்புக்கிலும் பரவ வேண்டும் என்று விரும்புவார்கள். அவரவருக்கான நிர்பந்தங்கள், அபிலாஷைகள் அவை. அதற்கெல்லாம் நாம் முதுகைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. நமது நோக்கமும் எண்ணமும் கூட திசை மாறிவிடக் கூடும். 

எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் அமைதியாக தோள் கொடுக்கக் கூடிய மனிதர்கள் பல நூறு பேர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள்தான் நமக்குச் சரி. அவர்கள் போதும். எப்பொழுதும் சொல்வது போல - நிசப்தம் என்பது பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வேலை செய்து தரும் NGO இல்லை. 

நேற்று வந்திருந்த மின்னஞ்சல் இது- 

அன்புள்ள மணி,

முன்பே சொன்னது போல ரூ 1,10,000 நிசப்தம் அறக்கட்டளைக்கு அனுப்பி உள்ளேன். சரி பார்த்துக் கொள்ளவும். வேலைப் பளு காரணமாக இந்த தாமதம். வழமை போல பெயர் மறைத்து விடவும்.

நீங்கள் மேற்கொள்ளும் அனைத்துப் பணிகளையும் இறைவன் துணையிருந்து வழிநடத்தவும், உங்கள் குடும்பத்தை ஆசிர்வதிக்கவும் மனதார வேண்டுகிறேன்.

அன்புடன்,
***

தமது பெயரைக் கூட வெளியில் காட்டிக் கொள்ள விரும்பாத மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள். இத்தகையவர்களை நினைத்துக் கொள்கிறேன். இவர்களால்தான் ஒன்றே முக்கால் துளியாவது மழை பெய்கிறது.

Apr 21, 2017

இதுக்குத்தான் இத்தனை அலும்பா?

வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் எங்கள் அலுவலகத்தில் ஜீன்ஸ், டீசர்ட் எல்லாம் அணிந்து கொள்ளலாம். முக்கியமாக ஷூ அணிய வேண்டியதில்லை. பெரிய சுதந்திரம் அது. என்னிடம் ஜீன்ஸ் இல்லை. அதனால் அன்றைய தினம் சட்டையை பேண்ட்டுக்குள் செருகாமல் சாவகாசமாக வருவது வழக்கம். ‘இவன் என்ன கோமாளி மாதிரி திரியறான்’ என்று பார்ப்பார்கள்தான். பார்த்துவிட்டுப் போகட்டும். அதைப் பற்றிக் கண்டுகொள்வதேயில்லை.

கடந்த நான்கு நாட்களாக இரவு நேரப் பணி.  மாலை நான்கு மணிக்கு அலுவலகம் வந்து நள்ளிரவு ஒரு மணி வரைக்கும் இருக்க வேண்டும். பிரேசில் நாட்டவர்களுடன் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதால் இந்த ஏற்பாடு. வந்தவுடன் தொலைபேசியில் இணைத்துக் கொண்டால் ராவு ராவு என்று ராவுவார்கள். முதல் ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசுவார்கள். அதன்பிறகு போர்த்துகீசுவில் ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். எவ்வளவு நேரம்தான் சப்டைட்டில் இல்லாமலே வெளிநாட்டு படம் பார்ப்பது? ‘யோவ்..எங்களுக்கு புரியலைய்யா’ என்று கதறினால் மீண்டும் ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடங்களுக்கு ஆங்கிலத்தில் பேசுவார்கள். அவ்வளவுதான் அவர்களின் அதிகபட்ச கருணை. 

பார்க்கும் வரைக்கும் பார்த்துவிட்டு நான் கொட்டாவி விட ஆரம்பித்துவிடுவேன். கடந்த நான்கு நாட்களாக இப்படித்தான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த கசமுசா மொழியைக் காதுகளில் நிரப்பிக் கொண்டு போய் படுத்தால் காலை பத்து மணி வரைக்கும் அடித்துப் போட்டது மாதிரி உறக்கம் வருகிறது.

இப்படி ஓடிக் கொண்டிருந்த தருணத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு கல்லூரிப் பேராசிரியை அழைத்திருந்தார். 

‘எம்.சி.ஏவுக்கு ப்ராஜக்ட் வைவா நடக்குது...நீங்க தேர்வாளராக வர முடியுமா?’ என்றார். ஊருக்குள் ஓர் ஆல்வே அண்ணாசாமி இருந்தால் இப்படியெல்லாம் அழைக்கத்தான் செய்வார்கள்.

‘எப்பங்க?’ என்றேன்.

‘வெள்ளிக்கிழமை’ என்றவர் ‘காலையில் ஒன்பது மணிக்கு ஆரம்பிக்கும்’ என்றார்.

‘வியாழக்கிழமை வரைக்கும் நைட் ஷிஃப்ட் மேம்...’ என்று தயங்கினேன். அதுவுமில்லாமல் அங்கே போய் அமர்ந்து தத்தகா பித்தக்கா என்று கேள்வி கேட்டு அவமானப்பட்டுவிடக் கூடாதல்லவா? எம்.சி.ஏவுக்கும் அமாவாசைக்கும் முடிச்சுப் போட்ட மாதிரி.

‘பதினோரு பொண்ணுங்கதான் சார்....மத்தியானம் வரைக்கும் இருந்தீங்கன்னா போதும்’ - இரண்டாவது சொல்லை கவனியுங்கள். பெண்கள் கல்லூரி. அதைத் தெரிந்த பிறகும் மறுக்கவா முடியும்? யோசித்துச் சொல்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு கூகிளில் தேடினால் பெங்களூரில் வெகு பிரபலமான கல்லூரி அது. வேணியிடம் சொன்னேன். தலையில் அடித்துக் கொண்டாள். பேராசிரியை அழைத்து வேண்டா வெறுப்பாகச் சொல்வது போல ‘கஷ்டம்தான்..ஆனாலும் வர்றேன்’ என்று சொல்லி வைத்திருந்தேன். கேட்கிற கேள்வி கொஞ்சமாவது அர்த்தமாக இருக்கட்டும் என்று க்ளவுட், பிக் டேட்டா என்றெல்லாம் சில தலைப்புகளையும் புரட்டி வைத்திருந்தேன். 

நேற்று போர்த்துக்கீசிய படம் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்குச் சென்று உறங்கிய போது இரண்டரை மணி. ஆனால் பாருங்கள்- இன்று காலை ஏழு மணிக்கே விழிப்பு வந்துவிட்டது. அத்தனை உற்சாகம். நேற்றிரவே நல்ல சட்டையும் பேண்ட்டையும் எடுத்துத் தரச் சொல்லி வேணியிடம் கேட்டிருந்தேன். அவள் எடுத்து வைத்ததைத் தவிர்த்துவிட்டு பிறவற்றிலிருந்து துழாவி ஒரு துணியை எடுத்து அணிந்து கொண்டேன். முழுக்கை சட்டை, பொருத்தமான பேண்ட், பளிச்சென்று துடைத்து வைத்த ஷூ. வெள்ளிக்கிழமையன்று இதையெல்லாம் நினைத்துக் கூட பார்த்தில்லை.

இரண்டு இட்லிகளை விழுங்கிவிட்டு வெகு நாட்களுக்குப் பிறகாக சீப்பு ஒன்றையும் எடுத்துச் சட்டைப்பையில் வைத்துக் கொண்டேன். பிரேமம் படத்தில் வருகிற நகைச்சுவை பேராசிரியர் மனதில் வந்து போனார். அதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. இப்பொழுது நம்மை சூர்யாவாகவோ ஆர்யாவாகவோ நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கல்லூரிக்கு வழி தெரியாது. ஒவ்வொரு ஆட்டோக்காரராக விசாரித்துபடியே கல்லூரிக்கு முன்பாக வண்டியை நிறுத்திவிட்டு பேராசிரியையை அழைத்தேன். 

‘எத்தனை மணிக்கு ஆரம்பம்ன்னு சொன்னீங்க?’என்றேன். 

‘அய்யோ சார்..நான் சொன்னது அடுத்த வாரம்’- பொடனி அடியாக அடித்தது போலிருந்தது. மணி எட்டரை கூட ஆகியிருக்கவில்லை.

‘நேத்து கூட உங்களுக்கு மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தேனே’

‘சாரி சார்...நான் பார்க்கவே இல்லை’என்றார். 

இதையெல்லாம் புலம்புவதற்கு எனக்கு ஒரு ஜீவன் உண்டு. ‘இதுக்குத்தான் இத்தனை அலும்பு பண்ணிட்டுத் திரிஞ்சீங்களா?’ என்றாள். வீட்டில் அம்மா, மகி என்று ஒருத்தர் பாக்கியில்லாமல் பீலா விட்டிருந்தேன். ‘நீங்க இண்டர்வியூ நடத்துவீங்களாப்பா?’ என்று மகி கிளம்பும் போது கேட்டான். வாயைத் திறக்காமல் புன்னகைத்தபடியே பந்தாவாகத் தலையை மட்டும் ஆட்டிவிட்டு வண்டியை எடுத்திருந்தேன். போதாக்குறைக்கு ஜீவ கரிகாலனிடம் கூட அழைத்துச் சொல்லியிருந்தேன். இனி வீட்டுக்கும் போக முடியாது. நேராக வண்டியை அலுவலகத்துக்கு விட்டுவிட்டேன். எட்டரை மணி. அலுவலகத்தில் ஒருவரும் இல்லை. எல்லோரும் நம்மை மாதிரியா பொழப்புக் கெட்டுத் திரிவார்கள்?

அதன்பிறகுதான் ஒவ்வொருவராக வரத் தொடங்கினார்கள். ‘ஓ வாவ்..நேத்து நைட் ஷிஃப்ட் முடிச்சுட்டு இப்பவே வந்துட்டீங்க’ என்றார்கள். 

சின்சியர் சிகாமணியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு ‘பிரேசில் டிஸ்கஷன்ல பேசினதெல்லாம் ரிவைஸ் பண்ணலாம்ன்னு’ என்றேன். இதையேதான் மேலாளரிடமும் சொல்லி வைத்திருக்கிறேன். கருப்பராயனோ காளியாத்தாவோதான் அவரை நம்ப வைக்க வேண்டும்.

அது பரவாயில்லை. நான்கைந்து பேர் ‘வெள்ளிக்கிழமையதுவுமா என்ன ஃபார்மல்’ என்று கேட்டுவிட்டார்கள். என்ன பதில் சொன்னாலும் நம்பமாட்டார்கள் என்று தெரியும். வெறும் புன்னகைதான் பதில். அதே சூர்யாவையும் ஆர்யாவையும் மனதில் வைத்துக் கொண்டு.

எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம் நடக்கும். அதையும் பதிவாக எழுதுகிற வாய்ப்பும் கிடைக்கும். ஆனால் நானொரு கஜினி முகம்மது. அடுத்த வாரமும் செல்வேன். ஆனால் கல்லூரியின் பெயரை இப்பொழுதே சொல்லமாட்டேன். ‘இவன் பாருங்க உங்க காலேஜூக்கு எதுக்கு வர்றான்னு’ என்று யாராவது போட்டுக் கொடுத்துவிடுவார்கள். உள்ளே விடாமல் திருப்பி அனுப்பிவிடக் கூடும். அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை போய்விட்டு வந்து சொல்கிறேன்.