Sep 22, 2017

நீட் 2018 - என்ன செய்யப் போகிறோம்?

பாலா மார்ஸ் அழைத்து ‘நீட் தேர்வுக்கு ஏதாவது செய்கிற திட்டமிருக்கிறதா?’ என்றார். முன்பே கூட சிலர் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருந்தார்கள். தயக்கமாகத்தான் இருந்தது. ஒரு பாடத்துக்கு இருபத்தைந்தாயிரத்திலிருந்து ஒன்றரை லட்சம் வரை பயிற்சியாளர்களுக்குக் கொடுக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். பயிற்சியாளர்கள் வீட்டிற்கே வந்து பாடம் சொல்லித் தருவார்கள். பயிற்சியாளர்களை நியமித்தல், பயிற்சி வகுப்புகளில் சேர்த்தல் என நீட் தேர்வு பயிற்சிக்காக பல லட்சங்கள் வரைக்கும் தம்முடைய மகன் அல்லது மகளுக்காகச் செலவு செய்யத் தயாராக இருக்கிறார்கள். குழிக்கு ஏற்ற பணியாரம் என்கிற கதையாக நாம் கொடுக்கிற தொகைக்கு ஏற்ப விதவிதமான கவர்ச்சிகளுடன் பாடம் நடத்துகிற பயிற்சி மையங்கள் உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஈசல் பூச்சியென பெருகியிருக்கும் இந்த கூட்டத்துக்குள் நாம் என்ன செய்ய முடியும் என்ற யோசனையில்லாமல் இல்லை.

கடந்த சில நாட்களாக ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், பாலா மார்ஸ் மாதிரியான ஆர்வலர்கள் என்று பல தரப்பினரிடமும் பேசியதிலிருந்து யோசனை இப்பொழுது ஒரு வடிவத்துக்கு வந்திருக்கிறது.  பனிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கும் பத்து முதல் பதினைந்து மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். அத்தனை பேரும் அரசுப் பள்ளி மாணவர்களாக இருப்பார்கள். தாழ்த்தப்பட்ட அல்லது பழங்குடியின மாணவர்கள் என்றால் முன்னுரிமையளிக்கலாம். மாணவர்களின் பத்தாம் வகுப்பு மதிப்பெண்கள், தலைமையாசிரியரின் பரிந்துரை, குடும்பச் சூழல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். ஏன் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடியின மாணவர்கள் என்று கேட்டால் அரசுப்பள்ளிகளில் படிக்கக் கூடிய மாணவர்களில் பயிற்சி வகுப்புக்கான கட்டணம் கூட செலுத்த முடியாதவர்கள் அவர்கள்தான் அதிக எண்ணிக்கையில் இருக்கிறார்கள். இன்னொரு காரணம்- நம்முடைய இலக்கும் சிறியதாக இருக்கும். சுமாரான மதிப்பெண்களை வாங்கச் செய்தால் கூடப் போதும். கல்லூரியில் இடம் வாங்குவது எளிது.

தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மாணவர்களுக்கு அக்டோபர் மாதத்திலேயே ஒரு நாள் பயிலரங்கை நடத்தி நீட் தேர்வு குறித்தான முழுமையான புரிதலை அளிக்க வேண்டும். அதே நாளிலேயே நீட் பயிற்சிக்கான புத்தகங்களையும் அவர்களுக்கு வழங்கி அந்தந்த பள்ளியிலேயே ஆசிரியர்களைக் கண்காணிக்கச் சொல்லலாம். கண்காணிக்கும் ஆசிரியர்களும் நம் மாணவர்களும் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருப்பார்கள். மார்ச் மாதம் பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வுகள் முடிவடைகின்றன. அநேகமாக மே மாதம் முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமை நீட் தேர்வு நடைபெறும். இடைப்பட்ட நாற்பது நாட்களும் மாணவர்களை ஓரிடத்தில் தங்க வைத்து அவர்களுக்கு உணவு கொடுத்து பயிற்சி ஆசிரியர்களை நியமித்து- அவர்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்- பயிற்சியளித்து தேர்வுக்கு அனுப்பலாம்.

செய்ய இயலாத காரியமில்லை. சிலவற்றில் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டும். உதாரணமாக மாணவர்கள் கணிதத்தை தவிர்த்து விட்டு மருத்துவப் படிப்பிலும் சேர முடியாமல் போனால் அவர்களை நட்டாற்றில் விட்டது போல ஆகிவிடும். அதனால் பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு இறுதி வரைக்கும் அவர்கள் நான்கு பாடத்திலுமே கவனம் செலுத்துவதுதான் சரி. ஓரிடத்தில் தங்க வைத்துப் படிக்க வைப்பதென்றால் விடுதி வசதியுடன் கூடிய பள்ளிக்கூடமாக இருந்தால் சரியாக இருக்கும். நாற்பது நாட்களும் மாணவர்களை கவனித்துக் கொள்வதற்காக தன்னார்வலர்களோ அல்லது விடுதிக் காப்பாளரோ தேவையாக இருக்கும். அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய பயிற்சியாளர்களை நியமிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கான கால அட்டவணையைத் தயார் செய்ய வேண்டும். மாணவர்களுக்கு இடையிடையே உளவியல் பயிற்சிகளும் ஆலோசனைகளும் வழங்குவதற்கான சரியான நிபுணர்களைப் பிடிக்க வேண்டும். நாற்பது நாட்களுக்கு மாணவர்கள் வெளியூரில் தங்குவதற்கு பெற்றோர் அனுமதிக்க வேண்டும். உள்ளூர் ஆசிரியர்கள் நம்மைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இப்படி நிறைய இருக்கின்றன. சற்றே மெனக்கெட வேண்டியிருக்கும். செய்து பார்த்துவிடலாம்.

வார இறுதியில் ஐந்தாறு பள்ளிகளின் தலையமையாசிரியர்களைச் சந்திக்கும் திட்டமிருக்கிறது. இன்னமும் சில நாட்களில் கூடுதலான தெளிவு கிடைக்கும். 

அக்டோபர் மாதத்தில் நடைபெறும் ஒரு நாள் பயிலரங்கில் கலந்து கொள்வதற்கும், நாற்பது நாட்கள் தங்கிப் படிப்பதற்கும் தயாராக இருக்கும் மாணவர்கள்- நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய மாணவர்களாக இருப்பின் தெரியப்படுத்துங்கள். ஏனோதானோ என்றிருக்கும் மாணவர்களை விட்டுவிடலாம். அவர்களையும் நசுக்கி நாமும் நம்முடைய உழைப்பை வீணடித்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதிகபட்சம் பதினைந்து மாணவர்களைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். கிராமப்புற அரசுப்பள்ளி மாணவர்கள், தாழ்த்தப்பட்ட/பழங்குடியின மாணவர்களுக்குத்தான் முன்னுரிமையளிக்கலாம். மார்ச் மாதம் வரைக்கும் மாணவரை ஆத்மார்த்தமாகக் கவனித்துக் கொள்ளும் ஆசிரியர் ஒருவரும் அந்தந்தப் பள்ளியில் இருப்பது அவசியம்.

எவ்வளவு மாணவர்களை மருத்துவர்களாக்க முடியும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இறங்கிப் பார்த்துவிடலாம். இதுவொரு சீரிய சோதனை முயற்சியாக இருக்கும். இந்த முயற்சியில் கற்றுக் கொள்ளும் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் அடுத்தடுத்த வருடங்களில் திட்டத்தை மாற்றியமைக்கலாம்.

கேள்வி பதில்கள்

நிசப்தம் blog மூலமா வருகின்ற உங்களது சொந்த வருமானம் எவ்வளவு வருடத்திக்கு ?

நிசப்தம் தளத்தில் சில கட்டுரைகளை வாசித்திருந்தால் இந்தக் கேள்வியே வந்திருக்காது. சமீபத்தில் ஒரு மாணவி கல்லூரியியொன்றில் சான்றிதழ்களைக் கொடுத்து பணத்தையும் கட்டிவிட்டாள். அரசுக் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்திருக்கிறது. தான் சேர்ந்திருந்த கல்லூரியில் சான்றிதழ்களைக் கேட்ட போது நவம்பருக்கு மேலாகத் தருவதாகச் சொல்லிவிட்டார்கள். தகவல் கிடைத்த பிறகு தொடர்பில் இருக்கும் அதிகாரிகள் மூலமாக கல்லூரியில் பேசினோம். இன்று காலை அந்தப் பெண் அழைத்து சான்றிதழ்களைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டதாகச் சொல்லி நன்றி தெரிவித்தாள். மாணவியை அறிமுகப்படுத்தியவர் நிசப்தம் வாசிப்பவர். கல்லூரியில் பேசிய அதிகாரி நிசப்தம் வாசகர். இதுவொரு சாம்பிள். இத்தகைய தொடர்புகளும் நட்புகளும்தான் நிசப்தம் மூலமான எனது வருமானம். தினசரி இரண்டு அலைபேசி அழைப்புகள். மாதம் இருபத்தைந்து மின்னஞ்சல்கள். மற்றபடி, வருடந்தோறும் அறுநூறு ரூபாயை நிசப்தம்.காம் என்ற டொமைனுக்காக கூகிளுக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். 

"சனியன் தொலைந்தது" என்று நிசப்தத்தில் எழுதியபோது கடுமையாக மிரட்டப்பட்டீர்களா?

சில நாட்கள் கழித்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. ‘சசிகலாவை சிறையில் சந்திக்க விரும்புகிறீர்களா? உங்களுக்கு நல்லதொரு புரிதல் உருவாகும். ஏற்பாடு செய்கிறோம்’ என்றார். மிரட்டுவதற்காக அழைத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்த எனக்கு அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. உடனடியாகச் சந்திக்க விரும்பவில்லை என்றும் சில காலம் கழித்து நானே தொடர்பு கொள்வதாகவும் சொல்லித் தவிர்த்தேன். 

எல்லா மக்கள் வரிப் பணத்தையும் எம்ஜிஆர் நூற்றாண்டு விழான்னு சொல்லி எல்லா மாவட்டத்திலும் செய்து கட்சியை விளம்பரப்படுத்துறாங்க. எம்ஜிஆர் நூற்றாண்டு விழாக்கு செய்த செலவை வேற நல்ல விஷயத்துக்கு, குறைந்த பட்சம் விவசாய முன்னேற்றத்திற்காவது செலவு செய்ய வேணும்னு சொல்லி அய்யாக்கண்ணு நீதிமன்றம் கதவை தட்டப்போறதா உங்களுக்கு கனவு வந்ததா?

அணைகிற மெழுகு எப்பொழுதும் பிரகாசமாக இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்வது இயல்புதான். சொன்னால் மட்டும் கேட்கவா போகிறார்கள்? 

சில எழுத்தாளர்களுக்கு இணையத்தில் வாசகர்கள் எழுதும் கடிதங்களை வாசித்திருக்கிறேன் பெரும்பாலானவர்கள் தங்களை மிக தாழ்மையாக காட்டிக்கொள்வதாகவே எனக்கு படுகிறது "பிழை இருப்பின் அடியேனை மன்னியுங்கள் போன்ற வரிகளை படிக்க நேரிடும்போது அது ஒருவித மரியாதையாக இருந்தாலும் ஒரு அதீதமான அடிமைத்தனம் இருப்பதாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது. இதைப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

எழுத்தாளர்கள் என்றாலே எல்லாம் தெரிந்தவர்கள் என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. நெருங்கிப் பார்த்தால் சாமானிய மனிதரைவிடவும் இலக்கியம் தெரிந்தவர்களிடம்தான் வன்மமும் பொறாமையும் எரிச்சலும் சிறுமைத்தனமும் அடுத்தவர்களை மட்டம் தட்டும் குணமும் அதிகமாக இருக்கும். தம்மைப் பற்றிய அளவுகடந்த பிம்பத்தை தமக்குத்தாமே கட்டி வைத்திருக்கிற எழுத்தாளர்கள் நிறைய உண்டு. கடந்த சில வருடங்களாக இலக்கியக் கூட்டங்களில் பார்வையாளராகக் கூட கலந்து கொள்ளாமல் தவிர்ப்பதும் கூட இத்தகைய மனநிலையினால்தான். எழுத்தை ஆராதிப்பதற்கும் எழுத்தாளர்களை ஆராதிப்பதற்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உள்ளன.

வாழ்க்கையில் தேவையில்லாத குற்ற உணர்ச்சி இருந்து கொண்டே உள்ளது. சிறு சிறு விஷயங்களுக்கு கூட. விடுபட வழி கூறவும்.

தவறு செய்யாத மனிதர்கள் உண்டா? தவறு செய்யும் போதெல்லாம் ‘செய்தாகிவிட்டது. இனி இதைச் செய்யமாட்டேன்’ என்று விருப்ப தெய்வத்தின் மீது மனதார சத்தியம் செய்துவிடுவேன். முயற்சித்துப் பாருங்கள். அப்படியும் முடியவில்லையென்றால் இன்றைய அரசியல்வாதிகளை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்களைவிடவா மிகப்பெரிய தவறுகளை நாம் செய்துவிடப் போகிறோம்?

ஒரு கற்பனைக் கேள்வி. கமல் கட்சி தொடங்கினால் அவரது கட்சியில் இணைந்து கோபிசெட்டிபாளையம் தொகுதியில் போடலாமே? உங்களது கருத்து.

கே.ஏ.செங்கோட்டையன் மீண்டும் மிகச் சுலபமாக ஜெயிப்பார்.

நான் புத்தகம் வெளியிட வேண்டும் என்று ஆவலாக உள்ளேன். ஆனால் அதற்கான வழிமுறைகள் குறித்து தெரியவில்லை. ஏதாவது உதவி செய்ய முடியுமா தோழரே?

புத்தகம் வெளியிடுவதற்கு முன்பாக படைப்புகளை பல்வேறு பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்புங்கள். அவை வெளியானால் நம் எழுத்தில் ஏதோவொரு ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்று அர்த்தம். வெளியாகவில்லையெனில் எதனால் நிராகரித்தார்கள் என்று யோசித்துப் பார்த்து நம் எழுத்தை மேம்படுத்திக் கொள்ளலாம். ஓரளவுக்குப் பரவலாக படைப்புகள் வெளியாகி நம்முடைய பெயருக்கு கவனம் கிடைத்துவிட்டால் பதிப்பாளர்களை அணுகுவதில் சிரமம் இருக்காது. அப்படியில்லையெனில் போலி பதிப்பாளர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள். புத்தகம் வெளியிடுவதற்கே காசு கேட்பார்கள். அதற்கு பெயர் வெளியிடுதல் இல்லை. அச்சிடுதல். பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு அச்சிட்டு பிரதிகளை நம்மிடம் கொடுத்துவிடுவார்கள். நோட்டீஸ் கொடுப்பது போல ஆளாளுக்கு ஒரு பிரதியைக் கொடுக்க வேண்டியதுதான். 

நா.முத்துக்குமாரின் கவிதை வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன-

பொண்டாட்டி தாலியை 
அடகு வச்சு 
புஸ்தகம் போட்டேன் 
தாயோளி 
விசிட்டிங் கார்டு மாதிரி 
ஓசியில் தர வேண்டியிருக்கு

Sarahah வில் வந்த கேள்விகள்.

Sep 21, 2017

என்னதான் நடக்கிறது?

‘இந்திய அளவில் ஏன் வேலை வாய்ப்புகள் குறைகின்றன?’ என்ற கேள்விக்கான பதில்களைத் எழுதுகிறேன் பேர்வழி என ஆரம்பித்து ‘மோடிதான் காரணம்’ என்று எழுதினால் ‘த்தா...புள்ளிவிவரம் இருக்கா?’ என்று கூட்டம் வரும். எதுக்குய்யா வம்பு என்று ஒதுங்கினால் ‘மோடிதான் காரணம்ன்னு எழுதவேயில்லை.. நீ என்ன ட்ரவுசரா?’ என்று இன்னொரு கூட்டம் வரும். எத்தனை பேரைப் பார்த்திருப்போம்?

ஏற்றிவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். மத்தளமா என்ன? இருபக்கமும் அடி வாங்குவதற்கு? காதிலேயே போட்டுக் கொள்ளாமல் நகர்ந்துவிட வேண்டும். எங்கே விடுகிறார்கள்?

தேசிய அளவிலான வேலை வாய்ப்புகளைப் பற்றிப் பேசும் போது மென்பொருள்/தொழில்நுட்பத் துறையை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. உற்பத்தித் துறை, போக்குவரத்து, கல்வி, நல்வாழ்வு, கட்டமைப்பு என சகலத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சர்வதேச பொருளாதார மந்தத் தன்மை போன்ற காரணங்கள் ஒரு பக்கமும், பண மதிப்பிழப்பு, தவறான கொள்கை முடிவுகள் போன்ற காரணங்கள் இன்னொரு பக்கமும், உள்நாட்டு மற்றும் ஏற்றுமதிக்கான தேவைகளின் சுருக்கம் என மற்றொரு பக்கமும் என பன்முகமான பிரச்சினைகளையும் சிக்கல்களையும் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு துறையின் வளர்ச்சியும் வேலை வாய்ப்புகளும் ஏன் சுருங்குகிறது என்று ஆராய வேண்டுமானால் மெனக்கெட வேண்டியிருக்கும். நிறையப் புள்ளிவிவரங்களும் தேவை.

உதாரணமாக, வேலை வாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் உற்பத்தித் துறை (Manufacturing) மிக முக்கியமானது. திறனற்ற (Unskilled) மற்றும் அரைத் திறன்(Semi Skilled) தொழிலாளர்களுக்கான லட்சக்கணக்கான வேலை வாய்ப்புகளை உற்பத்தித் துறைதான் உருவாக்கித் தருகிறது. மோடி பிரதமர் ஆனபிறகு மேக்-இன்-இந்தியா என்ற திட்டத்தை பிரம்மாண்டமாக அறிவித்தார். இந்தியாவில் உற்பத்திகளை வலுவூட்டி இன்றைக்கு உற்பத்தியில் ராஜாவாக இருக்கும் சீனாவை வீழ்த்தப் போகிறோம் என்று மார் தட்டினார்கள்.

அந்தத் திட்டம் வெற்றி பெற்றிருக்கிறதா? India's Industrial Production(IIP) என்பது சுரங்கம், மின்சாரம், உற்பத்தி  உள்ளிட்ட துறைகளின் வளர்ச்சியைக் காட்டக் கூடிய கணக்கீட்டுப் புள்ளி. இதில் 75% உற்பத்தித் துறையின் பங்களிப்புதான். கடந்த ஒரு வருடத்தில் மட்டும் எவ்வளவு குறைந்திருக்கிறது என்று கீழ்கண்ட புள்ளி விவரத்தில் தெரிந்து கொள்ளலாம். ஏகப்பட்ட விளம்பரங்கள், பில்ட்-அப்புகளுக்குப் பிறகும் IIP ஐ கீழே இழுத்துக் கொண்டு போகிறது என்றால் அரசாங்கம் தோற்றுப் போயிருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்?  ஒருவேளை அந்தத் திட்டம் வெற்றியடைந்திருக்குமாயின்  IIP உச்சத்திற்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். நிறைய வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும். அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

பிரதமர் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணிக்கிறார். முதலீடுகளை ஈர்த்து வருவதாகச் சொல்கிறார்கள். அது என்னவோ உண்மைதான். எந்தக் காலத்திலும் இல்லாத அளவுக்கு 60 பில்லியன் டாலர்கள் வந்து குவிந்திருக்கிறது. ஆனால் அதன் விளைவுகள் என்ன என்பதை யாராவது சொல்ல வேண்டும். 

முந்தைய ஆண்டுகளில் உற்பத்தித் துறையில் எவ்வளவு சதவீதம் வெளிநாட்டு முதலீடுகள் இருந்தனவோ அதே சதவீதத்தில்தான கடந்த மூன்றாண்டுகளாகவும் தொடர்கிறது (சுமார் 30%). மீதமிருக்கும் எழுபது சதவீத முதலீடானது சேவைத் துறைக்குத்தான் செல்கிறது. மோடி தனது வெளிநாட்டுப் பயணங்களில் மேக்-இன் இந்தியா பற்றிப் பேசுகிறார். இதனை அவரது கனவுத் திட்டமாகவும் சொல்கிறார். ஆனால் அவரால் ஏன் உற்பத்தித் துறையில் பெருமளவும் முதலீட்டை ஈர்க்க முடியவில்லை என்பதை அவர்தான் விளக்க வேண்டும். முப்பது சதவீதம் வெளிநாட்டு முதலீடும் கூட புதிய வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கவே பயன்படுத்தப்பட்டனவா என்றும் ஆராய வேண்டியிருக்கிறது. கடந்த பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகளாகவே உற்பத்தித் துறையில் முதலீடு செய்யப்படும் பணமானது பிற நிறுவனங்களை வாங்கவே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

உதாரணமாக நிறுவனம் X இல் முதலீடு செய்யப்படும் பெருந்தொகையைக் கொண்டு நிறுவனம் Y ஐ வாங்கி தம்மோடு இணைத்துக் கொள்வார்கள். இருப்பதை இணைத்தால் புதிதாக எப்படி வேலை வாய்ப்பு உருவாகும்? வெறுமனே முதலீடு மட்டும் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதில்லை. நாட்டின் பல இடங்களிலும் அதற்கான களம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். ஸ்மார்ட் சிட்டி, பொருளாதார சிறப்பு மண்டலங்கள் ஆகியவை சுறுசுறுப்பாக அறிவிக்கப்பட்டதோடு சரி. கடந்த மூன்றாண்டுகளில் என்ன முன்னேற்றம் இருக்கிறது? எல்லாவற்றையும் செய்திகளிலும் செய்தித்தாள்களிலும் மட்டும்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அதே சமயம் கடந்த இரண்டாண்டுகளாக நிலவிய கடும் வறட்சியானது உழவுத்தொழிலைக் கடுமையாக பாதித்ததையும் அதனால் உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களுக்கான தேவை குறைந்ததையும் புள்ளிவிவரங்களில் சேர்க்காமல் உற்பத்தித் துறையின் சுணக்கத்தைப் பேச முடியாது. மேக்-இன்-இந்தியா மாதிரியான பெரும் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டாலும் கூட இந்தியாவானது Free Trade Area என்பது முக்கியமான விஷயம். இங்கே தொடங்கப்படும் நிறுவனங்கள் இறக்குமதி செய்து கொள்ள பெருமளவு கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. இறக்குமதி அதிகரிக்கும் போது இங்கேயிருக்கும் சிறு மற்றும் நடுத்தர தொழிற்சாலைகள் கடுமையாக பாதிக்கப்படுகின்றன. அத்தகைய நிறுவனங்கள் உற்பத்தியைக் குறைப்பதும், ஆட்களைக் குறைப்பதும், புதிய வேலைகளை உருவாக்காததும் வேலைச் சந்தையில் பெரும் பாதிப்பை உருவாக்குகின்றன.

உலகளவிலான வணிகம், பொருளாதாரம், உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு அரசியல் என மேக்ரோ காரணங்களும் மைக்ரோ காரணங்களும் கலந்து காலி செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அதே சமயம் சேவைத் துறையில் கிட்டத்தட்ட எழுபது சதவீத வெளிநாட்டுப்பணம் முதலீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சேவைத் துறை என்றால் வங்கிகள், ஆயுள் காப்பீடு, கல்வி, தொழில்நுட்பம் என நிறையத் துறைகள் உண்டு. ஆனாலும் அவை பெருமளவிலான வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியதற்கான தரவுகள் எதுவுமில்லை. உற்பத்தித் துறையில் ஏன் வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்தன என்று காரணங்களைப் பட்டியலிடுவதைப் போலவே ஒவ்வொரு துறையிலும் காரணங்களை அலச முடியும். அதற்கு அசாத்திய பொறுமையும், நிறைய புள்ளிவிவரங்களும் தேவைப்படும்.

மென்பொருள் துறை சுருங்குவதற்கு புதிய தொழில்நுட்பங்கள், உலக அளவிலான தொழில்துறை அழுத்தம், ஆட்டோமேஷன் என்று நிறையக் காரணங்களைப் பட்டியலிடலாம். 2021 ஆம் ஆண்டுவாக்கில் ஐடியின் சேவைத் துறை (Services) கிட்டத்தட்ட பதினான்கு சதவீதம் சுருங்கும் என்று கணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்றைக்கு மென்பொருள் பராமரிப்பு (Software Maintenance) என்பதன் வழியாக பல நிறுவனங்கள் வருமானம் கொழித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஐந்து பேர்களை ஆன்-சைட்டுக்கு அனுப்பி வைத்திருப்பார்கள். நாற்பது பேர்கள் இந்தியாவில் இருப்பார்கள். ஐந்து பேர்களும் வெளிநாட்டு வாடிக்கையாளரிடம் ‘அந்த வேலையைச் செய்ய நாலு பேரு வேணும்..இந்த வேலையை ரெண்டு நாள்ல முடிச்சுத் தர்றோம்’ என்று பேசிப் பேசி வாங்கி அனுப்புவார்கள். இங்கே வேலை செய்து அனுப்பி வைப்பார்கள். இப்பொழுது பல நிறுவனங்கள் பராமரிப்பு என்பதை செலவினத்தில் சேர்த்திருக்கின்றன. செலவைக் குறைக்க முயற்சிக்கின்றன. அதற்காக ஆட்களைக் குறைக்கிறார்கள். சர்வீஸ் நிறுவனங்கள் அடி வாங்க இதுவொரு முக்கியக் காரணம். எல்&டி பதினான்காயிரம் பேர்களை வெளியேற்றியது. காக்னிசண்ட், விப்ரோ, டிசிஎஸ், டெக் மஹிந்திரா போன்ற பல சேவை சார்ந்த நிறுவனங்கள் ஆட்களை வெளியேற்றியதையெல்லாம் நினைவு படுத்திக் கொள்ளலாம். 

புதிய நுட்பங்கள் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. அதுதான் ஐடிதுறையில் மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல். ஜூன் 2017 இல் எக்னாமிக் டைம்ஸ் நடத்திய கருத்துக் கணிப்பில் அறுபத்தைந்து சதவீதம் பேர் புதிய தொழில்நுட்பங்கள்தான் பழைய ஆட்களை வெளியில் தள்ளுகின்றன என்று பயப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதுதான் நிதர்சனம். இதைத்தான் திரும்பத் திரும்பப் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு துறை சுணங்கிப் போவதற்கு யார் காரணம்? என்ன காரணம்? என்கிற விவாதங்கள் தேவைதான். நிறையப் பேசலாம். ஆனால் பொருளாதார நிபுணர்கள் பேச வேண்டிய விவகாரம் இது. என்னைப் போன்ற அரைவேக்காடுகளும், போலி பொருளாதாரப் புலிகளும், உட்டாலக்கடி புரட்சியாளர்களும் பேசினால் முன்முடிவுகளுடன் ஒற்றைத்தன்மையுடன்தான் அணுகுவார்கள்.  அப்படி அணுகுவதால் ஏதேனும் பயன் இருந்தால் செய்யலாம்தான். யாராவது சண்டைக்கு வந்தால் பதிலுக்குப் பதில் என்று சூடான களமொன்றை உருவாக்கி கூட்டம் சேர்த்து பொழுதை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கலாம்.

சச்சரவுகளிலிருந்து விலகி நின்று புதிய தொழில்நுட்பங்கள் என்ன, எவற்றுக்கான தேவை இருக்கிறது, எதையெல்லாம் கவனிக்க வேண்டும் என உரையாடினால் தேடலும் விரிவாகும் யாராவது ஓரிருவருக்காவது பயன்படவும் செய்யும். அதைச் செய்யலாம். 

Sep 20, 2017

வேலை கிடைக்குமா?

ஒருவர் அழைத்திருந்தார். பெயர் அவசியமில்லை. முப்பத்தேழு வயதாகிறது. பெங்களூரில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் வீடு வாங்கி தவணை கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு மகள். மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். மனைவி இல்லத்தரசி. கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று திடீரென்று வேலையை விட்டு அனுப்பிவிட்டார்கள். இடிந்து போயிருக்கிறார். முன் பின் அறிவிக்கப்படாத வேலை இழப்பு. ‘பெருசா சேமிப்புன்னு எதுவுமில்லை...ஏதாவது ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?’ என்றார். இரண்டு மாத அடிப்படைச் சம்பளத்தை மட்டும் கொடுத்து அனுப்பியிருக்கிறார்கள். கடந்த இரண்டு நாட்களாக குறைந்தது பத்துப் பேர்களிடமாவது பேசியிருப்பேன். வேலைச் சந்தை அப்படியொன்றும் நன்றாக இல்லை. இவருக்கு என்றில்லை- வேறு சில நண்பர்களுக்காகவும் கடந்த சில நாட்களாக விசாரித்தால் ‘ஜனவரிக்கு மேல பார்க்கலாம்’ என்கிறார்கள். புதிய ஆட்களை எடுக்க எந்த நி்றுவனமும் தயாராக இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாகவே வேலைச் சந்தை அடி வாங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. பெருநிறுவனங்கள் ஆட்களை வெளியேற்றின.  ட்ரம்ப்பைக் காரணம் காட்டி பல நிறுவனங்கள் தமது பணியாளர்களின் கழுத்துக்களை நோக்கி கத்திகளை வீசின. பல நிறுவனங்கள் வெளியே சத்தம் வராமல் கமுக்கமாக கதையை முடித்தன. வேலை இழந்து தேடிக் கொண்டிருக்கிறவர்களின் எண்ணிக்கை லட்சக்கணக்கில் இருக்கக் கூடும். 2017 அக்டோபருக்கு மேலாக நிலைமை சீரடைந்துவிடும் என்றுதான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் சூழல் மாறியது போலத் தெரியவில்லை. இப்பொழுது ஜனவரியை நோக்கி விரல் நீட்டுகிறார்கள். 


எனக்குத் தெரிந்து மட்டுமே நிறைய உதாரணங்களைக் காட்ட முடியும். துல்லியமான புள்ளிவிவரங்கள் கிடைக்குமானால் நிலைமையைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

கடந்த பத்து அல்லது பதினைந்தாண்டுகளாக பெங்களூரிலும் கோவையிலும் தனது விரிவாக்கத்தைச் செய்து கொண்டிருந்த ஜெர்மானிய பெருநிறுவனமொன்று சத்தமில்லாமல் பல ப்ராஜக்ட்களை வியட்நாமுக்கு எடுத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. இன்னோர் இந்திய ஐடி சேவை நிறுவனத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒரு மாதம் விட்டு ஒரு மாதம் கம்போடியா சென்று வருகிறார். அங்கே நிறுவனத்தை வலுப்படுத்துவதற்காக அனுப்பி வைக்கிறார்கள். ஆட்களை எடுத்து, பயிற்சியளித்து வேலையை அங்கே அனுப்ப வேண்டும் என்பது இவருக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் இலக்கு.

‘அங்கே சம்பளம் குறைவு’ என்பது மட்டுமே காரணமில்லை. இங்கே நிறுவனங்கள் இழந்து கொண்டிருக்கும் அரசாங்கத்தின் ஆதரவு, திறமையான ஆட்களுக்கான பற்றாக்குறை என பல்லடுக்குச் சிக்கல் இது. யாரைக் கேட்டாலும் ‘எங்க கம்பெனியில் hiring freeze' என்கிறார்கள். கடந்த வருடம் கல்லூரிகளில் வளாகத் தேர்வில் மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சென்ற பல நிறுவனங்கள் இன்னமும் மூச்சுவிடவில்லை. படிப்பை முடித்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்வதற்காகக் காத்திருக்கும் மாணவர்களிடம் பேசினால் பதறுகிறார்கள். 

ஒரு காலத்தில் சிடிஎஸ் நிறுவனத்தை சொர்க்கம் என்பார்கள். வேலையிலிருந்து வெளியேற்றுவது வெகு அரிது. நாற்பது வயசுக்கு மேல அதுல சேர்ந்துட்டா ரிட்டையர்மெண்ட் வரைக்கும் காலத்தை ஓட்டீவிடலாம்’ என்று ஒரு சக நண்பர் சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது. இன்றைக்கு அந்த நிறுவனமே கதகளி ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது. மேல்மட்ட ஆட்கள் பலர் வேலையை விட்டு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார்கள். சிடிஎஸ்ஸே அப்படியெனில் அந்தக் காலத்திலேயே சர்வசாதாரணமாக வெட்டிக் கொண்டிருந்த நிறுவனங்களைப் பற்றியெல்லாம் கேட்கவே வேண்டியதில்லை. ரத்த வேட்டைதான்.

பன்னாட்டு கார்போரேட் நிறுவனங்களுக்கு இலாபம் மட்டுமே முதற்குறிக்கோள். இலாபம் குறையும் போது செலவினங்களைக் குறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். முதல் செலவினமாக ஊழியர்களின் சம்பளம் அவர்களின் கண்ணில்படுவது துரதிர்ஷ்டம்தான். ஓலா, ஊபர் மாதிரியான நிறுவனங்கள் வரைக்கும் யாருமே விதிவிலக்கில்லை. கடந்தாண்டுகளில் மாதம் 32000 ரூபாய் வரைக்கும் வருமானம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஓட்டுநர்களுக்கு இந்தாண்டு மாதம் சராசரியாக 21000 ரூபாய் கூட வருவதில்லை என்ற புள்ளிவிவரம் கண்ணில்பட்டது. வாகனங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க இலாபம் மீதான வெறி நிறுவனங்களுக்கு அதிகமாகிறது. நிறைய பிடித்தம் செய்யத் தொடங்கியிருக்கின்றன. ஓலா, ஊபரில் போகும் போது ஓட்டுநர்களிடம் கேட்டுப் பார்க்கவும்.

ஐடி துறையில் மட்டுமில்லை- பொதுவாகவே பல துறைகளிலும் இதுதான் சூழல். ஊழியர்களால் உடனடியாக வேலை மாற முடியாத சூழலை நிறுவனங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. சம்பள உயர்வை நிறுத்தி வைக்கின்றன. பணி உயர்வை தாமதப்படுத்துகின்றன. புதியவர்களை வேலைக்கு எடுக்காமல் முன்பு ஐந்து பேர்கள் சேர்ந்து செய்த பணியை இப்பொழுது மூன்று பேர்களை வைத்துச் சமாளிக்கச் சொல்லி அழுத்துகிறார்கள். ஏதேனும் சுணக்கம் காட்டுகிறவர்களை ‘பெர்பார்மன்ஸ் சரியில்லை’ என்று முத்திரை குத்துகிறார்கள். உற்பத்தித் துறை, வங்கி, விளம்பரம் என எந்தத் துறையில் இருப்பவர்களிடமும் இயல்பாகப் பேசிப் பார்க்கலாம். ‘வேலை எப்படிப் போகுது?’ என்று கேட்டால் பதில் சொல்வார்கள்.

சர்வதேச அளவில் மந்தநிலை காணப்படுகிறது என்ற ஒற்றைக் காரணத்தை மட்டுமே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதுவும் முக்கியமான காரணம் என்றாலும் இந்திய வணிகச் சூழல், அரசாங்கங்களின் கண்காணிப்பு இல்லாமை எனத் தொடங்கி இதுவரையிலும் பல நிறுவனங்கள் தமது ஊழியர்களை வெறும் சுரண்டலுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தின என்பது வரைக்கும் நிறையக் காரணங்களை அடுக்க முடியும். ஒருவன் வெப்சைட் வடிவமைப்பாளராகப் பணியில் சேர்ந்தால் அவன் ஒரு நாளைக்கு பனிரெண்டு மணி நேரம் அதில் மட்டுமே வேலை செய்ய வேண்டும். அவன் வேறு தொழில்நுட்பங்களைப் பற்றி யோசிக்கக் கூட வாய்ப்பளிக்காத பணிச்சூழல்தான் இங்கே நிலவுகிறது. அவன் வேலை செய்து கொண்டிருக்கு மென்பொருளானது சந்தையில் தமது இடத்தை இழக்கும் போது அதில் பணியாற்றிய ஊழியனும் வேலையை இழக்கிறான். இதுவொரு கொடுமை.

தம்மை புதிய நுட்பங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதும், சந்தையில் நிலவும் சூழலுக்கு ஏற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்வதும் வழியாக இன்னமும் சில ஆண்டுகளுக்கு பணியில் இருக்க முடியும். ஊளைச்சதையாக தொங்குகிறவர்களை-  நிறுவனங்கள் அப்படித்தான் குறிப்பிடுகின்றன- பெருத்த இலாபம் தராத தொழில்நுட்பங்களை மட்டுமே தெரிந்து வைத்துக் கொண்டு- தமக்கு ஊளைச் சதையாக இருப்பவர்களை வெட்டி வீசுவதற்கு எந்த நிறுவனமும் தயங்கப் போவதில்லை. கடந்த வாரத்தில் வேலைச் சந்தை நிபுணர் ஒருவரிடம் பேசிய போது ‘திஸ் சிச்சுவேஷன் வில் கண்டினியூ’ என்றார். அவர் கணிப்புப்படி அடுத்த இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களுக்காகவாவது வருடம் ஒன்று முதல் ஒன்றரை லட்சம் பேர் வேலையிழப்பார்கள் என்றார்.

பயப்படவும் பதறவும் எதுவுமில்லை. வேட்டைக்காடு இது. அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் நம்மைத் தயார் செய்து கொள்வது நம் கைகளில்தான் இருக்கிறது.

Sep 19, 2017

இயங்கும் உலகம்

சில க்ளிஷேவான புலம்பல்கள் உண்டு. ‘இந்தக் காலத்து பசங்க இருக்காங்களே...’ என்று ஆரம்பிப்பார்கள். ‘அவனெல்லாம் பொழைக்கறதுக்கு பரதேசம் போய்ட்டான்..ஊரைப்பத்தி அவன் நினைக்கவா போறான்?’ என்பது மாதிரியான தட்டையான புலம்பல்கள். அப்படியெல்லாம் நாமாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். மிகச் சமீபத்தில் மட்டும் இரண்டு குழுக்களுடன் தொடர்பு உண்டானது. ஒரு குழு காங்கேயம் பக்கம். இன்னொரு குழு நாமக்கல் பக்கம். தனித்தனி வெவ்வேறு குழுக்கள். அவர்களுக்குள் அறிமுகமில்லை. ஆனால் இரண்டு குழுவினரிடமும் ஒற்றுமை உண்டு. குழுக்களை இயக்குகிறவர்கள் உள்ளூரில் இல்லை. அந்தந்த ஊரில் பிறந்து வளர்ந்து பிழைப்புக்காக பெங்களூருவுக்கும் சென்னைக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் பரதேசம் போனவர்கள்தான். 

நிலம் காய்ந்து நிலத்தடி நீர் வற்றி ஊரே பாலையாகிக் கொண்டிருந்த போது நம் ஊருக்கும் எதையாவது செய்வோமே என்று களமிறங்கியவர்கள் அவர்கள். ஆட்களைத் திரட்டி, நிதி சேர்த்து, என்ன செய்ய வேண்டும் எப்படிச் செய்வது என்றெல்லாம் மண்டை காய்ந்து- அந்தவகையில்தான் தொடர்பு கொண்டார்கள். ‘நீங்க இந்த மாதிரி வேலைகளைச் செய்யறதாச் சொன்னாங்க..நாம பேசுவோமா?’ என்று பேசத் தொடங்கினார்கள். இன்றைக்கு காங்கேயம் அருகில் மரவம்பாளையத்தில் ஐந்து ஏக்கர் குளத்தை ஒரு குழுவினர் சரி செய்ய, பேளுக்குறிச்சியில் இன்னொரு குழுவினர் மற்றொரு ஏரியைத் தூர் வாரியிருக்கிறார்கள்.

இரண்டு ஊர்களிலும் பணி முடிந்துவிட்டது. பேளுக்குறிச்சி ஏரியைத் தூர்வாரிய wakeourlake என்ற குழுவினர் ஒரு படி மேலே போயிருக்கிறார்கள். தூர் வாருவதுடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் ஏரிக்கான நீர் சேகரிப்புப் பகுதியைச் சீராக்கி, தங்களுடைய அனுபவங்களையெல்லாம் பட்டியலிட்டு ஒரு வழிகாட்டும் ஆவணம் ஒன்றையும் தயாரித்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏரியின் புதர்களை வெட்டி நீர் வரத்துப் பாதைகளைச் சரி செய்த அடுத்த நாளிலேயே பெருமழை பெய்து ஏரி நிரம்பியிருக்கிறது. தாம் சீர்படுத்திய ஏரி மழை நீரால் நிரம்புவதை நேரடியாகப் பார்ப்பதற்கு பெரும் வரம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். 

அடுத்தகட்டமாக கொல்லிமலையில் இருக்கும் ஏரி ஒன்றை நோக்கி மண்வெட்டியையும் கடப்பாரையையும் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பியிருக்கிறார்கள். கொல்லிமலையிலிருந்து இறங்கும் நீர் இந்த ஏரியில் சேகரமாகிறது. இந்தப் பணியைச் சரியாக செய்து முடித்தால் காளப்பநாயக்கன்பட்டியில் இருந்து பேளுக்குறிச்சி வரை சுமாராக 1500 விவசாயிகள் பலன் அடைவார்கள் என்றும்  ‘உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச தன்னார்வலர்கள், ஸ்கூல் என்.எஸ்.எஸ் எல்லாம் இருந்தால் சொல்லுங்க’ என்பதுதான் அவர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது. 

இத்தகைய களப்பணியாளர்களிடம் பேசவும் கற்றுக் கொள்ளவும் நிறைய இருக்கின்றன. எந்த இடத்திலும் துருத்திக் கொண்டிருக்கமாட்டார்கள். தம்மை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ளவும் மாட்டார்கள். தாம் உண்டு தம் வேலையுண்டு என்று அடுத்தடுத்த வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறவர்கள் இவர்கள்தான். இத்தகைய மனிதர்களைக் கவனப்படுத்துவதும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது வாழ்த்துச் சொல்வதும் அவசியம். அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதில்லை என்றாலும் அதுவொரு உற்சாக டானிக். 

போகிற போக்கில் கடந்து போனால் இவர்கள் செய்கிற பணிகளின் அருமையும் மகத்துவமும் தெரியாது. 

எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு தம்முடைய நேரத்தையும் உழைப்பையும் ஏரியைத் தூர் வாருவதிலும் குளத்தை ஆழப்படுத்துவதிலும் செலவிடுவதற்கு பெரிய மனம் வேண்டும். உள்ளூர்களில் எவ்வளவு ஆதரவு இருக்கும் என நினைக்கிறீர்கள்? ஒரு திட்டம் வெற்றிகரமாக முடியும் போது வேண்டுமானால் நிழற்படத்துக்கு பாவனை காட்டுவதற்காகக் கூட்டம் சேரும். ஆனால் களத்தில் வேலை நடக்கும் போது ஐந்து சதவீத உள்ளூர்வாசிகள் கூட நிற்கமாட்டார்கள். விதிவிலக்குகள் என ஒன்றிரண்டு ஊர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலான ஊர்களில் நிலைமை அப்படித்தான். ‘வர்றவங்க வரட்டும்..நாம் முடிவு செய்ததை நாம் செய்வோம்’ என்கிற மனநிலை மட்டும் இல்லையென்றால் துரும்பைக் கூட அசைத்துப் போட முடியாது.


(பேளுக்குறிச்சி நீர் வரத்துப் பாதை)



(நிரம்பிய ஏரி)

இத்தகைய நற்காரியங்களை வாழ்நாள் முழுக்கவும் ஒரு மனிதனால் செய்து கொண்டேயிருக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இவர்களைப் பார்த்து ஏதேனுமொரு ஊரில் வேறொரு ஒரு குழு இறங்கும். அவர்களைப் பார்த்து இன்னொரு குழு செயல்படத் தொடங்கும். ஷங்கர் படத்தில் நிகழ்வது போல ஒரேயிரவில் அத்தனையும் மாறப் போவதில்லை. விடியும் போது பசுமை பூத்துக் குலுங்கவும் போவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொன்றும் தொடர்புடைய சலனங்கள். ஒன்றின் விளைவு இன்னொன்றில் தெரியும். ஆங்காங்கே யாராவது அடுத்தவர்களுக்கான பணிகளைச் செய்து கொண்டேதான் இருப்பார்கள். 

உலகம் இயங்குவதும் கூட இத்தகைய முகம் காட்டாத இளம் போராளிகளால்தான். மனமார வாழ்த்தலாம்! 

நீர் நிலைகளை மேம்படுத்துவதற்கான wakeourlake குழுவினரின் வழிகாட்டுமுறைகள்:



1) ஏரி அல்லது குளத்துக்கான நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளை அடையாளம் காண வேண்டும்.
2) உள்ளூர்வாசிகளிடமும் மூத்தவர்களிடமும் பேசி நீர் நிலையின் வரலாறைத் தெரிந்து கொள்ளவும்.
3)  நீர் நிலையின் கொள்ளவைத் தெரிந்து ஐத்திருப்பதும் அவசியம்.
4) நீர் நிலைக்கான நீர் வரத்துப் பாதைகள், நீர் வெளியேறும் பாதைகள், நிரம்பும் போது வடிகால்கள் முதலியனவற்றைப் பற்றிய புரிதல் வேண்டும்.
5) உள்ளூர்வாசிகளிடம் நம்முடைய செயல்பாடுகள் குறித்துப் பேசுவது முக்கியம்.
6) உள்ளூர் மக்கள் நம்முடைய செயல்பாடு குறித்து நேர்மறையான எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பது அவசியம். நேர்மறையான எண்ணத்தை உருவாக்க முடியவில்லையென்றாலும் அவர்களுக்கு எதிர்மறைச் சிந்தனை உருவாகிவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வது மிக அவசியம்.
7) கிராமநிர்வாக அலுவலர்/வட்டார வளர்ச்சி அலுவலர்/மாவட்ட வன அலுவலரிடம் தகுந்த அனுமதிகளைப் பெற்றுக் கொள்வது முக்கியம்.
8) ஜேசிபி எந்திரம் எவ்வளவு நேரம் ஓட வேண்டும், மனித ஆற்றல், மண்ணை வெளியேற்றும் முறை, இதற்கு எவ்வளவு செலவு பிடிக்கும் என்பதைக் கணித்துக் கொண்டு பணியை ஆரம்பிக்கவும்.
9) பணிகளைத் தொடங்குவதற்கு முன்பாக உள்ளூர் மக்கள், அதிகாரிகள், தன்னார்வலர் குழுவை வைத்து ஒரு கூட்டம் நடத்துவது அவசியமானது.
10) நம்முடையத் திட்டம் என்ன, அதை எவ்வாறு செயல்படுத்தப் போகிறோம், எந்த வரிசையில் பணிகளைச் செய்யப் போகிறோம் என்ற தெளிவான திட்டத்தை சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவரிடமும் தெரிவித்துவிடவும். (இவற்றை ஆவணப்படுத்தி வைத்துக் கொள்வதும் அவசியம்)
11) திட்டப்பணி குறித்தான விவரங்களை சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்துவிடவும். 
12) உள்ளூர்வாசிகளைக் கொண்ட குழுவொன்றை அமைப்பதும் மிக முக்கியம்.
13) தூர்வாரும் பணியின் போது கிடைக்கும் மண்ணை வெளியேற்றுவது குறித்தான துல்லியமான திட்டமும் அனுமதியும் மிக அவசியம்
14) உள்ளூரில் பதாகைகள், துண்டுச்சீட்டுகள் வழியாகவும் அரிமா சங்கம் உள்ளிட்ட சேவை சங்கங்களின் வழியாகவும் விளம்பரப்படுத்தி மக்களிடையே விழிப்புணர்வை உண்டாக்கவும்
15) அக்கம்பக்கத்து கல்லூரிகள்/பள்ளிகளிடம் தெரியப்படுத்தி என்.எஸ்.எஸ் முதலான குழுக்களின் உதவியைப் பெற்றுக் கொள்ளவும்.