Feb 12, 2016

கெண்டசம்பிகே

ஓர் இளைஞனுக்கும் பெண்ணுக்குமான காதல். பெண் பணக்காரி. இளைஞன் அவர்களது நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறவன். வழக்கமாக இத்தகைய கதைகளில் காதலுக்கு வில்லனாக பெண்ணின் அப்பா இருப்பார். இங்கு அப்பாவுக்கு பதிலாக அம்மாதான் வில்லி. மாநகரத்தின் காவல்துறை ஆணையரிடம் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. அந்தப் பையனைப் போட்டுக் கொடுக்கிறாள். கமிஷனர் தான் கவனித்துக் கொள்வதாக உறுதியளிக்கிறார். இது முதல் ட்ராக்.

மங்களூரில் ஒரு போதைக் கடத்தல் கும்பல் இருக்கிறது. மாஃபியா. அந்தக் கும்பலை கமிஷனரும் அவருடைய அணியும் சுற்றி வளைக்கிறார்கள். பெரு மதிப்பிலான போதைப் பொருட்களையும் கைப்பற்றுகிறார்கள். பத்துக் கோடியை மட்டும் கணக்கில் காட்டிவிட்டு மீதத்தை அமுக்கி ஒரு கிராமத்துக் கிணற்றில் ஒளித்து வைக்கிறார்கள். அந்த போலீஸ் குழுவில் இருக்கும் ஒரு எஸ்.ஐ போதையில் தனக்குக் கூடுதலான பங்கு வேண்டும் என்று கேட்கிறான். கமிஷனரின் உத்தரவுப்படி மற்ற இரண்டு காவலர்களும் சேர்ந்து கூடுதல் பங்கு கேட்டவனின் கதையை முடிக்கிறார்கள். இது இரண்டாவது ட்ராக்.

ஒரு நல்ல திரைக்கதையாசிரியருக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட கதைகளைச் சிண்டுகளில்லாமல் இணைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அந்த விதியின் படி இந்த இரண்டு கதைகளையும் பிசிறு தட்டாமல் இணைக்கலாம். 

காவல்துறை ஆணையாளர் அந்த இளைஞனைக் கஞ்சா கேஸில் அமுக்கி தூக்கி வந்து அடித்து நொறுக்குகிறார். தனக்கு எதற்காக அடி விழுகிறது என்பதே பையனுக்குத் தெரிவதில்லை. அவன் நொந்து போன பிறகு நீதிமன்றத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்துகிறார்கள். சிறைத்தண்டனை என்பது தீர்ப்பாக வந்த பிறகு ஒரேயொரு போலீஸ்காரன் மட்டும் அந்த இளைஞனை வண்டியில் ஏற்றி அழைத்துச் செல்கிறான். அப்பொழுது அந்தப் பையன் தன்னை அழைத்துச் செல்லும் போலீஸ்காரனைச் சுட்டுவிட்டு தப்பிக்கிறான். எங்கேயாவது சென்றுவிடலாம்தான். ஆனால் தன்னிடமிருந்த எல்லாவற்றையும் காவல் நிலையத்தில் பறித்துவிட்டார்கள். காதலியை அழைத்து தனக்கு பணம் தேவைப்படுவதாகச் சொல்கிறான். அவள் தனது அம்மாவிடம் கடைக்குச் செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டு வந்து அவனோடு சேர்ந்து கொள்கிறாள். இருவரும் தப்பி ஓடுகிறார்கள். பெண்ணின் அம்மா மீண்டும் கமிஷனரை அழைத்துப் பதறுகிறாள்.

விடுவார்களா? பையன் மீது கஞ்சா, கொலை வழக்குகளோடு சேர்ந்து ஆள் கடத்தல் வழக்கும் பதிவாகிறது. இரண்டு பேரும் ஊர் ஊராகச் சுற்றுகிறார்கள். தப்பித்து செல்வதற்காக வழிப்பறியாக இரண்டு கார்களை பறிக்கிறார்கள். குண்டடிபடுகிறார்கள். இடையில் காதலிக்கவும் செய்கிறார்கள்.

இளைஞனின் வழக்கை விசாரிக்கும் போலீஸ் ஒரு பக்கம் துரத்த, கமிஷனரின் குழுவைச் சேர்ந்த போலீஸார் காதலர்களின் கதையை முடித்துவிடும் நோக்கில் இன்னொரு பக்கம் துரத்த ஒவ்வொரு முடிச்சாக அவிழ்வதுதான் கதை. இடையிடையே அரும்புவிடும் காதல், அந்தப் பெண்ணின் குறும்பு, இளைஞனின் பயம் எனக் கலந்து ஒரு கலவையாகக் கொடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் துனியா சூரி. துனியா அவர் இயக்கிய முதல் படம். சூரியுடன் பெயருடனேயே ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

கன்னடத்தில் வந்த சிறந்த த்ரில்லர் கதைகளில் ஒன்று என்று அறிமுகப்படுத்தினார்கள். கெண்டசம்பிகே (Kendasampige). அதுதான் படத்தின் பெயர். நூறாவது நாளைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறது. 



முதல் முறை படம் பார்த்த போது சப்டைட்டில் இல்லாமல்தான் பார்த்தேன். ஆனால் படத்தைப் புரிந்து கொள்வதில் எந்தச் சிரமமும் இல்லை. நேர்த்தியான திரைப்படம் என்று சொல்ல முடியும். கவனித்துப் பார்த்தால் தற்கால மலையாள, தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு சினிமாக்களுக்கு எந்தவிதத்திலும் சளைக்காதவையாகத்தான் கன்னடப்படங்களும் இருக்கின்றன. திரைக்கதை அமைப்பு, நடிப்பு, வசனம், தொழில்நுட்பம் என்று எல்லாவற்றுக்கும் இது பொருந்தும். ஆனாலும் யார் வைத்த சூனியமோ தெரியவில்லை சாண்டல்வுட் திரைப்படங்களுக்கு சந்தை மதிப்பு இல்லை, இங்கே நடிக்கிற நடிகர்களுக்கு சம்பளம் இல்லை என்று ஏகப்பட்ட குற்றங்குறைகளை அடுக்குகிறார்கள்.

த்ரிஷா, நயன்தாராவிலிருந்து ஸ்ரீதிவ்யா வரைக்கும் யாரும் திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லை. முதலில் இவர்களுக்கு முட்டை மந்திரிக்க வேண்டும். வாய்ப்பில்லாத ஏகப்பட்ட தமிழ் நடிகைகள் பெங்களூரில்தான் வசிக்கிறார்கள். ‘கன்னடத்தில் இண்டரஸ்ட் இல்லையா?’ என்று கேட்டால் இதை எங்கேயும் எழுதிவிட வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு ‘சம்பளம் ரொம்பக் குறைவு’ என்கிறார்கள். இரண்டு கோடிகளுக்குள் படத்தை முடிக்கிற தயாரிப்பாளர் சம்பளமும் குறைவாகத்தான் தருவார். தயாரிப்பாளர்களையும் விநியோகஸ்தர்களையும் கேட்டால் அதற்கு மேல் வியாபாரம் ஆவதில்லை என்கிறார்கள்.

புரிந்து கொள்ள முடியாத காரணம்.

கெண்டசம்பிகேவை மிகச் சிறந்த படம் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் சுவாரசியமான படம் என்பதை மறுக்க முடியாது. எல்லாவிதத்திலும் கச்சிதமான படம் என்று சொல்ல முடியும். இயக்குநர் சூரியின் படங்களை ரியலிஸ்டிக் திரைப்படங்கள் என்கிறார்கள்.  அவருடைய முந்தைய படங்களை நான் பார்த்ததில்லை. என்றாலும் சினிமா தெரிந்த கன்னட இளைஞர்களிடம் விசாரித்தால் சூரிக்கு நல்ல மரியாதை இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. பணக்காரன்-ஏழை, அதிகாரம்-அப்பாவி, வலியவன் - எளியவன் போன்றவை நமக்கு பழக்கப்பட்ட சமாச்சாரங்கள் என்றாலும் சொல்லப்படுகிற தொனியும் இசையும் ஒளிப்பதிவும் கெண்டசம்பிகேவை நல்ல திரைப்படமாக மாற்றியிருக்கிறது. 

நாயகனும் நாயகியும் புது முகங்கள். அடக்கி வாசிக்கச் செய்திருக்கிறார். நாயகி சற்று வாயாடி. நாயகன் மூச். காட்சிக்கு தேவையில்லாமல் ஒரு வார்த்தை கூட அதிகமாகப் பேசுவதில்லை. கமிஷனராக நடித்திருக்கும் பிரகாஷ் பெல்வாடியைப் பாராட்ட முடியாமல் விட முடியாது. கன்னட சினிமாவில் முக்கியமான செயற்பாட்டாளர் என்று அவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். படத்தில் தனக்கான பாத்திரத்தை தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அவரது வசன உச்சரிப்பு, உடல் மொழி என எல்லாவற்றிலும் ஒரு கிரிமினல்தனம் மிக்க போலீஸ் அதிகாரியைக் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிடுகிறார். திரைக்கதையில் இழையோடும் பதற்றம், காட்சிகளில் ஆங்காங்கே தெறிக்கும் நகைச்சுவை, சித்ரதுர்கா, பெலகாவி உள்ளிட்ட ஊர்களின் சந்து பொந்துகளில் நுழைந்து வெளியேறும் காட்சியாக்கம் உள்ளிட்டவற்றை படத்தின் பெரிய பலங்கள் என்று சொல்லாம்.

கமிஷனருக்கும் நாயகியின் அம்மாவுக்கும் என்ன தொடர்பு, தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதியை ஒரேயொரு போலீஸ் அதிகாரியோடு அனுப்புவார்களா உள்ளிட்ட தர்க்கப் பூர்வமான கேள்விகள் எழுகின்றன என்றாலும் படத்தின் வேகமான திரைக்கதையும், அதற்கேற்ற படத் தொகுப்பும் சில விதிமீறல்களை மழுங்கடிக்கச் செய்துவிடுகின்றன. தொண்ணூற்று ஒன்பது நிமிடங்களில் படத்தை முடித்துவிட்டார்கள். படத்தின் அடுத்தடுத்த பகுதிகள் வரப் போவதாகச் சொல்கிறார்கள். கடந்த ஆறேழு வருடங்களாக நல்ல கன்னடப்படங்களைப் பார்க்காமல் தவிர்த்ததை நினைத்தால் சற்று வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. Better late than never. இது எல்லோருக்கும்தான் பொருந்தும்.

Feb 11, 2016

சில கேள்விகள்

எழுத்தாளர் ஞாநி, பத்ரி சேஷாத்ரி போன்றவர்கள் தாங்கள் மக்கள் நலக் கூட்டணியை ஆதரிக்கப் போவதாக வெளிப்படையாக அறிவித்திருக்கிறார்கள். மக்கள் நலக் கூட்டணி வென்றுவிடும் என்று இப்பொழுது வரைக்கும் நான் நம்பவில்லை என்றாலும் திமுக, அதிமுகவிற்கு மாற்று எதுவுமேயில்லை என்ற நிலை இல்லை. மூன்றாவதாக ஒரு ஆள் இருக்கிறார் என்பதே  சந்தோஷம்தான். ஆனால் மூன்றாவதான ஒரு ஆளையும் அவர்களை ஆதரிப்பவர்களையும் தர்ம அடி அடிப்பதைத்தான் காணச் சகிக்கவில்லை. 

மனுஷ்ய புத்திரன் மாதிரியானவர்கள் வைகோவையும் மக்கள் நலக் கூட்டணியையும் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களோடு சேர்த்து அவர்களை ஆதரிப்பவர்களையும் திட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘நீங்கள் கொள்கை இல்லாதவர்கள்’ ‘மாறி மாறிப் பேசுகிறீர்கள்’ என்று யாரைப்  பார்த்தும் சொல்லி விட முடியும்தான். ஆனால் நாம் ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஒரே நிலைப்பாட்டுடன் தான் இருக்கிறோமா என்று யோசித்துக் கொள்வது நல்லது. 

ஜல்லிக்கட்டு சமயத்தில் கவிஞரின் ஃபேஸ்புக் கருத்து ஒன்று கண்களில் பட்டது.  ‘திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் கோரிக்கையை ஏற்று ஜல்லிக்கட்டுக்கு அனுமதி வழங்கிய மத்திய அரசிற்கு நன்றி’  என்று எழுதியிருந்தார். விளையாட்டாக எழுதியிருப்பார் என்று நினைத்தேன். பிறகுதான் புரிந்தது- முழுமையான சந்திரமுகியாக மாறிவிட்ட கட்சிக்காரர் ஒருவரின் புளகாங்கிதம் அது என்று. ஜல்லிக்கட்டு என்பது தமிழர்களின் மரபார்ந்த விளையாட்டு என்று தொண்டைத் தண்ணீர் தீரக் கத்துவது அதன் மீதான தடையை நீக்குவதற்காக ஆளாளுக்கு போராடுவதாகக் காட்டிக் கொள்வதும் வழமையாகிவிட்டது.  வெள்ளிக்கிழமையன்று தடையை நீக்குவது மாதிரி நீக்கினார்கள். இடையில் சனி மற்றும் ஞாயிறன்று நீதிமன்றங்கள் விடுமுறை. திங்கட்கிழமை உச்சநீதிமன்றத்தின் கதவைத் தட்டினார்கள்- எல்லாமே  எதிர்பார்த்ததுதான். ஜல்லிக்கட்டுக்கான அனுமதியை எதிர்த்து தாக்கல் செய்யப்பட்ட வழக்கை அவசர வழக்காக உச்ச நீதிமன்றம் விசாரணைக்கு எடுத்து சோலியை முடித்தது. அந்த ஒன்றரை நாட்களுக்குள் ‘நாங்கதான் ஜல்லிக்கட்டுக்கு அனுமதி வாங்கிக் கொடுதோம்’ என்று ஆளாளுக்குத் துள்ளினார்கள். அதில் கவிஞரும் ஒருவர். அப்பொழுதே விமர்சித்து எழுத வேண்டும் என நினைத்தேன்.  ஆனால் தேவையில்லாமல் எதற்கு அரசியல் வம்பு என்று அமைதியாக இருக்கத் தோன்றியது.  ஒழுங்காக நம் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தால் போதும்தான்.

ஆனால் ஏன் இந்த அரசியல்வாதிகள் மட்டும் தங்களின் எதிர்முகாமை ஆதரிப்பவர்களைக் கூட அடித்து நொறுக்கிறார்கள்? யாராவது மக்கள் நலக் கூட்டணியை ஆதரித்தாலும் அவர்கள் மீது குற்றங்குறை சுமத்துகிறார்கள்? எனக்கு மக்கள் நலக் கூட்டணியை விமர்சிப்பது பற்றி வைகோவை நாசம் செய்வது பற்றியோ  ஒன்றுமில்லை. தேர்தல் நெருங்குகிறது. ஆளாளுக்கு ஸ்கோர் செய்கிறார்கள். அதையேதான் கவிஞரும் செய்திருக்கிறார். ஆனால் ஆதரிக்கிறவர்களையெல்லாம் காலை வாருவது எந்தவிதத்தில் நியாயம்? கட்சிக்காரர்கள் தங்களின் எதிர்க்கட்சியை மட்டும் விமர்சித்தால் அர்த்தம் இருக்கிறது. எவன் ஆதரித்தாலும் அடிப்பேன் என்பது அபாயகரமானது இல்லையா?

ஒரு காலத்தில் மனுஷ்ய புத்திரன் எனக்கு ஆதர்சம். பேச்சுக்காகச் சொல்லவில்லை. அப்படித்தான் மனதுக்குள் இருந்தார். அவரது உயிர்மை தலையங்கங்களை வாசித்துக் கொண்டிருந்தவர்களுக்குத் தெரியும்- திமுகவையும் கிழித்திருப்பார். அதிமுகவையும் அடித்திருப்பார். வைகோவையும் விளாசியிருப்பார். விஜயகாந்தையும் குத்துவிட்டிருப்பார். எந்தவொரு அரசியல் நிலைப்பாடு குறித்தும் தெளிவான  பார்வையுடன் விமர்சனம் செய்கிற திராணியுள்ள மனிதர் என்று உள்ளுக்குள் வைத்துக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தேன். அவருடன் நேர் பேச்சில் பங்கெடுத்திருக்கிறேன் என்கிற வகையில் அவருடைய திமுக சாய்வு ஓரளவு கணிக்கக் கூடியதுதான். நடுநிலை என்பது மாயை. அப்படியெல்லாம் இருக்கவே முடியாது. நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதேனும் ஒரு பக்கச் சாய்வு இருக்கும். அதனால் அவருடைய திமுக சாய்வைத் தவறானதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.  ஆனால் கழகப் பேச்சாளராக மாறி கட்சிக்காரர்களை வரிக்கு வரி அண்ணன் என்று விளிப்பதையும் கறுப்பு சிவப்பில் அச்சடிக்கப்பட்ட தனது பெயரைப் பகிர்ந்து உச்சி குளிர்வதும் சிரிக்க வைக்கிறது. அவர் அண்ணன் என்று விளித்து கும்பிடு போடுகிறவர்களில் பலரும் இவருடைய எழுத்துக்கும் வாசிப்புக்கும் அருகில் நிற்கக் கூட யோக்கிதையற்றவர்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம்.

ஜூன் 2011 ஆம் ஆண்டு உயிர்மை தலையங்கத்தில் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்-

தி.மு.க. ஆட்சியில் பொதுமக்களின் ஆழமான சில தார் மீக உணர்வுகள் அவமதிக்கப்பட்டன. ஜெயலலிதா தனது வளர்ப்பு மகனுக்குச் செய்த ஆடம்பரத் திருமணத்தின் மூலம் ஏழ்மை மிகுந்த ஒரு சமூகத்தின் தார்மீக உணர்ச்சிகளை அவமதித்தார் என்றால் அதைவிடப் பல மடங்கு அவமதிப்பினை தி.மு.க. இந்த ஐந்தாண்டுகளில் செய்தது. தன்னுடைய பல்வேறு குடும்பங்கள், கிளைக் குடும்பங்களின் அதிகாரப் போராட்டத்திற்கான மையமாக ஒரு அரசை, ஒரு கட்சியை மாற்றுவதன் அபாயம் குறித்து கருணாநிதி புரிந்து கொள்ளவே இல்லை. இரண்டாவதாக, அரசியல் அதிகாரம் ஒரு கட்சிக்கு வழங்கப்பட்டதே தவிர, தனது குடும்பத்திற்கு வழங்கப்பட்டதல்ல என்பதை கருணா நிதியின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாருமே ஏற்கவில்லை. அவர்கள் கருணாநிதியின் பிள்ளைகளாகவோ உறவினர்களாகவோ இருப்பதாலேயே அதிகாரம் செலுத்துவது தங்கள் பிறப்புரிமை என்று கருதினார்கள். அந்த உரிமையை நிலை நாட்டுவதற்காக ஒருவரை ஒருவர் ரகசியமாக வேட்டையாடினார்கள், சதிகளில் ஈடுபட்டார்கள், தீ வைத்து எரித்தார்கள், வரலாறு காணாத ஊழலில் ஈடுபட்டார்கள்.  ஒரு ஜனநாயக அமைப்பின் மக்களது உணர்ச்சிகளை நாம் அவமதிக்கிறோம் என்று யோசிக்கக்கூடிய ஒருவர்கூட அங்கு இல்லை.

அடுத்த ஐந்தே ஆண்டுகளில் அந்தக் கட்சியின் அதிகாரப் பூர்வ பேச்சாளராக மாறியிருக்கும் அவர் அந்தக் கட்சி எல்லாவற்றையும் சரி செய்துவிட்டது என்று அவர் நம்புவதற்கான முகாந்திரங்களில் ஒன்றையாவது சுட்டிக்காட்டலாம். ஒரு மனிதர் அரசியல் கட்சிக்கு ஆதரவாளராக செயல்படக் கூடாது என்று சொல்லுகிற உரிமை யாருக்கும் கிடையாது. ஆனால் பொதுவெளியில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிற மனிதர் திடீரென தனது நிறத்தை மாற்றிக் கொள்ளும் போது தனது நிறம் மாறுதலுக்கான காரணங்களை குறைந்தபட்சமாகவேனும் பேசுவதுதான் நியாயமானதாக இருக்கும். வாசிப்பின் தொடக்க காலத்தில் இருந்த எனக்கு உயிர்மை தலையங்கங்கள் சிலிர்ப்பூட்டின என்பதை வெற்றுச் சொற்களாகச் சொல்லவில்லை. அவற்றை கடந்த சில நாட்களாகப் புரட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது அந்தத் தருணங்களில் அவருடைய எழுத்துக்கள் உண்டாக்கிய அதிர்வுகள் நினைவுகளில் வந்து வந்து போகின்றன. 

நாஞ்சில் சம்பத் தனது அரசியல் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொள்வது பற்றியோ, அனிதா ராதாகிருஷ்ணன் தனது வேஷ்டியின் கரையை மாற்றிக் கொள்வது பற்றியோ அலட்டிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் சமூகத்தின் மனசாட்சி என்று கருதுகிற ஒரு எழுத்தாளன் தனக்கான வேட்டியின் கரையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது தான் வெளிப்படையாக விமர்சித்த கருதுகோள்களிலாவது என்னவிதமான மாறுதல்கள் உண்டாகியிருக்கின்றன என்பதையாவது கோடு காட்ட வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதில் தவறில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

இடைத்தேர்தல்களில் வாக்காளர்களுக்கு பணம் வழங்கும் அசிங்கமான முன்னுதாரணத்தை திருமங்கலம் ஃபார்முலா என்ற பெயரில் திமுக வெற்றிகரமாக உருவாக்கியது. அதற்கு முன்பிருந்தே கூட வாக்குக்கு பணம் வழங்குதல் நடைமுறையில் இருந்தன. ஆனால் அவ்வளவு அப்பட்டமாகவும் வெளிப்படையாகவும் திமுக ஆட்சிக்காலத்தில் நடைபெற்ற இடைத்தேர்தலில்தான் செய்தார்கள். அதே ஜூன்  2011 தலையங்கத்தில் மனுஷ்யபுத்திரனும் இதைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.  ‘ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுப்பதை தி.மு.க. இவ்வளவு பரவலாகவும் பகிரங்கமாகவும் செயல்படுத்த முனைந்ததன் விளைவாக அது  நேரான வழிமுறைகளில் சிறிதும் நம்பிக்கையற்ற ஒரு இயக்கம் என்கிற அவப்பெயரையே தேடித் தந்தது. இவ்வளவு பணம் எங்கிருந்து வந்தது என யாரும் யோசிக்க மாட்டார்கள் என்று கருணாநிதி  அவ்வளவு திடமாக நம்பினார்’.

ஊழலுடன் சேர்ந்து திமுக அடி வாங்குவதற்கான இன்னொரு முக்கிய காரணம்- இலங்கைப் பிரச்னை. அதே ஆண்டு மார்ச் மாதத் தலையங்கத்தில் ‘இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையில் அவர் (கருணாநிதி) எடுத்த நிலைப்பாடுகள் உலகத் தமிழர்களின் தலைவர் என்ற அடையாளத்தைப் படிப்படியாக சிதைத்ததை அவர் கண்முன் காண நேர்ந்தது. தமிழுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்தைப் பெற்றுத் தந்த அவர் அந்த மொழியின் பெயரால் ஒரு மாநாட்டை முன்னூறு கோடி ரூபாய் செலவில் நடத்தி ஓராண்டு கூட நிறைவடையவில்லை; அதன்மேல் தூசி படிந்து யாருடைய நினைவிலும் அது இல்லாமல் போய்விட்டது. கடந்த ஐந்தாண்டுகால ஆட்சியில் இலவச தொலைக்காட்சி, மருத்துவக் காப்பீடு, நூறு நாள் வேலைத்திட்டம், ஒரு ரூபாய் அரிசி என மிகவும் வசீகரமான மக்கள் நலத் திட்டங்களால் தமது அரசாங்கம் படிப்படியாக அடைந்த புகழின் வெளிச்சத்தை ஊழலின் புழுதிப் புயல் இவ்வளவு சீக்கிரமாக வந்து மூடும் என்று அவர் கற்பனை செய்திருக்க மாட்டார். ஈழத் தமிழர் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்கு காங்கிரஸ் மேற்கொண்ட சதிகளோடு, ஆட்சி அதிகாரம் கருதி அவர் செய்துகொண்ட சமரசங்களுக்காக வரலாற்றின் ஊழ்வினை அவரைப் பழிவாங்குகிறது’ என்று எழுதி திமுகவின் ஊழல் கறைகளையும் ஈழத் தமிழர்கள் விவகாரத்தில் அதன் நிலைப்பாடுகளையும் நேரடியாக விமர்சித்திருக்கும் கவிஞருக்கு இப்பொழுது அதே கட்சி பொன்னாடை போர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் பதிலுக்கு பாராட்டுப் பத்திரம் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

மனுஷ்ய புத்திரனின் பழைய எழுத்துக்களைத் தேடினால் அவரது இத்தகைய விமர்சனங்களையும் எதிர்ப்புகளையும் நிறைய எடுக்க முடியும். திமுகவை விமர்சிக்க வேண்டும் என்பதோ, மனுஷ்ய புத்திரன் மீது வெறுப்பை உமிழ்ந்து அவரை தர்ம சங்கடத்திற்குள்ளாக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை எதுவுமில்லை. மனுஷ்ய புத்திரனும் ஆட்சியின் அதிகாரத்தில் தனக்கான இடத்தை அடையட்டும் என்றுதான் விரும்புகிறேன். ஆனால் அவரது எழுத்துக்களுக்கும் வாழ்க்கைக்குமான முரண்கள் எல்லாக்காலத்திலும் கேள்விகளாகத் தொக்கிக் கொண்டுதான் நிற்கும்.  நின்றுவிட்டுப் போகட்டும். இத்தகைய தார்மீகக் கேள்விகளுக்கு பதிலைத் தேடிக் கொண்டிருந்தவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் அரசியலில் வென்றதில்லை. மனுஷ்ய புத்திரன் தெளிவான அரசியல்வாதி. இத்தகைய கேள்விகளையும் விமர்சனங்களை எப்படி புறந்தள்ள வேண்டும் என்பது அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரியும்.

வாழ்க்கையின் தேவைகளும் அதிகாரத்தின் தூண்டிலும் மனிதர்களைப் பகடைக் காய்களாக்கி உருட்டுகின்றன. தனது நிலைப்பாடுகள் என்பதையெல்லாம் ஓரமாகத் தள்ளி வைத்துவிட்டு ஒளிக்கூச்செறியும் வெளிச்சத்துக்காக சிங்கமாகவும் புலியாகவும் உறுமுவதைப் போலக் காட்டிக் கொண்டு மேலிடத்தின் ஓரப் பார்வைக்காக ஒடுங்கி நிற்பதையெல்லாம் சாமானியர்கள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் தங்களுக்கு எதுவுமே தெரியாதது போல பாவனைக் காட்டிக் கொண்டே வாழ்க்கையின் அன்றாடத் தேவைகளுக்காக அவர்கள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பயணம்

சிறுகச் சிறுக ஒரு கிராமத்துக்கான உதவிகளை திட்டமிட்டபடி செய்து முடித்திருக்கிறோம். பெரிய காட்டுப்பாளையத்தின் தலித் குடியிருப்பு வெள்ளத்தில் பெரு மொத்தமாக அடித்துச் செல்லப்பட்ட பகுதி. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்தும் விதமான உதவிகள் செய்யப்பட வேண்டும் என முடிவு செய்து அந்த மக்களிடமே அவர்களின் தேவைகளை எழுதித் தரச் சொல்லி அவை விண்ணப்பங்களாகப் பெறப்பட்டன. பின்னர் விண்ணப்பங்கள் பரிசீலிக்கப்பட்டு அவர்கள் கேட்டவை வாங்கிக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆடுகள், மாடுகள், முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம், தையல் எந்திரங்கள் எனக் கலவையான உதவிப் பொருட்கள் இவை. 

இந்த ஒரு ஊருக்கு ஏழு லட்சத்து ஐம்பத்தொன்பதாயிரம் ரூபாய் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. 

சக்தி சரவணன் தலைமையில் நல்லவொரு அணி அமைந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தது போல கடந்த சில மாதங்களால வேலைக்கு கூடச் செல்லாமல் தொடர்ந்து இத்தகைய நலப்பணிகளில் ஈடுபடுகிற வெங்கடேஷ், பிரகாஷ் மாதிரியானவர்கள் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். வீட்டில் திட்டு வாங்கிக் கொண்டு தினமும் கடைகளுக்குச் செல்வது, பண்ணைகளுக்குச் செல்வது, உதவிப் பொருட்களை விநியோகம் செய்வது என்று தொடர்ந்து அலைந்திருக்கிறார்கள். இவர்களைப் போன்றவர்களின் உதவியினால் மட்டுமே இதையெல்லாம் செய்ய முடிகிறது. ஒரு கட்டத்தில் ‘இவ்வளவு பணத்தை சரியான வகையில் கொண்டு போய்ச் சேர்க்க முடியுமா?’ என்கிற குழப்பம் வந்தது. ஆனால் இந்த அணியின் செயல்பாடுகள் மட்டுமே அந்த அவநம்பிக்கையைத் துடைத்தெறிந்தது என்றால் மிகையில்லை.

இதுவொரு அனுபவம். அடுத்த முறை ஆடுகள் கொடுப்பதற்கும் மாடுகள் கொடுப்பதற்கும் நூறு முறை யோசிக்க வேண்டியிருக்கும். எல்லோருக்கும் ஒரே அளவிலான ஆடு மாடுகளை நூற்றுக்கணக்கில் வாங்குவது லேசுப்பட்ட காரியமில்லை. ‘அவனுக்கு மட்டும் பெரிய ஆடு’ ‘என்னோட மாட்டுக்கு சுழி சரியில்லை’ என்று நிறைய புகார்கள். அதையெல்லாம் சமாளிக்கத் தனித்திறமையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ‘தானம் கொடுக்கிற மாட்டை பல்லைப் பிடித்துப் பார்க்கிற கதை’ என்று சாதாரணமாகச் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அந்த மனிதனின் இடத்தில் நின்று பார்க்கும் போது அவர்கள் வருந்துவது சரி என்றுதான் படும். ஒரு உதவியைச் செய்யும் போது பெற்றுக் கொள்கிறவர்களும் திருப்தியடைய வேண்டும். உதவியைச் செய்கிறவர்களும் திருப்தியடைய வேண்டும். ஆடுகளை வழங்கும் போது சாத்தியமில்லை. ‘எனக்கு அருமையான ஆடு கிடைத்துவிட்டது’ என்று குடும்பம் உற்சாகமடையும் அதே இடத்தில் ‘நமக்கு சரியான ஆடு கிடைக்கலை’ என்று இன்னொரு குடும்பம் வருந்துகிறது. நம்மால் வேடிக்கை மட்டும்தான் பார்க்க முடியும். மீண்டும் வேறொரு ஆட்டை வாங்கிக் கொடுப்பதெல்லாம் சாத்தியப்படாத காரியம்.

மற்றபடி பெரும்பாலானவர்களுக்கு சந்தோஷம்தான். 

நம்முடைய அனுபவத்துக்கு மீறிய செயல்களைச் செய்யும் போது சில குற்றங்குறைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். இந்த மாதிரியான வேலையை இப்பொழுதுதானே செய்கிறோம்? கற்றுக் கொள்ள நிறைய இருக்கிறது.  இந்த உதவிகள் மக்களுக்கு எந்தவிதத்தில் பயன்படுகிறது என்று அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு கண்காணிக்கலாம். அதனடிப்படையில் எதிர்காலத்தின் திட்டமிடல்களை அமைத்துக் கொள்ளலாம். Fire and forget என்பார்கள். செய்துவிட்டு மறந்துவிடுவது. பிற வேலைகளில் அது சரியாக இருக்கும். இத்தகைய சமூகப் பணிகளில் அந்தத் தத்துவம் ஒத்து வராது. தொடர்ச்சியான கற்றல் இருந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். Continous process.

மழை நிவாரணப் பணிகளில் முதற்கட்டமாக ஆயிரம் குடும்பங்களுக்கான மளிகைச் சாமான்கள் வழங்கியதை முதற்கட்ட உதவி என்று பெரியகாட்டுப்பாளையத்துக்கான உதவிகள் இரண்டாம் கட்டம். முதற்கட்ட உதவியில் எட்டு லட்சத்து முப்பத்தைந்தாயிரம் செலவானது.  (விவரம் : இணைப்பில்) பெரியகாட்டுப்பாளையத்துக்கான உதவிக்கு ஏழு லட்சத்து அறுபதாயிரம். இரண்டு கட்ட உதவிகளுக்கும் சேர்த்து பதினாறு லட்ச ரூபாய் ஆகியிருக்கிறது. இரண்டாம் கட்ட உதவிக்காக வழங்கப்பட்ட காசோலைகளில் சில இன்னமும் வங்கியில் செலுத்தப்படவில்லை அப்படியிருந்தாலும் அறக்கட்டளையின் கணக்கில் இன்றைய தேதியில் நாற்பத்தொன்பது லட்ச ரூபாய் இருக்கிறது.

இதோடு முடிந்துவிடவில்லை. நிறைய வேலை இருக்கிறது. அடுத்த கட்டமாக கடலூர் மாவட்டம் முழுவதிலும் இருந்து பெறப்பட்ட விண்ணப்பங்களிலிருந்து சலித்து எடுக்கப்படும் விண்ணப்பங்களுக்கான உதவிகளைச் செய்யவிருக்கிறோம். மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பம் என்றால் மட்டும்தான் உதவப் போகிறோம். அதற்கு பதினைந்து லட்ச முதல் இருபது லட்ச ரூபாய் வரைக்கும் திட்டமிடப்பட்டிருக்கிறது. சரியான பயனாளிகளுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறோம். அது போக மீதமிருக்கும் தொகையில் கணிசமான பகுதியை மழையால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களில் உள்ள மாணவர்களின் கல்விச் செலவுக்கு என ஒதுக்கி வைத்து ஏப்ரல், மே மாதங்களில் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். 

Cheque No
பெயர்
தொகை
விவரம்
91
Periya Andavar Lathe works
40000
முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம் முன்பணம்
93
Periya Andavar Lathe works
35000
முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம்  மீதத் தொகை
95
Royal Biz Technologies
150000
ஆடுகள் வாங்குவதற்கான முன்பணம்
96
Anadkumar Agencies
117000
தையல் எந்திரங்கள் முன்பணம்
97
Kumaraguru
150000
மாடுகள் வாங்குவதற்கான முன்பணம்
98
Mano Agencies
46300
எந்திரங்கள்
99
Virtual Galaxy
60000
கணினிகள்
151
Royal Biz Technologies
113000
ஆடுகள் வாங்கிய பிறகான மீதத் தொகை
152
Anadkumar Agencies
10500
தையல் எந்திரங்கள் மீதத் தொகை
101
Kumaraguru
37200
மாடுகள் வாங்கிய பிறகான மீதத் தொகை

விவரங்கள்:
1) முந்திரி உடைக்கும் எந்திரம் ரூ.7500/-என்ற விலையில் பெரிய ஆண்டவர் லேத் வொர்க்ஸிலிருந்து பெறப்பட்டது. (பத்து எந்திரங்களுக்கு எழுபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்)

2) ஆடுகள் கிலோக் கணக்கில் வாங்கப்பட்டன. மொத்தம் நாற்பத்தைந்து ஜோடி ஆடுகள். மொத்தம் 1010 கிலோ எடை வந்தது. ஒரு கிலோ ரூ.260/ என்ற விலையில் வாங்கப்பட்டது.

3) ஆனந்த்குமார் ஏஜென்சியில் மொத்தம் பதினைந்து தையல் எந்திரங்கள் வாங்கப்பட்டன. ஒரு எந்திரம் எட்டாயிரத்து ஐநூறு ரூபாய்.

4) திரு.குமரகுரு மாட்டு வியாபாரி. ஒரு மாடு பெருமதிப்பாக ஏழாயிரத்து இருநூறு ரூபாய் என்று விலை பேசப்பட்டது. அந்த மாட்டை அவர் ஆறாயிரத்து எந்நூறுக்கும் வாங்கியிருக்கலாம். ஏழாயிரத்து எந்நூறுக்குக்கும் வாங்கியிருக்கலாம். நமக்கு சராசரி விலையில் கொடுத்தார். மொத்தம் இருபத்தாறு மாடுகள்.

5) மனோ ஏஜன்ஸியில் நான்கு டிரில்லிங் எந்திரங்கள் (Makita HR2020), நான்கு வெட்டு எந்திரங்கள் (Makita HT 412) மற்றும் ஒரு வெல்டிங் எந்திரம் வாங்கப்பட்டது.

6) வெர்ச்சுவல் கேலக்ஸி கடையில் மூன்று கணினிகள் வாங்கப்பட்டன. ஒரு கணினி மட்டும் கடலூர் மாவட்டத்தின் மன்னம்பாடி அரசுப் பள்ளிக்கு வழங்கப்படுகிறது. 

சில படங்கள்:




இவை தவிர எப்பொழுதும் போல மருத்துவ நிவாரண உதவிகளுக்கான விசாரணைகளும் காசோலைகள் அனுப்புதலும் நடந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. நிறைய வேலைகள். நெருக்குகின்றன. அதனால்தான் பதில் சொல்லப்படாத மின்னஞ்சல்களும், ஏற்கப்படாத அலைபேசி அழைப்புகளும் அதிகமாகிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. தவறாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டாம். வேண்டுமென்று தவிர்ப்பதில்லை. 

வார இறுதியில் அடுத்த கட்டப் பணிகளை ஆலோசனை செய்வதற்காகவும், விண்ணப்பங்களைப் பரிசீலனை செய்வதற்காகவும் கடலூர் செல்ல வேண்டிய வேலை இருக்கிறது. அடுத்த முறை வரும் போது தெரியப்படுத்தவும் என்று சொல்லியிருந்த நண்பர்களுக்காக இந்தச் செய்தி. இரண்டு நாட்களுக்கும் வேலை தொடர்ந்து இருக்கக் கூடும். வாய்ப்பிருப்பின் நிச்சயம் சந்திக்கலாம். 

கணக்குவழக்கில் ஏதேனும் சந்தேகம், தவறு இருப்பின் தெரியப்படுத்தவும். வேறு எந்தக் கேள்வியாக இருந்தாலும் கேட்கலாம். பொதுப்பணம் இது. வழக்கம் போல வங்கி பரிமாற்ற (Bank Statement) விவரங்களை மாத இறுதியில் பதிவு செய்துவிடுகிறேன். 

நன்றி.

Feb 10, 2016

மயில் குஞ்சு

‘ஸீன் பாத்துக்கு போலாம்’ என்று வேல் முருகன்தான் அழைப்பான். அசிங்கம் பிடித்த பொடியன்கள். எங்களைத்தான் சொல்கிறேன். பெண்கள் குளிக்கும் இடங்களுக்குச் சென்று குளிப்பதற்கு அவன் வைத்திருந்த பெயர் அது. பாவாடையை ஏற்றிக் கட்டி பெண்கள் குளித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அப்பொழுது எங்களுக்கு பதினைந்து வயதுக்குள்தான் இருக்கும் என்பதால் பெரிதாகக் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள். அப்பாவித்தனத்துக்குள் வில்லத்தனத்தை ஒளித்து வைத்திருந்த கிராதர்கள் நாங்கள். 

வேல் முருகன் சூட்டிப்பானவன். சூட்டிப்பானவன் என்றால் அவனிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள ஏதாவது இருக்கும். அதனாலேயே அவனுடன் ஒட்டிக் கொள்ள வேண்டும் எனத் தோன்றும். வசதியான குடும்பமெல்லாம் இல்லை. அவனுடைய அப்பா தனியார் பேருந்தில் ஓட்டுநராக இருந்தார். அந்தக் காலத்தில் இரண்டாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் வந்திருந்தாலே பெரிய காரியம்தான். வாடகைக்குக் குடியிருந்தார்கள். வேல்முருகனுக்கு உடன் பிறந்தவர்கள் என்று யாருமில்லை. ஒற்றைப் பையன் என்பதால் அவனுடைய அம்மா தாங்கு தாங்கென்று தாங்குவார். உள்ளூர் அரசாங்கப்பள்ளியில்தான் படித்தான். எனக்குத் தெரிந்து அவன் தனிப்பயிற்சிக்குச் சென்றதில்லை. சாயந்திர நேரம் வீட்டுக்கு முன்னால் ஓடுகிற சாக்கடையின் திண்டு மீது புத்தகத்தை வைத்துப் படித்துக் கொண்டிருப்பான். அதற்கு மேல் அலட்டிக் கொண்டதில்லை. ஆனால் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பில் முதலிடம் வந்தான். கொண்டாடித் தீர்த்தார்கள்.

எல்லோரும் பதினோராம் வகுப்பில் சேரச் சொன்னார்கள். ‘அப்பாவுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்டா’ என்று சொல்லிவிட்டு டிப்ளமோ சேர்ந்தான். அவனுடைய அப்பா வேலை செய்த நிறுவனத்தின் முதலாளி வேல்முருகனுக்கும் வேலை கொடுப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார். முதலாம் ஆண்டு படிக்கும் வரை கொடுத்து வைத்த வாழ்க்கை. அளவான சம்பாத்தியம் என்றாலும் அவ்வளவு அழகான குடும்பம் அது. அவனுடைய அம்மாவுக்கு சர்க்கரை நோய் இருந்தது. அது முதல் வினை. பற்களில் வலி என்று மருத்துவத்துக்குச் சென்றார்கள். சர்க்கரை நோயாளிகளுக்கு மேல் வரிசைப் பற்களில் கை வைக்கும் போது கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். ஆனால் பற்களைப் பிடுங்கச் சொன்ன மருத்துவர் என்ன செய்தாரோ தெரியவில்லை- பிடுங்கி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டார். ஒன்றிரண்டு நாட்களில் ஈறுகள் வீங்க ஆரம்பித்து முகமும் உப்பிய பின்னர் மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றார்கள். ஒரே நாள்தான். வெள்ளைத் துணியால் மூடி எடுத்து வந்தார்கள்.

முகமெல்லாம் வீங்கி குரூரமாக இருந்ததால் வெகு சீக்கிரமாக எடுத்துக் கொண்டு போய் எரித்துவிட்டு வந்தார்கள். வேல்முருகன் அழுது களைத்திருந்தான். வீட்டிற்கு முன்பாகவே வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தோம். அம்மாவை இழந்துவிட்ட நண்பனை எப்படித் தேற்றுவது என்கிற அனுபவம் எதுவுமில்லை. பெரும்பாலும் பேசிக் கொள்ளாமல் அமர்ந்திருந்தோம். அவனுடைய பாலிடெக்னிக் நண்பர்கள் வந்தார்கள். அப்பொழுது அழுது முடித்திருந்தான். ‘என்னடா ஊர் பேரு...கரட்டடிபாளையம்?’ என்றான் வந்திருந்தவர்களில் ஒருவன். சம்பந்தமேயில்லாமல் கேள்வி கேட்கிறான் என்று கடுப்பாகியிருந்தேன். வேல்முருகன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு ‘கரடுக்கு அடியில் இருக்கிற பாளையம்டா..அங்க தெரியுது பாரு வெள்ளிமலைக்கரடு’ என்றான். அப்பொழுதுதான் எங்கள் ஊருக்கான அர்த்தத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன். இப்படி ஒவ்வொரு முறை பேசும் போது ஏதாவதொரு திறப்பை மிக இயல்பாகத் திறந்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான். அது எந்தத் தருணமாக இருந்தாலும் சரி.

அதன் பிறகு தினசரி காலையில் எழுந்து சமையல் செய்து வைத்துவிட்டு பாலிடெக்னிக் சென்று கொண்டிருந்தான். அவனுக்கும் அப்பாவுக்குமான சமையல். இரவிலும் சமையல் அவனுடையதுதான். விளையாட வருவதை நிறுத்தியிருந்தான். ‘படிக்கிற வேலை இருக்கு’ என்று எங்களிடம் சொல்லிவிடுவான். பையன்களும் அவனைத் தொந்தரவு செய்வதைக் குறைத்திருந்தார்கள். ‘ஸீன் பாத் போலாமாடா?’ என்ற கேள்வியும் கூட அப்படியேதான் திரும்பி வந்தது. அவனது அம்மாவின் இழப்பு வெகு சீக்கிரமாக அவனை விளையாட்டுப் பையன் என்கிற இடத்திலிருந்து பெயர்த்தெடுத்து பெரிய பையனாக்கியிருந்தது. 

ஊருக்குள் அவனுக்கென்று உருவாகியிருந்த பச்சாதாபமும் அதைவிடவும் அதிகமாக அவனது பொறுப்புணர்ச்சி மீதான ஆதரவும் பெருகியிருந்தது. ‘அவனை மாதிரி பொறுப்பா இரு’ என்று எங்கள் வீடுகளில் சொல்ல ஆரம்பித்திருந்தார்கள். அதே சாக்கடைத் திண்டு மீது அமர்ந்து படிக்கும் வழக்கத்தை அவன் மாற்றியிருக்கவில்லை. லுங்கி, முண்டா பனியன், மேலே ஒரு துண்டு என அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருப்பான். முன்பு பார்க்கும் போது சிரித்த மாதிரியேதான் சிரிப்பான். ஆனால் உற்சாகம் குறைந்த சிரிப்பு அது. ‘எப்படி இருக்கிற?’ என்று கேட்டால் ‘அப்படியேதான் இருக்கிறேன்’ என்பான். அது சிரிப்பு வரவழைக்கிற பதிலாக இருந்தாலும் யோசிக்க வைக்கிற பதில். 

இடையில் சனி, ஞாயிறுகளில் அவனுடைய அப்பாவுடன் சேர்ந்து பேருந்து பட்டறைக்கு வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கியிருந்தான். அவர் பேருந்தை ஓட்டிக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவார். இவனிடம் பராமரிப்புப் பணியைக் கொடுத்திருந்தார்கள். பனியனை அணிந்து கொண்டு வெள்ளை உடல் கருப்பாகும் வரைக்கும் வேலை செய்துவிட்டு மாலையில் இருவரும் வீடு வந்து இவன் சமைத்துக் கொடுப்பான். அவனுடைய அப்பாவும் தனது மனைவியின் இறப்புக்குப் பிறகு உற்சாகமிழந்திருந்தார். முன்பு போல எங்களிடமும் பேசுவதைக் குறைத்திருந்தார். எதிர்ப்படும் போது மெலிதாகச் சிரித்துக் கொள்வார். அதோடு சரி. 

இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் ஓடியிருந்தது. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம். பள்ளி மைதானத்திற்கு யாரோ ஓடி வந்து ‘வேல்முருகனுக்கு வலிப்பு வந்துவிட்டது’ என்றார்கள். விளையாட்டுச் சாமான்களை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடினோம். அவனது வீட்டில் யாருமில்லை. எங்களுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. வாய்க்காலில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போது வலிப்பு வந்துவிட்டதாக யாரோ சொன்னார்கள். வாய்க்காலை நோக்கி ஓடினோம். அவனது உறவுக்காரப் பையன் ஒருவன் ஊருக்கு வந்திருக்கிறான். இருவரும் வாய்க்காலுக்குக் குளிக்கச் சென்ற போது வேல்முருகனுக்கு வலிப்பு வந்துவிட்டது. உறவுக்காரப் பையனால் தனியாக எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவன் கத்திக் கதறியதைக் கேட்டு அருகிலிருந்த ஒன்றிரண்டு பேர் சேர்ந்து அந்த வழியாக வந்த ஆட்டோ ஒன்றில் தூக்கி போட்டு வந்தார்கள். நாங்கள் பாதித் தூரம் செல்லும் போது எங்களுக்கு எதிரில் ஆட்டோ வந்தது. வேல் முருகனின் கை மட்டும் வெளியில் தெரிந்தது. யாருடைய மடியிலோ தலையை வைத்துப் படுத்திருந்தான். ஆட்டோ நிற்காமலேயே சென்றது. கோபி மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றார்கள். அம்மா அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டு மருத்துவமனைக்குச் செல்லலாம் என முடிவு செய்து வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்த சில நிமிடங்களிலேயே ஜன்னல் வழியாக சித்தப்பா அழைத்து ‘உன் ப்ரெண்டு செத்து போய்ட்டான்’ என்றார். அவர் அப்பொழுதுதான் அவனது உடல்த் திரும்பக் கொண்டு வருவதைப் பார்த்திருக்கிறார். அப்படியே மூச்சிரைக்க ஓடினேன். தகவல் தெரிந்து நண்பர்களும் வந்திருந்தார்கள். வேல்முருகனை நடு வீட்டில் கிடத்தி வைத்தார்கள். அவனுடைய அப்பா உடைந்து போய் பேயறைந்தாற் போல அமர்ந்திருந்தார். கூட்டம் நெருக்கிக் கொண்டிருந்தது.  யாரோ ஒரு பெண்மணி ‘மயில்குஞ்சு மாதிரி கிடக்குது’ என்றார். ஒரு நண்பனின் உடனடி இழப்பை ஜீரணித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை. கூட்டத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் போலிருந்தது. அவன் அமர்ந்து படிக்கும் சாக்கடைத் திண்டக்கு வந்து நின்ற போது அவனது நீல நிற லுங்கியும், முண்டா பனியனும், துண்டும் கூடவே அவனது சிரிப்பும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. மனம் என்னையுமறியாமல் கரைந்து கொண்டிருந்தது.

(முந்தைய நாயகன் கட்டுரையில் இடம் பெற்ற வேல்முருகன்)

கலங்கிய குட்டை

தமிழகத் தேர்தல் களம் சூடுபிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட அதிமுக தனித்துதான் நிற்கப் போகிறது. பணபலம் மற்றும் அதிகாரபலத்தை நம்பி குருட்டுத் தைரியத்தில் இருக்கிறது. 234 தொகுதிகளிலும் தனது கட்சிக்காரர்கள் அல்லது தனது சின்னத்தில் போட்டியிடக் கூடிய பொடிக்கட்சிகளை நிறுத்தப் போவது கிட்டத்தட்ட உறுதியாகிவிட்டது. இப்போதைக்கு  தனக்கு எதிரான வாக்குகளை எப்படிச் சிதறடிப்பது என்பது மட்டும்தான் அதன் நோக்கமாக இருக்கக் கூடும். 

திமுகவின் நிலை இன்னமும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. தேமுதிகவுடனான கூட்டணி உறுதியாகிவிட்டது என்கிறார்கள். ஆனால் வேறொரு தரப்பினர் அதிமுகவின் திட்டப்படி பாஜக தேமுதிகவை வளைத்து தனித்து நின்று வாக்கைப் பிரிப்பார்கள் என்கிறார்கள். குழப்பமான சூழல்தான். அதிமுகவிடம் இவ்வளவு அடி வாங்கிய பிறகும் விஜயகாந்த் அதிமுகவுக்கு பயன்படும்படியான ஒரு கூட்டணி முடிவை எடுப்பாரா என்ற கேள்வி எழாமல் இல்லை. ‘பணம்தான் முடிவு செய்யும். எவ்வளவு சி என்பதுதான் மேட்டர்’ என்று சொல்லி அவரது கேரக்டரைக் காலி செய்கிறார்கள். விஜயகாந்த் நல்லவரா கெட்டவரா என்று நம்மால் கணிக்கவே முடிவதில்லை என்பதால் அவர் முடிவெடுத்து அறிவிக்கும் வரை எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாது போலிருக்கிறது.

திமுகவைப் பொறுத்த வரையில் கூட்டணி முடிவு ஒரு பக்கத்திலிருக்க வேட்பாளர் தேர்வு எப்படி அமையப் போகிறது என்பதும் மிக முக்கியமான காரணியாக இருக்கும். மோடிக்கு வேலை செய்த கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களின் ஸ்டைலில் தமிழகத் தேர்தலையும் சந்தித்துவிடலாம் என்று களமிறங்கினால் நிலைமை விபரீதமாகிவிடக் கூடும். இந்தியாவின் பொதுத்தேர்தலுக்கும் தமிழகப் பொதுத்தேர்தலுக்குமிடையில் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாத வித்தியாசம் இருக்கிறது. கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில்தான் அதையும் பார்த்தோம். அதனால் கார்போரேட் நிறுவனங்களை எல்லாம் ஓரங்கட்டிவிட்டு கலைஞரின் பாணியில்தான் தேர்தலைச் சந்திப்பதுதான் சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கும்.

கடந்த சில தேர்தல்களாகவே கட்சிக்குள் திடீரென்று வந்து சேர்ந்த பணக்காரர்களுக்குத்தான் வாய்ப்புக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிமுகவை எதிர்த்துப் போராட பணம் படைத்தவர்களால்தான் முடியும் என்று ஒருவேளை நினைத்திருக்கக் கூடும். ஆனால் பணம் படைத்தவர்களால் போராட முடிகிறதே தவிர வெல்ல முடிவதில்லை. இந்த முறையாவது பூத் கமிட்டி வரைக்கும் புகுந்து வேலை செய்யக் கூடிய ஆட்களாக, தொகுதியில் கெட்ட பெயர் இல்லாத ஆட்களாகத் தேர்ந்தெடுப்பார்களா அல்லது வழக்கம் போலவே காந்தி நோட்டுக் கட்சிக்காரர்களை வேட்பாளர்கள் ஆக்குவார்களா என்று தெரியவில்லை. திமுக என்பது டீக்கடைக்காரர்கள், சலூன் கடைக்காரர்களின் கட்சி என்பார்கள். எவ்வளவு எளிய மனிதர்களாக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு இடம் உண்டு என்கிற அர்த்தத்தில் சொல்லப்பட்டவை அவை. அந்தக் காலம் மலையேறிப் போய்விட்டது. ஒருவேளை இந்தத் தேர்தலிலும் வேட்பாளர் தேர்வில் சொதப்பும் பட்சத்தில் அந்தக் கட்சி அடி வாங்கிவிடும்.

தமது கட்சியோடு தேமுதிக சேருமா, பாஜக சேருமா, காங்கிரஸ் சேருமா என்று தெரியாத குழப்பத்தில் திமுகக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள். அதனால்தான் திமுக அனுதாபிகள் விஜயகாந்த் பற்றியும், தமிழிசை செளந்தர்ராஜன் பற்றியும், சோனியா, ராகுல் பற்றியும் வாயைத் திறக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். திமுகவின் இப்போதைய கண்ணுக்குத் தெரிந்த எதிரி அதிமுகவைவிடவும் மக்கள் நலக் கூட்டணிதான். வாய்ப்புக் கிடைத்த இடத்தில் எல்லாம் குத்துகிறார்கள். இது ஒரு வகையில் மக்கள் நலக் கூட்டணிக்கு பலன் அளிக்கும் என்பது போலத் தெரிகிறது. ம.ந.கூட்டணிக்கு என்று எந்த ஊடக ஆதரவும் இல்லை. இப்போதைக்குத் திமுகவினர்தான் இந்தக் கூட்டணியின் செய்திகளைப் பரவலாகப் பேசச் செய்கிறார்கள். மக்கள் நலக் கூட்டணியை வைத்து வைத்து விமர்சனம் செய்கிறேன் என்ற பெயரில் பகடிதான் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். திமுகவின் மீது வெறுப்பு இருக்கக் கூடியவர்களுக்கு இந்தப் பகடி மக்கள் நலக் கூட்டணி தலைவர்கள் மீதான Soft corner ஐ உருவாக்குவது போல புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

இப்போதைக்கு பிற எந்தக் கூட்டணியைவிடவும் மக்கள் நலக் கூட்டணிதான் வெகு சுறுசுறுப்பாக களத்தில் இறங்கியிருக்கிறது. ஆனால் இந்த வேகம் வெற்றியைக் கொடுத்துவிடும் என்று சொல்ல முடியாது. கடைசி பனிரெண்டு மணி நேரத்தில் கூட மக்களின் முடிவு மாறக் கூடும். ஆனால் மக்கள் நலக் கூட்டணியின் உற்சாகம் கவனிக்கத் தக்கது. ஆரம்பத்தில் இந்தக் கூட்டணி நிலைக்காது என்றார்கள். தலைவர்கள் தனித்தனி திசையில் செல்வார்கள் என்றார்கள். இப்பொழுது செல்பியெல்லாம் எடுத்து உற்சாகமாக பிரச்சாரப் பயணத்தை ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். தலைவர்கள் ஈகோ பார்க்காமல் ஒன்றாக அலைந்து கொண்டிருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இன்றைய சூழலில் அவர்களின் பலத்தை வைத்துக் கொண்டு ஆட்சியமைப்பது சாத்தியமில்லை. ஊடக பலம், பண பலம் என்ற எதுவுமேயில்லாத அணி அது. ஆனால் சில தொகுதிகளில் வெற்றி வாய்ப்பை மறுக்க முடியாது.

உதாரணமாக பவானிசாகர் தொகுதியில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சுந்தரம் சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருக்கிறார். விசாரித்த வரையில் அவருக்கு தொகுதியில் நல்ல பெயர் இருக்கிறது. இப்பொழுதே களப்பணியை ஆரம்பித்துவிட்டார். ‘வென்றுவிடக் கூடும்’ என்கிறார்கள். ஒருவேளை அவர் வெற்றி வாய்ப்பை இழந்தாலும் கூட கணிசமான வாக்கைப் பெற்றுவிடுவார். ஒரு மாவட்டத்துக்கு குறைந்தபட்சமாக இப்படி இரண்டு தொகுதிகள் என்றாலும் கூட கிட்டத்தட்ட அறுபது தொகுதிகளில் மக்கள் நலக் கூட்டணி பாதிப்பை உண்டாக்கக் கூடும். அறுபது தொகுதிகளில் பாதிப்பை உண்டாக்குவார்கள் என்பது சற்றே அதிகபட்சமான கணக்காக இருக்கலாம். ஆனால் திமுக, அதிமுக, பாஜ+தேமுதிக, ம.ந.கூட்டணி என நான்கு முனைப் போட்டி அமையும் போது பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியைமைக்க ஒவ்வொரு தொகுதியும் அவசியமானதாக இருக்கும். 

அதனால்தான் திமுக பதறுகிறது. அதிமுக 234 தொகுதிகளில் நிற்கப் போகிறது. அதில் நூற்று முப்பது தொகுதிகளில் வென்றாலும் கூட போதும். ஆனால் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிட விரும்பும் திமுக அதிகபட்சமாக நூற்று நாற்பது தொகுதிகளில் நிற்கக் கூடும். அதில் நூறு தொகுதிகளிலாவது வென்றாக வேண்டும். அதில் மக்கள் நலக் கூட்டணியோ பா.ம.கவோ ஓட்டையைப் போடும் போது பதறத்தானே செய்வார்கள்? பா.ம.க என்ன செய்யப் போகிறது என்பதும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. பா.ஜ.கவுடன் சேரப் போகிறார்களா தனித்து நிற்கப் போகிறார்களா என்று தெரியவில்லை. வட மாவட்டங்களைப் பொறுத்த வரையிலும் பா.ம.க எடுக்கக் கூடிய முக்கியமானதாக இருக்கும். 

இப்படி எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் குட்டை வெகுவாகக் கலங்கிக் கிடக்கிறது. இன்னமும் அதிக காலம் இல்லை. இன்று தேர்தல் தேதி குறித்து ஆலோசனை செய்கிறார்கள். அப்படியும் இப்படியும் கண்களை மூடி முடிப்பதற்குள் தேர்தல் நாள் வந்துவிடும். பணம் புழுதியாகப் பறக்கும். சாராயம் பெருக்கெடுக்கும். வீதிக்கு வீதி நடைவிடுவார்கள். தேர்தலுக்கு முந்தைய நாள் மின்சாரம் தடைபடும். பட்டுவாடா நடக்கும். சத்தியம் வாங்குவார்கள். செய்து கொடுத்த சத்தியத்திற்கு குந்தகமில்லாமல் குத்திவிட்டு வருவார்கள். அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு புலம்புவோம்.