Aug 13, 2018

கேரளா

கேரளாவில் வரலாறு காணாத வெள்ளம். 'ஏதாவது செய்யலாமா' என்று சிலர் கேட்டார்கள். என்ன மாதிரியான உதவியைச் செய்ய முடியும் என்று குழப்பம் இருந்தது. உமேஷிடம் தொடர்பு  கொள்ள முடிந்தது. அவரைப் பற்றி நிசப்தத்தில் முன்பு எழுதியிருக்கிறேன். வயநாட்டில் சார் ஆட்சியராக இருக்கிறார். இரண்டு முறை வயநாடு பகுதியின் வெள்ளம் பற்றி குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார். நேற்றிரவு பேசிய போது வெள்ளத்தின் பாதிப்பு மிகக் கடுமையாக இருக்கிறது என்றார். 



தமிழகத்தின் ஊடகங்கள்  பெரிய அளவில் இந்தச் செய்தியைப் பற்றி  இன்னமும் பேசாததால் நமக்கு கேரளாவின் வெள்ள பாதிப்பு புரியவில்லை எனத் தோன்றுகிறது. சமூக ஊடகங்களிலும் பெரிய அளவில் உரையாடல் இல்லை. தமிழக அரசு ஐந்து கோடி கொடுத்திருப்பதாகவும், திமுக சார்பில் ஒரு கோடி ரூபாய் கொடுக்கவிருப்பதாக ஸ்டாலின் அறிவித்திருக்கிறார். மக்கள் நீதி மய்யம் சார்பில் இருபத்தைந்து லட்ச ரூபாய் கமல்ஹாசன் கொடுப்பதாகவும் செய்திகள் வெளியாகி இருக்கின்றன. இந்தத் தொகை பற்றிய விவாதம் எதுவும் அவசியமில்லை. அரசியல் அமைப்புகளும் திரைத் துறையினரும் பேச ஆரம்பிக்கும் போதுதான் வெகுஜன மட்டத்தில் பாதிப்புகள் குறித்தான புரிதல் உண்டாகும். ஊடகங்களும் இவற்றை பெருமளவில் கவனப்படுத்தும் என நம்பலாம்.

கடலூரிலும் சென்னையிலும் வெள்ளத்தின் போது கேரளாவிலிருந்து வந்து குவிந்திருந்த பொருட்களை நேரில் பார்த்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன். இப்பொழுது நாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது சரியில்லை.  இதுவரையில் 37 பேர்கள் இறந்திருக்கிறார்கள். பலர் வீடுகளை இழந்துவிட்டார்கள். இன்னமும் மழை நின்றபாடில்லை. உமேஷிடம் 'என்ன மாதிரியான உதவிகள் தேவைப்படும்?' என்று கேட்ட போது 'எப்படிக் கொடுத்தாலும் சரி; பொருட்களாக இருந்தால் நிச்சயம் பேருதவியாக இருக்கும்' என்று  சொன்னார்.  

நாம் இந்தத் தருணத்தில் திட்டடமிடுவது சரியாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். மனிதாபிமான அடிப்படையில் பணியாற்ற களத்துக்கு ஆட்கள் தேவை.

1) தமிழகம் முழுவதும் ஆங்காங்கே  பொருட்களை வசூலித்து (பயன்படுத்திய பொருட்கள் வேண்டாம்- உதவுவதாக இருந்தால் புதிய பொருட்களாக வாங்கி கொடுக்கவும்) கேரளாவுக்கு அனுப்பி வைக்கலாம். 

2) பெங்களூரில் பொருட்களை பெற்று அதை அனுப்பி வைக்க ஏற்பாடு செய்ய தன்னார்வலர்கள் தேவை.
  • அலுவலகங்கள்/அடுக்கங்களில் பேசி பொருட்களை வாங்க வேண்டும்.
  • நன்கொடையாக  வரும் பொருட்களை பெற்றுக்  கொண்டு வந்து ஓரிடத்தில் தர வேண்டும்.
  • பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தி வைக்கவும், வாகனம் ஏற்பாடு செய்யவும், உடன் செல்லவும் ஓர்  அணி தேவை.
ஆர்வமும் செய்வதற்கு தயாரான மனநிலையும் கொண்ட ஒரு குழு அமைந்தால் அடுத்தடுத்த பணிகளைச் செய்யலாம். ஆர்வமிருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும். எந்த இடத்தில் பொருட்களை சேகரிப்பது என்று முடிவு செய்ய வேண்டும். தமிழ் சங்கத்தில் இன்று பேசுவோம். அவர்கள் மறுக்க மாட்டார்கள். விருப்பமிருப்பவர்கள் சொல்லுங்கள். மதியம் ஒரு மணிவாக்கில் தமிழ் சங்கத்துக்குச் செல்லலாம்.

முதல்வேலையாக ஒரு சரியான அணியை உருவாக்கி பொறுப்புகளை பிரித்துக் கொள்ள வேண்டும். அது பல வேலைகளை எளிதாக்கும்.

தேவைப்படும் பொருட்கள்:

1. புதிய ஆடைகள்
2. அரிசி, பிஸ்கட், ரொட்டி
3. நோட்டு புத்தகங்கள், பென்சில், பேனா, பள்ளி புத்தகங்கள்
4. சானிட்டரி நாப்கின்
5. சுத்தம் செய்வதற்கான சானிட்டரி பொருட்கள்
6. செருப்பு
7.  படுக்கை, போர்வை
8. ஸ்வெட்டர்
9. வாளி, சோப், பிரஷ், பற்பசை
10. பாத்திரங்கள் மற்றும் வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் 

இப்படியொரு செயல்பாடு நடக்கிறது என்பதனை  பரவலாகக் கொண்டு செல்வதும் கூட ஒரு வகையிலான பங்களிப்புதான். தமிழகம் முழுக்கவும் ஆங்காங்கே  முன்னெடுப்புகளைச்  செய்வார்கள்.

அடுத்தடுத்த நகர்வுகளை பதிவு செய்கிறேன். 

vaamanikandan@gmail.com

Aug 9, 2018

டேட்டா (Data)

பெங்களூரில் ஒரு பேராசிரியர் இருக்கிறார். அரசுக் கல்லூரியில் பணியாற்றிவிட்டு இப்பொழுது தனியார் கல்லூரியில் டீனாக இருக்கிறார். மாணவர்களுக்கு வகுப்பும் எடுக்கிறாராம். ஒரு நண்பர் தமது ஆராய்ச்சி பணிகளுக்காக பேராசிரியருடன் தொடர்பில் இருக்கிறார். சுவாரசியமான பேராசிரியர் என்றும் ஒரு நாள் அவரைச் சந்திப்போம் என்று நண்பர் சொல்லியிருந்தார். 

எழுபதை நெருங்குகிற வயது பேராசிரியருக்கு. தாம் பணியாற்றுகிற கல்லூரிக்கு வரச் சொல்லியிருந்தார். நாங்கள் சென்றிருந்த போது நிறைய மாணவர்கள் இருந்தார்கள். 

'முடிச்சு கொடுத்துட்டு வரேன்' என்றார். அதுவரையிலும் அவரது அறைக்கு வெளியில் அமர்ந்து நண்பரும் நானும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். 

முக்கால் மணி நேரம் ஆனது. வழக்கமான அறிமுகத்துக்குப் பிறகு 'இன்னமும் ஏன் சார் க்ளாஸ் எடுக்குறீங்க?' என்று கேட்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது.கேட்ட போது  'நிர்வாக வேலை எனக்கு எப்பவுமே .பிடிக்காது. ஆசிரியராகவே இருந்து கொள்கிறேன்'  என்றார். பிறகு வேறு சில விஷயங்களைப் பேசினோம். 

வெளியில் வந்த பிறகு நண்பர், 'அவர்கிட்ட ஏன்  அதைக் கேட்ட?' என்றார். என்ன பதில் சொல்வது என்று  தெரியவில்லை. 'அதெல்லாம் உடான்ஸ்...பாடத்துல  தொடர்பு விட்டுப் போய்விடக் கூடாது' என்ற காரணத்திற்காகவே அவர் வகுப்பு எடுக்கிறார் என்று நண்பர் சொன்னார். 

புள்ளியியல் பேராசியர் அவர். ஆராய்ச்சி மாணவர்கள் விதவிதமான தகவல்களைச் சேகரிப்பார்கள். என்ன ஆராய்ச்சியாக இருந்தாலும் தகவல்தானே  அடிப்படை? அப்படி மாணவர்கள் சேகரிக்கும் தகவல்களை எப்படி பகுத்து, தொகுத்து, அந்தத் தகவல்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும் என்பது மாதிரியான ஆலோசகர் வேலையைச் செய்கிறார் அந்தப் பேராசிரியர். அவர் இதற்காக அவர் பெறும் தொகையுடன் ஒப்பிட்டால் சம்பளம் என்பது  சொற்பம். நண்பர் சொன்ன கணக்கைப் பார்த்தால் வருடம் இருபது முதல் முப்பது லட்சமாவது தேறும். பேராசிரியர் பெயரைச் சொன்னால் வம்பு வந்து சேரும்.

'என்ன செய்யறீங்க?' என்று என்னைக் கேட்டார். சொன்னேன்.

'போர் அடிக்குமா?' - இது அவர். எடுத்த உடனேயே இப்படியா கேட்பார்கள்? ஆனால் அவர் வயதுக்கு என்னை மாதிரி எவ்வளவு சில்லுண்டிகளைப் பார்த்திருப்பார்?

'ஆமாங்க சார்'.

சலிப்பூட்டக் கூடிய வேலைதான். அவரிடம் ஒத்துக்கொள்வதில் தயக்கம் எதுவுமில்லை.

'எங்க லைனுக்கு வந்துடுங்க' என்றார். கற்பனைக்கு சுலபமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் படிக்க வேண்டுமே. ஐ.டி வேலையில்  இருக்கும் முக்கால்வாசிப் பேர் 'சம்பளம் வருது..ஏன்  ரிஸ்க் எடுக்க வேணடும்' என பயப்படுகிறவர்கள்தான்.

மென்பொருள் துறையில் டேட்டா சயின்ஸ், டேட்டா  அனலிடிக்ஸ், டேட்டா வேர்ஹவுஸிங் - இப்படி நிறைய இருக்கின்றன. செம சூடான ஏரியா.

உதாரணமாக, சூழலியல் குறித்தான ஆராய்ச்சி செய்கிற மாணவர் தமது ஆராய்ச்சி ஆவணத்தில் குறைந்தபட்சம் முப்பது முதல் நாற்பது அட்டவணைகளை  இணைப்பார். அவரிடம் இருக்கும் தகவல்களை regression analysis செய்ய வேண்டுமா? ஆமாம் என்றால் எப்படிச் செய்வது? அதனை எப்படி அட்டவனைப்  படுத்துவது என்றெல்லாம் தெரியாமல் குழம்பிக் கிடப்பார். அங்குதான் பேராசியர் மாதிரியானவர்கள் ஆபத்பாந்தவர்கள். ஆனால் அவர் பெரிய அளவில் மண்டை காய்வதெல்லாம் இல்லை. அவரும் ஒரு மென்பொருளைத்தான் பயன்படுத்துகிறார். ஆனால் என்ன மென்பொருள் என்றெல்லாம் வெளியில்   சொல்வதில்லை

.'நீ டேட்டாவை கொடு; நான் அட்டவணை கொடுக்கிறேன்' என்பதுதான் டீல். 

'இந்த அட்டவணையைத் தயார் செய்ய ஆயிரம் சாப்ட்வேர் இருக்கு. அதை எப்படி பயன்படுத்தணும்ன்னு தெரியணும். எந்த முறை சரியானதாக இருக்கும்ன்னு தெரியனும்ல...அதான் சூட்சுமம்' என்றார். 

'உட்கார்ந்து படிங்க..வேலை நல்லா இருக்கும்' என்று மீண்டும் சொன்னார். 

உண்மையில் டேட்டா என்பது அட்டகாசமான எதிர்காலம் கொண்டது. ட்ரில்லியன் பைட் டேட்டாவெல்லாம்  சர்வசாதாரணமாகிவிட்டது. இந்தக் குப்பையிலிருந்து எந்த மணியை  எப்படி பொறுக்கி எடுப்பது என்பது கடலில் முத்தெடுப்பது  போல. இருக்கும் தகவல்களை சரியாகப் பயன்படுத்த தெரிந்தால் கெத்து  காட்டலாம். எங்கள் நிறுவனத்தில் கூட ஏகப்பட்ட ரிப்போர்ட் தயாரிக்கிறார்கள் . அனால் எதை எப்படி பயன்படுத்தினால்  என்கிற அனலிடிக்ஸ் எல்லாம் இல்லை.

பேராசிரியரிடம் இதைச் சொன்ன போது 'அதைச் செய்யணும் சார்..அப்போதான் அந்த டேட்டாவுக்கு மரியாதை' என்றார். சிரித்தேன். செய்கிற வேலை சலிப்பு தட்டிய யாருமே இத்தகைய புதுப் புதுக்  குட்டைகளில் மீன் பிடிக்க இறங்கிப் பார்க்கலாம். தப்பில்லை.  

'பெரிய சக்கர வியுகமெல்லாம் இல்லை. ஈஸிதான். சும்மா தேடிப் பாருங்க' என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். தேடிக்  கொண்டிருக்கிறேன். நீங்களும் தேடிப்  பார்க்கலாம்- ஆர்வமிருந்தால்.

திமுகவின் ஸ்லீப்பர் செல்

நினைவு தெரிந்த காலத்திலிருந்தே நான் திமுகவை விரும்புகிறவன். இரண்டாம் வகுப்பு நோட்டுப் புத்தகத்தில் பிளேடு வைத்து உதயசூரியனை வரைய அது அடுத்தடுத்த பல பக்கங்களைக் கிழித்து 'உங்க பையனுக்கு இப்பவே அரசியல்' என்று ஆசிரியை அப்பாவிடம் சொல்லி உதை வாங்கியதிலிருந்தே அந்த உணர்வு இருக்கிறது. ஏழாம் வகுப்போ அல்லது எடடாம் வகுப்போ படிக்கும் போது  பள்ளிக்கூடப் பையில் ஒரு சட்டையை ஒளித்து வைத்து மாலையில் அதை அணிந்து உதய சூரியனுக்கு வாக்கு கோரி தேர்தல் பரப்புரையில் பேசியிருக்கிறேன். அப்பொழுது ஒன்றியச்  செயலாளராக இருந்த செல்வராஜ் 'பையனுக்கு மாணவர் அணியில் ஒரு போஸ்டிங் போட்டுடுவோம்' என்று பேசப் போக அந்த விவகாரம் அப்பாவுக்குத் தெரிந்து முற்றுப் புள்ளி வைத்தார். 

சுய வரலாறு பேச வேண்டியதில்லை. ஆனால் ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்திவிட வேண்டும். ஒருவனின்  ஆரம்ப கட்டத்தில் உருவாகும் அரசியல் சார்ந்த ஆர்வம், பள்ளிக்காலத்தில் விதைக்கப்படும் உணர்வுகள் என்பவைதான் அவனை எதிர்காலத்திலும் வடிவமைக்கின்றன. எனக்கு கிடைத்த நட்புகளும், அவர்கள் வாசிக்கக் கொடுத்த புத்தகங்களும், அவர்களுடன் நடத்திய உரையாடல்களும், எங்கள் ஊர்ச் சூழலும் என்னைத் திராவிட சித்தாந்தத்தின் மீது அதிக ஈர்ப்பு கொண்டவனாக வளர்த்திருக்கிறது.

இதில் மறைக்க என்ன இருக்கிறது? என்னளவில் மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாமல் செயல்படுகிறேன்.அவ்வளவுதான்.

எந்த அரசியல் சார்புமில்லாமல் நம் சூழலில் ஒருவன் செயல்பட முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஏதாவது ஒரு சித்தாந்தம் ஒருவனை தனக்குள் ஈர்க்கும். தேசியம், திராவிடம், இந்துத்துவம், கம்யூனிசம்,  தமிழ் தேசியம், சாதியம் என்று ஏதாவதொரு ஈர்ப்பு ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் இருக்கும் என்றுதான் நம்புகிறேன். 'இதை வெளிப்படையாக பேச வேண்டியதில்லை' என்று வேண்டுமானால் அமைதியாக இருந்து கொள்ளலாம் அல்லது சூழலுக்கு ஏற்ப சரி தவறு குறித்துப் பேசலாம். அப்படி எதுவுமே இல்லாமல் 'புதிய இயக்கத்தை உருவாங்குவேன்' என்று கிளம்பலாம். நம்முடைய உயரம் நமக்குத் தெரிய வேண்டும். குடும்ப, பொருளாதாரச் சூழல் போன்றவைதான் நம்மை முடிவு செய்ய வைக்கின்றன. 

திராவிடக்  கொள்கைகளைச் சாரும் போது எனக்கு ஈடுபாடுள்ள  தேசியம், இறை நம்பிக்கை, காந்தியம், சுயச் சார்பு என்பனவற்றோடு  முரண்பாடுகள் உண்டாகின்றன. ஆனால் அவற்றையும் தாண்டி நான் திமுக அனுதாபிதான். அரசியல் ரீதியாக திமுக வலுவான இயக்கமாக இருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறவன்தான்.

இன்று வரையிலும் திமுகவின் தேர்தல் அரசியலுக்கு எந்த வகையிலும் ஆதரவு தெரிவித்து எழுதியதில்லை. ஆனால் அதற்காக எப்பொழுதும் அப்படியே இருக்கப் போவதுமில்லை. வேறொரு சித்தாந்தம் சாம, பேத, தான, தண்ட வழிமுறைகளில் ஆக்டொபஸ் போல நாம் வாழும் சூழலை ஆக்கிரமிக்கத் தயாராகும் போது பால்யத்திலிருந்து நாம் நம்பிய சித்தாந்தத்தை யாராவது காப்பாற்றிவிட மாட்டார்களா என்று ஆதங்கம் கொள்வது மனிதனின் சாதாரண மனநிலை. அப்படியொரு மனநிலை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.  அந்தத் தருணத்தில் கலைஞர் மறைவு என்பது உணர்வு ரீதியாக அசைத்துப் பார்க்கிறது. 

நாம் வாழ்ந்த காலத்தில் மிகப் பெரிய தலைவர் கலைஞர் என்று நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். இங்கு எல்லோர்  மீதும் விமர்சனங்கள் இருக்கும்.  தனிமனித தாக்குதல் இருக்கும். விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ளாமல் பொது வாழ்க்கை என்பது சாத்தியமே இல்லை. காந்தியாக இருந்தாலும் சரி; மண்டேலாவாக இருந்தாலும் சரி. அவர்கள் வாழும் காலத்தில் எதிரிகள் இருப்பார்கள். மட்டம் தட்டுவார்கள். ஆனால் வாழ்ந்து முடிந்த பிறகு தலைவர்கள் அடையாளம் ஆக்கப்படுவார்கள். கலைஞரும் விதிவிலக்கில்லை.

அதே சமயம், லெனின் குறிப்பிட்டது போல ஒருவரின் உடல்தான் மரணிக்கிறது. அவரது அரசியல் இல்லை. கலைஞரின் அரசியல் விமர்சனத்திற்கும் விவாதத்திற்கும் உட்பட்டதுதான். அப்படியான உரையாடல்கள் வழியாகவும் செயல்பாடுகளின் வழியாகவும் சித்தாந்தங்கள் உயிர்ப்பு பெறுகின்றன அல்லது மடிந்து போகின்றன. பெரியாரும், அண்ணாவும், கருணாநிதியும் உருவாக்கிய திராவிட சித்தாந்தமும் அப்படியானதொரு செயல்பாடுகள் வழியாகவே அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகரும்.

இது வெறும் ஒரு மனிதரின் மரணம் சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமில்லை. இயக்கம், சித்தாந்தம் சம்பந்தப்பட்டது. 

கலைஞருக்குப் பிறகு திமுக என்ன ஆகும் என்றெல்லாம் யோசித்திருக்கிறேன். அரசியல் இயக்கத்தை சார்ந்து வளர்ந்த ஒரு சித்தாந்தம் அதன் தலைமை அசைவுறும் போது  வலுவிழந்து போக வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆனால் ஸ்டாலின் முழுமையாகத் தன்னை தயார் படுத்திக் கொண்டுவிட்டார் என்றுதான் அவருடைய சமீபத்திய செயல்பாடுகளும் பக்குவமும் காட்டுகின்றன. 'உங்க அப்பாவுக்கு மெரினாவில் இடமில்லை' என்று சொல்லும் போது  'அதையும் பார்த்துவிடுவோமே' என்று  ஒரு கண்ணசைப்பைக் காட்டியிருந்தால் தொண்டர்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு நிலைமை விபரீதம் ஆகியிருக்கக் கூடும். 

ஒரு மனிதருக்கு இதைவிடவும் ஒரு அழுத்தம் வேறு என்ன இருந்துவிட முடியும்? அப்பாவின் ஆசையான அண்ணாவின் அருகில் இடம் என்பதை நிறைவேற்ற முடியாது போலிருக்கும் சூழல். தன்னிடம் மிகப்பெரிய இயக்கம் இருக்கிறது. அடித்து நொறுக்கும் தொண்டர் படை இருக்கிறது. ஆளும் வர்க்கத்திடம் தோற்றுப்  போனால் தன் இருப்பு கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும். அவகாசம் இல்லை. என்ன செய்ய வேண்டும்? எவ்வளவு பெரிய அழுத்தம் இது? இருந்த குறுகிய காலத்தில் பிரச்சினையை வழக்கு வழியாக எதிர்கொண்டதும், தீர்ப்பு வரும் வரை அவர் காட்டிய பொறுமையும், தீர்ப்பைக் கேட்டு மகனாக உடைந்து அழுத தருணமும் அவர் மீதான நம்பிக்கையை பன்மடங்கு உயர்த்தியிருக்கிறது. 

நான் திமுகவின் ஸ்லீப்பர்  செல் எல்லாம் இல்லை. நேரடியாகவே திமுகவை ஆதரிக்கிறேன். மாற்று சித்தாந்த, அரசியல் இயக்க நண்பர்களுக்கு இது உறுத்தலாக இருந்தால் என்னால்  என்ன செய்ய முடியும்? வெளிப்படையாக எதையும் பேசிவிடாமல் உள்ளுக்குள் வைத்துக் கொள்ளலாம். அதுதான் அவசியமா என்ன?

அவரவருக்கு எப்படி ஒரு சித்தாந்தம், அரசியல் பார்வையோ அப்படித்தான் எனக்கும்.

Aug 6, 2018

பாலம்

பெரும்பாலான நண்பர்களைப் போலத்தான் பிரபுவும் பழக்கம். மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். வாழ்வும் அதன் அர்த்தமும் குறித்தான மின்னஞ்சல். அதன் பிறகு பதில் எழுதி அலைபேசி வழியாகத் தொடர்பு கொண்டு இரண்டொருமுறை சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறோம். மிக எளிய மனிதர். ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராக இருக்கிறார். அவருக்குத் திருமணம் ஆகியிருக்கவில்லை. அம்மாவும் அப்பாவும் உடனிருக்கிறார்கள்.

'கல்யாணம் செஞ்சுக்கச் சொல்லுறாங்க' என்று அவ்வப்போது சொல்லுவார். 

'ஏன் செஞ்சுக்கல' என்று கேட்ட போது 'அமையும் போது பார்த்துக்கலாம்' என்று சொல்லிவிட்டார். திருமணம் என்பது தனிமனித விருப்பு வெறுப்பு சார்ந்தது. அதிகமாக தலையிடாமல் விட்டுவிட வேண்டும். அவரைச் சந்தித்த வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு பிரபுவின் அப்பா பேசினார். 'உங்களைப் பத்தி பேசுவான்..நீங்க சொன்னா கேட்டுக்குவான்..கல்யாணம் செஞ்சுக்க சொல்லுங்க' என்றார். இது ஒரு சிக்கலான விஷயம். ஒருவர் திருமணத்தை நிராகரிக்க ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கக் கூடும். நண்பர் ஜீவகரிகாலனிடம் 'திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள்' என்று சொல்லி சலித்துப் போனவன் நான். இந்தக் காதில் வாங்கி அந்தக் காதில் விட்டுவிடுவார். பிரபுவிடமும் அதையே சொல்ல வேண்டுமா என்று தோன்றியது. சொல்லிப் பார்க்கலாம் என்று பேசினேன். இத்தகைய விஷயங்களை நேரில் அமர்ந்து பேச வேண்டும். 

திருவாலங்காடு சிவன் கோவிலில் அவரைச் சந்தித்த போது பேசினோம். வடாரண்யேஸ்வரர் கோவில். நடராஜரின் ஐந்து சபைகளில் இரத்தின சபை. பிரபு அரக்கோணத்தில்தான் பணியில் இருக்கிறார் என்பதால் சென்னை செல்லும் போது அரக்கோணத்தில் இறங்கி அவரோடு கோவிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். 

திருமணம் பற்றிய பேச்சு வந்த போது 'ஏதாச்சும் அர்த்தம் இருக்கணும்' என்றார். எனக்குப் புரியவில்லை. 'முடியாத ஒரு பொண்ணுக்கு கடைசி வரைக்கும் உறுதுணையா இருக்கனும்ன்னு நினைக்கறேன்' என்றார். அவர் சொல்ல வந்த விஷயம் புரிந்தது. 

'உண்மையாகவே அப்படிதான் நினைக்கறீங்களா? இல்ல..லட்சிய வேகத்துல பேசுறீங்களா' என்றேன். அவர் அப்படி லட்சிய வெறியில் பேசக் கூடிய ஆள் இல்லை. இருந்தாலும் கேட்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. உறுதியாகத்தான் சொன்னார். பொதுவாக ஆட்களை இணைத்துவிடுவதில் எனக்கு மச்ச நாக்கு. பலித்துவிடும். ஒருவருக்கு ஒரு தேவை இருக்கும். அது வேலையாக இருக்கும் அல்லது வேறு உதவியாக இருக்கும் . என்னிடம் பேசியிருப்பார். திடீரென்று அதைத் தன்னிடம் கொண்டுள்ள இன்னொருவர் பேசுவார். இருவரையும் கோர்த்துவிடுவதுண்டு. சில சமயங்களில் சரியாக அமையும். சில சமயங்களில் அமையாது. 

பிரபு எதிர்பார்க்கும்படியான ஒரு பெண்ணை எனக்குத் தெரியும். விஜயலட்சுமி. தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியை. போலியோவால் கால்கள் பாதிக்கப்பட்டவர். அவரும் மின்னஞ்சல் வழியாகவே அறிமுகம். அவர் திருமணம் ஆகாதவர் என்று தெரியும். ஆனால் திருமணம் செய்து கொள்ளுகிற விருப்பம் பற்றியெல்லாம் தெரியாது. 

பிரபுவிடம்  'நீங்க பார்த்து பேசுங்க...ரெண்டு பேருக்கும் பிடிக்கும்ன்னு நினைக்கறேன்' என்றேன்.

'நீங்களும் வாங்க' என்று சொன்னார். விஜயலட்சுமி வேலூர் பக்கம்.  'நான் வருவதை விட நீங்களே பாருங்க' என்று நாசூக்காகச் சொல்லியிருந்தேன். விஜயலட்சுமியிடமும் பிரபு பற்றிச் சொல்லியிருந்தேன். அதன் பிறகு சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். பிடித்துப் போனது. பிடித்துப் போகும் என்று முன்பே உள்மனம் சொன்னது. திருமணம் செய்து கொள்ளும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்கள்.

சனிக்கிழமை திருமணம். 'என்ன பிரபு ஆடி மாசம்?' என்றேன். சிரித்தார். 

'நாள் நட்சத்திரமெல்லாம் பார்க்க வேண்டாம்ன்னு தோணுச்சு சார்..வந்துடுங்க..நேர்ல வர மாட்டேன்' என்றார். பொதுவாக திருமணங்களுக்குச் செல்வத்தைத் தவிர்த்துவிடுவதுண்டு. சொந்தக்காரர்கள் திருமணத்தை தவிர்க்க முடியாது. பிறிதொரு முறை சந்திக்கும் போது பாராமுகத்தைக் காட்டுவார்கள். நண்பர்கள் திருமணம், அதுவும் பிரமாண்டமாக நடக்கும் என்றால் செல்வதில்லை. ஒன்றரை வினாடி முகத்தையும் முகத்தையும் பார்த்துக் கொள்வதற்காக அவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும். அதற்கு மேல் திருமணங்களில் எதைச் சாதிக்கிறோம்?

'யாரையுமே கூப்பிடலை..' என்று விஜயலட்சுமி சொன்னார். 

சனிக்கிழமை காலை அதே திருவாலங்காடு கோவிலில் திருமணம். திருமணம் என்றால் பிரபுவும் விஜயலட்சுமியும் மாலை மாற்றிக் கொண்டார்கள். என்னையும் சேர்த்துப் பத்து பேர் இருந்தோம். விஜயலட்சுமி தனது சக்கர வண்டியில் அமர்ந்திருந்தார். பிரபு மாலை அணிவித்தார். பிரபுவின் அப்பா கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். 'அவனோட அம்மாவுக்குத்தான் விருப்பமில்லை...ஆனாலும் பரவாலீங்க' என்றார். பிரபுவின் அம்மா அழுதபடியே நின்றிருந்தார்.

விஜயலட்சுமியின் பெற்றோர் பதற்றமாக இருந்தார்கள். பிரபுவின் அம்மாவிடம் சென்றும் 'ரெண்டு பெரும் நல்லா இருப்பாங்க' என்று மட்டும் சொன்னேன். அந்த இடத்தில எல்லோருக்குமே சந்தோசம் என்று சொல்ல முடியாது. வருத்தம் என்றும் சொல்ல முடியாது. ஒரு வகையான மனநிலைதான் எல்லோருக்கும் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

எனக்குதான்  வெகு சந்தோசம்.

கிளம்ப எத்தனித்த போது 'சாப்பிட்டு போலாம்' என்று எல்லோருமே சொன்னார்கள். எனக்கு வேறு சில வேலைகள் இருந்தன. அன்பளிப்பு கூட எதுவும் கொண்டு போயிருக்கவில்லை. 

'ரெண்டு மூணு நாள் கழிச்சு போன் பண்ணுங்க' என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன். அவர்களைத் தாண்டி வந்தவுடன் முதல் வேலையாக 'Connecting the people is the best service to mankind' என்று வாட்ஸாப்பில் மாற்றியிருக்கிறேன். 

'வாழ்க்கையின் அர்த்தம்' பற்றி பிரபு எழுதியது நினைவுக்கு வந்தது. எதை எதற்காகச் செய்கிறோம் என்றெல்லாம் குழம்ப வேண்டியதில்லை. எல்லாவற்றுக்குமே ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. இந்த கட்டுரையை எழுதுவது உட்பட ஒவ்வொரு சிறு காரியமும் அதற்கான அர்த்தத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் என்றுதான் நம்புகிறேன். வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் விட்டுவிட்டால் அது நம்மை சரியான திசை நோக்கித்தான் அழைத்துச் செல்லும். நாம்தான் அலட்டிக் கொள்கிறோம்.

Aug 2, 2018

காமம் - கல்வி

கல்லூரியில் முன்னாள் மாணவர் தினத்தை ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அது முக்கியமில்லை. ஒருவேளை மேடையில் பேச வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டால் எதைப் பேச வேண்டும் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது 'ரெகார்ட் டான்ஸ்' எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. விடுதியிலிருந்து இரவு நேரங்களில் தப்பிச் சென்று ஆத்தூர், தாரமங்கலம் என்றெல்லாம் பயணித்து ரெகார்ட் டான்ஸ், கரகாட்டம், குறவன் குறத்தி ஆட்டம் என்று ஒன்று விட்டு வைத்ததில்லை. இதையெல்லாம் பார்த்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஒவ்வொன்றிலும் காமம்தான் கரைபுரண்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கும். காமத்தை பகடியாக்கி இரட்டை அர்த்த வசனங்களால் சிரிக்க வைத்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.  

குறத்தி வேடமிட்ட பெண்கள் பார்வையாளர்களாக இருக்கும் விடலைகளையும் சிறுவர்களையும் களத்துக்குள் இழுத்து கசமுசாவாகப் பேசுவார்கள். 'நம்மை இழுத்துவிடுவார்களோ' என்று பயமாகவும் இருக்கும்; 'நம்மை அழைக்கவில்லையே' என்று தவிப்பதாகவும் இருக்கும். குறவன்களிடம் சிக்கினால் சோலி சுத்தம். கலாய்த்துத் தள்ளிவிடுவார்கள். இத்தகைய கொண்டாட்டங்களை பற்றிச் சொல்வதற்காக இந்தப் பத்தியை ஆரம்பிக்கவில்லை. இவை எல்லாவற்றையும் பெண்களும் அமர்ந்து ரசிப்பார்கள். தீக்குச்சி நடனம் நடக்கும் இடங்களைத் தவிர பிற அனைத்து இடங்களுக்கும் பெண்கள் வந்திருப்பார்கள். தீக்குச்சி நடனம் என்னவென்று தெரியாதவர்களுக்கு தனியாக ஒரு நாள் வகுப்பு எடுக்கிறேன். இங்கு வேண்டாம். 

காமம் என்பதை மிக இயல்பான அம்சமாக எடுத்துக் கொண்டு சிரித்து வேடிக்கை பார்க்கும் இயல்புத்தன்மை மனிதர்களிடம் பரவலாகவே இருந்திருக்கிறது. அதைப் பகடியாக்கி, கலாய்த்து தாண்டிச் செல்கிறவர்களாக மனிதர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். கடந்த தலைமுறை வரைக்கும் பொதுவெளியிலேயே ஆண்களும் பெண்களும் பொடி வைத்துப் பேசுவதை கவனித்திருக்கக் கூடும். இப்படி இயல்பான ஒரு சங்கதி எப்பொழுது மூடு பொருளாக மாறிப் போனது என்று தெரியவில்லை.  இன்றைக்கும் கூட வயல்களில் வேலை செய்யும் போது பாடுகிற பாடல்களில் காமம் இருக்கும். ஆனால் அலுவலகத்தில் நடக்கும் ஆண்டுவிழாவில் இரட்டை அர்த்த நகைச்சுவை ஒன்றை உதிர்த்தால் அடுத்த நாள் மனிதவளத் துறையிலிருந்து அழைப்பு வந்துவிடும். காமத்தை பேசாமல் இருப்பதுதான் நாகரிகம் என்று கற்றுத் தந்திருக்கிறது இந்தச் சமூகம்.

ஒருவேளை  தொன்றுதொட்டே  காமத்தை இயல்பாக எடுத்துக் கொள்ளும் மனநிலை நம்மவர்களிடம் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் கோவில் சிற்பங்களில் தொடங்கி, இலக்கியங்கள் வரை எல்லாவற்றிலும் காமம் மூடு பொருளாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் அப்பட்டமாக பேசியிருக்கிறார்கள். வெளிப்படையாக இருந்திருக்கிறது. இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் இது மூடு பொருளாகியிருக்கிறது. 

கல்வியும், கற்பிக்கும் முறையும்தான் நம்மை இப்படிப் பகுத்துவிட்டதோ என்று சந்தேகமில்லாமல் இல்லை. வகுப்பறைகளில் ஆண்களையும் பெண்களையும் பிரித்து அமர வைப்பதில் தொடங்கி ஆண்களுக்கான தனி கல்வி நிறுவனங்கள் அதே போல பெண்களுக்குத் தனி என ஆண்களையும் பெண்களையும் இருவேறு உலகங்களாக மாற்றிய பிறகுதான் ஆண்களுக்கு பெண்களும், பெண்களுக்கு ஆண்களும் எட்டாத புதிர்களாகிவிட்டார்கள். எல்லாவற்றையும் பேசுவது போல காமத்தையும் இரு பாலினரும் இயல்பாகப் பேசுகிற சூழல் நிலவியிருந்தால் இவ்வளவு சிக்கல் உருவாகியிருக்காதோ என்றுதான் தோன்றுகிறது. 

நாம் ஸ்டீரியோடைப்பில் புலம்புகிறோமே 'கள்ளக்காதல் பெருகிவிட்டது' என்று அதற்கான ஆதிப்புள்ளியைத் தேடிப் போனால் இங்கேதான் போய் நிற்போம்.  'Corrupted to the core' என்று ஒரு நண்பர் சொன்ன போது படிப்புதான் அப்படி ஆக்கிவிவிட்டது என்றேன். இருக்கலாம் என்றார்.

எந்தவொரு மனிதனும் தனது ஆழ்மன இச்சைகளை வெளிப்படையாக பேசக் கூடாது என்று மிகப்பெரிய பெரிய சுவர் இங்கு எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதே சமயம் செல்போன் தொடங்கி, இணையம், சாலையோர பிரமாண்ட பதாகைகள் என சகல இடங்களிலும் மனிதர்களின் காம இச்சைகளைத் தூண்டி விடுகிற அம்சங்கள்தான் இருக்கின்றன. மார்பகப் பிளவுகளைக் காட்டுகிற பெண்ணுக்கு எந்தவிதமான தாழ்ச்சியுமில்லாமல் வெறும் உள்ளாடையோடு தொடைகளை விரித்துப் படுத்திருக்கும் ஆண்களின் படங்கள் இருக்கின்றன. ஆண்களும் பெண்களுமாகப்  பத்து பேர் பார்த்தால் ஏழு பேருக்காவது மனம் எதையெல்லாமோ யோசிக்கத்தானே செய்யும்?  ஒரு நாளைக்கு மனித மனதில் ஐம்பதாயிரம் எண்ணங்கள் தோன்றுவதாக கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இதில் பத்தாயிரம் எண்ணங்களாவது காமத்தைப் பற்றி மட்டுமே இருக்கும்படி நம் புறச்சூழல் அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் பேசக் கூடாது. எல்லாவற்றையும் தூண்டிவிட்டு வடிகால் இல்லாத சூழலில் அத்தனை விவகாரங்களும் அரங்கேறுகின்றன. 

நம்முடைய எந்தவொரு உணர்ச்சியும் பேசுவதால் வடிந்துவிடக் கூடியவை. கோபத்தில் இருக்கிறவனை அமரச் செய்து பேசினால் அவன் கொஞ்சம் சாந்தமடைவான். வெறுப்பின் உச்சத்தில் இருப்பவனிடம் கூட பேசுவதால் அன்பை உருவாக்கிவிட முடியும். ஆனால் காமத்தின் உச்சத்துக்குச் செல்கிற மனிதன் இங்கே பேச என்ன வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன? அதைப் பேசுவதுதான் தவறானதாகிவிட்டதே.

வெறும் பாடங்களில் மட்டுமில்லாமல் நம்முடைய கற்பிப்பு முறையிலும், கல்வி நிலைய அமைப்புகளிலும் பல மாறுதல்கள் அவசியம். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான பெரும் சுவர் தேவையில்லை. அவனும்/அவளும் நம்மைப் போன்ற சதைதான் என்கிற எண்ணம் உருவாக்கும்படி கல்வி நிலையச் சூழலை வடிவமைக்க வேண்டியது அவசியம். ஆணுக்கும் பெண்ணும், பெண்ணுக்கு ஆணும் புரிந்து கொள்ளவே முடியாத புதிராகவே இருக்கும் வரைக்கும் சமூக ஊடகங்கள் உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கும் ரகசிய வாய்ப்புகளின் வழியாக எதிர்பாலினத்தின் அந்தரங்கங்களுக்குள் மனம் நுழைந்து கொண்டேதான் இருக்கும். எதிர்காலத்தில் இதன் வேகமும் வீச்சும் இன்னமும் அதிகமாக இருக்கும். எந்தவொரு சிக்கலைத் தீர்க்கவும் அதன் ஆணி வேரைக் கண்டறிய வேண்டியது அவசியம். நம் சமூகத்தில் நிலவும் பாலியல் சார்ந்த பிரச்சினைகளுக்கும் அந்தக் கண்டறிதல்தான் தீர்வைத் தரும்.

Aug 1, 2018

பஞ்சு மிட்டாய் உலகம்

பஞ்சுமிட்டாய் இதழ் பற்றித் தெரிந்திருக்கும். குழந்தைகளுக்கான இதழ். பெங்களூரில் ஒரு அபார்ட்மென்ட்டில் இருந்துதான் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகத் தொடங்கியது. தமது அடுக்ககத்தில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு மாதம் ஒரு முறை கதை சொல்லுதல் விளையாட்டு உள்ளிட்ட நிகழ்வுகளை பிரபு தனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து தொடங்கினார். பிரபுவை ஆரம்பத்தில் இருந்து கவனித்து வருகிறவன் என்கிற முறையில் அவரது தேடலும் கற்றலும் ஆச்சரியமூட்டுகின்றன.

'பத்து குழந்தை பெத்தவளுக்கு ஒரு புள்ள பெத்தவ மருத்துவச்சியா?' என்ற சொலவடை ஒன்று உண்டு. குழந்தை வளர்ப்பு என்பதெல்லாம் அனுபவத்தில் வருவது என்றுதான் பலரும் நினைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அதுவொரு நுணுக்கம். பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த குழந்தைகளுக்கும் இன்றைய குழந்தைகளுக்குமான வித்தியாசம் மிகப் பெரியது. கேள்வி கேட்டால் அலற வைத்துவிடுவார்கள். அவர்களின் அறிவும் செயல்பாடும் ஒவ்வொரு பத்தாண்டுக்கும் இது மாறிக் கொண்டேதான் இருக்கும். குழந்தைகளின் உலகத்தோடு நெருங்கி உறவாடுகிறவர்களால் மட்டுமே குழந்தைகளுக்கு தேவையான உள்ளீடுகளை வழங்க முடியும். அப்படி உறவாடினால் மட்டும் போதாது; தம்மை புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அந்த உலகம் நம்மை விட்டு வெகு வேகமாக விலகி விடும்.

இன்றைய குழந்தைகள் உலகில் தீவிரமாக இயங்கக் கூடியவர்களாக 'கதை சொல்லி' சதீஷ், விழியன், இனியன் மாதிரியான சிலரைச்  சுட்டிக் காட்ட முடியும். பிரபுவும் அதைப் பட்டியலில் வரக் கூடியவர்தான். உண்மையில் இத்தகைய அற்புத மனிதர்களுக்கான தேவை முன் எப்பொழுதும் இருந்ததை விட இப்பொழுது அதிகம். நவீன உலகம் குழந்தைகளை நம்மிடமிருந்து வேகமாக அந்நியப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இவர்களைப் போன்றவர்களால் மட்டுமே அதன் வேகத்துக்குத் தடை போட முடியும்.

கடந்த சில ஆண்டுகளில் ஆர்வத்தின் காரணமாக பிரபு, தமது தொடர்புகளை விரிவாக்கிக் கொண்டார். குழந்தைகள் சம்பந்தமான நிகழ்வுகள் பலவற்றில் பார்வையாளராகக் கலந்து கொண்டார். பிறகு குழந்தை வளர்ப்பு சம்பந்தமான புத்தகங்களை வாசித்து அவை பற்றிய குறிப்புகளையும் விமர்சனங்களையும் தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டிருந்தார். அதே சமயம் குழந்தைகளுக்கான கதை சொல்லல், விளையாட்டு, குழந்தை வளர்ப்பு பற்றிய விவாதங்கள் என்பன வழியாக அவரது அனுபவமும் பெருகியது. பிரபுவுடன் நல்ல குழுவும் இணைந்திருக்கிறது. 

அச்சாக வெளி வந்த பஞ்சுமிட்டாய் இதழில் குழந்தைகளின் ஓவியங்கள், கதைகள் இடம் பெற்றன. சில இதழ்கள் வெளியான பிறகு இப்பொழுது ஆன்லைனிலும் பஞ்சுமிட்டாய் வெளியாகிறது. கட்டுரைகளை வாசித்தேன்.  அச்சு  இதழ் என்பது குழந்தைகளுக்கு மட்டுமானது. ஆன்லைனில் பெற்றோர், ஆசிரியர் என சகலருக்குமான விஷயங்களைச் சேர்த்திருக்கிறார்கள். மிக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. தொடர்ந்து இயங்க வாழ்த்துக்கள். 

சில அறிவுரைகளைச் சொல்ல வேண்டும்:

ஆன்லைன் இதழ்களில் தொடர்ந்து அப்டேட் இருக்க வேண்டும். வாரம் ஒரு முறை/மாதம் ஒரு முறை என்றால் வந்து வாசிக்கிறவர்களின் எண்ணிக்கை முதல் நாள் மட்டும் அதிகமாக இருக்கும் பிறகு படிப்படியாகக் குறைந்து விடும்.

வாசகர்களின் எண்ணிக்கை குறைவது என்பது நம்மை சற்று மனத்தளர்ச்சி கொள்ளச் செய்துவிடும். ஆன்லைனைப் பொறுத்த வரைக்கும் ஆரம்பத்தில் இருக்கும் ஆர்வம் படிப்படியாக வடிந்து போகவும் இதுதான் காரணம். 

தினசரி ஒரு கட்டுரை என்று தொடர்ந்து பதிவேற்றலாம். எது கடைசியாகப் பதிவேற்றம் செய்யப்பட்ட கட்டுரை என்பது தெளிவாக கண்ணில்படும்படி இருக்க வேண்டும்.

இத்தகைய செயல்பாடுகளில் வாசகர்களை நிகழ்த்த வழி வகை செய்தால் இன்னமும் நன்றாக இருக்கும். சந்தேகங்களுக்கு வல்லுநர் ஒருவர் பதில் சொல்வதும் சிறப்பாக இருக்கும். 

ஒரு வேண்டுகோள்- ஒரு ஆப் (app) வடிவமைக்க முடிந்தால் வடிவமைத்து வெளியிடவும். ஸ்மார்ட் ஃபோன்களில் பதிவிறக்கம் செய்து வாசிக்க ஏதுவாக இருக்கும். 

பாராட்டப்பட  வேண்டிய விஷயம்: 

சமீபத்தில் ஓசூரில் நடந்த புத்தக கண்காட்சியில் தொடர்ந்து அத்தனை நாட்களும் குழந்தைகளுக்கான அரங்கம் ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார்கள். இதற்கெல்லாம் அசாத்திய பொறுமையும் மனம் தளராத ஆர்வமும் வேண்டும். அவை இரண்டுமே இந்தக் குழுவினரிடம் இருக்கிறது என்பதால் பஞ்சுமிட்டாய் வழமையான இணைய இதழ்களைப் போலில்லாமல் வெகு காலம் வெற்றிகரமாக இயங்கும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

Jul 31, 2018

சுகவன முருகன்

'புது எழுத்து' மனோன்மணி என்றுதான் அவர் எனக்கு அறிமுகம். புது எழுத்து என்றொரு சிற்றிதழை நடத்தி வருகிறார். அவருக்குச் சுகவன முருகன் என்று வேறொரு பெயர் உண்டு. அதுதான் உண்மையான பெயரும் கூட. கிருஷ்ணகிரி பக்கம் இருக்கும் காடு மேடு மலையெல்லாம் சுற்றி- குகை ஓவியங்களைத் தேடுவது, கல்வெட்டுக்களைப்  படிப்பது, ஆதி மனிதனின் வாழ்விடங்களை நோக்கிப் பயணிப்பது என்று வெகு சுவாரசியமான மனிதர்.  சவளூர் அரசு நடுநிலைப்பள்ளியில் ஆசிரியராக இருக்கிறார்.

எப்பொழுதும் சுகவன முருகனின் தோளில் ஒரு ஜோல்னா பை இருக்கும். 'எங்கயாச்சும் காடு மலைன்னு சுத்தும் போது கிடைக்கறதெல்லாம் எடுத்து போட்டுக்கிறதுங்க' என்பார். அவர் பொறுக்கியெடுப்பது பொன்னும் பொருளும் இல்லை. கற்கால ஆயுதங்கள், கருவிகள் என்பனவெல்லாம் அவர் கண்களில் படும். எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிடுவார். தமது பள்ளி மாணவர்களிடமும் அவர் இப்படி எடுத்து வரச் சொல்வதுண்டு. இப்படியான ஆசிரியர்கள் வாய்ப்பது வரம். அந்த மாணவர்களில் நான்கைந்து பேருக்கு இதில் ஆர்வம் வந்தாலும் கூட போதும். அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்தியாயிற்று. 

யோசித்துப் பார்த்தால் ஆயிரமாண்டுகளாக நிலைத்து நின்றிருந்தவையெல்லாம் ஐம்பதாண்டுகளில் அழிந்து போகும் அவலத்தை நம் தலைமுறைதான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த தலைமுறை வரைக்கும் வீட்டு முற்றங்களில் சுவடிகள் தொங்கியதுண்டு. கான்கிரீட் வீடுகளுக்காக அத்தனை முற்றங்களும் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. அத்தனை சுவடிகளும் காணாமல் போய்விட்டன. ஆயிரமாண்டுகளாக சாலையோரம் கிடந்த நடுகற்களும் சுமைதாங்கிகளும் கடந்த நாற்பதாண்டு கால வளர்ச்சிக்கு இரையாக்கப்பட்டுவிட்டன. இப்படித்தான் இந்த மண்ணின் பெரும்பாலான அடையாளச் சின்னங்கள் காவு கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மலைகளும் ஆறுகளும் குளங்களும் குட்டைகளும் சிதைந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. அதே போலத்தான் கிருஷ்ணகிரி மலைகளும். கிரானைட்டுகளுக்காக அசுர வேகத்தில் பெயர்த்து எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஓவியங்கள் இருந்தால் என்ன, கற்படுகைகள் இருந்தால் என்ன? 

இந்தச் சூழலிதான் சுகவன முருகன் மாதிரியானவர்களின் செயல்பாடுகள் மிக முக்கியமானவை. வெறுமனே புத்தகங்களில் ஆய்வுகளை நடத்தாமல் களத்தில் இறங்கி தேடுகிறவர்களின் தேவையை எந்த விதத்திலும் மறுக்க முடியாது. கல் திட்டைகள், கல் வட்டங்கள், பாறைகள் என்று எதையாவது புதிது புதிதாக வெளிக் கொணர்ந்தபடியே இருக்கிறார்கள். இவை பதிவுகளாகி வரலாறுகளாகின்றன. விட்டு வைத்தால் இன்னமும் சில ஆண்டுகளில் இருந்த இடம் தெரியாமல் சிதைந்து போகக் கூடும். 

                    (கல்வெட்டை வாசிப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறார்)

சுகவன முருகன், தொல்லியல் வரலாற்று ஆய்வுகள் மட்டுமில்லாமல் அவை குறித்தான கருத்தரங்குகள், நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்வது போன்ற பணிகளையும் சலிப்பில்லாமல் செய்கிறவர். அவர் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் செய்கிறார் என்று சொல்லவில்லை. அவருக்குப் பின்னால் பக்கபலமாக இருக்கிற நிறைய மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் ஒருங்கிணைப்பது, இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு பணிகளைச் செய்வது என முருகனின் உழைப்பு அசாத்தியமானது.  

அழிந்து கொண்டிருக்கும் இத்தகைய அடையாளங்களைத் தேடி எடுக்கும் சுகவன முருகன் மாதிரியான மனிதர்களின் செயல்பாடுகள் கவனிக்கப்படல் வேண்டும். கவனப்படுத்தப்படல் வேண்டும். தமிழ் இந்துவில் மாதராசன்பட்டணம் குறித்தான கல்வெட்டு பற்றிய செய்தி பிரதானப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. வெகு சந்தோஷமாக இருந்தது. இதற்கும் சற்று முன்பாக அவர் தமது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கண்டறிந்த இசையெழுப்பும் பாறை குறித்தான செய்தி வெளியாகியிருந்தது.

வருகிற மாதங்களில் ஒரு சனி அல்லது ஞாயிற்றுக் கிழமை அவருடன் சேர்ந்து ஒரு களப் பயணம் செல்ல வேண்டும் என விரும்புகிறேன். அவரிடம் ஒரு விரிவான நேர்காணலைச் செய்யவும் விருப்பமிருக்கிறது. அவரிடம் இது பற்றி இன்னமும் பேசவில்லை. ஒத்துக் கொள்வார் என நினைக்கிறேன். வர விரும்புகிறவர்கள் ஒரு மின்னஞ்சல் (vaamanikandan@gmail.com) அனுப்புங்கள். திரு.முருகனிடம் பேசிவிட்டு விரிவாக எழுதுகிறேன்.

மாதரசன்பட்டணம் குறித்தான செய்தியை வாசித்தவுடன் அவரை அழைத்து வாழ்த்த வேண்டும் எனத் தோன்றியது. கட்டுரையாகவே எழுதி பதிவு செய்துவிடலாம் என்று எழுதிவிட்டேன்.

வாழ்த்துக்கள் சார்! தொடர்ந்து இயங்குங்கள். அதற்கான உடல்பலமும் மனோபலமும் வாய்க்கட்டும்.

சுகவன முருகன் : 98426 47101

Jul 30, 2018

பஞ்சுமிட்டாய்

மிதுனுக்கு இருபத்தைத் தாண்டிய வயது. இருபத்தைந்தை தாண்டியிருக்க வாய்ப்பில்லை. நேற்று முத்தூரில் சந்தித்தேன். உத்தர பிரதேசத்தைச் சார்ந்தவன். இங்கே ஒரு வேளையில் இருக்கிறான். பஞ்சுமிட்டாய் வியாபாரி. சிவகிரி கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? ஈரோடு மாவட்டத்தில் சற்றே பெரிய சிற்றூர் ஊர் அது. அங்கேயிருந்து மிதிவண்டியில் பஞ்சுமிட்டாய் கொண்டு வந்திருந்தான். லொடக்கு சைக்கிள் அது. மிதுனின் முதலாளி பஞ்சுமிட்டாய் உற்பத்தி செய்கிறார். காலையில் தன்னுடைய பணியாளர்களிடம்  ஆளுக்கொரு மிதிவண்டியைக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்துவிடுகிறார்.

ஒவ்வொருவரிடமும் இருநூறு பொட்டலம் பஞ்சுமிட்டாய்கள் இருக்கும். ஒரு பொட்டலம் பத்து ரூபாய். கையில் ஒரு மணியை ஒலித்துக் கொண்டே அவன் மிதிவண்டியை ஓட்டி வந்து நிறுத்திய மரத்துக்கடியில் நானும் அவனும் அமர்ந்து கொண்டோம். ஒரு நாளைக்கு நூற்றைம்பது பொட்டலங்களை விற்கிறானாம். ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய்.  எப்படியும் முதலாளிக்கு ஒரு பொட்டலத்துக்கு ஆறேழு ரூபாயாவது இலாபம் நிற்கும். 

'உனக்கு எவ்வளவு சம்பளம்?'

'ஆறாயிரம்'. மாதத்துக்கு. 

'போதுமா?' - சிரித்தான்.

'கானா கால்யே?' எனக்குத் தெரிந்த இந்தி வாக்கியங்களில் இதுவும் ஒன்று. கடையில் சாப்பிட்டிருந்தான்.

'எப்போ ஊருக்கு போவ?'

'எப்பவாச்சும்' - என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. அவனே கை விரல்களை எண்ணி இன்னமும் மூன்று மாதங்களில் போவதாகச் சொன்னான்.

'திரும்ப வருவியா?'

வருவதாகத் தலையாட்டினான். ஆறாயிரம் ரூபாய்க்காக குடும்பத்தை விட்டு வெகு தூரம் வந்து வேகாத வெயிலில் அலைவதை நினைத்துப் பார்க்க சங்கடமாக இருந்தது. கொஞ்சம் ஏமாந்தாலும் வாழ்க்கை நம்மை புரட்டிப் போட்டுவிடக் கூடும். 'ஒரு பூவை ஏறி மிதிச்சுட்டோம்' என்று அம்மா சொல்வதுண்டு. நமக்கு கூடுதலாக அதிர்ஷ்டம் கிடைத்திருக்கிறது என்று அர்த்தம். எப்படி மறுக்க முடியும்?

இத்தகைய மனிதர்களை பார்த்துவிட்டுக்  கோவிலுக்குள் செல்லும் போது 'எந்தக் காலத்திலும் இருக்கிற நிலைமையை விட்டு கீழ போகாம பார்த்துக்க ஆண்டவா' என்றுதான் வேண்டத் தோன்றுகிறது. பொருளாதாரத்தில் மட்டுமில்லை. எல்லாவற்றிலும் அப்படிதான். இப்படியே 'கீழே விழாம புடிச்சுக்க' என்று மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் எப்பொழுது உயர வேண்டும் என்று அவனிடம் கேட்டு, அவன் எப்பொழுது அருளி, பிறகு எப்பொழுது உயர்வது என்று தெரியவில்லை. 

'நீயே ஒரு சைக்கிள் வாங்கிக்கலாம்ல?' என்று கேட்டதற்கு ஐடியா இருப்பதாகச் சொன்னான். தலையைப்  படிய வாரியிருந்தான் மிதுன். ஜீன்ஸ் பேண்ட்டுக்குள் சட்டையை நுழைத்து இன் செய்து பெல்ட் அணிந்திருந்தான். அடிக்கடி மணி அடித்தான். ஒன்றிரண்டு பொட்டலங்கள் விற்றன.

'சைக்கிள் மட்டும் வாங்கிக்க...ஒவ்வொரு நாளைக்கும் பஞ்சுமிட்டாய் பொட்டலங்களை நானே காசு கொடுத்து வாங்கிக்குறேன் என்று முதலாளிகிட்ட சொல்லு. விற்று ஒரு பொட்டலத்துக்கு இரண்டு ரூபாய் என்றாலும் கூட ஒரு நாளைக்கு முன்னூறு கிடைக்குமுல்ல' என்றேன். இத்தகைய பையன்களைக் கண்டால் அறிவுரை சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று சில கட்டைகள் கிளம்புவது வாஸ்தவம்தானே?

மிதுனுக்கு அப்பா இல்லை. அம்மாவும் உடன் பிறந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள். சம்பாதிக்கும் பணத்தை ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்கிற அழுத்தம் அவனுக்கு. இதையெல்லாம் அவன் கணக்கு போடமாலா இருந்திருப்பான்? ஆனால் ஒருவேளை விட்டு வைத்திருந்தால் இனியாவது கணக்கு போடட்டும் என்கிற நப்பாசைதான். 

'ஈஸி இல்ல சார்' என்றான்.அவரவர் பிரச்சினை அவரவருக்குத்தான் தெரியும். 

'உங்க ஊர்ல இந்த பணத்தைச் சம்பாதிக்க முடியாதா?' - கேட்க எளிதான கேள்வி. அமெரிக்காவில் ஒரு லட்சம் சம்பளம் வாங்குகிறவரிடம் 'உங்க ஊர்ல சம்பாதிக்க முடியாதா' என்று கேட்டால் என்ன சொல்வார்? 

மிதுன் சிரித்தான்.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் சண்டை வந்த போது அதில் அப்பா அம்மாவை கிணற்றுக்குள் தள்ளிவிட்டார். அப்பொழுது அப்பாவுக்கு போதை. அம்மாவுக்கு கால் உடைந்துவிட, அம்மாவின் உறவினர்களில் யாரோ ஒருவர் அப்பாவை வெட்டிக் கொன்று விட்டார்கள். அது வெறும் ஈகோ கொலை. இப்பொழுது குடும்பத்துக்கு அவர்கள் யாரும் உதவுவதில்லை. அம்மாவுக்கு இப்பொழுது நடக்கக் கூட முடிவதில்லை. அதனால் அவர் வேலைக்கும் செல்வதில்லை. மிதுன் ஊரைச் சார்ந்தவன் அழைத்துவந்துவிட்டான். இங்கே வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அம்மாவுக்கு எப்படி இருக்கிறது என்று கூடத் தெரியாது. செல்போனில் கேட்கும் போதெல்லாம் பரவாயில்லை என்கிறார்கள். அம்மாவின் கால் பற்றி பிரச்சினையில்லை. அங்கே அவர்கள் சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்கும்படி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மற்றது பற்றியெல்லாம் தனக்கு பெரிய காணவில்லை என்றான்.

இதைக் கேட்ட பிறகு அவனிடம் பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? எளிய மனிதனாகத் தெரிந்தான். பெரும் சுமை அவன் முதுகு மீது. மனிதர்கள் பார்வைக்கு எல்லோரும் ஒரே மாதிரிதான். யாருக்கு எந்த பாரம் என்று அடுத்தவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? 

'நேரமாச்சு... நான் கிளம்பறேன்' என்று அரை குறைத் தமிழில் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான். மூன்று வருடங்களாக இந்த ஊரில் அவன் கற்றுக் கொண்ட தமிழ். 

அவன் கிளம்பிய பிறகும் அந்த மரத்தடியில் கொஞ்ச நேரம் நின்றிருந்தேன். நிழல்தான். ஆனாலும் வெக்கையில் உடல் கசகசத்துப் போனது. 

Jul 25, 2018

கதைகள்

ஊட்டியில் நடந்த புத்தகக் கண்காட்சியில் பேசிய இயக்குனர் மிஷ்கின் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டார். 'ஒவ்வொரு நாளும் புதிய சிறுகதைகளை வாசிக்க வேண்டும். அப்படி வாசிக்காதவன் _________ ' என்றார். குறிப்பாக உதவி இயக்குநர்களுக்கானது அந்த அறிவுரை. அந்த ______ என்னவாகவோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் அவர் சொன்னது முக்கியமான விஷயமாகப் பட்டது. தினசரி ஒரு கதையை வாசித்துவிட வேண்டும் என்பதை வெகு நாள் பழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன். தினசரி பிரச்சினைகள், நெருக்கடிகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழிமுறையாக சிறுகதைகளும் புனைவுகளும் அமைவதை உணரக் கூடும்.

ஒரு  சிறுகதையை  வாசிக்க எவ்வளவு நேரம் பிடிக்கும்? அதிகபட்சம் ஏழு முதல் பத்து நிமிடங்கள். வீட்டிலிருந்து கிளம்புவதற்கு முன்பாக வாசித்துவிட்டால் அலுவலகம் வந்து சேரும் வரைக்கும் அதுதான் மண்டைக்குள் குட்டிக்கரணம் அடித்துக் கொண்டிருக்கும். சற்று யோசித்துப் பார்த்தால் இப்பொழுதெல்லாம் நமக்கான திறப்புகள் என்று எதுவுமே இல்லை. யாரிடமாவது மனம் விட்டு பேசுகிறோமா? சுற்றிலும் நடப்பதை கவனிக்கிறோமா? எந்நேரமும் செல்போன் அல்லது கணினிதான் நம்முடைய உலகமாக இருக்கிறது. திண்ணைகள் இல்லை. அரட்டைகள் இல்லை. சக மனிதனைப் பற்றிய கவனிப்பு சுத்தமாக இல்லை. நாமாகவே நம்மைச் சுற்றி ஒரு பெரிய சுவரை எழுப்பி வைத்திருக்கிறோம். தேங்குவதையெல்லாம் எங்கேதான் கொட்டுவது? பொதுவாகவே கதைகள் நல்ல திறப்பு. 'எதற்காக ஒருவர் வாசிக்க வேண்டும்' என்று கேட்டால் நமக்குள் நாமாகவே ஓர் உரையாடலை நிகழ்த்திக் கொள்ள கதைகள் அற்புதமான வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருகின்றன என்று சொல்லலாம். எவ்வளவு பாத்திரங்கள், எவ்வளவு விசித்திரமான மனிதர்கள், அவர்களின் மனநிலை, இந்த உலகம் குறித்தான நுட்பமான சித்திரங்கள் என எல்லாவற்றையும் நமக்குச் சொல்லித் தருபவை கதைகள்.

நேற்று அசோகமித்திரனின் புலிக் கலைஞனை வாசித்தேன். அவர் ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் வேலைக்கு இருந்த அனுபவத்திலிருந்து பிறந்த கதை. மதிய உணவு இடைவேளையின் போது சினிமாவில் வாய்ப்பு கேட்டு வரும் காதர், அவரது புலி வேஷம், அதன் வழியாக அவரது வாழ்வின்  வலி, வாய்ப்பு கேட்டு இரந்து நிற்கும் அவரது உடல், முக பாவனைகள் என கதை நம்மை வேறொரு உலகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும். சினிமாவில் ஏதாவது வாய்ப்பு கிடைத்துவிடாதா என்று இயக்குனர்களின் அலுவகத்துக்கு வந்து போகும் பல நூறு எளிய கலைஞர்கள் இன்னமும் இருக்கிறார்கள். எப்பொழுதும் இருப்பார்கள். கலைஞனின் உலகம் வேறுதான். ஆனால் அங்கு பஞ்சமும் பட்டினியும் பசியும் அவனை எவ்வளவு கூனிக் குறுக வைக்கின்றன? 

கதையை இதுவரை வாசித்திராதவர்கள் ஒரு முறை வாசித்துவிடவும். 

எங்கள் அலுவகத்தில் இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை கதை சொல்லச் சொல்வார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் ஒருவர் சொல்ல வேண்டும். ஆளாளுக்கு அவரது வாழ்க்கையில் நடந்த கதைகளைச் சொல்வது வழக்கம். கதை என்பது சம்பவமில்லை என்று உறுதியாக நம்புகிறவன் நான். எங்கே தொடங்க வேண்டும், எந்த இடத்தில் நகைச்சுவை வர வேண்டும், எந்த இடத்தில வாசிக்கிறவனைக் கரைக்க வேண்டும், எப்படி முடிய வேண்டும் என யோசித்து யோசித்துச் செதுக்குவதற்கும் போகிற போக்கில் சொல்லிச் செல்வதற்கும் ஆயிரம் வித்தியாசங்கள் உண்டு. 

ல.ச.ராவின் ஒரு கதையை வாசித்து அதன் சாறு வடிந்துவிடாமல் இன்னொருவருக்குச் சொல்லிவிட முடியுமா என்று தெரியவில்லை. சு.ராவின் கதைகளில் வரிகளுக்கிடையில் ஒளிந்து கிடக்கும் வாசிப்பின்பத்தை இன்னொருவருக்கு கதை சொல்லலில் கடத்திவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஆனால் வாசித்ததை உள்வாங்கி கதை குறித்தான அபிப்பிராயத்தைச் சொல்லாமல் கேட்கிறவர்களுக்குக் கதையாகச் சொல்வதில் ஒரு மிகப்பெரிய திருப்தியும் பலமும் கிடைக்கும். முயற்சித்துப் பார்க்கலாம். அலுவலகத்தில் என்னுடைய முறையின் போது ஒரு நல்ல கதையைச் சொல்ல வேண்டும் என்று அ.மியின் புலிக்கலைஞனைச் சொன்னேன். இருபது நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது. ஆனால் யாருடைய கவனமும் சிதறவில்லை. நான் நன்றாகச் சொன்னேன் என்று அர்த்தமில்லை. கதை அப்படி. நல்ல கதைகள் அப்படித்தான். நம்மை ஒரு கொக்கியில் மாட்டி எங்கேயெல்லாமோ இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.

இதைவிடவும் வேறு என்ன வடிகால்களை நாம் கண்டுபிடித்துவிடப் போகிறோம்? 

அசோகமித்திரனின் எழுத்துக்கள் அவரது வாழ்வியல் அனுபவங்களின் திரட்சியாகத்தான் இருக்கின்றன. செவ்வாய் கிரகத்திலிருந்து எதையும் எடுத்து வந்து அவர் எழுதவில்லை. அலுவலகத்தில் நடக்கும் பிரச்சினைகளை எழுதினால் 'இதையெல்லாம் எழுதினால் அலுவலகத்தில் எதுவும் பிரச்சினை ஆகாதா?' என்று யாரோ கேட்ட கேள்வியும் நினைவில் வந்து போனது. ஜெமினி ஸ்டுடியோஸ் அனுபவங்களை அசோகமித்திரனின் எழுத்துக்களில் பல இடங்களில் பார்க்க முடியும். கரைந்த நிழல்களில் தொடங்கி எங்கேயாவது அவரது சினிமா கம்பெனி அனுபவங்கள் எட்டிப் பார்த்த படியே இருக்கின்றன. அசோகமித்திரன் என்றில்லை- பெரும்பாலும்,  எழுதுகிறவன் தமக்கான கச்சாவை தன்னைச் சுற்றி இயங்கும் உலகத்திலிருந்துதான் எடுக்க முடியும். எவையெல்லாம் இந்த உலகத்திலிருந்து ரத்தம் சதையுமாக எடுக்கப்பட்டு எழுத்தாக மார்றப்படுகிறதோ அவையெல்லாம் உயிர்த்தன்மை கொண்டவையாக இருக்கின்றன. கற்பனை பற்றியும் படைப்பறிவு பற்றியும் அதீத நம்பிக்கை கொண்டு உடான்ஸ் விட்டால் தட்டையாகிப் போவதற்கான சாத்தியங்கள் வெகு அதிகம்.

Jul 24, 2018

புல்லட்

எங்கள் மேலாளராக இருந்தவர் ராஜினாமா செய்து விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார். கன்னடர். ராஜினாமாக் கடிதம் கொடுத்த பிறகு கடைசி இரண்டு மாதங்களில் நீங்களும் நானும் என்ன செய்வோம்? இருக்கிற நேரத்தையெல்லாம் யூடியூபில் படம் பார்த்து அல்லது ஃபேஸ்புக்கில் வேடிக்கை பார்த்துக் கழிக்கலாம். பையை வைத்துவிட்டு வெளியில் சுற்றலாம். சைட் அடிக்கலாம். கடலை போடலாம். இன்னும் எவ்வளவோ செய்யலாம். ஆனால் அந்த மனுஷன் அரசியல் செய்தார். கப்பித்தனமான, அதே சமயம் எதிராளி எந்திரிக்கவே முடியாமல் அடிக்கும் அரசியல். 

அவரும் இன்னொருவரும் ஒரே கால கட்டத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தவர்கள். சேர்ந்த போது இவர் ஒரு அணிக்கு தலைவர்(லீடர்). அவர் இன்னொரு அணிக்குத் தலைவர். இருவருக்குமிடையில் முறைப்பும் விறைப்புமாகக் கிடந்த சமயத்தில் வந்து சேர்ந்தேன். அப்பொழுது இருவருக்குமே வேறொரு கன்னடர் மேலாளராக இருந்தார். ஆனால் இந்த ஆள் சோப் போட்டு  விடும் அளவுக்கு அவரது எதிராளியால் சோப் போட்டுவிட முடியவில்லை. கார்பொரேட் நிறுவனங்களில் சோப்புக்குத் தனி மரியாதை உண்டு. மேலாளராக இருந்த கன்னடர் வேறொரு அணிக்குச் செல்லும் போது தனக்கு சோப் பூசிய  கன்னடரை மேலாளராக்கிவிட்டுச் சென்றார்.

கன்னடன் சரியான 'கன்னிங்கன்' (cunning-gun). சிரித்துக் கொண்டே சூடு வைத்துவிடுவதில் படு கில்லாடி. எதிராளிக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்துக் காட்டிவிடுவார். அதுதான் எதிராளியின் மிகப்பெரிய பலவீனமாக இருந்தது. கன்னடன் மேலாளர் ஆன பிறகும் இருவரும் முறைத்துக் கொண்டுதான் திரிந்தார்கள். அவர் மீட்டிங் வைக்கும் போதெல்லாம் இவர் வர மாட்டார். வந்தாலும் செல்போனை பார்த்துக் கொண்டு இருப்பார். இப்படி ஒரே கசகசாவாக இருந்த போதுதான் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக கன்னடர் ராஜினாமா செய்துவிட்டார்.

அதன் பிறகுதான் ஒரே அக்கப்போர். 'போறதே போறோம்..எதிரியை முடித்துவிட்டு போகலாம்' என்று திட்டமிட்டுவிட்டான். எதிராளியை தொலைக்க வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும்? 'இவன் சரியில்லை சார்' என்று நேரடியாகப்  போட்டுக் கொடுக்கலாம். ஆனால் அதை மேலே இருப்பவர்கள் நம்புவதற்கான வாய்ப்பு வெகு குறைவு. 'இவனுக ரெண்டு பெரும் ஒரே செட்...ஏற்கனவே இவனுகளுக்குள்ள பிரச்சினை இருக்கு' என்று மேலிடம் கருத வாய்ப்பு இருக்கிறது. கன்னிங்கன் இன்னொரு வேலையைச் செய்தான். தன்னுடைய எதிரியிடம் இரண்டு அணித்தலைவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஆளுக்கு ஒரு புல்லட் தயார் செய்தான். 

முதல் புல்லட் ஒரு அணியின் தலைவனுக்கு. 'சார் இவன் ஒழுங்காவே ஆபிஸ் வருவதில்லை' என்று சொல்லியபடியே சுட்டான். எங்கள் அலுவலத்தில் ஒரு விதிமுறை உண்டு. ஒரு நாளைக்கு ஏழரை மணி நேரமாவது உள்ளே இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றாலும் யாரும் கேட்க மாட்டார்கள். ஆனால் தேவைப்படும் போது பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். முதல் புல்லட்டுக்கு பலியான அணித்தலைவர் நல்ல உழைப்பாளி. கடுமையாக வேலை செய்வார். ஆனால் அவருக்குப் பிரச்சினை அவரது வீடு. ஓசூரிலிருந்து தினசரி வந்து போகிறார். சில மாதங்களுக்கு முன்பாக அவரிடம் பேசிய கன்னிங்கன் 'நீ வேலையை மட்டும் பார்த்துக்க..நேரம் பத்தியெல்லாம் கவலைப்படாத' என்று சொன்னதை நம்பிவிட்டார். கடைசியில் ஓசூர்க்காரரின் வருகைப் பதிவை அப்படியே அச்சு எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டான். 'இதைக் கூட எதிராளி சரியான கண்காணிக்கவில்லை..' என்று கோர்த்துவிடுவதுதான் அவன் நோக்கம். அது மிகச் சரியாக நடைபெற்றது. 'இதெல்லாம் நீங்க பார்த்துக்கிறதில்லையா?' என்று எதிராளியை தாளித்து எடுத்துவிட்டார்கள். முதல் புல்லட் ஓசூர்காரர் நெஞ்சு வழியாக புகுந்து கன்னிங்கனின் எதிராளியின் நெஞ்சில் பாய்ந்தது. ஒரே புல்லட்டோடு விட்டால் உயிர் போகவில்லை என்றால் என்ன செய்வது?

அடுத்த புல்லட் தயாரானது.

இந்த புல்லட் தெலுங்குவாலாவுக்கு. அவரும் தனது எதிராளியின் நேரடி கட்டுப்பாட்டில் வருபவர்தான். அவருக்கும் ஒரு வடக்கத்தியானுக்கும் ஒரு பிரச்சினை. வடக்கத்தியானை அழைத்து 'உனக்கு என்ன பிரச்சினை' என்று கன்னிங்கன் தானாகவே கிளறிவிட அவன் புலம்பியிருக்கிறான். அவன் ஒரு கப்ஸா மன்னன் போலிருக்கிறது. 'என்னை அடித்துவிட்டான்' என்று சொல்லியிருக்கிறான். அது கன்னிங்கனுக்கு அல்வா சாப்பிட்டது போல ஆகிவிட்டது. 'எப்போ அடிச்சான்? எப்படி அடிச்சான்?' என்று கேட்டால் எட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு வடக்கதியானின் பக்கத்தில் நின்று காதைப் பிடித்தாராம் தெலுங்குவாலா. 'இது போதும்..எனக்கு மெயில் அனுப்பு' என்று இதை மின்னஞ்சலில் எழுதி வாங்கி அதை மேலிடத்துக்கு அனுப்பிவிட்டான். இரண்டாவது புல்லட் முதல் புல்லட்டை விட வேகமாகப் பாய்ந்தது. 'போலீஸ் வந்தா என்ன பண்ணுறது' என்கிற அளவில் லோலாயமாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

'டேய்..காதை புடிச்சதுக்கெல்லாம் போலீஸ் வருமா?' என்று கேட்கலாம்தான். ஆனால் அடுத்த புல்லட்டை நம் மீது செலுத்திவிடுவார்கள். நெஞ்சில் சுடுவார்களோ அல்லது...வேண்டாம் விடுங்கள்.

நேரடியாக எதிராளியை தங்கியிருந்தால் அவர் தப்பியிருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. இப்பொழுது கஷ்டம். 'இந்த ஆளை எல்லாம் மேனேஜர் ஆக்கினீங்கன்னா அவ்வளவுதான்' என்கிற மாதிரி காட்டிவிட்டுச் சென்றுவிட்டான். எடியூரப்பாவிடம் சேரப் போகிறானோ அல்லது குமாரசாமியிடமோ தெரியவில்லை. 

அலுவலகமே கிசுகிசுத்துக் கிடக்கிறது. ஆளாளுக்கு வாய் மீது கையை வைத்து பொத்திக் கொண்டு 'இப்படியெல்லாமா அரசியல் செய்வாங்க' என்று பேசிக் கொள்கிறார்கள். கன்னிங்கன் இப்படியெல்லாம் செய்வான் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால் கார்பொரேட் அரசியல் என்பது இதுதான். நேரடியாக புல்லட் பாயாது. ஆனால் பாய வேண்டியவனின் இருதயத்தில் சரியாக பாயும். இதையெல்லாம் தெரிந்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் அடுத்தவனைச் சுட வேண்டியதில்லை. ஆனால் எவனாவது நம்மை நோக்கிச் சுட்டால் விஜயகாந்த் மாதிரி பாய்ந்து வரும் தோட்டாவை வாயில் பிடித்துச் சுட்டவன் மீதே திருப்பி துப்பிவிடலாம். 

மேலிடம் மண்டை காய்ந்தது. 'என்னதான் செய்வது?..நீ போயிட்டா இந்த டீம் காலியாகிடும் போலிருக்கே' என்று அவர்கள் பேச, 'இவனை மேனேஜர் ஆக்குங்க' என்று தனக்குப் பிடித்த இன்னொருவனைக் கை காட்டியிருக்கிறான். இப்பொழுது அவன் தான் மேலாளர் ஆவான் போலிருக்கிறது. 

எவனோ மேலாளர் ஆகிவிட்டு போகட்டும். நமக்கு என்ன வந்தது? நமக்கு நெஞ்சு முக்கியம்.