May 22, 2018

கண்களைத் தோண்டுகிறீர்களா?

தமிழகத்தில் 890 பள்ளிகள் மூடப்படும் என செய்தி உலவிக் கொண்டிருக்கிறது. அரசு தொடக்கப்பள்ளிகளில்  சேர்க்கை குறைவதனால் இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது என்று சொல்கிறார்கள். குறைந்த எண்ணிக்கையில் மாணாக்கரைக் கொண்ட பள்ளிகள் அரசுக்கு கூடுதல் சுமையை ஏற்படுத்துக்கிறதாம். கல்விக்கு செலவிடப்படும் தொகை உங்களுக்கு சுமையா? எவ்வளவு கேவலமான சாக்கு இது?

ஓர் அரசாங்கம் அப்படிக் கருத்துமானால் அது மிகப்பெரிய சாபக் கேடு. கிராமப்புற கல்விக்கான செலவு என்பது இந்தச் சமூகத்துக்கான முதலீடு இல்லையா? இல்லாதவர்களுக்கும், எளியவர்களுக்கும் படிப்பதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது கூடுதல் சுமையா? 

தமிழகத்தில் இன்னமும் சிறு கிராமங்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் இருக்கின்றன. ஐம்பது அல்லது நூறு மக்கள் வாழ்கிற ஊர்களில் கூட அரசுப்பள்ளிகள் உண்டு. இந்தப் பள்ளிகள் இருப்பதனால்தான் அடிப்படைக் கல்வியை பெரும்பாலானவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது அந்தப் பள்ளிகளில் பத்து அல்லது பதினைந்து பேர்கள் படிக்கிறார்கள் எனில் மூடப் போகிறார்கள். அந்த மாணவர்களை பக்கத்து ஊர்களில் இருக்கும் பள்ளிகளுக்கு மாற்றுவார்கள். இது அனைவருக்கும் கல்வி என்கிற கொள்கைக்கு எதிரான மிகப்பெரிய செயல்பாடு. பெண் குழந்தைகளாக இருந்தால் நம்மவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்று தெரியாதா?  'பொம்பள புள்ளைய வெளியூருக்கு அனுப்பி படிக்க வைக்க வேண்டியதில்லை' என்று படிப்பை நிறுத்தும் சாத்தியங்கள் மிக அதிகம். இதையெல்லாம் யோசிக்காமல் பள்ளிகளை மூடுவதற்கான பூர்வாங்க செயல்பாடுகள் தொடங்கப்படுமானால் அது குறித்து தீவிரமான விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். எதிர்ப்புகள் காட்டப்பட வேண்டும். 

ஊருக்கு ஊர் சாராயக் கடையைத் திறக்க பிரயத்தனப்படும் இதே அரசாங்கம்தான் பல ஊர்களில் இருக்கும் பள்ளிகளை மூட முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிய வரும் போது எரிச்சல் வராமல் என்ன செய்யும்?

தமிழகம் அத்தனை செலவுகளையும் உருப்படியாகத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறதா? 

ஆர்.டீ.ஈ (Right to Education) என்றொரு திட்டம்.  ஒவ்வொரு தனியார் பள்ளியும் இருபத்தைந்து சதவீத இடங்களை அரசாங்கத்துக்கு கொடுத்துவிட வேண்டும். அதில் படிக்க வசதியில்லாதவர்கள் தமது பிள்ளைகளைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். அந்த இடங்களுக்கான பணத்தை மத்திய மற்றும் மாநில அரசாங்கங்கள் பள்ளிகளுக்கு கொடுத்துவிடும். தனியார் பள்ளிகள் பள்ளிக்கூடம் நடத்த அரசாங்கம் ஏன் பணம் கொடுக்க வேண்டும்? இது புரியவே இல்லை. 2016-17 ஆம் ஆண்டு தனியார் பள்ளிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தொகை மட்டும் நூற்றியென்பது கோடி ரூபாய். அதற்கு முந்தைய ஆண்டு கொடுக்கப்பட்ட தொகை நூற்றியிருபத்தைந்து கோடி ரூபாய். இப்படி ஒவ்வொரு வருடமும் பல கோடி ரூபாய்களை தனியார் கல்வி முதலாளிகளுக்கு அரசாங்கம் தாரை வார்க்கிறது. தனியார் பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்கப்படாமல் இருந்த தொகையை ஒதுக்கிக் கொடுத்ததற்காக தமிழக கல்வித்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையனுக்கு தனியார் பள்ளிகள் இணைந்து மிகப்பெரிய பாராட்டு விழாவை நடத்தின. இதையெல்லாம் எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? பின்னணியில் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது?

கல்வி முதலாளிகளுக்கு எடுத்து நீட்டும் பணத்தை அரசுப் பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்க வேண்டியதுதானே? தனியார் பள்ளிகளுக்கு கொடுக்கும் இருநூறு கோடியை அரசு பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்கி, கணிப்பொறி, நூலகம், விளையாட்டு என வசதிகளை மேம்படுத்தி, ஆசிரியர் திறனை ஊக்குவித்து 'தனியார் பள்ளிகளை விட நாங்கள் சிறப்பு' என்ற சூழலை உருவாக்குவதற்காக அரசாங்கம் செயல்படுமெனில் அது நல்ல அரசாங்கம். புள்ளிவிவரங்கள் எழுதுகிற வேலைகளை ஆசிரியர்களுக்கு கொடுப்பதை நிறுத்தி 'கற்பிக்கின்ற வேலையை மட்டும் நீங்கள் பாருங்கள்' என்று சொல்லி, அலுவல் ரீதியிலான வேலைகளையும், புள்ளி விவரங்கள் எடுக்கிற வேலைகளையும் அலுவலகப் பணியாளர்களுக்கு ஒதுக்கிக் கண்காணித்தால் அது உருப்படியான அரசாங்கம். ஆனால் இதையெல்லாம் செய்து அரசுக் கல்வியை மேம்படுத்தினால் ஆட்சியாளர்களுக்கு என்ன வருமானம் கிடைத்துவிடப் போகிறது? 

பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து தனியார் பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கையை அதிகரித்தால் அது வருமானம் கிடைக்கக் கூடிய செயல். அரசாங்கமே தனியார் பள்ளிகளுக்கு பணத்தையும் கொடுத்து மாணவர்களை தனியார் பள்ளிகளுக்கு அனுப்ப ஊக்குவித்தால் முதலாளிகள் கரன்சிகளால் குளிப்பாட்டுவார்கள். பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து ஆசிரியர்களை பந்தாடினால் 'இடமாற்றத்துக்கு இவ்வளவு லட்சம்' என்று கொழிக்கலாம்.  இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு அரசுப்பள்ளிகளில் தரங்களை மேம்படுத்தினால் என்ன இலாபம்?

கல்வித்துறையில் ஏன் இப்படியெல்லாம் அவலம் நடக்கிறது? தவறுகளையெல்லாம் நாம் செய்துவிட்டு அரசாங்கப்  பள்ளிகளில் சேர்க்கை குறைகிறது என்று புலம்பினால் என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்துவிடும்? ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தனியார் பள்ளிகளில் தம் பிள்ளைகளைச் சேர்த்துவிட முடியுமா என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அரசுப்பள்ளிகள் மோசம் என்று இன்னமும் அழுத்தமாக நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். இவையெல்லாம் தமிழகத்தின் அடிப்படைக் கல்வியின் பொடனியிலேயே அடிக்கும் நிகழ்வுகள். அரசாங்கம் தனியார் பள்ளிகளை ஊக்குவிப்பதும், கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் அரசுப்பள்ளிகளை மூடுவதும் என அரசு கல்வியின் இருள்காலத்துக்கு தமிழகம் வேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

புதிதாக பள்ளிக்கூடங்களை தொடங்கவிட்டாலும் பரவாயில்லை. இருக்கிற பள்ளிகளை மூட அனுமதிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொரு குக்கிராமத்திலும் ஒரு பள்ளிக்கூடம் அவசியம். அந்தக் கிராமத்தில் எவ்வளவு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள், எவ்வளவு பேர் தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கிறார்கள் என்ற விவரங்களை அரசாங்கம் எடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். ஐம்பது மாணவர்கள் இருக்கும் ஊரில் பதினைந்து மாணவர்கள் மட்டும் அரசுப் பள்ளியில் படித்தால் பள்ளியின் ஆசிரியரை விசாரிக்கலாம். என்ன பிரச்சினை என்று கேட்கலாம். பிரச்சினைகளை நிவர்த்தி செய்து தராத உள்ளூர் மற்றும் மாவட்ட கல்வி அதிகாரிகளை விசாரிக்கலாம். மாற்றம் நிகழ்கிறதா இல்லையா என்று பாருங்கள். ஆங்கில வழிக்  கல்வி என்பது அரசுப்பள்ளிலேயே வந்துவிட்டது. இவை ஏன் மக்களிடம் வரவேற்பு பெறவில்லை என்று யோசிக்க வேண்டும். இவையெல்லாம்தான் ஆக்கப்பூர்வமான கல்வி வளர்ச்சியாக இருக்குமே தவிர குருட்டுவாக்கில் பள்ளிகளை மூடுவதில்லை.

May 21, 2018

ஆள் பிடிக்கும் கூட்டம்

சில மாணவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. கிராமப்புற, அரசுப் பள்ளிகளில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த மாணவர்கள். ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டியவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள். ஆனால் கட்- ஆஃப் குறைந்திருக்கிறது. அரசுப்பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் பெரும்பாலும் அத்தனை பாடங்களுக்கும் ஒரே முக்கியத்துவம்தான் தருவார்கள். தமிழுக்கு எவ்வளவு உழைப்போ அதே உழைப்புதான் கணக்குக்கும், இயற்பியலுக்கும். இதில்தான் தனியார் பள்ளிகள் தில்லாங்கடி வேலையைக் காட்டிவிடுகின்றன. தமிழ், ஆங்கிலத்தை ஓரங்கட்டி வைத்துவிடச் சொல்கிறார்கள். கட்-ஆஃப் வாங்குவதற்கு தேவையான பாடத்தில் மட்டும் கவனத்தைச் செலுத்தச் சொல்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகளில் தொள்ளாயிரத்து ஐம்பது மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவர்கள் கூட கட்-ஆஃப் 195 ஐத் தாண்டியிருப்பதைப் பார்க்க முடியும்.

தமிழக கல்வித்துறையை குறை சொல்ல முடியாது. நிறைய நல்ல காரியங்களைச் செய்கிறார்கள். இதற்கும் ஏதாவது ஒரு வழி செய்ய வேண்டும். கட்- ஆஃப் கணக்கிடுதலில் மொத்த மதிப்பெண்ணும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்பது போன்ற 'செக்' ஒன்றை வைத்தால் அது அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு பேருதவியாக இருக்கும்.  

இந்த விவகாரத்தை தனியாகப் பேசலாம்.

இந்த வருடமும் பிள்ளை பிடிக்கும் கூட்டம் பெருகியிருக்கிறது. விசாரித்த வரையில் ஒவ்வொரு மாணவரையும் ஏதாவது ஒரு அமைப்பினர் வந்து சந்திருக்கிறார்கள். விழுது, விதை, சிறகு என்று ஏதாவது ஒரு பெயரைச் சூட்டிக் கொண்டு வருகிறார்கள். பள்ளிகள் வழியாக மாணவர்களின் முகவரியைப் பிடித்து தேடி வந்து பெற்றோரிடம் பேசுகிறார்கள். 'உங்க பையனுக்கு/பொண்ணுக்கு அரசு கல்லூரிகளில் இடம் கிடைப்பது கஷ்டம்...கலந்தாய்வு வழியாக தனியார் கல்லூரிகளில் சேர்ந்தால் லட்சக்கணக்கில் கட்ட வேண்டும்' என்று இழுத்து 'கலை அறிவியல் படிப்பெல்லாம் படித்தால் வேலை கிடைக்காது' என்று குழப்பிவிடுகிறார்கள்.

எளிய மனிதர்கள் மண்டை காயும் போது 'இவ்வளவு மார்க் வாங்கிட்டு படிக்காம இருக்கிறதும் நல்லா இருக்காது' என்று சொல்லி பிறகு பிறகு வேறொரு கொக்கியை வீசுகிறார்கள்.

'ஒரு இன்ஜினியரிங் காலேஜ் இருக்கு..இந்த மார்க்குக்கு அங்க சீட் கிடைக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்..ஆனா நாங்க சொன்னா சேர்த்துக்குவாங்க...பத்து பைசா நீங்க ஃபீஸ் கட்ட வேண்டியதில்லை' என்கிறார்கள். இது பெற்றோர்களுக்கு மிகப் பிடித்துப் போகிறது. அடுத்து மாணவரை அழைத்துப் பேசி சான்றிதழையும் வாங்கி வைத்துக் கொள்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். ஆள் சிக்கியாகிவிட்டது. சான்றிதழல்களைக் கொடுத்த பிறகு இனி ஏதும் செய்வதற்கில்லை என்று அடுத்த வாய்ப்புகள் குறித்துக் கூட இந்த மாணவர்கள் யோசிப்பதில்லை. இப்படி ஆள் பிடிக்கிறவர்கள் தனியார் கல்லூரிகளின் கமிஷன் ஏஜெண்ட்கள். ஒரு மாணவனை/மாணவியை பிடித்துக் கொடுத்தால் இவ்வளவு பணம் என்று கல்லூரிகள் விலை பேசுகின்றன. என்.ஜி.ஓக்கள் என்ற பெயரில் இத்தகைய ஆள் பிடிக்கும் வேலையை நிறையப் பேர் செய்கிறார்கள்.  நல்ல மதிப்பெண் வாங்கிய மாணவர்களைத் தேடித் தேடிப் பிடித்து ஆகாவழி கல்லூரியில் சேர்க்கும் சில்லறைத்தனம் இது-  காசுக்காக மாணவர்களின் வாழ்க்கையை சீரழிக்கும் விபச்சாரம்.

மாணவனைத் தேடிப் பிடித்து கல்லூரியில் சேர்த்துப்  படிக்க வைப்பது தவறில்லை. ஆனால் அவை மிக மோசமான, தரமற்ற கல்லூரிகளாக இருக்கின்றன. அத்தகைய கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்புவதேயில்லை. இவர்களுக்கு எப்படியாவது இடங்களை நிரப்ப வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகிறது. அதற்காகத்தான் இத்தகைய ஆட்களை நியமிக்கிறார்கள். அரசாங்கத்தில் சில திட்டங்கள் இருக்கின்றன. மாணவர்களை இலவசமாகப் படிக்க வைப்பதாகச் சொல்லி அரசாங்கத்திடமிருந்து பணம் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய மாணவர்களும், மாணவிகளும் இத்தகைய பாழுங் குழிகளில் விழுவதை நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

பல கல்லூரிகளில் பேராசியர்களே இந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள். 'இந்த வருஷம் ஆளுக்கு நாலு பேரைச் சேர்க்கணும்' என்று கல்லூரி அவர்களுக்கு இலக்கு நிர்ணயித்தால் என்ன செய்வார்கள். 'தம்பி எங்க காலேஜ்ல சேர்த்துக்க ஐயாயிரம் ரூபாய் நான் தர்றேன்' என்று கெஞ்சி ஆள் பிடிக்கிற ஆசிரியரைக் கூடத் தெரியும். 

விவரங்களை எடுத்துச் சொன்னால் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. 'எங்க படிச்சா என்னங்க? அங்கதான் காசில்லாம படிக்க வைக்கிறாங்களே..எங்கயாச்சும் படிக்கட்டும்' என்று சொல்லி வாயை அடைத்துவிடுகிறார்கள். அவர்களது சூழல் அப்படி. அப்படித்தான் பேசுவார்கள். நம்மிடம் பதில் இல்லை.  குடும்பத்தில் முதல் பட்டதாரி என்றால் அரசாங்கம் உதவித் தொகையளிக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல் வங்கியில் கூட கடன் தருவார்கள் என்று சொன்னால் 'தருவாங்க..ஆனா நாங்கதான் திருப்பிக் கட்டணும்' என்று கேட்கிறார்கள். 

இலவசம் என்றால் தரம் என்பதெல்லாம் பின்னால் போய்விடுகிறது. நம் மக்களின் மனநிலை அப்படித்தான். கல்வியில் தொடங்கி அரசியல் வரைக்கும் எல்லாவற்றிலும் இதுதான் நிலைமை. 

இந்த ஆள்பிடி பட்டாளம் குறித்து மாணவர்களுக்கு ஓரளவுக்காவது எடுத்துச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. போனாம்போக்கி கல்லூரியில் ஆகாவழி படிப்பை படித்து வெட்டியாக இருப்பதற்கு பதிலாக கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேர்ந்து படிக்கலாம். படிப்பை விடவும் கல்லூரி முக்கியம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மாணவர்களுக்கு வெளியுலகத்தைக் கற்றுத் தருகிற கல்லூரிகளாக இருக்க வேண்டும். வசதிகள் நிறைந்த கல்லூரிகளாக இருக்க வேண்டும். அனுபவம் கொண்ட பேராசியர்களிடம் பயில வேண்டும்.

எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளாமல் ஓசியில் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று தானாவாதிக் கல்லூரியில் சேர்வது என்பது ஓசியில் கிடைக்கிறதே என்று ஃபினாயிலைக் குடிப்பது போலத்தான். மாணவர்களிடம் இதை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. எப்படிப் பரவலாகச் செய்வது என்று தெரியவில்லை. நமக்குத் தெரிந்து ஒரு மாணவன்- அதுவும் கிராமப்புற மாணவன்- வாழ்க்கையைத் தொலைப்பதை பார்த்துக் கொண்டு அசால்ட்டாக இருப்பதைப் போன்ற பாவம் எதுவுமில்லை. 

May 18, 2018

கல்வி உதவித் தொகை பெற

வரும் கல்வியாண்டில் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் சார்பில் அதிகபட்சமாக இருபத்தைந்து மாணவர்களுக்கு உதவ முடியும். உதவி தேவைப்படுகிற மாணவர்கள் நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்ளலாம். 

மாணவர்களை பின்வரும் விதிமுறைகளின்படி தேர்வு செய்யவிருக்கிறோம்
        1. பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய குடும்பத்தினருக்கு மட்டுமே உதவப்படும்.
        2. அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெரும் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவ/மாணவிகளுக்கு மட்டுமே உதவுகிறோம்.
        3. பெற்றோர் இல்லாத அல்லது ஒற்றை பெற்றோர் உடைய மாணவ/மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும். 
கல்வி உதவியைப் பொறுத்தவரையிலும் மாணவர்களுக்கு இரண்டு வகைகளில் உதவுகிறோம்.
      1. கல்லூரி/விடுதி கட்டண உதவித் தொகை.
      2. வாழ்வியல்/திறன் வழிகாட்டு உதவி.
கடந்த சில ஆண்டுகளில் பெற்றிருக்கும் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் உதவிகளில் சிற்சில மாற்றங்களைச்  செய்ய விரும்புகிறோம்.  

கல்லூரி/விடுதி கட்டண உதவி- மேற்சொன்ன விதிமுறைகளுக்குட்பட்டு கல்லூரி/விடுதி கட்டணத் தொகை வழங்கி உதவப்படும். உதவி பெறும் மாணவர்களுக்கு வருடத்தில் இரண்டு முறை  கூட்டம் நடத்தப்படும். அதில் கட்டாயம் கலந்து கொள்ள வேண்டும். மாணவர்களின் தேர்ச்சி விழுக்காடு, அவர்களது செயல்பாடுகள் உள்ளிட்டவற்றை பொறுத்தே அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் உதவ இயலும்.

வாழ்வியல்/திறன் வழிகாட்டு உதவி- கடந்த ஆண்டு பதினாறு மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து இந்தப் பயிற்சியை மேற்கொண்டோம். தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மாணவர்களுக்கு ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.ஆர்.எஸ் அதிகாரிகள் நேரடியாக பயிற்சியளிப்பார்கள். இத்தகைய பயிற்சியில் சேர விரும்புகிற மாணவர்களிடம் நேர்காணல் நடத்தி அதன் பிறகு தேர்வு செய்யப்படுவார்கள். இதில் தேர்வு செய்யப்படும் மாணவர்களுக்கு மாதம் ஒரு வகுப்பு தொடர்ச்சியாக நடைபெறும். அனைத்து கல்லூரிகளிலும் சேர்க்கை முடிந்த பிறகு ஜூலை அல்லது ஆகஸ்ட் மாதம்  முதல் வகுப்புகள் தொடங்கப்படும். 

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வழியாக செய்யப்படும் கல்வி உதவியின் அடிப்படையான நோக்கத்தை உதவி பெறுகிற மாணவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்- 
      1. வெறுமனே உதவி செய்வதோடு நில்லாமல் மாணவர்களின் வளர்ச்சி குறித்து தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்  என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறோம். அதற்கு மாணவர்கள், பெற்றோரின் ஒத்துழைப்பு அவசியமாகிறது. 
      2. கல்வி/வாழ்வியல்/திறன் மேம்பாட்டுக்காக அனைத்துவிதமான உதவிகளையும் அவர்களுக்கு வழங்குதல். 
      3. ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் அவரது ஆர்வத்துக்கு ஏற்ப தகுதியான வழிகாட்டியை(Mentor) நியமித்து அவர்களின் நேரடி கண்காணிப்பில் மாணவர்களை செதுக்குதல்.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, இன்றைக்கு நாம் உதவி செய்யும் மாணவர்கள் எதிர்காலத்தில் இந்தச் சமூகத்துக்கு உதவுகிறவர்களாக இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக இந்த ஆண்டு நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் உதவியோடு எம்.எஸ்.சி(வேதியியல்) முடிக்கும் ராஜேந்திரன் ஐஐடி உள்ளிட்ட கல்லூரிகளில் முனைவர் ஆராய்ச்சி படிப்புக்கான சேர்க்கைக்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார். அடுத்த ஆண்டு அவர் ஒன்று அல்லது இரண்டு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருப்பார். இத்தகைய சங்கிலித் தொடரை வருடம்தோறும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இத்தகைய நோக்கங்களை அடையும் பொருட்டு  நிசப்தம் அறக்கட்டளை செயல்படும் விதமானது ஒவ்வொரு வருடமும் சற்று உருமாறுகிறது. முக்கியமான ஒரு விஷயம்- நிசப்தம் அறக்கட்டளை என்.ஜி.ஓ இல்லை. பலரும் வழங்கும் நன்கொடையை இல்லாதவர்களுக்கு வழங்குகிற ஒரு உதிரி அமைப்பு. இப்படிச் செயல்படுவதுதான் சரியாக இருக்கும். 

உதவி பெற விரும்புகிற மாணவர்கள் பெயர், முகவரி, ப்ளஸ் டூவில் பெற்ற மதிப்பெண்கள் உள்ளிட்ட விவரங்களை nisapthamtrust@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பி வைக்கலாம் அல்லது 9741474202 (இந்த எண் குரல் வழி உரையாடலுக்கான உபயோகத்தில் இல்லை) என்ற வாட்ஸாப் எண்ணிலும் தொடர்பு கொள்ளலாம். மின்னஞ்சல் வழியாக தொடர்பு கொள்வது சிறப்பு.

May 17, 2018

என்ன பேசினேன் - குறித்து

அன்பு மணிக்கு,

வணக்கம்.

உனக்கு இப்படி ஒரு கடிதம் எழுதுவேன் என நான் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை. இக்கடிதத்தை நீங்கள் முழுமையாகப் படிப்ப்பீர்களா என்றும் தெரியாது. எனினும், சில தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொண்டேயாக வேண்டும் எனக் கருதியதால் எழுதுகிறேன். உங்கள் பேச்சு எப்படி அமைய வேண்டும் என்பதில் உங்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு; என்றாலும், அதை அரங்கத்தில் அமர்ந்து கேட்டவனாய் அதை விமர்சிக்க எனக்கு உரிமை உண்டு என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

வைதீகம், அவைதீகம், ஆதிசங்கரர் போன்ற சொற்களைக் கொண்டு நம்மால் மதத்தைக் குறித்து ஒரு சித்திரத்தை உருவாக்கிவிட இயலும்; என்றாலும், அது பொருந்தக்கூடிய வரலாற்றுச் சித்திரமா என அலசியும் ஆய்வும் செய்வது மிக முக்கியம். வழிபாட்டு வரலாற்றைச் சில ஆண்டுகள் கள அனுபவங்களோடு ஓரளவு விளங்கிக் கொண்டிருப்பவன் எனும் முறையில், ஆதி சங்கரர்தான் ஆறு சமயங்களை ஒருங்கிணைத்தார் எனும் கருத்தை நான் திட்டவட்டமாக ஆய்வுக்கு உட்படுத்த விரும்புகிறேன். ஆதிசங்கரர் முன்வைத்த தத்துவம் வேதாந்த அத்வைதம்(இதைப் பற்றி விளக்க சிலமணி நேரங்கள் தேவைப்படும். சுருக்கமாக, பிரம்மம் மட்டுமே உண்மை; மற்றவையெல்லாம், அதன் பிமபங்கள். பிரம்மம் நிர்க்குண்மானது). அத்வைதத்தை வலுவாக முன்வைத்த உத்திர மீமாம்சரான ஆதிசங்கரர் வழிபாட்டுச் சடங்குகளை உள்ளடக்கிய சைவம் உள்ளிட்ட சமயங்களை ஒருங்கிணைத்திருக்க வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு.

இவ்விடத்தில் ஒன்றை அழுத்தமாய்ச் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் அத்வைதி அல்ல; ஆதிசங்கரரைக் குறை சொல்லக் கூடாது என்கிற கருத்தும் கொண்டவன் அல்ல. கடவுள் உட்பட அனைத்து விடயங்களும் விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால், அதில் குறைந்தபட்ச நியாயம் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? உங்கள் பேச்சைக் கேட்கும் அல்லது படிக்கும் ஒருவருக்கு நாட்டார் தெய்வங்களை ஒழித்துக் கட்டிய 'பெருமைக்குரியவர்' ஆதிசங்கரர் என்பதான சித்திரம்தானே தோன்றும்?

வைதீகம் அவைதீகப் பிரிவுகளுக்கு வருவோம். வைதீகம் என்றால் வேதத்தை ஒப்புக்கொள்பவர்; அவைதீகம் என்றால் வேதத்தை மறுப்பவர். உங்களுக்கு வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரிவுகளாக மட்டுமே அவை தோற்றம் தருகின்றன. எதைப் பற்றிய ஒரு வரலாற்றுச் சித்திரத்தை அளிக்கப் புகும் முன்பு அதைக் குறித்த தரவுகளைக் கொஞ்சம் தேடி வாசித்து, தருக்கப்பூர்வமாக சுயஆய்வு செய்து ஓரளவு உறுதி செய்து கொண்டு வெளியிடுதல் சிறப்பு. ஒரு குறிப்பிட்ட அடிப்படையை மட்டுமே மனதில் கொண்டு, அதை ஒட்டிய வரலாற்றுச் சித்திரத்தை அளிப்பது பெரும்பிழையாகவே முடியும் என நான் கருதுகிறேன்.

வைதீக அவைதீகம் தொடர்பான நுட்பமான மற்றுமொரு கோணத்தை உங்கள் முன் வைக்கிறேன். வைதீகம் ஆணாதிக்க மரபு(நிறுவன மரபு); அவைதீகம் தாய்வழிச் சமூக மரபு (நாட்டார் மரபு / சித்தர் மரபு / நிறுவனமயத்தை விரும்பாத மரபு). வைதீக மரபில் கடவுளை வணங்குவதற்கென குறிப்பிட்ட ஒழுக்கங்கள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும்; அவைதீகத்தில் அப்படி எல்லாம் எவ்வித வரையறையும் பெரிதும் இல்லை. வைதீகம் என்பது ஆகம மரபு; அவைதீகம் தந்திர மரபு. கேரளாவில் இன்னும் தந்திர வழிபாடு இருக்கிறது. வைதீக, அவைதீகப் போக்குகள் குறித்து நேர்ப்பேச்சிலேயே மேலும் சில தகவல்களை விளங்கிக் கொள்ள முடியும். இன்றைய இந்து மதம் வைதீக, அவைதீகக் கூறுகளைக் கொண்டே முன்னெடுக்கப்படுகிறது. தத்துவச் சொற்களை அல்லது சமயச் சொற்களை எழுத்தை விட உரையாடல்களில்தான் ஓரளவேனும் அணுகும் அனுபவம் பெற முடியும்; உரையாடல்களுக்குப் பின் நமது யதார்த்த அனுபவங்களிலேயே அவற்றின் மெய்ப்பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.  

விநாயகன், முருகனைக் காட்டி பலியிடுவதைத் தடுத்து விட்டார்கள் எனும் வாதம் குழந்தைத்தனமானது. வழிபாட்டின் இயங்கியலை வரலாற்றோடு பொருத்திப் பார்த்தபடி வந்தால், பலியிடுதல் நிறுத்தப்பட்டதற்கான காரணத்தை விளங்கிக் கொள்ளலாம். கோவில்கள் நிறுவனமயமாக்கப்படும்போது, அவை 'புனிதப்படுத்தப்பட்டே’ தீரும். அவ்வகையிலும் பலியிடல் தீட்டு என்று கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்படும். உண்மையான இந்து மதம் என்பதில் ஒற்றைத் தன்மையிலான கடவுளோ, சித்தாந்தமோ, வழிபாட்டு முறையோ இல்லை; பன்மைத்துவ வழிபாட்டு முறைகளையும் ஒருங்கிணைத்த மாபெரும் (நிறுவனப்படுத்திவிட முடியாத) அமைப்பு அது. அதை நிறுவனமயமாக்க முயற்சி செய்பவர்களால் அது முடியாது. எனினும், சமூக மையப்பரப்பில் சில அதிர்வலைகளை 'மதவாதிகள்’ எனச் சொல்லிக் கொள்ளும் 'அடிப்படைவாதிகளால்’ ஏற்படுத்த முடியுமே தவிர, மதத்தின் வேர்களை ஒருபோதும் ஆட்டங்காணச் செய்துவிட முடியாது என நான் அழுத்தமாக நம்புகிறேன்.

ஆடிப்பெருக்கு, விநாயகர் சதுர்த்தி, தைப்பூசம், தீபாவளி உள்ளிட்ட விழாக்கள் தொடர்பான உங்கள் கருத்துக்கள் மிக மேலோட்டமானவை. மேலும், வேல்முருகன் கட்சியினர் சுங்கச் சாவடியை உடைத்த சம்பவத்தை மத்திய அரசோடு ஒப்பிட்டு நியாயப்படித்திய பாங்கு வேதனையை அளித்தது.  அவற்றை  'தமிழ்த்தேசிய’க் கண்ணோட்டத்தில் நீங்கள் அணுகி இருப்பதாகவே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். நேர்ப்பேச்சு வாய்க்குமாயின், அவை குறித்தும் நாம் உரையாடலாம்.

சொல்ல நினைத்தவற்றில் மிகச்சிலவற்றைக் கூட எழுத்தின் வழியாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஏனென்றால், சமயம் குறித்து பல ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியான தரவுகளைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தவன்(கொண்டிருப்பவன்) எனும் வகையில் என்னிடம் சமயம் குறித்த ஒரு வரலாற்றுச் சித்திரம் ஓரளவு தெளிவாகவே இருக்கிறது. அச்சித்திரத்தைச் சில நிமிடங்களில் ஓரிரு பத்திகளில் புரிய வைத்து விடலாம் என்பது நிச்சயம் இயலாது. அச்சித்திரத்தை முன்முடிவுகள் இன்றிக் கவனிப்பவர்களாலேயே அதை ஓரளவு அணுக முடியும். நாமோ எல்லாவற்றிலும் முன்முடிவு கொண்டவர்களாகவே கருத்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். மிகச் சமீபமாகத்தான் நான் இதை உள்ளவாறே புரிந்து கொண்டேன்.

மேலும், நான் கொண்டிருக்கும் வரலாற்று சித்திரம் ஒருபோதும் திட்டவட்டமானது அன்று; இயங்கக் கூடியது.  

உயிர் நலத்துடன்,
சத்திவேல் ஆறுமுகம்
                                                                        ***

வணக்கம்,

எழுத்து வழியாகவும், பேச்சு வழியாகவும், செயல்பாடுகள் வழியாகவும் தொடர்ந்து உரையாடலை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் என்னுடைய விருப்பமாக இருக்கிறது. பெரும்பாலும் எது குறித்தான முன்முடிவுகளையும் உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை. முடிவுகள் எந்தக் காலத்திலும் முடிவானவை இல்லை என்று முழுமையாக நம்புகிறேன். வாசிக்கிறேன். வாசிப்பின் வழியாக எனக்கு உண்டாகியிருக்கும் புரிதல்களை சில நெருக்கமான நண்பர்களிடம் முன்வைக்கிறேன். அதன் வழியாக உருவாக்கிக் கொள்ளும் கருத்தை பொதுவெளியில் முன்வைப்பதுதான் வழக்கம்.

எல்லோருக்கும் எல்லாம் குறித்தும் ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. எதைப் பேசினாலும் ஒரு தரப்பு ஆதரிக்கும். இன்னொரு தரப்பு எதிர்க்கும். தவறில்லை. 

வெளிப்படையான விமர்சனங்களும் கருத்து மாற்றங்களும் நம்மை இன்னமும் ஆழமான தேடலுக்கு உள்ளாக்கும். ஆதிசங்கரர் குறித்தும், ஷண்மதங்கள் குறித்தும், நாட்டார் தெய்வங்கள், பாரம்பரியச் சிதைவுகள் என ஒவ்வொன்றும் குறித்தும் தொடர்ச்சியான ஆய்வுகளும், விவாதங்களும் அவசியம். ஷீரடி சாயிபாபா இங்கே அடையும் இடம், விநாயகர் சதுர்த்தி, ஆடிப்பெருக்கு, தைப்பூசம், புனிதமாக்கல் என பல கூறுகளைப் பற்றியும் நாம் பேச வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் சலிப்பில்லாமல், மனச்சாய்வு இல்லாமல் உரையாட வேண்டும். 

குழந்தைத்தனமானது, மேம்போக்கானது என்று சொல்லும் போது 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறேன்' என்று என்று விளக்கினால் புரிந்து கொள்ள சுலபமாக இருக்கும். இல்லையெனில் எதை வேண்டுமானலும் ஒற்றைக் கையில் எல்லாவற்றையும் ஓரமாகத் தள்ளிவிட்டு போய்விடலாம். 

பேசுவதற்கான திறப்புகளைக் கொண்ட கடிதம் உங்களுடையது.  நீண்ட கடிதத்துக்கு நன்றி. பள்ளிக் காலத்திலிருந்தே எனக்கு முன்னேர் நீங்கள்.

எல்லாவற்றையும் குறித்து வாசித்தும் எழுதியும் பேசியபடியே இருப்பேன். எதிர்கொள்ளும் போது உரையாடுவோம். விவாதிப்போம். 

அன்புடன்,
மணிகண்டன்.

எப்படி பிழைப்பது?

படிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கையில்லை என்று எழுதிய கட்டுரைக்கு ஏகப்பட்ட எதிர்வினைகள். இவ்வளவு மின்னஞ்சல்கள் வரும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. பாராட்டுகிறவர்கள் மட்டுமே இருப்பார்களா? 'படிக்க வேண்டாம்ன்னு எப்படி சொல்லலாம்' என்று கூட கேட்டிருந்தார்கள். படிக்க வேண்டாம் என்று யாராவது சொல்வார்களா? படிப்பு அவசியம். ஆனால் அதுதான் பிழைப்பதற்கான ஒற்றை பாதை என்று நம்ப வேண்டியதில்லை என்றுதான் அழுத்தமாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது அல்லது எந்தப் படிப்பாக இருந்தாலும் அதை வைத்து பிழைத்துக் கொள்ள முடியும்.

ஜெயராஜ் பற்றி ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன். செம எனர்ஜெட்டிக் மனிதர். நாற்பது வயதுக்குள்தான் இருக்கும். பம்பரமாகச் சுழல்வார். அவருக்கு சமையலில் ஆர்வம் அதிகம். கேட்டரிங் படித்திருக்க வேண்டிய ஆள். ஆனால் திருச்சியில் வேறு என்னவோ ஒரு படிப்பை படித்தார். அவரது  தம்பி பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த போது அவரை கேட்டரிங் சேரச் சொல்ல அவர் கேட்டரிங் முடித்தார். திருமணம், வேலை என்று அவரவர் பாதையில் பயணிக்க சில வருடங்கள் பிடித்தது. அண்ணனுக்கு அச்சிறுப்பாக்கத்தில் தொழில். இடம் வாங்கி விற்பது, தன்னம்பிக்கை வகுப்பு என கலந்து கட்டிய தொழில். தம்பிக்கு சென்னையில் ஒரு ஹோட்டலில் வேலை.

கடந்த ஒரு வருடத்துக்கு முன்பாக அண்ணனும் தம்பியுமாகச் சேர்ந்து 'நம்ம ஊரிலேயே ஒரு மெஸ் ஆரம்பிக்கலாம்' என்று முடிவு செய்து மன்னா மெஸ் என்று ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். கொஞ்சம் ரிஸ்க்தான். ஆனால் துணிந்தார்கள். தம்பி ஜெய்குமார்தான் மொத்த சமையலும். அவரது படிப்பு அவருக்கு உதவுகிறது. வரவு செலவு உள்ளிட்ட மேல் விவகாரம் அண்ணன் ஜெயராஜ். உள்ளூரில் அவருக்கு இருக்கும் தொடர்புகள் அவருக்கு உதவுகிறது. அச்சிறுபாக்கம் லூப் ரோட்டில் காவல் நிலையத்துக்கு எதிரில் கடை இருக்கிறது.  அந்தப் பக்கத்துக்கு ஆட்களுக்குத் அநேகமாகத் தெரிந்து இருக்கலாம். 

எந்தத் தொழிலைச் செய்தாலும் அடுத்தவன் செய்யாத சில நுட்பங்களை நாம் புகுத்திவிட வேண்டும். 

பிராய்லர் கோழி கிடையாது; அஜினோமோட்டா கிடையாது; செயற்கை நிறமிகள் கிடையாது- உங்க வீட்டு சமையல் என்பதுதான் இவர்களது கான்செப்ட். காலையில் எட்டு மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கிறார்கள். வாழை இல்லை வாங்கி வர, மீன், இறைச்சி வாங்கி வர என றெக்கை கட்டி பறக்கிறார்கள். பனிரெண்டு மணிக்கு சமையல் முடிகிறது. மதியம் நூறு அல்லது நூற்றைம்பது பேர்கள் சாப்பிடுகிறார்கள். பார்சல் காட்டுகிறார்கள். அவ்வளவுதான். நான்கு மணிக்கு கடையை மூடிவிடுகிறார்கள். மிச்சமிருக்கும் நேரம் எல்லாம் குடும்பத்துக்கு. எந்த அலட்டலும் இல்லை. ஐந்தாறு உள்ளூர்வாசிகளை பணிக்கு வைத்திருக்கிறார்கள். இளநீர்ப்பாயசம் மாதிரி சில பண்டங்கள் இந்த மெஸ்ஸில் மட்டும்தான் கிடைக்கும். இந்த இளநீர்ப்பாயசம் ஜெயராஜின் ரெசிப்பி. 

'ருசி..சாப்பிட்டா உடம்புக்குத் தொந்தரவு இல்லை..இதை மட்டும் மனசுல வெச்சுட்டு மெஸ் ஆரம்பிச்சா எந்த ஊரில் ஆரம்பிச்சாலும் கொடி பறக்கும்' என்றார் ஜெயராஜ். உண்மைதான். ஏகப்பட்ட வாடிக்கையாளர்களைப் பிடித்துவிட்டார்கள். 'நீங்க நெடுஞ்சாலைக்கு கடையை மாத்துங்க' என்றேன். 'வளர்ச்சி வளர்ச்சி மேலும் வளர்ச்சி' என்ற நினைப்பில் சொன்னேன். 'வளர்ச்சி மெதுவா இருந்தா போதும்' என்று சொல்லிவிட்டார்கள். 


துக்கினியூண்டு கடைதான். 

'ஏ.சி எல்லாம் வேண்டியதில்லைங்க மணி...சாப்பிடும் போது வேர்வை கொட்டக் கொட்ட சாப்பிட வேண்டும்..அதுல ஒரு ருசி இருக்கு' என்றார். இதைக் கேட்டபிறகு எப்பொழுது சாப்பிடும் போதும் இந்த வாக்கியம்தான் நினைவில் வருகிறது. 

ஜெயராஜ் மாதிரியான ஆட்களை பார்க்கும் போது எனக்கு உற்சாகம் பற்றிக் கொள்ளும். சலிப்பு தட்டும்போதெல்லாம் அழைத்துப் பேசலாம் என்று நினைக்க வைக்கிற மனிதர். இத்தகைய உற்சாகம் நம்மை ஓட வைத்துக் கொண்டே இருக்கும். நான்கு பாட்டில் விட்டமின் டானிக்கை ஒன்றாகக் குடித்து போல. 

உண்மையிலேயே, வெற்றியடைவதற்கு எத்தனையோ வழிகள் இருக்கின்றன. ஒன்றை மட்டுமே பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. சற்று மெனக்கெட்டால், கொஞ்சம் துணிந்தால் நம் விருப்பம் என்னவோ அதிலேயே நம் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள முடியும். அப்படி அமைத்துக் கொண்டால் வேலை செய்கிறோம் என்ற எண்ணமே இருக்காது. நமக்கு பிடித்தத்தைச் செய்கிறோம் என்ற எண்ணம்தான் இருக்கும். 

அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பிய ஒரு நண்பர் என்ன தொழில் செய்யலாம் என்று கேட்டார். அவரும் கேட்டரிங் படித்துவிட்டு நாடு தாண்டி வேலையில் இருந்தவர். 'நீங்க ஜெயராஜ்கிட்ட பேசுங்க' என்று சொன்னேன். அதற்கு அவர் சரியான ஆள். 'இதெல்லாம் ஓடுமா?' 'இதெல்லாம் நடக்குமா?' 'வருமானமே வராதுங்க' என்று நம்மை தட்டி வைத்துப் பேசுகிற ஆட்கள்தான் சுற்றிச் சுற்றி இருக்கிறார்கள். எதை முயற்சித்தாலும் தடை சொல்வார்கள். நமக்கு நல்லது செய்வதாக நினைத்து பெரிய பாறாங்கல்லைத் தூக்கி நம் பாதையில் வைப்பார்கள். எதிர்படுகிறவர்களிடமெல்லாம் அறிவுரை கேட்பதை நிறுத்தினாலே நமக்கு பாதித் துணிச்சல் வந்துவிடும். 

பையனை பி.ஈ சேர்த்தவர்கள் எல்லாம் பொறியாளர் ஆகி அட்வைஸ் செய்யத் தொடங்கிவிடுவார்கள். டி.என்.பி.எஸ்.சிக்கு தயார் செய்து கொண்டிருப்பவர்களின்  பெற்றோர்கள் எல்லாம் கலெக்டர் ஆகிவிடுவார்கள். முதலில் இத்தகைய ஆட்களின் சகவாசத்தைக் குறைத்தாலே போதும். நாம் நுழைய விரும்புகிற துறையில் இருக்கும் ஆட்களிடம் பேச வேண்டும். உண்மையிலேயே நம் பாதையில் சிறு வெளிச்சத்தை காட்டுகிற ஆட்களிடம் ஆலோசனை பெற வேண்டும். படிப்பாக இருந்தாலும் சரி; தொழிலாக இருந்தாலும் சரி. அதுதான் தப்பிக்க வழி. கண்டவர்களிடமெல்லாம் கருத்து கேட்பது என்பது பாறாங்கல்லைக் கட்டிக் கொண்டு கிணற்றில் குதிப்பது போலத்தான்.  

ஜெயராஜ் பற்றி எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால்- இத்தகைய மனிதர்களை உதாரணங்களாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். பயப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டியதில்லை. இந்த உலகத்தில் நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியதெல்லாம் மனிதர்களிடம் எப்படி பேச வேண்டும், பழக வேண்டும் என்பதைத்தான். பெற்றவர்களும், படிப்பும், கல்லூரியும் அதைத்தான் சொல்லித் தர வேண்டும். எந்தப் படிப்பாக இருந்தாலும் சரி- சக மனிதர்களிடம் பழகத் தெரிந்துவிட்டால் போதும். வருமானம் பற்றி பயப்படத் தேவையில்லை. அதற்கான வழிகள் எப்படியும் நம் கண்ணில் பட்டுவிடும் அல்லது யாராவது காட்டிவிடுவார்கள்.

May 16, 2018

எவ்வளவு மார்க்?

பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு முடிவுகள் மாணவர்களைவிடவும் பெற்றோர்களை வெகுவாக பதறச் செய்திருக்கின்றன. யாரிடமும் நாமாக அழைத்து மதிப்பெண்களைக் கேட்டுவிடக் கூடாது. இப்பொழுதெல்லாம் மதிப்பெண்கள் கெளரவப் பிரச்சினை. அவர்கள் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்கள் வரவில்லையென்றால் சொல்லவே தயங்குகிறார்கள். நல்ல மதிப்பெண்கள் என்று நினைத்தால் அவர்களாகவே நம்மிடம் சொல்லிவிடுவார்கள். அப்படியிருந்தும் சில மாணவர்களை அழைத்துப் பேசினேன். 800, 900 என்கிற அளவில்தான் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இந்த வருடம் பரவலாகவே மதிப்பெண்கள் குறைவா என்று தெரியவில்லை.

எப்படி இருந்தாலும் சரி- ப்ளஸ் டூ மதிப்பெண்கள் மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லை. இதுவொரு சலித்துப் போன வாக்கியம்தான். எத்தனையோ பேர் சொல்லிவிட்டார்கள். ஆனாலும் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. பெற்றவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பதற்றமடைகிறார்கள் என்று புரியவில்லை. 'படிப்புதான் எல்லாமும்' என மாணவர்களைவிடவும் பெற்றவர்கள் நம்புகிறார்கள். நம்மையுமறியாமல் நம் மீது அழுத்தத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். அந்த அழுத்தம் இந்தச் சமூகம் நம் மீது உருவாக்கி வைத்திருக்கும் மாய நம்பிக்கை.  அப்படியில்லை. படிப்பு மட்டும்தான் எல்லாமும் என்றில்லை. 

'படிப்பை நம்பித்தான் இருக்கோம்' என்று குழந்தைகளை வைத்துக் கொண்டு பேசுவதை பெற்றோர் நிறுத்த வேண்டும். நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று இருந்து நல்ல படிப்பில் சேர்ந்தால் நல்லதுதான். ஆனால் அது மட்டும்தான் வழி என்றில்லை. ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவர் சொன்னார். 'நல்லா மார்க் வாங்கி இன்ஜினீயரிங் படிச்சு வேலைக்கு போன பின்னாடி வாழ்க்கைல ஒரு செளகரியம் வந்துடுச்சு. இந்த குண்டு சட்டியை நான் எந்தக் காலத்திலும் தாண்ட மாட்டேன்' என்றார். அவர் சொன்னது புரிகிறதுதானே? படிப்பு; வேலை; சம்பளம் என்று பெரும்பாலானவர்களுக்கு வாழ்க்கை மத்தியதரமாகவேதான் அமைகிறது. அதைத் தாண்டி நமக்கான உயரத்தை அடைய மனம் தயாராவதேயில்லை. பயம். 'எதுக்கு வம்பு..இப்படியே இருந்து கொள்ளலாம்' என்று படிப்பு ஒரு வகையில் நமக்கு பூட்டப்படும் விலங்குதான். நம்மால் அவ்வளவு சீக்கிரம் உடைக்க முடியாத விலங்கு அது.

படித்த தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு அடுத்தவர்களிடம் சம்பளத்துக்குச் சேர்வதுதான் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை விலங்கு என்றுதானே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? ஆனால் படிக்காதவர்களுக்கு அப்படியில்லை. இதைச் செய்யலாமா, அதைச் செய்யலாமா என்று எதையாவது மனம் குதப்பிக் கொண்டிருக்கும். எல்லாவற்றையும் முயற்சித்துப் பார்க்க மனம் விரும்பும். ஒவ்வொரு வாய்ப்புகளையும் தட்டிப் பார்ப்பார்கள். அவர்களுக்கு கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. 'சரி எதையாவது செய்து பிழைக்கட்டும்' என்று பெற்றோர்களும் விட்டுவிடுகிறார்கள். 'அவன் படிக்கவே மாட்டான்...ஆனா இன்னைக்கு பாரு' என்று நாம் கை நீட்டுகிற பெரும்பாலான வெற்றியாளர்களின் வெற்றிக்கான பின்னணி இதுதான். அவர்களுக்கான சுதந்திரத்தை அவர்கள் சரியாக பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். அதுவே படித்தவர்கள் 'எதையாவது செய்கிறேன்' என்று சொன்னால் வீட்டில் இருப்பவர்களே விடமாட்டார்கள். 'வேலைக்கு போய் நாலு காசு சம்பாதிக்கப் பாரு' என்பார்கள். 

படித்தவனுக்கு ஒரு வழி. படிக்காதவனுக்கு ஆயிரம் வழி. கட்டுரைக்காக இதைச் சொல்லவில்லை. மனப்பூர்வமாக உணர்ந்துதான் சொல்கிறேன்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பில் சிறப்பான மதிப்பெண்கள் இல்லையென்றால் தொலையட்டும். கவலைப்  பட வேண்டியதில்லை. நிறைய படிப்புகள் இருக்கின்றன. பட்டப்படிப்புகள், பட்டயப்படிப்புகள் என்று ஏகப்பட்ட படிப்புகள். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் 'படிச்சு முடிச்சு என்ன செய்யப் போற' என்று யோசிக்கச் சொல்வதுதான். உடனடியாக அவர்களால் எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாது. ஆனால் அப்படியொரு தீக்குச்சியை உரசி அவர்களின் மனதுக்குள் வீசிவிட வேண்டும். அது புகைந்து கொண்டேயிருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டால் போதும். கோபத்தைக் காட்டாமல், வெறுப்பைக் காட்டாமல் 'வாழ்க்கையில் ஆயிரம் மைல்கற்கள் வரும். பனிரெண்டாம் வகுப்பு ஒரு மைல்கல்- அதில் ஏமாந்துவிட்டோம் ஆனால் அது நம்முடைய வாழ்க்கையை முடித்துவிடாது'  என்ற உற்சாகத்தைத்தான் பிள்ளைகளுக்குத் தர வேண்டும்.

'நீ கொஞ்சம் ஏமாந்துட்ட' என்பதை அவர்கள் உணரும்படியும் அதே சமயம் இருக்கும் வாய்ப்புகளை பயன்படுத்தி நீ தம் கட்ட வேண்டும் என்பதையும் அவர்களுக்குச் சொல்லிவிட்டு 'உன்னால முடியாததா' என்ற விதையையும் விதைத்துவிட வேண்டும். அது முளைத்து வருகிறதா இல்லையா என்று மட்டும் பாருங்கள். நம் பிள்ளைகள் மீது நாமே நம்பிக்கை வைக்கவில்லையென்றால் வேறு யார் நம்பிக்கை வைப்பார்கள்? 'நான் இருக்கேன் உனக்கு' என்ற ஆறுதலும் ஆதரவும் அவசியம்.

'எல்லாம் போச்சே' என இடிந்து கிடைப்பதால் ஒரு மண்ணும் நடக்காது. எதுவும் போகவில்லை. இமயம் சரியவில்லை. அதை மனதில் நிறுத்தினால் போதும். பாஸிட்டிவிட்டி மிக முக்கியம். எல்லாவற்றையும் சரி செய்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை அவசியம். அப்படியான நம்பிக்கை கொண்ட பெற்றவர்கள்தான் குழந்தைகளுக்கான பெரு வரம். நாம் ஏற்றுகிற உற்சாகம்தான் குழந்தைகளுக்கான பெரு வெளிச்சம். 

அறுநூறு மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருந்தாலும் சரி; தோல்வியே அடைந்திருந்தாலும் சரி;வாய்ப்புகள்  கொட்டிக் கிடக்கின்றன. தலையா போய்விடப் போகிறது? நம் முன்னால் இருக்கிற வாய்ப்புகள் குறித்து யோசிக்கலாம். அதன் கதவுகளை பிள்ளைகளுக்கு காட்டலாம். இந்தக் காலத்துப் பிள்ளைகள் அறிவாளிகள். கற்பூரங்கள். கொஞ்சம் அசால்ட்டாக இருப்பார்கள். ஆனால் பற்றிக் கொள்வார்கள். 

மனம் இறுகிக் கிடந்தால் எழுந்து முகத்தைக் கழுவி விட்டு வந்து வானத்தைப் பாருங்கள்- உலகம் மிகப் பெரியது. வாழ்த்துக்கள்.

May 15, 2018

காங்கிரஸ் வென்றிருக்க வேண்டிய தேர்தல்

கடைசி சில நாட்களாக எதிர்பார்த்த முடிவுதான் இது. காங்கிரசும் பாஜகவும் சரிக்கு சரியாக வெல்லும் என்ற நிலைமைதான் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பாக இருந்தது. தேர்தல் நெருங்க நெருங்க பாஜகவின் வியூகம் அதிரடியானதாக மாறியது. மத்திய அமைச்சர்கள் களமிறக்கப்பட்டார்கள். ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் தினசரி ஒரு நட்சத்திர பேச்சாளர் இருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டார்கள். மோடி, அமித்ஷா உள்ளிட்ட பெருந்தலைகளின் பிரச்சாரத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பம்பரமாகச் சுழன்றார்கள். ஒரே நாளில் பல கூட்டங்களில் பேசினார்கள். மோடி பொதுக் கூட்டங்களில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அமித்ஷா கட்சிப் பணியாளர்களிடம் விவாதித்து பின்னணி வேலைகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்தார்.  'கட்சியின் காரியதரிசிகள் முக்கியமானவர்கள்' என்று அவர் எங்கயாவது கட்சிக்கு கூட்டத்தில் பேசியதாக தினமும் செய்தி கண்ணில் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. 

உண்மையில் இது பாஜக தோற்றிருக்க வேண்டிய தேர்தல். அப்படிதான் சூழல் இருந்தது. காங்கிரசுக்கு எதிரான வெளிப்படையான எதிர்ப்புணர்வு எதுவுமில்லை. ஆனால் கடைசி சில நாட்கள் மிரட்டலாக இருந்தன என்பதை களத்தை நன்கு கவனித்தவர்கள் ஒத்துக் கொள்வார்கள். சமூக ஊடகங்களில், தொலைக்காட்சிகளில், வானொலிகளில் பாஜக செய்த பரப்புரையின் வேகத்துக்கு காங்கிரஸ் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை என்பதுதான் நிஜம். 'காங்கிரஸ்  ஏன் இவ்வளவு அசால்டாக இருக்கிறது' என்றுதான் தோன்றியது. இப்படியொரு எண்ணம் உருவாக்க காங்கிரஸ் அனுமதித்திருக்கவே கூடாது. 

இரண்டு கட்சிகளுமே பணத்தை அள்ளி வீசினார்கள். பாஜகவிலும் சரி காங்கிரஸிலும் சரி- தலா இருநூறுக்கும் அதிகமான கோடீஸ்வரர்கள் வேட்பாளர்களாக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அதனால் பணம் பிரச்சினையாகவே இல்லை. கடைசி வரைக்கும் 'இதுவா அதுவா' என்ற மனநிலையில் இருந்த வாக்காளர்களைக் கடைசி நேரத்தில் ஒரு புரட்டு புரட்டி போட்டதுதான் பாஜகவின் வெற்றிக்கு காரணமாகத் தோன்றுகிறது. கடைசி சில நாட்களில் 'பாஜக ஜெயிச்சுடும்' என்று பேச வைத்தார்கள். அப்படியான வேகத்தை பாஜகவின் பிரச்சாரம் காட்டியது. அந்த வேகம் காங்கிரசின் மிகப்பெரிய பலவீனமாக மாறிப் போனது. பாஜக இறங்கி விளையாடத் தொடங்கிய போது கூட காங்கிரஸ் தமக்கான நட்சத்திர பிரச்சாரகர்கள் இல்லாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தது. 

தொடக்கத்தில் இருந்தே தாம் எப்படியும் வென்றுவிடுவோம் என்கிற மனநிலையில் காங்கிரஸ் இருந்து கொண்டிருந்தது. கடந்த தேர்தலில் இருந்ததை போன்ற வேகமான பரப்புரையை சித்தராமையா முன்னெடுக்கவில்லை. காங்கிரஸ் அசமஞ்சமாக இருந்ததை பாஜக பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கி தனது திட்டங்களை மாற்றியமைத்த போது காங்கிரஸ் அதற்கான பதிலடி திட்டங்கள் எதையும் பெரிய அளவில் செயல்படுத்தவில்லை. தேசிய அளவிலான தமது கட்சியின் தலைவர்களை அது சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. ராகுலையும் சித்தராமாயாவையும் மட்டும் நம்பி ஒரு மாநிலம் முழுவதும் பிரச்சாரம் செய்வது- அதுவும் பாஜகவுக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தை செய்வது சாத்தியமில்லாமல் போனது. வெறுமனே 'டிஃபென்சிவ் மோட்'டில் கட்டையை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எடியூரப்பாவை நம்பி மட்டும் பலனில்லை என்பதை பாஜக விரைவில் புரிந்து கொண்டது. அவரது ஆட்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டார்கள். அவரது மகனுக்கே சீட் வழங்கப்படவில்லை. 'கட்சிதான் முக்கியம்' என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கினார்கள்.  அதே சமயம் எடியூரப்பா 'தாம் வெல்லப் போவதாகவும், 19 ஆம் தேதி பதவியேற்பதாகவும்' சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். மறுபக்கம் சித்தராமையா தமது தொகுதியான வருணாவை மகனுக்கு ஒதுக்கினார். சாமுண்டீஸ்வரியில் தாம் தோற்றுவிடக் கூடும் என்று பயந்து பாதாமியிலும் வேட்பு மனுவைத் தாக்கல் செய்தார்.  இவையெல்லாம் வாக்காளர்களிடம் குழப்பம் உண்டாக்கின. ஒருவேளை பாஜக ஜெயிச்சுடுமோ என்று அனுமானிக்கத் தொடங்கினார்கள். வாக்காளர்களை இப்படி நம்ப வைப்பது மிக முக்கியம். அதை பாஜக செய்தது. இந்த கடைசிகட்ட ஸ்விங்கை மிக முக்கியமானதாகக் கருத வேண்டியிருக்கிறது. 

அரசியலில் 'அவனுக்கு வோட்டு போடலைனா நமக்கு போட்டுடுவாங்க' என்று மிதப்பில் இருப்பது மிகப்பெரிய அடியைத் தந்துவிடும். தமது எதிரிக்கு எதிரான வாக்குகளை தமக்கு ஆதரவான வாக்குகளாக மாற்றத் தெரிகிற திறன் வேண்டும். பாஜகவுக்கு எதிரான மனநிலையை தமக்கு சாதகமான வாக்காக மாற்றுகிற பிரச்சார யுக்தி எதுவுமே காங்கிரஸிடம் தென்படவில்லை. தமது ஆட்சிக்கு எதிரான பெரிய அலை எதுவுமில்லாத போதும் தோற்றிருக்கிறது.  அதே சமயம் பாஜக காங்கிரசுக்கு எதிரான மனநிலையை ஒன்று திரட்டி அறுவடை செய்திருக்கிறது. 

பணம், சாதி என சகலமும் இந்தத் தேர்தலில் காரணிகளாக இருந்தன. யாரும் யாருக்கும் சளைக்கவில்லை. 'தேர்தலில் கோல்மால் எதுவுமில்லையா' என்று கேட்கலாம்தான். இருக்கும். இல்லாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் கோல்மால் மட்டுமே ஆட்சி மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துவிட முடியும் என்று நம்பவில்லை. காங்கிரசும் பாஜகவும் வலுவான எதிரிகள்தான். அந்த வலுவை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் வெற்றி இருக்கிறது. தேர்தலில் களப்பணி மிக முக்கியமான காரணி. சகலமட்டத்திலும் அதை பாஜக செய்தது. காங்கிரஸ் கோட்டை விட்டது. 

2019 பொதுத் தேர்தலுக்கு கர்நாடக தேர்தல்தான் முன்னோட்டம் என்றார்கள். அப்படி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

இனி என்ன வேண்டுமானாலும் பேசலாம். களத்தில் பார்க்கும் போது ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது-  பாஜகவின் உழைப்பு அசாத்தியமானது. திட்டமிடல் மிரட்சியூட்டக் கூடியதாக இருக்கிறது. தோற்றுப் போக வேண்டிய தேர்தலில் வெற்றியடைகிறார்கள். காங்கிரஸ் தன்னை சுய பரிசோதனை செய்து கொள்வதே இல்லை. தமது பழைய செல்வாக்கையே நம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. மாட்டு வண்டி ஓட்டுவது, சாலையில் முகம் காட்டுவது என இந்திரா, ராஜீவ் பிரச்சார யுக்திகளை மட்டுமே இன்னமும் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. களமும் காலமும் வெகுவாக மாறிக் கிடக்கிறது. இதைப் புரிந்து தம்மை வேகப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால் அடுத்த வருடம் பொதுத் தேர்தலிலும் இதுதான் நடக்கும். 'பாஜக தோற்றுவிடும்' என்று தொடக்கத்தில் பேசுவார்கள். 'போட்டி சரிக்கு சரி' என்று தேர்தல் நேரத்தில் பேச்சு வரும். ஆனால் முடிவு வேறு மாதிரியாக இருக்கக் கூடும்.

May 14, 2018

என்ன பேசினேன்?

தமிழுக்கு முதல் வணக்கம், அனைவருக்கும் தமிழ் வணக்கம். 

கடந்த வாரத்தில் தா.பாண்டியன் எழுதிய 'மதமா? அரசியலா?' என்ற புத்தகத்தை கொடுத்து வாசிக்கச் சொன்னார்கள். ஐம்பது பக்கம்தான். தாமதிக்காமல் வாசித்து முடித்துவிட்டேன். வெளியீட்டு விழாவில் பேச வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். பிரச்சினை எதுவுமில்லை. நேரடியாகவே பேசலாம். அரசியலில் மதம் கலப்பது குறித்துத்தான் நூல் பேசுகிறது. இன்னமும் வெளிப்படையாகச் சொன்னால் பாஜக செய்கிற மதவாத அரசியல்தான் புத்தகத்தின் பிரதானமான பேசுபொருள். 

கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்தால், மோடியின் தலைமை அமைந்தால் இந்த தேசம் செழுமையுறும் என்று நம்பிய பல பேர்களில் நானும் ஒருவன். இணையத்தில் இவர்களை ஆதரித்து தொடர்ச்சியாக கட்டுரைகளை எழுதினேன். நிறைய எதிர்ப்புகள் இருந்தன. ஆனால் நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கை பொய்த்து போக மூன்றாண்டுகள் கூட தேவைப்படவில்லை. ஓர் அரசாங்கம்  பொருளாதார ரீதியில் தோல்வியுறுவது சகஜமான ஒன்று. வெளியுறவுக் கொள்கைகளில் தோற்பதும் கூட தவறில்லை. இராணுவக் கொள்கை வகுத்தலிலும் தோற்கலாம். மக்களுக்கான நலத் திட்டங்களை செயல்படுத்தவியலாமல் கூடத் தோற்றுப் போகலாம். எல்லாமே ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியவைதான். ஆனால் மக்களின் பண்பாட்டை நுண்ணரசியல் வழியாக அழிப்பதையும், அடையாளங்களை சிதைப்பதையும், எல்லோரும் ஒரே குடை -அது காவிக் குடையோ அல்லது பச்சை குடையோ- ஒற்றைக் குடைக்குள் தமது வலுவான கரங்கள் கொண்டு இழுத்து வருவதைத்தான் ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை.  

மதம் என்று பேசும் போது வரலாற்றில் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாகச் செல்ல விரும்புகிறேன். தமிழகத்தில் குறிப்பாக கொங்குப் பகுதியில் சமணம் விரவியிருந்தது. விஜயமங்கலம், சீனாபுரம் - சமணர் புரம் என்பதுதான் மருவி சீனாபுரம் என்றானது, பரஞ்சேர்ப்பள்ளி, திங்களூர் என பல ஊர்களில் சமணர்களுக்கான அடையாளங்கள் இருக்கின்றன. ஊர்பெயர்களே சமணம் சார்ந்தவை என்பதைச் சொல்லிவிடும். இன்றைக்கு சமணத்தை தழுவியவர்கள் இந்தப் பகுதியில் யாருமில்லை. எங்கே போனார்கள்? ஏன் ஒரு மதம் அழிந்தது அல்லது அழிக்கப்பட்டது?

சமணம் மட்டுமில்லை- பல இனக்குழுக்கள், ஆதிவாசிகள், தொல்குடிகள் என அவரவர் அவரவருக்கான கடவுளர்கள், வழிபாட்டு முறைகளுடன் வாழ்ந்தார்கள்.  அவரவருக்கான சம்பிரதாய அடையாளங்கள் இருந்தன. 

ஏழு, எட்டாம் நூற்றாண்டுகளில் ஆதிசங்கரர் மாதிரியானவர்கள் வந்தார்கள். ஏற்கனவே இருந்த பிரிவுகளை ஒருவாறாக பகுத்தார்கள். வைதீகம், அவைதீகம் என்று இரு பெரும் பிரிவுகள் உண்டாக்கப்பட்டன. வைதீகம் என்பது வேதத்தை ஏற்றுக் கொள்கிற பிரிவுகள். அவைதீகம் என்பது வேதத்தை மறுக்கிறவர்கள். சமணம், பெளத்தம், சார்வாகம், ஆசீவகம் ஆகிய நான்கு பிரிவுகள் அவைதீகத்தில் அடக்கம். வைதீகத்தை ஆறு உட்பிரிவுகளாக ஆதிசங்கரர் பகுத்தார். சைவம், வைணவம், சாக்தம்(சக்தி வழிபாடு), கெளமாரம் (முருகன் வழிபாடு), கணபாத்யம்(விநாயகர் வழிபாடு), சூரிய வழிபாடு என்ற ஆறு பிரிவுகள் அவை. இப்படி ஆறு பிரிவுகளாக பிரித்ததால் ஆதி சங்கரருக்கு 'ஷண்மத ஸ்தாபகர்' என்ற பெயரும் உண்டு. (ஷண் என்றால் ஆறு). இப்படியான பகுப்புகள் நாட்டார் தெய்வங்கள், சிறு தெய்வங்களுக்கு மிகப்பெரிய தீமையை உருவாக்கின. 'நீ சுடுகாட்டு கருப்பராயனை வணங்கினால் அதுவும் சிவன் தான்' என்றார்கள். 'நீ வணங்கும் அம்மாளம்மனும் சக்திதான்' என்றார்கள். இப்படியாக சிறு தெய்வங்கள் அனைத்தும் பெருதெய்வங்களிடம் சரணடைய வைக்கப்பட்டன. 

'நீ வேதத்தை ஏற்றுக் கொள்கிற பிரிவு' என்று எனக்குச் சொல்லித் தந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் வேதத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பது எனக்கு எதுவும் தெரியாது. என்னைப் போலவேதான் நீங்களும். நமது முன்னோர்கள் நமக்குச் சொல்லித்தந்தபடி நாமெல்லாம் வேதத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் பிரிவினர். ஆனால் வேதம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாதவர்கள். இப்படித்தான் போர்வை போர்த்தப்பட்டுவிடுகிறது. 

வைதீகம் x அவைதீகம் என்ற சண்டை வலுவடைந்து பக்தி இலக்கிய காலத்தில் பெளத்தம், சமணம் என்பதெல்லாம் கிட்டத்தட்ட முடித்துக் கட்டப்பட்டன.  அதன் காரணிகள் நிறைய உண்டு. அவற்றையெல்லாம் விரிவாக பேச முடியும். இதே தருணத்தில்தான் முருகனும், சிவனும், கணபதியும், சக்தியும் என பிற பிரிவுகளும் சைவத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்று மாற்றப்பட்டன. ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் வலு சேர்த்தார்கள். நிறைய புனிதக் கதைகள் உலவவிடப்பட்டன. இப்படியாக சைவமும் வைணவமும் இந்த மண்ணின் இரு பெரும் சமயப்பிரிவுங்களாக வளர்ந்து நின்றன. 

வரலாற்றில் சரி தவறு என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. வல்லவர்கள் வரலாற்றை மாற்றியமைப்பார்கள். ஆனால் எதையும் நாம் பிம்பமாக்க வேண்டியதில்லை.  

சைவமும், வைணவமும் அசைக்க முடியாத இரு பிரிவுகளாக மாறிய பிறகு பெரும்பாலான கோவில்களில் ஆகமங்கள் நுழைந்தன. எங்கள் ஊர் மாரியம்மன் கோவிலில் காலங்காலமாக கிடாவெட்டும் பொங்கலும் உண்டு. கோவில் காட்டப்படும் போது விநாயகரையும் முருகனையும் கோவிலுக்குள் கொண்டு வந்து 'இனி கிடாவெட்டு கூடாது' என்றார்கள். ஓர் அடையாளம் அழிந்தது. முருகனே கூட சைவமாக மாற்றப்பட்ட கடவுள்தான். பால் காவடி, பன்னீர் காவடி மாதிரி மச்சக்காவடி என்ற காவடியும் உண்டு. மீன் காவடி. இப்பொழுது வழக்கொழிந்து போனது. முருகன் என்ற பெயர் சு- பிராமணியன் என்று மாற்றப்பட்டதையும், முருகன் சைவக் கடவுளாக மாற்றப்பட்டதையும் சேர்த்தே புரிந்து கொள்ளலாம்.

சைவம், வைணவம் என்பதையும் கூட கடந்த ஒன்றிரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக 'இந்து' என்று ஒரு கட்டத்துக்குள் கொண்டு வந்தார்கள். அதுவரைக்கும் இந்து என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. இப்படியாக நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் 'இந்து' என்றாகியிருக்கிறோம். 

நான் கடவுள் மறுப்பாளன் இல்லை. நாத்திகம் பேசுகிறவனுமில்லை. 'இந்து' என்றுதான் இன்றுவரையிலும் அறிவித்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் எனது முன்னோரின் பாதையை புரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். குலதெய்வமாக இருந்த காளியம்மனை ஏன் சக்தியின் வடிவம் என்று அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்த புரிதல்தான் இன்றைய மதவாத அரசியல் எந்த அடையாள மாற்றங்களை உண்டாக்கும் என்று பேசுவதற்கு ஏதுவாக இருக்கும்.

மதவாத அரசியல் என்பது நேரடியாக மத மாற்றம் செய்வதில்லை. 'எல்லோருக்கும் ஒரே மொழி' 'எல்லோருக்கும் ஒரே வரி' 'எல்லோருக்கும் ஒரே பாடத்திட்டம்' என்று எல்லாரையும் வலுக்கட்டாயமாக பின்னிப் பிணைப்பதுதான் அபயாகரமான அரசியல். நூற்றியிருப்பத்தைந்து கோடி மக்கள் வாழும் ஒரு நாட்டில் எல்லோரையும் ஒற்றைக் கயிற்றினால் கட்டிப்போடுவது சாத்தியமில்லை. அதை ஏன் இந்த தலைவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஓர் அடையாளமிருக்கிறது. அவரவரின் வாழ்க்கை முறை வேறானது. அவர்களுக்கான கனவுகள் வேறுபட்டவை. அவர்களை எப்படி நீங்கள் கட்டிப் போடவியலும்? 

'என் மக்கள், என் தேசம்' என்கிற குறைந்தபட்சமான பிணைப்பு வேறு; வெறியெடுத்தது போல கட்டிப் போடுவது வேறு. 'என் தேசம்' என்ற மக்களின் புரிதல் அவர்களின் மனதளவில் உணர்வுப்பூர்வமானதாக உருவாக்குவதாக இருக்க வேண்டும். இதில்தான் மத்திய அரசு தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எல்லோரையும் இரும்புக்கரம் கொண்டு கட்டிப் போட்டுவிட முடியும் என நம்புகிறது. 

இதை எதிர்த்துப் பேசினால் அல்லது விமர்சித்தால் 'நீ ஆண்டி நேஷனல்' என்று முத்திரை குத்துகிறார்கள். எங்களின் அடையாளத்தை அழிக்கிறீர்கள் என்று சொன்னால் 'நீ தேச விரோதி' என்கிறீர்கள். உண்மையில் யார் தேச விரோதி என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். காலங்காலமாக இந்த தேசத்தைக் கட்டமைப்பதில் தமிழர்களின் பங்களிப்பை நீங்கள் குறைத்து மதிப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இந்த தேசத்தின் பொருளாதார ரீதியிலான கட்டமைப்பாக இருந்தாலும் சரி; இராணுவ ரீதியிலான கட்டமைப்பு என்றாலும் சரி அல்லது உணர்வு ரீதியிலான கட்டமைப்பு என்றாலும் சரி- அதை தமிழர்கள் செய்திருக்கிறார்கள். வரலாற்றில் இந்த மக்களின் பங்களிப்பை புரிந்து கொள்ளாமல் இந்துத்துவவாதிகள் தமிழர்களை தேசிய அரசியலுக்கு எதிரானவர்கள் என்பது போல சித்தரிக்கிறார்கள். ஏன் தமிழர்களை இப்படி ஓரங்கட்டுகிறார்கள் என்பதில்தான் அரசியல் இருக்கிறது.

ஆடிப் பெருக்கு என்பதைவிடவும் விநாயகர் சதுர்த்தி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. தைப்பூசத்தைக் காட்டிலும் தீபாவளிக்கு முக்கியத்துவமிருக்கிறது. இவையெல்லாம் அடையாள சிதைப்பு இல்லையா? நான் முழுமையான தேசியவாதி. ஆனால் எனது மக்களின் அடையாளம் எந்தச் சக்தியாலும் அழிக்கப்படக் கூடாது என விரும்புகிறேன். 

வேல்முருகனின் தமிழர் வாழ்வுரிமைக் கட்சியினர் சுங்கச் சாவடியை உடைத்த போது உள்ளூர மனம் விரும்பியது. 'வன்முறை இல்லையா?' என்று கேட்டால் அது வன்முறைதான். ஆனால் இன்றைக்கு மத்திய அரசு செய்து கொண்டிருக்கிற உளவியல் ரீதியிலான வன்முறையுடன் ஒப்பிடும் போது அதுவொன்றும் பெரிய வன்முறையில்லைஎனத் தோன்றியது. நான்காண்டுகளுக்கு முன்பாக உங்களை ஆதரித்துக் கொண்டிருந்த,  எந்தவொரு மனச்சாய்வுமில்லாத ஒருவனைக் கூட உங்களுக்கு எதிரான மனநிலையைக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக இத்தகைய செயலை ஆதரிக்கும் மனநிலைக்கு தள்ளியதுதான் நீங்கள் செய்த சாதனை. 'யாராவது குரல் எழுப்பமாட்டார்களா?' என்று எதிர்பார்க்க வைத்திருக்கிறீர்கள். 

மத்திய அரசு விளையாடுவதை தமிழக அரசு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு தமிழக அரசு இருக்கிறது. 'நீங்க என்ன வேணும்ன்னாலும் செஞ்சுக்குங்க..எங்க ஆட்சியை எதுவும் செஞ்சுடாதீங்க' என்று அவர்கள் பயந்து நடுங்குகிறார்கள். பணி நியமனத்துக்கு ஒரு தொகை, பணி மாறுதலுக்கு ஒரு தொகை, சாலை அமைக்க ஒரு கமிஷன், கால்வாய் வெட்ட ஒரு கமிஷன் என்று ஓர் அரசாங்கம். 'எல்லோரையும் ஒரு கூட்டமா மாத்துங்க..எதிர்த்து நிக்கிறவனையெல்லாம் இன்னொரு கூட்டமா காட்டுங்க' என்று மறறொரு அரசாங்கம். தமிழகத்தின் வரலாற்றில் இவ்வளவு மோசமான மத்திய-மாநில அரசு கூட்டணி எந்தக் காலத்திலும் அமைந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இப்பொழுது அமைந்திருக்கிறது. என்னைப் போன்றவர்கள் இதற்கு என்ன செய்ய முடியும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கட்சியின் தலைவர்கள் நினைத்தால் இந்த கூட்டணி மீண்டும் தமிழகத்தை ஆக்கிரமிக்காமல் தடுக்க முடியும். எதிர்காலத் தமிழகத்துக்கு நீங்கள் செய்யக் கூடிய நல்ல காரியம் என்றால் எந்த சமரசமுமில்லாமல் ஆட்சி மாற்றத்தை உண்டாக்குவதுதான். அதற்கான முன்னெடுப்புகளை நீங்கள் எடுங்கள். இந்த மண்ணிலிருந்து என்னால் செய்ய இயலும் எல்லா உதவியையும் எம்மைப் போன்றவர்கள் செய்கிறோம்.

நன்றி.


(கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் சனிக்கிழமை (மே 12, 2018 ) நடைபெற்ற தா.பாண்டியன் அவர்களின் புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்வில் பேசியதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம்) 

May 10, 2018

அயோக்கியத்தனம்- பதிவு குறித்து

திரு. மணிகண்டன் அவர்களுக்கு ,

தங்களுடைய 'அயோக்கியத்தனம்' கட்டுரை படிக்க நேர்ந்தது . பிரச்சனை ஓரளவுக்கு சி.பி .ஸ்.சி. மேல் என்றாலும் முழுவதுமாக சொல்ல முடியாது. கடல் தாண்டி சென்று படிக்கும் பல வட மாநில மாணவர்கள் உள்ளனர். அருகில் இருக்கும் மாநிலத்துக்கு சென்று வர ஏன் இத்தனை கூச்சல்? மாணவனாக எல்லா இடத்திலும்  'Comfort zones' எதிர்பார்ப்பது சரி அல்ல. 18 வயதில் நாட்டின் தலையெழுத்தை தீர்மானிக்கும் ஓட்டுரிமை உண்டு. 18 வயதில் அருகே இருக்கும் மாநிலத்துக்கு சென்று வர இவ்வளவு எதிர்ப்பா அல்லது துணிவு இல்லையா?

எனக்கு தெரிந்து முகநூல் தவிர தவிர எந்த சமுக கல்வியும் இங்கு இல்லை. முக நூலில் மட்டும் என்ன வேர்த்து  வடிகிறது! அனைத்திலும் வெறுப்பையும் , துவேசத்தையும் பரப்புகிறார்கள். ஒவ்வோர் பதிலும் வெளிப்படும் வன்முறையை கொஞ்சம் கவனியுங்கள். ஒவ்வொரு மாணவனுடைய இயலாமையும் அரசாங்கத்தின் மீதான துவேசமாக மாற்ற எல்லா மட்டத்திலும் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. இப்படியே சென்றால் சில வருடங்களில் தமிழ்நாடும் இலங்கை மாதிரி மாற்றிவிடுவார்களோ என்று பயமாக உள்ளது. இந்த சமுக மனநிலையில் ஒரு சர்வாதிகாரி உருவாக ரொம்ப நாள் பிடிக்காது. வெறுப்பை தூண்டிவிடுவது மிக சுலபம். இது வரலாறு நமக்கு சொல்லிக்கொடுத்த பாடம்.

நீங்கள் சொல்வதிலும் உண்மை உள்ளது . நீட் கஷ்டம் தான். சென்று வர பணம் செலவாகும்தான்.  இல்லை என்று சொல்லவில்லை. இந்த காரணம்களால் ஒருவனது வெற்றி தடைபடாது. வெல்பவன் தனக்கான வழியை கண்டடைவான். உதவவும் பலர் உள்ளனர். மனம் உண்டானால் மார்க்கமும் உண்டு.

சில சூழச்சிகள் உள்ளன இல்லை என்று செல்லவில்லை. சோதனைகளை தாண்டித்தான் வென்றாக வேண்டும். வெற்றி என்றும் நம்மை தேடி வராது. தன்னம்பிக்கையை கொடுக்காத கல்வி என்ன கல்வி? போராட மனமில்லாதவர்கள் அனிதாவை போல் தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம். கல்வி கற்கும் நிலையில் ஏற்படும் சிக்கல்களுக்கும், அசௌரியங்களுக்கும் இத்தனை கூப்பாடு போடுகிறார்கள். படித்து முடித்து வேலை வாய்ப்பிலும், அதன் பின் தன்னை நிலைநிறுத்தி கொள்ள எத்தனை போட்டிகளை சூழ்நிலையை சமாளிக்க வேண்டி இருக்கிறது. வருமானத்திற்க்காக எவ்வளவு பயணம் செய்ய வேண்டி இருக்கும். எல்லாம் தானாக தேடிவரும் என்னும் நினைப்புதான் பலபேரை கெடுக்கிறது.

ஒரு தொழில்முனைவோனாக பல நேர்முகத்தேர்வுகளை எடுத்திருக்கிறேன் ., இவர்கள் எண்ணம் என்பது என்ன தெரியுமா " இவர்கள் மனப்பாடம் செய்து , அதை அப்படியே வாந்தி எடுத்து ., ஒரு degree MBA,BE என்று ஏதாவது ஒரு certificate கொண்டுவந்து கொடுத்தவுடன் எ/சி ரூமில் ரோலிங் chair போட்டு ஐம்பதாயிரம் சம்பளம் வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். எதிர்பார்ப்பதில் தவறில்லை. அதற்குண்டான தனிதிறைமைகள் , தகுதிகளை வரத்து கொண்டோமா என்றால் இல்லை.

நீட் போன்ற தேர்வுகள் ., இதில் இருந்து மாணவர்களை வெளியில் இழுக்கிறது. நாடு தழுவிய நிலையில் போட்டியிட செய்கிறது. போட்டியிட வேண்டும் என்றால் தனி திறமைகளை வளர்த்தாக வேண்டும். இது இங்கு உள்ள பள்ளிகளுக்கு சிக்கல். வேண்டாத வேலை. பணம்.  தேசிய அளவில் போட்டியிட்டாள் no1 என்று சொல்லி பணம் கொழிக்க இயலாது. இதற்காக தூண்டி விடுகிறார்கள். கல்லூரிகளிலும் மேனேஜ்மென்ட் கோட்டாவில் பல பிரச்சனைகள் வருகின்றன. அரசியல்வாதிகள் தான் இங்கு கல்வித்தந்தைகள். அவர்களது பிரச்னை சமூக பிரச்சனையாக உருவெடுக்க வைக்கிறார்கள். நீங்கள் சொல்லுங்க 2005 முந்தைய வரை 12ஆம் வகுப்பில் 1000 மார்க் என்பது பெரிய விஷயம். இன்று அப்படியா உள்ளது? மார்க்குகள் அள்ளி இறைக்க படுகிறது.  

இன்றைய மாணவர்கள் எதைத்தான் கற்கிறார்கள்? தமிழ் , ஆங்கிலம் , ஹிந்தி ஏதையுமே முழுமையாக கற்பதில்லை. நீங்களே மொழி தெரியதால் அனுபவித்த சிரமத்தை பல முறை எழுதி  உள்ளீர்கள். மாணவர்கள் வெளியே சென்றால் தான் எதையாவது கற்க முடியும். இன்றைய பள்ளி சூழலில் மாணவர்கள் சுற்றுலா செல்கிறீர்களா என்றே கூட தெரியவில்லை. இது போன்று வெளியில் சென்று, தேசிய அளவில் போட்டியிட்டு, நாமும் தேசிய நீரோடையில் கலக்க வேண்டும். 70 வருடமாக நாம் விலகியே இருந்துவிட்டோம். எந்த தகுதியையும் வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை. இனியாவது கொஞ்சம் விழித்து செயலாற்றுவோம்.

நீட் என்பது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு. இது அணைத்து கல்வி  துறைகளுக்கும் கொண்டு வரப்படவேண்டும். 

நன்றி.

பிரபு குமாரசாமி 

                                                                          **

அன்புள்ள திரு.பிரபு,

வணக்கம்.

விரிவாக எழுத வேண்டும் என வரிக்கு வரி வாசித்துக் கொண்டு வந்தேன். 'அனிதாவை போல தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம்' என்ற வரியை வாசித்தவுடன் என்ன எழுதினாலும் அர்த்தமிருக்காது என்ற மனநிலை வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. கீழ்மையான கருத்து இது. 

ஒன்றை மட்டும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்- 

எந்த மாணவனும் 'நான் தேர்வெழுத செல்ல மாட்டேன்' என்று போராடவில்லை. துணிச்சல் இல்லை என்று பதுங்கவில்லை. ஏ.சி.அறை வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை. பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மற்றவர்கள் கேட்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய மாநிலத்தில் ஒரு லட்சம் மாணவர்களுக்குக் கூட  தேர்வு மையங்கள் அமைத்துத் தராமல் அலைக்கழித்தது என் என்றும், அதன் பின்னாலிருக்கும் அரசியல் காரணங்கள் என்ன என்றும் கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள்.  வேறு எந்த மாநிலத்திலும் இல்லாமல் தமிழக மாணவர்களுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியொரு அலைச்சல் என்று கேட்கிறார்கள். 

உங்களின் புரிதல்கள் இன்னமும் விசாலமாக வாழ்த்துக்கள். அதுதான் தொழில் முனைவோராக தங்களை உயர்வடையச் செய்யும். 

நன்றி.

அன்புடன்,
மணிகண்டன் 

முப்பாட்டன் முருகன்

'பழனியில் இன்னமும் நவபாஷாண சிலையை வைத்து இருக்கிறார்களா?' என்று கேட்டால் தொடர்ச்சியாக கோவிலுக்கு சென்று வருகிறவர்கள் பலருக்குமே கூட பதில் தெரிவதில்லை. 

'மூலவர் சிலையை ராஜ அலங்காரத்தில் பார்த்திருக்கிறோம், மலர் அலங்காரத்தில் பார்த்திருக்கிறோம் ஆனால் அது நவபாஷாண சிலையா என்று தெரியவில்லை' என்றுதான் நிறையப் பேர் சொன்னார்கள். 

நூறு ரூபாய் கொடுத்தால் பக்கத்திலேயே நின்று பார்க்கலாம், இருநூறு ரூபாயை அங்கே இருப்பவர்களிடம் கொடுத்தால் கருவறைக்கு முன்பாகவே அமர வைத்துவிடுவார்கள் என்றும் கூடுதல் தகவல்களைச் சொன்னார்கள். 

ஒட்டன்சத்திரத்திலிருந்து விக்னேஷ் அழைத்துச் சென்றார். நாங்கள் சென்றிருந்த போது கோவிலில் கூட்டமில்லை. 'டிக்கெட் வாங்கினால் பக்கத்திலேயே பார்க்கலாம்' என்றார்கள். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தாலே போதும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். மடமடவென்று கும்பிட்டாகிவிட்டது.

கருவறையில் ஒரு பெரிய சிலை இருந்தது. அதுதான் நவபாஷாண சிலையா என்று தெரியவில்லை.

பாஷாணம் என்றால் விஷம். விஷத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தினால் அது அற்புதமான மருந்து என்பது சித்த மருத்துவத்தில் ஒரு தத்துவம். ஆங்கில மருத்துவத்துதிலுமே இது உண்டு. விஷத்தை முறிக்க விஷத்தையே உள்ளே செலுத்துவது மாதிரி. பாஷாணத்தை அறுபது நான்கு வகைகளாக பகுத்திருக்கிறார்கள். அதில் முப்பத்தியிரண்டு வகை இயற்கையானவை. இன்னுமொரு முப்பத்தியிரண்டு வகை மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டவை. அறுபத்து நான்கு வகைகளில் இருந்து ஒன்பது வகை பாஷாணங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றைக் கட்டி  முருகரின் சிலையை போகர் வடித்தார் என்பது நம்பிக்கை. 

பாஷாணங்களைக் கட்டுவது அவ்வளவு சுலபமில்லை. முறையாக சித்தமருத்துவம் கற்றுக் கொண்டவர்களிடம் பேசினால் சொல்வார்கள். அரைத்து, வேக வைத்து, புடம் போட்டு என பல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். ரஸவாதம் தெரிந்த ஆட்களுக்குத்தான் சாத்தியம். புடம் போட்டு- என்று ஒற்றைச் சொல்லில் எழுதிவிட்டேன். சேரும் பொருளுக்கு ஏற்ப புடம் மாறுபடும். ஒவ்வொரு புடத்துக்கும் எரிக்கப்படும் வறட்டிகளின் எண்ணிக்கை கூட முக்கியம். அந்த வறட்டியின் அளவு, எரிக்கப்படும் விதம், நேரம் என எல்லாமும் கணக்கில் வரும். 

அது வேறு உலகம். 

இந்தக் காலத்தில் ரஸவாதம் தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. கொஞ்சம் நஞ்சம் தெரிந்தாலும் கூட வெளியில் சொல்ல பயப்படுவார்கள். கடத்திச் சென்று  'எல்லாத்தையும் தங்கமா மாத்திக் கொடு' என்று நம்மவர்கள் ஒரு வழியாக்கிவிடுவார்கள்.

பழனி முருகனின் நவபாஷாணச் சிலை சிதிலமடைந்திருக்கிறது என்பதால் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு  முன்பாக  'இனிமேல் அந்தச் சிலைக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டாம்' என்ற முடிவுக்கு வந்தார்கள்.  ஐம்பொன்னால் வேறு சிலையைச் செய்துவிடலாம் என முடிவு செய்து இருநூறு கிலோ எடையில் புதிய சிலை ஒன்றைச் செய்து கருவறைக்குள் வைத்து பூசையும் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

'ஒரே கருவறைக்குள் ரெண்டு சிலை எப்படி வைப்பீங்க?' என்று எதிர்ப்பு வலுக்க வேறு வழியில்லாமல் சிலையை அகற்றியிருக்கிறார்கள். புதிதாகச் செய்த அந்தச் சிலை நிறம் மாறத்  தொடங்கியிருக்கிறது. என்ன காரணமென்றால் சிலை தயாரிப்பில் மோசடி செய்திருக்கிறார்கள். 'கோவில் சொத்து குலநாசம்' என்பார்கள். அயோக்கியர்களை அதெல்லாம் பொருட்டா? ஒதுக்கப்பட்ட தங்கத்தை திருடியிருக்கிறார்கள். அது கூடத் தொலைகிறது. மெதுவாக நவபாஷாண சிலையை கருவறையிலிருந்து எடுத்து கடத்திவிடுவதுதான் அவர்களின் திட்டமாக இருந்திருக்கிறது என்று செய்திகளை வாசிக்கும் போது திக்கென்றிருக்கிறது.

ஆன்மிகம் என்பது இரண்டாம்பட்சம்- பழனி என்பது எவ்வளவு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கது? ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மக்கள் சென்று வரும் கோவில். போகிற போக்கில் சொல்லப்படுகிற வாக்கியமில்லை இது. காலங்காலமாகவே கொங்கு நாட்டின் தென் எல்லையாக பழனி இருந்திருக்கிறது. எத்தனையோ படையெடுப்புகள், போர்களையெல்லாம் தாண்டி தப்பித்திருக்கிறது. அப்படியான சிறப்புமிக்க வரலாற்றை ஒரு சில குடும்பங்கள் வயிறு வளர்ப்பதற்காக திருடத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள். இலட்சக்கணக்கான மக்கள் சென்று வருகிற கோவிலிலேயே இத்தனை திருட்டு வேலைகள் என்றால் கைவிடப்பட்ட கோவில்களில் எவ்வளவு திருடப்பட்டிருக்கும்.  

நம்மைச் சுற்றி எல்லாமே இப்படித்தான். 

கோவிலுக்கு  வெளியில் வந்து 'உள்ள இருந்ததுதான் நவபாஷாண சிலையா' என்றேன் நண்பரிடம். 

'அது எனக்கு தெரியாது..ஆனா ரெண்டு சிலை இருக்குல்ல' என்றார். 

'இரண்டா?' - எனக்கு ஒன்றுதான் தெரிந்தது. 

'இன்னொருக்கா போய்ட்டு வரட்டுமா' என்றேன். 

'விடமாட்டாங்க' என்றார். முருகனை வேண்டிக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. முருகன் கைவிடவில்லை. கூட்டமில்லை என்பதால் கேட்கவும் ஆள் இல்லை. யாரையோ தேடுவது போல ரிவர்ஸிலேயே நுழைந்துவிட்டேன். 

இரண்டு சிலைகள்தான். திருநீறு கொடுத்துக் கொண்டிருந்த குருக்களைக் கேட்ட போது 'பெரிய சிலைதான் நவபாஷாணம், சிறிய சிலை உற்சவர்' என்றார்.  

'சிதிலமடைஞ்சு இருக்குன்னு சொன்னாங்களே'

'ஆமாங்க'

'பார்க்கலாமா?' 

'இங்க நின்னு பாருங்க..எவ்வளவு தெரியுமோ அவ்வளவுதான்'

'கிட்ட போகட்டுமா..டீட்டெயில்ஸ் வேணும்' - கேட்டவுடன் அவர் கொஞ்சம் கடுப்பாகிவிட்டார்.

'நீங்க என்ன சார் ரிப்போர்ட்டரா?' என்றார்.

திருநீறை முகத்தில் அடித்தாலும் அடித்துவிடுவார். 

'நீங்க திருநீறைக் கொடுங்க' என்று நானே கேட்டு வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் நெற்றி நிறைய பூசிக் கொண்டேன்.

'சாமி கும்பிடத்தான் வந்தேன்' என்ற போது அவர் கண்டுகொள்ளவேயில்லை. நம்பினால்தானே கண்டு கொள்வார். 

ஊர் திரும்பிய பிறகு  உறவினரிடம் நவபாஷாண சிலை குறித்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன். 'நீங்க சிலை சிதிலமடைஞ்சிருக்கிறதை பார்த்திருக்கீங்களா?' என்றேன். அவர் தெரியவில்லை என்றார். ஒரு படத்தை அனுப்பியிருந்தார். இணையத்திலும் அதையொத்த ஒரு படம் கிடைத்தது. உண்மையான படமா என்று தெரியவில்லை. 


நன்கு தெரிந்தவர்கள் இருந்தால் உறுதிப்படுத்தலாம். வேறு ஏதேனும் விவரம் இருந்தாலும் தெரிந்து கொள்கிறேன்.