Sep 20, 2017

வேலை கிடைக்குமா?

ஒருவர் அழைத்திருந்தார். பெயர் அவசியமில்லை. முப்பத்தேழு வயதாகிறது. பெங்களூரில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் வீடு வாங்கி தவணை கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு மகள். மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். மனைவி இல்லத்தரசி. கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று திடீரென்று வேலையை விட்டு அனுப்பிவிட்டார்கள். இடிந்து போயிருக்கிறார். முன் பின் அறிவிக்கப்படாத வேலை இழப்பு. ‘பெருசா சேமிப்புன்னு எதுவுமில்லை...ஏதாவது ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?’ என்றார். இரண்டு மாத அடிப்படைச் சம்பளத்தை மட்டும் கொடுத்து அனுப்பியிருக்கிறார்கள். கடந்த இரண்டு நாட்களாக குறைந்தது பத்துப் பேர்களிடமாவது பேசியிருப்பேன். வேலைச் சந்தை அப்படியொன்றும் நன்றாக இல்லை. இவருக்கு என்றில்லை- வேறு சில நண்பர்களுக்காகவும் கடந்த சில நாட்களாக விசாரித்தால் ‘ஜனவரிக்கு மேல பார்க்கலாம்’ என்கிறார்கள். புதிய ஆட்களை எடுக்க எந்த நி்றுவனமும் தயாராக இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாகவே வேலைச் சந்தை அடி வாங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. பெருநிறுவனங்கள் ஆட்களை வெளியேற்றின.  ட்ரம்ப்பைக் காரணம் காட்டி பல நிறுவனங்கள் தமது பணியாளர்களின் கழுத்துக்களை நோக்கி கத்திகளை வீசின. பல நிறுவனங்கள் வெளியே சத்தம் வராமல் கமுக்கமாக கதையை முடித்தன. வேலை இழந்து தேடிக் கொண்டிருக்கிறவர்களின் எண்ணிக்கை லட்சக்கணக்கில் இருக்கக் கூடும். 2017 அக்டோபருக்கு மேலாக நிலைமை சீரடைந்துவிடும் என்றுதான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் சூழல் மாறியது போலத் தெரியவில்லை. இப்பொழுது ஜனவரியை நோக்கி விரல் நீட்டுகிறார்கள். 


எனக்குத் தெரிந்து மட்டுமே நிறைய உதாரணங்களைக் காட்ட முடியும். துல்லியமான புள்ளிவிவரங்கள் கிடைக்குமானால் நிலைமையைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

கடந்த பத்து அல்லது பதினைந்தாண்டுகளாக பெங்களூரிலும் கோவையிலும் தனது விரிவாக்கத்தைச் செய்து கொண்டிருந்த ஜெர்மானிய பெருநிறுவனமொன்று சத்தமில்லாமல் பல ப்ராஜக்ட்களை வியட்நாமுக்கு எடுத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. இன்னோர் இந்திய ஐடி சேவை நிறுவனத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒரு மாதம் விட்டு ஒரு மாதம் கம்போடியா சென்று வருகிறார். அங்கே நிறுவனத்தை வலுப்படுத்துவதற்காக அனுப்பி வைக்கிறார்கள். ஆட்களை எடுத்து, பயிற்சியளித்து வேலையை அங்கே அனுப்ப வேண்டும் என்பது இவருக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் இலக்கு.

‘அங்கே சம்பளம் குறைவு’ என்பது மட்டுமே காரணமில்லை. இங்கே நிறுவனங்கள் இழந்து கொண்டிருக்கும் அரசாங்கத்தின் ஆதரவு, திறமையான ஆட்களுக்கான பற்றாக்குறை என பல்லடுக்குச் சிக்கல் இது. யாரைக் கேட்டாலும் ‘எங்க கம்பெனியில் hiring freeze' என்கிறார்கள். கடந்த வருடம் கல்லூரிகளில் வளாகத் தேர்வில் மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சென்ற பல நிறுவனங்கள் இன்னமும் மூச்சுவிடவில்லை. படிப்பை முடித்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்வதற்காகக் காத்திருக்கும் மாணவர்களிடம் பேசினால் பதறுகிறார்கள். 

ஒரு காலத்தில் சிடிஎஸ் நிறுவனத்தை சொர்க்கம் என்பார்கள். வேலையிலிருந்து வெளியேற்றுவது வெகு அரிது. நாற்பது வயசுக்கு மேல அதுல சேர்ந்துட்டா ரிட்டையர்மெண்ட் வரைக்கும் காலத்தை ஓட்டீவிடலாம்’ என்று ஒரு சக நண்பர் சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது. இன்றைக்கு அந்த நிறுவனமே கதகளி ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது. மேல்மட்ட ஆட்கள் பலர் வேலையை விட்டு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார்கள். சிடிஎஸ்ஸே அப்படியெனில் அந்தக் காலத்திலேயே சர்வசாதாரணமாக வெட்டிக் கொண்டிருந்த நிறுவனங்களைப் பற்றியெல்லாம் கேட்கவே வேண்டியதில்லை. ரத்த வேட்டைதான்.

பன்னாட்டு கார்போரேட் நிறுவனங்களுக்கு இலாபம் மட்டுமே முதற்குறிக்கோள். இலாபம் குறையும் போது செலவினங்களைக் குறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். முதல் செலவினமாக ஊழியர்களின் சம்பளம் அவர்களின் கண்ணில்படுவது துரதிர்ஷ்டம்தான். ஓலா, ஊபர் மாதிரியான நிறுவனங்கள் வரைக்கும் யாருமே விதிவிலக்கில்லை. கடந்தாண்டுகளில் மாதம் 32000 ரூபாய் வரைக்கும் வருமானம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஓட்டுநர்களுக்கு இந்தாண்டு மாதம் சராசரியாக 21000 ரூபாய் கூட வருவதில்லை என்ற புள்ளிவிவரம் கண்ணில்பட்டது. வாகனங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க இலாபம் மீதான வெறி நிறுவனங்களுக்கு அதிகமாகிறது. நிறைய பிடித்தம் செய்யத் தொடங்கியிருக்கின்றன. ஓலா, ஊபரில் போகும் போது ஓட்டுநர்களிடம் கேட்டுப் பார்க்கவும்.

ஐடி துறையில் மட்டுமில்லை- பொதுவாகவே பல துறைகளிலும் இதுதான் சூழல். ஊழியர்களால் உடனடியாக வேலை மாற முடியாத சூழலை நிறுவனங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. சம்பள உயர்வை நிறுத்தி வைக்கின்றன. பணி உயர்வை தாமதப்படுத்துகின்றன. புதியவர்களை வேலைக்கு எடுக்காமல் முன்பு ஐந்து பேர்கள் சேர்ந்து செய்த பணியை இப்பொழுது மூன்று பேர்களை வைத்துச் சமாளிக்கச் சொல்லி அழுத்துகிறார்கள். ஏதேனும் சுணக்கம் காட்டுகிறவர்களை ‘பெர்பார்மன்ஸ் சரியில்லை’ என்று முத்திரை குத்துகிறார்கள். உற்பத்தித் துறை, வங்கி, விளம்பரம் என எந்தத் துறையில் இருப்பவர்களிடமும் இயல்பாகப் பேசிப் பார்க்கலாம். ‘வேலை எப்படிப் போகுது?’ என்று கேட்டால் பதில் சொல்வார்கள்.

சர்வதேச அளவில் மந்தநிலை காணப்படுகிறது என்ற ஒற்றைக் காரணத்தை மட்டுமே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதுவும் முக்கியமான காரணம் என்றாலும் இந்திய வணிகச் சூழல், அரசாங்கங்களின் கண்காணிப்பு இல்லாமை எனத் தொடங்கி இதுவரையிலும் பல நிறுவனங்கள் தமது ஊழியர்களை வெறும் சுரண்டலுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தின என்பது வரைக்கும் நிறையக் காரணங்களை அடுக்க முடியும். ஒருவன் வெப்சைட் வடிவமைப்பாளராகப் பணியில் சேர்ந்தால் அவன் ஒரு நாளைக்கு பனிரெண்டு மணி நேரம் அதில் மட்டுமே வேலை செய்ய வேண்டும். அவன் வேறு தொழில்நுட்பங்களைப் பற்றி யோசிக்கக் கூட வாய்ப்பளிக்காத பணிச்சூழல்தான் இங்கே நிலவுகிறது. அவன் வேலை செய்து கொண்டிருக்கு மென்பொருளானது சந்தையில் தமது இடத்தை இழக்கும் போது அதில் பணியாற்றிய ஊழியனும் வேலையை இழக்கிறான். இதுவொரு கொடுமை.

தம்மை புதிய நுட்பங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதும், சந்தையில் நிலவும் சூழலுக்கு ஏற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்வதும் வழியாக இன்னமும் சில ஆண்டுகளுக்கு பணியில் இருக்க முடியும். ஊளைச்சதையாக தொங்குகிறவர்களை-  நிறுவனங்கள் அப்படித்தான் குறிப்பிடுகின்றன- பெருத்த இலாபம் தராத தொழில்நுட்பங்களை மட்டுமே தெரிந்து வைத்துக் கொண்டு- தமக்கு ஊளைச் சதையாக இருப்பவர்களை வெட்டி வீசுவதற்கு எந்த நிறுவனமும் தயங்கப் போவதில்லை. கடந்த வாரத்தில் வேலைச் சந்தை நிபுணர் ஒருவரிடம் பேசிய போது ‘திஸ் சிச்சுவேஷன் வில் கண்டினியூ’ என்றார். அவர் கணிப்புப்படி அடுத்த இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களுக்காகவாவது வருடம் ஒன்று முதல் ஒன்றரை லட்சம் பேர் வேலையிழப்பார்கள் என்றார்.

பயப்படவும் பதறவும் எதுவுமில்லை. வேட்டைக்காடு இது. அப்படித்தான் இருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் நம்மைத் தயார் செய்து கொள்வது நம் கைகளில்தான் இருக்கிறது.

Sep 19, 2017

இயங்கும் உலகம்

சில க்ளிஷேவான புலம்பல்கள் உண்டு. ‘இந்தக் காலத்து பசங்க இருக்காங்களே...’ என்று ஆரம்பிப்பார்கள். ‘அவனெல்லாம் பொழைக்கறதுக்கு பரதேசம் போய்ட்டான்..ஊரைப்பத்தி அவன் நினைக்கவா போறான்?’ என்பது மாதிரியான தட்டையான புலம்பல்கள். அப்படியெல்லாம் நாமாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். மிகச் சமீபத்தில் மட்டும் இரண்டு குழுக்களுடன் தொடர்பு உண்டானது. ஒரு குழு காங்கேயம் பக்கம். இன்னொரு குழு நாமக்கல் பக்கம். தனித்தனி வெவ்வேறு குழுக்கள். அவர்களுக்குள் அறிமுகமில்லை. ஆனால் இரண்டு குழுவினரிடமும் ஒற்றுமை உண்டு. குழுக்களை இயக்குகிறவர்கள் உள்ளூரில் இல்லை. அந்தந்த ஊரில் பிறந்து வளர்ந்து பிழைப்புக்காக பெங்களூருவுக்கும் சென்னைக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் பரதேசம் போனவர்கள்தான். 

நிலம் காய்ந்து நிலத்தடி நீர் வற்றி ஊரே பாலையாகிக் கொண்டிருந்த போது நம் ஊருக்கும் எதையாவது செய்வோமே என்று களமிறங்கியவர்கள் அவர்கள். ஆட்களைத் திரட்டி, நிதி சேர்த்து, என்ன செய்ய வேண்டும் எப்படிச் செய்வது என்றெல்லாம் மண்டை காய்ந்து- அந்தவகையில்தான் தொடர்பு கொண்டார்கள். ‘நீங்க இந்த மாதிரி வேலைகளைச் செய்யறதாச் சொன்னாங்க..நாம பேசுவோமா?’ என்று பேசத் தொடங்கினார்கள். இன்றைக்கு காங்கேயம் அருகில் மரவம்பாளையத்தில் ஐந்து ஏக்கர் குளத்தை ஒரு குழுவினர் சரி செய்ய, பேளுக்குறிச்சியில் இன்னொரு குழுவினர் மற்றொரு ஏரியைத் தூர் வாரியிருக்கிறார்கள்.

இரண்டு ஊர்களிலும் பணி முடிந்துவிட்டது. பேளுக்குறிச்சி ஏரியைத் தூர்வாரிய wakeourlake என்ற குழுவினர் ஒரு படி மேலே போயிருக்கிறார்கள். தூர் வாருவதுடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் ஏரிக்கான நீர் சேகரிப்புப் பகுதியைச் சீராக்கி, தங்களுடைய அனுபவங்களையெல்லாம் பட்டியலிட்டு ஒரு வழிகாட்டும் ஆவணம் ஒன்றையும் தயாரித்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏரியின் புதர்களை வெட்டி நீர் வரத்துப் பாதைகளைச் சரி செய்த அடுத்த நாளிலேயே பெருமழை பெய்து ஏரி நிரம்பியிருக்கிறது. தாம் சீர்படுத்திய ஏரி மழை நீரால் நிரம்புவதை நேரடியாகப் பார்ப்பதற்கு பெரும் வரம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். 

அடுத்தகட்டமாக கொல்லிமலையில் இருக்கும் ஏரி ஒன்றை நோக்கி மண்வெட்டியையும் கடப்பாரையையும் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பியிருக்கிறார்கள். கொல்லிமலையிலிருந்து இறங்கும் நீர் இந்த ஏரியில் சேகரமாகிறது. இந்தப் பணியைச் சரியாக செய்து முடித்தால் காளப்பநாயக்கன்பட்டியில் இருந்து பேளுக்குறிச்சி வரை சுமாராக 1500 விவசாயிகள் பலன் அடைவார்கள் என்றும்  ‘உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச தன்னார்வலர்கள், ஸ்கூல் என்.எஸ்.எஸ் எல்லாம் இருந்தால் சொல்லுங்க’ என்பதுதான் அவர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது. 

இத்தகைய களப்பணியாளர்களிடம் பேசவும் கற்றுக் கொள்ளவும் நிறைய இருக்கின்றன. எந்த இடத்திலும் துருத்திக் கொண்டிருக்கமாட்டார்கள். தம்மை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ளவும் மாட்டார்கள். தாம் உண்டு தம் வேலையுண்டு என்று அடுத்தடுத்த வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறவர்கள் இவர்கள்தான். இத்தகைய மனிதர்களைக் கவனப்படுத்துவதும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது வாழ்த்துச் சொல்வதும் அவசியம். அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதில்லை என்றாலும் அதுவொரு உற்சாக டானிக். 

போகிற போக்கில் கடந்து போனால் இவர்கள் செய்கிற பணிகளின் அருமையும் மகத்துவமும் தெரியாது. 

எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு தம்முடைய நேரத்தையும் உழைப்பையும் ஏரியைத் தூர் வாருவதிலும் குளத்தை ஆழப்படுத்துவதிலும் செலவிடுவதற்கு பெரிய மனம் வேண்டும். உள்ளூர்களில் எவ்வளவு ஆதரவு இருக்கும் என நினைக்கிறீர்கள்? ஒரு திட்டம் வெற்றிகரமாக முடியும் போது வேண்டுமானால் நிழற்படத்துக்கு பாவனை காட்டுவதற்காகக் கூட்டம் சேரும். ஆனால் களத்தில் வேலை நடக்கும் போது ஐந்து சதவீத உள்ளூர்வாசிகள் கூட நிற்கமாட்டார்கள். விதிவிலக்குகள் என ஒன்றிரண்டு ஊர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலான ஊர்களில் நிலைமை அப்படித்தான். ‘வர்றவங்க வரட்டும்..நாம் முடிவு செய்ததை நாம் செய்வோம்’ என்கிற மனநிலை மட்டும் இல்லையென்றால் துரும்பைக் கூட அசைத்துப் போட முடியாது.


(பேளுக்குறிச்சி நீர் வரத்துப் பாதை)



(நிரம்பிய ஏரி)

இத்தகைய நற்காரியங்களை வாழ்நாள் முழுக்கவும் ஒரு மனிதனால் செய்து கொண்டேயிருக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இவர்களைப் பார்த்து ஏதேனுமொரு ஊரில் வேறொரு ஒரு குழு இறங்கும். அவர்களைப் பார்த்து இன்னொரு குழு செயல்படத் தொடங்கும். ஷங்கர் படத்தில் நிகழ்வது போல ஒரேயிரவில் அத்தனையும் மாறப் போவதில்லை. விடியும் போது பசுமை பூத்துக் குலுங்கவும் போவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொன்றும் தொடர்புடைய சலனங்கள். ஒன்றின் விளைவு இன்னொன்றில் தெரியும். ஆங்காங்கே யாராவது அடுத்தவர்களுக்கான பணிகளைச் செய்து கொண்டேதான் இருப்பார்கள். 

உலகம் இயங்குவதும் கூட இத்தகைய முகம் காட்டாத இளம் போராளிகளால்தான். மனமார வாழ்த்தலாம்! 

நீர் நிலைகளை மேம்படுத்துவதற்கான wakeourlake குழுவினரின் வழிகாட்டுமுறைகள்:



1) ஏரி அல்லது குளத்துக்கான நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளை அடையாளம் காண வேண்டும்.
2) உள்ளூர்வாசிகளிடமும் மூத்தவர்களிடமும் பேசி நீர் நிலையின் வரலாறைத் தெரிந்து கொள்ளவும்.
3)  நீர் நிலையின் கொள்ளவைத் தெரிந்து ஐத்திருப்பதும் அவசியம்.
4) நீர் நிலைக்கான நீர் வரத்துப் பாதைகள், நீர் வெளியேறும் பாதைகள், நிரம்பும் போது வடிகால்கள் முதலியனவற்றைப் பற்றிய புரிதல் வேண்டும்.
5) உள்ளூர்வாசிகளிடம் நம்முடைய செயல்பாடுகள் குறித்துப் பேசுவது முக்கியம்.
6) உள்ளூர் மக்கள் நம்முடைய செயல்பாடு குறித்து நேர்மறையான எண்ணத்தைக் கொண்டிருப்பது அவசியம். நேர்மறையான எண்ணத்தை உருவாக்க முடியவில்லையென்றாலும் அவர்களுக்கு எதிர்மறைச் சிந்தனை உருவாகிவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வது மிக அவசியம்.
7) கிராமநிர்வாக அலுவலர்/வட்டார வளர்ச்சி அலுவலர்/மாவட்ட வன அலுவலரிடம் தகுந்த அனுமதிகளைப் பெற்றுக் கொள்வது முக்கியம்.
8) ஜேசிபி எந்திரம் எவ்வளவு நேரம் ஓட வேண்டும், மனித ஆற்றல், மண்ணை வெளியேற்றும் முறை, இதற்கு எவ்வளவு செலவு பிடிக்கும் என்பதைக் கணித்துக் கொண்டு பணியை ஆரம்பிக்கவும்.
9) பணிகளைத் தொடங்குவதற்கு முன்பாக உள்ளூர் மக்கள், அதிகாரிகள், தன்னார்வலர் குழுவை வைத்து ஒரு கூட்டம் நடத்துவது அவசியமானது.
10) நம்முடையத் திட்டம் என்ன, அதை எவ்வாறு செயல்படுத்தப் போகிறோம், எந்த வரிசையில் பணிகளைச் செய்யப் போகிறோம் என்ற தெளிவான திட்டத்தை சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவரிடமும் தெரிவித்துவிடவும். (இவற்றை ஆவணப்படுத்தி வைத்துக் கொள்வதும் அவசியம்)
11) திட்டப்பணி குறித்தான விவரங்களை சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்துவிடவும். 
12) உள்ளூர்வாசிகளைக் கொண்ட குழுவொன்றை அமைப்பதும் மிக முக்கியம்.
13) தூர்வாரும் பணியின் போது கிடைக்கும் மண்ணை வெளியேற்றுவது குறித்தான துல்லியமான திட்டமும் அனுமதியும் மிக அவசியம்
14) உள்ளூரில் பதாகைகள், துண்டுச்சீட்டுகள் வழியாகவும் அரிமா சங்கம் உள்ளிட்ட சேவை சங்கங்களின் வழியாகவும் விளம்பரப்படுத்தி மக்களிடையே விழிப்புணர்வை உண்டாக்கவும்
15) அக்கம்பக்கத்து கல்லூரிகள்/பள்ளிகளிடம் தெரியப்படுத்தி என்.எஸ்.எஸ் முதலான குழுக்களின் உதவியைப் பெற்றுக் கொள்ளவும்.

பல்லு வெள்ளையா இல்லையே...

‘எப்படி பல் வெளக்குவீங்க?’ இப்படித்தான் அந்தப் பெண்மணி கேட்டார். பல் மருத்துவர். ஒவ்வொரு மாதமும் யாராவது அலுவலகத்தில் முகாம் போட்டுவிடுகிறார்கள். கண் மருத்துவர்கள், காது மருத்துவர்கள் என்று வந்தமர்ந்து பரிசோதனைச் செய்துவிட்டு ‘இதைச் செய்ய பரிந்துரைக்கிறோம்’ என்று எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுப் போகிறார்கள். இன்னமும் மசாஜ் பார்லர்கள் ஆட்கள் மட்டும்தான் பாக்கி. மருத்துவர்களின் வரிசையில் பல் மருத்துவர்கள் வந்திருந்தார்கள். அதில் ஒருவருக்கு சோனாலி என்று பெயர். பெண்ணாக இருந்தால் பெயரைக் கேட்டுவிட வேண்டுமல்லவா?

‘ப்ரஷ்லதான் டாக்டர்’

‘மேல இருந்து கீழாகவா? பக்கவாட்டிலா?’ 

விட்டால் பல்லுக்கு ஒரு கேள்வி கேட்பார் போலிருந்தது. பொறுமையாக பதில் சொல்லி வைத்தேன். வெளியிடமாக இருந்தால் லோலாயமாக பதில் சொல்லலாம். அலுவலகத்தில் என்றால் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். டெல் நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய போது இப்படி ஒரு மருத்துவரிடம் எடக்கு மடக்காகப் பேச - அவர் ஒரு வடகிழக்கு மாநில மருத்துவர்- மனித வளத்துறையில் போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார். மின்னஞ்சலாகவே அனுப்பியிருந்தார். அவர் மாட்டிவிட்ட  விவகாரம் எனக்குத் தெரியாது.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் கழித்து காலையில் வீட்டிலிருந்து கிளம்புவதற்கு முன்பாகவே மேலாளர் அழைத்து ‘எப்போ வருவ?’ என்றார். ஒரு மணி நேரம் ஆகும் எனச் சொன்னதற்கு மனித வளத்துறை ஆட்கள் பார்க்க விரும்புவதாகச் சொன்னார்.

சோலி சுத்தம். சோழியன் குடுமி சும்மாவா ஆடும்? அப்படிப் பார்க்க விரும்பினாலே வேலையை விட்டுத் தூக்கப் போகிறார்கள் என்றுதான் அர்த்தம். விரல்களில் நடுக்கம் பரவியிருந்தது. ‘என்ன காரணம்?’ என்று மேலாளரிடம் கேட்டதற்கு அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. ‘கிளம்பி வா’ என்று இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார். எனக்கு முன்பாகவே மேலாளரையெல்லாம் விசாரித்து வைத்திருந்தார்கள்.

அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் முதல் கேள்வியே ‘டாக்டர்கிட்ட என்ன பேசுன?’ என்பதுதான். பொய் சொல்கிறான் என்று தெரிந்தால் குத்திவிடுவார்கள் என்று தெரியும். அச்சுபிசகாமல் சொன்னேன்.  எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகக் கேட்டுவிட்டு ‘இனி இப்படி லோலாயம் பண்ணுன....’ என்ற எச்சரிக்கையுடன் விட்டுவிட்டார்கள். அதைக் கதையாகவே எழுதலாம். எழுத வேண்டும். இந்நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு அலுவலக வளாகத்தில் சுண்டெலி மாதிரி நடந்து கொள்வேன். இருக்கிற இடம் தெரியாது.

சோனாலியிடமும் அப்படி நடந்து கொள்வதுதான் நல்லது. பதில்களையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு ‘உங்க பல்லை சுத்தம் பண்ணனும்...பண்ணிடலாமா?’ என்றார். பல் துலக்கிவிடுவதற்குக் கூட யாராவது ஆள் வைத்துக் கொள்வார்களா? நம்மை மாதிரியான பெரிய மனுஷன் என்றால் அப்படித்தான். விஜய், அஜீத், சூர்யாவுக்கு அப்புறம் நாம்தானே?

‘வலிக்குமா டாக்டர்?’

‘ச்சே..ச்சே..பத்து நிமிஷம் கூட ஆகாது’ என்றார். சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். முகமூடியொன்றை அணிந்து கொண்டு குத்திக் குடைவார் என்றெல்லாம் யோசிக்கவில்லை. வாகாகப் படுக்க வைத்து இரண்டு மூன்று சாதனங்களை உள்ளே விட்டு... அட சாமீ! புஸ்ஸென்று நீரைப் பீய்ச்சியடிக்கும் ஒரு கம்பியை வைத்துக் கொண்டு குடாய்ந்துவிட்டார் குடாய்ந்து. பேசவும் முடியவில்லை. கத்தவும் முடியவில்லை. கையை உயர்த்தும் போதெல்லாம் ‘ஆச்சு ஆச்சு’ என்று சொல்லியபடியே சுரண்டி ஒவ்வொரு பல்லாக சுளுக்கெடுத்துவிட்டார். 

இடையிடையே எச்சில் துப்ப மட்டும் அனுமதித்தார். ரத்த ரத்தமாக வந்தது. பிறந்ததிலிருந்தே பல் துலக்காமல் இருந்திருந்தால் கூட இவ்வளவு சுரண்ட வேண்டியதில்லையே டாக்டர் என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடியே நாற்காலியின் கைப்பிடியை இறுகப்பற்றிக் கிடந்தேன். வலியையும் மீறி எனக்கு ஒரே நம்பிக்கைதான். பற்கள் எப்படியும் ஜொலி ஜொலித்து சிநேகாவின் பற்கள் மாதிரி பளீரென இருக்கும் என்ற நப்பாசை.

வெளியே வந்தவுடன் வாய் நிறைய புன்னகையுடன் ஒரு நிழற்படத்தை எடுத்து ஃபேஸ்புக், வாட்ஸப் என அத்தனை இடங்களிலும் படத்தை மாற்றிவிட வேண்டும் என்ற ஆசை இல்லாமல் இல்லை. முகம் தெரிகிறதோ இல்லையோ- நிழற்படத்தில் பற்கள் தெரிய வேண்டும். கடைசியில் கண்ணாடியைக் காட்டினார். ஆங்காங்கே ரத்தம் வந்த சிவப்புப் புள்ளிகள் தெரிந்தன. 

‘என்ன டாக்டர்..கலர் கோலம் போட்ட மாதிரி இருக்கு?’ என்று கேட்டதற்கு சிரித்தார்.

‘அந்த இடத்தில் எல்லாம் ஈறு பலவீனமாக இருக்குன்னு அர்த்தம்’ என்றார். கத்தியை வைத்துக் குத்தினால் உடலில் எல்லா இடமுமே பலவீனமாகத்தானே இருக்கும்? இப்பொழுதும் அந்த வடகிழக்கு மருத்துவச்சிதான் நினைவுக்கு வந்தாள். அடங்கிக் கொண்டேன்.

அப்பா இருந்தவரைக்கும் வீட்டில் எப்பொழுதும் கருவேலம் குச்சி ஒரு கட்டு வைத்திருப்பார். ஊருக்குப் போகும் போதெல்லாம் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு போய் அளவான நீளத்தில் வெட்டி முட்களை நீக்கி ஒரு கட்டுத் தயார் செய்து எடுத்து வருவார். அவ்வப்பொழுது அதில் பல் துலக்குவார். ஆலம் விழுதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கிள்ளி மென்று துப்புவார். அவருக்கு மருத்துவம் எதுவும் தெரியாது. யாரோ எப்பொழுதோ அவரிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கடைசி வரைக்கும் அதைப் பின்பற்றினார். வறுத்த பட்டாணியை கடக் முடக்கென்று கடித்துத் துப்ப அவரால் முடிந்தது. கரும்பு கடிக்க முடிந்தது. 

எனக்கு அதற்கெல்லாம் நேரமும் இல்லை. செய்கிற முனைப்பும் இல்லை. பல் இருக்கும் வரைக்கும் பக்கோடா தின்ன வேண்டியது. உதிர்ந்துவிட்டால் பக்கோடா தின்பதை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டியதுதான். 

அறுநூற்றைம்பது ரூபாய் கேட்டார்கள். சுத்தம் செய்ததற்கான தொகை. இருப்பதிலேயே விலை உயர்ந்த ப்ரஷ் வாங்கினாலும் கூட பதின்மூன்று ப்ரஷ்கள் வாங்கி அவை தேயும் வரைக்கும் தேய்த்துத் தள்ளியிருக்கலாம். கொடுத்த காசுக்கு ஒரு கேள்வியாவது கேட்டு விட வேண்டும் என ‘பல்லு வெள்ளையாகலையே’ என்றேன். சிநேகா அளவுக்கு இல்லையென்றாலும் குறைந்தபட்சம் நயன்தாரா? ம்ஹூம்.

‘அதுக்கு ப்ளீச்சிங் பண்ணனும்’ என்றார். பல் துலக்கவே அறுநூற்றைம்பது ரூபாய். பட்டி பார்த்து வெள்ளைப் பெயிண்ட் அடிக்க எவ்வளவு கேட்பார்களோ என்று தெரியவில்லை. பணத்தை வாங்கும் போது ‘ப்ளீச்சிங் பண்ணனுமா?’ என்றார். வீட்டிலேயே ப்ளீச்சிங் பவுடர் இருக்கிறது. நானே பார்த்துக் கொள்வதாக முடிவு செய்து கொண்டு ‘மிக்க நன்றி டாக்டர்’ என்று வெளியே வந்துவிட்டேன்.

Sep 18, 2017

கேள்வியும் பதிலும்

ரா.மணிகண்டன் அரசியலுக்கு வந்தால் என்ன நிகழும்?
இரா.மணிகண்டனா? அவர் இப்பொழுது குமுதத்தில் ஆசிரியராக இருக்கிறார் என நினைக்கிறேன். அவர் அரசியலுக்கு வந்தால் குமுதம் வேறொருவரை வேலைக்கு எடுக்கும்.

வழுக்கை விழுந்தவர்களை பெண்கள் நிராகரிக்கிறார்களே அவர்களுக்கு ஏதேனும் அறிவுரை கூறுங்களேன்?
நிராகரிக்கரிக்கிறவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்ல முடியாது. அடிக்க வந்துவிடுவார்கள். நிராகரிக்கப்படுகிறவர்களே! ஆளுக்கு ஒரு விக் வைத்துக் கொள்வோம்.

தற்போதைய சூழலில் ஏதாவது வெறுமை வந்தது உண்டா! எதிர்கால வாழ்க்கையை பற்றிய பயம் ஏதாவது?
பயமும் வெறுமையும்தான் வாழ்க்கையின் மீதான பிடிப்பை நீடிக்கச் செய்கின்றன. காரணமேயில்லாமல் வெறுமையும் பயமும் பீடித்துக் கொள்ளும். அந்தத் தருணங்களில் மனதுக்கு நெருக்கமானவர்களை அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசுவேன்.

மனம் சோர்ந்து போகும் சமயத்தில் அதிலிருந்து மீண்டு வர என்ன செய்வீர்கள்?
மேலேயிருக்கும் கேள்விக்கான பதிலின் கடைசி வரியைப் படிக்கவும். 

சராசரி மதிப்பெண் பெற்று, கிடைக்கும் வேலை செய்து பொழுதும் வாழ்வும் போகுதே. ஏன் பெரிய வெற்றிகளில் மனம் செல்வதில்லை?
மாணவர்களிடம் பேசும் போது ‘நாயும் பிழைக்கும் இந்தப் பிழைப்பு’ என்ற வரியை அவ்வப்பொழுது நினைத்துக் கொள்ளச் சொல்வதுண்டு. நமக்கொரு இலக்கை நிர்ணயித்துக் கொள்ள சுலபமான வழி அது. நாற்பது வயதைத் தாண்டியவர்களாக இருந்தால் ‘போதும் என்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து’ என்பேன். இருப்பதை வைத்துக் கொண்டு சந்தோஷமாக வாழ்வதற்கான வழிமுறைகளைத் தேட வேண்டிய பருவம் அது. வயதுக்கேற்பதான் வாழ்க்கையும் ஓட்டமும் இருக்க வேண்டும்.

உமக்கு தூக்கமே வராதா? ராத்திரி 3 மணிக்கும் தூங்க மாட்டீரா?
கடந்த வாரம் அதிகாலை 3 மணிக்கு ஒரு பதிவைப் பதிப்பித்த போது அதிர்ச்சியடைந்த ஒருவர் கேட்ட கேள்வி இது. என்ன பதில் சொல்வதென்று ஒரு மணி நேரமாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

Why all the amma's are always support and special care to 1st son. Is it true? If yes what you get from amma (உங்க தம்பிக்கு இல்லாம உங்களுக்கு ஸ்பெஷலா கிடைச்சது)
இரண்டாவது படிக்கும் போது தலையில் நறுக் நறுக்கென்று கொட்டு கிடைத்தது. இப்பொழுது நிறைய திட்டு கிடைக்கிறது. இவை தவிர வேறு எதுவும் ஸ்பெஷலாகக் கிடைத்ததாக எவ்வளவுதான் யோசித்தாலும் ஞாபகத்தில் வரவில்லை.

என்னிடம் பைக்கில் லிஃப்ட் கேட்டு ஏறிவிட்டு, இறங்குகையில் ஒரு நன்றி கூட சொல்லாமல் ஏதோ சொந்த வண்டிக்கு ட்ரைவர் வைத்துக்கோண்டு போவது போல் போவான்கள். கொலைவெறி தலைக்கேறி ரத்தக்கொதிப்பில் நவத்துவாரங்களிலும் சிவப்பு எட்டிப்பார்க்கும். இந்த சில்லரை விஷயத்துக்கே இப்படி... நீங்களோ லட்சக்கணக்கில் உதவிகள் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். கண்டிப்பாக தானம் கொடுத்த மாட்டை எவனாவது பல்லை ஆட்டிப்பார்த்து முகம் சுளித்திருப்பான், அதை நீங்களும் நாகரீகம் கருதி எழுதாமல் விட்டிருப்பீர்கள். அப்படியான படிக்கும்போதே BPஐ எகிறவைக்கும் சம்பவம் பற்றி சொல்லுங்கள்.
தென் தமிழகத்து ஆசிரியர் ஒருவர்- தன்னை வெகுவாக பிரஸ்தாபித்துக் கொள்வார். தன்னுடைய பிரதாபங்களை மின்னஞ்சலில் அனுப்புவார். பிறகு அதையே வாட்ஸப்பில் அனுப்புவார். அதே செய்திகளை செய்தித்தாளில் வர வைத்து அந்த பேப்பர் கட்டிங்கையும் அனுப்புவார். அவர் சில உதவிகளைக் கேட்டிருந்தார். முகத்தில் அடித்தாற்போல இல்லையென்று சொல்லிப் பழகாத காலம் அது. ‘பரிசீலித்துவிட்டுச் சொல்கிறேன்’ என்று சொல்லித் துண்டித்திருந்தேன். சமீபத்தில் எனக்குத் தெரிந்த ஆசிரிய நண்பரிடம் பேசும் போது ‘அவனா? செய்யறேன்னு சொல்லுவான்..செய்யமாட்டான்’ என்று ஒருமையில் திட்டினாராம். இப்படி நிறையச் சம்பவங்கள். பலருக்கும் அவர்கள் உதவி கேட்கும் போது கொடுத்துவிட வேண்டும். இல்லையென்றால்  ‘நான் கேட்டு இல்லைன்னுட்டான்’ என்று திட்டுவார்கள். நம்மூரில்தான் தம்மை மட்டுமே பெரிய ஆளாக நினைத்துக் கொள்கிற மனநிலையைக் கொண்டவர்கள் அதிகமாயிற்றே! இதையெல்லாம் கேள்விப்படும் போது அயற்சியாக இருக்கும். நம்முடைய பணத்தையா கொடுக்கிறோம்? அடுத்தவர்களின் பணம்தானே? இதையெல்லாம் சந்தித்துத்தான் ஆக வேண்டும்.

Sarahahவில் கேட்கப்பட்டவை.

குஞ்சாமணி பண்டிதர்

பண்டிதர் என்றவுடன் தமிழ் பண்டிதர் போலிருக்கிறது என நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டால் அதற்கு அவர் எந்தவிதத்திலும் ஜவாப்தாரி ஆக மாட்டார். அரசியல் பண்டிதர். ‘அது என்ன பண்டிதர் ஜவகர்லால் நேரு? அவருதான் பண்டிதரா? எங்களுக்கும்தான் அரசியல் தெரியும்’ என்று அவர் பிள்ளையார் கோவில் அரசமரத்தடியில் அமர்ந்து அறிவித்துக் கொண்டார். அது அந்தக் காலம். அந்தக் காலம் என்றால் அண்ணாதுரை கட்சி தொடங்கி காமராஜர் தோற்கத் தொடங்குவதற்கு முன்பிருந்த காலம். 

தேர்தல் சமயத்தில் ராத்திரியோடு ராத்திரியாக அண்ணாத்துரையே நேரடியாக ஆள் அனுப்பி குஞ்சாமணி பண்டிதரிடம் பேசி வரச் சொன்னதாகக் கூட ஊருக்குள் பேச்சு உண்டென்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். அதைப் பற்றிக் கேட்டால் பண்டிதர் ஏற்கவும் மாட்டார். மறுக்கவும் மாட்டார். ‘அண்ணாத்துரையும் தெரிஞ்சவந்தான் காமராசனும் தெரிஞ்சவந்தான்...ஒருத்தனுக்கு வேண்டி இன்னொருத்தனை விட்டுக் கொடுக்க முடியுமா? தில் இருக்கிறவன் ஜெயிச்சுக்க வேண்டியதுதான்’ என்று பண்டிதர் பெருந்தன்மையாகப் பேசும் போது மெச்சாத ஆட்களே இல்லை.

எப்பொழுதுமே அரச மரத்தடிதான் பண்டிதருக்குக் காணி. திருமணம் செய்து கொள்ளாத தனிக்கட்டை. அப்பன் கட்டி வைத்திருந்த மண் சுவர் வீடு ஒன்றிருந்தது. முன்பக்கமாக தடுத்து விட்டிருந்தார்கள். நாற்பத்தேழு வீடுகளிருந்த அந்த ஊரில் ஒரு பெட்டிக்கடை கூட இல்லை.  பீடி வாங்கக் கூட பக்கத்து ஊருக்குத்தான் போக வேண்டும்.

நெல்லை நாடார் ஒருவர் வந்து ‘ உங்க வீட்டு முன்பக்கத்துல கடை போட்டுக்கட்டுமா?’ என்றார். நாடார் ஊருக்குப் புதிது. உற்சாகமாக ‘உங்களுக்கும் காமராசருக்கும் சிநேகிதம் உண்டுல்லா?’ என்றார்.

‘அரசியல் வேற.. வேவாரம் வேற... ரெண்டையும் சேர்த்து முடிச்சுப் போடாத.. இங்க பாரு! நான் தனியாளு...எனக்களவா சோறாக்கிக்குவேன்.. வேணுங்குற சாமானத்தையெல்லாம் உங்கடைலதான் எடுத்துக்குவேன்..சரின்னா சொல்லு’ என்றார்.

சற்றே பயந்தாலும் நாற்பத்தேழு வீட்டு வணிகம் நாடாருக்கு முக்கியமாகத் தெரிந்தது. ஒத்துக் கொண்டார். பண்டிதரின் வார்த்தை சுத்தம். எந்த அத்துமீறலும் செய்ததில்லை. வியாபாரம் செழிக்கச் செழிக்க கடைச் சாமான் போக மாதம் பதினைந்து ரூபாயைப் பண்டிதரின் கைச் செலவுக்கும் கொடுக்கத் தொடங்கினார் நாடார். 

குஞ்சாமணி என்பது இந்த இடத்தில் முக்கியமான பெயர். ‘அது என்ன குஞ்சாமணி?’ என்ற கேள்விதான் உங்களை இவ்வளவு நேரம் இழுத்துப் பிடித்து வைத்திருக்கிறது என்பது தெரியும். காலையில் குளித்து முடித்து ரசமோ வெஞ்சனமோ வைத்துத் தின்றுவிட்டு வெளுத்து மடித்து வைத்திருக்கும் வேஷ்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வந்து அரசமரத்தடியில் படுத்தால்- படுக்கும் தோரணை முக்கியம்- இரு கைகளையும் கோர்த்துத் தலைக்குக் கீழாக வைத்துக் கொண்டு இடது கால் மீது வலது காலைப் போட்டபடி உறங்கியிருப்பார். ‘உச்சிச் சூடு பொச்சுல எறங்குற வரைக்கும் பண்டிதருக்குத் தூக்கம்தான்’ என்றுதான் பெண்கள் கேலி பேசுவார்கள். அவர் உறங்கும் தோரணையை மனக்கண்ணில் நிறுத்திப் பார்த்தால் அவருடையை பெயருக்கான காரணம் தெரிந்திருக்குமே. அதேதான். யார் வைத்த பெயரோ தெரியவில்லை. அதுவே நிலைத்துவிட்டது.

மாலை வேளைகளில்தான் குஞ்சாமணி பண்டிதரின் சபை கூடும். உருமால்களும் பீடிகளும் சுற்றிலும் அமர்ந்து கொள்வார்கள். பண்டிதருக்கு பீடி சிகரெட் பழக்கமில்லை. அடுத்தவர்கள் புகைப்பதைத் தடுப்பதில்லை. திண்ணைப் பள்ளிக் கூட படிப்பும் செய்தித்தாள் வாசிப்பும் ரேடியோ செய்திகளும் பண்டிதரை பேச வைத்திருந்தன. சுற்றிலும் இருப்பவர்கள் அதிசயமாகக் கேட்பார்கள். சரியோ தவறோ- அவர் பேசுவார். மற்றவர்கள் கேட்க வேண்டும். எதிர்த்துப் பேசினால் ‘எந்திரிச்சுப் போடா டேய்...’ என்று துரத்தியடித்துவிடுவார். அதில் ஒரு செண்டிமெண்ட் உருவாகியிருந்தது. அவர் யாரையெல்லாம் அடித்துத் துரத்துகிறாரோ அவர்கள் பெரிய ஆள் ஆகிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

எம்.ஜி.ஆர் கட்சி தொடங்கிய காலம் அது. உள்ளூர் பொடியனொருவன் ஆட்களைத் திரட்டிப் போய் இரட்டை இலையில் ஐக்கியமாகியிருந்தான். அடுத்து வந்த தேர்தலில் அவனுக்குத்தான் தொகுதியை ஒதுக்கினார் எம்.ஜி.ஆர். தனக்குத் தெரிந்த அரசியல் சூத்திரங்களையெல்லாம் பெருக்கி வகுத்து அவன் தோற்றுவிடுவான் என்றுதான் பண்டிதர் முடிவு கட்டியிருந்தார். ஆனால் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. ‘நம்மூர்க்காரன் ஜெயிச்சா சந்தோஷமப்பா’ என்று மற்றவர்களிடம் பேசினார். எம்.ஜி.ஆரின் தகதகப்பும் ஈர்ப்பும் பண்டிதரின் கணிப்பை தவிடு பொடியாக்கியிருந்தது. பொடியனாக இருந்தவன் எம்.எல்.ஏவாக ஆனார். அவனைத் தனது சபையிலிருந்து துரத்தியடித்தது பண்டிதருக்கு நினைவுக்கு வந்து போனது.

பதவியேற்பை முடித்துக் கொண்டு சென்னையிலிருந்து ஊர் திரும்பும் போது எம்.எல்.ஏவுக்கு ஒரு பாராட்டுக் கூட்டம் நடத்த வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தார்கள். அது எம்.எல்.ஏவே தனக்காக நடத்திக் கொள்கிற கூட்டம் என்பது பண்டிதரின் அனுமானம். 

‘கூட்டத்துல நீங்க பேசோணும்ன்னு அண்ணன் ஆசைப்படுறாரு’ என்று ஒருத்தன் வந்து பண்டிதரிடம் கேட்டான்.

‘வக்காரோலி அவன் வந்து கேட்க மாட்டானா? ஆள் அனுப்பிக் கேட்கிறாம்பாரு...’ என்று நினைத்துக் கொண்டவர் ‘அதுக்கென்ன அப்புனு..வந்து பேசறேன் போ’ என்று சொல்லியனுப்பிவிட்டு மேடையேறியிருந்தார். அதே வெற்றுடம்பும் அதை மறைக்க ஒரு துண்டும் தோளில் கிடந்தன.

புது எம்.எல்.ஏ பந்தா காட்டத் தொடங்கியிருந்த தருணம் அது. அவர் மேடைக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே ‘இப்பொழுது...நம்மூர் அரசியல் மாமேதை குஞ்சாமணி பண்டிதர் அவர்கள் அண்ணனை வாழ்த்திப் பேசுவார்’ என்று அறிவித்து பண்டிதரைப் பேச அழைத்தார்கள். தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு ‘நம்ம பையன் ஜெயிச்சுட்டான்.. சந்தோஷம்... நெம்ப சந்தோஷமப்பா... நான் திண்ணையைப் புடிச்சு நடக்கிறப்போ என் சுன்...’ என்று பேச்சை வளர்க்க வளர்க்க கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது. அவர் வேண்டுமென்று அப்படிப் பேசவில்லை என்பது அவரைப் புரிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்வார்களா?

குசலமூட்டியொருவன் எம்.எல்.ஏ மேடையேறுவதற்கு முன்பாகவே பண்டிதரின் பேச்சை வரி வரியாக போட்டுக் கொடுத்துவிட்டான். ‘நெசமாவே அதைப் புடிச்சு நடந்தேன்னு பேசுனானா கெழவன்?’ என்றான். அவன் ஆமாம் என்று தலையை ஆட்டவும் ‘இந்ந்ந்தததத குஞ்சாமணிய....’ என்று கருவிக் கொண்டான். ‘பொம்பளைங்க எல்லாம் காதை மூடிட்டாங்கண்ணா’ என்று குசலமூட்டி கொஞ்சம் எண்ணெய்யையும் ஊற்றினான். நிகழ்ச்சி முழுக்கவும் எம்.எல்.ஏவின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் பண்டிதரை என்ன செய்ய முடியும்? கத்தியைத் தூக்கிக் கொண்டு குத்தச் சென்றால் கூட ‘தம்பீ..இவடத்தை குத்துனீன்னா சீக்கிரம் உசுரு போயிரும் கண்ணு’ என்று வாகான இடத்தைக் காட்டுவார்.

அரசியலில் பண்டிதரால் தனக்கு எந்தச் சலனத்தையும் உண்டாக்க முடியாது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள எம்.எல்.ஏவுக்கு வெகு காலம் பிடிக்கவில்லை. பண்டிதரின் அரசியல் வேறு. எம்.எல்.ஏவின் அரசியல் வேறாக இருந்தன. ஐம்பதும் நூறுமான தாள்கள்தான் வாக்குகளைப் பெற்றுத் தரும் என்பதை எம்.எல்.ஏ புரிந்து கொண்ட அளவுக்கு பண்டிதர் புரிந்து கொள்ளவில்லை. 

‘எல்லாம் மாறிடுச்சு’ என்பது பண்டிதரின் புலம்பலாகியிருந்தது. வெற்றுப் புலம்பல். காலமும் உலகமும் ஓடுகிற வேகத்தில் ஓட முடியாமல் ஒதுங்கிக் கொள்கிறவர்கள் விரக்தியின் உச்சத்தில் பற்றிக் கொள்கிற இரண்டு சொற்கள் அவை. அவற்றையேதான் பண்டிதரும் பற்றியிருந்தார். ‘நீங்க எலெக்‌ஷன்ல நிக்கலாம்ல’ என்று ஒவ்வொரு தேர்தலின் போதும் யாராவது கேட்டதுண்டு. ‘அந்தக் கருமாந்திரம் நமக்கெதுக்கு?’என்று கேட்டு அவர் சிரித்த தருணங்கள் அநேகம். எப்பொழுதுமே தான் பதவிக்கு வர வேண்டும் என அவர் விரும்பியதில்லை. தன்னைவிடவும் நல்லவர்கள் இருப்பதாக நம்பியிருந்தார். அவர்கள் வென்று பதவிக்கு வர வேண்டும் என்பது அவரது எண்ணமாக இருந்தது. 

‘இவனே ஜெயிச்சுட்டு இருக்கிறான்... வேற யாராச்சுக்கும் உடுலாம்ல?’ என்கிற இடத்துக்குப் பண்டிதர் வந்து சேர்ந்திருந்தார். காலம் ஓட ஒட எம்.எல்.ஏ அமைச்சரானார். அல்லக்கைகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகமானது. தொகுதிக்குள் சைரன் வைத்த காரில் வரும் போதும் போகும் போதும் அரசமரத்தடியும் பண்டிதரும் அமைச்சரின் கண்களில் படாமல் இல்லை. ஆனால் இறங்கிப் பேச வேண்டும் என்றெல்லாம் அமைச்சர் நினைத்ததில்லை. அமைச்சரின் வண்டி கடக்கும் போதும் கூட பண்டிதரும் அதே தோரணையில்தான் படுத்திருப்பார்.

கட்சியின் தொகுதி செயல்வீரர்கள் கூட்டத்தில் ‘பண்டிதர் மாதிரி ஓர் ஆள் ஊர் ஊருக்கு வேணும்’ என்று அமைச்சர் பேசியதாகப் பண்டிதரிடம் சொன்ன போது பண்டிதர் வறப்புன்னகையை உதிர்த்தார். கம்யூனிசம் தெரியுமோ இல்லையோ- மார்க்ஸ் என்றும் ஜென்னியென்றும் அமைச்சர் பேசுவதெல்லாம் பண்டிதரிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டதுதான். அம்பேத்கரும், பெரியாரும் யாரென்று சொல்லிக் கொடுத்ததும் பண்டிதர்தான். இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். பழைய பல்லவியையும் பாட்டையும் யார் கேட்கிறார்கள்? பண்டிதரின் அரசியல் சாணக்கியத்தனம் செல்லாகாசாகிவிட்டன. முன்பு போல அவரது சபைக்கும் யாரும் வருவதில்லை. டிவி விவாதங்களில் பெருமாள்மணியும் சிவஜெயராஜனும் அரசியல் பேசுவதைக் கேட்டுவிட்டுத் தூங்கிவிடுகிறார்கள். பண்டிதர் மட்டும் பொழுது சாயும் வரைக்கும் அதே அரச மரத்தடியில் படுத்திருந்துவிட்டு பிறகு எழுந்து சென்று கட்டையைச் சாய்த்துக் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தார். நாடாரின் மகன் கடையை விரிவுபடுத்தி மாதாந்திரத் தொகையை அதிகமாக்கியிருக்கிறான். யாராவது வழியில் பார்க்கும் போது ‘நல்லாருக்கீங்களா பண்டிதர்?’ என்று கேட்பதுண்டு. பேச்சுக் குறைந்து போன பண்டிதர் யாரைப் பார்த்தாலும் சுரத்தே இல்லாமல் தலையை ஆட்டிக் கொள்கிறார். 

அரசமரத்தடியில் படுத்திருக்கும் போதுதான் பண்டிதரின் உயிர் பிரிந்தது. ஊரில் யாருக்கும் பெரிய வருத்தம் எதுவுமில்லை. இறுதி ஊர்வலத்தில் அமைச்சரும் கலந்து கொண்டார். நிறையக் கூட்டம். பண்டிதர் இல்லாத வெறுமையை அடுத்தடுத்த நாட்களில் மரத்தடி காட்டிக் கொடுத்தது. ‘ஒரு காலத்துல எப்படி இருந்த இடம் ஜேஜேன்னு...’என்று ஊர்க்காரர்கள் பேசினார்கள். அதே அரசமரத்தடியில் இரங்கல் கூட்டமும் நடைபெற்றது. பண்டிதர் வாழ்ந்த வீதிக்கு அவரது பெயரையே சூட்ட வேண்டும் என கவுன்சிலர் பேச்சை ஆரம்பித்து வைத்தார். அடுத்த வாரத்திலேயே பஞ்சாயத்தில் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி மரியாதைக்காக அமைச்சருக்கும் தீர்மானத்தின் ஒரு பிரதியை அனுப்பினார்கள்.

அமைச்சருக்கும் ஆட்சேபனை எதுவுமில்லை. ‘குஞ்சாமணி பண்டிதர்ன்னு வேண்டாம்..அவரோட உண்மையான பேரிலேயே இருக்கட்டும்’ என்று சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். உள்ளூர்வாசிகள் அமைச்சர் சொல்வதும் சரியென்றார்கள். பண்டிதரின் நிஜப் பெயரைத் தேடாத இடமேயில்லை. வாக்காளர் அடையாள அட்டையிலிருந்து ரேஷன் கார்டு வரைக்கும் எல்லாவற்றிலும் குஞ்சாமணி பண்டிதர் என்றே இருந்தது. அந்தப் பெயரை அவர் உள்ளூர விரும்பியிருக்கிறார். பண்டிதரின் வயதையொத்தவர்களுக்கும் அவரது நிஜப்பெயர் தெரியவில்லை. ஒருவர் சுப்பிரமணி என்றார். இன்னொருவர் கந்தசாமி என்றார். குழப்பம் அதிகமானது. வீட்டுப்பத்திரம் கூட அவரது அப்பாவின் பெயரில்தான் இருந்தது. கடைசியில் குஞ்சாமணியைக் கத்தரித்துவிட்டு பண்டிதர் வீதி என்ற பெயர்ப் பலகையை அமைச்சர் திறந்து வைத்தார். வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. பழையதாகிக் கிடக்கும் அந்தப் பெயர்ப்பலகை இன்னமும் அங்கேயதான் இருக்கிறது. அதன் மீது சதுரங்க வேட்டை திரைப்படத்தின் போஸ்டரை ஒட்டியிருக்கிறார்கள்.