Feb 22, 2018

மறு பிறவி

கவுசிகாவின் கதையை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என முன்பே முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் நவீன் அனுமதிக்கவில்லை. அவர் கவுசியின் கணவர். கதையின் முதல் பகுதியை அவர்தான் எனக்குச் சொன்னார். 'இதை எழுதிடாதீங்க' என்ற உறுதியையும் வாங்கி இருந்தார். இரண்டாம் பகுதி எனக்கே தெரியும். எனக்கு மட்டுமில்லை. என்னைப் போலவே இன்னும் பலருக்கும் தெரியும். ஆனால் முதல் பகுதியைச் சொல்லாமல் இரண்டாம் பகுதியைச் சொல்வது சரியாக இருக்காது.

கவுசிக்கும் எனக்கும் ஒரே வயதுதான். பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அவள் அறிமுகம். அறிமுகம் என்றால் பேசியது இல்லை. 'அந்தப் பொண்ணு  எவ்வளவு அழகு' என்று சித்தி பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஜன்னல் வழியாக அவளைப் பார்த்ததோடு சரி. சித்தி வீட்டுக்குப் பின்னால் புதிதாகக் குடி வந்திருந்தார்கள். 

'டாக்டருக்கு படிக்கப் போறாளாம்' என்றார் சித்தி. தேர்வில் அவள் என்னைவிடவும் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருந்தாள். ஆனால் மருத்துவப் படிப்பில் சேர்கிற அளவுக்கு இல்லை. பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்தாள். அவளும் நானும் வெவ்வேறு கல்லூரிகள். அதன் பிறகு அவளை  மறந்து போனேன்- நவீனைச் சந்திக்கும் வரையிலும்.  

கவுசியின் முதல் திருமணம்தான் கதையின் முதல் பகுதி. 

எங்கேயோ வெளிநாட்டில் பணியாற்றிய மாப்பிள்ளை ஒருவனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்தார்கள். வீடு வாசல் பார்த்து அக்கம் பக்கம் விசாரித்துச் செய்து வைத்த திருமணம்தான். ஆனால் நிலைக்கவில்லை. பதினைந்து நாட்களில் அங்கேயொரு ஏரியில் குதிக்கப் போனவளை யாரோ ஒரு  நல்ல மனுஷன் தடுத்துக் காப்பாற்றி விமானம் ஏற்றி வைக்க இந்தியா வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள். அங்கே என்ன நடந்தது என்பதைத்தான் நவீன் சொல்லி இருந்தார். ஆயிரம் கனவுகளுடன் திருமணம் முடித்து விமானம் ஏறியவள் பதினைந்து நாட்களில் ஏரியில் விழப் போனாள் என்றால் வீரியத்தை கற்பனை செய்து கொள்ளலாம். இப்போதைக்கு நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். எப்பொழுதாவது நவீன் அனுமதித்தால் அதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். 

'கவுசிக்கு அப்புறம்தான் என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம் வந்துச்சு' என்றார் நவீன். 

'ரெண்டு வருஷம் வரைக்கும் அங்க என்ன நடந்துச்சுன்னு அவ யார்கிட்டயும் சொல்லல'. அவள் இதையெல்லாம் சொல்லுகிற பெண் இல்லை. வலி தமக்குள்ளாகவே இருக்கட்டும் என நினைத்திருக்கக் கூடும்.  'என்கிட்ட எதையும் கேக்காதீங்க' என வீட்டில் சொல்லிவிடடாளாம். வேலை ஒன்றைத் தேடிக் கொண்டு  அதில் காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகாக நவீன் வீட்டிலிருந்து அணுகி இருக்கிறார்கள். 

'அவங்க அம்மா அப்பாவுக்கு சம்மதம்தான். ஆனா அவ சம்மதிக்கலை...இப்படியே இருந்துக்கிறேன்னு சொல்லிட்டா' . நவீன் இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது அவர் பக்குவப்பட்ட மனிதராகத் தெரிந்தார். ஒரு பெண்ணை அவளது உணர்வுகளைச் சிதைக்காமல் எதிர்கொள்ளும் ஆண்கள் அரிது. ஆண்கள் என்ன ஆண்கள்? பெண்களே கூட அப்படி இன்னொரு பெண்ணை அணுகுவதில்லை. 

'நான் உங்க கூட பேசணும்' என்று அவர் அனுமதி கேட்ட போது சலனமில்லாமல் தலையை ஆட்டியிருக்கிறாள். அழுது நீர் வற்றிக் காய்ந்து கிடந்த மண் அவள். 

'உனக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கறதா சொல்லிட்டு நான் வரல...உம்மேல சிம்பதியும் இல்ல...'

'ம்ம்ம்'

'யாருக்குத்தான் பிரச்சினை இல்ல? இதை இவன் தாங்குவான்னு  எங்கேயோ எழுதி இருக்கு...உன்னால தாங்க முடிஞ்சு இருக்குல்ல' 

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

'எங்க அம்மா அப்பாவுக்கும் சம்மதம்தான். நீ யோசிச்சு முடிவு சொல்லு'. 
   
                                                                        ***

நவீன்-கவுசிக்கு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. இப்பொழுது இரண்டாவதாகப் பையன். முதல் குழந்தை பிறந்த அதே மருத்துவமனையில்தான் இரண்டாம் பிரசவத்தையும் பார்த்தார்கள். 'சென்டிமெண்டா இருக்கட்டும்' என கவுசி சொன்னாளாம். மருத்துவமனை அதேதான் என்றாலும் மருத்துவர்கள் மாறிவிட்டார்கள். கோயமுத்தூரில் மருத்துவமனைகள் கார்பொரேட்மயமாகி வெகு காலமாகிவிட்டது. அவைகளுக்கிடையில் இப்பொழுதெல்லாம் கடும் போட்டி. ஒரு பெரு மருத்துவமனையின் நிர்வாகம் கவுசி பிரசவம் பார்த்த மருத்துவமனையை விலைக்கு வாங்கி பெயர்ப்பலகையை மாற்றி மருத்துவர்களையும் மாற்றிவிட்டது.

'நான் நல்லா இருக்கேன். கொஞ்சம் வலி இருக்கு..நீங்க வர்றதுக்குள்ள ஆபரேஷன் பண்ணிடுவாங்கன்னு நினைக்கறேன். குட்டிப்பையனோ, குட்டிப் பொண்ணோ...உங்களுக்காக காத்திருக்கிறோம். சீக்கிரம் வந்து சேருங்க' என்று கவுசி சொன்னவுடன் நவீன் கிளம்பி பேருந்து ஏறியிருக்கிறார். பிரசவத்துக்காக குறிக்கப்பட்டிருந்த நாளை விடவும் ஒரு வாரம் முன்பாகவே வலி வந்துவிட்டது. 

சமீபமாக நவீனுக்கு மைசூரில் பணி. மலைப் பாதையில் பேருந்து மெல்ல இறங்கி கொண்டிருந்தது. 'பையன் பொறந்து இருக்கான் மாப்பிள்ளை' என்று திம்பம் தாண்டுவதற்குள் மாமனார் அழைத்துச் சொன்னார். படபடப்பு தணிந்து குளிர் கற்று நவீனின் முகத்தில் சிலுசிலுத்தது.

கவுசியை அறுவை அரங்கிலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்தார்கள். 

நவீனை அழைத்துப் பேசினாள். 'சத்தி தாண்டிடீங்களா? சரி வாங்க'. அவளது குரலில் களைப்பு இருந்தது. அரை மயக்கத்தில் பேசினாள். 

கவுசியின் அம்மாவுக்குத்தான் என்னவோ வித்தியாசமாகப் பட்டது. 'என்னங்க பொண்ணு வெளுத்து இருக்கா' - அவரது குரலில் பதற்றம். கவுசியின் விரல்கள் கறுத்திருந்தன. அறுவையின் போது ரத்த இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இயல்பாக ஏற்படக் கூடிய இழப்புதான். ஆனால் அது நிற்கவே இல்லை. கவுசியின் முகம் வெளுக்க வெளுக்க மருத்துவமனை பதறத் தொடங்கியது.

அறுவை அரங்குக்குள் விவாதித்தார்கள். 'பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போயிடலாம்' என்று அறுவை சிகிச்சையை மேற்கொண்ட மருத்துவர் சொல்லவும் அவசர ஊர்தி தயாரானது.

'நான் அவர் கூட பேசணும்' என்றாள் கவுசி.

'ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லைங்க....நான் நல்லா இருக்கேன்...ஐசியுவுக்கு கொண்டு போறாங்க..நீங்க வந்துடுங்க'

'இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல வந்துடுவேன் கவுசி..தைரியமா இரு' என்று நவீன் சொன்ன போது இருவருக்குமே கண்கள் கசிந்தது.

'நம்ம பையனைக் காட்டினாங்க...அப்படியே உங்கள மாதிரி இருக்கான்' இதைச் சொன்ன போது அவளது உதடுகள் உலர்ந்திருந்தன.

அவசர ஊர்தி விரைந்தது. 

                                                                    ***

நவீன் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் வீங்கி இருந்தன.

'ஆயிரத்தில் ஒன்னு இப்படி ஏமாறும்ன்னு சொல்லுறாங்க..அந்த ஒன்னு கவுசி'. என்னிடம் ஆறுதல் சொல்ல சொற்கள் எதுவுமில்லை. அவளது முதல் திருமணம் குறித்து முன்பு நவீன் சொன்னதெல்லாம் நினைவில் வந்தன. 

'குழந்தையை இன்னும் ஆஸ்பத்திரியில்தான் வெச்சு இருக்காங்க...' என்றார். பால் கொடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை அங்கே செய்திருந்தார்கள். 

'இதை இவன் தாங்குவான்னு  எங்கேயோ எழுதி இருக்கு. இல்லீங்களா?' என்றார். தன்னைச் சொல்கிறாரா தமது குழந்தையைச் சொல்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

மரண வீட்டின் ஓலம் மனதைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தது. கவுசியின் முதல் குழந்தை எதையும் உணராமல் வெறுமனே அழுது கொண்டிருந்தது.

உலக வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கையை ஏதோ அடித்து நொறுக்கிக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. இந்தக் கதையை உங்களிடம் சொல்வது பற்றி அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. அடுத்த வாரம் உங்களை வந்து பார்க்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

இருள் மெல்லக் கவ்விக் கொண்டிருந்தது. அவள் முகம் தாங்கிய பதாகை ஒன்று காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது.

(உண்மைச் சம்பவத்தின் அடிப்படையில் புனைவாக்கப்பட்டது.)

Feb 21, 2018

நாளை நமதே கமலஹாசன்

கமல் இன்று கட்சி தொடங்குகிறார். 

கருணாநிதியும் ஜெயலலிதாவும் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கும் வரைக்கும் காத்திருந்து இடம் காலியானவுடன் 'யாரெல்லாமோ பதவிக்கு வருகிறார்கள்...நாமும் இறங்கிப் பார்ப்போமே' என நினைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. தவறொன்றுமில்லை. எடபடியாரெல்லாம் ஒரு வருடத்தை நிறைவு செய்வதை பார்த்தால் யோகி பாபுவுக்கு கூட முதலமைச்சர் கனவு வருவது இயல்புதான். நாற்பதாண்டு காலமாக தமிழ்த் திரையுலகின் செல்லப் பிள்ளை. கமலுக்கு ஆசை வரக் கூடாதா? வரலாம். வரலாம்.

ஆசையும், சினிமாக் கவர்ச்சியும் மட்டுமே ஒருவரைத் தலைவராக்கிவிடுவதில்லை. வாக்குகளையும் பெற்றுத் தந்துவிடுவதில்லை. இன்றைய அரசியல் கள நிலவரமே வேறு. போகிற இடமெல்லாம் கூட்டம் சேரும். ஆனால் சேருகிற கூட்டமெல்லாம் வாக்காக மாறிவிடுவதில்லை. ஒவ்வொரு சாமானியனுக்கு அடிப்படையான அரசியல் புரிதல் இருக்கிறது. 'நீட் தேர்வுக்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்?' 'மல்லையா பற்றி என்ன கருத்து' என்று வரிசையாக அடுக்குவார்கள். ஒவ்வொரு விவகாரத்திலும் உங்களது நிலைப்பாடு என்ன என்று கேள்வி கேட்பார்கள். பதில் சொல்லாத தெரிய வேண்டும். அந்த பதில் மனதில் இருந்து வருவதாக இருக்க வேண்டும். பொய் சொன்னால் அடுத்த ஐந்தாம் நிமிடம் சமூக ஊடகங்களில் மீம் போடுவார்கள். 'இவன் சரியான ஆள்' என்று சாமானியனிடம் நிரூபிக்காத வரைக்கும் பண அரசியலை எதிர்த்து துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. 

எடப்பாடியையும் ஜெய்குமாரையும் கலாய்ப்பது பெரிய காரியமில்லை. வாழை மரத்தை அரிவாளால் வெட்டுவது போலத்தான் அது. பெரும் பலசாலிகளாக இருக்கும் மோடியையும் அமித் ஷாவையும் வெளிப்படையாக எதிர்க்கும் தில் இருக்கிறதா என்று கேட்பார்கள். இல்லையென்றால் நீங்கள் யார் பக்கம் என்று அடுத்த கேள்வி வரும். எதிர்ப்பதைக்  கடுமையாகவும், ஆதரிப்பதைத் தெளிவாகவும் காட்ட வேண்டும். அரசியலில் இந்த வலு முக்கியம். இத்தகைய வலுவான நிலைப்பாடுதான் கருணாநிதிக்கும் ஜெயலலிதாவுக்குமான பலமாக இருந்தது. ஸ்டாலின் உள்ளிட்டவர்களின் பலவீனமாகவும் இருக்கிறது. அரசியலைப் பொறுத்தவரைக்கும் சாமானியன் எழுப்புகிற கேள்விக்களுக்கு மழுப்பினால் 'பத்தோடு பதினொன்னு அத்தோடு இதொன்னு' என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுவார்கள். அத்தோடு முடிந்தது. 

கமலிடம் எல்லாவற்றுக்கும் தெளிவு இருக்கும் என நம்புவோம்.

டிவிட்டரில் கருத்து சொன்னால் நான்கு பேர் கண்டபடி பேசுவார்கள். அவ்வளவுதான். விட்டுவிடுவார்கள். அரசியல் களம் பொல்லாதது. தாளித்துவிடுவார்கள். தமது வாக்கு வங்கிக்கு அடி விழும் என்றால் பொடனியிலேயே அடிப்பார்கள். ஒருவனை முழுமையாக நிர்வாணமாக்கி முச்சந்தியில் நிறுத்தவும் தயங்கமாட்டார்கள். கமலை 'பாஜகவின் ஸ்லீப்பர் செல்' என்று சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். முத்தத் தலைவர் என்கிறார்கள். அப்படிதான் சொல்வார்கள். விஜயகாந்த்தைக் குடிகாரன் என்று சொல்லிச் சொல்லியே சோலியை முடித்தார்கள். விஜயகாந்த், கமல் மட்டுமில்லை. வாக்கு வங்கியைப் பதம் பார்க்க யார் புதிதாக வந்தாலும் ஏதாவது காரணங்களை அடுக்குவார்கள். முடித்துவிட எத்தனிப்பார்கள். அதுதானே அரசியல்? எல்லாவற்றையும் சமாளித்துதான் மேலே வர வேண்டும். 

தன்னைத் திறந்த புத்தகமாக வைத்துக் கொண்டிருந்தால் நகர்ப்புற வாக்காளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவார்கள். கிராமங்களில் கமலை அவரது வெளிப்படையான அந்தரங்கத்துடன் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்று தெரியவில்லை. எம்.ஜி.ஆருக்கு வள்ளல் என்ற பட்டம் உதவியதை போல,  ஜெயலலிதாவுக்கு ஒரு செல்வி பட்டம் தேவைப்பட்டது போல, புடவையைக் கிழித்தார்கள் என்ற முழக்கம் எடுபட்டது போல கமல் தமது பிம்பத்தை எப்படி மக்கள் முன்பாக வைக்கப் போகிறார் என்பதும் பெரும் கேள்வி. 

கமலின் கொள்கைகள், அரசியல் நிலைப்பாடுகள், அவரது பிம்பம், உருவாக்கப்படும் வதந்திகள் என ஒவ்வொன்றுமே பெரும் சோதனைதான். இவை தவிர கமல்ஹாசனால் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம் கட்சிக் கிளைகளை உருவாக்க முடியுமா என்பதும், கடுமையான பண பலத்துக்கு முன்னாள் கமலால் தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா என்பதும் மிகப் பெரிய சவால்கள்.ரசிகர் மன்றம் என்ற ரீதியிலும் கூட கமலிடம் வலுவான கட்டமைப்பு இல்லை. இனிமேல்தான் பூத் மட்ட அளவில் வேலை செய்ய ஆட்களைத் தயார் செய்ய வேண்டும். அவர்கள் விலை போகாத ஆட்களாக இருக்க வேண்டும். எவ்வளவு பெரிய காரியம் இது? 

கமல் வெல்வார் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியவில்லை. அதிகபட்சமாக பத்து சதவீத வாக்குகளை சிதறடிக்க முடியும். ஆனால் அது நிச்சயமாக ஆட்சியமைக்கப் போதுமானதாக இருக்காது. கமல் வெல்வது தோற்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். களமிறங்கி இருக்கிறார். அந்த அளவில் நிச்சயமாக அவரைப் பாராட்ட வேண்டும். அரசியலில்தான் அவர் பெயர் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்றில்லை. அவர் ஏற்கனவே பிரபலம்தான். கட்சி தொடங்கித்தான் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்றில்லை. தள்ளாடும் வயது வரைக்கும் அவரால் நடிக்க முடியும். 

பொறுத்துப் பார்ப்போம்.

'மாற்றுகிறேன்' என்றுதான் வர விரும்புகிறார் எனத் தோன்றுகிறது. தம்மை அவர் முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் வரைக்கும் நம் எதிர்மறையான யூகங்களை முன்வைக்க வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன். எத்தனையோ அரசியல் கட்சிகள், எத்தனையோ தலைவர்கள் வந்தபடியே இருக்கிறார்கள். அதில் தொண்ணூறு சதவீதம் பேர் காணாமல் போய்விடுகிறார்கள். வாயிலேயே வடை சுடாமல் களம் இறங்கியிருக்கும் கமலுக்கு வாழ்த்துக்கள். தனித்த தலைமை வாய்த்துவிடாதா என்று தமிழகம் காத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அரசியல் மாற்றம் வர வேண்டும் என்றுதான் மக்கள் விரும்புகிறார்கள். கமல்ஹாசன் தம்முடைய மனசாட்சிப்படியும் நேர்மையாகவும் அத்தகைய தனித்த தலைமையாக உருவெடுக்க மனப்பூரவமான வாழ்த்துக்கள். 

Feb 20, 2018

கைய வெச்சா..

அடர்வானம் அமைக்க 25 சென்ட் இடம் வேண்டும். தூர் வாரிய பிறகு நீர் நிரம்பிக் கிடக்கும் குளத்தின் அருகிலேயே அடர்வனம் அமைப்பது என முடிவு செய்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவரை அணுகிய போது 'அடர்வனம் குறித்தான விவரங்களை அனுப்பி வையுங்கள்' என்று சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். நிசப்தம் தளத்தில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளை அவருக்கு வாட்ஸ்-அப்பில் அனுப்பி வைத்துவிட்டு மறு நாள் அழைத்தேன். மாவட்ட ஆட்சியருக்கு அனுப்பி வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார். கலெக்டரிடம் பேசியதுண்டு. ஆனால் அவ்வளவு நெருக்கமில்லை. வருமான வரித்துறை இணை ஆணையர் முரளிக்கு தகவல் அனுப்பியிருந்தேன். அவருக்கு ஆட்சியரிடம் நல்ல நட்பு உண்டு.

மறுநாள் காலை முரளி அழைத்து 'கலெக்டர் உங்களுக்கு அனுமதி கொடுத்துவிடுவார் அவரிடம் பேசுங்கள்' என்றார். ஆட்சியர் யாரவது ஒருத்தரை நேரில் வரச் சொன்னார். உள்ளூர்வாசிகளிடம் கேட்டேன். 'அதுக்கு என்னங்க...நாங்களே போய்ட்டு வந்துடுறோம்' என்றவர்கள் ஆம்னி வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு ஆறு பேர்கள் சென்றிருக்கிறார்கள். அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் ஆட்சியரின் அனுமதி கிடைத்தது.

இதெல்லாம் கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நடந்தது. சனிக்கிழமையன்று ஊர்க்கூட்டத்தை நடத்தினோம். உள்ளூரில் ஆதரவில்லாமல் துரும்பையும் அசைக்க முடியாது. நல்ல கூட்டம். இத்துறையில் அனுபவஸ்தர்களான களம் அறக்கட்டளை சதீஷ் மற்றும் ஆனந்த் வந்திருந்தார்கள். இயற்கை உழவர் அருணாச்சலத்தையும் அழைத்திருந்தோம். கூட்டத்தில் ஊர்காரர்கள் அதிகம் பேசவில்லை. அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். 

அடுத்தடுத்து என்ன வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும் என பட்டியலிட்டோம்.

இரண்டு அடி ஆழத்துக்கு மண்ணை வழித்து எடுத்துவிட்டு குழியை மீண்டும் நிரப்ப வேண்டும். அதுதான் முக்கியமான வேலை. சொன்னால் நம்ப முடியாது. அடுத்த நாள் காலையிலேயே ஆறு மணிக்கு அழைத்து மண் எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஊர்காரர்களில் சிலர் வெகு வேகமாக இருக்கிறார்கள்- கன ஆர்வமாகவும்.


குளக்கரையின் மேல் மட்டத்தில் இறுகிய ஓடை மண் படிந்திருக்கிறது. சூடு கிளப்பக் கூடிய மண் இது. இந்த மண்ணில் அப்படியே குழி தோண்டி செடிகளை நெருக்கமாக நட்டு வைத்தால் மேலே வளர்வது சிரமம் என்பதால் முதலில் குழி தோண்டி மண்ணை உதிரச் செய்து அதன் பிறகு வாழை மட்டைகளை நிரப்பி அதன் மீது இயற்கை உரம், மண்புழு உரம் போன்றவற்றைக் கலந்து மண்ணை பக்குவப்படுத்தி அதன் பிறகு வனத்தை அமைக்க வேண்டும்.

இனி செய்யப் போகிற எல்லாவற்றையும் இங்கே பதிவு செய்துவிடலாம். எல்லாக் காலத்திலும் இது ஆவணமாக இருக்கும். 

அடர்வனம் என்பது பெரிய வேலை. செலவு பிடிக்கும் வேலையும் கூட. ஆனால் ஊர்க்காரர்கள் உற்சாகமாக இருக்கிறார்கள். இப்படியொரு குழு அமைவதுதான் பெரிய சவால். அமைந்து விட்டால் போதும். நிசப்தம் சார்பில் வேறு சில பணிகளைச் செய்திருக்கிறோம். ஆனால் அத்தனையும் வெற்றி என்று சொல்ல முடியாது. ஆரம்பத்தில் தலையை ஆட்டுவார்கள். அதன் பிறகு விட்டுவிடுவார்கள். திணறிப் போவோம். எல்லாவற்றையும் எழுதுவதில்லை. அந்தந்த ஊர்க்காரர்கள் வாசிக்கும் போது சங்கடமாக நினைப்பார்கள். ஆனால் இதுதான் சவால். 

மாணவர்களைப் படிக்க வைப்பதையும் விட, மருத்துவ உதவிகளைச் செய்வதைக் காட்டிலும் பெரிய சிரமம் பொதுக் காரியங்களைச் செய்வதுதான். உள்ளூர் அரசியல் இருக்கும். 'என்னை விட்டுட்டு அவனை மட்டும் அழைத்தான்' என்பார்கள். புரளிகளைக் கிளப்புவார்கள். வதந்திகள் உலவும். எல்லாவற்றையும் சமாளிப்பதற்குள் தலை வலி வந்துவிடும். அதனால்தான் இத்தகைய காரியங்களை நிறைய இடங்களில் செய்ய முடிவதில்லை. 'எங்கள் ஊரில் இதைச் செய்கிறோம்' என்று யாராவது வந்தால் களமிறங்கத் தயார். ஆனால் கையைப் பிடித்து இழுத்துவிட்டு நான் ஒதுங்கி கொள்ள மாட்டேன்' என்று உறுதி கொடுக்க வேண்டும். ஒருவனாகத் பல்வேறு இடங்களில் நிறைய வேலைகளைச் செய்ய முடிவதில்லை. இயன்றவரைக்கும் 'முன் மாதிரியாக' சில வேலைகளைத் தொடங்குவோம். அதில் கிடைக்கக் கூடிய அனுபவங்களை வைத்து அடுத்து அடுத்த கட்டத்துக்கு நகரலாம். அகலக் கால் வைத்து அடுத்தவர்கள் நம்பித் தரும் பணத்தை வீணடிப்பது நியாயமில்லை. 

இந்த வாரத்தில் குழி தூண்டுகிற வேலையை முடித்துவிட்டால் அடுத்தடுத்த வாரங்களில் மண்ணைப் பதப்படுத்தும் வேலைகளைச் செய்யப் போகிறோம். சொட்டு நீர் பாசனம் அமைக்க வேண்டும். எல்லாம் முடிந்த பிறகு இலந்தை, கொடுக்காப்புளி, அத்தி, அரசன், வேம்பு, புங்கன் உள்ளிட்ட ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட உள்நாட்டு வகைகளைத் தேடிக் கண்டறிந்து நடப் போகிறோம். உள்நாட்டு வகை செடியினங்களைத் தந்து உதவ முடிகிறவர்கள் உதவினால் பெரும் உபாயமாக இருக்கும். நர்சரிகளில் கேட்டால் பெரும் விலை சொல்கிறார்கள். வனத்துறையில் அத்தனை உள்நாட்டு வகை செடியினங்களும் இல்லை. தேட வேண்டி இருக்கிறது.

இன்னும் ஒரு மாதத்தில் செடிகளை நாடும் பணியைத் தொடங்கிவிடும் திட்டமிருக்கிறது.  ஒரே நாளில் மூன்றாயிரம் செடிகளையும் நட்டுவிட வேண்டும். நம்மை விடவும் கணேசமூர்த்தியும், பழனிசாமியும் இன்னபிற ஊர்க்காரர்களும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார்கள். 'எண்ணித் துணிக கருமம்'. துணிந்தாகிவிட்டது. அடர்வனம் அமைத்துவிட்டுத் தான் மறுவேலை. 'போய்ட்டு வரலாமா' என்று யோசிக்கிறவர்கள் மார்ச் இரண்டாம் வாரத்தில் தயாராகிக் கொள்ளவும். வார இறுதியில் அமோகமாகத் தொடங்கிவிடலாம். 

Feb 19, 2018

கொக்கரக் குண்டி

கொக்கரக் குண்டி- இதுதான் அவருக்குப் பட்டப் பெயர் என்று சொன்னால் 'அப்படி கிப்படி இருக்குமோ' என நீங்கள் எசகு பிசகாக நினைத்துக் கொள்ளவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. வாத்தியார் சாபம் பொல்லாதது. அவசரப்பட்டு முடிவுக்கு வந்துவிட வேண்டியதில்லை.  

அவர் வாத்தியார்தான். அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர். அவர் வாத்தியாராக வந்து சேர்ந்த போது ஆதி அந்தமெல்லாம் விசாரித்திருப்பார்கள்.  

'நான் சத்திங்க' என்றுதான் அவர் சொல்லி இருக்கக் கூடும்- சத்தியமங்கலம் என்பதன் சுருக்கப்பட்ட வடிவம். ஊர்க்காரர்கள் விசாரிக்கும் போது இப்படி பெருமொத்தமாகச் சொல்லித் தப்பிப்பது என்பது சாதாரணக் காரியமில்லை. ஊர்ப்பெயரை வைத்து சாதி வரைக்கும்கண்டுபிடிப்பார்கள். அடுத்தவர்களின் ஊரைத் தெரிந்து கொள்ளக் காட்டுகிற ஆர்வத்தின் அடிப்படையும் அதுதான். 

'அவன் மாக்கினாம்கோம்பையாமா...தோலைப் பார்த்தா ஒக்கிலியனாட்டத்தான் தெரியுது..அந்த ஊர்ல அவிய சனம்தான் ஜாஸ்தி' என்கிற மண் அல்லவா நம்முடையது? 

வாத்தியாரிடம் 'சத்தில எங்கீங்க?' என்று கேட்டவர்கள்தான் அதிகமாக இருந்திருக்கக் கூடும். எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் சமாளிக்க முடியும்? 

'சத்திக்கு பக்கம்ங்க..பவானிசாகர்'..

'அட..நல்லதா போச்சுங்க..எங்க சொந்தக்காரர் ஒருத்தரும் பவானிசாகர் தாங்க..எங்க அத்தைக்கு பெரிய மாமனார் பையன் அவுரு'  இப்படித்தான் கொக்கி போடுவார்கள். ஊர்ப் பெயரை மட்டும் சொன்னால் போதாது. வீதிப் பெயர் வரைக்கும் சொல்ல வைத்துவிடுவார்கள். 

'இலங்கை அகதிகள் முகாம் இருக்குங்குல்ல...அதுக்கு பக்கத்துலதான் இருக்காருங்க...பேரு பொன்னுசாமி..உங்களுக்குத் தெரியுமுங்களா?'

இத்தகைய பவுன்சர்களை வாத்தியார் சமாளிக்க முயன்றிருக்கக் கூடும். 

'பவானிசாகருக்கும் பண்ணாரிக்கும் நடுவுலதாங்க'

'ராஜன் நகருங்களா?' 

'இல்லைங்க..கொஞ்சம் பக்கம்'

'அட ஊர் பேரை சொல்லுறதுக்கு என்னங்க இவ்வளவு வெட்கம்'

'வெக்கம்தான்...போடா டேய்' என்று சொல்ல வேண்டியது மட்டும்தான் பாக்கி.

உண்மையிலேயே அந்தப் பகுதியில் 'கொக்கரக் குண்டி' என்று ஊர் இருக்கிறது. எப்படித்தான் ஊருக்கு பெயர் வைத்தார்களோ தெரியவில்லை. பெயர்க் காரணத்தைக் கண்டுபிடித்தே தீர வேண்டும். ராஜன் நகருக்கு சற்று முன்பாக கொக்கரக் குண்டி இருக்கிறது. ராஜன் நகர் - எவ்வளவு அழகாக வைத்திருக்கிறார்கள்? இந்தப்பக்கம் முடுக்கன் துறை. அந்தப் பெயரையும் குறை சொல்ல முடியாது. இந்த ஊருக்கு மட்டும் அப்படியொரு பெயர்.

எவனோ ஒருத்தனிடம் தப்பிக்கவே முடியாமல் தனது ஊர் பெயரை அந்த வாத்தியார் சொல்லி இருக்க வேண்டும். 'கரட்டுப் பாளையத்துக்காரர்' 'புளியம்பட்டிக் காரர்' என்று ஊர்ப் பெயருடன் 'காரர்' சேர்த்து சொல்லும் வழக்கம் இருக்கிறது அல்லவா? அப்படிதான் வாத்தியாருக்கு பெயர் அமைந்து போனது. கொக்கரக் குண்டி என்ற ஊரிலிருந்து கஷ்டப்பட்டு படித்து மேல வந்து வேலை தேடி இருந்தார். என்ன சாதித்து என்ன பலன்? கடைசி வரைக்கும் இந்தப் பெயருடன் தான் சுற்றினார். 

'கொக்கரக் குண்டிக்காரர்' என்பதற்கும் 'கொக்கரக் குண்டிக்கும்' பெரிய வித்தியாசம் இல்லை என்று யாரவது ஐ.க்யூ சிகாமணி கருதியிருக்க வேண்டும். கொக்கரக் குண்டி என்று பெயரை முடிவு செய்து சூடி விடடார்கள்.

பள்ளியில் மானம் போனது. 

சக வாத்தியார்கள் அழைத்தால் தொலைகிறது. ஆசிரியைகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் பொது அப்படித்தான் விளிப்பதாகக் கேள்விப் படும் போதெல்லாம் அவருக்கு எப்படித்தான் இருந்திருக்கும்? வேஷ்டி கட்டுகிற வழக்கத்தையே அந்த மனுஷன் தூக்கி வீசியதற்கான காரணத்தையெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்யவே வேண்டியதில்லை. 

பள்ளிக்கூடத்தில் அவரைப் பார்த்தால் மாணவர்கள் கொஞ்சம் பயப்படுவார்கள். ஆனால் வெளியில் வந்துவிட்டால் சுண்டெலிகள் கூட ஒளிந்து நின்று 'யோவ்..கொக்கரக் குண்டி' என்று கத்தும். வாழ் நாள் முழுமைக்கும் சுமக்க மாட்டாமல் அந்தப் பெயரைச் சுமந்து திரிந்த அந்த ஆசிரியரை இப்பொழுது நினைக்கும் போதும் எசகு பிசகாகத்தான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது. 

ஒரு மனிதனுக்கு ஊர்ப் பெயரும் ஏன் முக்கியம் என்பதற்கு அவர் ஒரு முக்கியமான உதாரணம். அந்த ஊர்க்காரர்கள் யாராவது இதையெல்லாம் படித்தால் கொடும்பாவி எரித்தாலும் இருப்பார்கள். ஆனால் அதுக்காக இப்படியெல்லாம் ஒன்று நடக்கவே இல்லை என்று சொல்ல முடியுமா?

எங்கள் பள்ளியில் அவர் ஆசிரியராக பணியாற்றியதில்லை.. சில காலம் எங்கள் ஊரில் குடியிருந்தார். அப்பொழுதுதான் அவரும் பிரபலம். அவருடைய ஊரும் பிரபலம். கடந்த முறை கூட  பவானிசாகர் பக்கமாகச் சென்ற போது அவர் வீட்டுக்கு செல்லலாமா என மனம் அலை பாய்ந்தது. வெகு காலத்திற்கு முன்பாகவே ஊட்டிக்கு இடம் மாறுதல் வாங்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். அவரது இடம் மாறுதலுக்கு பட்டப் பெயர்  காரணமில்லை என்று நம்புகிறேன். வண்டியை ஒரு கணம் நிறுத்தியும் விட்டேன். ஏனோ அந்த ஊரில் எனக்கு எல்லாமே கொக்கரக் குண்டியாகத் தோன்றி பொது மாத்து வாங்குவது போல ஒரு கணம் தோன்றியது. இன்னொரு முறை அவரைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் எனக் கிளம்பி வந்துவிட்டேன். 

Feb 14, 2018

ஐ.டி துறையின் இன்றைய சூழல்

ஐ.டி துறையின் இன்றைய சூழல் எப்படி இருக்கிறது என்று ஒரு கேள்வி.

தொண்ணூறுகளில் இந்தியாவில் அறிமுகமான தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை கிடு கிடுவென வளரத் தொடங்கிய போது  கம்ப்யூட்டர் தெரிந்தால் பல்லாயிரங்களில் சம்பளம் கிடைக்கிறது என்றதும் 'டிமாண்ட்'க்கு ஏற்ப கல்லூரிகள் பெருகின. ஓரளவுக்கு கணினி பற்றிய அறிவிருந்தால் போதும் என்ற சூழல் உருவானதும் தனியார் கல்லூரிகளின் கல்வித் தரம் பெரும் வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கத் தொடங்கியது. ஐ.டியை பொறுத்த வரையிலும் படிப்புக்கும் அறிவுக்கும் சம்பளத்துக்கு எந்தத் தொடர்புமில்லை என்பது உறுதியானது. அதுதான் மிகப்பெரிய சிக்கல்.

ஊர்ப்பக்கங்களில் விவசாய நிலங்களில் வேலை அதிகமாக இருக்கும் போது எந்த வேலையும் தெரியாத சிண்டு சிலுவானுங்களையும் அழைத்துக் கொள்வார்கள். வேலை இல்லாத போது 'அவனை எதுக்கு கூட்டிட்டு வர்ற' என்று கேட்பதுண்டு. அதே நிலைமைதான் ஐ.டி துறையிலும். தேவை இருந்த போது (அல்லது) தேவை இருப்பதாகக் கருதிய போது அளவுக்கு அதிகமான ஆட்களை எடுத்து பெஞ்சில் அமர வைத்திருந்தார்கள். உலகளாவிய பொருளாதார வீழ்ச்சிகளின் போது (குறிப்பாக அமெரிக்கப் பொருளாதாரம்) அடி வாங்கிய போதெல்லாம்  'ஊளைச் சதை' என தாம் கருதும் ஆட்களை நிறுவனங்கள் வெட்டி எறிந்தன. 2010  ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் இதைத் தொடர்ச்சியாகச் செய்யத் தொடங்கின- வருடம் ஒரு முறையாவது தமக்கு ஒத்து வராத ஆட்களை வெளியேற்றுவது நிகழ்கிறது. மார்க்கெட் மோசமாக இருக்கும் வருடங்களில் இந்த எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும். 

இதை ஐ.டி துறையின் வீழ்ச்சி என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஒருவகையில் இத்துறை பக்குவம் (Matured) அடைந்து கொண்டிருக்கிறது. தேவைக்கு ஏற்ப  மட்டும் ஆட்களை எடுக்கிறார்கள். Saturation என்றும் இதைச் சொல்ல முடியாது. தேக்கம் எதுவுமில்லை. சொல்லப் போனால் இத்துறை தம்மை வெகு வேகமாக புதுப்பித்துக் கொள்கிறது. தேவைகள் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இப்பொழுதும் நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து வேலைக்கு ஆட்களை எடுக்கின்றன. கல்வி நிறுவனங்களில் வளாக நேர்முகத் தேர்வுகளுக்கும் IT நிறுவனங்கள் செல்கின்றன;  அவர்களுக்குத் தேவையான தொழில்நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் என்றால் எவ்வளவு சம்பளம் வேண்டுமானாலும் கொடுக்கத் தயாராகவும் இருக்கின்றன.  எல்லாமும் வழக்கம் போலவேதான் இருக்கின்றன. ஆனால் எண்ணிக்கை குறைந்திருக்கிறது. நிறைய வடிகட்டுகிறார்கள். கழித்துக் கட்டுகிறார்கள்.

ஐ.டி நிறுவனங்கள் ஆட்களை எடுப்பதால் மாணவர்கள் குவிவார்கள் என்ற நினைப்பில் கல்லூரிகளைத் திறந்து லட்சக்கணக்கான போலி பொறியாளர்களை உருவாக்கிய கல்வி நிறுவனங்கள் தம்மை மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொள்ளவேயில்லை. ஐ.டி துறை மாறிக் கொண்டிருக்கும் போது கல்லூரிகளின் பாடங்களில் பெரிய மாறுதல்கள் செய்யப்படவில்லை. தம்மை புதுப்பித்துக் கொண்ட பேராசிரியர்களின் எண்ணிக்கையும் வெகு குறைவு. படித்தவர்களுக்கு வேலை கிடைப்பதில் சிரமம் உண்டானது. அதனால்தான் ஐ.டித்துறையே காலி என்பது போன்ற பிம்பமும் உருவானது. 

ஐ.டி துறைகளில் தேவைக்கு ஏற்ப பணியாளர்களை வேலைக்கு எடுப்பது தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இனி இப்படித்தான் இருக்கும். அதே சமயம் இப்படியே எவ்வளவு நாட்களுக்குத் தொடரும் என்பதையும் அனுமானிக்க வேண்டும் . டெஸ்டிங் மாதிரியான பணிகளை பல நிறுவனங்கள் கீழ் திசை நாடுகளுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றன. வியட்நாம் போன்ற நாடுகள் நமக்கு முக்கியமான போட்டியாளர்கள். அங்கே இந்தியாவை விடவும் சம்பளம் குறைவு என்பது முக்கியமான காரணம். 

மூளைக்கு பெரிய அளவு வேலை இல்லாத பணிகள் நம்மை விட்டு நழுவும் போது புதிய தொழில்நுட்பங்களில் நம்மை உறுதியாக்கிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உண்டாகிறது. இந்திய நிறுவனங்களின் பெருந்தலைகளிடம் பேசினால் அவர்கள் இதைத்தான் சொல்கிறார்கள். 'இந்த வேலையை அவர்களே செய்துவிடுவார்களே' என்று இன்னொருவரைச் சுட்டிக் காட்ட வாய்ப்பையே உருவாக்கக் கூடாது என்பார்கள். 

அப்படியென்றால் ஓடியபடியே இருக்க வேண்டியதுதான். நம்முடைய அனுபவ வருடங்கள் அதிகமாக அதிகமாக நம்மை புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நாம் மட்டுமில்லை- இந்திய மென்பொருள் துறையே கூட புதிய நுட்பங்களை நோக்கி நகரக் கூடும். அப்பொழுதுதான் தாக்குப் பிடிக்கும்.

'Hot Technologies' என சிலவற்றைக் கருதலாம். 

1 ) பிளாக் செயின் டெக்னாலஜி
2 ) பிக் டேட்டா 
3) கிளவுட் கம்ப்யூட்டிங் 
4) ஐ.ஓ.டி (Internet Of Things)
5) ஆட்டோமேஷன்
6) மெஷின் லேர்னிங்

இப்படி புதுப் புது நுட்பங்கள் வந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. இன்னமும் நிறைய வரும். நாம் தற்பொழுது செய்யும் பணிக்கு புதிய நுட்பம் எது ஒத்து வரும் என்று தெரிந்து கொஞ்சம் கற்று வைத்துக் கொண்டால் மாறும் சூழலுக்கு ஏற்ப வளைந்து கொள்ளலாம். இப்போதைக்கு மென்பொருள் துறையில் நிகழும் வேலை இழப்பு என்பது மைக்ரோ அளவுதான். இன்னமும் பல ஆண்டுகளுக்கு நிச்சயமாக நிறைய வேலைகள் இருக்கும். பழைய வேலைகள் காலி ஆகும். புதிய வேலைகள் உருவாகும்.  நாம் வாங்குகிற சம்பளம் அளவுக்கு தகுதி கொண்டவர்களாக இருக்கிறோமா என்பதும், நம்முடைய தற்போதைய நிறுவனத்துக்கு நாம் எவ்வளவு தூரம் பயன்மிக்கவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதுதான் கேள்வி. கிடைக்கும் பதில் சங்கடமானதாக இருந்தால் கமுக்கமாக கற்கத் தொடங்கி விட வேண்டும்.