Jan 5, 2021

என்ன மனுஷன்யா!

பெங்களூரு ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் எனக்கு மேலாளராக இருந்தவர் மகேஷ். மகேஷ் ஜெயராமன். திருச்சிக்காரர். டெல் நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த போது நிறுவனம் மாறிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் முளைத்தது. நல்ல சம்பளம்தான். ஆனால் அந்நிறுவனத்தில் ஏகப்பட்ட பணியாளர்கள். பெருங்கூட்டம். அவ்வப்பொழுது ஆட்களை வெளியில் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். எந்த அடிப்படையில் அனுப்புகிறார்கள் என்றே புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அது ஒருவகையில் பதற்றமாகவே இருக்கும். வேறு இடத்துக்கு மாறிவிடுவதுதான் உசிதம் என்று தேடத் தொடங்கியிருந்தேன். 

ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது. நேர்காணல் அடுத்த வாரம் வைத்துக் கொள்ளலாமா என்று கேட்டார்கள். வேலை தேடத் தொடங்கிய பிறகான முதல் நேர்காணல் அது. நேர்காணலுக்குத் தயாரிக்கிறேன் பேர்வழி என்று ஒரு வாரத்திற்கும் படபடப்பாகவே இருக்கும். ஒரு நேர்காணலை முடித்துவிட்டால் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். என்ன மாதிரியான கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள் என்றும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

‘நாளைக்கே வரட்டுமா?’ என்று கேட்டேன்.  நேர்காணல் நடத்துகிறவரிடம் கேட்டுவிட்டுச் சொல்வதாக மதியம் அழைத்தார்கள். அடுத்த நாளே நேர்காணல் என்பதை உறுதிப்படுத்திவிட்டு, அலைபேசியில் அழைப்பதாகச் சொன்னார்கள். 

‘நானும் பெங்களூரில்தானே இருக்கிறேன்..நேரிலேயே வருகிறேன்’ என்றேன். மீண்டும் அவரிடம் விசாரித்துவிட்டு அழைத்தார்கள். அடுத்த நாள் நேர்காணல். எட்டரை மணிக்குச் சென்றுவிட்டேன். அப்பொழுதே நேர்காணல் நடத்துகிறவர் வந்திருந்தார். மகேஷ் ஜெயராமன் தன்னுடைய அணிக்கு ஆள் எடுப்பதாகச் சொன்னார். வழக்கமான முகஸ்துதிகளுக்குப் பிறகு தனியறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். 

‘எனக்கு வேண்டித்தான் சீக்கிரமாவே வந்துட்டீங்களா?’ என்றேன். ‘இல்லை எப்பவுமே எட்டரைக்கு வந்து விடுவேன்’ என்றார். தூக்கிவாரிப்போட்டது. இந்த மாதிரியான ஆளிடம் பணி புரியத் தொடங்கினால் நமக்கும் பிரச்சினை வந்துவிடும். எட்டு மணிக்கு அலுவலகம் வரச் சொல்வார்கள் என்கிற பிரச்சினைதான். ஆனால் நேர்காணல் மிகச் சாதாரணமாக நடைபெற்றது.ஆங்கிலத்தில்தான் உரையாடினோம். நிறையக் கேள்விகளுக்கு எனக்கு பதில் தெரியவில்லை. தெரிந்தவற்றைச் சொன்னேன். சில கேள்விகளுக்கு அவரே பதில் சொன்னார். ஒயிட் போர்டில் படம் வரைந்து விளக்கினார். அநியாயத்துக்கு நல்லவராக இருக்கிறாரே என்று நினைக்கும்படியான மனிதராக இருந்தார்.  வேலை கிடைக்குமா என்று தெரியவில்லை. முடித்துவிட்டு அலுவலகம் சென்றுவிட்டேன். ஆனால் அடுத்த ஒன்றிரண்டு நாட்களில் கடிதம் வந்துவிட்டது. ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸில் சேர்ந்தேன்.

மகேஷ்தான் மேலாளர். நேர்காணல் முழுக்கவும் ஆங்கிலத்தில் பேசியவர், பணிக்குச் சேர்ந்த முதல் நாளில் தமிழில் பேசினார். அவர் தமிழர் என்று அப்பொழுதுதான் தெரியும்.  ‘எழுத்தாளர் வா.மணிகண்டன்னு மத்தவங்ககிட்ட அறிமுகபடுத்தட்டுமா?’ என்றார். என்னைப் பற்றி அவருக்கு எதுவும் சொல்லியிருக்கவில்லை. ‘உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ என்றேன் ‘நான் நிசப்தம் படிப்பேன்’ என்றார்.  அதன்பிறகு நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகிவிட்டோம்.

நண்பராகவும் இருக்க முடியும்; அதே சமயம் மேலாளராகவும் இருக்க முடியும் என்பதை அவரிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஏதாவது பிடிக்காத விஷயத்தைச் செய்துவிட்டால்  அல்லது பணியில் தவறிழைத்துவிட்டால் அருகில் வந்து ‘உங்ககிட்ட பேசணும்’ என்று தனியறைக்கு அழைத்துச் செல்வார். ‘உங்ககிட்ட பேசணும்’ என்பதை அவர் ஆங்கிலத்தில் சொன்னால் அலுவல் ரீதியிலான உரையாடல் என்று புரிந்துவிடும். சொல்ல வேண்டியவற்றையெல்லாம் அறைக்குள் வைத்து முகத்தில் அறைந்தாற்போல நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவார். வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டுதான். எதையும் மனதில் வைத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார். 

பேசி முடித்துவிட்டு அவர் தன் இடத்துக்குச் சென்றுவிடுவார். நமக்குத்தான் ஒரு மாதிரியாக இருக்கும். அரை மணி நேரம் கழித்து வந்து ‘ஒரு வாக் போலாமா’ என்று தமிழில் கேட்டால் அதன் பிறகு அந்தத் தவறைப் பற்றி எதுவுமே பேச மாட்டார் என்று அர்த்தம். அவர் வாசித்தவற்றை, குடும்பம் பற்றி என்றெல்லாம் நண்பர்கள் பேசுவதைப் போலவே பேசிக் கொள்வோம். சிறு நிறுவனம்தான் அது. ஆனால் ஏகப்பட்ட அரசியல் செய்வார்கள். மகேஷூக்கு எதிரான அரசியலும் வெகு அதிகம். புலம்பியிருக்கிறார். ஆனால் அடுத்தவர்களுக்கு எதிராக துளி அரசியல் கூட அவர் செய்து பார்த்ததில்லை. எல்லோரும் நன்றாக இருக்கட்டும் என்று நினைப்பதில் மகேஷ் போன்று வேறு மனிதர்களை நான் சந்தித்ததில்லை.  ‘என்ன மனுஷன்யா’ என்பது அவருக்கு நூறு சதவீதம் பொருந்தும்.

மகேஷ் அதிதீவிரமான பக்தர். மிக அதிகமாக வாசிக்கக் கூடியவர். அதிகாலை மூன்று மணிக்கு எழுந்துவிடும் பழக்கம் கொண்டவர். அவரது மனைவி முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சியாளர் என்பதால் குழந்தைகள் எழுவதற்கு முன்பாக சமையலை முடித்து வைத்துவிடுவார். நிசப்தத்தில் அவர் குறித்து பெயர் குறிப்பிடாமல் எழுதியிருக்கிறேன். அவர் படித்துவிட்டு அருகில் வந்து சிரிப்பார்.  ‘மத்தியானம்தான் சொல்லிட்டு இருந்தேன், சாயந்திரத்துக்குள்ள எழுதிட்டீங்க...வெட்டியா இருக்கீங்களா? இருங்க ஏதாச்சும் டாஸ்க் அசைன் பண்ணுறேன்’.ஆனால் அதற்காகவெல்லாம் எப்பொழுதும் அதிகப்படியான வேலை தந்ததில்லை.

அவரைப் பற்றி அதீதமாகச் சொல்வதாகத் தெரியக் கூடும். 

ஆனால் மிகக் குறைவாகச் சொல்லியிருக்கிறேன். நீங்கள் நம்புவதற்காகச் சொல்கிறேன் - எனக்கு புது வேலை கிடைத்தவுடன் வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் கூட அது குறித்துப் பேசவில்லை. மகேஷிடம்தான் சொன்னேன். வேறு நிறுவனத்தில் வேலை வாங்கிச் செல்கிறேன் என்பதை யாராவது தன்னுடைய மேலாளரிடம் சொல்வார்களா? ஆனால் நான் சொன்னேன். ‘இங்க ஏதாச்சும் பிரச்சினையா?’ என்றார். அதெல்லாம் இல்லை என்றேன். சில கணங்கள் யோசித்துவிட்டு ‘சரிங்க...அது சரியா இருக்கும்’ என்றார். அதன் பிறகுதான் புதிய பணியை ஒத்துக் கொள்வதாக பதில் அனுப்பினேன். அந்தளவுக்கு நல்ல மனிதர். ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸின் கடைசி நாளில் ‘எப்போ வேணும்ன்னாலும் என் டீமுக்கு நீங்க வரலாம்’ என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

அதன் பிறகும் அவருடன் தொடர்பு உண்டு. மகேஷின் அப்பா சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டார். கஷ்டப்பட்டு வளர்ந்த மனிதர். தன்னுடைய கஷ்டம் எதுவும் தன் பிள்ளைகளுக்கு வந்துவிடக் கூடாது என்பதை கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக அலைபேசியில் பேசிய போது சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். 

அவர் எப்பொழுதுமே மதிய உணவைத் தவிர்த்துவிடுவார். அதற்கு பதிலாக பெரும்பாலும் நானும் அவரும், சில சமயங்களில் வேறு சில அலுவலக நண்பர்களும் ஒரு நீண்ட நடை சென்று வருவது வழக்கம் அந்தச் சமயத்தில் வறுத்த கடலையும், கொய்யாப்பழமும் உண்பார்.  நடையின் போது கம்பராமாயணப் பாடல்களை மனப்பாடமாக ஒப்பித்து விளக்கம் சொல்வார். அன்றைய தினத்தின் அதிகாலையில் மனனம் செய்த திருக்குறளை விளக்கி நவீன இலக்கியத்தில் தொடர்பு படுத்துவார். சிலப்பதிகாரமும் மனனம் செய்து வைத்திருந்தார். ஜெயமோகனின் வெண்முரசு தொடரை வரிவிடாமல் வாசிப்பார். ஆச்சரியமூட்டும் மனிதர் அவர்!

வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு முந்தைய நாள் மங்களூருக்கு குடும்பத்தோடு சென்றிருக்கிறார்கள். அவர் எப்பொழுதுமே பயணத்தை விரும்புகிறவர். காரிலேயே வட இந்தியா முழுவதும் சுற்றியிருக்கிறார். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள். மூத்தவன் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கிறான். அவன் மங்களூரில் தண்ணீருக்குள் விழப்போக அவனைக் காப்பாற்ற மகேஷ் முயன்றிருக்கிறார். காப்பாற்றிவிட்டார் ஆனால் மகேஷூக்குத்தான் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறந்துவிட்டார். கேள்விப்பட்ட கணத்திலிருந்து எனக்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது. அருகாமையில் இல்லாமல் வேறொருவர் வழியாகக் கேள்விப்பட்ட மரணம் ஒன்று இவ்வளவு அலைக்கழித்தது இப்பொழுதுதான். மகேஷ் போன்ற நல்லதொரு மனிதனை இனிமேல் சந்திக்க முடியுமா என்கிற ஆற்றாமைதான் அது.

தீவிர கிருஷ்ண பக்தரான மகேஷ் ஜெயராமனை வைகுண்ட ஏகாதசியன்று ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் இருக்கும் திருச்சிக்கு எடுத்து வந்துவிட்டார்கள். 42 வயதுதான். இந்தத் தலைமுறையில்தான் கையூன்றி மேலே எழுந்து கொண்டிருந்தார். அதற்குள் குழந்தைகளைக் கைவிட்டுவிட்டார். அவர்கள் இருவரும் நல்லபடியாக வளர வேண்டும் என மனதார விரும்புகிறேன்.

இதை எழுதக் கூடாது என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் யாருக்கு எப்பொழுது விதி முடியும் என்பதே தெரியவில்லை. அவருக்கு எதிராக அரசியல் செய்தவர்கள் கூட ஒரு கணம் கலங்கிப் போயிருப்பார்கள். மரணம் என்பதே ஒரு பாடம்தானே? எவ்வளவோ கற்றுக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடுகிறது. 

Dec 31, 2020

வந்துட்டேன்னு சொல்லு!

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக பூஜ்யம் கல்வியாண்டு என்று செய்திச் சேனல் ஒன்றில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். கல்வியாண்டு என்றில்லை- மொத்தமாகவே 2020 வருடத்தை பூஜ்யம் வருடம் என்று சொல்லிவிடலாம். மார்ச் மாதம் தொடங்கி டிசம்பர் வரைக்கும் 2020 வருடமே பூஜ்ஜியம் ஆண்டுதானே? கொரோனா வந்த ஆரம்பத்தில் எதுவும் தெரியவில்லை. வெறும் பயம் மட்டுமே கவ்வியிருந்தது. மாலையில் பால் வாங்கச் சென்றால் ஊரே அடங்கிக் கிடக்கும். ஏதோ பாழடைந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டது போன்ற பிரமை உருவாகியிருக்கும். எங்கேயோ இருமல் சத்தம் கேட்டால் கூட முகம் தெரியாத பேய் ஒன்று துரத்தி வந்து கவ்வுவது போன்று பயமிருந்தது. வெளியில் சென்று வந்தால் எதையும் தொடாமல், கைகளைக் கழுவி, பிறகு குளித்து, துணிகளைத் தனியாகத் துவைத்து- நம்மில் பெரும்பாலானவர்களை இந்தச் சடங்குகள் ஒரு வழியாக்கியிருந்தது. எதற்கெடுத்தாலும் கைகளைக் கழுவுவது ஒரு மனோவியாதி. இல்லையா?

பயம் எல்லாக் காலத்திலும் பயமாகவே இருப்பதில்லை. மெல்ல நம் நெஞ்சாங்கூட்டுக்குள் நகர்த்தவே முடியாத கல் ஒன்றைத் தூக்கி வைத்துவிடுகிறது. நம்மையுமறியாமல் ஏதோவொன்று நம் குரல்வளையைப் பிடித்துக் கொள்கிறது. என்னதான் இயல்பாக இருக்க முயற்சித்தாலும்- இயல்பாகிவிட்டது போல நடித்தாலும் வீட்டை விட்டு வெளியேறாமல், அலுவலகத்துக்குச் செல்லாமல், புதிய முகங்களைக் காணாமல், எந்த மனிதனிடமும் இயல்பாக நெருங்க இயலாமல், எங்கே சென்றாலும் முகமூடியணிந்து நம் காற்றையே நாமே சுவாசித்து- எத்தனை இம்சைகள்? இனி எப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தாலும் எனக்கு அலர்ஜியான வருடமாக இது இருக்கும்.

2021 பிறக்கிறது. 

நேற்று இருந்ததைவிட இன்றும், இன்றைவிட நாளையும் சற்று சிறப்பாகவே அமையும் என்பதுதானே மனித மனம்? என்னதான் புரட்டி வீசினாலும் அடுத்த கணம் எழுந்துவிடுவோம் என்கிற பற்றுக்கோல்தான் நம்மை எழ வைக்கிறது. அப்படியே நம்புவோம். சொல்லிவைத்தாற்போல திடீரென்று புதிய மழை. தூறலும் துளியுமாகப் பெய்த மழை எல்லாவற்றையும் கழுவிச் சுத்தம் செய்துவிட்டது போன்ற மனநிலையைத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கிறது. மழை நனைத்திருந்த சாலையில் நடந்து வந்த போது குளிர்காற்று நுரையீரலை நிரப்பியது. எதனோடும் ஒட்டாத மனநிலையைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு பழைய இயல்புக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்று மனதுக்குள் உந்திக் கொண்டிருந்த தருணம் கனிந்து உடைவது போன்ற எண்ணத்தை இந்த மழைக் காற்று தந்துவிட்டது. இப்படியான ஒரு தருணத்திற்குத்தான் காத்திருந்தேன்.

தொடங்கும் வருடம் புதியதாக இருக்கும் என நம்புவோம். மழையில் நனைந்த மல்லிகையைப் போல சங்கடங்கள் இல்லாத வருடமாக அமையட்டும். 

கடந்த வாரத்தில் ஒரு இறப்புக்குச் சென்றிருந்தேன். எண்பது வயது மூதாட்டி. தாயார் இறந்த சோகத்தில் இருந்தார் மகன். மகனுக்கே அறுபதைத் தொடுகிற பருவம். அமைதியாக இருந்தவர் கடந்த வாரத்தில் இறந்து போன தனது பெரியம்மாவைப் பற்றிய ஒரு சம்பவத்தைச் சொன்னார். அம்மாவுக்கு ஒருவாரம் முன்னதாக அந்த மூதாட்டி இறந்திருக்கிறார். இவரிடம் ஒரு புல்லட் உண்டு. எப்பொழுதுமே கன வேகம்தான். பெரியம்மாவை புல்லட்டில் ஏற்றிச் செல்ல வேண்டிய சூழல். 

‘உன்னை கூட்டிட்டு போய் நீ உழுந்துட்டா காலத்துக்கும் சொல்லிக்காட்டுவ’ என்றாராம். அந்த பாட்டி ‘அந்தக் காலத்துல நான் எருமை மேலயே உக்காந்துட்டு போய் இருக்குறேன்..புல்லட்டு என்ன புல்லட்டு கெட்டியா புடிச்சுக்கிறேன்’ என்றாராம். இவரும் ஏற்றிக் கொண்டு சென்றவர் வெகு தூரம் சென்று வண்டியை நிறுத்தியிருக்கிறார். பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தால் பாட்டியைக் காணவில்லை. என்னடா இது வம்பாகிவிட்டது என்று வண்டியைத் திருப்பியவர்- புல்லட் வேறு புடு புடு என்று சத்தம் எழுப்பும் அல்லவா? ஒருவேளை பெரியம்மா அடிபட்டு முனகிக்கொண்டு கிடந்தால் அவரின் சத்தம் கேட்காதோ என்று ஓரடிக்கு ஒரு முறை வண்டியை நிறுத்தி ஒவ்வொரு இடமாக பெரியம்மா பெரியம்மா என்று அழைத்து ஏழெட்டுக் கிலோமீட்டர் தள்ளி வந்து கண்டுபிடித்தாராம்.  பெரியம்மாவைக் கண்டுபிடித்த போது இருட்டிவிட்டது. பெரியம்மா அதே இடத்தில் அடி எதுவுமில்லாமல் அமர்ந்திருந்து ‘நீ எப்படியும் வருவன்னு தெரியும்’ என்று சொன்னதாகச் சொல்லிச் சிரித்தார். அம்மாவின் மறைவையும் தாண்டி அவருக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. சாவதற்கு முன்பாக சில நாட்கள் வரைக்கும் ‘இவன் புல்லட்ல கூட்டிட்டு போய் தள்ளிட்டான்’ என்று சொன்னாராம். எல்லோரும் சிரித்துவிட்டோம். 

எவ்வளவு பெரிய துக்கத்திலும் மனிதர்கள் தமக்கான கதைகளையும், நகைச்சுவையையும் ஒளித்து வைத்திருப்பதுதான் நம் அத்தனை பேரின் வாழ்க்கையும் சுவாரசியமாக இருப்பதற்கான மூல ஆதாரம்.

உயிர் மீது பயம், நோய் மீது பயம், கிருமி மீது பயம் என்பதெல்லாம் வாழ்க்கையின் அங்கமாகிப் போனாலும் எல்லாவற்றையும் தாண்டி நம் இயல்புத்தன்மையைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது. அலட்டல் இல்லாமல் பேருந்தில் ஏறி, நினைத்த இடத்தில் உறங்கி, கிடைக்கிற உணவை உண்டு, பார்க்க வேண்டிய மனிதர்களைப் பார்த்து எப்பொழுதும் போல பேசி, கதை கேட்கும் நாட்கள் வாய்க்கட்டும் என்று மனம் விரும்புகிறது. அப்படியொரு நிலைமை 2021 இல் கூடிய சீக்கிரம் அமையும்.

அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்! நலமுடன் இருப்போம். மகிழ்வுடன் இருப்போம்!

Nov 8, 2020

வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதி

என்னடா இத்தனை நாளாக ஆளையே காணோம் என்று கேட்ட, கேட்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த, இவனை சொறிந்துவிட்டால் மறுபடியும் தினசரி பாட ஆரம்பித்துவிடுவான் என்பதால் இப்படியே இருக்கட்டும் என்று நினைத்த சகலமானவர்களுக்கும் வந்தனம்!

அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஜோ பைடனுக்கும் கமலா ஹாரிஸூக்கும் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன் என்று சொன்னால் நம்பவா போகிறீர்கள்? காஜல் அகர்வால் திருமணத்தால் சோர்வடைந்து கிடந்தேன் என்று சொன்னால் இல்லாத வம்பு வந்து சேரும் என்பதால் அதையும் சொல்ல முடியாது. எல்லோரும் நம்பக் கூடிய ஒரே காரண காரியம் கொரோனா. கொரோனா வந்தாலும் கூட 15 நாள்தான் அதிகபட்ச இடைவெளி. அதுவும் வந்தது. ஆனால் கொரோனாவா என்று தெரியாத கொரோனா. தொண்டை கமறிக் கொண்டேயிருந்தது. மூக்கு அடைத்தது. தனிமைப்படுத்திக் கொண்டேன். ஏழாவது நாளில் சுத்தமாக வாசனை போய்விட்டது. ‘துளசி வாசம் மாறினாலும் இந்த தவசி வார்த்தை மாறமாட்டான்’ என்ற சாகாவரம் பெற்ற வசனத்தைக் கூட காலி செய்யும் கொரோனா பன்னாடை! துளசியும் வாசம் மாறிவிட்டது. கற்பூரவள்ளியும் வாசம் மாறிவிட்டது. ஆனால் அதைத்தவிர வேறு எந்த தொந்தரவும் எனக்கு இல்லை. ‘நம்ம அடி தாங்கமாட்டான் பொடியன்’ என்று அதுவாகவே கருணை காட்டிவிட்டது.

ஆனால் கொரொனா காரணமாகத்தான் எழுதவில்லை என்பதும் உடான்ஸ். அது வந்து போயே ஒரு மாதம் இருக்கும். 

வேறு என்னதான் காரணம்?  வீட்டிலேயே இருந்து வேலை செய்யச் சொன்னாலும் சொன்னார்கள்- ‘சும்மா இருப்பதும் சுகம்’ என்பதை பழகிக் கொண்டேன். இங்கே ஒரு கருத்துச் சொன்னால் சண்டை வருகிறது. இன்னொருத்தர் சொல்லும் கருத்து நமக்குச் சுள்ளென்றாகிறது. கருத்துச் சொல்லாமல் கந்தாமியாக வாழவும் முடிவதில்லை. எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளாமல் நாம் உண்டு நம் வேலையுண்டு என்று இருந்து பார்த்தாலும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அதைத்தான் செய்து கொண்டிருந்தேன். எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை. உலகம் அதன் போக்கில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.  

நாம்தான் நினைத்துக் கொள்கிறோம்- ‘ங்கொக்கமக்கா நாம பேசலைன்னா உலகமே ஸ்தம்பித்து போய்விடும்’ என்றோ ‘நான் மட்டும் இல்லீன்னு வைய்யியியி..’ என்றோ ‘நம்மை மீறுன அறிவாளி இங்க எவன் இருக்கான்’ என்றோ- இப்படி ஏதோ ஒரு அரையும் குறையுமாக வெந்த கருத்து நமக்குள் இருக்கிறது. அப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மண்டையில் ஏறும் அரைவேக்காட்டுத்தனத்தை வடிய விடவும் இப்படியான அவகாசம் அவசியமானதாக இருக்கிறது. எஸ்.பி.பாலசுப்பிரமணியம் இறந்தாலும் கூட உலகம் அதன் போக்கில் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. நாம்தான் பார்த்தோமே! மரத்தில் ஒட்டியிருக்கும் வரைதான் இலைகளின் சலசலப்பெல்லாம். சற்றே வேகமாக காற்று வீசி உதிர்ந்தாலும் மக்கிப் போய்விடுவோம். அதற்குள் எத்தனை சலம்பல்கள், அழிச்சாட்டியங்கள்?

தத்துவம் எல்லாம் பேசுகிற நீ ஏன் திரும்ப வந்த? - இப்படியொரு கேள்வி வருமே. 

நிசப்தம் அறக்கட்டளையில் ஐம்பது லட்ச ரூபாய் பணம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ரூபாயும் அடுத்தவர்கள் பணம். விட்டுவிட்டுப் போக முடியுமா?  இதுவொரு சக்கரம். கொஞ்ச நேரம் நிறுத்தி வைக்கலாம். ஆனால் நிரந்தரமாக நிறுத்தி வைக்கவெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை. இடையில் கல்வி உதவி, குழந்தைக்கு அறுவை சிகிச்சை என்றெல்லாம் தொடர்ந்து உதவிகள் தொடர்ந்தன. ஆனால் எதையும் எழுதவில்லை. இனி வரிசையாக ஒவ்வொன்றாகச் சொல்கிறேன்.

திரும்பவும் ஆரம்பிக்க ஏதாவது உசுப்பேற்றல் அமையும் என்று காத்திருந்தேன். ஜோ பைடன் வெற்றி அறிவிப்பு வந்து சேர்ந்தது. அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஜோ பைடன் வென்றதற்கு இந்தியாவில் ஏன் இத்தனை குதூகலம் என்று யோசித்துப் பார்த்தால் ஒரேயொரு காரணம்தான் புலப்படுகிறது. உங்களுக்குப் புலப்படும் அதே காரணம்தான். அது அரசியல் காரணம்.

ஜோ பைடன் அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே வயதான குடியரசுத்தலைவர். நாற்பது வயதில் சலித்துப் போனவர்களுக்கும், இனிமேல் என்ன வாழ்க்கையில் இருக்கிறது என்று ஐம்பதாவது வயதில் எரிந்து எரிந்து விழுகிறவர்களுக்கும் வெளிச்சம் காட்டியிருக்கிறார். 77 வயதில் உலகின் மிகப்பெரிய வல்லரசை வழி நடத்தப் போகிறார். எந்த வயதிலும் எதுவும் முடிந்து போவதில்லை. எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் வாழ்க்கையின் புத்தம் புதிய அத்தியாயம் ஒன்று திறக்கக் கூடும். எதிர்பாராத மலர் ஒன்று மலரக் கூடும். 

அதனால்தான் ‘சும்மா இருப்பதே சுகம்’ என்று கிடக்காமல் எழுந்து பார், வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக முருகேசன் கூட ஆகலாம் என்று லேப்டாப்பைத் திறந்து தட்ட ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

எங்கே கோரஸாகச் சொல்லுங்கள்... ‘வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதி அண்ணன்....’

Sep 14, 2020

குவித்து என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

இந்தியா போன்ற மிகப்பரந்த மண்ணில்  ‘எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைக்கிறோம், ஒன்றாக்குகிறோம்’ என்று பேசுவது மிகப் பெரிய ஆபத்து. ஆனால் மத்திய அரசு அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறது. அரசியல் ரீதியாக வேண்டுமானால் அவர்களுக்கு இது பலனளிக்கக் கூடும். ஆனால் பொருளாதாரம், வளர்ச்சி என்ற நோக்கில் பார்த்தால் நம்மை புதைகுழிக்குள் தள்ளப் போகிறார்கள் என்று அர்த்தம். 

இன்றைய வணிகச் சூழலில் நாமும் நம் சமூகமும் வளர்ச்சியடைய வேண்டுமானால் ‘பரவலாக்கம்’(decentralization) மிக அவசியம். முடிவு எடுப்பதும் ஒரே இடம், திட்டமிடுதலும் ஒரே இடம், வழிகாட்டலும் ஒரே இடம் என்று எல்லாவற்றையும் டெல்லியில் குவித்து வைக்கும் போது அந்த இடத்தை யாரெல்லாம் அணுக முடியுமோ அவர்கள் மட்டும்தான் வளர்ச்சியடைவார்கள்- அப்பட்டமாகச் சொன்னால் வசதியும் அதிகாரமும், அரசியல் செல்வாக்கும் கொண்ட அதானியாலும், அம்பானியாலும் அணுக முடியும். அவர்கள் வளர்ச்சியடைவார்கள். அணுக முடியாதவர்கள் சிதைந்து போவார்கள். 

விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால்- வாய்ப்புகளை வழங்குவதற்காக உலகின் கதவுகள் திறந்த போது உருவாகியிருக்கும் சூழலை வைத்து மேலேறி வந்துவிட முடியும் என்று மிகச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு ஆச்சரியத்தக்க அளவில் வளர்ச்சியடைந்த மாநிலம் தமிழகம். வளர்ச்சி என்றால் ஒரேயொரு ஊருக்கான வளர்ச்சி, ஒரேயொரு தொழிலுக்கான வளர்ச்சியில்லை; மிகப்பரவலான வளர்ச்சி- உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இதைச் சொல்லவில்லை- 

தமிழகத்தில் வளர்ச்சியடைந்த பெருநகரங்கள் என்று எவற்றையெல்லாம் குறிப்பிட முடியும்? சென்னை, கோவை, திருச்சி, மதுரை தொடங்கி ஈரோடு வரைக்கும் மிகச் சிறப்பாக வளர்ச்சியடைந்த நகரங்களே பத்துக்கு மேல் தேறும். இவை தவிர மாவட்டத் தலைநகரங்கள் தொடங்கி மூன்றாம் நிலை நகரங்கள் வரை கணக்கெடுத்தால் ஐம்பதைத் தாண்டும். வளர்ச்சி என்பது கட்டமைப்பு, பொருளாதார வளர்ச்சி, தொழில் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது.  இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநிலத்தை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொண்டு அந்த மாநிலத்தில் எத்தனை நகரங்கள் தமிழக நகரங்கள் அளவுக்கு வளர்ச்சியடைந்திருக்கின்றன என்று பட்டியலிடுங்கள் பார்க்கலாம். இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். பரவலான வளர்ச்சி என்று எடுத்துக் கொண்டால் மஹாராஷ்டிரா கூட தமிழகத்தைவிட பின்னால்தான் நிற்கும். 

இன்னமும் நுணுக்கமாக கொங்கு மண்டலத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்- கோவையில் ஃபவுண்டரி, திருப்பூரில் பின்னலாடை, காங்கேயத்தில் அரிசி, நாமக்கல்லில் முட்டை, திருச்செங்கோட்டில் லாரி, சங்ககிரியில் லாரிப் போக்குவரத்து, ஈரோட்டில் மஞ்சள் மற்றும் நெசவு, பவானி-குமாரபாளையத்தில் நெசவு, கரூரில் கொசுவலை, சேலத்தில் சேகோ- இப்படி வெறும் நூற்றைம்பது கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் எத்தனை தொழில்கள்? எத்தனை இலட்சம் பேர்களுக்கான வேலை வாய்ப்பை உருவாக்குகின்றன? எத்தனை கோடி வருமான ஈட்டித் தருகின்றன? இவையெல்லாம் வெறுமனே இந்த ஊரின் தொழில்கள் மட்டுமில்லை- இந்திய அளவில் இந்தத் தொழில்களின் போக்கையே நிர்மாணிக்கக் கூடிய ஊர்கள். நாமக்கல்லில் முடிவு செய்யப்படுவதுதான் முட்டை விலை, காங்கேயத்தில் முடிவு செய்யப்படுவதுதான் அரிசி விலை, ஈரோட்டில் முடிவு செய்யப்படுவதுதான் மஞ்சள் விலை என பட்டியலிடலாம். சாதாரண வளர்ச்சி இல்லை. பிரம்மாண்டம்!

எப்படி இவ்வளவு பரவலான வளர்ச்சி சாத்தியமானது? 

வரி விதிப்பு மாநிலங்களிடம் இருந்தது. திட்டமிடும் அதிகாரம் மாநில அரசாங்கத்திடம் இருந்தது. நிதியை ஒதுக்கீடு செய்வதும், தேவையான கல்விக்கூடங்கள், பாடத்திட்டங்களை உருவாக்கும் கட்டுப்பாடும் கூட மாநிலங்களிடம் இருந்தது. எந்தத் தொழிலுக்கு எந்தச் சலுகையை அளித்தால் அது அந்தத் தொழிலில் தாக்கத்தை உருவாக்கும் என்று மாநில அரசு முடிவு செய்தது. அதற்கேற்ப வரி விதிப்பை மாற்றியமைத்தது, சலுகை அளித்தது. அந்த ஊருக்குத் தேவையான வசதியை உருவாக்கித் தந்தது.  அந்தத் தொழிலுக்குத் தேவையான கல்விக்கூடங்களை அந்தப் பகுதியில் தொடங்குவதற்கான அனுமதியை மாநில அரசாங்கம் அளித்தது. இப்படி நிறையக் காரணங்களை அடுக்க வேண்டும்.  அதனால்தான் பரவலான வளர்ச்சி சாத்தியமானது. இப்படி அரசாங்கம் உருவாக்கித் தரும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு முதலாளிகள் திட்டமிட்டார்கள்- உழைப்பாளிகள் திறமையைக் காட்டினார்கள்- வேலை வாய்ப்புகள் பெருகின, வருமானம் பெருகியது அதனால் முதலாளிகள் மட்டுமின்றி மாநிலமும் சேர்ந்து வளர்ச்சியடைந்தது.

தமிழகம் வளர்ச்சியடைந்த மாநிலம் என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வதன் பின்ணணியில் இத்தகைய நுணுக்கமான காரணிகள் இருக்கின்றன. கடந்த நாற்பதாண்டு காலத்தில் தமிழகத்தில் பெரும் வளர்ச்சியை அடைந்திருக்கிறோம்- சென்னையைச் சுற்றி எவ்வளவு வளர்ச்சி? காஞ்சிபுரம் சாதாரண வளர்ச்சியா? சிவகாசியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்- இன்றைக்கு திருநெல்வேலி, விருதுநகர் ஆட்கள்தானே தமிழகம் முழுவதும் வணிக வலையமைவை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்? ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சி என்பதுதான் இது. எல்லோரையும், அனைத்துப் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி, தமிழகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதாவதொரு விதத்தில் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் மத்திய அரசாங்கத்தின் குவித்தல் (Centralization) என்ன செய்கிறது? 

ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்- மொத்த வரிவிதிப்பையும் மத்திய அரசாங்கம் தனது கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொள்கிறது. குமாரபாளையத்துக்கு என்ன தேவை என்ன என்பதை டெல்லியில் யார் யாரிடம் சொல்வது? கரூருக்கு என்ன சலுகை அவசியம் என்பதை யார் மத்திய நிதித்துறையிடம் சொல்லிப் புரிய வைப்பது? சரி, வரி விதிப்புதான் அரசாங்கம் முடிவு செய்கிறது என்றால் வசூலித்த நிதியை மாநில அரசுகளுக்குத் தருகிறதா? அதுவுமில்லை- பிப்ரவரி மாதக் கணக்குப்படி 12,000 கோடியை மத்திய அரசாங்கம் தமிழகத்துக்குத் தர வேண்டும்; அவர்களாக ஒரு வரியைப் போட்டு வசூலையும் செய்து கொள்கிறார்கள், வசூலித்த தொகையை மாநிலத்துக்கும் தருவதில்லை என்றால் மாநில அரசாங்கம் எந்தவிதமான வளர்ச்சித் திட்டங்களை உருவாக்க முடியும்?

மாநில அதிகாரத்தை மத்திய அரசாங்கம் தன்னிடம் குவித்துக் கொள்வதால் உருவாகும் சிக்கல்களின் ஒரு நுனிதான் இது. இதன் விளைவுகளை கடந்த நான்கைந்து வருடங்களில் உணரத் தொடங்கிவிட்டோம். ஒவ்வொரு தொழிலும் நசுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

உலகமயமாகிவிட்ட காலத்தில் பரவலாக்கம் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை ஓர் எளிய உதாரணத்தோடு இன்னமும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

90களுக்கு முன்பாக வெறும் தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்த காலம். அனைத்து வணிக நிறுவனங்களாலும் தூர்தர்ஷனில் விளம்பரம் கொடுப்பது சாத்தியமில்லை. விளம்பரக் கட்டணமும் அதிகம், விளம்பரத்தை உருவாக்கும் வசதிகளுமில்லை. அமுல், ஹிந்துஸ்தான் லீவர் மாதிரியான பெரிய நிறுவனங்கள் மட்டுமே விளம்பரப்படுத்துவார்கள். மற்ற நிறுவனங்கள் தங்களால் முடிந்த அளவுக்கு உள்ளூரில் ஆட்டோ வைத்து, செய்தித்தாள் விளம்பரங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஜாடிக்கு ஏற்ற மூடி என்று சிறு வருமானத்தில் வணிகம் நடந்து கொண்டிருந்தது. 

அப்படியான தருணத்தில் தனியார் சேனல்கள் அனுமதிக்கப்பட்டன. அதுதான் பரவலாக்கம் என்பது.  தமிழில் சன், ராஜ், விஜய் மாதிரியான சேனல்கள் நுழைந்தன. சக்தி மசாலா, பொன்வண்டு சோப்பு தொடங்கி சரவணா ஸ்டோர்ஸ் வரைக்கும் விளம்பர வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். ஆரம்பத்தில் சன் உட்பட தனியார் தொலைக்காட்சிகளில் விளம்பரத் தொகை மிகக் குறைவு- எனக்குத் தெரிந்து செங்கல் நிறுவனம் கூட விளம்பரம் செய்தார்கள். தங்களாலும் விளம்பரம் செய்வது சாத்தியம் தனியார் வணிக நிறுவனங்கள் விளம்பரம் செய்வதற்கான வழிவகைகளைத் தேடினார்கள். விளம்பர ஏஜென்ஸிகள் பெருகின. விளம்பரத் தயாரிப்பு, டிசைன், மாடலிங் என்று நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒரு துறை வளர்ந்தது என்றால் நம் கண்ணுக்குத் தெரிந்து தனியார் சேனல்கள் வளர வளர அதன் மூலமாக நிறுவனங்கள் வணிக நிறுவனங்கள் தங்கள் வணிகத்தை பெருமளவில் வளர்த்துக் கொண்டன.

தனியார் சேனல்களின் வளர்ச்சிக்கான வரைபடத்தையும் (Graph), சக்திமசாலா தொடங்கி சரவணா ஸ்டோர்ஸ் வரைக்குமான நிறுவனங்களின் வரைபடத்தையும் வரைந்து பார்த்தால் 99% பொருந்தும். அந்நிறுவனங்கள் உழைத்தன, திட்டமிட்டன- எல்லாமும் இருந்தாலும் அதனை மக்களிடையே கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வாய்ப்புகள் உருவாக்கித் தரப்பட்டதை மிக முக்கியமான அம்சமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். உடைக்க உடைக்கத்தான் வளர்ச்சி கிட்டும்.  பரவலாக்கம் என்பதற்கான ஓர் எளிய உதாரணமாக இதனைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறேன். 

பரவலாக்கம் என்பது தமிழகத்தில் எல்லாவிதத்திலும் நடைபெற்றிருக்கிறது. போக்குவரத்துத்துறையை மண்டலவாரியாகப் பிரித்தார்கள்- பஸ் போக்குவரத்து இல்லாத வழித்தடமே இல்லை. எந்த ஊரிலிருந்தும் இன்னொரு ஊருக்கு அதிகபட்சம் ஓரிரவில் சென்று அடைந்துவிட முடியும். இப்படி ஒவ்வொரு துறையிலும் மண்டலங்கள்- வாரியங்கள் என பரவலாக்கத்தை மிக விரிவாக அலச முடியும். 

வளர்ச்சிக்கான அடிப்படையான சூத்திரம் இது! கடந்த முப்பது-நாற்பதாண்டு காலத்தில் எவையெல்லாம் நம் வளர்ச்சிக்குக் காரணிகளாக இருந்தனவோ, எவையெல்லாம் தாராளமயமாக்கல் சூழலில் நமக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தருமோ அவற்றையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளாமல் டெல்லியில் கொண்டு போய்க் குவிக்கிறார்கள். இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே வரி, இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே மொழி, இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே கல்வித்திட்டம் என எல்லாவற்றையும் குவிப்பது வாய்ப்புகளைச் சுருக்கும், இதுவரையிலான வளர்ச்சியைச் சிதைக்கும். 

இவற்றை எதிர்ப்பது என்பது அரசியல் எதிர்ப்பு மட்டுமில்லை- நம் எதிர்காலத்தை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு எதிர்ப்பதுதான். 

தேசியக் கல்விக் கொள்கையால்- ஜி.எஸ்.டியால்- சுற்றுச்சூழல் அறிவிக்கையால் நீண்டகால விளைவுகள் என்ன என்பதை பரவலாகப் புரிய வைக்க வேண்டிய அவசியமும் நமக்கு இருக்கிறது. எங்களுக்கான உரிமைகளை எங்களிடம் தாருங்கள் என்று உரக்கக் குரல் எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது.

Aug 13, 2020

நிசப்தம் கல்வி உதவி

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் ஜூலை மாத வரவு செலவுக் கணக்கு இது. ஜூன் மாத வரவு செலவு விவரங்கள் இணைப்பில் இருக்கின்றன.

கல்லூரிச் சேர்க்கைகள் தொடங்குவதால் நிறையப் பேர் உதவி கேட்டுத் தொடர்பு கொள்கிறார்கள். 

அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே உதவுகிறோம்.

பெற்றோர் இல்லாத குழந்தைகளுக்கு முன்னுரிமை. 

இவை இரண்டையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு படித்து முடித்த பிறகு அடுத்தவர்களுக்கு உதவும் எண்ணம் இருக்கிற மாணவர்களா என்பதை மட்டும் விசாரிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மாணவர்களின் விவரம், சேரும் கல்லூரி மற்றும் மதிப்பெண் விவரங்களை மின்னஞ்சல் செய்யவும்.

குறைந்தபட்சம் 25 மாணவர்களுக்கு உதவ முடியும். தகுதியான மாணவர்கள் எனக் கருதும்பட்சத்தில் அடையாளம் காட்டவும்.

vaamanikandan@gmail.com