Feb 28, 2017

மருத்துவம்

தடுப்பூசி விவகாரத்திற்கான விவாதம் நடந்து கொண்டிருந்த போது பாரம்பரிய மருந்துகள், சித்த மருத்துவம் உள்ளிட்டவற்றை சிலர் கடுமையாகத் திட்டி எழுதியிருந்ததை வாசிக்க முடிந்தது. பஞ்சகவ்யம், அர்க் உள்ளிட்டவைதான் செமத்தியாக அடி வாங்கின .‘கோமியத்தைக் குடித்தால் கேன்சர் சரியாகுமா மடையனுகளா?’என்று எழுதியிருந்தார்கள். கேன்சர் சரியாகுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பஞ்சகவ்யத்தையும் அர்க்கையும் நாம் போகிற போக்கில் உதாசீனப்படுத்த வேண்டியதில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

அவர்கள் சொன்னார்கள்; இவர்கள் சொன்னார்கள் என்றெல்லாம் அடுத்தவர்களைக் கைகாட்டவில்லை. நேரடியான அனுபவமிருக்கிறது. ஏழெட்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக அப்பாவுக்கு உடல்நிலை வெகு மோசமாகியிருந்தது. கோவை மெடிக்கல் சென்டர் மருத்துவமனையில் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதித்திருந்தோம். பரிசோதனைகளையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு அங்கேயிருந்த மருத்துவர் சுதாகர் வேறு சில மருத்துவர்களிடமும் ஆலோசனை செய்துவிட்டு எங்களை அவரது அறைக்குள் அழைத்தார். தம்பி, நான், மாமா ஆகியோர் மட்டும் இருந்தோம். 

‘இனி எதுவும் செய்வதற்கில்லை. வேறு எந்தச் சிகிச்சையளித்தாலும் பலனிருக்காது. வீட்டுக்கு ‘எடுத்துட்டு’ போய்டுங்க’ என்றார். எவ்வளவுதான் சிரமம் என்றாலும் வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று வேடிக்கை பார்க்க எப்படி மனம் வரும்? கோபியில் உள்ள அபி மருத்துவமனையில் அனுமதித்திருந்தோம். ‘கிட்டத்தட்ட கோமா’ என்று மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள்.

மாமனாரின் தம்பி அடிக்கடி மன்னார்குடிக்கு வணிகக் காரணங்களுக்காக சென்று வருகிறவர். மன்னார்குடிக்கு பக்கத்தில் லட்சுமாங்குடியில் ஒரு கோசாலை இருக்கிறது. அங்கேயிருந்து பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும் வாங்கி வந்திருந்தார். ‘இதைக் கொடுங்க மாப்பிள்ளை’ என்று கொடுத்தார். சத்தியமாக எனக்கு ஒரு சதவீதம் கூட நம்பிக்கையில்லை. முதல் இரண்டு நாட்களுக்கு அது மட்டும்தான் கொடுத்தோம். நீராகாரம் கூட வாங்கிக் கொள்கிற நிலையில் இல்லாதவர் இரண்டு அல்லது மூன்றாம் நாளில் மெல்ல வாயைத் திறந்து விழுங்கினார். பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும் கடுமையான வாசனையைக் கொண்டவை. குடிப்பது அவ்வளவு எளிதில்லை. வாயில் ஊற்றும் போதெல்லாம் முகத்தைச் சுளித்தார். கடைசி தருணத்தில் அவரைக் கொடுமைப்படுத்த வேண்டியதில்லை எனத் தோன்றியது. மாமனாரிடம் என்னுடைய கவலையைச் சொன்ன போது ‘இன்னும் ஒரு நாள் கொடுங்க...வேண்டாம்ன்னா நிறுத்திடலாம்’ என்றார். ஆனால் அன்றைய இரவே அப்பாவுக்கு மெல்ல மெல்ல நினைவு திரும்பியது. ஹார்லிக்ஸை ஸ்பூனில் ஊற்றினார்கள். குடித்தார். அதன் பிறகுதான் பிற வைத்தியங்கள் ஆரம்பமாகின. அடுத்த ஆறு அல்லது ஏழு மாதங்களுக்கு நடமாடினார். உணவு உண்டார். தானாகவே மருத்துவமனைக்குச் செல்கிற அளவுக்குத் தேறியிருந்தார்.

ஈரல் பரிசோதனை அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் சராசரி அளவுகளைத்தான் காட்டியது. ஆறு மாதமாக தொடர்ந்து எடுத்த பரிசோதனை முடிவுகள் இன்னமும் இருக்கின்றன. இயல்பாகத்தான் இருந்தார். ஆனால் வேறொரு பிரச்சினை உருவாகியிருந்தது. வயிறில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. (ascites). ஊசி வைத்து நீரை உறிஞ்சி எடுக்கும் போது இரத்த அழுத்தம் குறைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். அப்படித்தான் அப்பாவை இழந்துவிட்டோம் என நினைக்கிறேன். மருத்துவர்களிடம் பேசினால் வேறு ஏதாவது சொல்லக் கூடும். ஆனால் ‘கிட்டத்தட்ட கோமா’ என்ற நிலையிலிருந்தவருக்கான தொடக்கத்தை பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும்தான் கொடுத்தன என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால் இடைப்பட்ட இரண்டு அல்லது மூன்று தினங்களில் அதைத்தான் தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டேயிருந்தோம். அதை மட்டும்தான்.

நோயைக் குணப்படுத்துகிற தன்மையும் வலுவும் இல்லாததாக பஞ்சகவ்யமும் அர்க்கும் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உதாசீனப்படுத்த வேண்டியதில்லை என்றுதான் நண்பர்களிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். பொதுவெளியில் இதை எழுதினால் யாராவது நக்கலடித்துக் குறுக்குக் கேள்விகள் கேட்டால் அவர்களுக்கு பதில் சொல்கிற அளவுக்கு என்னிடம் மருத்துவ அறிவு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நேரடி அனுபவம் இதுதான். பஞ்சகவ்யத்துக்கும் அர்க்குக்கும் வக்காலத்து வாங்குவதால் எனக்கு பைசா பிரயோஜனம் இல்லை. ஆனால் அனுபவப்பூர்வமாக பார்த்த விஷயத்தை பகிர்ந்து கொள்வதில் தவறேதுமில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

ஏதோ நல்ல விளைவு இருக்கிறது என்று தெரிகிறது. ஏன் விளைவு ஏற்படுகிறது? நிரூபணம் செய்யப்பட்டிருக்கிறதா? என்கிற விவரமெல்லாம் யாருக்கும் தெரிவதில்லை. ‘தினமும் இவ்வளவு குடுங்க’ என்ற கணக்கெல்லாம் எதுவுமில்லை. நாமாகக் கொடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். 

இத்தகைய பிரச்சினை தமிழ் பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளுகளுக்கும் உண்டு. சரியான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாததுதான் சித்த மருத்துவ முறை திணறிக் கொண்டிருக்கக் காரணம் என்று முழுமையாக நம்பலாம். உதாரணமாக இருதயத்துக்கான அலோபதி மருத்துவரிடம் நம்முடைய நுரையீரல் பிரச்சினையைச் சொன்னால் அவர் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் ‘நீங்க Pulmonologist ஐ பாருங்க’ என்று அனுப்பி வைத்துவிடுவார். அலோபதி மருத்துவர்களின் இந்தக் குணம் வெகுவாக மெச்சத் தகுந்தது. தம்மால் இயலாததை இயலாது என்று வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்வார்கள். இந்தக் குணத்தை முக்கால்வாசி சித்த மருத்துவர்களிடம் நான் பார்த்ததில்லை. எல்லாவற்றையும் தாங்களே சரி செய்ய வேண்டும் என்று முயற்சிப்பார்கள். ஒரு நோய்க்கு பல மருந்துகள் இருக்கக் கூடும். ஆனால் ஒரு மருந்து வேலை செய்யவில்லையென்றால் அதை ஒத்துக் கொள்கிற attitude இருக்காது. இப்படி மறைப்பதால்தான் சித்த மருத்துவமே புரட்டு என்கிற மனநிலையை பொதுவெளியில் உருவாக்குகிறார்கள். 

முறையான கல்வி இல்லாமல் அனுபவப்பூர்வமாக மருந்து கொடுக்கிறவர்களை பெருமொத்தமாக நிராகரித்துவிட முடியாது. அனுபவப்பூர்வமாக மருந்து கொடுக்கிறவர்களில் தேர்ந்த நிபுணர்களும் உண்டு. அதே சமயம் எந்த வரைமுறையுமில்லாமல் எல்லோரையும் விட்டுவிடுவதும் சரியில்லை. மருந்து என்ற பெயரில் ஸ்டீராய்டைக் கொடுக்கிறவர்களும் கலந்து கிடக்கிறார்கள். சித்த, பாரம்பரிய மருந்துகளைப் பொறுத்தவரையிலும் நிறைய ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியிருக்கிறது. மருத்துவக் குறிப்புகளை முறைப்படுத்துதல், மருந்து தயாரிப்பதை ஒழுங்குபடுத்துதல், அனுபவ ரீதியிலான மருத்துவர்கள் குறித்தான முழுவிவரங்களையும் சேகரித்தல் என்று நிறையக் காரியங்கள் இருக்கின்றன. தமிழக அரசு நினைத்தால் முடியும். நீண்டகால நோக்குடன் கூடிய ஒருவர் சுகாதாரத் துறைக்கு அமைச்சராகும் போதோ அல்லது மாற்று மருத்துவத் துறை ஒழுங்குபடுத்துதலுக்கு என்றே தனியாக ஒரு துறை உருவாக்கப்பட்டு அமைச்சர் நியமிக்கப்படும்போதோ இதெல்லாம் நடக்கலாம்.

வெறுமையாக பீற்றிக் கொண்டிருந்தால் மட்டுமே தமிழரின் பாரம்பரியமெல்லாம் உன்னத நிலையை அடைந்துவிடாது. காரியத்தில் இறங்க வேண்டும்.

சித்த மருத்துவத்தை ஒப்பிடும் போது ஆயுர்வேதம் மிகத் தெளிவான இடத்தை அடைந்திருக்கிறது. பெங்களூரு போன்ற பெருநகரங்களில் அலோபதி மருத்துவமனையைப் போலவே ஆயுர்வேத பல்நோக்கு மருத்துவமனைகள் (Multispeciality) இருக்கின்றன. BAMS படித்த ஆயுர்வேத மருத்துவர்கள் அலோபதி மருத்துவர்களுக்கு இணையாக ஓர் அமர்வுக்கு ஐநூறு ரூபாய் கூட வாங்குகிறார்கள். அவர்களின் மருத்துவ முறை முழுமையாக பாடமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சிறந்த ஆயுர்வேத கல்லூரிகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆயுர்வேதம் படித்துவிட்டு வருகிறவர்கள் அவர்களே மருந்து தயாரித்து மண்டை காய்வதில்லை. பெரும்பாலான மருந்துகளை நிறுவனங்கள்தான் தயாரிக்கின்றன. தரக்கட்டுப்பாடு, பரிசோதனை ஆகிய வேலைகளை மருந்து நிறுவனங்களே பார்த்துக் கொள்கின்றன. மருத்துவர்கள் அலோபதி மருத்துவர்களைப் போலவே மருந்துச் சீட்டை மட்டும் எழுதித் தருகிறார்கள்.

சித்த மருத்துவத்திலும் இத்தகைய வழிமுறைகள் பின்பற்றப்படும் போது மருத்துவம் உன்னதமான நிலையை அடையக் கூடும். அரைவேக்காட்டு சித்த மருத்துவர்கள் சொல்வதைப் போல வானத்துக்குக் கீழாக இருக்கும் எல்லாவிதமான நோய்களுக்கும் சித்த மருத்துவத்தில் மருந்து இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ஒழுங்குபடுத்தும் போது பல நோய்களுக்கும் மருந்து இருப்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ளக் கூடும். ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்- மருத்துவ முறையில் பிரச்சினைகள் இல்லை- மலிந்து கிடக்கும் போலிகளினாலும், மருத்துவ அணுகுமுறையில் நிலவும் பக்குவமின்மையினாலும்தான் பிரச்சினைகள் உண்டாக்கப்படுகின்றன.

Feb 27, 2017

எப்படி பணம் கிடைக்கிறது?

இப்பொழுதெல்லாம் அடிக்கடி ஒரு கேள்வியை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. ‘ட்ரஸ்ட் எப்படி ஆரம்பிப்பது?’ என்னை ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜாவாக உணரச் செய்யும் கேள்வி இது. பந்தாவாக பேச ஆரம்பித்துவிடுவேன். மாதம் ஒருவராவது இது குறித்து விசாரிக்கிறார்கள். 

‘ஆடிட்டரை பாருங்க..அவர்கிட்ட அறக்கட்டளையின் நோக்கங்களைக் கொடுத்துடுங்க..ஆவணம் தயாரானவுடன் சார்பதிவாளர் அலுவலகத்தில் பதிவு செய்தால் போதும்’ என்கிற ரீதியில் ஆரம்பித்து PAN எண்ணை வாங்குதல் வங்கிக் கணக்குத் தொடங்குவதற்கான முஸ்தீபுகள் பற்றியெல்லாம் அளந்துவிடுவது வாடிக்கை. இதென்ன பெரிய வானியல் ரகசியமா? யாரும் தெரிந்து கொள்ளக் கூடாது என்பதற்கு. அறக்கட்டளையின் பதிவு ஆவணம் உட்பட அத்தனையும் நிசப்தம் தளத்திலேயே இருக்கிறது. தேடியெடுக்க முடியாதவர்கள் அழைத்துப் பேசுகிறார்கள். சொல்லிவிட வேண்டியதுதானே?

கடந்த சில மாதங்களாகவே சென்னையிலிருந்து ஒரு அமைப்பினர் அழைத்துக் கொண்டேயிருந்தார்கள். ‘ஃபோனிலேயே கேளுங்க...சொல்லிவிடுகிறேன்’ என்று சொன்னால் கேட்பதேயில்லை. நேரில் வர வேண்டும் என்றார்கள். பெங்களூரு என்றாலும் பரவாயில்லை; சென்னை என்றாலும் பரவாயில்லை; கோபி என்றாலும் பரவாயில்லை என்றார்கள். ஒரு மணி நேரம் என்றாலும் ஃபோனிலேயே பேசுவதற்குத் தயாராக இருந்தாலும் நேரில் வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னால் உறுத்தத்தானே செய்யும்? சென்னை வரும் போது அலுவலகத்துக்கு வர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்கள். அதுவும் அறக்கட்டளையின் தலைவர் பேச மாட்டார். அவருக்கு ஒரு பி.ஏ. அவர்தான் அழைப்பார். 

‘உங்களை சார் பார்க்கணும்ன்னு சொல்லுறாரு’ என்பார். பி.ஏ வைத்துக் கொண்டு பேசுகிற ஆட்களைப் பார்த்தாலே அலர்ஜியாக இருக்கும். தேவையென்றால் நேரடியாகப் பேச வேண்டியதுதானே? அவர்கள் பெரிய ஆள் என்று காட்டிக் கொள்கிறார்களாம். ஒரு நாள் நானேதான் ஃபோனை எடுத்தேன். 

‘நான் ஐயாவோட பி.ஏ பேசறேன்’ என்றார். செமக் கடுப்பு. ‘நான் மணி அய்யாவோட பி.ஏ பேசறேன்..அய்யா ஒரு மீட்டிங்ல இருக்காரு’ என்று சொல்லித் துண்டித்துவிட்டேன்.

அதன் பிறகு வெகு நாட்களுக்கு அழைக்கவே இல்லை. பல மாதங்களுக்குப் பிறகு நேற்று பிடித்துவிட்டார்கள். பெங்களூரு வந்தவர்கள் வீட்டிற்கே வந்துவிட்டார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக சனி,ஞாயிறுகளில் வெளியூர் செல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்துவிட்டேன். அதற்கு வேறொரு கதை இருக்கிறது. தனியாகச் சொல்கிறேன். வழமையான சில விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு அறக்கட்டளை பற்றி விசாரித்தார்கள்.

எல்லாவற்றையும் சொன்ன பிறகு தாங்கள் ஏற்கனவே அறக்கட்டளையைப் பதிவு செய்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். வங்கிக் கணக்கும் தொடங்கிவிட்டார்கள். கையில் ஒரு பெரிய கோப்பு ஒன்றை வைத்திருந்தார்கள். கண்ணசைத்ததும் பி.ஏ எடுத்து நீட்டினார். நோட்டுப் புத்தகங்கள் வழங்கியது, இலவச வேஷ்டி சேலை வழங்கியது என பெரிய கோப்பு இது. ‘போன வருஷம் மட்டும் நாற்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு செஞ்சிருக்கோம்’ என்றார்கள். அந்த கோப்பு, நிழற்படங்கள் எல்லாம் கணக்குப் போட்டால் ஐந்தாறாயிரம் தேறிவிடும். 

அறக்கட்டளையும் பதிவு செய்துவிட்டார்கள், வேலையையும் ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் வேறு என்ன விவரங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று சற்று குழப்பமாகவே இருந்தது. ஒருவேளை நம்முடன் இணைந்து பணி புரிய விரும்புகிறார்களாக இருக்குமோ என்று யோசிக்கும் போதே தொண்டையைக் கணைத்துக் கொண்டு ‘உங்க ட்ரஸ்ட்டுக்கு நிறையப் பணம் வர்றதா சொன்னாங்க..’ என்றார்.

‘யார் சொன்னாங்க?’ என்றேன். அவர்கள் நிசப்தம் படிப்பதில்லை என்பது அவர்கள் பேச்சிலேயே தெரிந்தது. 

‘ஒரு ஃப்ரெண்ட் சொன்னாருங்க’ என்றார். பெயரைச் சொல்லவில்லை. மற்ற எந்த விவரமும் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவரிடமிருந்தே அலைபேசி எண்ணையும் வாங்கியிருக்கிறார்கள்.

‘அதான் உங்களை நேர்ல பார்த்து பணம் எப்படி வசூல் பண்ணுறதுன்னு கேட்கலாம்ன்னு வந்தோம்’ என்றார். 

‘எனக்கே தெரியாதுங்க’ என்று பதில் சொன்னால் நம்பவா போகிறார்கள்? நமக்கென்றே இப்படியெல்லாம் சத்திய சோதனை வந்து சேர்கிறது என நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘தினமும் நெட்ல எழுதறேங்க...அதைப் படிக்கறவங்க கொடுக்கிறாங்க’என்றேன். 

தினமும் எழுதினால் பணம் கொடுப்பார்களா என்ற கேள்வி அவரது கண்களில் தெரிந்தது. தினமும் கோவில் வாசலில் அமர்ந்தால் பணம் கிடைக்கும் என்றுதான் அவர் இதுவரை கேள்விப்பட்டிருக்கக் கூடும்.

‘இண்டர்நெட் பத்தியெல்லாம் எனக்குத் தெரியாதுங்க..வேற எப்படி வசூல் பண்ணுறீங்க?’என்று இன்னொரு கேள்வி வந்து விழுந்தது. விடமாட்டார் போலத் தெரிந்தது. கத்தியை எடுத்துட்டு போய் கழுத்துல வைத்துவிடுங்கள் என்று சொல்லித்தான் தப்பிக்க வேண்டும் போலத் தெரிந்தது.

உண்மையிலேயே இந்தக் கேள்விக்கு என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. திடீரென்று யாரும் பணம் கொடுத்துவிட மாட்டார்கள். தொடர்ச்சியான செயல்பாட்டின் வழியாகவே நம்பிக்கையை உண்டாக்க முடியும். நம்பிக்கையை உண்டாக்குவதற்கு முடிந்தவரை முகமூடி அணியாமல் இருக்க வேண்டும். அரசியல், சமூகம், மதம் என எல்லாவற்றிலும் நாம் நினைப்பதை அப்படியே வெளிப்படையாகக் கொட்டிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். இப்படி ஓட்டைவாயாக இருப்பதனால் முத்திரைகள் விழாமல் தவிர்க்க வாய்ப்பில்லை. திமுக அனுதாபி, பாஜக ஆதரவாளன், ஜெயலலிதா விசுவாசி, காங்கிரஸூக்கு வேலை செய்வதவன் என்று எனக்கு எல்லா கட்சி சார்ந்தும் முத்திரை உண்டு. ஆளாளுக்கு ஒவ்வொரு விதமாக புரிந்து கொள்வார்கள். அதைப் பற்றி அலட்டிக் கொள்வதேயில்லை. நம்மை திடீரென்று பார்க்கிறவர்கள் அந்தச் சமயத்தில் நாம் சொன்ன கருத்துப்படி ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்வார்கள். ஆனால் தொடர்ந்து நம்மைப் பின் தொடர்கிறவர்களுக்கு நம்மைப் பற்றித் தெரியும். ஆனால் நம்மைத் தொடர்ந்து பின் தொடரச் செய்ய நம்மிடம் ஏதாவதொரு சுவாரஸியம் இருக்க வேண்டும். 

வாசித்து, படம் பார்த்து, மனிதர்களை உற்று நோக்கி என ஹோம்வொர்க் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கும். தலையில் கொம்பு முளைக்கும் போதெல்லாம் தயவு தாட்சண்யமில்லாமல் முறித்துக் கொள்ள வேண்டும். பொதுவெளியில் முத்திரைகளைத் தாண்டி நம்மைப் பற்றி உருவாகிற நம்பகத் தன்மைதான் முக்கியமானது. அப்படியானதொரு நம்பகம் கொண்டவர்கள்தான் நிதியளிக்கிறார்கள்.

விலாவாரியாகச் சொன்னேன். ‘எப்படி ப்லாக் ஆரம்பிப்பது?’ என்றார். இப்போதைக்கு விடமாட்டார்கள் போலத் தெரிந்தது. அதற்கு ஒரு அரை மணி நேரம். ஏழரை மணி ஆகியிருந்தது. கிளம்புகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்கள். 

ஏதோவொரு அரசியல் கட்சியில் இருக்கிறார். உள்ளூர் மக்களுக்கு அதையும் இதையும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். பணம் வசூலிக்க விரும்புகிறார். பெரிய கும்பிடு ஒன்றைப் போட்டு அனுப்பி வைத்தேன்.

இத்தகைய மனிதர்களிடம் சொல்வதற்கு ஒன்றேயொன்றுதான் இருக்கிறது. நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் Passion ஒளிந்து கிடக்கும். இதுதான் என்னுடைய Passion என்று நம்மால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. எழுதுவது, ஓவியம் வரைவது, நிழற்படங்கள் என்று எதையாவது நாம் வெளியில் சொல்லிக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் அதுதான்  உண்மையானதா என்று நமக்கே தெரியாது. மனதுக்கு பிடித்த காரியத்துக்கு தினசரி அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினால் போதும். அது என்ன செயலாக வேண்டுமானால் இருக்கலாம். ஆனால் அரை மணி நேரமாவது ஒதுக்கியே தீர வேண்டும். அப்படியான அர்ப்பணிப்புடன் செய்து கொண்டிருந்தால் அது நம்மை இழுத்துச் சென்றுவிடும். அதுதான் நம் பாதை என்று உறுதியாக நம்பலாம். 

வேறொரு இலக்கை லட்சியமாக வைத்துக் கொண்டு அதை அடைவதற்கு இதைச் செய்வோம் என்று கணக்குப் போட்டு காய் நகர்த்தினால் இலக்கும் தப்பிவிடும் நிகழ்காலமும் சொதப்பிவிடும். அடுத்தவர்கள் அவரவர் பாதையில் செல்லட்டும். அடுத்தவர்களைப் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை. நமக்கு எது சரிப்பட்டு வருமோ அதைச் செய்தால் போதும். நம்முடைய செயலுக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ற இடத்திற்கு நம்முடைய Passion கொண்டு போய் நிறுத்திவிடும். அவ்வளவுதான்.

Feb 26, 2017

நெடுவாசல்

தஞ்சை பகுதியில் மீத்தேன் திட்டம் என்று பெரிய கருவிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். மக்கள் எதிர்த்து முடக்கிய பிறகு புதுக்கோட்டை பகுதியில் ஹைட்ரோகார்பன் திட்டம் என்று கருவிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். பொறியியல் படிப்பின் போது படித்த வேதியியல் மறந்துவிட்டது. இணையத்தில் துழாவி, வேதியியல் படித்த நண்பர்களை விசாரித்தால் ஹைட்ரோகார்பன் மீத்தேன் எல்லாம் ஒன்றுக்குள் ஒன்றுதான். பெயரே சொல்வது போல ஹைட்ரஜனும் கார்பனும் சேர்வது ஹைட்ரோ கார்பன். அது ஒரு கார்பன் அணுவும் நான்கு ஹைட்ரஜன் அணுவும் சேர்ந்த மீத்தேனாகவும் (CH4) இருக்கலாம் அல்லது ஈத்தேனாகவோ புரேப்பேனாகவோ கூட இருக்கலாம். கார்பன் மற்றும் ஹைட்ரஜன் அணுக்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப பெயரும் பயன்பாடும் மாறுகிறது.

அப்படியென்றால் மீத்தேன் திட்டம் என்ற பெயரை மட்டும் ஹைட்ரோகார்பன் திட்டம் என்று சற்றே மாற்றிவிட்டு கடப்பாரையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. அப்பொழுது தஞ்சாவூர் இப்பொழுது புதுக்கோட்டை நெடுவாசல்.

ஹைட்ரோகார்பனை எடுத்து எரிபொருளாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ‘நாடு வளர்கிறது. தேவை பெருகுகிறது. இதைக் கூட எடுத்துக்க அனுமதிக்கவில்லையென்றால் எப்படி?’ என்று சில அரசியல்வாதிகள் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். ஹைட்ரோகார்பனை எடுப்பது என்பது புத்தம் புதிய திட்டமில்லை. உலகின் பல இடங்களில் நிலத்துக்கடியிலோ அல்லது கடலுக்கடியிலோ துளையிட்டு பல நிறுவனங்கள் தோண்டி எடுக்கின்றன. நடுக்கடலுக்குள் ஆழ்துளையிட்டு தோண்டியெடுக்கும் போது நமக்கு தெரியவா போகிறது? எங்கேயோ நடக்கிறது என்று அமைதியாக இருந்து கொள்வோம். ஆனால் மக்கள் வாழ்கிற பகுதிகளிலும் விவசாய நிலத்திலும் கருவிகளைக் கொண்டு வந்து உள்ளே இறக்கும் போது மக்கள அலறத்தான் செய்வார்கள்.

பா.ஜ.கவின் இல.கணேசன் ‘ஒரு நாடு நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு மாநிலம் தியாகம் செய்ய வேண்டாமா? ஒரு மாநிலம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு மாவட்டம் தியாகம் செய்ய வேண்டாமா? ஒரு மாவட்டம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு கிராமம் தியாக செய்ய வேண்டாமா? ஒரு கிராமம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமானால் ஒரு தனிமனிதன் தியாகம் செய்ய வேண்டாமா?’ என்று பேசிய வீடியோ இணைப்பைப் பார்க்க நேர்ந்தது. தியாகம் என்பது தாமாக முன்வந்து செய்வது. அரசாங்கத்தின் அதிகாரக் கரங்கள் வலுக்கட்டாயமாகத் துரத்தியடித்து அதற்கு தியாகம் செய்கிறார்கள் என்று பெயரையும் சூட்டுவார்கள் போலிருக்கிறது.


அரசியல்வாதிகள் மனசாட்சியில்லாமல் ஒரு திட்டத்தை ஆதரித்துப் பேசும் போது திட்டத்தின் பின்னணியில் இருக்கும் அரசியலையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நெடுவாசல் கிராமத்தில் ஹைட்ரோகார்பனை எடுக்கும் உரிமத்தை பெங்களூரைச் சார்ந்த ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனத்துக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். 

இந்நிறுவனம் குறித்து கூகிளில் தேடிப் பார்க்கலாம். 

ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனமானது கர்நாடகா மாநிலத்தைச் சார்ந்த முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஜி.மல்லிகார்ஜூனப்பாவுடையது. மத்திய கர்நாடகாவில் மிகப்பெரிய தொழிலதிபர் இவர். ஆரம்பத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் உறுப்பினராக இருந்து பிறகு பாஜகவின் சார்பில் மக்களவை உறுப்பினர் ஆனார். மல்லிகார்ஜுனப்பாவின் மகன் ஜி.எம்.சித்தேஸ்வரா 2016 ஆம் ஆண்டு வரைக்கும் மோடியின் மத்திய அமைச்சரவையில் கனரக தொழில்துறை இணையமைச்சராக இருந்தார். இவரது சகோதரர்கள்தான் ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இல.கணேசன் நெடுவாசல்காரர்களைப் பார்த்து ‘தியாகம் செய்’ என்று சொல்வதை இதனோடு இணைத்துத்தான் புரிந்து கொள்ளச் சொல்கிறது மனம். தம் கட்சிக்காரரின் நிறுவனத்திற்காக தியாகம் செய்யச் சொல்கிறார் போலிருக்கிறது என்று யோசிக்கத்தானே தோன்றும்? 

இந்த வருடம் பிப்ரவரி 15 அன்று பொருளாதார விவகாரத்திற்கான கேபினட் குழு பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையில் நடைபெற்றது. அந்தக் கூட்டத்தில்தான் 44 இடங்களில் ஹைட்ரோகார்பன்களைத் தோண்டியெடுக்கும் ஒப்பந்தங்களுக்கான அனுமதியை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றில் 28 இடங்கள் நிலத்திலும் 16 இடங்கள் கடலுக்குள்ளும் இருக்கின்றன. இந்த ஒப்பந்தங்களை வென்றவர்களுள் நெடுவாசலைத் தோண்டுவதற்கான அனுமதியைப் பெற்ற மேற்சொன்ன ஜெம் லேபரட்டரீஸ் நிறுவனமும் ஒன்று.

பொதுவாகவே மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைச் சிதைத்துக் கொண்டுவரப்படும் இத்தகைய திட்டங்களில் தனியார் நிறுவனங்கள்தான் கொழிக்கிறார்கள். ஒப்பந்தத்தை வென்றவர்களில் பத்து நிறுவனங்கள் அரசு சார் நிறுவனங்கள். பத்தொன்பது நிறுவனங்கள் தனியார் நிறுவனங்கள். இது தவிர ஒரு வெளிநாட்டு நிறுவனமும் பட்டியலில் இருக்கிறது. இப்படி நாற்பத்து நான்கு இடங்களில் தோண்டுகிறார்கள் அல்லவா? இதில் மொத்த வருமானம் 46,400 கோடி ரூபாய் இருக்கும் என்று கணக்குப் போட்டிருக்கிறார்கள். இதில் வெறும் 14,300 கோடி ரூபாய் அரசுக்கு வருமானம். மிச்சமெல்லாம் தோண்டியெடுக்கிற நிறுவனங்களின் பைக்குத்தான் செல்லும். அரசாங்கம் கணக்குப் போட்டதே 46,400 கோடி ரூபாய் என்றால் உண்மையான வருமானம் எவ்வளவு இருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? சரி அரசாங்கம் கணக்கிடுற தொகையையே வைத்துக் கொண்டாலும் கூட அதில் பெரும்பங்கு தனியார் நிறுவனங்களுக்குத்தானே செல்கிறது?

அரசாங்கம் வருமானம் சம்பாதித்தால் கூட ‘சரி நாட்டு மக்களுக்கு பணம் போய்ச் சேரட்டும்’ என்று நெடுவாசல் மக்களிடம் தியாகம் செய்யச் சொல்லலாம். கர்நாடகக்காரரின் நிறுவனம் பிழைக்க, பாஜகக்காரன் சம்பாதிக்க ‘நெடுவாசல்காரன் தியாகம் பண்ணினா தப்பில்லை’ என்று இல.கணேசன் பேசுவதை எப்படிச் சரியென்று சொல்ல முடியும்?

வளர்ச்சித்திட்டங்களுக்கு நான் எப்பொழுதும் எதிரியில்லை. வளர்ச்சி என்பது inclusive ஆக இருக்க வேண்டும் என்கிற கட்சி நான். எல்லோரும் நன்றாக இருப்போம் என்பதுதான் தாரக மந்திரமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர மும்பைவாலாக்களும் உத்தரப்பிரதேசத்துக்காரனும் நன்றாக இருக்க தமிழகத்தின் ஒரு கிராமமோ அல்லது மாவட்டமோ தியாகம் செய்வதில் தவறில்லை என்று பேசுவதாக இருக்கக் கூடாது.

விவசாய நிலங்களை அழிப்பது, மரங்களை வெட்டுவது, மண்ணை மலடாக்குவது, குடிநீரை காலியாக்குவது போன்ற விளைவுகளை உண்டாக்குமானால் அது எத்தகைய திட்டமானாலும் நாம் நம்முடைய எதிர்ப்புணர்வை பதிவு செய்யத்தான் வேண்டும். தனியார் நிறுவனம் வருமானம் சம்பாதிப்பதற்காக ஒரு கிராமத்தை தொங்கவிட்டால் கிராம மக்களுக்காக குரல் எழுப்புவதில் என்ன தவறு?

வேலை வாய்ப்பை உருவாக்குகிறோம், தொழில்வளத்தைப் பெருக்குகிறோம் என்று காலங்காலமாகப் பேசிப் பேசியே வாழ்வதற்குத் தகுதியற்ற நிலமாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். அது எவ்வளவு பெரிய வளர்ச்சியாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. சற்றே பொறுத்திருக்கட்டும்மய்யா! விவசாயிகளின் நிலத்தைப் பறித்துத்தான் வளர்ச்சியைக் காட்ட வேண்டுமென்றால் அப்படியொரு வளர்ச்சி தேவையில்லை என்று உரக்கச் சொல்லலாம். தனியார் நிறுவனங்கள் லாபம் கொழிக்க எளிய கிராம மக்களின் வயிற்றில்தான் அடிக்க வேண்டுமா என்பதை இல.கணேசன் மாதிரியானவர்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

‘இவனுக்கெல்லாம் பொருளாதார விவகாரம் பற்றி என்ன தெரியும்?’ என்று கேட்கிறவர்கள் இணைப்பில் இருக்கும் விவரங்களை முழுமையாக ஒரு முறை வாசிக்கலாம். அரசாங்கமே வெளியிட்ட விவரங்கள்தான் இவை.

இந்தியாவின் எரிபொருள் தேவைகளைச் சமாளிக்க வெளிநாடுகளை எதிர்பார்ப்பதைக் குறைத்துக் கொள்ளலாம் என்று பிரதமர் சொல்வது நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் அதற்காக எத்தனை கிராமங்களைக் காவு கொடுக்கப் போகிறோம்? எரிபொருளுக்காக பல கிராமங்கள், சாலை மேம்பாட்டுக்காக பல கிராமங்கள், தொழிற்சாலைகளுக்காக இன்னும் பல கிராமங்கள் என்று ஏதாவதொரு காரணத்தைச் சொல்லிச் சொல்லி கிராமங்களை அழித்து விவசாயிகளுக்கு நஷ்ட ஈடு என்ற பெயரில் ஒரு தொகையைக் கொடுத்து அவர்களை விரட்டியடித்துவிட்டு எதைச் சாதிக்கப் போகிறோம்? 

தனியார் நிறுவனங்கள் கொள்ளை இலாபம் கொழிப்பதற்கு அப்பாவி கிராமத்து மக்களை பலி கொடுப்பது பாவமில்லையா? இந்தியாவின் முதுகெலும்பே கிராமங்கள்தான் என்பதையெல்லாம் வெறும் ஏடுகளில் மட்டும்தான் வாசித்துக் கொண்டேயிருக்கப் போகிறோமா? நாக்கில் நரம்பில்லாமல் பேசுவதற்கு முன்பாக இல.கணேசன் மாதிரியான பெரிய மனிதர்கள் எளிய மக்களை ஒரேயொரு வினாடி நினைத்துப் பார்க்கட்டும். 

Feb 25, 2017

புதிய பூமி

1900 வருடம் உலக மக்கட்தொகை வெறும் 160 கோடிதான். அடுத்த நூற்று பதினாறு வருடங்களில் 750 கோடிகள் ஆகியிருக்கிறது. பெருகுகிற வேகத்தை மட்டும் கவனித்தாலே நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள் ஒரு வெறுமை வந்துவிடும். கூட்டம் பெருகப் பெருக வளங்கள் அத்தனையும் குறைந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. மரங்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது. நீர்வளம் சுண்டுகிறது. காற்று மாசடைகிறது. இப்படியே இன்னுமொரு ஐம்பது அல்லது அறுபதாண்டுகளில் ஆயிரம் கோடிகளைத் தொட்டுவிடும் போது அடுத்து என்ன செய்வார்கள் என்று யூகிக்கவே முடிவதில்லை. 

மருத்துவத்துறையில் நோய்களுக்குத் தடுப்பூசிகளைக் கண்டுகொண்டேயிருந்தால் இன்னொரு பக்கம் புதுப்புது வைரஸ்கள் பரவிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. வெப்பநிலை அதிகமாகி துருவங்களில் பனி உருகி கடல்மட்டம் உயர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. பட்டியலே போடலாம். கூடிய சீக்கிரமே வாழவே தகுதியில்லாத நிலைமைக்கு பூமி தள்ளப்பட்டுவிடக் கூடும். அநேகமாக நம் தலைமுறை தப்பித்துவிடும். நமது பிள்ளைகளின் இறுதிக் காலமே நரகமாகிவிடக் கூடும். பேரன் பேத்திகளின் காலமெல்லாம் கஷ்டம்தான். ‘இவன் கதை விடுறாண்டா’ என்றெல்லாம் நினைக்க வேண்டியதில்லை. மீண்டுமொருமுறை நூறாண்டுகளுக்கு முன்பும் இன்றைக்குமான மக்கட்தொகை வித்தியாசத்தை மட்டும் கணக்கிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

செவ்வாயில் நீர் இருக்கிறதா? அண்டத்தில் வேறு எங்காவது வாழ்வதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கின்றனவா என்பதையெல்லாம் தேடிக் கொண்டேயிருக்கக் காரணம் இதுவாகத்தான் இருக்கும். ஒருவேளை அப்படியொரு கிரகத்தைக் கண்டறிந்துவிட்டால் உலகத்தில் இருக்கும் ஆயிரம் கோடி பேரையுமா அழைத்துச் செல்லப் போகிறார்கள்? வல்லவர்கள், அதிகாரமிக்கவர்கள் பணம் படைத்தவர்கள் சென்றுவிடக் கூடும். மிச்சம் மீதி இருப்பவர்கள் இங்கேயே நைந்து சாக வேண்டியதுதான்.

Exoplanets - நம்முடைய சூரிய குடும்பத்திற்கு அப்பால் இருக்கக் கூடிய கோள்களை எக்ஸோப்ளானட் என்கிறார்கள்- அப்படியான கோள்கள் ஏழு இருப்பதைக் கண்டறிந்திருப்பதாக நாஸா அறிவித்த போது மேலே சொன்னதுதான் தோன்றியது. கிட்டத்தட்ட பூமியை ஒத்த உருவத்தில், பாறைகளால் ஆன இந்தக் கோள்களில் நீர் இருக்கிறதா? பாக்டீரியா இருக்கின்றனவா என்றெல்லாம் இனி மேல்தான் தோண்டித் துருவப் போகிறார்கள். ஆனால் இங்கேயிருந்து செல்ல வேண்டுமானால் நமக்கு நாற்பதாண்டு காலம் தேவைப்படும். எந்த வேகத்தில் சென்றால் நாற்பதாண்டு காலம் என்பதில்தான் பிரச்சினையே- ஒளியின் வேகத்தில் செல்ல வேண்டுமாம். அதாவது வினாடிக்கு மூன்று லட்சம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில். அந்த வேகத்தில் சென்றாலே நாற்பதாண்டுகள் வேண்டும். இப்போதைக்கு நம்மவர்களிடம் இருக்கும் அதிகபட்ச வேகம் மணிக்கு நாற்பதாயிரம் கிலோமீட்டர்தான். இந்த வேகத்தில் சென்றால் கிரகங்களை சென்றடையவே பல நூறாண்டுகள் ஆகக் கூடும்.

கிழிஞ்சது ஜம்பாடி லுங்கி!

ஒருவேளை அப்படியொரு கிரகத்தைக் கண்டறிந்து சோதனைகளை எல்லாம் செய்து பார்த்து மனித வாழ்வு அங்கே சாத்தியம் என்ற முடிவுக்கு வந்தால் ஒரு பெரிய வண்டியை தயார் செய்து உலகம் முழுக்கவுமிருந்து சில ஆயிரம் மனிதர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பி வைப்பார்கள். ஆனால் போய்ச் சேரும் போதே கிழவனாகி செத்து போய்விட மாட்டார்களா?


சமீபத்தில் ஒரு படம் வந்திருக்கிறது. Passengers. முதல் பாதி நன்றாக இருக்கும். இரண்டாம் பாதி ஹாலிவுட் படங்களுக்கேயுரிய உட்டாலக்கடி கப்ஸாக்கள். ஐந்தாயிரம் பேர்களைச் சுமந்து கொண்டு விண்வெளிக்கப்பல் பறந்து கொண்டிருக்கிறது. நூற்றியிருபது ஆண்டுப்பயணம் அது. அதனால் அத்தனை பேர்களையும் செயலற்ற (Hypernate) நிலைக்குக் கொண்டு போய் படுக்க வைத்திருப்பார்கள். அந்த கிரகத்தை அடைவதற்கு நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பாகத்தான் விழிப்பே வரும். அப்படித்தான் திட்டமிட்டிருப்பார்கள். ஆனால் இடையில் ஒருவனுக்கு விழிப்பு வந்துவிடும். பயணத்தின் இடையில் முப்பதாண்டு காலம் கழித்து எழுந்துவிடுவான். விண்வெளிக் கப்பல் முழுவதுமே ஆட்டோமேடிக் என்பதால் இவன் கேட்கிற எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைக்கும். ஆனால் ஒரு மனிதன் கூட அருகாமையில் இல்லை. இன்னமும் தொண்ணூறு ஆண்டுகாலம் இப்படியே பயணிக்க வேண்டும் என்பது அவனை அலறச் செய்துவிடும். அதனால் ஒரு பெண்ணை எழுப்பிவிட்டுவிடுவான். அவளுடன் காதல் வரும். கசமுசா நடக்கும். அவளுக்கு ஒரு கட்டத்தில் உண்மை தெரிந்து சண்டை பிடிக்கும் தருணத்தில் இன்னொரு மனிதன் எழுந்து வருவான்.

விண்வெளிக்கப்பலில் நிறையக் கோளாறுகள் இருப்பதை இடையில் எழுந்த ஆள் கண்டுபிடித்துத் தந்துவிட்டு அவன் இறந்து போய்விட அதன் பிறகு அனைத்துமே ஹாலிவுட் மசாலா. லாஜிக் ஓட்டைகள், நம்ப முடியாத புருடாக்கள் என்று கடுப்புதான். ஆனால் நமக்கான புதிய விஷயத்தைக் காட்டுகிற எந்த படைப்பையுமே ஏதாவதொருவிதத்தில் நாம் பொருட்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. இந்தப் படம் அப்படியான புதிய விஷயங்களைக் காட்டுவதனாலேயே சிபாரிசும் செய்யலாம்.

நாஸா புதிய கிரகங்களைக் கண்டுபிடித்தாக அறிவித்தவுடன் கூகிள் தனது டூடிளாக இந்தச் செய்தியைத்தான் வைத்திருந்தது. இது அவ்வளவு முக்கியமான செய்தியா என்று துழாவிக் கொண்டிருந்தேன். இன்னமும் நிறைய ஆராய்ச்சிகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இன்னும் பல வருடங்கள் ஆகக் கூடும். சிறுவனாக இருந்த போது செவ்வாயில் மனிதர்கள் வாழ முடியும் என்றார்கள். இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகும் அதற்கான சாத்தியங்கள் உறுதியாகச் சொல்லப்படவில்லை. இனி இருபது வருடங்கள் கழித்து இப்பொழுது கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் TRAPPIST-1 பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். இன்னொரு கிரகத்தைக் கண்டுபிடித்து மனிதர்கள் வாழ்வதற்கான சாத்தியங்களைத் தோண்டித் துருவி அங்கே மனிதர்கள் சென்று வாழலாம் என்பதெல்லாம் வானமேறி வைகுந்தம் போவது மாதிரிதான்.

இருக்கிற பூமியை பாதுகாக்கிற வழியைப் பார்ப்பதுதான் கூரை ஏறி கோழியைப் பிடிக்கிற கதை. கோள்களைக் கண்டறிந்தோம், நட்சத்திரங்களை எண்ணிப்பார்த்தோம் என்றெல்லாம் செய்தி வரும் போது முதலில் நம்மூரில் இருக்கிற மரங்களைக் காப்பாற்ற வழியைப் பாருங்கள் என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. விண்வெளி ஆராய்ச்சியை சிறுமைப்படுத்துவதான அர்த்தத்தில் இதைச் சொல்லவில்லை. அத்தகையை செய்திகளைவிடவும் முக்கியமானது நாம் இழந்து கொண்டிருக்கிற பூமியைப் பற்றிய செய்திகள் என்பது. அதைத்தான் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

Feb 22, 2017

இரு பெண்கள்

கொச்சியில் வசிக்கும் ராதாகிருஷ்ணன் பல வருடங்கள் அமெரிக்காவில் இருந்தவர். இந்தியா வந்த பிறகு ஈ-பே நிறுவனத்தில் பணியாற்றினார். சில காரணங்களுக்காக அந்நிறுவனத்தைவிட்டு வெளியேறியவர் இப்பொழுது கொச்சியில் ஒரு சிறு நிறுவனத்தின் தூண்களில் ஒருவராக இருக்கிறார். அந்த நிறுவனம் சேர்தலா என்னுமிடத்தில் இருக்கிறது.

அவ்வப்பொழுது அலைபேசியில் பேசிக் கொள்வோம். சில வாரங்களுக்கு முன்பாக அழைத்த போது ஒரு கல்லூரியின் வளாக நேர்முக தேர்வில் இருந்தார். யாராவது கேம்பஸ் இண்டர்வியூ நடத்துவதாகவோ, தமது நிறுவனத்தில் ஆட்களுக்கான தேவை இருப்பதாகவோ சொல்லும் போது மூக்கு வியர்த்துக் கொள்ளும். யாரையாவது உள்ளே தள்ளிவிடும் வாய்ப்பு அது. ‘வேலைக்கு ஆள் எடுக்கறீங்களா?’ என்றேன். அது வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்வு இல்லை.

சேர்தலாவில் நிறுவனம் நடத்துவதால் கேரள அரசாங்கம் சில சலுகைகளை வழங்குகிறது. சலுகைகளைப் பெற்றுக் கொண்டவர்கள் அதற்கு பிரதியுபகாரமாக அரசுக் கல்லூரி மாணவர்கள் இருபது பேர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சியளிக்கிறார்கள். Data analytics பயிற்சி. ஒரு மாத கால இலவசப் பயிற்சி இது. கல்லூரி முடித்து வெளியே வரும் போது வேலை தேடுவதற்கு இந்தப் பயிற்சி உதவக் கூடும். ஒருவேளை அவர்கள் நிறுவனத்தில் வேலை வாய்ப்பு உருவானால் இருபது பேரில் சிறப்பாகச் செயல்படுகிற ஒன்றிரண்டு பேர்களை அவர்களே வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வார்கள்.

‘இருபது பேர்ல ரெண்டு பேருக்கு தமிழ்நாட்டிலிருந்து வாய்ப்பு தர முடியுமா?’ என்றேன். எனக்கு அப்பொழுது எந்த மாணவரை அனுப்ப வேண்டும் என்று தெரியாது. வாய்ப்பு கிடைப்பதுதான் அரிது. வாய்ப்பைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் ஆட்களுக்கா பஞ்சம்? 

‘It should not be problem. எதுக்கும் நான் மேலாண்மையில் பேசிவிட்டுச் சொல்கிறேன்’ என்றார். அவர்கள் சரி என்று சொல்லிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. உடனடியாக அரசு உதவி பெறும் கல்லூரியொன்றில் பேசினேன். துறைத்தலைவர் தொடர்புக்கு வந்தார். அவரிடம் விவரங்களைச் சொன்னேன்.

‘சார்...வேலை கிடைக்கும்ன்னு சொல்ல முடியாது..ஆனா மாணவர்களுக்கு இது நல்ல வாய்ப்பு..வெளியுலகம் தெரியும்’ என்றேன். அந்தக் கல்லூரியில் முப்பத்தைந்து மாணவர்கள் எம்.சி.ஏ படிக்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் விவசாயிகள் அல்லது விவசாயக் கூலிகளின் பிள்ளைகள். 

‘கொச்சின் சென்று வருகிற செலவு, அங்கே தங்குவதற்கான விடுதிச் செலவு என எல்லாவற்றையும் நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து கொடுத்துவிடலாம். நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய அதே சமயம் வசதியில்லாத மாணவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுங்கள்’ என்று சொல்லியிருந்தேன். சேர்தலா, எர்ணாகுளத்திலிருந்து முக்கால் மணி நேர பேருந்து பயண தூரத்தில் இருக்கிறது. அதனால் சேர்தலாவிலேயே ஒரு விடுதி இருந்தால்தான் மாணவர்கள் தங்குவதற்கு வசதியாக இருக்கும். அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் ராதாகிருஷ்ணனே பார்த்துக் கொண்டார்.

அன்று மாலையே துறைத்தலைவர் அழைத்து இரு மாணவிகளின் பெயர்களைச் சொன்னார். மகேஸ்வரி, ரேணுகாதேவி. இரண்டு மாணவிகளையும் தனித்தனியாக அழைத்துப் பேசினேன். இருவருக்குமே தந்தை இல்லை. அம்மாக்கள் விவசாயக் கூலிகள். நல்ல மதிப்பெண் சதவீதம் வைத்திருக்கிறார்கள்.

விவரங்களைச் சொல்லி ‘கொச்சி போறீங்களா?’என்றேன். சம்மதம் சொன்னார்கள். ராதாகிருஷ்ணனிடம் இரண்டு பெண்களின் அலைபேசி எண்களையும் கொடுத்திருந்தேன். அவர் ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டார். இரண்டு பெண்களும் ஒரு மாதம் தங்கி உணவருந்த எட்டாயிரம் ரூபாய். சென்று வர ஆயிரம் ரூபாய். மொத்தம் ஒன்பதாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலை நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

வேலை தருகிறார்களோ இல்லையோ- கிராமப்புறத்திலிருந்து தமிழ் வழிக்கல்வியில் படித்து மேலே வந்திருக்கும் இத்தகைய விவசாயக் கூலிகளின் குழந்தைகளுக்கு இப்படியெல்லாம் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்று காட்டுவதே கூட சிறந்த உதவியாக இருக்கும். அதுவும் வேலை வாய்ப்பு மிகுந்த ஏரியா இது. இத்தகைய படிப்புகளில் முப்பது நாட்கள் பயிற்சி என்றால் பல்லாயிரக்கணக்கில் கறந்துவிடுவார்கள். இலவசமாகச் செய்து கொடுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும். நிறுவனத்தின் பெயரை வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடலாமா என்று தெரியவில்லை. அதனால் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை.

ரேணுகாதேவியும் மகேஸ்வரியும் நான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள். பத்து நாட்களுக்கான பயிற்சி முடிந்திருக்கிறது. மிகவும் திருப்தியாக உணர்கிறார்கள்.

இந்தச் செய்தியை பொதுவெளியில் எழுத ஒரே காரணம்தான் - வேலை வாய்ப்புகள், பயிற்சிகள் குறித்தான வாய்ப்புகள் இருப்பின் தகவல் தெரிவித்தால் எங்கோ ஒரு கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் சரியான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்துவிடுகிறேன். இப்படிச் சொல்லும் போது கொஞ்சம் பயமாகவும் இருக்கிறது- Forward மின்னஞ்சல்கள், கண்ணில்படும் விளம்பரங்களையெல்லாம் அனுப்பி வைத்துவிடுவார்கள். அப்படி எதையும் அனுப்ப வேண்டாம். தனிப்பட்ட முறையில் நிறுவனத்தில்/வாய்ப்பில் தங்களால் தாக்கத்தை (influence) ஏற்படுத்த முடியுமெனில் அனுப்பி வைக்கவும்.

இதெல்லாம் நம்மைப் பொறுத்தவரைக்கும் ஐந்து நிமிட வேலை, ஒன்றிரண்டு அலைபேசி அழைப்புகளோடு முடிந்துவிடுகிற காரியங்கள்தான். ஆனால் யாரோ ஒரு மாணவனுக்கு அது எதிர்காலமாக இருக்கக் கூடும். நமக்கு மிகச் சாதாரணமான விஷயங்கள் எல்லாம் இங்கு பலருக்கும் அசாதாரணமான பிரம்மாண்டம் என்பதை மட்டும் மனதில் நிறுத்திக் கொண்டால் போதும். எவ்வளவு சிறிய வாய்ப்பையும் நாம் உதாசீனப்படுத்த மாட்டோம்.