Jan 16, 2017

தேவதையும் முண்டக்கண்ணனும்

வெள்ளை நிற டீஷர்ட் அணிந்திருந்தாள். நீல நிற ஜீன்ஸ். தேவதைதான். கோபக்கார தேவதை. அநேகமாக ஐடி நிறுவனமொன்றில் பணி புரிகிறவளாக இருக்க வேண்டும். அவனும் அப்படித்தான் இருந்தான். அவர்கள் இருவரும் மங்கமன்பாளையாவில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். திருமணமானவர்களா அல்லது காதலர்களா என்று கணித்துவிட முடியாத உருவமும் உடல்மொழியுமாக திட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். மங்கமன்பாளையா எப்பொழுதுமே கசகசத்துத்தான் கிடக்கும். ஜனநெருக்கடி அதிகம். ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளுமாக குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். சிலரது கண்கள் இருவரையுமே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன. சிலர் பார்த்தும் பார்க்காததும் போல கடந்து கொண்டிருந்தார்கள். 

அப்போ பார்மஸியில் மருந்து வாங்குவதற்காக நின்று கொண்டிருந்தேன். அவர்களது சப்தம் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருந்தது. சண்டையிடுவதென்றால் வீட்டுக்குள் சென்று கதவை மூடிக் கொண்டு சத்தம் வெளியில் வராமல் பேசிக் கொள்ளும் மனிதர்களைத் தெரியும். எவ்வளவுதான் கோபமிருந்தாலும் அடுத்தவர்களுக்குத் தெரியாமல் அடக்கிக் கொள்வதுதானே நம்மவர்களின் வழக்கம். நம் காலத்தில் ‘என் கோபம்...நான் காட்டுறேன்...அடுத்தவனைப் பத்தி எனக்கென்ன கவலை?’ என்கிற மனநிலை கிட்டத்தட்ட அத்தனை உணர்வுகளுக்கும் வந்து சேர்ந்துவிட்டது. காதல், காமம், அன்பு என எல்லாவற்றையும் கடை பரப்பிவிடுகிறோம். 

வெள்ளிக்கிழமையன்று பிரிகேட் சாலையில் சுற்றுவதற்கு காணக் கண்கோடி வேண்டும். கண்ணாடியணிந்த ஒன்றரைக் கண்களை வைத்துக் கொண்டு என்னுடைய அவஸ்தை எனக்குத்தான் தெரியும். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கண்காணிப்பு கேமிரா உண்டு. ஆனால் எதைப் பற்றியும் அலட்டிக் கொள்ளாத தலைமுறை இது. அந்தத் தலைமுறையின் பிரதிநிதிதான் டீஷர்ட் தேவதையும் அந்த முண்டக்கண்ணனும். தேவதைகளோடு சுற்றுகிற ஒவ்வொரு பையனும் எனக்கு முண்டக்கண்ணனாகத்தான் தெரிகிறார்கள். பொறாமை. சண்டை ஒரு கட்டத்தை நெருங்கினால் அவளுக்கு ஆதரவாகக் களமிறங்கி அவனை மிரட்டி அவளது கன்னத்தை வருடிக் கொடுத்து ஒரு காபி குடிக்க அழைத்துச் செல்லலாம் என்று மனம் சிறகடித்துக் கொண்டிருந்தது. எப்படியும் அவன் அவளை ஓங்கி அறைவான் என்ற முடிவுக்கு வந்து சேர வெகு நேரம் பிடிக்கவில்லை. 

ஹிந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் மாற்றி மாற்றி திட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  

கியர் படுவேகமாக மாறிய ஒரு கட்டத்தில் யாருமே எதிர்பார்க்காத காரியத்தை அந்த தேவதை செய்தாள். அருகில் இருந்த இளநீர்கடைக்காரரின் வண்டியிலிருந்த கத்தியை எடுத்து தனது கழுத்து மீது வைத்துக் கொண்டாள். சினிமா பார்த்து கெட்டவளாகத்தான் இருக்கும் எனத் தோன்றியது. ஆனால் அதன் பிறகான அவளது வேகமும் குரலும் தொனியும் அப்படித் தெரியவில்லை. கடையிலிருந்து கத்தியை எடுத்ததும் கழுத்தில் வைத்ததும் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நடந்தது. முண்டக்கண்ணன் உட்பட யாருமே இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. எல்லோரையும் விடவும் அவன்தான் நிலைகுலைந்து போனான். செத்துத் தொலைந்தால் சங்கை அறுத்துவிடுவார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன? கத்தியை தனது கழுத்தில் வைத்துக் கொண்டவள் சுற்றிலும் நின்றிருந்தவர்களைப் பார்த்து செல்போனின் கேமிராவை எடுக்கச் சொன்னாள்.

‘அவனை முதல்ல படம் எடுங்க...கழுத்தை அறுத்துட்டு நான் இவனைப் பத்தி சொல்லுறேன்..ரெக்கார்ட் பண்ணுங்க...வாட்ஸப், ஃபேஸ்புக்குன்னு ஒண்ணுவிடாம ஷேர் செய்யுங்க’ என்றாள். அவள் கண்கள் கசிந்து நின்றன. குரலில் படபடப்பு இருந்தது. அந்த இடத்தில் நின்றிருந்த ஒவ்வொருவரையும் மரணத்தின் சாட்சியாக்கிவிடுவதற்கான எத்தனிப்பு அந்தக் குரலில் இருந்தது. ஒன்றிரண்டு பேர் செல்போனை எடுத்தார்கள். முண்டக்கண்ணன் வெகு குழப்பத்தில் இருந்தான். அவளைக் கெஞ்சினான். அழுதான். சில வினாடிகளில் சுதாரித்துக் கொண்டு செல்போனை எடுத்தவர்களைக் கெஞ்சினான். பிறகு தனது முகத்தை மறைத்தான். அவ்வளவு கூட்டத்திலிருந்து அவளருகில் செல்வதற்கு யாருக்குமே தைரியமில்லை. கதுமையான கத்தியின் அருகாமை அவளை எந்த முடிவுக்கு இழுத்துச் சென்றுவிடக் கூடும் என்ற பயம் என்னைத் தாக்கியிருந்தது. அந்தக் கணத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை.

மீண்டுமொருமுறை ‘கேமிராவை ஆன் பண்ணுங்க’ என்று உரக்கக் கத்தினாள். இப்பொழுது வேறு சிலரும் தயாரானார்கள். பூக்காரப் பெண்மணி மட்டும் அவளைச் சமாதானம் செய்ய முயன்றார். ஆனால் அதுவும் பலனளிக்கவில்லை. 

அந்தப் பெண்மணியை நோக்கி ‘கிட்ட வராதீங்க’ என்று உரக்கக் கத்தினாள். 

‘எதுவா இருந்தாலும் வீட்ல போய் பேசிக்குங்க’ என்று அந்த மத்தியஸ்த பெண்மணி கன்னடத்தில் சொன்னது அவளுக்கு புரிந்ததா என்று தெரியவில்லை. தேவதை தொடர்ந்து மிரட்டிக் கொண்டேயிருந்தாள். என்னருகில் நின்றிருந்தவர் அவசர அவசரமாக 100க்கு தகவல் சொன்னார். அவர் இருந்த பதற்றத்தில் ‘சார் இது என்ன ரோடு?’ என்றார். பக்கத்தில் இருந்தவர் இடத்தைத் தெளிவாகச் சொன்னார். அலைபேசியின் மறுமுனையிலிருந்த காக்கிச் சட்டைக்காரர் எல்லாவற்றையும் குறித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அடுத்த சில நிமிடங்களில் காவலர்கள் வந்துவிடுவார்கள் என்று ஆசுவாசமாகச் சொன்னார்.

அவர்கள் வந்து மட்டும் என்ன செய்துவிட முடியும்? 100க்கு பதிலாக 108 வருவதுதான் சரியாக இருக்கும் என்று கூடத் தோன்றியது. அவளது கோபம் வடிந்து அங்கேயிருப்பவர்களின் பரிதாபத்தைக் கோருபவளாக மாறியிருந்தாள். அவள் அழுதவற்றில் எனக்கு பாதி புரியவில்லை. ஆனால் முண்டக்கண்ணனைக் குற்றம் சாட்டுகிறாள் என்று மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. கூட்டம் சேர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. நிறையப் பேர் அவளைச் சமாதானம் செய்யும் முயற்சியில் இறங்கினார்கள். ம்ஹூம்.

மொத்தச் சாலையையும் தேவதையும் முண்டக்கண்ணனும் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்திருந்தார்கள். பெண்கள் மட்டும்தான் யூகிக்கவே முடியாததைச் செய்வார்கள் என்று அர்த்தமில்லை. ஆண்களும் கூடச் செய்வார்கள். முண்டக்கண்ணன் எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் நெடுஞ்சாண்கிடையாக அவளது காலில் விழுந்தான். தலையையே தூக்காமல் கெஞ்சினான். சத்தியமெல்லாம் செய்தான். சுற்றியிருந்தவர்கள் இந்த ட்விஸ்டை எதிர்பார்க்கவில்லை. இதற்கு மேல் அவளால் வளையாமல் இருக்க முடியும் எனத் தோன்றவில்லை. எட்டி தலையில் உதைத்துவிட்டு கத்தியை அதே தள்ளுவண்டியில் வைத்துவிட்டு வேகமாக நடந்தாள். சிலர் கை தட்டினார்கள். விழுந்து கிடந்தவன் எழுந்து பின்னாலேயே ஓடினான். வீடியோ எடுத்தவர்களுக்கு இனி இதை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று குழப்பம் வந்திருக்கக் கூடும். அணைத்து வைத்தார்கள். சனிக்கிழமையன்று உள்ளூர் கன்னட சேனலில் இந்த நிகழ்வு ஒளிபரப்பானதாகச் சொன்னார்கள். 

மத்தியஸ்தம் செய்த பெண்மணிக்கு வாய்கொள்ளாச் சிரிப்பு. சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தார். எனக்கும் சிரிப்பாகத்தான் வந்தது. கோபம் வந்தால் எட்டி உதைத்த ஆண்களையெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அடி வாங்கிய ஆண்கள் குறித்தும் கிசுகிசுப்பாகச் சொல்வார்கள். அத்தனை பேரும் வீடியோ எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது நெடுஞ்சாண்கிடையாக காலில் விழுந்தவன் ஆச்சரியம்தான். சில வினாடிகளில் அதை அவள் ஏற்றுக் கொண்டதும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. கணப்பொழுதில் இருவரும் கண்களில் இருந்து மறைந்து போனார்கள். சண்டை இல்லாத இணையர் இந்த உலகில் யார் இருக்கிறார்கள்? சண்டை வரத்தான் செய்யும். அப்படியான தருணங்களில் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் வெடிப்பதும், வெடித்தவரைச் சமாதானப்படுத்தவும், மிரட்டவும், அடக்கவும் எந்தவிதமான சாம பேத தான தண்டத்தையும் எடுப்பதும்தான் காதலின் அதிசுவாரசியம். இந்தச் சூட்சமம் தெரிந்தவன் காதலை அனுபவிக்கிறான். தெரியாதவன் ‘இந்த வாழ்க்கையே மொக்கை பாஸ்’ என்று புலம்புகிறான்.  தேவதையும் முண்டக்கண்ணனையும் நினைத்தபடியே வந்து யூடியூப்பில் தேடி பார்த்தேன். இதுவரைக்கும் யாரும் பதிவு செய்யவில்லை. அநேகமாக சில நாட்களில் வந்துவிடக் கூடும். 

வானவன் மாதேவி

வானவன் மாதேவி எழுதிய மின்னஞ்சல் இது. அவர் செய்த/செய்து கொண்டிருந்த பணிகளை அவரின் எழுத்து வழியாகவே தெரியப்படுத்துவதற்காக 2014 ஆம் ஆண்டில் அவர் எழுதிய இந்த மின்னஞ்சலை பிரசுரம் செய்கிறேன்.

நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து இன்னொரு அறக்கட்டளைக்கு நேரடியாக உதவி வழங்குவதில்லை என்ற விதிமுறையின்படி ஆதவ் அறக்கட்டளைக்கு உதவவில்லை. ஆயினும் சகோதரியின் மீது மிகுந்த மரியாதை உண்டு.


வானவன் மாதேவி மாதிரியான மனிதர்கள் நீண்டு வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். துன்பத்தை அனுபவித்தாலும் தன்னைப் போன்றவர்களைத் தாங்கிப் பிடிப்பதற்காக ஆதவ் அறக்கட்டளையை நடத்தி வந்தவர். பொருளாதார சுதந்திரத்துடன், முழுமையான உடல்பலத்துடன் சமூகத்திற்காக துரும்பை எடுத்துப் போடுவது பெரிய காரியமில்லை. வானவன் மாதேவி மாதிரியான மனிதர்கள் தன்னலம் கருதாது சமூகத்திற்காக உழைப்பதுதான் இயற்கைக்கு நிகரான மனிதம். இத்தகைய மனிதர்கள்தான் ஏதேனுமொருவிதத்தில் பலருக்கும் உந்துசக்தியாக இருக்கிறார்கள். எனக்கும் அவர் ஒருவகையில் உந்துசக்தியாக இருந்தார்.

அவரது ஆன்மா சாந்தியடையட்டும். அவர் விட்டுச் சென்ற பணிகள் இனியும் தொடரவும் என்னுடைய பிரார்த்தனைகள். அவருக்கு என் சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

                                                                       ****


தோழர் வா.மணிகண்டன் அவர்களுக்கு ,

வணக்கம். தங்களின் இலக்கிய பணியும் சமூக பணியும் நட்புகள் வாயிலாக அறிந்தேன். வாழ்த்துக்கள் தோழர்.

என் பெயர் வானவன் மாதேவி .நானும் என் சகோதரி வல்லபி இருவரும் சேலத்தில் ஆதவ் டிரஸ்ட் என்னும் சேவை அமைப்பை நடத்தி வருகிறோம் . நான் என் சிறுவயது முதலே துயருறும் எவ்வுயிருக்கும் இரங்கும் இயல்பானவளாதலால் தசைசிதைவு நோய் தாக்கத்தின் பாதிப்பை நானும் உணர்ந்து என் தங்கையின் (வல்லபி) பாதிப்புகள் என்னைக்காட்டிலும் வேகமாக அதிகரித்ததையும் கண்டு ஏற்பட்ட வேதனைகளும் இந்த சேவை அமைப்பு ஆரம்பிக்க தூண்டியது. எங்கள் நிலை பொருளாதார அளவில் அவ்வளவு ஒன்றும் துயரமானதல்ல.. காந்தியின் எளிமை இளமையிலேயே கைகூடியதாலும் பெரிய ஆசைகள் ஏதுமின்றி, இருப்பதில் நிறைவடையும் இயல்பினால் இது சாத்தியமானது. இருந்தபோதும் சிகிச்சைகளுக்கு ஆன செலவுகள் தந்த சலிப்புகளையும் அவை தரும் ஏமாற்றங்களால் ஏற்படும் விரக்தியும் உண்மையில் மிகவும் கொடுமையானவை...

உண்மையில் நோய்களுக்காக என்னவிதமான மருத்துவம் அவசியம் என்பதில் யாருக்கும் தெளிவில்லாமலே தான் இருந்தோம். பிறகு அனைத்தும் பார்த்து இறுதியில் சில அவசிய மருத்துவ முறைகளாக இயன்முறை மருத்துவமும் (Physiotherapy) தொடுசிகிச்சை (Acupressure) ஆயுர்வேதம் (Ayurveda) ஹோமியோபதி (Homeopathy) & யோகா (Yoga) போன்றவை நோயின் தீவிரத்தைக்குறைக்க உதவுவதை கண்கூடாகக் கண்டோம்.

ஆதவ் டிரஸ்ட் (Aadhav Trust) குறிப்பாக தசைச் சிதைவு நோயால் (Muscular Dystrophy) பாதிக்கப்பட்ட அன்பர்களுக்கு உதவி செய்யவும், பிற சமூகப் பணிகள் செய்யவும், சிறப்புத் தேவை உள்ளவர்களுக்கு உதவவும், சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவும் 2009 ம் ஆண்டு துவக்கப்பட்டது. கடந்த ஐந்து வருடங்களாக தொடர்ந்து ஆதவ் அறக்கட்டளை மூலமாக தசைச் சிதைவு நோய் குறித்த விழிப்புணர்வு முகாம்களை மாவட்டம் தோறும் நடத்திவருகிறோம். இதுவரை சேலம், ஈரோடு, திருப்பூர் ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் நடத்தி உள்ளோம்.

மேலும் சேலம், திருப்பூர் மற்றும் ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் ஹோமியோபதி, ஆயுர்வேதம், பிசியோதெரபி உள்ளிட்ட மாற்று மருத்துவர்களைக் கொண்டு இலவச மருத்துவ முகாம் நடத்தி உள்ளோம்.

இம்முகாம்களில் சக்கர நாற்காலி, தையல் மிஷின், மிகவும் மெலிந்த உடல்கொண்டவர்களில் வசதியற்றவர்களுக்கு கட்டில் மெத்தை போன்றவற்றை வழங்கி அவர்களின் வலியை போக்கி வருகிறோம். மேலும், கல்வி உதவிகளும் உடைகளும் வழங்குகிறோம்.

பள்ளிகளுக்கு சென்று குழந்தைகளுக்கு சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வு,மரம் நடுதல், ஒழுக்கம், புத்தக வாசிப்பு, பண்பாட்டுக் கலைகள் மற்றும் சேவை குறித்து உரையாற்றி வருகிறோம்.

கணினி பயிற்சி மையம், படிப்பகம் துவக்கப்பட்டுள்ளது. கணினி மையம் பொதுவாக ஏழை மாணவர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் பயனடையும் குறைந்த கட்டண செலவில் வழங்க வகை செய்யப்பட்டுள்ளது.

சேலத்தில் வாரம்தோறும் இலவச மருத்துவ முகாம்கள் நடத்தி வருகிறது. இதில் பிஸியோதெரபி, அக்கு பிரஷர், யோகா மற்றும் வர்மா சிகிச்சைகள் முற்றிலும் இலவசமாக வழங்கியும், பயனாளிகளின் பயண செலவை வழங்கியும், மதிய உணவு வழங்கியும் வருகிறோம்.

சேலம் மாவட்டத்தை தலைமை இடமாக கொண்டுள்ள ஆதவ் ட்ரஸ்ட் அதன் சிகிச்சை மையத்தின் வாயிலாக தினந்தோறும் இலவச பிசியோதெரபி மருத்துவ சிகிச்சை வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

வீடுதான் உலகம் என்று இருக்கும் இவர்களது மகிழ்வுக்காக குடும்பத்துடன் இன்பச்சுற்றுலா அழைத்துச் செல்கிறது. இதுவரை ஏற்காடு , அண்ணா பூங்கா மற்றும் முத்தூர் டேம் போன்ற இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றுள்ளோம்.

இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் பள்ளிப் படிப்பை முடிக்க முடியாமல் பாதியில் நின்றுவிடுகிறார்கள். எனவே, ஒவ்வொரு ஆண்டும் இவர்களுக்கு ஒவியம், சிற்பம், நாட்டுப்புறப்பாடல், ஓரிகாமி, கதை சொல்லல் போன்ற பயிற்சிகள் வழங்கி வருகிறோம்.

தற்போதைய பணிகள் 
1. தசைச்சிதைவு நோய் (muscular dystrophy), மூளை முடக்குவாதம் (cerebral palsy), மனவளர்ச்சி குறைபாடு, ஆடிசம் உள்ளிட்டவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மருத்துவம் மற்றும் கல்விக்காக உதவிவருகிறது ஆதவ் ட்ரஸ்ட். 

2. ஆதவ் பராமரிப்பு இல்லத்தில் தினமும் இயன்முறை மருத்துவமும்(Physiotherapy) ஹோமியோபதி மருந்துகளும் வழங்கி வருகிறது. வாரம் ஒரு முறை ஆயுர்வேத மருத்துவம் அக்குபிரஷர் மற்றும் யோகா பயிற்சியும் வழங்கிவருகிறது.

3. 14.7.2014 முதல் பள்ளி செல்ல இயலாத சிறப்புக்குழந்தைகளுக்கான கல்விமையமும் துவக்கப்பட்டு நடைபெற்று வருகிறது.

4. க்ராபிக்ஸ், அனிமேஷன் உள்ளிட்ட கணினி பயிற்சி வழங்கிவருகிறது.

5. கைவிடப்பட்ட நோய்மையாளர்களுக்கு அவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு நம்பிக்கை ஒளியூட்டும் பொருப்பை ஆதவ் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது.. அவர்களது வாழ்க்கைத்தரத்தை உயர்த்தவும் நோய்மையின் பாதிப்பில் இருந்து காக்கவும் ஓரளவு முன்னேற்றம் அடையச்செய்யவும் தொடர்ந்து முயன்றுவருகிறது. கடந்த ஒரு மாதத்தில் நல்ல முன்னேற்றமும் உள்ளது. 

தங்களை எங்கள் ஆதவ் டிரஸ்ட் அன்போடு என்றென்றும் வரவேற்கிறது.

இப்படிக்கு,
வானவன் மாதேவி

ஆதவ்ட்ரஸ்ட்
aadhavtrust.webs.com

Jan 15, 2017

ஜல்லிக்கட்டுவும் போலிகளும்

ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக நிறைய இளைஞர்கள் களமிறங்கியிருக்கிறார்கள். மதுரை, நெல்லை போன்ற பெருநகரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் போராட்டக் களத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்றால் எங்கள் ஊரில் கூட நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் ஊர்வலம் சென்றிருக்கிறார்கள். ஆச்சரியமான விஷயம் இது. எந்தத் தலைவனும் முன்னால் இல்லை; எந்தக் கட்சிக் கொடியும் பறக்கவில்லை. இளைஞர்கள் அவர்களாகவே கூடியிருக்கிறார்கள். தன்னெழுச்சியான போராட்டம் இது. அண்மைக் காலத்தில் நடைபெற்ற இத்தகைய போராட்டங்கள் இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்கப்பட்டன. ஒரு சில நாட்களிலேயே போராட்டம் நடந்ததற்கான அடையாளமே இல்லாமல் துடைத்து வீசப்பட்டதை பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தோம். ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான போராட்டத்திலும் ஆட்சியாளர்களின் அடக்குமுறை இருந்தாலும் கூட பெரும்பாலான ஊர்களில் காவல்துறையினர் அனுமதித்திருக்கிறார்கள். 

போராட்டத்தை அரசு விட்டு வைத்திருப்பதன் பின்னணியில் நிறையக் காரணங்கள் இருக்கக் கூடும். ஆளுங்கட்சியின் சிக்கல்கள், தமிழகத்தின் வறட்சி, விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் என எல்லாவற்றையும் சில நாட்களுக்கு மறைத்து வைப்பதற்கு ஒரு காரணம் தேவையாக இருக்கிறது. அந்த வகையில் ஜல்லிக்கட்டு பயன்படுகிறது. தலையையும் காட்டி வாலையும் நீட்டுகிற செயல் இது. ஜல்லிக்கட்டு நடந்தே தீரும் என்று அறிவிப்பதும் பிறகு அடக்குவது போலக் காட்டிக் கொள்வதும் அரசியல் விளையாட்டின் காய் நகர்த்தல்கள். 

வழக்கமாக இத்தகைய நிகழ்வுகளில் தலையைக் காட்டி மொத்த கவனத்தையும் தம்மை நோக்கித் திருப்பி நீர்த்துப் போகச் செய்யக் கூடிய எந்தச் சில்லரை அரசியல்வாதியும் போராட்டக் களங்களில் கண்ணில்படவில்லை என்பதுதான் மிகப்பெரிய ஆசுவாசம். இளைஞர்கள் கூடியிருக்கிறார்கள்; பெருமளவிலான போராட்டத்தை முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள்; ஆங்காங்கே ஜல்லிக்கட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கிறது; திரளான மக்கள் ‘ஜல்லிக்கட்டு நடத்தப்பட வேண்டும்’ என்று நினைக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். போராட்டம் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது என்றாலும் கூட ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு ஆதரவான போராட்டம் ஜனவரி 15க்கு மேல் தொடர்வதற்கான வாய்ப்பில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. அடுத்த ஜனவரி மாதம் வரைக்கும் இதை மறந்துவிடுவார்கள். கடந்த ஆண்டிலும் கூட இதுதான் நடந்தது. இனியும் இதுதான் நடக்கும். தொடர்ச்சியான சட்டப்போராட்டம், மக்களின் நீண்டகால ஆதரவு, அதைக் கட்டிக்காக்கும் போராட்டக் குழு போன்றவையின்றி நடைபெறும் போராட்டங்கள் சிதறிப் போய்விடும் என்பதுதான் நிதர்சனம். அப்படிச் சிதறுவதற்கான எல்லாவிதமான சாத்தியக் கூறுகளையும் இப்போதைய ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் கொண்டிருக்கிறது. இன்றைக்கு தன்னெழுச்சியாகக் கூடியிருக்கும் இளைஞர்களை வழிநடத்துகிற ஆள் என்று யாருமே தெரியவில்லை என்பது ஒருவகையில் அவலம்தான். ஒருவேளை அப்படியொரு தலைவன் உருவாகியிருந்தால் இந்தப் போராட்டத்தின் முனை மழுங்கடிக்கப்பட்டிருக்கும்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயத்தையும் நாம் பேச வேண்டியிருக்கிறது-

இந்தப் போராட்டமானது வெறும் ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு ஆதரவான போராட்டமாக மட்டுமே இருப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. பீட்டா(PETA) மாதிரியான போலி அமைப்புகளுக்கு எதிரான செயல்பாடாகவும் இருக்க வேண்டும். உள்ளுக்குள் ஒரு நோக்கத்தை வைத்துக் கொண்டு வெளியில் இன்னொரு நோக்கத்தை பிரஸ்தாபித்துக் கொண்டிருக்கும் எந்தவொரு அமைப்புமே போலியானதுதான். இன்றைக்கு விலங்கு வதைக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டுமானால் இந்தியா முழுவதும் pink revolution என்ற பெயரில் தினந்தோறும் லட்சக்கணக்கான ஆடுகளையும் மாடுகளையும் நவீனமயமாக்கப்பட்ட தொழிற்சாலைகளில் கொன்று பதப்படுத்தி பொட்டலம் கட்டி வெளிநாட்டுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படும் தொழிலுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும். தோல் உற்பத்திக்காகவே வளர்க்கப்பட்டு கொல்லப்படும் உயிர்களின் நலனுக்காகப் போராட வேண்டும். லாரிகளில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டு கேரளாவில் அடிமாடாகிற பாவப்பட்ட ஜீவன்களுக்காக சாலையை மறிக்க வேண்டும். எவ்வளவோ இருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் மேம்போக்காக விட்டுவிட்டு ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு எதிராக வரிந்து கட்டினால் நோக்கத்தைச் சந்தேகப்படத்தான் வேண்டும். இத்தகைய அமைப்புகளின் உண்மையான நோக்கங்கள், அவர்களுக்கான நிதி ஆதாரம், உண்மையிலேயே அவர்களின் செயல்பாடு என்னவென்பது குறித்தெல்லாம் புரிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

பீட்டா மாதிரியான பன்னாட்டு அமைப்புகளை எதிர்த்து அரசியல் நடத்தாமல், போராடாமல் வெறும் ஜல்லிக்கட்டை நடத்துவது என்பது குறுகிய கால சந்தோஷமாக மட்டுமே நிலைத்துவிடும். 

அதே சமயம் எந்தவொரு அமைப்பிலும் தம்மை இணைத்துக் கொள்ளாமல் ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு எதிராகப் பேசுகிறவர்கள் முன்வைக்கிற சில கருத்துக்களையும் உதாசீனப்படுத்த வேண்டியதில்லை. தமிழகத்தின் மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டுமே நடைபெறுகிற ஒரு நிகழ்வை எப்படி ஒட்டுமொத்த தமிழர்களுக்கான பாரம்பரிய விளையாட்டு என்று முன் வைக்க முடியும்? காயம்படும் வீரர்களின் குடும்பத்துக்கான பதில் என்ன? ஜல்லிக்கட்டுவில் இருக்கும் சாதிய வேறுபாடுகளை ஆதரிக்கிறீர்களா? ஜல்லிக்கட்டு மட்டுமே நாட்டு மாடுகளைக் காப்பதற்கான ஒரே சாத்தியக் கூறா? போன்ற சில கேள்விகளை நாமும் உணர்ச்சிவசப்படாமல் விவாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

இவையெல்லாம் நம்முள் விவாதித்து முடிவுக்கு வர வேண்டிய கேள்விகள். ஆனால் எவனோ ஒரு அமெரிக்கக்காரனும், கே.எஃப்.சியில் கோழியைக் கொறிக்கும் நடிகனும், ‘மீன் இல்லாம சாப்ட மாட்டேன்’ என்று கொஞ்சுகிற நடிகையும் தமிழர்களின் வாழ்வியல் அடிப்படையைக் கூட புரிந்து கொள்ளாத நீதிமான்களும்  ‘அய்யோ மாடு பாவ்வ்வ்வம்’ என்று சொல்லி நாம் நமது பண்டிகையை எப்படிக் கொண்டாட வேண்டும் என்று முடிவு செய்வதைத்தான் ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை. இத்தகையவர்களையும் பின்புலமாக இருந்து இவர்களைத் தூண்டி விடுகிறவர்களையும் எதிர்த்து நம் எதிர்ப்புணர்வைக் காட்ட வேண்டியிருக்கிறது.

நம்முடைய பண்பாட்டை ஒழிப்பதும் பிறவற்றை உள்ளே திணிப்பதும் காலங்காலமாக நடந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. ஜல்லிக்கட்டு விவகாரத்தையும் அத்தகைய ஒன்றானதாகத்தான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. போகி என்ற பெயரில் நம்முடைய வீடுகளில் சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஓலைச்சுவடிகள் கொளுத்தப்பட்டன. பல புத்தகங்கள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. இன்னமும் கூட போகியன்று சென்னை போன்ற பெருநகரங்கள் புகை மூட்டம் மிகுந்து திணறுகின்றன. இதைப் பற்றி எந்த நீதிமன்றமாவது எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. தீபாவளியன்று கொளுத்தப்படும் பட்டாசுகள், அதைத் தயாரிக்கப்படும் தொழிற்சாலைகளில் சிக்கி வாழ்வைத் தொலைக்கும் இளம்சிறார்கள் குறித்து யாருக்காவது காதில் புகை வந்ததா என்றும் தெரியவில்லை. விநாயகர் சதுர்த்தியன்று  கரைக்கப்பட்டு சீரழிக்கப்படும் நதிகளும் குளங்களும் குட்டைகளையும் பற்றி எந்தப் பெரிய புரட்சியாளனும் வாயைத் திறப்பதில்லை. இசுலாமிய பண்டிகைகளின் போது கொல்லப்படும் உயிர்களின் எண்ணிக்கையை யாரும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. இந்தியா முழுவதும் நடைபெறும் சேவல் சண்டைகள் பற்றி எந்த முத்தும் உதிர்வதில்லை- ஜல்லிக்கட்டுவின் போது எந்தக் காளையும் சாவதில்லை. ஆனால் சேவல் சண்டையில் பெரும்பாலும் ஒரு சேவல் கொல்லப்பட்டுவிடும். இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாத விலங்கு ஆர்வலர்களும், உயிர்காப்பாளர்களும், சூழலியல் புரட்சியாளர்களும் ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு எதிராக ஒன்றிணையும் போது அவர்களின் நிலைப்பாடு குறித்து சந்தேகம் வலுக்கத்தானே செய்யும்?

ஜல்லிக்கட்டுவுக்கு ஆதரவான போராட்டங்கள் ‘சீசனல் போராட்டமாக’ ஓய்ந்துவிடக் கூடாது என்றுதான் மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறேன். நீண்டகால நோக்கில் தொடர்ச்சியான முன்னெடுப்புகளையும் சட்டப்போராட்டங்களையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். அதைச் செய்வதற்கு அரசியல் ஆதாயம் பார்க்காத நேர்மையான சில இளைஞர்கள் முன் வந்து ஒரு அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். அதை வலுவிழக்கச் செய்யும் செயல்களை அரசும் உளவுத்துறையும் கண்டிப்பாக மேற்கொள்ளும். ஆனால் அத்தகைய வேலைகளை நேர்மையான ஊடகங்கள் எதிர்த்து அமைப்பைக் காக்க உதவ வேண்டும். இன்று கூடியிருக்கும் இளைஞர்கள் ஒன்றுபட்டு நின்று நம்முடைய உரிமையை மீட்டெடுக்க வேண்டும். எவ்வளவோ இருக்கின்றன. பார்க்கலாம்.

Jan 13, 2017

விகடன் விருதுகள்

விகடன் விருதுகள் கவனம் குவிப்பவை. பல்வேறு தரப்பினரையும் தம்மை நோக்கி ஈர்க்கச் செய்பவை. இந்த வருடமும் விருது அறிவித்திருக்கிறார்கள். வெய்யில், சோ.தர்மன், இமையம், பிரேம் என முக்கியமானவர்கள் விருது வாங்கியிருக்கிறார்கள். அத்தனை பேருக்கும் வாழ்த்துக்கள். எழுதுகிற அத்தனை பேருக்கும் விருது தருவது சாத்தியமில்லை. ஒருவருக்குக் கொடுத்தால் இன்னொருவருக்கு ஏன் கொடுக்கவில்லை என்று கேட்பார்கள். எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்த இயலாது. ஆனால் இந்தப் பட்டியலில் எதுவுமே சோடை போகாது என்பதால் தேர்வு குறித்தெல்லாம் விமர்சனம் எதுவுமில்லை.

கடந்த ஆண்டுகளில் இல்லாத வகையில் இந்த முறை விகடன் விருது வழங்கும் பிரமாண்ட விழாவை நடத்துகிறார்கள். 

சினிமா விருதுகள் மட்டும் மேடையில் வழங்கப்படுமாம். எழுத்தாளர்களுக்குத் தனியாக வழங்குவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். இதைத்தான் ஜீரணித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. முன்பு கூட ஒரு முறை கோடு காட்டியிருக்கிறேன். கடந்த வருடம் விகடனின் டாப் 10 நம்பிக்கை மனிதர்களில் ஒருவனாக என்னைத் தேர்ந்தெடுத்த போது மிகுந்த சந்தோஷமாக இருந்தது. விருதை வாங்கிக் கொள்ள சென்னை வர முடியுமா என்றார்கள். சொந்தக் காசுதான். மாதச் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு நன்றாகத்தானே இருக்கிறேன்? சென்றிருந்தேன். நுங்கம்பாக்கத்தில் ஒரு ஃபோட்டோ ஸ்டுடியோவில் வைத்து விருதைக் கொடுத்து படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். அதே வருடம் வேறு பிரிவுகளில் விருது பெற்றிருந்த நயன்தாரா வந்தார். ரம்யா கிருஷ்ணன் வந்தார். அவர்களுக்குக் கிடைத்த மரியாதையே தனிதான்.

‘சொந்தக் காசு செலவு செஞ்சு பஸ் பிடிச்சு வந்து ஐநூறு ரூபாய்க்கு ரூம் வாடகைக்கு எடுத்து குளிச்சு புதுசா ஒரு செண்ட் பாட்டில் வாங்கி அடிச்சுட்டு வந்து ஃபோட்டோவுக்கு போஸ் கொடுத்திருக்கேன்...எடுத்ததிலிருந்து ஒரு படமாவது கொடுங்கய்யா..ஃபேஸ்புக்கில் போட்டு லைக் வாங்கிக்குறேன்’ என்று கெஞ்சிக் கெஞ்சிச் சலித்துப் போனதுதான் மிச்சம். இன்றைய தினம் வரைக்கும் படத்தைக் கூட அனுப்பி வைக்கவில்லை. வெறுத்துப் போனது. கேட்பதையே விட்டுவிட்டேன். சென்னைக்கு அழைத்தவரைக் கேட்டால் ‘நீங்க அவரைக் கேளுங்க’ என்பார். அடுத்தவரைக் கேட்டால் அனுப்பி வைக்கிறேன் என்பார். 

விகடனின் தகவல் தொடர்பு மகா மட்டம்- ஒருவேளை என்னைப் போன்ற சில்லுண்டிகளுக்கு அவ்வளவுதான் மரியாதை என்று நினைக்கிறேன். ராகவா லாரன்ஸின் அறக்கட்டளை சார்பில் தமிழகம் முழுவதும் நூறு இளைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஆளுக்கு ஒரு லட்ச ரூபாய் கொடுப்பதாக அறிவித்தார்கள். நினைவில் இருக்கிறதா? அந்தப் பணத்தை நேரடியாக வாங்கிக் கொள்ள முடியாது. ஆனால் நாம் கைகாட்டும் வேலையைச் செய்து கொடுப்பார்கள். அந்த நூறு இளைஞர்களில் நானும் ஒருவன். ஊர்ப்பக்கத்தில் வறட்சி நிவாரணப்பணிகளாக சிலவற்றை சிபாரிசு செய்திருந்தேன். உள்ளூர் பஞ்சாயத்து ஆட்கள் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். விகடனிலிருந்து நிருபர்களை அனுப்பி விசாரணையும் செய்தார்கள். இடையில் கடலூர் வெள்ளம் வந்தது. அதன் பிறகு என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை. விகடனிலிருந்து எந்தத் தகவலும் நேரடியாக இல்லை. ‘பணத்தை கடலூருக்கு ஒதுக்கியாச்சு’ என்று செவிவழிச் செய்தி வந்தது. ஊரில் என்னிடம் இன்னமும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விகடனிலிருந்து தகவல் சொல்லிவிட்டதாகச் சொல்லிச் சமாளிப்பேன். மரியாதைக்காவது நமக்குத் தகவல் சொல்லியிருக்கலாம் என்று வருத்தம் இல்லாமல் இல்லை.

விகடனில் பணியாற்றும் நண்பர்கள் ‘விகடனை வெளிப்படையாக விமர்சனம் செய்யாதீங்க’ என்று முகத்துக்கு நேராகவே சொல்லியிருக்கிறார்கள். விகடன் மாதிரியான வெகுஜன ஊடகங்களின் ஆதரவு நமது வளர்ச்சிக்கு உதவும்தான். விகடன் என்றில்லை- யாரிடமுமே தேவையில்லாத பகைமையை வளர்த்து கசப்பைச் சம்பாதிக்க வேண்டியதில்லை என்றுதான் நானும் கூட நினைப்பேன். ஆனால் நேரடியாக இத்தகைய அனுபவங்களைச் சந்திக்கும் போது எப்படி புலம்பாமல் இருக்க முடியும்? எல்லாவற்றையும் உள்ளே போட்டு புதைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றில்லை அல்லவா? 

தம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் எந்தவொரு மனிதனுக்கும் குறைந்தபட்ச மரியாதையாவது நிறுவனங்கள் கொடுக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதில் என்ன தவறு? மரியாதை கொடுக்க முடியாது என்றால் சினிமாக்காரர்களுக்கும் சேர்த்து மரியாதை கொடுக்கக் கூடாது. அவர்களுக்கு மட்டும் இரண்டு கொம்பா முளைத்திருக்கிறது? சினிமாவால்தான் இந்தச் சமூகம் சீரழிகிறது என்று வருடத்திற்கு இரண்டு முறையாவது லாவணி பாடிவிட்டு நடிகர் நடிகையைத்தான் உயர்த்திப் பிடிப்போம் என்றால் எல்லோருக்குமே சங்கடமாகத்தான் இருக்கும்.

கடந்த வருடம் விருதை எனக்கு தபாலில் அனுப்பி வைத்திருந்தால் பெங்களூரு ஸ்டுடியோவிலேயே அந்த விருதைப் பிடிப்பது போல நின்று படத்தை எடுத்து அனுப்பி வைத்திருப்பேன். நூறு ரூபாயோடு முடிந்திருக்கும். ஒரு நாள் விடுப்பும் மிஞ்சியிருக்கும். வேஷ்டி ஒன்றை மடித்து பைக்குள் வைத்து விடுப்பு வாங்கிக் கொண்டு பேருந்து ஏறியிருந்தேன். அந்த வருடத்திலேயே விருதாளர்களின் படங்களைப் போட்டு குறைந்த அளவிலான எண்ணிக்கையில் விருதுப் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தார்கள். அட்டையில் நடிகர்களும் நடிகைகளும்தான் வரிசையாக நின்றிருந்தார்கள். ஆதவன் தீட்சண்யா மாதிரியான எழுத்தாளர்களுக்குக் கூட இடம் இல்லை. அது போகட்டும். ஒரு பிரதியாவது அனுப்பி வைத்தார்களா? ம்ஹூம். அப்பா உடல்நிலை சரியில்லாமல் கோவை கே.எம்.சி.ஹெச்சில் படுத்திருந்தார். பிழைக்க மாட்டார் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அப்பாவுக்கு வழங்கக் கூடிய கடைசிச் சந்தோஷமாக இருக்கக் கூடும் என்று அந்தப் புத்தகத்தைத் தேடி வாங்கி அழுது பிறகு கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு எடுத்துப் போய் காட்டினேன். 

விகடன் விருது வாங்குவது மிகப்பெரிய கெளரவம் என்று அப்பா நினைத்தார். அதை வாங்கிக் கொள்வதற்காக பேருந்து பிடித்துச் சென்றதும், அங்கே வேலைக்காரனைப் போல காய்ந்து கொண்டிருந்ததும் எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும் அல்லது அன்றைய தினம் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதவன் தீட்சண்யாவுக்கும் தெரிந்திருக்கலாம். இதையெல்லாம் நினைக்கும் போது எப்படி வெளிப்படையாக எழுதாமல் இருப்பது என்று தெரியவில்லை. அந்த மாதிரியான சூழலில் இருப்பது நம்மை நாமே குறுகச் செய்துவிடும். எவ்வளவோ நம்பிக்கையிலும் கித்தாப்பிலும் சென்னையில் இறங்கியவனுக்கு ‘நாமெல்லாம் தூசி...எப்பவுமே பொடியன்’தான் என்று பன்மடங்கு கழிவிரக்கத்தை உண்டாக்கிய தினம் என்றுதான் இன்னமும் நினைவில் நிற்கிறது. இதையெல்லாம் இப்பவும் கூட எழுதியிருக்க மாட்டேன்தான். ஆனால் சென்னையில் நடைபெறும் விழாவில் விகடன் விழாவில் சினிமாக்காரர்களுக்கு மட்டும் விருது வழங்கப்படும் என்று கேள்விப்படும் போதுதான் சுள்ளென்றாகிறது. 

அறம், சமூகம், சமத்துவம் என்றெல்லாம் பேசிவிட்டு வெறும் அரிதாரத்தை மட்டும் மேடையில் ஏற்றுவதை எப்படி விகடன் போன்ற பொறுப்புணர்வுள்ள பத்திரிக்கை செய்ய முடியும்? எழுத்தாளர்களுக்கும் பிற விருதாளர்களுக்கும் விருது கொடுப்பதாக இருந்தால் அதிகபட்சம் அரை மணி நேரம் ஆகுமா? அல்லது ஒரு மணி நேரம்? கொடுத்து அனுப்பி வைத்துவிடலாம். பல லட்ச ரூபாய் செலவு செய்யக் கூடிய பத்திரிக்கை எழுத்தாளர்களையும் பொருட்டாக மதித்து மேடையில் ஏற்றுவதுதானே நியாயம்? இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வேடியப்பன் முதல் குரலை உயர்த்தியிருக்கிறார்.

ஒருவேளை ‘அப்படியெல்லாம் இல்லை; அத்தனை விருதுகளும் மேடையிலேயே வழங்கப்படும்’ என்று விகடன் சொன்னால் சந்தோஷம்தான். எனக்குள் இருந்த மனக்குறைகளைக் கொட்டுவதற்காக இந்தக் கட்டுரையை எழுதியதாக இருக்கட்டும்.

விருதைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்லமாட்டேன். கடந்த வருடம் அப்படி யாராவது என்னிடம் சொல்லியிருந்தால் ‘சோலியைப் பார்த்துட்டு போங்க’ என்று சொல்லியிருப்பேன். எழுதுகிறவனுக்கு கிடைக்கக் கூடிய இத்தகைய அங்கீகாரங்கள் மிக முக்கியமானவை. கவனத்தை அவன் மீது குவிக்கச் செய்யும் இத்தகைய அங்கீகாரங்களும் விருதுகளும் அவனைத் தொடர்ந்து இயங்கச் செய்கின்றன. இன்றைக்கும் கூட ‘போன வருஷம் இவர்தான் டாப் 10 நம்பிக்கை மனிதர்’ என்று யாராவது அறிமுகப்படுத்தும் போது ஜிவ்வென்றிருக்கிறது. அதனால் விருதுகளை அவர்கள் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அவர்களை மேடையேற்றி சரியான கெளரவத்தை விகடன் கொடுக்க வேண்டும். எழுத்தாளர்களுக்கான மரியாதை என்பதைவிடவும் இப்படி விருதாளர்களைச் சரிசமமாக பாவிப்பதுதான் அந்த விருதுக்கான மரியாதை. ஒருவேளை அப்படிச் செய்ய முடியாதெனில் அடுத்த வருடத்திலிருந்து சினிமா விருதுகளோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாம்.

Jan 12, 2017

ஆஹா உலகம் எவ்வளவு அழகானது!

எல்லோரும் ஊரில் இருக்கிறார்கள். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாகவே பெங்களூருக்கு கிளம்பி வந்துவிட்டேன். அங்கேயே அமர்ந்திருந்தால் அப்பாவின் நினைப்புதான். யாராவது கிளறிவிடுகிறார்கள். பெங்களூரில் அப்படியில்லை. தனியாகத்தான் இருக்கிறேன் என்றாலும் இயல்பாக இருக்கிறேன். மதுரை மீனாட்சி விலாஸ் காப்பாற்றிவிடுகிறது. சேந்தமங்கலத்துக்காரர்கள் யாராவது இருக்கிறீர்களா? அங்கேயிருக்கும் முத்து மெஸ்காரர்களுடையதுதான் மீனாட்சி விலாஸ். ஹெச்.எஸ்.ஆர் லே-அவுட்டில் புதிதாகத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். கொஞ்சம் வாய் கொடுத்துப் பேசினால் ‘சொல்லு மாப்பிள்ளை’ என்கிறார். இட்லி, பொங்கல், தோசை, வடை சேர்த்து அறுபது ரூபாய்தான். அட்டகாசம்.

கடந்த ஆறு மாதங்களாகவே மதிய உணவுப் பிறகு அப்பா தமிழ்நாடு என்று சேகரித்து வைத்திருக்கும் எண்ணுக்கு அழைத்துப் பேசுவது வழக்கம். இப்பொழுதும் அதே நினைப்புதான் இருக்கிறது. அவர் ஊரில் இருப்பதைப் போலவும் இப்பொழுது அழைத்தாலும் எடுத்துவிடுவார் என்கிற நினைப்பு. இன்னமும் சில மாதங்கள் ஆகக் கூடும். இப்படியே நினைப்பு இருந்தாலும் தவறேதுமில்லைதான். ஆயினும் இயல்புக்கு வந்தாக வேண்டுமல்லவா? நேற்று ஒரு படம் பார்க்க முடிந்தது.

ஜங்கோ அன்செய்ண்ட் (Django Unchained).

2012 ஆம் வருடம் வெளியான படம். வெளிநாட்டுப்படங்களை- அதுவும் டாரண்டினோ, கிம் கி டக் மாதிரியான மண்டைகளின் படங்களைப் பார்த்தால் நிச்சயமாக படம் குறித்தான சில விமர்சனங்களையாவது தேடி வாசித்துவிடுவது வழக்கம்.நாம் எதைப் புரிந்து கொள்கிறோம், அடுத்தவர்கள் என்ன புரிந்திருக்கிறார்கள், எதையெல்லாம் கோட்டைவிட்டுவிட்டோம், தவறவிட்ட நுணுக்கங்கள் என்ன என்பதையெல்லாம் தெரிந்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சில திரைப்படக் குழுக்கள் வெளிநாட்டு படங்களை திரையிட்டு குழுவாக அமர்ந்து பார்த்துவிட்டு பிறகு திரைப்படத்தைப் பற்றி விரிவாக விவாதிப்பது கூட அப்படித்தானே? 

தமிழில் கருந்தேள் ராஜேஷூம், யுவகிருஷ்ணாவும் இந்தப் படத்தைப் பற்றி இணையத்தில் எழுதியிருக்கிறார்கள். 

விமர்சனம் எழுதுவதைக் காட்டிலும் படம் குறித்தான அறிமுகத்தை எழுதுவதுதான் இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம். ஒருவேளை ஜங்கோ படம் குறித்துக இதுவரையிலும் கேள்விப்படாதவர்கள் பார்த்துவிடவும். இணையத்திலேயே கிடைக்கிறது. இரண்டேமுக்கால் மணி நேரப் படம். FM movies தளத்தில் கிடைக்கும்.

படத்தின் கதை 1858 ஆண்டு தொடங்குகிறது. கறுப்பின அடிமைகளைச் சங்கிலி பூட்டி அழைத்துச் செல்லும் டெக்ஸாஸ் வெள்ளையர்களிடமிருந்து ஜங்கோவை மட்டும் அழைத்துச் செல்லும் பவுண்ட்டி ஹண்ட்டரிடமிருந்து படம் ஆரம்பமாகிறது. பணத்துக்காக குற்றவாளிகளைத் தேடி அவர்களைச் சுட்டு கொன்று பரிசுத் தொகையைப் பெற்றுக் கொள்கிறவர்களுக்கு பவுண்ட்டி ஹண்ட்டர்ஸ் என்று பெயராம். அப்படியான வெள்ளையரிடம் வேலைக்குச் சேர்ந்து துப்பாக்கி பிடித்து, சுட்டுப் பழகி, எழுதப்படிக்கப் பழகி அவரது வேலைகளை முடித்துவிட்டு அவருடனேயே சேர்ந்து தனது மனைவியைத் தேடி மிஸிஸிப்பிக்குச் செல்கிறான் ஜங்கோ.


அந்தக் காலத்தில் அமெரிக்காவில் கறுப்பின மக்கள் பட்ட வேதனைகளும், அவர்களை விலங்குகளைக் காட்டிலும் கேவலமாக நடத்திய வெள்ளைக்காரர்களும், வன்முறையும்தான் படம் நெடுகவும். துப்பாக்கியும் ரத்தமும் கொலையுமெல்லாம் சேர்ந்து எனக்கு போக்கிரி படத்தைத்தான் நினைவூட்டின. டாரண்டினோ படத்தை போக்கிரியுடன் ஒப்பிடுவதா என்று யாராவது சண்டைக்கு வரக் கூடும். ஆனால் வன்முறை மட்டும்தான் ஒப்பிடலுக்கான காரணம். அதைத்தாண்டி படம் நமக்குள் உண்டாக்கக் கூடிய சலனம் முக்கியமானதாகத் தோன்றியது.

இலக்கியம் வாசிக்கத் தொடங்கிய காலத்தில் ‘கலை மக்களுக்கானதா’ ‘கலை கலைக்கானதா’ என்று முரட்டு விவாதம் ஓடிக் கொண்டிருப்பதை கவனிக்க நேரும். பெரும்பாலும் கம்யூனிசவாதிகள் கலை என்பது மக்களுக்கானது என்பார்கள். தீவிர இலக்கியவாதிகள் என்று சொல்லப்படுகிறவர்கள் கலை என்பது கலைக்கானது மட்டும்தான் என்பார்கள். ‘இவிய ரெண்டு பேரும் என்ன பேசிக்கிறாங்க’ என்று புரியாமல் குழப்பமாக இருக்கும். பிறகு பெருந்தலைகளிடன் பேசிய போது மெல்ல மெல்ல புரியத் தொடங்கியது. எளிய விவகாரம்தான். கலை என்பது மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பேச வேண்டும் என்பது ‘கலை மக்களுக்கானது’ என்கிறவர்களின் வாதம். அப்படியெல்லாம் அவசியமில்லை; வாசிக்கிறவன் தன்னைப் புரிந்து கொள்கிறவிதமாக அவனுக்கான உள்ளொளி தரிசனம் கிடைத்தால் போதும் என்பது தீவிர இலக்கியவாதிகளின் வாதம். அப்பொழுதெல்லாம் கவிதை எழுதித் திரிந்தேன் அல்லவா? அந்தக் காலத்தில் தீவிர இலக்கியவாதிகள் சொன்னதை நம்பிக் கொண்டு எழுத்து மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பேச வேண்டியதில்லை என நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஆனால் அப்படியில்லை. மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பேசாத எழுத்துகளுக்கும் கலைக்கும் நாம் வாழும் சூழலில் அவசியமே இல்லை என்றுதான் இப்பொழுது தோன்றுகிறது.

இங்கே நம்முடைய சூழல் கசப்பேறிக் கிடக்கிறது. ஆட்சியாளர்களிலிருந்து அதிகாரிகள் வரை அயோக்கியத்தனங்களைச் செய்கிறார்கள். ஏழைகள் நிறைந்திருக்கிறார்கள். பசி தாண்டவமாடுகிறது. அரசியல் சாக்கடையாகக் கிடக்கிறது. பாலியல் அத்துமீறல்கள் அரங்கேறுகின்றன. பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்று சொல்லியபடியே மனிதர்களின் மனவெளிக்குள் பாசி படிந்து கிடக்கிறது. வன்முறை, ஆபாசம் என சகலமும் நம்மைக் குத்திக் கிழிக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் அடியில் போட்டு அமுக்கி மேலே ஒரு போர்வையை விரித்து அமர்ந்து கொண்டு மேட்டுக்குடி பாவனையில் ‘ரசனை சார்ந்து என்ன சொல்கிறேன் என்றால்....’ என்று இழுப்பது நம் மனசாட்சிக்கு விரோதமானதில்லையா? இந்தச் சமூகமும் மக்களும் எக்கேடு கெட்டுப் போனால் என்ன என்றும் எனக்குத் தேவையெல்லாம் வாசிப்பின் இன்பம் மட்டும்தான் என்று பேசினால் அதைவிடவும் அபத்தம் வேறு உண்டா என்ன?

கலை மக்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். மக்களின் பிரச்சினைகள் குறித்து குரல் எழுப்ப வேண்டும். 

மக்களோடு மக்களாக இணையும் வரைக்கும் வரைக்கும் ‘இலக்கியமும் கலையும் ரசனை சார்ந்து இருந்தால் போதும்’ என்றும் ‘கலை கலையை மட்டும் பேசினால் போதும்’ என்றும் எழுதுவதற்கும் வாசிப்பதற்கும் நன்றாக இருக்கும். ஆனால் எளிய மக்களுடன் பழகிப் பார்த்த பிறகு அப்படிச் சொல்வதைப் போன்ற அநியாயம் வேறில்லை என்று மெல்ல மெல்லப் புரிந்து கொள்ள முடியும். நாம் ஒன்றும் மேட்டுக்குடி மோஸ்தர்கள் இல்லை. இங்கே அத்தனை பேரும் சகலவசதிகளுடனும் சுகவாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கவில்லை. கந்தல் துணியைப் போல நைந்து கொண்டிருக்கும் நம் சமூகத்திற்கும் நம்மைச் சார்ந்த மக்களுக்கும் ஏதாவதொரு வகையில் பயன்படக் கூடிய, அவர்களது பிரச்சினைகள் குறித்து பேசக் கூடிய எழுத்துக்கும் கலைக்குமான தேவைதான் இங்கே பெருகிக் கிடக்கிறது.

எளிய மக்களின் இண்டு இடுக்குகளையெல்லாம் பொதுச் சமூகத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வருவதன் அவசியம் இங்கே மிகுந்து கிடக்கிறது. 

அமெரிக்காவில் ஜங்கோவின் தலைமுறையினர் அனுபவித்ததற்கு எந்தவிதத்திலும் குறைவில்லாத சித்ரவதைகளையும் வேதனைகளையும் இங்கேயும் மனிதர்கள் அனுபவித்திருக்கிறார்கள். இங்கேயும் வன்முறையும் ஆதிக்கமும் தலைவிரித்து ஆடியிருக்கின்றன. இப்பொழுதும் கூட நிலைமை முற்றாக மாறிவிடவில்லை. சற்றே முன்னேறியிருந்தாலும் பாவப்பட்ட மனிதர்கள் நம்மோடு வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அதையெல்லாம் மறைத்துவிட்டு எதுவுமே நடக்காதது போல ‘ஆஹா இந்த உலகம் எவ்வளவு அழகானது’ என்று மட்டுமே பேசுவதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்?