May 24, 2018

தூத்துக்குடியுடன் பெங்களூரு

ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் நிர்வாகமான வேதாந்தாவின் அலுவலகம் பெங்களூரு எம்.ஜி சாலையில் உள்ள ப்ரெஸிடீஜ் மெரிடியன் என்ற வணிக வளாகத்தில் செயல்படுகிறது. வேதாந்தாவுக்கு எதிராகவும், தூத்துக்குடியில் நடைபெற்ற துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு கண்டனம் தெரிவிக்கும் வகையில் இன்று (மே 24 ) மதியம் மூன்று மணியளவில் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தார்கள். சுமார் ஐம்பது முதல் நூறு பேர் வரைக்கும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்கள். தமிழக அரசு, காவல்துறை, மத்திய அரசு, அரசியல் காட்சிகள் என சகலரையும் விளாசினார்கள்.


சம்பந்தமேயில்லாமல் இந்த கட்டிடத்தில் எதற்காக போராட்டம் நடத்துகிறார்கள் என்று முதலில் குழப்பமாக இருந்தது. வேதாந்தாவின் அலுவகம் இன்னமும் அங்கே இருப்பதாகத்தான் கூகிள் காட்டுகிறது. ஆனால் இரண்டரை மாதத்துக்கு முன்பாகவே காலி செய்துவிட்டுப் போய்விட்டதாக வணிக வளாக ஆட்கள் வந்து சொன்னார்கள். போராட்டக்காரர்கள் ஒரு அதட்டு அதட்டியதும் அவர்கள் ஓரமாக ஒதுங்கி கொண்டார்கள். 


போராட்டக்காரர் ஒருவர் கட்டிடத்தின் மேல் தளங்களில் நின்று வேடிக்கை பார்த்தவர்களிடம் ஆவேசமாக பேசினார்.

'நீங்கள் இங்கேதான் இருக்கிறீர்கள் என்று தெரியும்..நாங்கள் வன்முறையாளர்கள் இல்லை...உங்களிடம் ஒன்று சொல்வதற்காக வந்திருக்கிறோம்.உங்கள் பாதங்களுக்கு கீழாக அங்கே சுடப்பட்டவர்களின் இரத்தம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது' என்று அவர் பேசிய போது கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது.

கூட்டத்தினரிடையே தமிழ், கன்னட, இந்தி, ஆங்கிலம் என வெவேறு மொழிகளில் பேசினார்கள். ஓபிஎஸ்ஸூம், ஈபிஎஸ்ஸும் கர்நாடகத்தில் இவ்வளவு எதிர்ப்பைச் சம்பாதிப்போம் என்று கனவில் கூட நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். இந்தப் போராட்டம் முறையான அனுமதி பெறாத போராட்டம் என்பதால் போலீஸ் நிறைய வந்திருக்கிறார்கள். 


'கைது செய்வீர்களா' என்று கேட்டேன்.

'வாய்ப்பில்லை' என்றார்கள்.  

கர்நாடக காவல்துறை ஒப்பீட்டளவில் மிகுந்த நாகரிகம் மிக்கவர்கள். போராட்டம் நடக்கும் போது எந்த எதிர்ப்பையும் காட்டாமல் அமைதியாக நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தியா டுடே, சன், தினத்தந்தி, ஒன் இந்தியா, தமிழ் இந்து உள்ளிட்ட பத்திரிக்கையாளர்கள் செய்தி சேகரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

தமிழர்களுக்கு ஒன்று என்றால் பிற மாநிலங்களில் கண்டுகொள்ளமாட்டார்கள் என்பதெல்லாம் நாமாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். தமிழகத்தின் பிற ஊர்களைவிடவும் கன்னடத்துக்காரர்கள் கூர்மையாக தமது எதிர்ப்பை பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அங்கேயிருந்த சிலரிடம் ' வாழ்த்துக்கள்' என்று கை குலுக்கினேன். சிரித்தார்கள். 

வளைத்து வளைத்து வீடியோ எடுத்து ஃபேஸ்புக்கில் 'லைவ்' செய்து கொண்டிருந்தேன். கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவர் அருகில் வந்து 'நீங்க தமிழா?' என்றார்.

'ஆம்' என்றேன். 

'அங்க என்ன நடக்குது' என்றார். 

'உங்களுக்கு எவ்வளவு தெரியுமோ அவ்வளவுதான் சார் எனக்கும் தெரியும்' என்றேன்.

'என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி...தூத்துக்குடி மக்களுடன் நாங்கள் இருக்கிறோம் என்று சொல்லுங்க' என்றார். 

நன்றி சொல்லிவிட்டு கிளம்பி வந்தேன். இந்தப் பதிவு வழியாக தூத்துக்குடிக்கு மட்டுமில்லை- தமிழர்கள் அனைவருக்கும் சொல்லிவிட்டேன். நன்றி பெங்களூரு!

நான் இந்துதான்..ஆனால்

தூத்துக்குடியில் நடைபெற்ற துப்பாக்கிச் சூடு சம்பவத்தை எதிர்க்கிறவர்களில் பல சித்தாந்தங்களை பின்பற்றுகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். கம்யூனிஸ்ட், திராவிடர்கள், தமிழ் தேசியவாதிகள் என்று சகலரும் இருக்கிறார்கள். கண்டிப்பவர்களில் இந்துத்துவ ஆதவர்களும் கூட உண்டு. ஆனால் துப்பாக்கிச்சூட்டை ஆதரித்து எழுதுகிறவர்கள் பின்னணியை அலசிப் பார்த்தால் 'இந்துத்துவ ஆதரவாளர்' என்ற ஒற்றைப் புள்ளிதான் மையமாக இருக்கிறது. ஒரேயொரு விதிவிலக்கை கூட பார்க்க முடியவில்லை என்பது அலறச் செய்கிறது. 

காவல்துறை நிகழ்த்திய துப்பாக்கிச் சூட்டை ஆதரிப்பவர்கள் 'வன்முறைக்கு பதில் வன்முறைதான்',  'அரசாங்கம் வன்முறையை கையில் எடுப்பது தவறே இல்லை' என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள்.மனிதாபிமானதையெல்லாம் மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு அடித்து நொறுக்குங்கள் என்று பேசுவதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? இதில் வெறுமனே சமூக ஒழுங்கு மட்டும்தான் பின்னணியில் இருக்கிறதா? இதன் உளவியல் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்து பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. 

'காஷ்மீரில் தீவிரவாதிகள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள்' என்று சொல்லும் போது குதூகலிக்கிற மனநிலை, 'ஒடிசாவில் மாவோயிஸ்ட்கள் இறந்தார்கள்' என்னும் போது உற்சாகமடைகிற தேசியவாத சிந்தனையை, தமது தேச பக்தி உணர்வை எந்தவொரு அடிப்படையான புரிதலுமில்லாமல் 'தூத்துக்குடியில் துப்பாக்கிச்சூடு' என்னும் போதும் கொண்டு வந்து நிறுத்திக் கொண்டாடித் தீர்க்கிறார்கள் என்றுதான் ஆரம்பத்தில் தோன்றியது. குருட்டுத்தனமாக இருக்கிறார்கள் என்றுதான் நினைக்க வைத்தது. ஆனால் இது மேம்போக்கான புரிதல். இதில் தேச பக்தி என்பதெல்லாம் எதுவுமில்லை. 'சமூக ஒழுங்கு நிலை' என்பதும் காரணமில்லை. அதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு எளிமையான காரணம் இருக்கிறது. அபாயகரமான காரணம்.

'எனது இந்துத்துவ கொள்கைக்கு ஆதரவாக நிற்கும் அரசாங்கம் எதைச் செய்தாலும் சரி' என்பதுதான் அடிநாதமாக இயக்குகிறது. இவ்வளவு முரட்டுத்தனமாக இருக்கிறார்கள். இதை நியாயப்படுத்த ஒரு காரணத்தை தேடுகிறவர்கள் 'வன்முறையாளர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட வேண்டும்' என்று பேசுகிறார்கள். 

உண்மையிலேயே இவர்கள் வன்முறைக்கு எதிராகத்தான் பேசுகிறார்கள் என்றால் இரண்டு கேள்விகளை முன்வைக்கலாம். நாமும் கேட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

இன்றைக்கு நிகழ்ந்திருக்கும் இதே  போன்றதொரு பிரச்சினை திமுக ஆட்சியில் இருக்கும் போது நிகழ்ந்திருந்தாலோ அல்லது மேற்குவங்கத்தில் நிகழ்ந்தாலோ இன்று துப்பாக்கிச்சூடு சம்பவத்தை ஆதரிப்பவர்கள் 'நாட்டின் வளர்ச்சிதான் முக்கியம்..' என்றும் 'வன்முறையாளர்களை ஒடுக்க வேண்டும்'  தான் பேசியிருப்பார்களா என்றும் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. திமுகவோ, சமாஜ்வாதி கட்சியோ, திரினமூலோ சிக்கியிருந்தால் பிரித்து மேய்ந்திருக்கமாட்டார்களா? தோரணம் காட்டித் தொங்கவிட்டிருப்பார்கள். 

இன்னொரு கேள்வி- இதே தாமிர ஆலையை ஒரு கிறித்துவ அல்லது இசுலாமியரின் நிறுவனம் நடத்தியிருந்தால் 'ஆமாம், தாமிர உற்பத்திதான் முக்கியம்' என்று நிறுவனத்துக்கு ஆதரவாக பேசியிருப்பார்களா என்றும் கேட்கலாம். மனசாட்சிப்படி அவர்கள் பதில் சொன்னால் இரண்டுக்குமே 'இல்லை' என்றுதான் பதில் கிடைக்கும். 

இப்பொழுது மட்டும் ஏன் அரசாங்கத்துக்கு ஆதரவாக நிற்கிறார்கள் என்று யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. மிகத் தெளிவாக மதம், கட்சி சார்ந்த அரசியல் உள்ளேயிருக்கிறது. 

மேலே பாஜக, மாநிலத்தில் அந்த பாஜக என்ன செய்தாலும் விட்டுவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கிற ஆட்சி  இருக்கிறது என்பதால் துப்பாக்கிச் சூட்டை ஆதரிக்கிறார்கள். தூதுக்குடிவாசிகளின் இந்தப் போராட்டத்தை எதிர்க்கிறார்கள், கொச்சைப்படுத்துகிறார்கள். துப்பாக்கிச் சூட்டை ஆதரிப்பவர்கள் அத்தனை பேரும் நுணுக்கமாக புரிந்துதான் ஆதரிக்கிறார்கள் என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் இதுதான் துப்பாக்கிச் சூட்டை ஆதரிப்பவர்கள் உள்ளிருக்கும் மனநிலை. இதுவே அவர்களை இயக்குகிறது. 

இறந்தவர்கள் நம் மக்கள் என்ற பிம்பம் கூட உருவாகிவிடக் கூடாது என்று 'மிஷனரிகள் பின்னால் இருக்கிறார்கள்' 'இறந்தவர்கள் கிறித்துவர்கள்' என்று மனசாட்சியே இல்லாமல் செய்திகள் பரப்பப்படுகின்றன.

அரசியலும் மதமும் சேர்ந்து நம் மனிதாபிமானத்தைக் கொல்வதைத்தான்  நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும் அபாய மேகம் என்று கருத வேண்டியிருக்கிறது. 'அடுத்தவன் செத்தாலும் பரவாயில்லை..நம் சித்தாந்தம் நிலை பெற வேண்டும்' என்பதுதான் மிகக் குரூரமானது. அதற்காக எப்படியான கலவரம் நடந்தாலும் சரி, எத்தனை பேர் செத்தாலும் பிரச்சினையில்லை என்பதுதான் பயமூட்டக் கூடியது. காட்டுமிராண்டித்தனமானது. இதைச் சொன்னால் 'திமுக செய்யாத அராஜகமா, திரிணமூல் செய்யாத ரவுடித்தனமா' என்று பேச ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். நம் வாயை அடைப்பார்கள். எந்தவொரு அரசியல்கட்சியும் ஏதாவதொரு வகையில் மக்களை வதைத்திருக்கும். இல்லையென்று மறுக்கவில்லை. ஆனால் இவ்வளவு மூர்க்கத்தனமாக, மாநிலமே திரண்டு எதிர்க்கும் போதும் துப்பாக்கியைத் தூக்குகிற தைரியம், அதை ஆதரிக்கும் மனநிலை மதவாதத்தை தவிர வேறு எந்தக் சித்தாந்தத்துக்கும் இருக்கும் எனச் சொல்ல முடியவில்லை.

ஒருவன் தம் மதத்தை பின்பற்றுவதில் எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை. அவன் தம் மதத்தை உயர்வாக கருதுவதையும் ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதை உணர்ச்சியூட்டும் ஒரு வஸ்துவாக, உங்களையும் என்னையும் பிரித்துவைக்கும் ஆயுதமாக மாற்றும் போது அதன் அபாயத்தை பற்றி பேச வேண்டியிருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் அது உருவாக்கவிருக்கும் வினைகளை யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 'எல்லாமே மாற்று மதத்தின் சதி' என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் போது எளிய மக்கள் நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். polarization என்று இதைத்தான் சொல்வார்கள். 'இந்துத்துவம் பேசுகிறவர்கள் எல்லோரும் ஒரு பக்கம்' 'மற்றவர்கள் எல்லோரும் இன்னொரு பக்கம்' என்று நடுவில் தெளிவான ஒரு கோடு போடப் படுகிறது. மேம்போக்கான புரிதல் கொண்ட எளிய மக்களை 'நீ இந்து..இந்தப் பக்கம் வா' என்று இழுப்பதற்கான சூழல் இது. 

'போராட்டத்தை கிறித்துவம் முன்னெடுக்கிறது' 'இசுலாமியன் தீவிரவாதி' என்று திரும்பத் திரும்ப பேசும் போது 'ஒருவேளை அப்படித்தானா' என்று மிக எளிதில் நம்பத் தொடங்குவார்கள் சாமானிய மனிதர்கள். கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் மக்களின் எண்ணிக்கை சிறுகச் சிறுக அதிகமாகும். 

இந்து மதத்துக்கு எதிராக பேசுகிறவனில்லை நான். இந்து மதத்தைச் சார்ந்தவன். நீ வணங்கும் அம்மனையும், முருகனையும்தான் நானும் வணங்குகிறேன். ஆனால் 'சக மனிதன் சாகும் போது அதைக் கொண்டாடு' என்று என் மதம் எனக்குச் சொல்லித் தந்தாக நினைவில் இல்லை. 'இன்னும் பத்துப் பேரை போடு' என்று எப்படி உனக்கு தோன்றுகிறது? உன் அம்மாவிடமிருந்து நீ உறிஞ்சியதில்லை இவ்வளவு வன்மத்தை. இடையில் உனக்குள் உருவாகி வளர்ந்து நிற்கும் இந்த வன்ம அரக்கனைப் பற்றி ஒரு கனமேணும் யோசிப்பதுண்டா? செத்துப் போனவனின் குழந்தைகளும் நம் குழந்தைகளைப் போலத்தானே? காய்ந்த இரத்தத்துடன் அவன் உடல் வீடு அடையும் போது தவித்துதானே போவார்கள்? குண்டுகள் துளைக்கும் போது அவனுக்கும் நம்மைப் போலத்தானே வலிக்கும்?  அவன் என்ன சித்தாந்தத்தை வேண்டுமானாலும் பின்பறட்டட்டும். அவனது குடும்பமும் நமது குடும்பங்களைப் போன்றதுதானே? எந்த தத்துவம் அடுத்தவனின் மரணத்தை கொண்டாட உனக்குச் சொல்லித் தந்திருக்கிறது? ஆயிரம் ஆண்டுகாலமாக வளர்ந்து வருவதாகச் சொல்லும் ஒரு மதம் இன்னொருவனைக் கொன்றுதான் வளர விரும்புகிறதா? கொல்லாமையை போதிக்கும் மதத்தை பின்பற்றுகிறவனா நீ?

பேச எவ்வளவோ இருக்கின்றன. மதக் கொடி கண்ணை மறைக்கும் போது எதையும் பேச வேண்டியதில்லை. இறந்து கிடப்பவனின் இரத்தம் காயட்டும். விடுங்கள். அவனது குழந்தைகளின் கண்ணீர் உலரட்டும்.

May 23, 2018

நேர்காணல்

கடந்த வாரம் ஈரோட்டிலிருந்து சில நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். ஜெயமோகனின் தீவிர வாசகர்கள். கிருஷ்ணன்- இவரை பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக இருந்து ஜெயமோகனுடன் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் ஒரு நாள் அழைத்து ஈரோட்டில்  'Meet the Author ' என்று எழுத்தாளர்களை அழைத்து அவர்களுடன் ஒரு நாள் முழுவதுமிருந்து உரையாடுவதாகவும் அதற்கு ஒரு நாள் வர இயலுமா என்று கேட்டார். எனக்கு சற்று குழப்பமாக இருந்தது. ஒரு நாள் பேசுகிற அளவுக்கு என்ன செய்திருக்கிறோம் என்கிற குழப்பம் அது. யோசித்துச் சொல்வதாகச் சொல்லிவிட்டு அடுத்தநாள் அவரிடம் பேசும் போது ஜூன் மாதம் வருகிறேன் என்று சொன்னேன். சனிக்கிழமையன்று ஈரோட்டிலிருந்து வந்துவிட்டார்கள். ஜூன் மாத நிகழ்ச்சிக்கு முன்னோட்டம் என நினைக்கிறேன். அப்பொழுது சூப்பர் 16 மாணவர்களுடனான உரையாடல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களும்  மாணவர்களுடன் பேசினார்கள். பிறகு கிளம்பி கோட்டுபுள்ளாம்பாளையம் குளத்துக்குச் சென்றோம். கருக்கல் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. 


'உங்ககிட்ட சில கேள்விகள் கேட்கணும்' என்றார்கள். வைரவிழா தொடக்கப்பள்ளிக்கு திரும்பி வரும்போது கனத்த மழை. மழை சத்தத்திலேயே ஒரு வகுப்பறையில் அமர்ந்து பேசினோம். பேசும்போது விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதாக இருந்துவிடக் கூடாது என்றும், அளவு தாண்டி பேசிவிடக் கூடாது என்றும் ஓர் எச்சரிக்கையுணர்வு இருந்து கொண்டேயிருக்கும். இந்த நேர்காணலிலும் இருந்தது. இப்பொழுது வாசிக்கும் போது ஒரு திருப்தியான நேர்காணல் என்றுதான் உணர்கிறேன். 

எனது செயல்களைத் தொடர்ந்து பாராட்டும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தனது தளத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறார். அவருக்கு என் மீது தனித்த அன்பு உண்டு. அவருக்கும், நேர்காணலை நடத்திய நண்பர்களுக்கும் நன்றி. ஒரு வகையில் உற்சாகமாகவும் உணர வைக்கிறது. 

                                                                ***

நிசப்தம் அறக்கட்டளை வா மணிகண்டன் இணையத்தில் அறிமுகமான பெயர் தான் என்றாலும் இவரை அணுகி அறிய ஒரு முறைபப் படுத்தப்பட்ட சந்திப்பும் கள நேர் காணலும் தேவையாகிறது. கடந்த 19-5-2018 சனி அன்று கோபி வைரவிழா துவக்கப் பள்ளியில் சில கல்லூரி மாணவர்களுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த  அவரை சந்தித்தோம்.  ஈரோடு மாவட்டம்  கோபி அருகே கோட்டுபுள்ளாம்பாளையம்  என்கிற கிராமத்தில்  அடர் வனம் அமைந்து கொண்டிருக்கும் குளத்திற்கு நேரில் சென்று அவருடன் நாங்கள் நான்கு நண்பர்கள் உரையாடினோம்.

வருகிற 9-6-2018 அன்று அவர் ஈரோடு வருகிறார் அப்போது அவரின் படைப்புகள் மற்றும் அறக்கட்டளை செயல்பாடடுகள் குறித்து பிற நண்பர்களுக்கும் அறிமுகப் படுத்த இருக்கிறோம்.   அவரின் பொதுப்பணிகள் என்பது மருத்துவ உதவி , கல்வி உதவி மற்றும் சூழலியல் செயல்பாடுகள் என்கிற தளத்தில் இயங்குகிறது.  இப்போது அவரின் படைப்புகள் குறித்து உரையாடவில்லை, பொதுப்பணி குறித்து மட்டும் உரையாடினோம்.  

கிருஷ்ணன், பாரி, சிவா, ஈஸ்வரமூர்த்தி மற்றும் ஈரோடு நண்பர்கள்.
                                                     
                                                                   ***

நீங்கள் எவ்வளவு ஆண்டுகளாக இந்த பொதுப் பணியில் இருக்கிறீர்கள் ?

நான் பெங்களூருவில் நிலையமைந்து சுமார் 10 ஆண்டுகள் ஆகிறது, அப்போதிலிருந்து பெரும்பாலான சனி ஞாயிறும் தமிழகத்தின் பல்வேறு ஊர்களுக்கும் சுற்றியிருக்கிறேன். மிகுதியாக கோபியிலும் இருப்பேன். எனக்கு நினைவு உள்ளவரை அலுவலக பணி இல்லாத சமயம் தவிர்த்து எந்த ஒரு வார இறுதியிலும் பெங்களூரில் இருந்தது கிடையாது.

அறக்கட்டளை செயல்பாடுகள் எப்படி துவங்கின ?

சுமார் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பாக ஒரு குழந்தைக்கு சிறுநீரக அறுவை சிகிச்சைக்காக ஒன்பதாயிரம் ரூபாய் வசூல் செய்து கொடுத்தேன். அதன்பிறகு 2007 வாக்கில் ஒரு கல்லூரி மாணவன் ஜப்பானில் நடைபெறும் ஒரு ரோபோ செயலரங்கில் கலந்துகொள்ள வாய்ப்பு அமைந்துள்ளதாகவும் அதற்கு நிதி உதவி தேவை எனவும் அணுகினான். நானும் எனது வலைப்பூவில் ஒரு பதிவை இட்டேன் , எதிர்பாராவிதமாக நிதி வந்து சேர்ந்தது, உதவ விரும்புபவர்களை அம்மாணவனையே நேரடியாக தொடர்பு கொள்ளுமாறு தொடர்பை ஏற்படுத்திவிட்டேன், அம்மாணவனும் ஜப்பான் சென்று திரும்பினான், அதன் பிறகு இதுபோன்ற மருத்துவ/பொறியியல்  கல்வி உதவி தொடர்ந்தன. அப்போதெல்லாம் ஒரு முறைப்படுத்தப்பட்ட செயல்பாடு இருந்ததில்லை.

எப்போது முறைப்படுத்தப்பட்ட செயல்பாடு என்பதை கொண்டு வந்தீர்கள் ?

ஓரிரு ஆண்டுகள் இவாறு உதவி தேவைப்படும் நபர்களை உதவும் நபர்களிடம் நேரடியாக இணைத்துவிடுதலில் சில பின்னடைவுகள் இருந்தன. உதவி தேவைப்படுவோர் உதவுகிறவர்களிடம்  மேலும் நிதி கேட்டு தொந்தரவு செய்யத் துவங்கினர், கிடைக்கிற நிதியை சொகுசாக செலவழிக்கத்   துவங்கினர், இது அதிகரித்ததனால், 2010 வாக்கில் இருந்து இந்த நேரடி பயனாளி -நிதியாளர் இனிப்பை தவிர்த்து நானும் நண்பர்களும் கண்காணிக்க ஆரம்பித்தோம், பிறகு உரிய நபர்களுக்கு தேவையான தொகை மட்டும் அளிக்கத்  தூங்கினோம் , அப்போதில் இருந்து பணிச்சுமை கூடியது.

இந்த பொது செயல்பாடு என்பது உங்கள் எழுத்து வாழ்க்கையை பாதிக்கவில்லையா, இரண்டில் ஒன்றுதான் இயலும் என்கிற ஒரு இக்கட்டை சந்திக்க வேண்டியிருந்ததா , இரண்டில் எதோ ஒன்று என  முடிவெடுக்கவேண்டிய நிலையை நீங்கள் அடையவில்லையா ?

ஆம், ஏழு எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அவ்வாறு ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டி இருந்தது, கண் முன் காணும் கல்வி, மருத்துவ பயனாளிகளின் இக்கட்டும், உதவுவதால் ஏற்படும் நிறைவும் இலக்கியத்திற்கு மேல் என எண்ணுகிறேன், போக நானொன்றும் விஷ்ணுபுரம், நெடுங்குருதி போன்ற நாவல்களை படைக்கும் ஆற்றல் மிக்கவனல்ல என்பதும் எனக்குத் தெரியும், என் உயரம் எனக்கு தெரிந்ததால் நான்  பொதுசேவையை தேர்வு செய்தேன். ஆனால் எழுத்துதான் அடிநாதம். தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். அதை எப்பொழுதும் விடமாட்டேன். கவிதைகளை எழுதுவதில்லை என்கிற வருத்தம் எனக்குண்டு.

பெரும்பாலான அறிவு ஜீவிகளும், பொதுசேவையாளர்களும் இந்த இணைய உலகை எதிர்மறையாகவே பார்க்கின்றனர், நீங்கள் எப்படி ?

எனக்கு இதன் மீது பெரிய புகார்கள் கிடையாது, எனது வலைப்பூவின் வழியேதான் எனது அனைத்து செயல்பாடுகளும் நடைபெறுகிறது, அனைத்து தொடர்புகளும் கிடைக்கிறது.  பெங்களூரில் ஒரு சூழியல் அமைப்பு உள்ளது , சில இளம் கல்லூரி மாணவிகள் இதில் உள்ளனர், அதன் நிர்வாகி அவர்கள் பத்துபேரை முகநூல் மூலம் அழைப்பு விடுத்து களத்திற்கு வரச் செய்வார், அவர்களை பின் தொடர்ந்து சுமார் 40 பேர் களத்திற்கு வருகிறார்கள்.  அவர்களுக்கு மனித நேரம் பற்றாக்குறையாக இருந்ததே இல்லை. இதுவும் சமூக வலைத்தளம் மூலம்  தான் சாத்தியமாகிறது.

நீங்கள் இந்த மருத்துவம், கல்வி, சூழல்  என மூன்று துறைகளை  தேர்வு செய்தது எப்படி ?

மருத்துவ உதவி என்பது முழுக்க முழுக்க மனிதாபிமானத்தின் அடிப்படையில் தான், ஒப்பு நோக்க இதை குறைவாகவே செய்கிறோம். கல்வி உதவி என்பது நான் அத்தகைய மாணவர்களை  நேரில் தொடர்ந்து பார்க்கிறேன், உதாரணமாக இப்போது நீங்கள் சந்தித்த ஒரு கல்லூரி மாணவனின் தாய் தந்தை இருவருமே மனநோயாளிகள்,  அவர்களை கட்டித்தான் வைத்திருக்கிறார்கள், இவர்களை பராமரித்து படிப்பையும் தொடர்கிறான். இன்னொரு மாணவனின் வீட்டில்  ஒழுங்கான கதவு கிடையாது, பாதி வீட்டுக்குத்தான் கூரை உள்ளது, தனது பாடப் புத்தகங்களை பாலிதீன் பையில் இட்டு கட்டி வைத்திருக்கிறான், மழை அவனை அச்சுறுத்துகிறது. இவர்களுக்கு உதவுதல் அவர்களின் வாழ்வில் ஒளியேற்றக்கூடியது. ஒரு சுய திருப்திக்காக இதை செய்துகொண்டிருக்கிறேன். இதையே நான் மிகுதியாக செய்கிறேன். சூழல் பணிகள் , இந்த குளங்களை தூர் வாருவது போன்றவை  தானாக மக்களால் எழுப்பப்பட்ட கோரிக்கை. நான் களத்திற்கு சென்று உள்ள சொற்ப ஆட்களை வைத்து வேலையை துவங்கிய பின்னர் ஓரிரு வாரங்களில் கிராம மக்களின் உதவி கிடைக்கத் தொடங்குகிறது. அறக்கட்டளையில் இருந்து சிறிது நிதி ஒதுக்குகிறோம், அதிகாரிகளை சந்தித்து அனுமதி பெறுகிறோம், பணி நிகழ்கிறது.

ஏதாவது எதிர்பாரா உதவிகள் உங்களுக்கு கிடைத்துள்ளதா ?

கிட்டத்தட்ட அனைத்துமே அப்படிதான், இப்போதும் உதவி தேவைப்படுகிறவர்களை விட உதவுபவர்களின்  எண்ணிக்கையே எனக்கு அதிகம். எனது வலைப்பூவை படித்துவிட்டு அரசு அதிகாரிகள் , ஆசிரியர்கள் தொடர்புகொண்டு அரசு அனுமதிபெறுவது போன்ற பணிகளை செய்து தருகிறார்கள் , கணக்கர் ஒருவர் தானாக தொடர்புகொண்டு அறக்கட்டளைக் கணக்குகளை இலவசமாக பார்த்துத் தருகிறார். இப்போது நீங்கள் சந்தித்த கணேசமூர்த்தி, மகேஷ் ஆகியோர் குளத்தை தூர்வார தாமாக முன்வந்து இப்போது அவர்கள்தான் முன்னெடுக்கிறார்கள், விரைவில் இங்கு அடர்வனம் அமையும்.

ஏதாவது எதிர்பாரா எதிர்ப்புகள், முட்டுக்கட்டைகள் உங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளதா ?

பெரிதாக எதுவும் இல்லை, ஆனால்  சாதிப் பிரிவினை கிராமங்களில் பெரிய இடையூறு என நினைக்கிறன், அனைத்துச்  சாதியினரும் இணைந்து செயல்படமாட்டார்கள், நம்மிடம் சரி எனச் சொல்வார்கள், பின்னர் வரமாட்டார்கள், இது எனக்கு தாமதமாகத்தான் தெரிந்தது. அரசியல் கட்சிகள் அவர்களை அழைக்கவில்லை என்றால் சாத்தியமானவரைக்கும்  இடையூறு செய்வார்கள், அவர்களுக்குத் தேவை இதை அவர்கள் தலைமையில் அல்லது உதவியில் செய்கிறோம் என கிராமம் அறியச் செய்ய வேண்டும் என்பது. இப்போது பணிகளை நாங்கள் செய்து பெயரை அவர்களுக்கு கொடுப்பதில் எந்த தயக்கமும் இல்லை. அவர்களை எதிர்த்தோ தவிர்த்தோ நாம் இயங்க முடியாது. மேலும் ஒரு கள அனுபவம் இன்னொன்றுக்கு உதவாது, ஒவ்வொரு இடத்திலும் புதிதாக ஒரு இடையூறு வரும், ஆனாலும் பொதுவான அனுபவம் கைகொடுக்கிறது.

நீங்கள் தொடர்ந்து இயங்கினால் இடையூறுகளைவிட உதவிகள் மிகுதியாக வரும். நம்ப முடியாத தீவிரத்த்துடன் உதவுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். உயர்  அதிகாரிகள் எனது வலைப்பூ வழி தொடர்பு கொண்டு சொந்த செலவில் பஸ்ஸிலும் மூன்றாம் வகுப்பு ரயிலிலும்  வந்து, ஈரோட்டில் சொந்தச்செலவில் தங்கி களைப்புடன்  இங்கு வந்து மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றனர்.

நீங்கள் பொதுவாழ்வில் முன் மாதிரி என யாரை கொள்கிறீர்கள் ?

பொது வாழ்வில் எங்கள்  பகுதியைச் சார்ந்த  லக்ஷ்மண அய்யர்

நீங்கள் பிற என்ஜிஓ- களுடன் நிலையான தொடர்பில் இருக்கிறீர்களா ?

அவ்வாறு இல்லை, நன் கூடுமானவரை பொதுத் தொடர்புகளை தவிர்க்கிறேன், உதவிகேட்டு ஏராளமானவர்கள் தொடர்புகொள்கிறார்கள், சில இலக்கியவாதிகளுக்கும் தனி நபர்களுக்கும் உதவி செய்து அதை அவர்கள் தவறாகப் பயன்படுத்திய அனுபவமும் எனக்குண்டு. கூடுமானவரை நான் தனித்தே இயங்குகிறேன். நிசப்தம் என்பது என்.ஜி.ஓ இல்லை என்பதிலும் தெளிவாக இருக்கிறேன். 

உங்களுக்குள்ள அரசியல் எதிர்ப்புகள் ?

கடந்த சட்டமன்ற  தேர்தலில் காங்கிரஸ் சார்பில் இங்கு போட்டியிட்ட திரு. சரவணனுக்காக நண்பர்களுடன் பிரச்சாரம் செய்தேன், அவர் வாக்குக்குப் பணம் கொடுக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்து தோற்றார். எனது தந்தைக்கு சில உறுதியான அதிமுக தொடர்புகள் உண்டு. ஆகவே அவருக்கு  இதில் மட்டும் என் மீது லேசான அதிருப்தி  உண்டு. மற்றபடி பெரிய எதிர்ப்புகள் இதுவரை இல்லை, ஆனால் நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

உங்கள் செயல்பாடுகளில் ஒரு சித்தாந்த நம்பிக்கையோ அல்லது சீர்திருத்தத் திட்டமோ இருப்பது  போலத் தெரியவில்லை, வேண்டுமென்றே கருத்தியலை தவிர்க்கிறீர்களா ?  

எனது தந்ததையார் இறந்த போது துக்கம் விசாரிக்க எம் ஜி ஆர் காலனியை சேர்ந்த லம்பாடி இனத்தவர் வந்திருந்தனர். அவர்கள் திண்ணையில் சமமாக அமர்ந்தனர், எனது உறவினர்களில் சிலர் தாமாக கலைந்து சென்றுவிட்டனர். எனது வீட்டில் கூட , சாதியில் முன்மாதிரியாக ஒரு மாற்றத்தை கொண்டுவருவதே என்னால் இயலவில்லை, இதில் சமூக மாற்றம் குறித்த சிந்தனை எல்லாம் எனது சாத்திய விளிம்புக்கு அப்பாற்பட்டது. எதுவானாலும் முன்மாதிரியாக நான் என்னிலும் எனது சுற்றத்திலும் மாற்றத்தை நிகழ்த்திக் காட்டிவிட்டே வெளியில் முயல வேண்டும். இன்னமும் காலம் இருக்கிறது. தீவிர அரசியல், கருத்தியல் என்பதெல்லாம் நம்மில் எதிர்மறைப் பாதிப்பை செலுத்தி தேக்கமடையச் செய்துவிடும், அது போக மனச் சோர்வையும் ஏற்படுத்தும் என நான் அஞ்சுகிறேன். இப்போது குன்றா ஊக்கத்துடன் செயல்பாட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். 

நீங்கள் எதிர்காலத்தில் உள்ளாட்சி தேர்தல் போன்ற ஏதேனும் அரசியலில் செயல் படும் திட்டம் உள்ளதா ?

தேர்தல் பிரச்சாரமே அரசியல்தானே? அதை எப்பொழுதோ தொடங்கிவிட்டேன். சாசுவதமான முன்மாதிரியான செயல்பாடுகளை சில ஆண்டுகளில் செய்துவிட்டு தேவைப்பட்டால் அதில் ஈடுபடலாம்.

நீங்கள் உங்கள்  பயனாளிகள் குறித்து சில எதிர்மறை விமர்சனங்களை உங்கள் வலை பூவில் பதிவிட்டதை நான் படித்திருக்கிறேன் ? (பயனாளிகளை புனிதப்படுத்தும் எண்ணம் இல்லாதது குறித்து இக்கேள்வி) 

ஆம், பயனாளிகளில் சுமார் 5 சதத்திற்கும் குறைவாகவே பயனடைந்த பின்னர் நிசப்தத்தைத் தொடர்புகொள்கின்றனர். நல்ல பணியில் அமைந்த மாணவர்களை, தற்போதைய மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருக்குமாறு நாங்கள் கோருவோம், மிகச் சிலரே ஏற்றுக்கொண்டு இதை செய்கிறார்கள், இதனால் உதவி பெறும் தற்போதைய மாணவர்கள் சலிப்படைகிறார்கள். வேறு நபர்களுக்கு அவர்கள் உதவுதல் குறைவே, பயன் பெற்றுவிட்டு சுவடற்று மறைத்தல் என்பதே மிகுதி. நிசப்தம் எதிர்பார்ப்பதெல்லாம், பயனாளிகள் தங்களது நிலை சீரமைந்துவிட்ட பின்னர் குறைந்த பட்சம் இருவருக்கு தாமாக அதேபோல உதவ வேண்டும் என்பதே.

அனுபவம் கற்றுக்கொடுத்ததால் இப்போது மாணவர்களிடம் நிலையான ஒரு தொடர்பையும், வட்டத்தையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம், எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கிறது எனப் பார்ப்போம்.

இப்பபோது என் ஜி ஓ மற்றும் அறக்கட்டளை என்றாலே, ஊழல், வரி ஏய்ப்பு என்கிற அர்த்தம் வருகிற படி அவர்கள் செயல்பாடுகள் உள்ளது, இதுபற்றி நீங்கள் என்ன எண்ணுகிறீர்கள் ?

இதில் நான் உடன்படுகிறேன், எனக்குத் தெரிய சென்னை வெள்ளத்தில் ஒரு அமைப்பு 3 கோடி நிதி சேர்த்து, ஆனால் என்ன ஆனது என்கிற தகவல் இதுவரை இல்லை, கணக்கும் இல்லை.

உங்கள் குழு உறுப்பினர்களின் உற்சாகத்தையும் கட்டுக் கோப்பையும் எப்படி தக்கவைக்கிறீர்கள் ?

உண்மையில் எங்கள் குழு உறுப்பினர்கள் இதுவரை ஒரு கூட்டம் போட்டு ஒரே சமயத்தில் அனைவரும் நேரில் சந்தித்துக் கொண்டதில்லை. எல்லாமே இணையம், செல் பேசி மூலம் தான். அனால் அப்பகுதி பணிகளை அவர்கள் செய்து விடுகிறார்கள், பெரிதும் இது பயனாளிகளை விசாரிப்பது தொடர்பானது, எனவே எனக்கு பணிச்சுமை பெரிதும் குறைகிறது.

எதிர்காலத்தில் நிசப்தத்தை மாற்றி அமைதிக்கவோ விரிவாக்கம் செய்யவோ ஏதேனும் திட்டம் உள்ளதா ?

அவ்வாறு எதுவும் இப்போதைக்கு இல்லை, ஆலோசனைகள் வரவேற்கப்படுகிறது.

தற்போதைய சமூக போக்கு மற்றும் மக்களின் நடத்தை குறித்து உங்களுக்கு திருப்தி உள்ளதா ?

50% ஆம் 50 % இல்லை. ஆனாலும் இந்த நான்கைந்து ஆண்டுகளாகத்தான் சமூகத்தை நேரடி அனுபவம் சார்ந்து கவனிக்கிறேன். வரவேற்கத்தக்க பல மாற்றம் வந்துள்ளது. பொதுவாக எனக்கு திருப்தியே.

நீங்கள் சந்தித்ததிலேயே மிகப் பெரிய இக்கட்டு என்பது என்ன அதை எப்படி கடந்து வந்தீர்கள் ?

3 ஆண்டுகளுக்கு முன் எனது தந்தைக்கு ஈரல் புற்று நோய் இருப்பது அறிந்தோம், அப்போதே அது அபாய எல்லையை கடந்து விட்டது. கோவை,பெங்களூர் கோபி என அலைந்து கொண்டிருந்தேன், கோவை மருத்துவர்கள் கை விரித்துவிட்டனர். கோபி மருத்துவ நண்பர் ஒருவர் நீ அழைத்து வா நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்றார். அது பலனளிக்கத்  துவங்கியது, நிசப்தததுடன் தொடர்புடைய பெரியவர் ஒருவர் உனது தந்தை ஒருவாரத்தில் எழுந்து நடந்து விடுவார் பார் என்றார், இணையம் வழி  தொடர்பில் உள்ள நண்பர்கள் உடன் இருந்தார்கள், எனது தந்தை ஒரு வாரத்தில் தானாக நடக்கும் அளவுக்கு தேறி விட்டார். அந்த ஒரு வருட காலத்தில் இதை நிறுத்தி விடலாமா என எண்ணினேன். ஆனால் நண்பர்கள் தான் உறுதியாக உடன் இருந்தனர், இந்த செயல்பாடுகள் பெரிதும் எனக்கொரு ஊக்கமாக இருந்தது, அந்த ஒரு வருட காலத்தில் கூட நிசப்தம் பணிகளை நான் நிறுத்தவில்லை. கடந்த இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் எனது தந்தையர் இறந்துவிட்டார்.

உங்கள் கனவுத் திட்டம் ?

ஒரு கிராமத்தை தத்தெடுத்து சூழலை வளப்படுத்தி அதை ஒரு சுய சார்புள்ள கிராமாக மாற்றுவது.

மருத்துவ உதவி கோரும் பயனாளிகளின் சோர்வூட்டும் கதைகளை   கேட்க நேர்வதால் அந்த மனச்சோர்வு உங்களுக்கும் தொற்றும் வாய்ப்புண்டா ?

ஆம், பெரிதும் இப்போது இதை குறைத்துக்கொண்டுள்ளோம், கல்வி உதவியில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறோம். உதவி தேவைப்படும்  நபர் அல்லது குழந்தையின் படத்தை அனுப்புகிறார்கள். இது நம்மை உணர்ச்சிகரமாக பாதிக்கக்கூடியது. இதில்  இருந்து தப்புவது கடினம். மேலும் பலருக்கு நாம் இயலாது என்கிற பதிலை சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது, அப்போது நானே ஈரமற்றவனாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறேனா என்கிற ஐயம் எனக்கு வரும். அது உண்மையும் கூட, ஆனால் அதை தவிர்க்க இயலாது. இப்போதெல்லாம் நான் கவிதைகள் எழுதாததற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

அறக்கட்டளைக்கு வரப்பெறும் நிதியின் மூலத்தை கண்காணிக்கும் வழக்கம் இருக்கிறதா? குறிப்பாக அந்நிய தேசத்து நபர்கள் / அமைப்புகளிடமிருந்து நிதி பெறப்படுமாயின் அதை கண்காணிப்பது அவசியம் என கருதுகிறேன்.

அறக்கட்டளைக்கு பல்வேறு தளங்களிலிருந்து நிதி வருகிறது. 500 ரூபாயிலிருந்து 4 லட்சம் வரை ஒரு நபரிடமிருந்தே நிதி வரப்பெற்ற அனுபவம் உண்டு. தான் மாதந்தோறும் தொழிலில் அடையும் லாபத்தில் பத்து சதத்தை நிசப்தத்திற்கு அனுப்பி வைக்கும் நபர்களை அறிவேன். திரும்பி வராது என நினைத்த கடன்தொகை கிடைக்கப்பெற்றால் அறக்கட்டளைக்கு அனுப்பி வைக்கும் நண்பர்களை அறிவேன். ஒருவகையில் திருப்பதி உண்டியல் போல நிசப்தம் ஆகிவிட்டதாக நண்பர்களிடம் கிண்டலாக சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன்.

நிதியின் மூலத்தை பொறுத்தவரை அதை குறிப்பிட்டு கண்காணிக்கும் வழக்கம் இதுவரை இல்லை. ஆனால் பெறப்படும் நிதி அனைத்தும் மின்னணு பரிவர்த்தனை(online transaction) மூலமாக மட்டுமே பெறப்படுவதால் இதில் தவறு நேர வாய்ப்பில்லை என்றே நினைக்கிறேன். வெளிப்படையாக இருப்பதால் அனுப்புகிறவர்களும் தயங்கக் கூடும்.  இதுவரை ஒரு ரூபாய்கூட பணமாக (cash) பெற்றுக் கொண்டதில்லை. மேலும் இதுவரை அந்நிய அமைப்புகள் எதுவும் நிசப்தத்திற்கு நிதி அனுப்பியதில்லை என்று சொல்ல முடியும்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பு தேர்வுகளுக்கு பயிற்சி, நீட் தேர்வுக்கான பயிற்சி, ஐஏஎஸ் தேர்வுகளுக்கு பயிற்சி போன்றவை அறக்கட்டளையின் சார்பில் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. இவை மறைமுகமாகவேனும் மாணவர்களிடம் மதிப்பெண் பெறும் பந்தயத்தில் ஓடுவதையோ அல்லது உயர்லட்சிய வேலைகளை நோக்கி ஓடுவதையோ மட்டும் ஊக்குவிப்பதாக ஆகாதா? என் உதவிபெறும் ஒரு மாணவர் சராசரி மதிப்பெண்கள் பெற்று சராசரி லடசியங்கள் கொண்டிருக்கக் கூடாது?

பயிற்சி வகுப்புகள் மதிப்பெண்களுக்காக மட்டும் நடப்பதாக சொல்ல முடியாது. அது ஒரு முகாந்திரம் மட்டுமே. இந்த வருடம் ‘சூப்பர் 16′ பயிற்சி பெறும் மாணவர்களையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் பிரத்யேகமான பின்னணியும் லட்சியங்களும் உண்டு. விளையாட்டில் சாதிக்க விரும்பும் ஒருவர், ஐஐடியில் இடம்பெறும் லட்சியத்துடன் ஒருவர், விவசாய படிப்பு, மீன்வளத் துறை படிப்பு என கலவையான மாணவர்களே உள்ளனர். பத்தில் நான்கு மாணவர்கள் சிவில் சர்விஸ் தேர்வுகளுக்கு தயாராவதால் அதுசார்ந்த பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது.

உதவிபெறும் பெரும்பாலான மாணவர்கள் கிராமபுரத்தை சேர்ந்தவர்கள். நாம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு புறவுலக அறிமுகமற்றவர்கள் இவர்கள். முக்கியமாக இப்பயிற்சி வகுப்புகள் மாணவர்களுக்கு உலகை துணிவுடன் எதிர்கொள்ளும் தன்னம்பிக்கை அளிப்பதையே பிரதானமாகக் கொள்கிறேன். மற்றபடி உயர்ல்டசிய வேலைகள் மட்டும் என்றில்லை, நிசப்தம்வழி உதவிபெற்று படித்த மாணவனொருவன் உள்ளூர் நிறுவனமொன்றில் கணக்காளராக பணிபுரிவதை உதாரணமாக சொல்ல முடியும். அந்த வேலையே தனக்கு நிறைவளிப்பதாக அந்த மாணவன் சொல்லிவிட்டான். அதில் எனக்கும் உடன்பாடே.

பெரும்பான்மை மக்கள் பச்சாதாபம் காட்ட முடிகிற விஷயங்களுக்கு மட்டுமே நிசப்தம் உதவுகிறதா? கல்வி, மருத்துவம், சூழியல் என அனைத்தும் popular activism வகைமையில் வருவதாக தெரிகிறதே.

கல்வி, மருத்துவம் சார்ந்த உதவிகளை செய்வது மிகவும் இயல்பாய் அமைந்ததே. இதை நான் திட்டமிடவில்லை. தொடர்ந்து அதுசார்ந்த மறுக்கமுடியாத கோரிக்கைகளையும் மனிதர்களையும் சந்தித்து வருவதால் இதை செய்து வருகிறேன். பொது சமூகம் விரும்பும் விஷயங்களுக்கு மட்டும் அறக்கட்டளை உதவுவதாக சொல்லமுடியாது. உதாரணமாக எம்.ஜி.ஆர் காலனியைச் சேர்ந்த கழைக்கூத்தாடி மாணவர்களுக்கு தொடர்ந்து கல்வி, விளையாட்டு சார்ந்த உதவிகளை செய்து வருவதை சொல்லலாம். இது popular activism வகைமையில் வராது என்றே நினைக்கிறேன். அப்படி கட்டாயம் உதவி தேவைப்படும் பிரபலமல்லாத கோரிக்கை ஏதேனும் இருந்தால் சொல்லுங்கள். பரிசீலித்து செயல்பட நான் தயாராகவே இருக்கிறேன்.

                                                                       ****

குன்றா ஊக்கத்துடன் 10 ஆண்டுகள் செயல்படுவது என்பது அசாதாரணமானது, மேலும் முதலில் மாற்றம் என்னில்  இருந்து துவங்க வேண்டும் அதை முன்வைத்தே பிறரை அணுகவேண்டும் என்கிற கொள்கைக்கு மணிகண்டன் உதாரணம். பெரிய இலக்குகள் இல்லை கண்முன் உள்ள சிறிய இலக்குகளை நோக்கி சிறிது சிறிதாக முன்னேறுதல் என்பது அவருக்கு இது வரை பலனளித்துள்ள  கொள்கை.  இதெல்லாம் காந்தியிடம் இருந்து இவர் பெற்றுக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.   

கிருஷ்ணன்    

May 22, 2018

ரத்த சரித்திரம்

எவ்வளவு மோசமான நிலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்? எவ்வளவு பெரிய முரடர்கள் நம்மை ஆண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நாம் ஒன்றை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்கும் போது அரசாங்கம் துப்பாக்கியை எடுத்து வந்து சுட்டுக் கொல்கிறது. கொன்றுவிட்டு 'வன்முறையை தடுக்கதான் சுட்டோம்' என்கிறார்கள். கலவரங்களை ஒடுக்கும் போது ஒன்றிரண்டு பேர்கள் இறந்து போனதாகச் சொல்வார்கள். ஆனால் தூத்துக்குடியில் இதுவரைக்கும் எட்டு அல்லது ஒன்பது பேர்கள் செத்திருக்கக் கூடும் என்கிறார்கள். முழுமையான கணக்கு தெரியவில்லை. ஒன்பது குடும்பங்களைத் தெருவில் நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அவர்களது குழந்தைகளை அனாதைகளாக்கியிருக்கிறார்கள். பச்சையான அநீதி இது. மாலை வரைக்கும் போலீஸ் வேட்டையாடிக் கொண்டிருப்பதாக நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். மேலிடத்துக்குத் தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. இவ்வளவு குரூரமான அரச வன்முறை சமீப காலத்தில் இன்றுதான் நிகழ்ந்தேறியிருக்கிறது. அவரவர் சொந்த ஊரிலேயே உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு ஓடுவதை போன்ற அவலம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. தமிழக அரசு அதைச் செய்து காட்டியிருக்கிறது. 

முழுமையான விவரங்கள் நாளை தெரியக் கூடும் அல்லது கடைசி வரைக்கும் விவரங்கள் வெளியில் தெரியாமலேயே பார்த்துக் கொள்வார்கள். இனி கதைகள் கட்டவிழ்த்துவிடப்படும். இறந்து போனவர்கள் மீதுதான் தவறு என்று வரிசையாக செய்திகள் வரும். 'அவர்கள் ஒன்றும் தியாகிகள் இல்லை' என்று எழுதுவார்கள். இப்பொழுதே கூட 'மக்கள்தான் வன்முறையில் ஈடுபட்டார்கள்' என்று ஒரு தரப்பினர் பேசாத தொடங்கியிருக்கிறார்கள். 

இப்படியான polarizationதான் மிக அபயாகரமானது. நமக்குள்ளேயே பிரிந்து கிடக்கிறோம். தம் சொந்த மக்களையே குருவி சுடுவதைப் போல சுட்டுத் தள்ளியவர்களை எதிர்த்துதான் இந்தத் தருணத்தில் பேச வேண்டுமே தவிர மக்களை குற்றவாளிகளையாக்கி கூண்டில் ஏற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. இதை 'தூத்துக்குடி சம்பவமாக' மட்டும் பார்க்க முடியவில்லை. சகல மக்களுக்கும் இதுவொரு எச்சரிக்கை மணி. எதிர்த்து பேச எத்தனித்தால்  'இதுதான் கதி' என்று நேரடியாக மிரட்டியிருக்கிறது அரசாங்கம்.

ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளாமல் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சாமானிய மனிதனின் மனதில் பயத்தை விளைவித்து அவனை ஒடுக்கிவிடலாம் என்று நம்புவதை போன்ற முட்டாள்தனம் எதுவும் இருக்க முடியாது. தனிமனிதர்களை அப்படி மிரட்டலாம். சமூகத்தையே வன்முறையைக் கட்டி மிரட்ட முயற்சித்தால் ஒரு கட்டத்தில் திமிறிவிடுவார்கள்.  எல்லாவற்றுக்கும் எல்லையுண்டு. நீறு பூத நெருப்பாக விரவிக் கிடந்த வெறுப்பை ஊதி விட்டிருக்கிறார்கள். இந்த வடு என்றைக்கும் அழியாது. தமிழக வரலாற்றில் ஒரு கருப்பு தினம் இன்று. தமிழக அரசு தனது முடிவுரையை தூத்துக்குடி மக்களின் ரத்தத்தில் எழுதியிருக்கிறது. 

துப்பாக்கிச் சூட்டில் இறந்து போனவர்களுக்கு அஞ்சலிகள். அவர்களது குடும்பங்கள் மனவுறுதி பெறட்டும். 

போராட்டக்காரர்கள் மீது  'பிரிவினைவாதிகள்' 'தேசத்துரோகிகள்' என்று தயவு செய்து முத்திரை குத்த வேண்டாம். ஸ்டெர்லைட் மீது போராட்டக்காரர்கள் மட்டுமே எதிர்ப்பைக் காட்டவில்லை. அது சூழலைக் கெடுத்திருப்பதாக உச்ச நீதிமன்றம் நூறு கோடி ரூபாய் தண்டம் விதித்திருக்கிறது. ஆலை இனி இயங்க அனுமதிக்க முடியாது என்று மாசுக் கட்டுப்பட்டு வாரியம் சொல்லியிருக்கிறது. அப்பேர்ப்பட்ட ஆலை இனி இயங்கக் கூடாது என்றுதான் அந்த ஊர் மக்கள் கேட்கிறார்கள். அதுவும் திடீரென்று கிளம்பி வரவில்லை. ஆண்டுக்கணக்கில் ஆலையை எதிர்த்து போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைத்தான் மனசாட்சியே இல்லாமல் சுட்டுத் தள்ளியிருக்கிறார்கள்.

ஒரு வினாடி யோசித்துப் பார்க்கலாம்-   வீட்டு முன்பாக குப்பை கிடந்தால், வீதியில் சாக்கடை தேங்கினால் புகார் அளிக்க விரும்புகிறவர்கள்தான் நாம். அந்த ஊரில் காற்றும் நீரும் கெட்டு, மக்களுக்கு அதன் பாதிப்புகள் தெரிகின்றன என்கிறார்கள். தம் குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டுவிடக் கூடாது என்று பயப்படுகிறார்கள். அவர்கள் அந்த ஆலையை மூடச் சொல்லிக் கேட்பதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? நாமாக இருந்தாலும் அதைத்தானே கேட்டிருப்போம்?

இன்றைய அரசு எந்தவிதத்திலும் வலுவில்லாதது. மக்களின் போராட்டங்களை, எதிர்ப்புணர்வை கையாளத் தெரியாத அரசு இது. வலுவில்லாதவன் தன்னை எதிர்த்து பேசுகிறவனை கையில் கிடைத்ததை எடுத்து அடிப்பதைப் போல இந்த அரசு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களிடமும் துப்பாக்கியும் சுட்டுத் தள்ள காவலர்களும் இருக்கிறார்கள்.

தூத்துக்குடி சம்பவங்களின் சில காட்சிகளை பார்க்க நேர்ந்தது. விரல்களுக்குள் பயம் பரவுகிறது. குரூரமான காட்சிகள் அவை. காவல்துறையின் வேகம் அச்சமூட்டுகிறது. மக்களைக் காக்க வேண்டியவர்கள் சர்வசாதாரணமாக துப்பாக்கியின் ரவைகளை அவர்கள் நெஞ்சில் செலுத்துகிறார்கள். இவையெல்லாம் ஆட்சியாளர்களுக்குத் தெரியாமலா நடந்திருக்கிறது?. இன்றைக்கு தூத்துக்குடியில் நிகழ்ந்தது நாளை எந்த ஊரில் வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம். அங்கு பாய்ந்த தோட்டாக்கள் நம் நெஞ்சங்களை குறி பார்க்க எத்தனை நாட்கள் பிடிக்கும்?

எழுதியும் பேசியும் வருவதனால் எந்த மாறுதலும் நிகழப் போவதில்லை. ஒவ்வொரு தரப்பு மக்களும் இந்த அநியாயங்களை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சகல திசைகளிலும் அக்கிரமங்களைப் பற்றி பேச வேண்டும். அதுதான் ஒரே வழி. படுகொலை நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. உண்மையிலேயே பயமூட்டுகிற சம்பவம் இது. எதிரிக்கும் கூட இப்படியொரு சூழல் அமைந்துவிடக் கூடாது என்று பதறுகிறேன்.  

தமிழக அரசுக்கு கடுமையான கண்டனங்கள். இப்படியொரு சம்பவத்துக்கு முழுமையான பொறுப்பையும் அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஆட்சியில் தொடர தமிழக அரசுக்கு எந்தத் தார்மீக உரிமையுமில்லை. எதிர்காலத்திலாவது தார்மீகம் என்ற சொல்லுக்கெல்லாம் அர்த்தம் தெரிந்தவர்கள் நம்மை ஆள வேண்டும் என்று கடவுளை பிரார்தித்துக் கொள்கிறேன்.

கண்களைத் தோண்டுகிறீர்களா?

தமிழகத்தில் 890 பள்ளிகள் மூடப்படும் என செய்தி உலவிக் கொண்டிருக்கிறது. அரசு தொடக்கப்பள்ளிகளில்  சேர்க்கை குறைவதனால் இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது என்று சொல்கிறார்கள். குறைந்த எண்ணிக்கையில் மாணாக்கரைக் கொண்ட பள்ளிகள் அரசுக்கு கூடுதல் சுமையை ஏற்படுத்துக்கிறதாம். கல்விக்கு செலவிடப்படும் தொகை உங்களுக்கு சுமையா? எவ்வளவு கேவலமான சாக்கு இது?

ஓர் அரசாங்கம் அப்படிக் கருத்துமானால் அது மிகப்பெரிய சாபக் கேடு. கிராமப்புற கல்விக்கான செலவு என்பது இந்தச் சமூகத்துக்கான முதலீடு இல்லையா? இல்லாதவர்களுக்கும், எளியவர்களுக்கும் படிப்பதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது கூடுதல் சுமையா? 

தமிழகத்தில் இன்னமும் சிறு கிராமங்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் இருக்கின்றன. ஐம்பது அல்லது நூறு மக்கள் வாழ்கிற ஊர்களில் கூட அரசுப்பள்ளிகள் உண்டு. இந்தப் பள்ளிகள் இருப்பதனால்தான் அடிப்படைக் கல்வியை பெரும்பாலானவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது அந்தப் பள்ளிகளில் பத்து அல்லது பதினைந்து பேர்கள் படிக்கிறார்கள் எனில் மூடப் போகிறார்கள். அந்த மாணவர்களை பக்கத்து ஊர்களில் இருக்கும் பள்ளிகளுக்கு மாற்றுவார்கள். இது அனைவருக்கும் கல்வி என்கிற கொள்கைக்கு எதிரான மிகப்பெரிய செயல்பாடு. பெண் குழந்தைகளாக இருந்தால் நம்மவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்று தெரியாதா?  'பொம்பள புள்ளைய வெளியூருக்கு அனுப்பி படிக்க வைக்க வேண்டியதில்லை' என்று படிப்பை நிறுத்தும் சாத்தியங்கள் மிக அதிகம். இதையெல்லாம் யோசிக்காமல் பள்ளிகளை மூடுவதற்கான பூர்வாங்க செயல்பாடுகள் தொடங்கப்படுமானால் அது குறித்து தீவிரமான விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். எதிர்ப்புகள் காட்டப்பட வேண்டும். 

ஊருக்கு ஊர் சாராயக் கடையைத் திறக்க பிரயத்தனப்படும் இதே அரசாங்கம்தான் பல ஊர்களில் இருக்கும் பள்ளிகளை மூட முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிய வரும் போது எரிச்சல் வராமல் என்ன செய்யும்?

தமிழகம் அத்தனை செலவுகளையும் உருப்படியாகத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறதா? 

ஆர்.டீ.ஈ (Right to Education) என்றொரு திட்டம்.  ஒவ்வொரு தனியார் பள்ளியும் இருபத்தைந்து சதவீத இடங்களை அரசாங்கத்துக்கு கொடுத்துவிட வேண்டும். அதில் படிக்க வசதியில்லாதவர்கள் தமது பிள்ளைகளைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். அந்த இடங்களுக்கான பணத்தை மத்திய மற்றும் மாநில அரசாங்கங்கள் பள்ளிகளுக்கு கொடுத்துவிடும். தனியார் பள்ளிகள் பள்ளிக்கூடம் நடத்த அரசாங்கம் ஏன் பணம் கொடுக்க வேண்டும்? இது புரியவே இல்லை. 2016-17 ஆம் ஆண்டு தனியார் பள்ளிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தொகை மட்டும் நூற்றியென்பது கோடி ரூபாய். அதற்கு முந்தைய ஆண்டு கொடுக்கப்பட்ட தொகை நூற்றியிருபத்தைந்து கோடி ரூபாய். இப்படி ஒவ்வொரு வருடமும் பல கோடி ரூபாய்களை தனியார் கல்வி முதலாளிகளுக்கு அரசாங்கம் தாரை வார்க்கிறது. தனியார் பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்கப்படாமல் இருந்த தொகையை ஒதுக்கிக் கொடுத்ததற்காக தமிழக கல்வித்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையனுக்கு தனியார் பள்ளிகள் இணைந்து மிகப்பெரிய பாராட்டு விழாவை நடத்தின. இதையெல்லாம் எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? பின்னணியில் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது?

கல்வி முதலாளிகளுக்கு எடுத்து நீட்டும் பணத்தை அரசுப் பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்க வேண்டியதுதானே? தனியார் பள்ளிகளுக்கு கொடுக்கும் இருநூறு கோடியை அரசு பள்ளிகளுக்கு ஒதுக்கி, கணிப்பொறி, நூலகம், விளையாட்டு என வசதிகளை மேம்படுத்தி, ஆசிரியர் திறனை ஊக்குவித்து 'தனியார் பள்ளிகளை விட நாங்கள் சிறப்பு' என்ற சூழலை உருவாக்குவதற்காக அரசாங்கம் செயல்படுமெனில் அது நல்ல அரசாங்கம். புள்ளிவிவரங்கள் எழுதுகிற வேலைகளை ஆசிரியர்களுக்கு கொடுப்பதை நிறுத்தி 'கற்பிக்கின்ற வேலையை மட்டும் நீங்கள் பாருங்கள்' என்று சொல்லி, அலுவல் ரீதியிலான வேலைகளையும், புள்ளி விவரங்கள் எடுக்கிற வேலைகளையும் அலுவலகப் பணியாளர்களுக்கு ஒதுக்கிக் கண்காணித்தால் அது உருப்படியான அரசாங்கம். ஆனால் இதையெல்லாம் செய்து அரசுக் கல்வியை மேம்படுத்தினால் ஆட்சியாளர்களுக்கு என்ன வருமானம் கிடைத்துவிடப் போகிறது? 

பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து தனியார் பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கையை அதிகரித்தால் அது வருமானம் கிடைக்கக் கூடிய செயல். அரசாங்கமே தனியார் பள்ளிகளுக்கு பணத்தையும் கொடுத்து மாணவர்களை தனியார் பள்ளிகளுக்கு அனுப்ப ஊக்குவித்தால் முதலாளிகள் கரன்சிகளால் குளிப்பாட்டுவார்கள். பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து ஆசிரியர்களை பந்தாடினால் 'இடமாற்றத்துக்கு இவ்வளவு லட்சம்' என்று கொழிக்கலாம்.  இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு அரசுப்பள்ளிகளில் தரங்களை மேம்படுத்தினால் என்ன இலாபம்?

கல்வித்துறையில் ஏன் இப்படியெல்லாம் அவலம் நடக்கிறது? தவறுகளையெல்லாம் நாம் செய்துவிட்டு அரசாங்கப்  பள்ளிகளில் சேர்க்கை குறைகிறது என்று புலம்பினால் என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்துவிடும்? ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தனியார் பள்ளிகளில் தம் பிள்ளைகளைச் சேர்த்துவிட முடியுமா என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அரசுப்பள்ளிகள் மோசம் என்று இன்னமும் அழுத்தமாக நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். இவையெல்லாம் தமிழகத்தின் அடிப்படைக் கல்வியின் பொடனியிலேயே அடிக்கும் நிகழ்வுகள். அரசாங்கம் தனியார் பள்ளிகளை ஊக்குவிப்பதும், கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் அரசுப்பள்ளிகளை மூடுவதும் என அரசு கல்வியின் இருள்காலத்துக்கு தமிழகம் வேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

புதிதாக பள்ளிக்கூடங்களை தொடங்கவிட்டாலும் பரவாயில்லை. இருக்கிற பள்ளிகளை மூட அனுமதிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொரு குக்கிராமத்திலும் ஒரு பள்ளிக்கூடம் அவசியம். அந்தக் கிராமத்தில் எவ்வளவு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள், எவ்வளவு பேர் தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கிறார்கள் என்ற விவரங்களை அரசாங்கம் எடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். ஐம்பது மாணவர்கள் இருக்கும் ஊரில் பதினைந்து மாணவர்கள் மட்டும் அரசுப் பள்ளியில் படித்தால் பள்ளியின் ஆசிரியரை விசாரிக்கலாம். என்ன பிரச்சினை என்று கேட்கலாம். பிரச்சினைகளை நிவர்த்தி செய்து தராத உள்ளூர் மற்றும் மாவட்ட கல்வி அதிகாரிகளை விசாரிக்கலாம். மாற்றம் நிகழ்கிறதா இல்லையா என்று பாருங்கள். ஆங்கில வழிக்  கல்வி என்பது அரசுப்பள்ளிலேயே வந்துவிட்டது. இவை ஏன் மக்களிடம் வரவேற்பு பெறவில்லை என்று யோசிக்க வேண்டும். இவையெல்லாம்தான் ஆக்கப்பூர்வமான கல்வி வளர்ச்சியாக இருக்குமே தவிர குருட்டுவாக்கில் பள்ளிகளை மூடுவதில்லை.

May 21, 2018

ஆள் பிடிக்கும் கூட்டம்

சில மாணவர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. கிராமப்புற, அரசுப் பள்ளிகளில் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த மாணவர்கள். ஆயிரத்து நூறைத் தாண்டியவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள். ஆனால் கட்- ஆஃப் குறைந்திருக்கிறது. அரசுப்பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் பெரும்பாலும் அத்தனை பாடங்களுக்கும் ஒரே முக்கியத்துவம்தான் தருவார்கள். தமிழுக்கு எவ்வளவு உழைப்போ அதே உழைப்புதான் கணக்குக்கும், இயற்பியலுக்கும். இதில்தான் தனியார் பள்ளிகள் தில்லாங்கடி வேலையைக் காட்டிவிடுகின்றன. தமிழ், ஆங்கிலத்தை ஓரங்கட்டி வைத்துவிடச் சொல்கிறார்கள். கட்-ஆஃப் வாங்குவதற்கு தேவையான பாடத்தில் மட்டும் கவனத்தைச் செலுத்தச் சொல்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகளில் தொள்ளாயிரத்து ஐம்பது மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவர்கள் கூட கட்-ஆஃப் 195 ஐத் தாண்டியிருப்பதைப் பார்க்க முடியும்.

தமிழக கல்வித்துறையை குறை சொல்ல முடியாது. நிறைய நல்ல காரியங்களைச் செய்கிறார்கள். இதற்கும் ஏதாவது ஒரு வழி செய்ய வேண்டும். கட்- ஆஃப் கணக்கிடுதலில் மொத்த மதிப்பெண்ணும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்பது போன்ற 'செக்' ஒன்றை வைத்தால் அது அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு பேருதவியாக இருக்கும்.  

இந்த விவகாரத்தை தனியாகப் பேசலாம்.

இந்த வருடமும் பிள்ளை பிடிக்கும் கூட்டம் பெருகியிருக்கிறது. விசாரித்த வரையில் ஒவ்வொரு மாணவரையும் ஏதாவது ஒரு அமைப்பினர் வந்து சந்திருக்கிறார்கள். விழுது, விதை, சிறகு என்று ஏதாவது ஒரு பெயரைச் சூட்டிக் கொண்டு வருகிறார்கள். பள்ளிகள் வழியாக மாணவர்களின் முகவரியைப் பிடித்து தேடி வந்து பெற்றோரிடம் பேசுகிறார்கள். 'உங்க பையனுக்கு/பொண்ணுக்கு அரசு கல்லூரிகளில் இடம் கிடைப்பது கஷ்டம்...கலந்தாய்வு வழியாக தனியார் கல்லூரிகளில் சேர்ந்தால் லட்சக்கணக்கில் கட்ட வேண்டும்' என்று இழுத்து 'கலை அறிவியல் படிப்பெல்லாம் படித்தால் வேலை கிடைக்காது' என்று குழப்பிவிடுகிறார்கள்.

எளிய மனிதர்கள் மண்டை காயும் போது 'இவ்வளவு மார்க் வாங்கிட்டு படிக்காம இருக்கிறதும் நல்லா இருக்காது' என்று சொல்லி பிறகு பிறகு வேறொரு கொக்கியை வீசுகிறார்கள்.

'ஒரு இன்ஜினியரிங் காலேஜ் இருக்கு..இந்த மார்க்குக்கு அங்க சீட் கிடைக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்..ஆனா நாங்க சொன்னா சேர்த்துக்குவாங்க...பத்து பைசா நீங்க ஃபீஸ் கட்ட வேண்டியதில்லை' என்கிறார்கள். இது பெற்றோர்களுக்கு மிகப் பிடித்துப் போகிறது. அடுத்து மாணவரை அழைத்துப் பேசி சான்றிதழையும் வாங்கி வைத்துக் கொள்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். ஆள் சிக்கியாகிவிட்டது. சான்றிதழல்களைக் கொடுத்த பிறகு இனி ஏதும் செய்வதற்கில்லை என்று அடுத்த வாய்ப்புகள் குறித்துக் கூட இந்த மாணவர்கள் யோசிப்பதில்லை. இப்படி ஆள் பிடிக்கிறவர்கள் தனியார் கல்லூரிகளின் கமிஷன் ஏஜெண்ட்கள். ஒரு மாணவனை/மாணவியை பிடித்துக் கொடுத்தால் இவ்வளவு பணம் என்று கல்லூரிகள் விலை பேசுகின்றன. என்.ஜி.ஓக்கள் என்ற பெயரில் இத்தகைய ஆள் பிடிக்கும் வேலையை நிறையப் பேர் செய்கிறார்கள்.  நல்ல மதிப்பெண் வாங்கிய மாணவர்களைத் தேடித் தேடிப் பிடித்து ஆகாவழி கல்லூரியில் சேர்க்கும் சில்லறைத்தனம் இது-  காசுக்காக மாணவர்களின் வாழ்க்கையை சீரழிக்கும் விபச்சாரம்.

மாணவனைத் தேடிப் பிடித்து கல்லூரியில் சேர்த்துப்  படிக்க வைப்பது தவறில்லை. ஆனால் அவை மிக மோசமான, தரமற்ற கல்லூரிகளாக இருக்கின்றன. அத்தகைய கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்புவதேயில்லை. இவர்களுக்கு எப்படியாவது இடங்களை நிரப்ப வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகிறது. அதற்காகத்தான் இத்தகைய ஆட்களை நியமிக்கிறார்கள். அரசாங்கத்தில் சில திட்டங்கள் இருக்கின்றன. மாணவர்களை இலவசமாகப் படிக்க வைப்பதாகச் சொல்லி அரசாங்கத்திடமிருந்து பணம் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். நன்றாகப் படிக்கக் கூடிய மாணவர்களும், மாணவிகளும் இத்தகைய பாழுங் குழிகளில் விழுவதை நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

பல கல்லூரிகளில் பேராசியர்களே இந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள். 'இந்த வருஷம் ஆளுக்கு நாலு பேரைச் சேர்க்கணும்' என்று கல்லூரி அவர்களுக்கு இலக்கு நிர்ணயித்தால் என்ன செய்வார்கள். 'தம்பி எங்க காலேஜ்ல சேர்த்துக்க ஐயாயிரம் ரூபாய் நான் தர்றேன்' என்று கெஞ்சி ஆள் பிடிக்கிற ஆசிரியரைக் கூடத் தெரியும். 

விவரங்களை எடுத்துச் சொன்னால் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. 'எங்க படிச்சா என்னங்க? அங்கதான் காசில்லாம படிக்க வைக்கிறாங்களே..எங்கயாச்சும் படிக்கட்டும்' என்று சொல்லி வாயை அடைத்துவிடுகிறார்கள். அவர்களது சூழல் அப்படி. அப்படித்தான் பேசுவார்கள். நம்மிடம் பதில் இல்லை.  குடும்பத்தில் முதல் பட்டதாரி என்றால் அரசாங்கம் உதவித் தொகையளிக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல் வங்கியில் கூட கடன் தருவார்கள் என்று சொன்னால் 'தருவாங்க..ஆனா நாங்கதான் திருப்பிக் கட்டணும்' என்று கேட்கிறார்கள். 

இலவசம் என்றால் தரம் என்பதெல்லாம் பின்னால் போய்விடுகிறது. நம் மக்களின் மனநிலை அப்படித்தான். கல்வியில் தொடங்கி அரசியல் வரைக்கும் எல்லாவற்றிலும் இதுதான் நிலைமை. 

இந்த ஆள்பிடி பட்டாளம் குறித்து மாணவர்களுக்கு ஓரளவுக்காவது எடுத்துச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. போனாம்போக்கி கல்லூரியில் ஆகாவழி படிப்பை படித்து வெட்டியாக இருப்பதற்கு பதிலாக கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் சேர்ந்து படிக்கலாம். படிப்பை விடவும் கல்லூரி முக்கியம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மாணவர்களுக்கு வெளியுலகத்தைக் கற்றுத் தருகிற கல்லூரிகளாக இருக்க வேண்டும். வசதிகள் நிறைந்த கல்லூரிகளாக இருக்க வேண்டும். அனுபவம் கொண்ட பேராசியர்களிடம் பயில வேண்டும்.

எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளாமல் ஓசியில் சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று தானாவாதிக் கல்லூரியில் சேர்வது என்பது ஓசியில் கிடைக்கிறதே என்று ஃபினாயிலைக் குடிப்பது போலத்தான். மாணவர்களிடம் இதை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. எப்படிப் பரவலாகச் செய்வது என்று தெரியவில்லை. நமக்குத் தெரிந்து ஒரு மாணவன்- அதுவும் கிராமப்புற மாணவன்- வாழ்க்கையைத் தொலைப்பதை பார்த்துக் கொண்டு அசால்ட்டாக இருப்பதைப் போன்ற பாவம் எதுவுமில்லை. 

May 18, 2018

கல்வி உதவித் தொகை பெற

வரும் கல்வியாண்டில் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் சார்பில் அதிகபட்சமாக இருபத்தைந்து மாணவர்களுக்கு உதவ முடியும். உதவி தேவைப்படுகிற மாணவர்கள் நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்ளலாம். 

மாணவர்களை பின்வரும் விதிமுறைகளின்படி தேர்வு செய்யவிருக்கிறோம்
        1. பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய குடும்பத்தினருக்கு மட்டுமே உதவப்படும்.
        2. அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெரும் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவ/மாணவிகளுக்கு மட்டுமே உதவுகிறோம்.
        3. பெற்றோர் இல்லாத அல்லது ஒற்றை பெற்றோர் உடைய மாணவ/மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும். 
கல்வி உதவியைப் பொறுத்தவரையிலும் மாணவர்களுக்கு இரண்டு வகைகளில் உதவுகிறோம்.
      1. கல்லூரி/விடுதி கட்டண உதவித் தொகை.
      2. வாழ்வியல்/திறன் வழிகாட்டு உதவி.
கடந்த சில ஆண்டுகளில் பெற்றிருக்கும் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் உதவிகளில் சிற்சில மாற்றங்களைச்  செய்ய விரும்புகிறோம்.  

கல்லூரி/விடுதி கட்டண உதவி- மேற்சொன்ன விதிமுறைகளுக்குட்பட்டு கல்லூரி/விடுதி கட்டணத் தொகை வழங்கி உதவப்படும். உதவி பெறும் மாணவர்களுக்கு வருடத்தில் இரண்டு முறை  கூட்டம் நடத்தப்படும். அதில் கட்டாயம் கலந்து கொள்ள வேண்டும். மாணவர்களின் தேர்ச்சி விழுக்காடு, அவர்களது செயல்பாடுகள் உள்ளிட்டவற்றை பொறுத்தே அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் உதவ இயலும்.

வாழ்வியல்/திறன் வழிகாட்டு உதவி- கடந்த ஆண்டு பதினாறு மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து இந்தப் பயிற்சியை மேற்கொண்டோம். தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மாணவர்களுக்கு ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.ஆர்.எஸ் அதிகாரிகள் நேரடியாக பயிற்சியளிப்பார்கள். இத்தகைய பயிற்சியில் சேர விரும்புகிற மாணவர்களிடம் நேர்காணல் நடத்தி அதன் பிறகு தேர்வு செய்யப்படுவார்கள். இதில் தேர்வு செய்யப்படும் மாணவர்களுக்கு மாதம் ஒரு வகுப்பு தொடர்ச்சியாக நடைபெறும். அனைத்து கல்லூரிகளிலும் சேர்க்கை முடிந்த பிறகு ஜூலை அல்லது ஆகஸ்ட் மாதம்  முதல் வகுப்புகள் தொடங்கப்படும். 

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் வழியாக செய்யப்படும் கல்வி உதவியின் அடிப்படையான நோக்கத்தை உதவி பெறுகிற மாணவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்- 
      1. வெறுமனே உதவி செய்வதோடு நில்லாமல் மாணவர்களின் வளர்ச்சி குறித்து தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்  என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறோம். அதற்கு மாணவர்கள், பெற்றோரின் ஒத்துழைப்பு அவசியமாகிறது. 
      2. கல்வி/வாழ்வியல்/திறன் மேம்பாட்டுக்காக அனைத்துவிதமான உதவிகளையும் அவர்களுக்கு வழங்குதல். 
      3. ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் அவரது ஆர்வத்துக்கு ஏற்ப தகுதியான வழிகாட்டியை(Mentor) நியமித்து அவர்களின் நேரடி கண்காணிப்பில் மாணவர்களை செதுக்குதல்.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, இன்றைக்கு நாம் உதவி செய்யும் மாணவர்கள் எதிர்காலத்தில் இந்தச் சமூகத்துக்கு உதவுகிறவர்களாக இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக இந்த ஆண்டு நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் உதவியோடு எம்.எஸ்.சி(வேதியியல்) முடிக்கும் ராஜேந்திரன் ஐஐடி உள்ளிட்ட கல்லூரிகளில் முனைவர் ஆராய்ச்சி படிப்புக்கான சேர்க்கைக்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார். அடுத்த ஆண்டு அவர் ஒன்று அல்லது இரண்டு மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருப்பார். இத்தகைய சங்கிலித் தொடரை வருடம்தோறும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இத்தகைய நோக்கங்களை அடையும் பொருட்டு  நிசப்தம் அறக்கட்டளை செயல்படும் விதமானது ஒவ்வொரு வருடமும் சற்று உருமாறுகிறது. முக்கியமான ஒரு விஷயம்- நிசப்தம் அறக்கட்டளை என்.ஜி.ஓ இல்லை. பலரும் வழங்கும் நன்கொடையை இல்லாதவர்களுக்கு வழங்குகிற ஒரு உதிரி அமைப்பு. இப்படிச் செயல்படுவதுதான் சரியாக இருக்கும். 

உதவி பெற விரும்புகிற மாணவர்கள் பெயர், முகவரி, ப்ளஸ் டூவில் பெற்ற மதிப்பெண்கள் உள்ளிட்ட விவரங்களை nisapthamtrust@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பி வைக்கலாம் அல்லது 9741474202 (இந்த எண் குரல் வழி உரையாடலுக்கான உபயோகத்தில் இல்லை) என்ற வாட்ஸாப் எண்ணிலும் தொடர்பு கொள்ளலாம். மின்னஞ்சல் வழியாக தொடர்பு கொள்வது சிறப்பு.

May 17, 2018

என்ன பேசினேன் - குறித்து

அன்பு மணிக்கு,

வணக்கம்.

உனக்கு இப்படி ஒரு கடிதம் எழுதுவேன் என நான் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை. இக்கடிதத்தை நீங்கள் முழுமையாகப் படிப்ப்பீர்களா என்றும் தெரியாது. எனினும், சில தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொண்டேயாக வேண்டும் எனக் கருதியதால் எழுதுகிறேன். உங்கள் பேச்சு எப்படி அமைய வேண்டும் என்பதில் உங்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு; என்றாலும், அதை அரங்கத்தில் அமர்ந்து கேட்டவனாய் அதை விமர்சிக்க எனக்கு உரிமை உண்டு என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

வைதீகம், அவைதீகம், ஆதிசங்கரர் போன்ற சொற்களைக் கொண்டு நம்மால் மதத்தைக் குறித்து ஒரு சித்திரத்தை உருவாக்கிவிட இயலும்; என்றாலும், அது பொருந்தக்கூடிய வரலாற்றுச் சித்திரமா என அலசியும் ஆய்வும் செய்வது மிக முக்கியம். வழிபாட்டு வரலாற்றைச் சில ஆண்டுகள் கள அனுபவங்களோடு ஓரளவு விளங்கிக் கொண்டிருப்பவன் எனும் முறையில், ஆதி சங்கரர்தான் ஆறு சமயங்களை ஒருங்கிணைத்தார் எனும் கருத்தை நான் திட்டவட்டமாக ஆய்வுக்கு உட்படுத்த விரும்புகிறேன். ஆதிசங்கரர் முன்வைத்த தத்துவம் வேதாந்த அத்வைதம்(இதைப் பற்றி விளக்க சிலமணி நேரங்கள் தேவைப்படும். சுருக்கமாக, பிரம்மம் மட்டுமே உண்மை; மற்றவையெல்லாம், அதன் பிமபங்கள். பிரம்மம் நிர்க்குண்மானது). அத்வைதத்தை வலுவாக முன்வைத்த உத்திர மீமாம்சரான ஆதிசங்கரர் வழிபாட்டுச் சடங்குகளை உள்ளடக்கிய சைவம் உள்ளிட்ட சமயங்களை ஒருங்கிணைத்திருக்க வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு.

இவ்விடத்தில் ஒன்றை அழுத்தமாய்ச் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் அத்வைதி அல்ல; ஆதிசங்கரரைக் குறை சொல்லக் கூடாது என்கிற கருத்தும் கொண்டவன் அல்ல. கடவுள் உட்பட அனைத்து விடயங்களும் விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை. ஆனால், அதில் குறைந்தபட்ச நியாயம் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? உங்கள் பேச்சைக் கேட்கும் அல்லது படிக்கும் ஒருவருக்கு நாட்டார் தெய்வங்களை ஒழித்துக் கட்டிய 'பெருமைக்குரியவர்' ஆதிசங்கரர் என்பதான சித்திரம்தானே தோன்றும்?

வைதீகம் அவைதீகப் பிரிவுகளுக்கு வருவோம். வைதீகம் என்றால் வேதத்தை ஒப்புக்கொள்பவர்; அவைதீகம் என்றால் வேதத்தை மறுப்பவர். உங்களுக்கு வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரிவுகளாக மட்டுமே அவை தோற்றம் தருகின்றன. எதைப் பற்றிய ஒரு வரலாற்றுச் சித்திரத்தை அளிக்கப் புகும் முன்பு அதைக் குறித்த தரவுகளைக் கொஞ்சம் தேடி வாசித்து, தருக்கப்பூர்வமாக சுயஆய்வு செய்து ஓரளவு உறுதி செய்து கொண்டு வெளியிடுதல் சிறப்பு. ஒரு குறிப்பிட்ட அடிப்படையை மட்டுமே மனதில் கொண்டு, அதை ஒட்டிய வரலாற்றுச் சித்திரத்தை அளிப்பது பெரும்பிழையாகவே முடியும் என நான் கருதுகிறேன்.

வைதீக அவைதீகம் தொடர்பான நுட்பமான மற்றுமொரு கோணத்தை உங்கள் முன் வைக்கிறேன். வைதீகம் ஆணாதிக்க மரபு(நிறுவன மரபு); அவைதீகம் தாய்வழிச் சமூக மரபு (நாட்டார் மரபு / சித்தர் மரபு / நிறுவனமயத்தை விரும்பாத மரபு). வைதீக மரபில் கடவுளை வணங்குவதற்கென குறிப்பிட்ட ஒழுக்கங்கள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும்; அவைதீகத்தில் அப்படி எல்லாம் எவ்வித வரையறையும் பெரிதும் இல்லை. வைதீகம் என்பது ஆகம மரபு; அவைதீகம் தந்திர மரபு. கேரளாவில் இன்னும் தந்திர வழிபாடு இருக்கிறது. வைதீக, அவைதீகப் போக்குகள் குறித்து நேர்ப்பேச்சிலேயே மேலும் சில தகவல்களை விளங்கிக் கொள்ள முடியும். இன்றைய இந்து மதம் வைதீக, அவைதீகக் கூறுகளைக் கொண்டே முன்னெடுக்கப்படுகிறது. தத்துவச் சொற்களை அல்லது சமயச் சொற்களை எழுத்தை விட உரையாடல்களில்தான் ஓரளவேனும் அணுகும் அனுபவம் பெற முடியும்; உரையாடல்களுக்குப் பின் நமது யதார்த்த அனுபவங்களிலேயே அவற்றின் மெய்ப்பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.  

விநாயகன், முருகனைக் காட்டி பலியிடுவதைத் தடுத்து விட்டார்கள் எனும் வாதம் குழந்தைத்தனமானது. வழிபாட்டின் இயங்கியலை வரலாற்றோடு பொருத்திப் பார்த்தபடி வந்தால், பலியிடுதல் நிறுத்தப்பட்டதற்கான காரணத்தை விளங்கிக் கொள்ளலாம். கோவில்கள் நிறுவனமயமாக்கப்படும்போது, அவை 'புனிதப்படுத்தப்பட்டே’ தீரும். அவ்வகையிலும் பலியிடல் தீட்டு என்று கருதப்பட்டு ஒதுக்கப்படும். உண்மையான இந்து மதம் என்பதில் ஒற்றைத் தன்மையிலான கடவுளோ, சித்தாந்தமோ, வழிபாட்டு முறையோ இல்லை; பன்மைத்துவ வழிபாட்டு முறைகளையும் ஒருங்கிணைத்த மாபெரும் (நிறுவனப்படுத்திவிட முடியாத) அமைப்பு அது. அதை நிறுவனமயமாக்க முயற்சி செய்பவர்களால் அது முடியாது. எனினும், சமூக மையப்பரப்பில் சில அதிர்வலைகளை 'மதவாதிகள்’ எனச் சொல்லிக் கொள்ளும் 'அடிப்படைவாதிகளால்’ ஏற்படுத்த முடியுமே தவிர, மதத்தின் வேர்களை ஒருபோதும் ஆட்டங்காணச் செய்துவிட முடியாது என நான் அழுத்தமாக நம்புகிறேன்.

ஆடிப்பெருக்கு, விநாயகர் சதுர்த்தி, தைப்பூசம், தீபாவளி உள்ளிட்ட விழாக்கள் தொடர்பான உங்கள் கருத்துக்கள் மிக மேலோட்டமானவை. மேலும், வேல்முருகன் கட்சியினர் சுங்கச் சாவடியை உடைத்த சம்பவத்தை மத்திய அரசோடு ஒப்பிட்டு நியாயப்படித்திய பாங்கு வேதனையை அளித்தது.  அவற்றை  'தமிழ்த்தேசிய’க் கண்ணோட்டத்தில் நீங்கள் அணுகி இருப்பதாகவே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். நேர்ப்பேச்சு வாய்க்குமாயின், அவை குறித்தும் நாம் உரையாடலாம்.

சொல்ல நினைத்தவற்றில் மிகச்சிலவற்றைக் கூட எழுத்தின் வழியாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஏனென்றால், சமயம் குறித்து பல ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியான தரவுகளைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தவன்(கொண்டிருப்பவன்) எனும் வகையில் என்னிடம் சமயம் குறித்த ஒரு வரலாற்றுச் சித்திரம் ஓரளவு தெளிவாகவே இருக்கிறது. அச்சித்திரத்தைச் சில நிமிடங்களில் ஓரிரு பத்திகளில் புரிய வைத்து விடலாம் என்பது நிச்சயம் இயலாது. அச்சித்திரத்தை முன்முடிவுகள் இன்றிக் கவனிப்பவர்களாலேயே அதை ஓரளவு அணுக முடியும். நாமோ எல்லாவற்றிலும் முன்முடிவு கொண்டவர்களாகவே கருத்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். மிகச் சமீபமாகத்தான் நான் இதை உள்ளவாறே புரிந்து கொண்டேன்.

மேலும், நான் கொண்டிருக்கும் வரலாற்று சித்திரம் ஒருபோதும் திட்டவட்டமானது அன்று; இயங்கக் கூடியது.  

உயிர் நலத்துடன்,
சத்திவேல் ஆறுமுகம்
                                                                        ***

வணக்கம்,

எழுத்து வழியாகவும், பேச்சு வழியாகவும், செயல்பாடுகள் வழியாகவும் தொடர்ந்து உரையாடலை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் என்னுடைய விருப்பமாக இருக்கிறது. பெரும்பாலும் எது குறித்தான முன்முடிவுகளையும் உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை. முடிவுகள் எந்தக் காலத்திலும் முடிவானவை இல்லை என்று முழுமையாக நம்புகிறேன். வாசிக்கிறேன். வாசிப்பின் வழியாக எனக்கு உண்டாகியிருக்கும் புரிதல்களை சில நெருக்கமான நண்பர்களிடம் முன்வைக்கிறேன். அதன் வழியாக உருவாக்கிக் கொள்ளும் கருத்தை பொதுவெளியில் முன்வைப்பதுதான் வழக்கம்.

எல்லோருக்கும் எல்லாம் குறித்தும் ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. எதைப் பேசினாலும் ஒரு தரப்பு ஆதரிக்கும். இன்னொரு தரப்பு எதிர்க்கும். தவறில்லை. 

வெளிப்படையான விமர்சனங்களும் கருத்து மாற்றங்களும் நம்மை இன்னமும் ஆழமான தேடலுக்கு உள்ளாக்கும். ஆதிசங்கரர் குறித்தும், ஷண்மதங்கள் குறித்தும், நாட்டார் தெய்வங்கள், பாரம்பரியச் சிதைவுகள் என ஒவ்வொன்றும் குறித்தும் தொடர்ச்சியான ஆய்வுகளும், விவாதங்களும் அவசியம். ஷீரடி சாயிபாபா இங்கே அடையும் இடம், விநாயகர் சதுர்த்தி, ஆடிப்பெருக்கு, தைப்பூசம், புனிதமாக்கல் என பல கூறுகளைப் பற்றியும் நாம் பேச வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் சலிப்பில்லாமல், மனச்சாய்வு இல்லாமல் உரையாட வேண்டும். 

குழந்தைத்தனமானது, மேம்போக்கானது என்று சொல்லும் போது 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறேன்' என்று என்று விளக்கினால் புரிந்து கொள்ள சுலபமாக இருக்கும். இல்லையெனில் எதை வேண்டுமானலும் ஒற்றைக் கையில் எல்லாவற்றையும் ஓரமாகத் தள்ளிவிட்டு போய்விடலாம். 

பேசுவதற்கான திறப்புகளைக் கொண்ட கடிதம் உங்களுடையது.  நீண்ட கடிதத்துக்கு நன்றி. பள்ளிக் காலத்திலிருந்தே எனக்கு முன்னேர் நீங்கள்.

எல்லாவற்றையும் குறித்து வாசித்தும் எழுதியும் பேசியபடியே இருப்பேன். எதிர்கொள்ளும் போது உரையாடுவோம். விவாதிப்போம். 

அன்புடன்,
மணிகண்டன்.

எப்படி பிழைப்பது?

படிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கையில்லை என்று எழுதிய கட்டுரைக்கு ஏகப்பட்ட எதிர்வினைகள். இவ்வளவு மின்னஞ்சல்கள் வரும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. பாராட்டுகிறவர்கள் மட்டுமே இருப்பார்களா? 'படிக்க வேண்டாம்ன்னு எப்படி சொல்லலாம்' என்று கூட கேட்டிருந்தார்கள். படிக்க வேண்டாம் என்று யாராவது சொல்வார்களா? படிப்பு அவசியம். ஆனால் அதுதான் பிழைப்பதற்கான ஒற்றை பாதை என்று நம்ப வேண்டியதில்லை என்றுதான் அழுத்தமாகச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது அல்லது எந்தப் படிப்பாக இருந்தாலும் அதை வைத்து பிழைத்துக் கொள்ள முடியும்.

ஜெயராஜ் பற்றி ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன். செம எனர்ஜெட்டிக் மனிதர். நாற்பது வயதுக்குள்தான் இருக்கும். பம்பரமாகச் சுழல்வார். அவருக்கு சமையலில் ஆர்வம் அதிகம். கேட்டரிங் படித்திருக்க வேண்டிய ஆள். ஆனால் திருச்சியில் வேறு என்னவோ ஒரு படிப்பை படித்தார். அவரது  தம்பி பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த போது அவரை கேட்டரிங் சேரச் சொல்ல அவர் கேட்டரிங் முடித்தார். திருமணம், வேலை என்று அவரவர் பாதையில் பயணிக்க சில வருடங்கள் பிடித்தது. அண்ணனுக்கு அச்சிறுப்பாக்கத்தில் தொழில். இடம் வாங்கி விற்பது, தன்னம்பிக்கை வகுப்பு என கலந்து கட்டிய தொழில். தம்பிக்கு சென்னையில் ஒரு ஹோட்டலில் வேலை.

கடந்த ஒரு வருடத்துக்கு முன்பாக அண்ணனும் தம்பியுமாகச் சேர்ந்து 'நம்ம ஊரிலேயே ஒரு மெஸ் ஆரம்பிக்கலாம்' என்று முடிவு செய்து மன்னா மெஸ் என்று ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். கொஞ்சம் ரிஸ்க்தான். ஆனால் துணிந்தார்கள். தம்பி ஜெய்குமார்தான் மொத்த சமையலும். அவரது படிப்பு அவருக்கு உதவுகிறது. வரவு செலவு உள்ளிட்ட மேல் விவகாரம் அண்ணன் ஜெயராஜ். உள்ளூரில் அவருக்கு இருக்கும் தொடர்புகள் அவருக்கு உதவுகிறது. அச்சிறுபாக்கம் லூப் ரோட்டில் காவல் நிலையத்துக்கு எதிரில் கடை இருக்கிறது.  அந்தப் பக்கத்துக்கு ஆட்களுக்குத் அநேகமாகத் தெரிந்து இருக்கலாம். 

எந்தத் தொழிலைச் செய்தாலும் அடுத்தவன் செய்யாத சில நுட்பங்களை நாம் புகுத்திவிட வேண்டும். 

பிராய்லர் கோழி கிடையாது; அஜினோமோட்டா கிடையாது; செயற்கை நிறமிகள் கிடையாது- உங்க வீட்டு சமையல் என்பதுதான் இவர்களது கான்செப்ட். காலையில் எட்டு மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்கிறார்கள். வாழை இல்லை வாங்கி வர, மீன், இறைச்சி வாங்கி வர என றெக்கை கட்டி பறக்கிறார்கள். பனிரெண்டு மணிக்கு சமையல் முடிகிறது. மதியம் நூறு அல்லது நூற்றைம்பது பேர்கள் சாப்பிடுகிறார்கள். பார்சல் காட்டுகிறார்கள். அவ்வளவுதான். நான்கு மணிக்கு கடையை மூடிவிடுகிறார்கள். மிச்சமிருக்கும் நேரம் எல்லாம் குடும்பத்துக்கு. எந்த அலட்டலும் இல்லை. ஐந்தாறு உள்ளூர்வாசிகளை பணிக்கு வைத்திருக்கிறார்கள். இளநீர்ப்பாயசம் மாதிரி சில பண்டங்கள் இந்த மெஸ்ஸில் மட்டும்தான் கிடைக்கும். இந்த இளநீர்ப்பாயசம் ஜெயராஜின் ரெசிப்பி. 

'ருசி..சாப்பிட்டா உடம்புக்குத் தொந்தரவு இல்லை..இதை மட்டும் மனசுல வெச்சுட்டு மெஸ் ஆரம்பிச்சா எந்த ஊரில் ஆரம்பிச்சாலும் கொடி பறக்கும்' என்றார் ஜெயராஜ். உண்மைதான். ஏகப்பட்ட வாடிக்கையாளர்களைப் பிடித்துவிட்டார்கள். 'நீங்க நெடுஞ்சாலைக்கு கடையை மாத்துங்க' என்றேன். 'வளர்ச்சி வளர்ச்சி மேலும் வளர்ச்சி' என்ற நினைப்பில் சொன்னேன். 'வளர்ச்சி மெதுவா இருந்தா போதும்' என்று சொல்லிவிட்டார்கள். 


துக்கினியூண்டு கடைதான். 

'ஏ.சி எல்லாம் வேண்டியதில்லைங்க மணி...சாப்பிடும் போது வேர்வை கொட்டக் கொட்ட சாப்பிட வேண்டும்..அதுல ஒரு ருசி இருக்கு' என்றார். இதைக் கேட்டபிறகு எப்பொழுது சாப்பிடும் போதும் இந்த வாக்கியம்தான் நினைவில் வருகிறது. 

ஜெயராஜ் மாதிரியான ஆட்களை பார்க்கும் போது எனக்கு உற்சாகம் பற்றிக் கொள்ளும். சலிப்பு தட்டும்போதெல்லாம் அழைத்துப் பேசலாம் என்று நினைக்க வைக்கிற மனிதர். இத்தகைய உற்சாகம் நம்மை ஓட வைத்துக் கொண்டே இருக்கும். நான்கு பாட்டில் விட்டமின் டானிக்கை ஒன்றாகக் குடித்து போல. 

உண்மையிலேயே, வெற்றியடைவதற்கு எத்தனையோ வழிகள் இருக்கின்றன. ஒன்றை மட்டுமே பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. சற்று மெனக்கெட்டால், கொஞ்சம் துணிந்தால் நம் விருப்பம் என்னவோ அதிலேயே நம் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள முடியும். அப்படி அமைத்துக் கொண்டால் வேலை செய்கிறோம் என்ற எண்ணமே இருக்காது. நமக்கு பிடித்தத்தைச் செய்கிறோம் என்ற எண்ணம்தான் இருக்கும். 

அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பிய ஒரு நண்பர் என்ன தொழில் செய்யலாம் என்று கேட்டார். அவரும் கேட்டரிங் படித்துவிட்டு நாடு தாண்டி வேலையில் இருந்தவர். 'நீங்க ஜெயராஜ்கிட்ட பேசுங்க' என்று சொன்னேன். அதற்கு அவர் சரியான ஆள். 'இதெல்லாம் ஓடுமா?' 'இதெல்லாம் நடக்குமா?' 'வருமானமே வராதுங்க' என்று நம்மை தட்டி வைத்துப் பேசுகிற ஆட்கள்தான் சுற்றிச் சுற்றி இருக்கிறார்கள். எதை முயற்சித்தாலும் தடை சொல்வார்கள். நமக்கு நல்லது செய்வதாக நினைத்து பெரிய பாறாங்கல்லைத் தூக்கி நம் பாதையில் வைப்பார்கள். எதிர்படுகிறவர்களிடமெல்லாம் அறிவுரை கேட்பதை நிறுத்தினாலே நமக்கு பாதித் துணிச்சல் வந்துவிடும். 

பையனை பி.ஈ சேர்த்தவர்கள் எல்லாம் பொறியாளர் ஆகி அட்வைஸ் செய்யத் தொடங்கிவிடுவார்கள். டி.என்.பி.எஸ்.சிக்கு தயார் செய்து கொண்டிருப்பவர்களின்  பெற்றோர்கள் எல்லாம் கலெக்டர் ஆகிவிடுவார்கள். முதலில் இத்தகைய ஆட்களின் சகவாசத்தைக் குறைத்தாலே போதும். நாம் நுழைய விரும்புகிற துறையில் இருக்கும் ஆட்களிடம் பேச வேண்டும். உண்மையிலேயே நம் பாதையில் சிறு வெளிச்சத்தை காட்டுகிற ஆட்களிடம் ஆலோசனை பெற வேண்டும். படிப்பாக இருந்தாலும் சரி; தொழிலாக இருந்தாலும் சரி. அதுதான் தப்பிக்க வழி. கண்டவர்களிடமெல்லாம் கருத்து கேட்பது என்பது பாறாங்கல்லைக் கட்டிக் கொண்டு கிணற்றில் குதிப்பது போலத்தான்.  

ஜெயராஜ் பற்றி எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால்- இத்தகைய மனிதர்களை உதாரணங்களாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். பயப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டியதில்லை. இந்த உலகத்தில் நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியதெல்லாம் மனிதர்களிடம் எப்படி பேச வேண்டும், பழக வேண்டும் என்பதைத்தான். பெற்றவர்களும், படிப்பும், கல்லூரியும் அதைத்தான் சொல்லித் தர வேண்டும். எந்தப் படிப்பாக இருந்தாலும் சரி- சக மனிதர்களிடம் பழகத் தெரிந்துவிட்டால் போதும். வருமானம் பற்றி பயப்படத் தேவையில்லை. அதற்கான வழிகள் எப்படியும் நம் கண்ணில் பட்டுவிடும் அல்லது யாராவது காட்டிவிடுவார்கள்.

May 16, 2018

எவ்வளவு மார்க்?

பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு முடிவுகள் மாணவர்களைவிடவும் பெற்றோர்களை வெகுவாக பதறச் செய்திருக்கின்றன. யாரிடமும் நாமாக அழைத்து மதிப்பெண்களைக் கேட்டுவிடக் கூடாது. இப்பொழுதெல்லாம் மதிப்பெண்கள் கெளரவப் பிரச்சினை. அவர்கள் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்கள் வரவில்லையென்றால் சொல்லவே தயங்குகிறார்கள். நல்ல மதிப்பெண்கள் என்று நினைத்தால் அவர்களாகவே நம்மிடம் சொல்லிவிடுவார்கள். அப்படியிருந்தும் சில மாணவர்களை அழைத்துப் பேசினேன். 800, 900 என்கிற அளவில்தான் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இந்த வருடம் பரவலாகவே மதிப்பெண்கள் குறைவா என்று தெரியவில்லை.

எப்படி இருந்தாலும் சரி- ப்ளஸ் டூ மதிப்பெண்கள் மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லை. இதுவொரு சலித்துப் போன வாக்கியம்தான். எத்தனையோ பேர் சொல்லிவிட்டார்கள். ஆனாலும் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. பெற்றவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பதற்றமடைகிறார்கள் என்று புரியவில்லை. 'படிப்புதான் எல்லாமும்' என மாணவர்களைவிடவும் பெற்றவர்கள் நம்புகிறார்கள். நம்மையுமறியாமல் நம் மீது அழுத்தத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். அந்த அழுத்தம் இந்தச் சமூகம் நம் மீது உருவாக்கி வைத்திருக்கும் மாய நம்பிக்கை.  அப்படியில்லை. படிப்பு மட்டும்தான் எல்லாமும் என்றில்லை. 

'படிப்பை நம்பித்தான் இருக்கோம்' என்று குழந்தைகளை வைத்துக் கொண்டு பேசுவதை பெற்றோர் நிறுத்த வேண்டும். நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று இருந்து நல்ல படிப்பில் சேர்ந்தால் நல்லதுதான். ஆனால் அது மட்டும்தான் வழி என்றில்லை. ஒரு நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவர் சொன்னார். 'நல்லா மார்க் வாங்கி இன்ஜினீயரிங் படிச்சு வேலைக்கு போன பின்னாடி வாழ்க்கைல ஒரு செளகரியம் வந்துடுச்சு. இந்த குண்டு சட்டியை நான் எந்தக் காலத்திலும் தாண்ட மாட்டேன்' என்றார். அவர் சொன்னது புரிகிறதுதானே? படிப்பு; வேலை; சம்பளம் என்று பெரும்பாலானவர்களுக்கு வாழ்க்கை மத்தியதரமாகவேதான் அமைகிறது. அதைத் தாண்டி நமக்கான உயரத்தை அடைய மனம் தயாராவதேயில்லை. பயம். 'எதுக்கு வம்பு..இப்படியே இருந்து கொள்ளலாம்' என்று படிப்பு ஒரு வகையில் நமக்கு பூட்டப்படும் விலங்குதான். நம்மால் அவ்வளவு சீக்கிரம் உடைக்க முடியாத விலங்கு அது.

படித்த தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு அடுத்தவர்களிடம் சம்பளத்துக்குச் சேர்வதுதான் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை விலங்கு என்றுதானே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? ஆனால் படிக்காதவர்களுக்கு அப்படியில்லை. இதைச் செய்யலாமா, அதைச் செய்யலாமா என்று எதையாவது மனம் குதப்பிக் கொண்டிருக்கும். எல்லாவற்றையும் முயற்சித்துப் பார்க்க மனம் விரும்பும். ஒவ்வொரு வாய்ப்புகளையும் தட்டிப் பார்ப்பார்கள். அவர்களுக்கு கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. 'சரி எதையாவது செய்து பிழைக்கட்டும்' என்று பெற்றோர்களும் விட்டுவிடுகிறார்கள். 'அவன் படிக்கவே மாட்டான்...ஆனா இன்னைக்கு பாரு' என்று நாம் கை நீட்டுகிற பெரும்பாலான வெற்றியாளர்களின் வெற்றிக்கான பின்னணி இதுதான். அவர்களுக்கான சுதந்திரத்தை அவர்கள் சரியாக பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். அதுவே படித்தவர்கள் 'எதையாவது செய்கிறேன்' என்று சொன்னால் வீட்டில் இருப்பவர்களே விடமாட்டார்கள். 'வேலைக்கு போய் நாலு காசு சம்பாதிக்கப் பாரு' என்பார்கள். 

படித்தவனுக்கு ஒரு வழி. படிக்காதவனுக்கு ஆயிரம் வழி. கட்டுரைக்காக இதைச் சொல்லவில்லை. மனப்பூர்வமாக உணர்ந்துதான் சொல்கிறேன்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பில் சிறப்பான மதிப்பெண்கள் இல்லையென்றால் தொலையட்டும். கவலைப்  பட வேண்டியதில்லை. நிறைய படிப்புகள் இருக்கின்றன. பட்டப்படிப்புகள், பட்டயப்படிப்புகள் என்று ஏகப்பட்ட படிப்புகள். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் 'படிச்சு முடிச்சு என்ன செய்யப் போற' என்று யோசிக்கச் சொல்வதுதான். உடனடியாக அவர்களால் எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாது. ஆனால் அப்படியொரு தீக்குச்சியை உரசி அவர்களின் மனதுக்குள் வீசிவிட வேண்டும். அது புகைந்து கொண்டேயிருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டால் போதும். கோபத்தைக் காட்டாமல், வெறுப்பைக் காட்டாமல் 'வாழ்க்கையில் ஆயிரம் மைல்கற்கள் வரும். பனிரெண்டாம் வகுப்பு ஒரு மைல்கல்- அதில் ஏமாந்துவிட்டோம் ஆனால் அது நம்முடைய வாழ்க்கையை முடித்துவிடாது'  என்ற உற்சாகத்தைத்தான் பிள்ளைகளுக்குத் தர வேண்டும்.

'நீ கொஞ்சம் ஏமாந்துட்ட' என்பதை அவர்கள் உணரும்படியும் அதே சமயம் இருக்கும் வாய்ப்புகளை பயன்படுத்தி நீ தம் கட்ட வேண்டும் என்பதையும் அவர்களுக்குச் சொல்லிவிட்டு 'உன்னால முடியாததா' என்ற விதையையும் விதைத்துவிட வேண்டும். அது முளைத்து வருகிறதா இல்லையா என்று மட்டும் பாருங்கள். நம் பிள்ளைகள் மீது நாமே நம்பிக்கை வைக்கவில்லையென்றால் வேறு யார் நம்பிக்கை வைப்பார்கள்? 'நான் இருக்கேன் உனக்கு' என்ற ஆறுதலும் ஆதரவும் அவசியம்.

'எல்லாம் போச்சே' என இடிந்து கிடைப்பதால் ஒரு மண்ணும் நடக்காது. எதுவும் போகவில்லை. இமயம் சரியவில்லை. அதை மனதில் நிறுத்தினால் போதும். பாஸிட்டிவிட்டி மிக முக்கியம். எல்லாவற்றையும் சரி செய்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை அவசியம். அப்படியான நம்பிக்கை கொண்ட பெற்றவர்கள்தான் குழந்தைகளுக்கான பெரு வரம். நாம் ஏற்றுகிற உற்சாகம்தான் குழந்தைகளுக்கான பெரு வெளிச்சம். 

அறுநூறு மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருந்தாலும் சரி; தோல்வியே அடைந்திருந்தாலும் சரி;வாய்ப்புகள்  கொட்டிக் கிடக்கின்றன. தலையா போய்விடப் போகிறது? நம் முன்னால் இருக்கிற வாய்ப்புகள் குறித்து யோசிக்கலாம். அதன் கதவுகளை பிள்ளைகளுக்கு காட்டலாம். இந்தக் காலத்துப் பிள்ளைகள் அறிவாளிகள். கற்பூரங்கள். கொஞ்சம் அசால்ட்டாக இருப்பார்கள். ஆனால் பற்றிக் கொள்வார்கள். 

மனம் இறுகிக் கிடந்தால் எழுந்து முகத்தைக் கழுவி விட்டு வந்து வானத்தைப் பாருங்கள்- உலகம் மிகப் பெரியது. வாழ்த்துக்கள்.