Oct 14, 2019

இவனுக்கு மட்டும் ஏன்?

கடந்த வாரம் ஒரு சம்பவம் நடந்தேறியது. மிக மிகச் சாதாரணமாகத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் ‘இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையா’ என்று நினைக்க நினைக்க நண்பர்கள் பயமூட்டினார்கள். செல்போன் நமக்கு மிகப்பெரிய சாபக்கேடு. உடனடியாக ஒன்றைப் பற்றி பலரிடமும் விலாவாரியாகப் பேசிவிட முடிகிறது. பேசியவர்களில் பெரும்பாலானோர் இதனை அவ்வளவு சுலபமாக விட்டுவிட முடியாது என்றார்கள். அதன் பிறகு தெரிந்த நண்பர்களிடமெல்லாம் பேசினேன். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வகையில் உதவினாலும் பெரும்பாலானவர்கள் சொன்னது - சிக்கலானது போலத்தான் தெரிகிறது என்பதுதான். மூன்று நாட்கள் கடுமையான மன உளைச்சல். ஒரு கட்டத்தில் வீட்டிலிருந்தவர்களிடம் சொல்லிவிட அவர்களும் பதறிவிட்டார்கள்.

எதற்கு இவ்வளவு பீடிகை?

கடந்த தலைமுறையில் இப்படியெல்லாம் சிக்கல் வரும் என்று கற்பனையில் கூட நினைத்திருக்க முடியாது. இது என் வாழ்க்கையில் நடைபெற்றது என்று சொன்னால் ‘இப்படியெல்லாம் நடக்குமா?’ என்றுதான் உங்களுக்கும் தோன்றும். நண்பர் ஒருவரும் ‘உனக்கு மட்டும் என்ன இப்படி பெக்கூலியர் அனுபவம்?’ என்றார். எனக்கும் அதுதான் புரியவில்லை. நானா தேடிச் செல்கிறேன்? அதுவாக வருகிறது. விசித்திரமான அனுபவங்கள் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன. நமக்கு நடக்கிற ஒவ்வொரு செயலுக்கும் பின்னணி ஒன்றிருக்கும் என உறுதியாக நம்பலாம். நமக்கு நேர்வதற்கான பின்புலமும் இருக்கும். நாம் பெரும்பாலும் பிரச்சினைகளையும் சம்பவங்களையும் மட்டுமே பிரதானப்படுத்தி அதை மட்டுமே எதிர்கொள்வோம். பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதிலேயே கவனத்தைச் செலுத்திவிட்டு பின்னணியையும் பின்புலத்தையும் விட்டுவிடுவோம்.

புரட்டாசி மாதம் என்பதால் ஏதாவதொரு பெருமாள் கோவிலுக்குச் சென்று வரச் சொன்னார்கள். எங்கள் ஊருக்குப் பக்கத்திலேயே நிறைய பெருமாள் கோவில்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் பெருமாள் என்றால் நம்பிராயர்தான். எட்டு மணி நேரம் பயணிக்க வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் ஒரே தொந்தரவு. தெளிந்து ஓடும் நம்பியாறு. அடர்ந்த பச்சை,  புலிகள் நிறைந்த வனம். முக்கால் மணி நேரம் நடந்து நம்பியாற்றில் குளித்துவிட்டுச் சென்றால் நம்பிராயரைப் பார்த்துவிட்டு வரலாம். திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள திருக்குறுங்குடியைத்தான் சொல்கிறேன். அங்கே செல்லலாம் என்று கிளம்பியிருந்தேன். கிளம்பும் போதுதான் மேற்சொன்ன சம்பவம் குறித்துத் தெரிய வந்தது. ஆரம்பத்தில் சிரித்தபடியே நண்பர்களிடம் சொல்லி, பிறகு மெல்ல பயம் கூடி-  அதற்கடுத்த சில நாட்களில் அந்த பிரச்சினையை அணுகிய விதத்தை ஒரு நாவலாகவே எழுதிவிடலாம். 

கடந்த சில மாதங்களாகவே ஜீவகரிகாலன் ஒரு நாவல் எழுதித்தரச் சொன்னார். ஏற்கனவே ஒரு நாவல் எழுதத் தொடங்கியிருந்தேன். பெங்களூருவில் இருக்கும் போது சந்தித்த ஒரு நபர் சொன்ன கதை அது. அது ஒரு கசமுசா கதை. ஆள் ஒரு மார்க்கமான பணியில் இருக்கிறார். அவர் சொன்னதை எழுதிவிடலாம் என்று நம்பி பாதி எழுதிய பிறகு அதன் போக்கு பிடித்தமானதாக இல்லை. விட்டுவிட்டேன். அந்த நண்பரின் கதையை ஒரு கட்டுரையாக வேண்டுமானால் எழுதலாம். அதன் பிறகு நாவல் எழுதுவதென்றால் ஏதாவதொரு அனுபவம் அமைய  வேண்டுமல்லவா? கருவே உருவாகாமல் எழுதத் தொடங்கினால் தட்டையாகிவிடும். நாவல் என்பது ஒரு வாழ்க்கையைச் சொல்வதாக இருக்க வேண்டும் அல்லது வாழ்க்கை முழுவதும் மறக்க முடியாத ஒரு அனுபவத்தை உருவாக்கியதாக இருக்க வேண்டும். அப்படியொன்றும் அமையவில்லை. 

பொதுவாக மண்டையில் ஏதோவொரு ராட்சச பாறாங்கல் ஒரு பறவையைப் போல வந்து அமர்ந்து கொள்ளும். எழுதுவதற்கான மனநிலையே இல்லாதது போல சில நாட்கள் அமைந்துவிடும். அதை சோம்பேறித்தனம் என்று சொல்ல முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. திடீரென சுத்தியல் ஒன்று அந்தப் பாறாங்கல்லை ஓங்கி அறையும். பாறை நொறுங்கிச் சில்லு சில்லுவாகச் சிதறும் போது எழுத என்னென்னவோ தோன்றும். பார்ப்பதையெல்லாம் எழுதலாம் என்கிற மனநிலை உருவாகும். அப்படியொரு மனநிலையை உருவாக்குவதற்கான சம்பவம் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

ஆனால் ஒன்று- நல்ல நண்பர்கள் வட்டாரம் அமைந்திருக்கிறது. எந்தவொரு பிரச்சினையையும் சாதாரணமாக எதிர்கொண்டுவிட முடியும் என்கிற தைரியமும் மனதின் ஓரத்தில் இருக்கிறது.  ‘இவன் சமாளிச்சுக்குவான்’ என்றுதான் எனக்கு சம்பந்தமேயில்லாத ஒன்றில் என்னைக் கோர்த்துவிட்டு சூழல் வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறது என நினைக்கிறேன். இந்த நண்பர்கள் வட்டாரம் மட்டுமில்லையென்றால் திணறி போயிருக்கக் கூடும். மனதின் ஓரத்தில் இருக்கும் அந்த சிறு தைரியத்தினாலோ என்னவோ பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளும் போதே ‘இது ஒன்றுமே இல்லாமல் போய்விடும்’ என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும், நமக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று தோன்றாமல் இல்லை. பயமில்லை என்றெல்லாம் சொல்லிவிட முடியாது. பயம் இருந்தது. இது எப்படி சாத்தியம் என்று குழப்பம் இருந்தது. பிரச்சினையைவிடவும் அது எனக்கு நேர்ந்ததற்கான பின்னணி ‘நாவல் எழுதுவது’ என்று மணியடித்துக் கொண்டேயிருந்தது.  அந்த வேலையைத் தொடங்கியிருக்கிறேன். முரளி சொன்னார் ‘உயிர் மட்டும் போகாம இருந்துட்டா எந்தவொரு பிரச்சினையையும் எதிர்கொண்டுவிடலாம்’ என்றார். அதுதான் பேருண்மையும் கூட. பிரச்சினைகள் தற்காலிகமானவை. அந்தப் பிரச்சினைகள் நமக்குத் தந்துவிட்டுப் போகும் அனுபவமும், அவை நமக்கு நேர்ந்த பின்னணியும் பின்புலமும்தான் நிரந்தரமானவை. பிரம்மாண்டமானவை. 

இந்த வருட சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு நாவலை கொண்டு வந்துவிடலாம்.

Oct 8, 2019

ஊர் நாட்டாமைக்கு நிற்க நேரமில்லை

நேற்று கோபியில் இருந்தேன். மூன்று பெண்களுக்குத் திருமண ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறோம் அல்லவா? கோபி ராமாயம்மாள் திருமண மண்டபத்தில் நவம்பர் 3 ஆம் தேதி மதியம் மூன்று மணிக்கு நிகழ்வு தொடங்குகிறது. மண்டபத்துக்கு வாடகை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். மணமக்களுக்கு புத்தாடைகள் வாங்கியாகிவிட்டது. சீர்வரிசை பொருட்களையும் வாங்கி விட்டோம். ‘படிப்புக்கு, மருத்துவத்துக்குன்னு செலவு செஞ்சுட்டு இருக்கிற நீங்க கல்யாணம் எல்லாம் செஞ்சு வைக்கணுமா?’ என்று ஒருவர் விவகாரமாக கேட்டிருந்தார்- அதுவும் வக்கிரமான சொற்களுடன். ஃபேஸ்புக் அப்படித்தான். பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லைதான். ஆனாலும் ஒருவருக்கேனும் கேள்வி வருமானால் விளக்கிவிட வேண்டும்.

சரவணன் ஜெர்மனியில் வசிக்கிறார். ஒரு நாள் அழைத்து ‘அம்மா அப்பாவுக்கு மணிவிழா..அதற்கு ஆகும் செலவில் எதாவது ஒரு பொண்ணுக்கு கல்யாணம் செஞ்சு வெச்சுடலாம்ன்னு இருக்கோம்’ என்றார். உண்மையில் இந்தக் காலத்தில் பிரச்சினையே தகுதியான பயனாளிகளைத் தேடுவதுதான். இவனைக் கேட்டால் வாய்ப்பிருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையில் அவர் அழைத்திருக்கக் கூடும். ‘எந்த ஊர்ல தேடுறீங்க?’என்றேன். எந்த ஊர் என்றாலும் பரவாயில்லை என்றார். நமக்குத்தான் நல்ல அணி ஒன்றிருக்கிறதே. வலை போட்டுத் தேடி மூன்று பெண்களைக் கண்டறிந்தோம். மொத்தச் செலவும் சரவணன் குடும்பத்தினருடையதுதான்.

இந்தத் திருமணத்தில் இரண்டு விஷயங்களைச் செய்ய வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தோம். முதலாவது, அந்த மூன்று பெண்களுக்கு வெறுமனே சீர் வரிசை கொடுப்பதாக இருக்கக் கூடாது. பெற்றோர் இல்லாமல் வளர்ந்த நம்மையும் ஆதரிக்க ஒரு வட்டம் இருக்கிறது என்பது அழுந்தப் பதிய வேண்டும். காலத்துக்கும் அவர்களுக்கான மனவலிமையைத் தர வேண்டும்.

தமது பெற்றோரின் மணிவிழாச் செலவை வேறொரு பெண்ணுக்குக் கொடுக்கும் நல்ல மனம் கொண்ட அந்தக் குடும்பத்திற்கு நம்மால் முடிந்தளவு மனதிருப்தியைத் தர வேண்டும் என்பது இரண்டாவது விஷயம். வேலைகளைப் பிரித்துச் செய்து கொடுக்க நல்ல குழு இருக்கிறது. சிரமப்படவும் தயாராக இருக்கும் குழு அது. அதனால்தான் ‘சரிங்க..செய்துவிடலாம்’என்று சரவணனிடம் சொன்னேன். ஜெர்மனியில் அமர்ந்து கொண்டு இதைச் செய்து முடிப்பது சரவணனுக்கு சாத்தியமில்லை. ‘இல்லைங்க வாய்ப்பில்லை’ என்று நானும் சொல்லிவிட்டால் அவர் இந்தத் திட்டத்தையே கூட கைவிட்டிருக்கக் கூடும். ஆனால் மூன்று பெண்களுக்கு நம்மால் இயன்ற சிறு உதவியைச் செய்ய முடியுமானால் சிரமப்படத்தான் வேண்டும். இப்படி யாராவது குறுக்குக் கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்லத்தான் வேண்டும். 

நேற்று மதியம் பாத்திரம் வாங்க கடையில் இருந்த போது ‘சான்ஸ்லர் ஃப்ரீயா இருக்காரு வாங்க’ என்று அழைப்பு வந்தது. வேலூர் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகத்தின் வேந்தர் திரு.ஜி.விஸ்வநாதன் கோபிக்கு வந்திருந்தார்.  கோபி கலைக்கல்லூரியில் நடைபெற்ற கண்காட்சியின் நிறைவு விழாவுக்காக வரப் போகிறார் என்று தெரியும். கல்லூரி நிர்வாகத்தினரிடம் முன்பே பேசி வைத்திருந்தேன். நிகழ்ச்சி நிறைவடைந்த பிறகு முதல்வரின் அறையில் இருந்தார். பாத்திரக்கடையிலிருந்து கல்லூரிக்குச் சென்று சேர்வதற்குள் மூன்று முறை அழைத்துவிட்டார்கள். பைக்கை தாறுமாறாக நிறுத்திவிட்டு, வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே ஓடி அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். அமரச் சொன்னார். அமர்ந்துவிட்டேன். நேருக்கு நேராக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் கிளம்பிய பிறகுதான் அவருக்கு முன்பாக அப்படி அமர்ந்திருக்கக் கூடாது எனத் தோன்றியது.  

‘வி.ஐ.டியில் படிச்சேன்’ என்பதைத் தாண்டி பெரிதாக எதுவும் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை. என்னுடைய நோக்கமெல்லாம் வேலூர் கல்லூரியின் கல்வி சார்ந்த ஆதரவு கோபி கலைக்கல்லூரிக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்பதாகத்தான் இருந்தது. வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள், அங்கே வரக்கூடிய பெரும் கல்வி ஆளுமைகள், வளாகத் தேர்வுக்கான தயாரிப்பு முஸ்தீபுகள் போன்றவற்றில் சிற்சில உதவிகளை கோபி கலைக்கல்லூரிக்கும் செய்து கொடுங்கள் என்று கோரிக்கையை முன் வைத்த போது ‘இந்த காலேஜ்ல இருந்து கொஞ்சம் பேர் வந்து பார்க்கட்டும்....என்ன தேவைன்னு பேசலாம்...என்ன செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்யறேன்..நீயும் கூட வா’ என்றார். அவ்வளவுதான். அதைப் பேசுவது மட்டும்தான் நோக்கமாக இருந்தது. 

கனவு மாதிரிதான் இருந்தது.  பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக ‘வேலூர் விஸ்வநாதன் காலேஜ்’ என்றுதான் எனக்கு வி.ஐ.டி அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. பொறியியல் முடித்துவிட்டு எம்.டெக் சேரப்போவதாகச் சொன்ன போது பெரும்பாலானவர்கள் அப்படித்தான் சொன்னார்கள். கல்லூரியின் வேந்தர் ஜி.விஸ்வநாதன் அந்தக் காலத்து வழக்குரைஞர். அந்தக் காலம் என்றால் அந்தக் காலம்தான். அவருக்கு இப்பொழுது எண்பது வயது. ஒரே தலைமுறையில்- முப்பத்தைந்தாண்டுகளில் அசைக்க முடியாத கல்வி சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டமைத்துவிட்டார். அவரது காலகட்டத்தில் பல கல்லூரிகள் தொடங்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் வேலூர் தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகம் அளவுக்கு தமது எல்லைகளை விஸ்தரித்த கல்லூரி என்று வேறு எதையாவது சுட்டிக்காட்ட இயலுமா என்று தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு வருடமும் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. கல்லூரி வளாகத்தை நேரில் பார்க்காதவரைக்கும்- எவ்வளவுதான் குறைத்து எழுதினாலும் அதீதமாகப் புகழ் பாடுவதாகவே தெரியும். நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

அவர் எனக்கெல்லாம் அவ்வளவு இயல்பாக செவிமடுக்கவேண்டிய அவசியமேயில்லை. காது கொடுத்துக் கேட்டார். அது மட்டுமில்லை. இரவில் சிங்கப்பூரிலிருந்து கல்லூரியின் முன்னாள் மாணவர் மஹாவீர் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தார். வி.ஐ.டியின் முன்னாள் மாணவர் சங்கத்தின் வலையமைவு ஆச்சரியமூட்டக் கூடியது. சிறு துரும்பு அசைந்தாலும் கண்டறிந்துவிடுவார்கள். ‘G.V ஐயா அவர்கள் இன்று உங்களை சந்தித்ததாக குறிப்பிட்டார்... கோபிசெட்டிபாளையம் சென்றதாக கூறினார்.. அப்படியென்றால் மணிகண்டன் அவர்களை சந்தித்து இருக்கலாம் என்றேன்... பார்த்தேன் என சொல்லும்போதே மகிழ்ச்சி .. மயக்கம் ..’ என்று அவரது செய்தியைப் பார்த்துவிட்டு அலைபேசியில் அழைத்தேன். ‘பையன் நல்லா பேசறான்’ என்று சொன்னார்.  ‘அப்படி என்ன அவரிடம் பேசின’ என்று மஹாவீர் கேட்டார். எனக்கே தெரியவில்லை என்றுதான் சொன்னேன்.

சிற்சில சமயங்களில் தாறுமாறான வேலைப்பளு சேர்ந்துவிடுகிறது. ‘உலகத்திலேயே நான் தான் உழைப்பாளி’ என்கிற அர்த்தத்தில் இதைச் சொல்லவில்லை.  கிடைக்கிற நேரத்தில் எல்லாம் ஏதாவது ஒரு காரியத்தைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. பிரச்சினை என்னவென்றால் கோபியில் எங்கள் வீட்டில் சாயம் பூசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பாத்திரங்கள் முழுவதும் வெளியில் கிடக்கின்றன. அம்மாவும் தம்பியும் ஊரில்தான் இருந்தார்கள். ஆனால் சாப்பாட்டு நேரம் தவிர அரை மணி நேரம் கூட ஒதுக்க முடியவில்லை. ‘நீ எதையாச்சும் கண்டுக்குறியா? உனக்கு வெளி வேலைதான் பெருசு...ஊடு எப்படிக் கெடந்தா என்ன?’ என்று குற்றச்சாட்டுகளாக அம்மா அடுக்குகிறார்.

என்னதான் ஊர் வேலைகளைச் செய்தாலும் வீட்டில் ஏதாவது சின்னச் சின்னக் காரியங்களையாவது செய்யவில்லையென்றால் ‘உன்னால வீட்டுக்கு என்ன பிரயோஜனம்’ என்ற கேள்வி வந்துவிடும். ஊர் நாட்டாமைக் கதை தெரியும்தானே? அதேதான். நாய்க்கு வேலையுமில்லை; நிற்க நேரமுமில்லை என்று சொல்லிவிடுவார்கள். அதன் பிறகு உறவுகள் நம்மைப் பற்றி கிசுகிசுத்துக் கொள்வார்கள். அப்படி ’இவன் ஊர் நாட்டாமை’ என்கிற பிம்பம் உருவாகிவிட்டால் அவ்வளவுதான். எந்தக் காலத்திலும் அதைச் சிதைக்கவே முடியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

சரி. எப்படியும் திட்டத்தானே செய்வார்கள்? மீண்டும் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு பையை எடுத்துக் கொண்டு பேருந்து ஏறிவிட்டேன். 

Oct 1, 2019

ஊரும் உணவும்

ஈரானியர்கள் படையெடுத்து வரும் போது பாசுமதி அரிசியை மூட்டையாக ஆடுகளின் மீது ஏற்றி ஓட்டிக் கொண்டுதான் போருக்குச் செல்வார்களாம். போகிற வழியில் ஆட்டை அடித்து கறியை அரிசியுடன் போட்டுக் கொதிக்க வைத்து தம் போட்டு பிரியாணியாக விழுங்கிவிட்டு அடுத்த இடம் நோக்கி நகர்வார்களாம். அப்படி அவர்கள் அவசரத்துக்கு செய்த உணவுப்பண்டம்தான் இன்றைக்கு ஹைதராபாத் பிரியாணியாக கொடி கட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. 

ஒவ்வொரு உணவுக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்குமல்லவா? மறந்து போன வரலாறுகள் அவை.

மன்னா மெஸ் ஜெயராஜூடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அச்சரப்பாக்கத்தின் சுற்று வட்டாரத்தில் கிடைக்கும் சில பொருட்களை வைத்தே தாம் செய்த ரெசிப்பிகளை ஒரு பாட்டி சொல்லித் தந்ததாகச் சொன்னார். அச்சரபாக்கத்தின் அந்த உணவுப்பொருட்கள்தான் தங்கள் கடையின் ‘ஹாட் விற்பனை’என்றார். கவனித்துப் பார்த்தால் நிலத்தோடு சம்பந்தப்பட்ட பெரும்பாலான உணவுப்பண்டங்கள் சக்கைப் போடு போடுகின்றன. அதாவது ஊருடன் சம்பந்தப்பட்டவை. அந்த ஊருக்குச் சென்றால் அந்த உணவுதான் சிறப்பு என்று பெயர் வாங்கிய உணவுகளின் பட்டியல் அநேகமாக முடிவிலியாக இருக்கக் கூடும். 

பொதுவாகவே, தனித்துவமில்லாத அல்லது பிற உணவகங்களிலும் சாதாரணமாகக் கிடைக்கும் உணவை நம் தட்டுகளில் பரிமாறும் ரெஸ்டாரண்ட்கள், உணவகங்களின் ஆயுட்காலம் வெகு குறைவு. ஒரு கட்டம் வரைக்கும் சம்பாதித்துவிட்டு ஓய்ந்துவிடுவார்கள். அதுவே தமது ஊரோடு சம்பந்தப்பட்ட பண்டத்தை வாடிக்கையாளர்களுக்குக் கொடுக்கும் உணவகங்கள் காலங்காலமாக நிலைத்திருக்கின்றன. 

யாருக்குமே கடைப் பெயரை விடவும் ஊர்ப்பெயர்தான் மனதில் நிற்கும். ‘அந்த ஊர்லயா இருக்கீங்க? அப்படின்னா அதை சாப்பிட்டு பார்த்துடுங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு அதன் பிறகுதான் கடையைச் சொல்வார்கள். திருநெல்வேலிக்கு அல்வா என்பார்கள். அடுத்ததாகத்தான் கடையின் பெயரைக் கேட்போம். ‘இருட்டுக்கடை இல்லைன்னா சாந்தி ஸ்வீட்ஸ்’ என்று பதில் வரும். நெல்லை பேருந்து நிலையத்தில் இருக்கும் அத்தனை கடைகளுக்கும் சாந்தி ஸ்வீட்ஸ் என்றுதான் பெயர்.  அத்தனையும் டூப்ளிக்கேட்டாம். ரயில் நிலையத்துக்கு அருகில், நூறு சாந்தி ஸ்வீட்ஸ் கடைகளில் ஒரிஜினலைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். 

எல்லோரும்தான் அல்வா தயாரிக்கிறார்கள். ஆனால் யாரோ ஒன்றிரண்டு பேர் மட்டும்தான் ஜொலிக்கிறார்கள். வீதிக்கு வீதி பரோட்டா கடைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் பார்டர் கடை என்றால்தான் ஈர்ப்பு. ஏதோவொரு காரணமிருக்கும். பின்னணியில் ஒரு வரலாறு இருக்கும். பலருடைய உழைப்பு இருக்கும். தமிழகத்தில் தனித்துவமான, குறிப்பிட்ட ஊருக்கு மட்டுமே உரித்தான உணவுப் பொருட்கள் என பட்டியல் தயாரித்தால் எவ்வளவு தேறும்?

ஆம்பூர் என்றால் பிரியாணி - அது ஸ்டார் பிரியாணி கடையில் கிடைக்கும், செஞ்சி என்றால் முட்டை மிட்டாய் அது சையது மிட்டாய் கடையில் கிடைக்கும்.  இப்படி வரிசையாகச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

நான் அப்படியொன்றும் உணவுப்பிரியன் இல்லை. சில நண்பர்கள் மிக நுணுக்கமாக உணவின் வேறுபாடுகளைச் சொல்கிறார்கள். கிராம்பு அதிகம்; பட்டை சேர்க்கவில்லை என்பது வரைக்கும் எப்படி துல்லியமாகக் கணிக்கிறார்கள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும். பெண்கள் சமர்த்தர்கள். எனக்கு வாப்பாடு போதாது. மொத்தச் சோத்தான். பெரு மொத்தமாக கொறித்துவிட்டு ‘நல்லா இருக்கு; நல்லா இல்ல’ என்று மட்டுமே சொல்லத் தெரியும்.  நிறைய ஊர்களுக்குச் சுற்றுவதால் அந்தந்த ஊர்களில் இருந்து நண்பர்களுக்கு அழைக்கும் போதெல்லாம் உணவைச் சொல்கிறார்கள். 

காலங்காலமாக மெருகேற்றித்தானே இன்றைய சுவைக்கு வந்து சேர்ந்திருப்போம்? எத்தனை ஆயிரம் உணவுப்பண்டங்களை கைவிட்டிருப்போம்? ‘ஏதாச்சும் நோம்பின்னா அரிசி சோறாக்குவோம்’ என்று கடந்த தலைமுறைக்காரர்கள் சொல்வார்கள். இன்றைக்கு அரிசிச்சோறு இல்லாத தினம் என்று ஏதாவது உண்டா? நாம் இப்பொழுது உண்ணும் எதையாவது கீழடிக்காரர்கள் உண்டிருப்பார்களா? அவர்களுக்கு என சிறப்பு உணவு இருந்திருக்கும் அல்லவா? 

உணவுக்கும் நிலத்துக்குமான பிணைப்பு வெகு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஃபேஸ்புக்கில் ‘எந்த ஊரில் எந்த உணவுப்பொருள் சிறப்பு’ எனக் கேட்டிருந்தேன். நிறையப் பேர்கள் பதில் சொல்லியிருந்தார்கள். அவர்களுக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். வந்த பதில்களையெல்லாம் தொகுத்து வைத்தால் பலருக்கும் பயன்படக் கூடும். இது மிகச் சிறிய பட்டியல். பரவலாக எல்லா ஊர்களிலும் கிடைக்கும் பொருட்களைத் தவிர்த்து, அந்தந்த ஊர்களில் மட்டுமே கிடைக்கும் பண்டங்களை மட்டுமே தொகுக்க வேண்டும் என்கிற முயற்சி இது.

வாய்ப்பு அமையுமானால் இந்தப் பட்டியலைத் தொடர்ந்து வளர்த்தெடுக்கலாம்.

1. திருநெல்வேலி- அல்வா- இருட்டுக்கடை, ரயில்வே நிலையம் சாந்தி ஸ்வீட்ஸ், சந்திரா ஸ்வீட்ஸ்
2. திருநெல்வேலி- பொறித்த நாட்டுக்கோழி- வைரமாளிகை
3. சேலம் - தட்டுவடை- பட்டைகோயில்
4. சென்னை - வடகறி - சைதை மாரி ஹோட்டல்/ கீழ்பாக்கம் கிருஷ்ணா      பவன்
5. சாத்தூர் - இனிப்பு சேவு
6. கோவில்பட்டி - கடலை மிட்டாய்
7. தூத்துக்குடி - மக்ரூன் - கணேஷ் பேக்கரி
8. கடம்பூர் - போளி
9. மதுரை - ஜிகிர்தண்டா- விளக்குத்தூண் ஹனீபா
10. ஆற்காடு-  மக்கன் பேடா- செட்டியார் மிட்டாய் கடை/கண்ணன் ஸ்வீட்ஸ் - பஜார்
11. அருப்புக் கோட்டை- கருப்பு சீரணி
12. ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர்- பால்கோவா- ஆண்டாள் கோவில் வாசல் வெங்கடேஸ்வரா ஸ்வீட்ஸ்
13. மணப்பாறை - முறுக்கு
14. ஆம்பூர் - பிரியாணி - ஸ்டார் பிரியாணி
15. கோபி - வெள்ளாங்கோயில் - முறுக்கு
16. முதலூர்- மஸ்கொத் அல்வா- AJJ ஸ்வீட்ஸ், SJJ ஸ்வீட்ஸ்
17. செஞ்சி- முட்டை மிட்டாய்- சையத் மிட்டாய் கடை
18.மதுரை - உருளைக்கிழங்கு காரக்கறி- மேல சித்திர வீதி நாகப்பட்டினம் நெய் மிட்டாய் கடை
19. செங்கோட்டை- பரோட்டா- ரஹமத் பார்டர் பரோட்டா கடை
20. சிதம்பரம் - கொஸ்து - உடுப்பி கிருஷ்ணவிலாஸ்
21. காவேரிபட்டணம் - நிப்புட்- பி.டி.எஸ்
22. திண்டுக்கல்- கறி பரோட்டா- கோழி நாடார் கடை
23. பரங்கிபேட்டை- நெய் பரோட்டா
24. பரங்கிபேட்டை- அல்வா- பாத்திமுத்து கடை
25. கீழக்கரை- தொதல் - ராவியத் ஸ்வீட்ஸ்
26. ஊட்டி- வர்க்கி - இம்பாலா பேக்கரி, வெஸ்ட் கோஸ்ட் பேக்கரி
27. காயல்பட்டினம் - தம்மடை, சீர்ப்பணியம், போணவம், வெங்காய பணியம். உப்பு வட்டிலாப்பம், மாசி வடை, பாச்சோறு, சோற்று வடை, புட்டு, பாகு, காயம், உழுவா கஞ்சி
28. திருச்சி- அக்காரவடிசல் - ஆதிகுடி காபி க்ளப்
29. கூத்தாநல்லூர்- தம்ரூட்- மவுலானா பேக்கரி
30. உடன்குடி- கருப்பட்டி மிட்டாய்
31. உத்திரமேரூர்- காராசேவு- அய்யர்கடை

Sep 29, 2019

வீடு திரும்பல்..

எனக்கு சுமார் பத்து வயதிருக்கும் போது காவிரி பிரச்சினை விஸ்வரூபம் எடுத்தது. சத்தியமங்கலம் வழியாக கர்நாடகாவுக்குள் செல்லும் பாதை துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. வாகன போக்குவரத்து எதுவுமில்லை. எங்கள் வீட்டில் ஒரு வயதான பாட்டி வந்து அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தார். அவரது மகள் குடும்பம் சாம்ராஜ்நகர் பக்கத்தில் தோட்டமொன்றை குத்தகைக்குப் பிடித்து விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பிரச்சினை பெரிதாவதை உணர்ந்த தமிழ் குடும்பங்கள் தம்மால் இயன்றதை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நடந்தே தமிழக எல்லைக்குள் நுழைந்துவிடுவது என சாரிசாரியாக கிளம்பியிருந்தனர். அந்த பாட்டிக்கும் அப்படியொரு செய்தி வந்திருந்தது. மகள் கிளம்பிவிட்டதாகச் சொல்லிவிட்டு அழுதார். அன்றைய தினம் முழுவதும் அம்மாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த நாள் காலையில் பாட்டியின் மகள் குடும்பம் ஊர் வந்து சேர்ந்தது. 

வெறுமனே நடப்பது வேறு. உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு நடப்பது வேறு. இரண்டுக்கும் வித்தியாசமிருக்கிறது இல்லையா? காலங்காலமாக உழைத்துச் சேர்த்த சொத்துக்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஏதோவொரு திசையில் ஓட்டமும் நடையுமாக நடப்பது எவ்வளவு கொடுமையான அனுபவம்?

இரண்டாம் உலகப்போரில் ரஷ்ய கம்யூனிச படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு சைபீரியாவில் அடைக்கப்பட்ட சிலர் அங்கேயிருந்து நடந்தே இந்தியாவுக்குள் வந்தார்கள்.  சைபீரியாவில் முகாமில் அடைக்கும் போதே ‘இங்க உங்களுக்கு துப்பாக்கிகளைவிடவும் இயற்கைதான் காவல்; இயற்கைதான் பேய்’ என்று சொல்லித்தான் அடைக்கிறார்கள். மிகக் கொடூரமான குளிர். அடைக்கப்பட்டவர்களில் திருடர்களும், கொலைகாரர்களும் உண்டு. அரசியல் கைதிகளும் உண்டு. முகாமில் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் உயிர் போய்விடும். பசியினால், குளிரினால், நோயினால், துப்பாக்கி குண்டு ஒன்றினால், உடன் இருக்கும் சக கைதியினால்- எப்பொழுது உயிர் போகும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஒருவேளை இத்தகைய காரணங்களினால் உயிர் போகவில்லையென்றால் பத்து வருடங்கள், இருபது வருடங்கள் என்று தண்டனைக்காலம் முழுவதும் அதிலேயே கிடந்து உழல வேண்டும். இங்கே சாவதற்கு பதிலாக தப்பிப் போய் செத்துத் தொலையலாம் என்று நினைத்துவிடும்படியான சூழல் அது.


The Wayback என்றொரு படம். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியான படம் அது. குழந்தைக்கு கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒட்டகம், பாலைவனம் என்றெல்லாம் அளந்துவிட்டேன். இரண்டு நிமிடங்களுக்கு மேல் பாலைவனம் பற்றி எதுவும் சொல்லத் தெரியவில்லை. அவன் உறங்கிய பிறகு பாலைவனம் சம்பந்தப்பட்ட திரைப்படங்களை இணையத்தில் தேடிய போது கிடைத்தது. சனிக்கிழமையே எழுதியிருந்தால் வார இறுதியில் நிறையப் பேர் பார்த்திருப்பார்கள். ஊர் சுற்றச் சென்றுவிட்டதால் எழுத வாய்க்கவில்லை. 

The Wayback தரமான படம். சைபீரியச் சிறை வளாகத்திலிருந்து கடுமையான பனியிரவில் குழுவாகத் தப்பிக்கிறார்கள். வீசும் பனிக்காற்று நடந்து செல்லும் கால் தடத்தை மறைத்துவிடும் என்பதால் அன்றைய தினம் தப்பித்துச் சென்றால் காவலர்களால் பின் தொடர முடியாது என்பது அவர்களின் திட்டம். தப்பிச் செல்லும் குழுவில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பின்னணி. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மனநிலை. வெறித்தனமாக ஓடுகிறார்கள். நாள்கணக்கில், மாதக்கணக்கில் என்று பயணம் நீள்கிறது. உணவு, தண்ணீர் - சில நாட்களுக்கு மட்டுமே கைவசமிருக்கிறது. சைபீரியாவிலிருந்து மங்கோலியா, திபெத் வழியாக சிக்கிம் வரைக்கும் கிட்டத்தட்ட ஆறாயிரம் கிலோமீட்டர் தொலைவுப்பயணம் அது. அவ்வளவு தூரம் பயணிக்காமல் தப்பிக்க முடியாதா என்றுதான் தோன்றும்.  சைபீரியச் சிறை வளாகத்தின் கிழக்கில் சென்றாலும் படைகள் இருக்கின்றன; மேற்கிலும் படைகள் இருக்கின்றன. எனவே தெற்கு மட்டும்தான் ஒரே வழி என்று நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள். தெற்கில் ரஷ்ய எல்லையைத் தாண்டி மங்கோலியாவுக்குள் நுழையும் போது அங்கேயும் கம்யூனிஸம்தான். புத்த கோவில் ஒன்று அடித்து நொறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மங்கோலியாவும் தமக்கான போக்கிடமில்லை என்று திபெத்தை நோக்கி நடக்கிறார்கள். அங்கேயிருந்து இமயமலையைத் தாண்டினால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் தமக்கு புகலிடம் அளித்துவிடும் என்று நம்புகிறார்கள். 

சைபீரியாவில் பனி, மங்கோலியாவில் மணல் நிறைந்த பாலை என்று விதவிதமான நிலங்களைத் தாண்டி வருவதுதான் கதை.  ‘சும்மாவே நடக்கிறார்கள்’ என்று கதை எழுதினால் போரடிக்காதா? அதனால் இயற்கை பறிக்கும் உயிர்கள், இவர்களோடு இடையில் சேர்ந்து கொள்ளும்- அவள் வேறொரு முகாமிலிருந்து தப்பி வந்த பெண்- உணவுக்கான திண்டாட்டங்கள், நீருக்கான போராட்டங்கள் என கச்சிதமாகக் கலந்து இரண்டு மணி நேரமும் கவனம் சிதறாமல் பார்க்க முடிகிற படம். சில படங்களைப் பார்க்கும் போது ‘தப்பிச்சுடுவாங்களா?’ ‘எவ்வளவு பேர் தப்பிப்பாங்க?’ என்று கேள்விகள் தோன்றிக் கொண்டேயிருக்குமல்லவா? அப்படியான படம் இது. The long walk என்ற ஆங்கில நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட படம். 

உலகப்போர், வரலாறு சம்பந்தப்பட்ட படங்கள் பெரும்பாலும் நம்மை உணர்வு ரீதியில் கிளறக் கூடியவை. அத்தகைய படங்கள் ஒரு பக்கம் என்றால், வரலாற்றின் முந்தைய பக்கங்களையும், அந்த மாபெரும் புத்தகத்தின் பக்க இடுக்குகளில் நசுங்கி அடையாளம் தெரியாமல் சிதைந்து போன சிறு பூச்சிகளின் சின்னஞ்சிறு கதைகளைத் தேடச் செய்யும் படங்கள் இன்னொரு பக்கம். சைபீரியாவிலிருந்து இந்தியாவுக்கு தப்பி வந்த இந்த மனிதர்களும் அப்படியான சிறு பூச்சிகள்தான். வதை முகாம்கள் பற்றித் தேட வேண்டும் என்று மனதை கிளர்த்தும் பூச்சிகள் இவை. 

வதை முகாம்கள் பற்றிய வரலாறுகள் மிகக் குரூரமானவை. அங்கே நடந்தேறும் அநியாயங்கள் திகிலூட்டக் கூடியவை. உலகம் முழுக்கவும் பல்வேறு முகாம்கள் அப்படித் திறக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சர்வாதிகார அரசுகள், சகல அதிகாரங்களும் கொண்ட அதிகாரிகள், அவர்கள் மேற்கொள்ளும் வதைகள் என பெரும்பாலான முகாம்கள் கொலைக் கூடங்களாகத்தான் வரலாறுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அரசாங்கம் அவற்றுக்கு விதவிதமான பெயர்களை வைக்கும். வெளியுலகம் அந்தப் பெயரில்தான் முகாம் பற்றிக் கேள்விப்படும். ஆனால் முகாம்களுக்குள் நடக்கும் கொடுமைகளை முகாம்வாசிகள் மட்டுமே அறிவார்கள். இந்தியாவிலும் கூட அப்படியொரு முகாம் வந்துவிடுமோ என்று நினைக்கும் போது விரல்களில் பதற்றம் பரவுவதை உணர முடிகிறது. 

மாபெரும் கனவுகளுடன் சேர்த்து வைத்த சொத்துகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இழுத்து வரப்பட்டவர்கள்; உறவுகளை இழந்தவர்கள்; பெருங்கூட்டமாக அடைப்பட்ட வளாகங்களில் சொற்பமான உணவு, பரவும் நோய்கள், வாழவே வழியில்லை என்று மனரீதியில் உடைந்து போன உணர்வுகள் என்று முகாம்களை நினைக்கவே பயமாக இருக்கிறது. 

அசாமில் குடியிருக்கும்  ‘இந்தியர் அல்லாதவர்கள்’ என கணக்கெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு என முகாம் ஒன்று உருவாக்கப்படுவதாக செய்திகள் வெளியான போது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இந்த நாடு எந்தக் காலத்திலும் அப்படியான முகாம்களை அமைக்காத சுதந்திர தேசம் என்று கடந்த சில மாதங்கள் வரை நம்பிக் கொண்டிருந்தவர்களில் நானும் ஒருவன்.  

காந்தியை மட்டுமே கைக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது!

Sep 26, 2019

இரட்டை உலகம்

ஒரு நண்பருக்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பாகத் திருமணம் ஆகியிருந்தது. என்னைவிட பத்து வயது சிறியவன். திருமணத்துக்குச் சென்று வாழ்த்தெல்லாம் சொல்லிவிட்டு வந்திருந்தேன். சமீபத்தில் ஒரு டீக்கடையில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘கல்யாணமே பண்ணாம இருந்திருக்கலாம்’ என்றான்.  ‘அடப்பாவி’ என்று நினைத்துக் கொண்டு கையில் இருந்த காபியை ஒரு உறிஞ்சு உறிஞ்சிவிட்டு ‘மேல சொல்லு’ என்ற தொனியில் பார்த்தேன். இதெல்லாம் எந்தவிதத்திலும் தப்பிக்க முடியாத வழக்கு. அவன் துன்பத்தில் நமக்கு ஒரு சிற்றின்பம் அல்லது பேரின்பம். 

திருமணமான முதல் மூன்று நான்கு மாதங்களுக்கு பெரிய பிரச்சினைகள் ஒன்றும் இல்லை என்றான். அது தெரிந்ததுதானே. மோகம் முப்பது நாளும் ஆசை அறுபது நாளும் கழிந்த பிறகு நான்காவது அல்லது ஐந்தாவது மாதத்தில்தானே பிரச்சினைகள் உருவெடுக்கும்? மனைவியிடம் கடவுச்சொற்களையெல்லாம் கொடுத்து வைத்திருப்பான் போலிருக்கிறது. ‘ஃபேஸ்புக்கில் அவகிட்ட பேசறீங்க, ஹேங்கவுட்ல இருக்கிற இவ யாரு’ என்றெல்லாம் விதவிதமான கேள்விகள். ‘நீ அப்படிப்பட்ட ஆளா?’ என்றேன். ‘இல்லண்ணா..சும்மா பேசுவேன்’ என்றான். நம் இனம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘சந்தேகம்’ ‘பொஸஸிவ்னெஸ்’ என்பதெல்லாம்  முந்தைய தலைமுறையில் தெருவிலும், பேருந்து நிலையத்திலிருந்தும் அடுத்தவர்களிடமிருந்து வரும் சொற்களிலிருந்து தொடங்கும். இந்தத் தலைமுறையில் செல்போனிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது.  ‘இதைப் பற்றித் தெரிந்தால் என்ன நினைப்பார்கள்?’ என்ற பயத்தில், அடுத்தவர்களுடன் பேசியதையெல்லாம் அழித்து வைத்திருந்தாலும் சிக்கிக் கொள்வோம். அதுவும் இந்த விவகாரங்களில் பெண்கள் ஆண்களைவிட அதிபுத்திசாலிகள். அப்படி அழித்ததைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். சோலி சுத்தம். ஜென்மத்துக்கும் தப்பிக்க முடியாது.

‘எப்படிங்கண்ணா பேசாம இருக்கிறது?’ என்றான். அதுவும் சரிதான். 

திருமணம் முடிந்து சில மாதங்கள் கழித்து  தம்பதி சமேதகராக ஒரு நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றிருந்தோம். அங்கே சில பெண்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் பலருடனும் ஃபேஸ்புக் அல்லது சாட்டிங் வழியாகப் பேசியிருக்கிறேன். ஆனால் நேரில் யார் முகத்தையும் பார்த்து பேச முடியவில்லை. என்னுடைய அடிப்படையான பிரச்சினை இது. பள்ளிப்படிப்பு வரைக்கும் ஆண்கள் பள்ளி. கல்லூரிக்குச் சென்றவுடன் ஆங்கிலத்துடன் மாரடிக்கவே இரண்டு மூன்று வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. மூன்றாம் வருடம் பாதியில் தொடங்கி நான்காம் வருடத்தில் ஓரளவு சகஜமாகப் பேசத் தொடங்கியிருந்தேன். படிப்பே முடிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு எம்.டெக் படித்த வி.ஐ.டி அற்புதமான சூழலை உருவாக்கிக் கொடுத்தாலும் வகுப்புத் தோழர்கள் எல்லோரும் ஆண்கள். வேலைக்குச் சென்ற இடம் விஜய் எலெக்ட்ரிக்கல்ஸ். மருந்துக்குக் கூட பெண்கள் இல்லாத பணியிடம். உதறியெறிந்துவிட்டு மென்பொருள் துறைக்குள் வந்து வாழ்வில் ரோஜாப்பூ மலரும் என்று நம்பிய தருணத்தில் ‘ஒரு ஜாதகம் வந்திருக்கு...பொருத்தம் நல்லா இருக்கு..நீ எப்போ பொண்ணு பார்க்க வர்ற?’ என்றார்கள். இனி நாமாக பெண் தேடி, அவளிடம் பேசி, காதல் கவிதை எழுதி, பூ கொடுத்து, காதலைச் சொல்லி...நடக்கிற காரியமா? ‘பொண்ணு கிடைச்சா சரி’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு சரி சொல்லிவிட்டேன். 

புற உலகம் இப்படியென்றால் வெர்ச்சுவல் உலகம் நமக்கு எல்லாவிதமான சுதந்திரத்தையும் கொடுக்கிறது. யாருடன் வேண்டுமானாலும், எவ்வளவு பெரிய பிரபலமான மனிதர் என்றாலும், நாம் பேச விரும்பினால் பேசிவிட முடிகிறது. கவனித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரு நாளில் நாம் நடத்தும்- அலுவல் ரீதியிலான அல்லது தனிப்பட்ட உரையாடல்களில் எழுபது சதவீதம் எழுத்துரு (Text based conversation) வழியாகவே நடக்கிறது. எதிரில் இருப்பவர் அனுப்பும் ஸ்மைலிகளை, அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள், வாக்கிய அமைப்புகளை வைத்தே அவரது மனநிலையைப் புரிந்து கொள்கிறோம். அன்பு, காதல், கோபம், காமம் என சகலத்தையும் ஆன்லைன் வழியாகவே கடத்திப் பழகிவிட்ட தலைமுறை இது. இதே இயல்புடன் புற உலகை அணுக முடிவதில்லை என்பதுதான் கணினி, செல்போன்களுடன் புழங்கும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு உள்ள வரம் அல்லது சாபம்.

இப்படி இரு உலக சகவாசம் என்பது நம்மை இரட்டை ஆளுமைகளாக மாற்றுகிறது. இங்கே ஒருவிதமாகவும் அங்கே ஒரு விதமாகவும் நம்மையுமறியாமல் செயல்படுகிறோம். புற உலகில் இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை என்பதால் யோக்கியவான் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. இரு உலகிலும் நம்முடைய உணர்வுகள் ஒன்றுதான். நம்முடைய ஆசாபாசங்கள் ஒரே மாதிரிதான். ஆனால் வெளிப்படுத்தும் தன்மை வேறுபடுகிறது. ஓர் உலகில் இயல்பாகப் புழங்குகிற ஒருவனால் மற்றொரு உலகில் அவ்வளவு இயல்பாக இருக்க முடிவதில்லை. இரண்டில் ஒன்றில் நாம் போலியாக இருக்கிறோம் என்பதுதான் நிதர்சனம். படித்த, நாற்பது வயதுக்குட்பட்ட பலருக்கும் இத்தகைய சிக்கல் உண்டு. ஆனால் இதில் நாம் எதுவும் செய்வதற்கில்லை. உலகமும், தொழில்நுட்பம், சூழலும் நம்மை அப்படி வடிவமைத்து வைத்திருக்கின்றன. 

முப்பத்தியேழு வயதாகிறது. இன்றைக்கு வரைக்கும் அப்படித்தான் இருக்கிறேன். சாட்டிங் வழியாக எவ்வளவுதான் இயல்பாகப் பேசினாலும் கூட நேரில் பார்க்கும் போது பெரிய சுவர் ஒன்று குறுக்கே நின்றுவிடும். விமலா மாதிரியான சில பெண்களுடன் நல்ல அறிமுகம் உண்டு. அவருடைய குடும்பச் சூழல் உள்ளிட்ட நிறைய விஷயங்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் சில நிமிடங்களுக்கு மேல் நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேச முடியவில்லை. அவர் இதை வெளிப்படையாகக் கேட்ட போதுதான் உரைத்தது. யோசித்துப் பார்த்தால் அடிப்படையிலேயே இந்தச் சிக்கல் எனக்கு இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். இளவயதில் பெண்களுடன் பழகாத பலருக்கும் இருக்கக் கூடிய கோளாறு. சிலர் விதிவிலக்காக இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் இப்படித்தான் என்று நினைக்கிறேன். ‘நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பாக உங்களிடம் பெங்களூரில் பேசினேன்; என்னிடம் முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை...அதன் பிறகு இப்பொழுதுதான் பேசுகிறேன்’ என்று ஒரு பெண் வாட்ஸாப்  செய்தி அனுப்பினார். வாட்ஸாப்பில் என்னால் பேசிவிட முடியும். ‘இன்றைக்கும் கூட நேரில் நீங்கள் பேசினால் தடுமாறுவேன்’ என்றேன். அதன் பிறகு இதையெல்லாம்தான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வேணி கொஞ்சம் ஷார்ப்பான பெண். தம்பதி சமேதகராகக் கலந்து கொண்ட நிகழ்ச்சியிலேயே ‘இவன் எந்தக் காலத்திலேயும் சாட்டிங்குக்கு மேல் நகரமாட்டான்’ என்று முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். அதன் பிறகு மெல்ல மெல்ல தண்ணீர் தெளித்துவிட்டுவிட்டாள். இப்பொழுதெல்லாம் எதையும் கண்டுகொள்வதில்லை. அதுவொரு வகையில் பெரிய ஆசுவாசம். 

நம்மை நம்பி ஒருவர் புலம்பும் போது நம்முடைய அனுபவத்திலிருந்துதானே எதையாவது சொல்லித் தர வேண்டும்? டீக்கடையில் சந்தித்த அந்தத் தம்பிக்கு இதைத்தான் சொன்னேன். அவனுக்குப் புரிந்ததா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்குப் புரிந்து அவன் மனைவிக்கும் புரிய வேண்டும். திருமணத்துக்குப் பிறகு நம்மைப் பற்றி அடுத்தவருக்குப் புரிய வேண்டும் அல்லது ஒருவருக்கு ஏற்ப இன்னொருவர் வளைந்து விட வேண்டும். இரண்டில் ஏதாவது ஒன்று நடக்கவில்லை என்றாலும் வசமாகச் சிக்கிக் கொண்டோம் என்றுதான் அர்த்தம். சண்டையும் சச்சரவும் ஓயவே ஓயாது. ஆரம்பத்திலேயே சரி செய்துவிடுவதுதான் நல்லதும் கூட. 

நவீன உலகம் நமக்கு வழங்கியிருக்கும் பல்வேறு சிக்கல்களில் இதுவொன்று. இதற்கு இன்னமும் பல்வேறு பரிமாணங்கள் உண்டு. இனி எதிர்வரும் காலத்தில் இரட்டை உலக மனிதர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் கூடும். செல்போன்களும், கணினியும் அதைத்தான் நமக்குப் பரிசளித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. புற உலகிலும், வெர்ச்சுவல் உலகிலும் இருவேறு விதமாக இருக்கக் கூடிய மனிதர்களுக்கு உருவாகக் கூடிய பிரச்சினைகள் பற்றிய உரையாடல்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு, இத்தகைய உளவியல் சிக்கல் பற்றிய புரிதல்களை பரவலாக்கும் போது இளைய தலைமுறையின் பிரச்சினைகள் பெருமளவுக்குக் குறையக் கூடும். 

Sep 25, 2019

அய்யோன்னு போவான்

ஒரு சவால்- தமிழகத்தில் பொறியியல் படிக்கும் பத்து மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுங்கள். அந்தப் பத்து பேர்களிடமும் ‘இண்டகிரேஷன், டிஃபரன்ஷியேஷனுக்கு சரியான விளக்கம் சொல்’ என்று கேளுங்கள். ஏழு பேருக்கு பதில் தெரியாது. இதனை சத்தியம் செய்தும் சொல்ல முடியும்.  பொறியியலில் எந்தத் துறை மாணவர்களிடமும் இப்படியான நிலைமைதான் இருக்கிறது. பெரும்பாலான மாணவர்களுக்கு ஆழ்ந்த அறிவு என்பதே இருப்பதில்லை.  ஃபீல்ட் தியரி குறித்துப் பேசினால் மின்னியல் மாணவன் திணறுவான். வெப்பவியல் பற்றி எந்திரவியல் துறை மாணவன் திணறுவான். இது பொறியியல் படிப்பின் அத்தனை துறைகளுக்கும் பொருந்தும். தமது படிப்புக்கு மிக முக்கியமான பாடங்களில் கூட படிப்பறிவற்றவர்கள் மிக மிக அதிகம். 

நண்பர் ஒருவர் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலையில் இருக்கிறார். கோவையில் இருக்கும் தமது நிறுவனத்துக்கு ஆள் எடுப்பதற்காக ராஜஸ்தான் வரைக்கும் சென்றார்கள். ‘இங்கு இல்லாத கல்லூரிகளா?’ என்று கேட்டால் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் பத்து மாணவர்கள் தேறினால் பெரிய காரியம் என்றார். அவர்களுக்கும் கூட பொறியியலில் ஆழ்ந்த புலமை இருப்பதில்லை. தேர்ந்தெடுத்தால் நாம் கற்பித்துக் கொள்ளலாம் என்கிற நம்பிக்கைதான். அந்த பத்துப் பேரைத் தேர்ந்தெடுக்கத்தான் டிசிஎஸ், சிடிஎஸ், விப்ரோ என்று நிறுவனங்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றன. மிச்சமிருக்கும் ஐம்பது பொறியியல் மாணவர்களை பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் சீந்துவதேயில்லை. 

இவர்கள் எல்லாம் எப்படி வேலை தேடுகிறார்கள்? ஓரளவு வசதி கொண்டவர்கள் கல்லூரி படிப்பை முடித்துவிட்டு குறிப்பிட்ட தொழில்நுட்பத்தை பயிற்சி நிறுவனங்களில் படித்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்கிறவர்கள், சொற்ப சம்பளத்தில் ஏதாவதொரு நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து பிறகு குறிப்பிட்ட துறையில் தேவையான அனுபவத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு அடுத்தடுத்து உயர்கிறவர்கள்தான் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். இவர்களிடம் பொறியியல் பற்றி முழுமையான அறிவு இருக்காது. அவர்கள் என்ன கோர்ஸ் படித்தார்களோ, எந்த வேலையைச் செய்கிறார்களோ அதில் மட்டும்தான் அறிவு இருக்கும். அதை வைத்துக் காலத்தை ஓட்டுகிறவர்கள்தான் இங்கே பெரும்பான்மையான பொறியியல் படிப்பு படித்தவர்கள். கடந்த இருபது அல்லது இருபத்தைந்து வருடங்களாகவே இதுதான் நிலைமை.

படித்தவர்களுக்கு வேலை இல்லை; இருக்கும் வேலைக்கு ஏற்ற தகுதியானவர்கள் இல்லை என்று பொறியியல் படிப்புக்கும் தொழிற்துறைக்குமான இடைவெளி மிகப்பெரியதாக உருவாகியிருக்கிறது. அதிகாரவர்க்கம் இந்த இடைவெளி குறித்துத்தான் கவனம் செலுத்த வேண்டும். பாடத்திட்டங்களை வடிவமைக்கிறவர்கள் இது பற்றித்தான் அக்கறை காட்ட வேண்டும். இருக்கும் பாடங்களின் எண்ணிக்கையை குறைக்கலாமா? பாடத்துக்கும், செய்முறைக்கும் தொடர்புகளை இன்னமும் உறுதியாக்கலாமா? போன்ற கேள்விகளை எழுப்பி புதிய ப்ராஜக்ட்கள், கருத்தரங்குகள் உள்ளிட்டவற்றில் மாணவர்களை அதிகளவில் ஈடுபடச் செய்து அவர்களின் கல்விப்புலமையைச் செழுமைப்படுத்த வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். 

இந்த லட்சணத்தில்தான் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் யோகா சொல்லித் தருகிறோம்; தத்துவவியல் சொல்லித் தருகிறோம் என்று குழறியடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் பாடத்திட்டம்தான் இன்றைக்கு சமூக ஊடகங்களில் பேசு பொருள். இரண்டு நாட்கள் பேசுவோம். மீம்ஸ் போடுவோம். பிறகு விட்டுவிடுவோம். ஆனால் இதன் பின்னாலிருக்கும் அரசியல், பொறியியல் மாணவர்களை இப்படித் திசைமாற்றும் செயல்திட்டம் அபாயகரமானது. பாடத்திட்டத்தின் இணைப்பைத் திறந்து, பாடத்திட்டத்தை ஒரு முறை படித்துவிட்டு பொறியியலுக்கும், இந்தப் பாடத்திட்டத்துக்கும் எள் முனையளவும் சம்பந்தமிருக்கிறதா என்று பாருங்கள். 

கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டு காலமாக பொறியியல் கல்விக்கான தேவை, அவை உருவாக்கும் வேலை வாய்ப்புகள் பற்றிய மேம்போக்கான புரிதலாவது நமக்கு அவசியமாகிறது. தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் இந்தியாவில் மிக அதிகளவில் மென்பொருள் நிறுவனங்கள் திறக்கப்பட்டன. அந்நிறுவனங்கள் அமெரிக்க, ஐரோப்பியர்களுக்கான வேலைகளைச் செய்து கொடுப்பவையாக இருந்தன. அங்கு பணியாற்ற அடிப்படையான ஆங்கில அறிவு கொண்டவர்கள் தேவைப்பட்டார்கள். வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பி வைக்க 12+4 வருடங்கள் படிப்பை படித்தவர்களுக்கு விசா வாங்குவது எளிது என்பதால் அதே காலகட்டத்தில் தொடங்கப்பட்ட பொறியியல் கல்வி நிறுவனங்கள் இத்தேவையை நிறைவு செய்தன. நிறுவனங்களின் தேவைக்கு ஏற்ப ஓரளவு ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்களை கல்வி நிறுவனங்கள் ‘உற்பத்தி’ செய்தன. அவர்களை பெருமளவில் வேலைக்கு எடுத்து தமக்குத் தேவையான தொழில்நுட்பத்தில் ‘மட்டும்’ பயிற்சியளித்து தமக்குத் தேவையான ரோபோக்களாக அந்நிறுவனங்கள் மாற்றிக் கொண்டன. இதனால்தான் இத்தனை ஆயிரம் பேர்கள் பொறியியல் படிப்பை முடித்துவிட்டு வேலை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தற்பொழுது சூழல் வெகுவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் தேக்க நிலையை அடைந்திருக்கின்றன. ஏற்கனவே இத்துறையில் பணியிலிருக்கும், கடந்த இருபதாண்டுகளாக உற்பத்தி செய்யப்பட்டவர்களையே பெருமளவில் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்கிற சூழல்தான் நிலவுகிறது. அதனால்தான் புதியவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நிறுவனங்கள் வெகுவாக வடிகட்டுதலை மேற்கொள்கின்றன. இதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம். தற்பொழுது பொறியியல் நிறுவனங்களும் அவற்றை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரிகளும் தங்களுடைய குவியத்தை மாற்ற வேண்டிய சூழல் உருவாகியிருக்கிறது. 

பாடத்திட்டங்கள் மாற்றியமைக்கப்பட்டு, வெறும் ஆங்கிலம் தெரிந்த ஒரு பட்டதாரி என்பதற்கு பதிலாக ‘முழுமையான பொறியாளர்களை’ உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகியிருக்கிறது. மேக் இன் இந்தியா, இந்தியா என்னும் வல்லரசு போன்ற கனவுகளைச் செயல்படுத்த வேண்டுமானால் தாம் படிக்கும் துறை குறித்த முழுமையான புரிதல்களைக் கொண்ட பொறியாளர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களாக வெளியில் வர வேண்டும். வெறுமனே மென்பொருள் துறையை நம்பாமல் பிற துறைகளுக்குத் தேவையான வல்லுநர்கள், சுயதொழில் தொடங்கக் கூடிய திறன் கொண்ட இளைஞர்கள் அதிகளவில் கல்லூரியிலிருந்து வெளிவர வேண்டும். கல்வித்துறையில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் யோகா, சமஸ்கிருதம் என்று பொறியியல் படிப்பின் மொத்த இலக்கையும் குழிக்குள் தள்ளி, பின்னோக்கி இழுத்து, தமிழகத்தின் முக்கியமான தொழில்நுட்ப நிறுவனமான அண்ணா பல்கலைக்கழகத்திலேயே இத்தகைய பாடங்களை நுழைத்து மழுங்கச் செய்யும் காரியத்தை மேற்கொண்ட யாராக இருந்தாலும், தமிழகத்தின் எதிர்கால தொழில்நுட்ப படிப்புக்கு மிகப்பெரிய துரோகத்தைச் செய்கிறார்கள் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

அரசியல் அதிகாரம் கொண்டவர்களுக்கு பயந்து, வளைந்து, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு, படித்தவன் சூதும் வாதும் செய்தால்...போவான் போவான் அய்யோன்னு போவான்.

Sep 24, 2019

மூன்று பெண்கள்

சில நாட்களுக்கு முன்பாக திரு. சரவணனின் பெற்றோரின் அறுபதாம் கல்யாணத்தை முன்னிட்டு ஏதேனும் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கிற திட்டத்தைச் சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா? சரவணன், ஒரு பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கலாம் என்றுதான் சொன்னார். ஆனால் நாங்கள்தான் அதே தொகையில் மூன்று பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்துவிடலாம் என்று திட்டமிட்டோம். சரவணன் சற்றே தயங்கினார். 

‘மூன்று பெண்களா? பெரிய காரியம்’ என்பது அவருடைய சந்தேகமாக இருந்திருக்கும். யோசித்தால் பெரிய காரியமாகத்தான் தெரியும். மாப்பிள்ளை தேடிப் பிடிப்பதுதான் சிக்கலான காரியம்.  ஆனால் மாப்பிள்ளையை பெண் தரப்பிலேயே முடிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு சீர் வரிசை வழங்கி வாழ்க்கையைத் தொடங்கி வைக்கிற வேலையைத்தான் நாம் செய்கிறோம். பல லட்ச ரூபாய்களில் நடத்தப்படும் திருமணங்கள்தான் சிக்கலானவை. பல வீடுகளில் ஒரு லட்ச ரூபாய் என்பதே பெரிய செலவாகப் பார்க்கிறார்கள். அப்படியான எளிய குடும்பங்களுக்கு இத்தகைய உதவிகளைச் செய்வதெல்லாம் சிரமமே இல்லை. 

மூன்று பெண்கள் என்பது உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது. வேறு சில பெண்களிடமிருந்தும் கோரிக்கைகள் வந்திருந்தன. ஆனால் மூவர்தான் நம்முடைய இலக்கு என்பதால் வந்திருந்த விண்ணப்பங்களை அனுப்பியவர்கள் இல்லங்களுக்கு நேரில் சென்று பார்த்து, விசாரித்து அவர்களிலிருந்து வடிகட்டி இந்த மூவரையும் இறுதி செய்திருக்கிறோம். 

மூன்று பெண்களுக்கும் சீர்வரிசை என கட்டில், மெத்தை, மிக்ஸி, கிரைண்டர், குத்துவிளக்கு, சிறிய பீரோ, சமையல் பாத்திரங்கள் என அனைத்தும் சேர்த்தும் முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் ஆகிறது. தம்பதியினருக்கு நல்லதொரு பட்டுப்புடவை, வேஷ்டி சட்டை என ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்குத் திட்டம். அது போக, ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் தலா ஒரு பவுனில் ப்ரேஸ்லெட் வாங்கித் தந்துவிடலாம். அதுவொரு முப்பதாயிரம் ரூபாய். 

பணிகளை ஆரம்பித்துவிட்டோம். சீர்வரிசை உள்ளிட்ட பொருட்களின் கடைகளில் விசாரணை செய்தாகிவிட்டது. வரும் நாட்களில் பொருட்களை இறுதி செய்தால் போதும்.  ‘எங்களுக்கும் ஏதாவதொரு வேலையைக் கொடுங்க’ என்று சரவணன் கேட்டார். என்ன வேலையைத் தருவது என்று குழப்பமாக இருந்தது. ‘மூன்று பெண்களுக்கும் தலா ஒரு பவுனில் ப்ரேஸ்லெட் வாங்கி வரும் போது எடுத்து வாருங்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். 

நவம்பர் 3 ஆம் தேதியன்று நிகழ்வை நடத்தவிருக்கிறோம். பள்ளி வளாகம் ஒன்றில் நடத்துவதற்கு இனிமேல்தான் அனுமதியினைக் கோர வேண்டும். வரும் வார இறுதிக்குள் இடம் முடிவாகிவிடும். எதற்கு இப்பொழுதே சொல்கிறேன் என்றால் வாய்ப்பிருப்பவர்கள் நிகழ்வில் கலந்து கொள்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொள்ளலாம் என்றுதான். நிகழ்ச்சி கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் நடைபெறும். 

சந்தியா என்கிற பெண் பற்றி முந்தைய கட்டுரையில் எழுதியிருந்தேன். மற்ற இரண்டு பெண்களும் தாய், தந்தை இல்லாதவர்கள். கிராமத்துப் பெண்கள்.



காலையில் பத்தரை மணிக்கு வாழ்த்தரங்கம். சிறப்பு விருந்தினராக யாரை அழைக்கலாம் என்று யோசனை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. கட்டுரையை முழுமையாக வாசித்துவிட்டு யாரை அழைத்தால் சிறப்பாக இருக்கும் என்று பரிந்துரையைச் செய்யவும். வாழ்த்தரங்கம் முடிவுற்றவுடன் நண்பகல் பனிரெண்டு மணி தொடங்கி ஒன்றரை மணி வரை மதிய உணவு. சுமார் இருநூறு பேர்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்யும் திட்டமிருக்கிறது. தம்பதியினரின் உறவினர் சுமார் நூறு பேர் வரக் கூடும். இன்னுமொரு நூறு பேர் நிசப்தம் தொடர்புடையவர்கள். பெரிய விருந்தெல்லாம் இல்லை- எளிய உணவை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.  உணவு முடிந்தவுடன் ஒவ்வொரு பெண்ணையும் சீர்வரிசை அடுக்கப்பட்ட தனித்தனி வண்டிகளில் ஏற்றி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு நாமும் கிளம்பிவிடலாம்.

அனைத்து செலவுகளையும் சரவணன் குடும்பமே ஏற்றுக் கொள்கிறது. அவரது பெற்றோரின் அறுபதாம் திருமணத்திற்கு செலவு செய்யாமல் அந்தத் தொகையில் இப்பெண்களுக்கு இந்த உதவியைச் செய்கிறார்கள்.

சரவணன் தமது பெற்றோருடன் ஊரிலிருந்து வருகிறார். பெண்களை சரவணனின் பெற்றோர் வாழ்த்தி சீர்வரிசையை வழங்குவார்கள். மணவறை அலங்காரம் கூட திட்டத்தில் உண்டு. உணவு, மணவறை ஏற்பாட்டாளர்கள் உள்ளிட்டவர்களுடன் இனி பேச வேண்டும். நிகழ்ச்சியை சுவாரசியமாக்க வேறு ஏதேனும் சில நிகழ்வுகளைச் செய்யலாமா என்கிற எண்ணமும் இருக்கிறது. 

மூன்று பெண்களும் இந்த உதவியினைப் பெற மிகத் தகுதியானவர்கள். விண்ணப்பங்களிலேயே ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடியும். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் வந்திருந்து மனப்பூர்வமாக வாழ்த்தவும். மூன்று பெண்களின் வாழ்வு வசந்தங்களுடன் தொடங்கட்டும். நிசப்தத்தின் ஏதேனும் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்து நினைத்து தள்ளி வைத்தவர்கள் இந்நிகழ்ச்சியில் தவறாமல் கலந்து கொள்ளவும். நிகழ்ச்சி முழுமையாக இறுதி செய்யப்பட்டவுடன் அக்டோபர் மாதத்தின் இடைநாளில் முழுமையான விவரங்களுடன் எழுதுகிறேன்.

குறிப்பு: தனிப்பட்ட ஒருவர், தமது தாய் தந்தையரின் அறுபதாம் திருமணத்திற்கு ஆகும் செலவை, ஏழைப் பெண்ணுக்குக் கொடுத்துவிட முன்வருகிறார். அதற்கென தகுதியான பெண்களை அடையாளம் கண்டறிந்து கொடுத்து, அவருக்கான உதவிகளைச் செய்திருக்கிறோம். அவருக்கான உதவி என்பதைவிடவும் அந்தப் பெண்களுக்கு நம்மால் இயன்ற சிறு உதவி இது. 

Sep 23, 2019

ஜெயமோகனிசம்

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதிய ‘பி.எஸ்.என்.எல்லில் நிகழ்வது’ கட்டுரையின் இணைப்பை அனுப்பி வைத்திருந்த நண்பர் ‘ஓரளவுக்கு நம்பகமானவர் என்று நம்பப்பட்ட எழுத்தாளரின் மாபெரும் வீழ்ச்சி. இந்துதுவர்கள் இவரை விட்டு விலகி இவரை கடுமையாக எதிர்த்த போது கூட இவரின் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது’ என்று பின்குறிப்பையும் அனுப்பியிருந்தார். வலதுசாரி சிந்தனையுடைய நண்பர் அவர். ஏற்கனவே ஜெமோவின் இக்கட்டுரையை வாசித்திருந்தேன். நண்பருக்கு எந்த பதிலையும் அனுப்பவில்லை. 

ஜெயமோகனை யாராவது விமர்சிக்கும் போது அமைதியாக இருந்து கொள்வதுதான் சரி என்கிற நிலைப்பாடு உடையவன் நான். இங்கே ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நம்பிக்கைகளும் சித்தாந்தங்களும் தனிமனித விருப்பங்களும் இருக்கிறது. ஆனால் நாம் விரும்புகிறவற்றை மட்டுமே ஓர் எழுத்தாளர் எழுதிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நம்புவது எப்படி சரி ஆகும்? எனக்கு என்று சில சித்தாந்தங்கள், நம்பிக்கைகள் உண்டு. ஆனால் அந்த நம்பிக்கைகளையும் சித்தாந்தங்களையும் விமர்சித்து ‘இந்த ஆளு இருக்காரே’ என்று அவர் மீது கடுமையாகக் கோபம் வருமளவுக்கு எழுதிவிடுவார். ஆனால் அதற்காக அவரது அடுத்த கட்டுரையை வாசிக்காமல் விடுவதில்லை. அது அவரது நம்பிக்கை, அவரது சித்தாந்தங்கள் சார்ந்த விஷயம். அப்படித்தான் எழுதுவார். அவர் எழுதியதிலிருந்து ஒட்டியும் வெட்டியும் புரிந்தும் தெளிந்தும் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்வதுதானே நமக்கான வளர்ச்சியாக இருக்கும்? எழுத்தாளன் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.

அடுத்தவர்கள் என்னதான் விமர்சனங்களை முன்வைத்தாலும் பல்வேறு தளங்களிலும் களங்களிலும் புதிய சாளரங்களை, சிந்தனைகளைத் திறப்பதில் தமிழ் எழுத்துலகில் ஜெமோ மிக முக்கியமானவர் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு அதிகம்.

தமிழில் எழுதியவர்கள் அல்லது எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களில் ஜெயமோகன் அளவுக்கு சகல தரப்பினரிடமும் திட்டு வாங்குகிறவர்கள் வேறு யாரும் இருக்க சாத்தியமில்லை. பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள்/கருத்தாளர்கள்/சிந்தனையாளர்கள் ஒரு தரப்பிடமிருந்துதான் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வார்கள். ஜெயமோகன் அப்படியில்லை. திடீரென்று ஒரு பக்கம் அடி வாங்கிக் கொண்டிருப்பார். இன்னொரு தரப்பு சிலாகித்துக் கொண்டிருக்கும். சில நாட்கள் கழித்துப் பார்த்தால்  சிலாகித்துக் கொண்டிருந்த வேறொரு தரப்பு தாக்கிக் கொண்டிருக்கும். தாக்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள் சிலாகித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.  அடுத்த சில நாட்களில் இன்னொரு தரப்பு. இப்படி 365 நாட்களும் 360 டிகிரியில் சகலராலும் தூற்றப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் எழுதிக் கொண்டிருப்பவர் அவராக மட்டுமே இருக்க முடியும். அவர் ஏதாவது அலட்டிக் கொள்கிறாரா? ‘ஏய்..ஏய்..நாங்க வாங்காத அடியா?’ என்று அடுத்த கட்டுரையை எழுதத் தொடங்கிவிடுகிறார்.

உண்மையில் ஜெயமோகனின் உழைப்பும்,  வீச்சும் அபாரமானது. அதனால்தான் அவர் எழுதுவது தம்முடைய சித்தாந்தத்துக்கு எதிரானது என்றோ அல்லது தம்முடைய எண்ணங்களுக்கு மாறுபாடானது எனத் தோன்றும் போது பதறுகிறார்கள். விதவிதமான எதிர்ப்புகளையும் காட்டுகிறார்கள்.  ‘அவருக்கு அஜெண்டா இருக்கிறது’,‘அவர் ஒரு விஷக்கிருமி’ என்றெல்லாம் வசைபாடுகிறார்கள். இப்படியெல்லாம் விமர்சிப்பதை நான் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. தமிழில் எழுத்தாளர்களை வைத்து பெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கிவிட முடியும் என்பதெல்லாம் அபத்தமான வாதம். எந்தச் சித்தாந்தத்தையும் எழுத்தாளர்களை வைத்து பரப்பிவிட முடியாது. சிறு வட்டத்தில், மெல்லிய சலனத்தை உண்டாக்குவதைத் தவிர பெரிய மாற்றம் எதுவும் நிகழ்ந்துவிடாது என்பது அவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். ஜெயமோகன் நிறைய வாசிக்கிறார், பல தரப்பிலும் விவாதங்களை மேற்கொள்கிறார். ஒவ்வொன்றும் குறித்தும் தம்முடைய பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகிறார். தாம் கருதுவதிலிருந்து ஒரு விவாதத்தை அவரால் முன்னெடுக்க முடிகிறது. அவரைத் தொடர்ச்சியாக வாசிக்கிறவர்கள் இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

பிரச்சினை என்னவென்றால் ‘ஜெயமோகன் நம்ம ஆளு’ என்கிற நம்பிக்கையில் அவரைப் பின் தொடர்கிறவர்களை திடீரென்று கைவிட்டுவிடுகிறார். கீழே விழுந்தவர்கள் ஒரு கணம் அதிர்ச்சியாகி பிறகு கதறுகிறார்கள். கண்டபடி திட்டுகிறார்கள்.  சிலர் மற்றொரு வகையினர். தமது சித்தாந்தத்துக்கு எதிராக ஜெயமோகன் ஒரு கட்டுரையோ, பத்தியோ, வரியோ எழுதியிருப்பதை யார் மூலமாகவோ தெரிந்து கொண்டு அந்த ஒரு பத்தியை மட்டும் படித்துவிட்டு ‘எனக்குத் தெரியும் இந்த ஆளைப் பத்தி’ என்று பாட்டு பாடுகிறவர்களாக இருப்பார்கள். அதற்கு முன்பும் பின்பும் அவர் எழுதியது பற்றியெல்லாம் அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. ஏதாவதொரு முத்திரை குத்தி திட்டிவிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போய்விடுவார்கள். 

தாம் நினைப்பதை எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் சொல்லிவிட்டு ‘யாரோ கத்திட்டு போகட்டும்’ என்று அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போய்விடுகிறார் என்கிற விதத்தில் எனக்கு ஜெயமோகனை மிகப் பிடிக்கும். அவரிடம் உண்மையிலேயே விவாதம் செய்ய விரும்புகிறவர்கள் மின்னஞ்சல் அனுப்பினால் சிரத்தையாக பதில் எழுதுகிறார். மற்ற எந்தவிதமான விமர்சனங்களையும் - ‘அந்த ஆளு என்ன அத்தாரிட்டியா?’ என்றெல்லாம் பொதுவெளியில் அவரை விமர்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்களை சர்வசாதாரணமாகக் கடந்துவிடுகிறார். வெளியிலிருந்து பார்க்கிறவர்கள் ‘இவர் நெகட்டிவ் பப்ளிசிட்டி தேடுகிறார்’ என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள். விமர்சனங்களைக் கடந்து போதல் என்பது எல்லோருக்கும் சாத்தியமாவதில்லை. அப்படி அவர் கடப்பதால்தான் சகலவிதமான தாக்குதல்களும் ஏவப்படுகின்றன. ‘சினிமாவுக்கு கதை எழுதுகிறார்’ என்பதைக் கூட ஏதோ கொலைக்குற்றம் போலச் சொல்வார்கள். 

ஜெயமோகனை பாராட்டி எழுதுவதும் வம்புதான். ‘ஓ..இவன் ஜெமோ ஆளா’ என அவர் அடி வாங்கும் போதெல்லாம் நாமும் அடி வாங்க நேரிடும்.  அவர் தாங்குவார். நான் வீக் பாடி. 

ஜெயமோகனின் எழுத்துக்கள் பாம்பு சட்டையை உரிப்பது போலத்தான். அவரது ஒரு கட்டுரை அல்லது அவரது ஒரு காலகட்டத்து மனநிலையை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ‘ஜெயமோகனின் வீழ்ச்சி’ என்று சொல்வதில் அர்த்தமில்லை. உலகமயமாகிவிட்ட நுகர்வுக் கலாச்சார காலகட்டத்தில், இன்பர்மேஷன் யுகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனின் சிந்தனையும், கொள்கையும், சித்தாந்தமும் நீரோட்டம் போல ஓடிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். ஒன்றைப் பிடித்தால் அது மட்டுமே முழுமையாகச் சரி என்று இறுகிப் பற்றிக் கொள்ளுதல் அவசியமுமில்லை. என்னால் நம்பப்படுகிறவற்றையெல்லாம் அவர் விமர்சிக்கும் போதும் கூட ஜெமோவை முழுமையாகப் பின் தொடர்கிறேன். அவர் நம் காலத்தின் பெரும் சிந்தனையாளர் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்துமில்லை. பாம்பு சட்டை உரிப்பதைப் போல- வெவ்வேறு மனவோட்டங்களை நமக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டேயிருப்பதால் அவரை பின் தொடர்வதை நிறுத்திக் கொள்வது என்பது என்னளவில் சாத்தியமில்லை. 

Sep 20, 2019

சீவலப்பேரி பாண்டி

கோவை வந்த பிறகு பயணங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. யாராவது அழைக்கும் போது சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஊரைச் சொல்வேன். பெரும்பாலும் ‘எப்படி முடிகிறது?’என்கிறார்கள். உடல் ஒத்துழைக்கிறது. அது வரைக்கும் பயணிக்க வாய்ப்பிருக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் சென்றுவிட வேண்டும். வெளி மாநிலங்கள், அந்நிய தேசம் என்றெல்லாம் கனவுகள் இல்லை. தமிழகத்தின் கிராமங்களைப் பார்த்துவிட வேண்டும். அதில் நிறைய சுவாரசியங்கள் இருக்கின்றன. 

முடிந்தவரை இரவுப்பயணங்களைத் தவிர்த்துவிடுகிறேன். தூக்கம் கெட்டால்தான் உடல் கெடும். அதிகாலை கிளம்பினால் அந்தி சாய்வதற்குள் சென்றுவிடுவேன். பகல் நேரப் பயணம் வாசிக்க வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது. பெரும்பாலும் ஏதாவது ஓர் இலக்கு இருக்கும். வரலாறு, பண்பாடு, இலக்கியம் - இப்படித்தான் என்றில்லை. ஏதாவது.

திருநெல்வேலி பயணத்தில் சீவலப்பேரிக்குச் சென்றிருந்தேன். எண்பதுகளில் பிறந்தவர்களுக்கு தொண்ணூறுகளில் வெளியான சீவலப்பேரி பாண்டி என்ற படத்தின் வழியாக அறிமுகமான பெயர். பாண்டியுடன் இருந்த யாராவது ஒரு முதியவரைச் சந்தித்து பேச வேண்டும் என்பதுதான் திருநெல்வேலிப் பயணத்தின் இலக்கு. நிச்சயமாக இருப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கையும் இருந்தது.

இதை யாரிடமாவது சொன்னால் ‘அந்தாளு ரவுடி’ ‘அந்தாளு ஹீரோ’ ‘மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதை’ என்றெல்லாம் ஏதாவதொரு, தமக்குத் தெரிந்த ஒன்றைச் சொல்வார்கள். அதனால் கமுக்கமாக எந்த முன்முடிவுமில்லாமல் அந்த ஊரைப் பார்த்துவிட வேண்டும். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம்- இரு சக்கர வாகனத்தை யாரிடமாவது இரவல் பெற்றுக் கொள்வேன். ஒரு ஊரை நினைத்துக் கொண்டு கிளம்பும் போது இடையில் வேறொரு அற்புதமான ஊர்களைப் பார்க்கக் கிடைக்கும். தாராசுரம் கோவிலுக்கு எனச் சென்று எதிரில் ஒட்டக்கூத்தரின் சமாதியைப் பார்த்த பிறகிலிருந்து இப்படித்தான். இருசக்கர வாகனப் பயணம்தான் புதிய திறப்புகளைக் காட்டும்.

மதுரையைச் சுற்றிய ஊர்கள் என்றால் பைக் வாடகைக்கு கிடைக்கும். ராஜன் என்றொருவர் இருக்கிறார். இரண்டு மணி நேரம் முன்பு அழைத்தால் போதும். மதுரையில் எந்த இடமென்றாலும் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிடுவார். சலிக்கச் சுற்றிவிட்டு மீண்டும் அழைத்தால் எந்த இடம் என்றாலும் வந்து வாங்கிக் கொள்வார். இப்படி ஒவ்வொரு ஊரைச் சுற்றுவதற்கும் வழிகளைக் கண்டறிந்து வைத்திருக்கிறேன். நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அப்படித்தான் சுற்றித் திரிகிறேன்.


பாண்டித்தேவர்- உள்ளூரில் யாரும் ‘பாண்டி’ என்பதில்லை. பாண்டித்தேவர்தான். அவரின் வரலாறு எனக்கு இன்னமும் முழுமையாகத் தெரியாது. எப்பொழுதோ சீவலப்பேரி பாண்டி படத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். க்ளைமாக்ஸ் காட்சியைத் தவிர எதுவும் நினைவில் இல்லை. பார்க்கவும் போவதில்லை. மறைந்த எழுத்தாளர் செளபா எழுதிய பாண்டியின் வரலாறு விகடன் பிரசுரத்தில் கிடைக்கும். படிக்கப் போவதில்லை. நாமாக ஒரு கதையைக் கண்டறிவோம் என்றுதான் பயணத்தை மேற்கொண்டேன். தெரியாத்தனமாக களக்காட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் சீவலப்பேரி என்ற கிராமத்துக்குச் சென்றுவிட்டேன். அங்கு விசாரித்த போதுதான் அது பாளையங்கோட்டைக்கு அருகில் இருக்கும் வேறொரு சீவலப்பேரி என்றார்கள். தவறொன்றுமில்லை- களக்காடும் அதன் சுற்றுப்புறமும் அதியற்புதமான இடம். 

பாண்டியின் சீவலப்பேரிக்கு வழிகாட்டினார்கள். தாமிரபரணி ஆற்றைக் கடந்து செல்ல இப்பொழுது பாலம் இருக்கிறது. ஆற்றுக்கு அந்தப் பக்கம் சீவலப்பேரி. ‘பாண்டித்தேவன் கோட்டை’ என்று பேருந்து நிறுத்தத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு நேர் சந்தில் மூன்றாவது வீடு சீவலப்பேரி பாண்டியின் வீடு. அவருக்கு நேரடி வாரிசுகள் இல்லை. அவருடைய அண்ணன் வாரிசுகள் இப்பொழுது அங்கே குடியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.  ‘பாண்டியைப் பற்றித் தெரிஞ்சவங்க யாராவது இருக்காங்களா?’ என்று கேட்டால் எல்லோருமே சொல்லி வைத்தாற்போல ‘என்ன தெரிஞ்சுக்கணும்?’ என்கிறார்கள். உள்ளூரில் அவரது கதையை எல்லோருமே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பாண்டித்தேவன் ஒரு சரித்திர நாயகன்.

பாண்டியுடன் சிறையிலிருந்த முண்டத் தேவர் டீக்கடையில் இருப்பார்கள் என்றார்கள். அவ்வூரில் இரண்டு மூன்று டீக்கடைகள்தான் இருக்கும். ஒரு கடையில் விசாரித்த போது ஒருவர் ‘வாங்க நான் கூட்டிட்டு போறேன்’ என்று அழைத்துச் சென்றவர் முண்டத் தேவர், முருகத் தேவர், பாண்டித் தேவர் மூன்று பேரின் கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தார். அவர்கள் மூன்று பேரும்தான் சுப்பிரமணிய பிள்ளையைக் கொன்ற வழக்கில் முக்கியக் குற்றவாளிகள். அந்த மனிதர் உள்ளூரில் பெரிய மனிதர். ஆற்றைக் கடக்கும் போது வெட்டிச் சாய்த்துவிட்டார்கள். அந்த வழக்கின் தண்டனையிலிருந்து தப்பி வந்த பாண்டித்தேவன் உள்ளூரில் ‘ராபின் ஹூட்’ ஆன போது சுற்றுவட்டாரத்தில் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற கதையாகிவிட்டது. 

முண்டத் தேவர், பாண்டியின் சித்தப்பா மகன். அவரது பூர்விக வீட்டிலிருந்து சற்று தள்ளியிருக்கும் மகன் வீட்டில் அவர் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். பத்து நாட்கள் முன்புவரை பழைய மிடுக்குடன் இருந்ததாகவும் தற்போது உடல்நிலை சரியில்லை என்றும் சொன்னார்கள். வெற்றுடம்போடு, மீசையைத் தடவிக் கொண்டு ‘எந்த ஊரு?’ என்றார். சொன்னேன். அவரால் அதிகம் பேச முடியவில்லை. மூச்சு வாங்கியது. அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல ஆட்டோ வந்திருந்தது. ஒரு பக்கம் கையைப் பிடித்துக் கொண்டேன். ஆட்டோவில் ஏறினார்.  ‘உடம்பு சரியாகட்டும்; வருகிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பி வந்துவிட்டேன். தோன்றும் போது கிளம்பிச் செல்வேன். 

பேருந்து நிறுத்தத்தில் பாண்டியின் படத்தோடு நடிகர் முத்துராமன் படத்தை வைத்திருந்தார்கள். ‘என்ன விஷயமா தேவரை பார்க்க வந்தீக? சினிமா கதைக்கா?’ என்று யாரோ ஒருவர் கேட்டார். இல்லையென்று தலையாட்டினேன்.  ‘பொறவு?’ என்றார். ‘சும்மா தெரிஞ்சுக்கலாம்ன்னு வந்தேன்’ என்று சொன்னதை அவர் நம்புவதாகத் தெரியவில்லை. பெரும்பாலானவர்கள் நம்ப மாட்டார்கள். ஆனால் இப்படி தனிமனிதக் கதைகளில்தான் அதீத சுவாரசியம் இருப்பதாக உணர்கிறேன். அந்தக் கதைகளுக்குத்தான் ஏகப்பட்ட பரிணாமங்கள் உண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரியாகச் சொல்வார்கள். ‘அந்த மனுஷனை பாண்டியும் கூட்டாளிவளும் இருவத்திரெண்டு துண்டா வெட்டி போட்டாங்க..தெரியுமா?’ என்றார் ஒருவர். அது உண்மையா என்று தெரியாது.

‘தனாபினாசோனா ராம்சேட்டு மகன் அரிராம்சேட்டும் பாண்டியும் தோஸ்து. சேட்டு ரூவாநோட்டை எரிச்சு பாண்டிக்கு ரொட்டி சுட்டுக் கொடுத்தாராம்’ என்று ஒரு கதையைச் சொன்னார்கள். அரிராம்சேட் முக்கூடல் என்னும் ஊரைச் சார்ந்தவர். த.பி.சொக்கலால் ராம்சேட் பீடி கம்பெனியின் அதிபர் ராம்சேட்டின் மகன். அப்பா காலத்திலேயே அளவு கடந்த சொத்து. எவ்வளவுதான் சொத்து இருந்தாலும் அடுப்பை எரிக்க ரூபாய் நோட்டை பயன்படுத்துவார்களா என்று கேள்வி கேட்கத் தோன்றும். ஆனால் அவர் செய்யக் கூடிய ஆள்தான். ஹபீப்ராஜா என்ற யானைக்கு பாதங்களில் முள் ஏறிவிடும் என்று பூட்ஸ் தைத்துக் கொடுத்த வரலாறெல்லாம் சேட்டுக்கு உண்டு என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். பாண்டியுடனான நட்பும் கூட உண்மையா என்று தெரியாது. ஆனால் பாண்டித்தேவரை தேடிச் சென்றால் அரிராம் சேட்டின் கதை கிடைக்கிறது. ஒரு நாள் முக்கூடல் செல்ல வேண்டியதுதான். 

பாண்டித் தேவர் இன்றைய சீவலப்பேரிக்கான அடையாளம். அவரை அந்தப்பகுதி இளைஞர்கள் தமக்கான சின்னமாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். சாதிப்பற்று ஊறிக் கிடக்கிறது. சீவலப்பேரிக்குச் செல்லும் வழியில் பர்கிட்மாநகரம் என்றொரு ஊர் பள்ளி மாணவன் கை நீட்டினான். வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டேன். அவன் சீவலப்பேரிக்காரன்.  ‘பாண்டி உங்க ஊர்க்காரரா?’ என்று கேட்டால் அவனுக்கு வெகு பெருமை. ‘உங்களுக்கு ஆகாத சாதி என்ன?’ என்று கேட்டால் அடுத்த கணமே பதில் சொல்கிறான். ஏழாவது படிக்கிறானாம். முத்துராமனும், பாண்டியும், பசும்பொன் முத்துராமலிங்கமும், கருணாஸூம் எவ்வாறு ஒன்றாகிறார்கள்? எல்லோருக்குமே தெரிந்த பதில்தான். இங்கே எதையும் மாற்றிவிட முடியாது. கேள்வி கேட்பதும் சாத்தியமில்லை. ஆனால் இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்வதுதானே தமிழகத்தைப் புரிந்து கொள்வது என்பது? அதற்காகவே வெகு உற்சாகமாகச் சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறேன். 

Sep 16, 2019

அஞ்சும் எட்டும் பதினெட்டு

உலகிலேயே மிகச் சிறந்த கல்வியை எந்த நாடு தருகிறது என்று துழாவினால் பின்லாந்துதான் வரும். ரோமாபுரி ஒரே நாளில் கட்டப்பட்டதில்லை என்பார்கள் அல்லவா? அப்படித்தான் பின்லாந்தும். மெல்ல மெல்ல மாற்றங்களைச் செய்து, தமது கல்வித்துறையை புனரமைத்து இன்றைக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த கல்வியை வழங்கும் நாடாகியிருக்கிறது. நமது கல்வியமைச்சர் செங்கோட்டையன் பின்லாந்து சென்றதும், அங்கே பியானோ வாசித்ததும் உள்ளபடியே உள்ளூர்க்காரனாக மகிழ்ச்சியானதாகத்தான் இருந்தது. அமெரிக்காவும் கூட பின்லாந்தைப் பார்த்துதான் தமது கல்வித்துறையில் பல்வேறு மாற்றங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட பின்லாந்தில் அமைச்சருக்கு ஒன்றிரண்டு நல்ல விஷயங்களாவது தட்டுப்படாதா என்றுதானே நமக்கு யோசிக்கத் தோன்றும்? ஒன்றையாவது நம் ஊரில் செயல்படுத்தினால் போதும் என்பதுதான் எதிர்பார்ப்பும் கூட.

ஆனால், திரும்பி வந்த தடத்தின் ஈரம் காய்வதற்குள் ஐந்து மற்றும் எட்டாம் வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு என்று அறிவித்திருக்கிறார். மிக அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய அறிவிப்பு இது. நமது கல்வியமைச்சர் கடந்த 2011 ஆம் ஆண்டில் ஜெயலலிதா அமைச்சரவையில் வாய்ப்பளிக்கப்பட்டு பிறகு வெளியில் தெரியாத காரணங்களினால் படிப்படியாக பதவிகள் பறிக்கப்பட்டு அமைதியாக்கப்பட்டார். அதன் பிறகு 2016 தேர்தலில் வென்றாலும் கூட அமைச்சராகும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படவில்லை. ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு நடத்தப்பட்ட திரைமறைவு செயல்பாடுகளில் ஒன்றாக அவரிடம் கல்வித்துறை ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தச் சமயத்தில் அவர் அப்போதைய பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனைச் சந்தித்துப் பேசினார். அதன் பிறகு கல்வித்துறையில் சில சீர்திருத்த முயற்சிகளை மேற்கொண்ட அத்துறையின் செயலாளர் உதயச்சந்திரன் டம்மியாக்கப்பட்டு பிறகு இடமாற்றம் செய்யப்பட்டார்.

தமிழகக் கல்வித்துறை பற்றிய பிம்பங்கள் தொடர்ச்சியாக ஊதிப்பெருக்கப்பட்டது. ‘இந்தியாவே திரும்பிப்பார்க்கும்’,‘நாடே திரும்பிப் பார்க்கும்’ என்று அமைச்சரால் அடிக்கடி சொல்லப்பட்டு கல்வித்துறைதான் தமிழகத்திலேயே சிறப்பாகச் செயல்படும் துறையாக பிரஸ்தாபிக்கப்பட்டது. பொதுமக்களும் கூட, இருப்பதிலேயே கல்வியமைச்சர் பரவாயில்லை என்று பேசினார்கள். தம்மை மீறி ஒரு துறை சிறப்பாகச் செயல்படுகிறது என்ற செய்திகள் எடப்பாடியை உறுத்தியிருக்கக் கூடும். ஆனால் அவரால் இதற்காக எந்த எதிர்வினையும் புரிய முடியவில்லை. எய்தவன் எங்கேயோ இருக்க அம்பை நொந்து என்ன பலன் என்று அவருக்கும் புரிந்திருக்கும். அவருடைய நெருக்கடிகள் அப்படிப்பட்டவை. 

இந்த வெளிச்சத்தில்தான் தமிழக கல்வித்துறை சத்தமில்லாமல் சிதையத் தொடங்கியது. நீட் தேர்வு கொண்டு வரப்பட்டது. தமிழகம் முழுக்கவும் நீட் தேர்வு பயிற்சி மையங்கள் அமைக்கப்படும் என்று கோடிக்கணக்கான தொகை தனியார் நிறுவனம் ஒன்றுக்கு அளிக்கப்பட்டது. ஆனால் முடிவு என்னவென்று நமக்குத் தெரியும். மாணவர்கள் சேர்க்கை இல்லை என்று அறிவிக்கப்பட்டு அரசுப் பள்ளிகள் மூடப்படுவதற்கான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.  பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களை RTE என்ற போர்வையில்  தனியார் பள்ளிகளில் சேர்ப்பதற்கான தீவிரம் காட்டப்பட்டது. அதே சமயம் அரசு ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளம் அதிகம், ஆசிரியர்கள் மோசம் என்ற பிம்பமும் மக்களிடையே திரும்பத் திரும்ப பரப்பப்பட்டது. கல்வித்துறையின் அத்தனை சீரழிவுகளுக்கும் ஆசிரியர்கள்தான் காரணம் என்று சொல்லிவிட்டு அரசாங்கம் தப்பிக்க முயற்சிக்கிறது.  இதன் அரசியல், பின்னணி பற்றியெல்லாம் தமிழகத்தின் பொதுவெளியில் எந்தவிதமான விவாதங்களும் இல்லை. இவையெல்லாம் திட்டமிட்ட சதிகளா என்றும் புரியவில்லை. இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் ஐந்தாம் மற்றும் எட்டாம் வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள்.

மேற்சொன்னவற்றை ஒவ்வொன்றாகக் கோர்த்துதான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. 

பின்லாந்து சென்று வந்த அமைச்சருக்கு அங்குள்ள ஒரு முக்கியமான விஷயம் பிடிபட்டதா என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு அந்தளவுக்கு கல்வித்துறை பற்றிய புரிதல் இல்லையென்றாலும் உடன் சென்றிருந்த அதிகாரிகள் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கலாம். பின்லாந்தைப் பொறுத்தவரையிலும் தேர்வு முறைகளில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. மாணவர்கள் புரிந்து கொண்டார்களா அடிப்படையை என்பதுதான் அதன் சித்தாந்தம். நாற்பதாண்டுகளுக்கு முன்பாகவே ‘மையப்படுத்தப்படுத்தப்பட்ட, தேர்வு எழுதி தேர்ச்சி அடையும் முறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கல்வித்துறை நமக்கு சரிப்பட்டு வராது’ என்று உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதில் இருந்துதான் அவர்கள் வெளிச்சத்தை நோக்கியும் நகர்ந்தார்கள். ஆனால் இன்றைய தமிழகக் கல்வித்துறையின் போக்கு அதற்கு முற்றிலும் எதிரானதாக ‘Centralized, Evaluation based’ ஆகச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. நாடு முழுவதும் ஒரே கல்வி, நாடு முழுவதும் ஒரே தேர்வு- எப்படி சாத்தியமாகும்?

கங்கை, யமுனை, பிரம்மபுத்திராவைவிடவும் நொய்யலையும் தாமிரபரணியையும் தமிழகத்து மாணவன் தெரிந்து கொள்வதுதான் அவசியம். இமயமலை பற்றி புரிந்து கொள்வதைவிடவும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையையும், பொதிகை மலையையும் அவன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவன் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமே தவிர, மனனம் செய்து வாந்தியெடுக்கக் கூடாது. ஆனால் நாம் பின்னோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறோம். பாடங்கள் மையப்படுத்தப்பட்டவையாக, பத்து வயது மாணவர்களுக்கு தேர்வுகள் என்ற பெயரில் அவர்களை வாட்டுவதாக கல்வித்துறையின் இருண்டகாலத்தை நோக்கி மிக வேகமாக விரைந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

பின்லாந்து கல்வித்துறையின் சிறு பகுதியைப் புரிந்திருந்தாலும் கூட இவ்வளவு அவசரமாக அறிவித்திருக்கமாட்டார்கள். அமைச்சர் அங்கே சென்று, பேண்ட் சர்ட் அணிந்து, பியானோவெல்லாம் வாசித்து படத்தை எடுத்து தமிழ்நாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்ததெல்லாம் வெற்று விளம்பரம்தான் என்று நினைக்கும் போது ஆயாசமாக இருக்காதா? எப்பொழுதுமே மக்கள் ‘அடடா சூப்பர்’ என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருக்க மாட்டார்கள். பட்டிக்காட்டான் மிட்டாயை வேடிக்கை பார்த்த கதையாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டு வந்து பிஞ்சு மாணவர்களுக்கும் பொதுத்தேர்வு என்று அறிவிக்கிறார்.

நடுத்தர, நகர்ப்புற வர்க்கத்தினர் சிலர் உடனே கிளர்த்தெழுந்து ‘அதில் என்ன தவறு? வடிகட்டுதல் அவசியமில்லையா?’ என்கிறார்கள். யாரை வடிகட்டுவது அவசியம்? ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவியையா? ‘பெயிலா போய்ட்டா...படிச்சது போதும்...வீட்டு வேலை பழகட்டும்’ என்ற சொற்றொடர் கடந்த இருபதாண்டுகளாகத்தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்திருக்கிறது. அதை மீண்டும் அமலுக்குக் கொண்டு வருவதுதான் வடிகட்டுதல் முறையா?  தேர்வுகள், வடிகட்டுதல் என்று அழுத்தத் தொடங்கினால் பள்ளிகளில் இடைநிறுத்தம் செய்யும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயரும். அது அவர்களின் அறிவு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் என்று நம்பினால் அது நம் அறியாமை. குடும்பம், பெற்றோரின் கல்வியறிவு, ஊரின் சூழல் என பல காரணிகள் உள்ளடங்கியிருக்கும். 

உள்ளடங்கிய கிராமத்தில் இருக்கும் அருக்காணியும், பூங்கோதையும், சாமியாத்தாவும் சென்னையிலும் கோவையிலும் படிக்கும் வர்ஷினிக்கும், ரக்‌ஷிதாவுக்கும் எந்தவிதத்திலும் சமமில்லை என்று நிரூபிப்பதுதான் வடிகட்டுதல் முறையா? ஐந்தாம் வகுப்பிலும், எட்டாம் வகுப்பிலும் படித்து தேர்வு எழுவதைவிடவும் புரிந்து உணர்வதைக் கற்றுத் தருவதாகக் கல்வி இருக்க வேண்டியதில்லையா? 

இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ‘எட்டாம் வகுப்புக்கு பொதுத்தேர்வு என்பது முன்னாடியே கூட இருந்துச்சு’ என்று பேசுகிறவர்கள், ‘எங்கப்பாரு காலத்துல திண்ணைப்பள்ளிக்கூடம் இருந்துச்சு’ என்று சொல்ல எத்தனை காலம் ஆகிவிடும்? திண்ணைப்பள்ளிக்கூடம், சாதி வாரியான படிப்பு, சாதி வாரியான தொழில் என்று பின்னோக்கி செல்வதுதான் வளர்ச்சி. இல்லையா? அப்படி சொல்ல வைப்பதன் தொடக்கம்தான் இவையெல்லாம் என்று ஆணித்தரமாக நம்பலாம். ‘இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையுமில்லை’ என்று சொல்கிறவர்கள் மாநகரங்களைத் தாண்டி வருவதில்லை. தமிழகத்தில் பனிரெண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான கிராமப்பஞ்சாயத்துகள் இருக்கின்றன. பத்து கிராமங்களை இணைத்து கூட ஒரு பஞ்சாயத்து செயல்படும். அப்படியெனில் ஒவ்வொரு கிராமமும் எவ்வளவு சிறியது என்று புரிந்து கொள்ளலாம். அங்கேயிருக்கும் பிஞ்சுக்குழந்தைகளை மனதில் வைத்துப் பேசினால் கல்வித்துறையில் இவர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் அழிச்சாட்டியங்களும், ஆதிக்க மனப்பான்மையும் புரியும். இது வெறுமனே தேர்வு சம்பந்தப்பட்ட விவகாரம் மட்டுமில்லை. சமூக அடுக்குகளின் சிக்கல்களை எல்லாம் எந்தவிதத்திலும் பொருட்படுத்தாமல், மிகப்பெரிய குகையின் இந்தப்பக்கத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னமும் சில வருடங்களில் குகையைத் தாண்டிச் சென்றால் எதிர்முனையில் இருக்கும் நிறம் புரியும் நமக்கு.