Sep 19, 2014

ஹலோ மிஸ்டர் அப்பாடக்கர்

ஒரு சந்தேகம்.  தமிழ்மொழி பற்றி. 

முதலில் மொழிதான் உண்டானது, இலக்கணம் என்பது அதன் பிறகுதான் எழுதப்பட்டது என்பது என் எண்ணம்.  அது எந்த மொழியாக இருந்தாலும் முதலில் இலக்கணத்தை வகுத்துவிட்டு, பிறகு மொழி புழக்கத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டிருக்க முடியாது. மாறாக, புழக்கத்திலிருக்கும் ஒரு மொழியின் அனாடமி தான் இலக்கணமாகியிருக்க முடியும். சரிதானே?

அப்படியென்றால், இன்று உள்ள எழுத்துவழக்கு, ஒரு காலத்தில் பேச்சு வழக்காக இருந்ததா? பின்னர் பிறண்டதா? இல்லை, இப்படியொரு பேச்சு வழக்கே இல்லையென்றால், பிறகேன் இல்லாதவொன்றுக்கு இலக்கணம் கண்டார்கள்?

அல்லது, ஒரு காலத்தில் பேச்சுவழக்கும் எழுத்துவழக்கும் ஒன்றாக இருந்து, பின்னர் பிறண்டிருக்கிறது என்று கொண்டால், இலக்கணப்படி இயல்பாகப் பேசமுடியாத அளவிற்குத் தமிழ் அவ்வளவு கடினமா? அப்படியும் கடினமில்லையே. புரியவில்லை.

வடமொழி காற்றை அடிவயிற்றிலிருந்து கொண்டுவரும், அதனால் கடினமானது. தமிழுக்குக் காற்றைக் கழுத்துக்கு மேலிருந்து கொண்டுவந்தால் போதுமானது, அதனால் இயல்பாகவே எளிய ஒலிவடிவம் - என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். ஆனால், அவ்வாறு எளிமையாயிருப்பதானால், இலக்கணத்திலிருந்து பிறண்டு பேசுவது என்பது முரணாயிருக்கிறதே?

தங்களுக்கு இதைப்பற்றிய கருத்திருந்தால் பகிரவும்.

அன்புடன்,
வி.நாராயணசாமி


இப்படியெல்லாம் கேள்வி கேட்டால் என்ன செய்வது? அதிர்ச்சியில் நேற்றிரவு தூக்கமே இல்லை. ஒருவேளை பெரியவருக்கு அனுப்ப வேண்டிய மின்னஞ்சலை எனக்கு மாற்றி அனுப்பி வைத்துவிட்டாரோ என்று கூட சந்தேகமாக இருந்தது. ஆனால் தெளிவாக பெயரைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இதற்கு பதில் எழுதுவது கூடச் சிரமம் இல்லை. ‘பாருங்கய்யா எனக்கு சகல டிபார்ட்மெண்ட்டும் தெரியுமாக்கும்’ என்று ஸீன் போடுவதற்காக அதை ஒரு பதிவாகவும் போட்டுவிடுவேன். ஆனால் அந்தப்பக்கமாக நான்கு பேர் குலுங்கிக் குலுங்கி சிரிப்பார்கள். நான்கு பேர் என்பது damage control க்கான எண்ணிக்கை. நானாக சொல்லிக் கொள்வது. நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் சிரிப்பார்கள். 

இப்பொழுது முகத்தை சீரியஸாக  மாற்றிக் கொண்டு வசனம் பேச வேண்டும். பேசுகிறேன்.

அன்புள்ள நாராயணசாமி,

உண்மையிலேயே இது போன்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லுமளவிற்கு எனக்கு புலமை இல்லை. அப்படியே மீறிச் சொன்னாலும் அது எவ்வளவு தூரம் துல்லியமாக இருக்கும் என்றெல்லாம் தெரியாது. 

என் சுண்டைக்காய் அறிவுக்குத் தெரிந்து தமிழில் வெகுகாலம் வரையில் உரைநடை இல்லை. எழுதப்பட்டவை யாவும் செய்யுள்களும் பாடல்களும்தான். செய்யுள்களை இஷ்டப்படி எழுதிவிட முடியாதல்லவா? அதனால்தான் ‘எழுதறதுன்னா இப்படி எழுது’ என்கிற இலக்கண வரையறையை வகுத்திருக்கிறார்கள். அதைப் பின்வந்த புலவர்களும் பின்பற்றி எதையும் எழுத்தாக்கும் போது அதை ஒரு இலக்கண வரையறைக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். 

ஆனால் எழுதப்படும் போது மட்டும்தான் இந்த வரையறை எல்லாம். காலங்காலமாக பாடப்படும் நாட்டுப்புற பாடல்கள், வாய்வழியாக பாடப்படும் பாரம்பரியப்பாடல்கள் எல்லாம் இலக்கண வரையறை இல்லாதவைதானே? ஆக சுவடி ஏறும் போது மட்டும் ‘நாங்க இலக்கணத்தில் ஸ்ட்ராங்’ என்று சொல்லிவிடுகிறார்கள். இதே பார்முலாவை சமீபத்தில் உரைநடை எழுத ஆரம்பிக்கப்படும் போதும் பயன்படுத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்கள். ‘பேச்சு வழக்கு என்பது கொச்சையானது அதை எழுத்தாக்கக் கூடாது’ எனவும் எழுத்து என்றால் அது இலக்கண வரையறையுடன்தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் நம்பியிருக்கிறார்கள். 

அதனால்தான் 1971 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட கட்டுரையில் கூட அசோகமித்திரன் யதார்த்த வகை எழுத்தை எள்ளலாக பார்க்கிறார்கள் என்றும் அதைக் கொச்சை என்கிறார்கள் என்றும் எழுதியிருக்கிறார். ஆக கடந்த நாற்பதாண்டு முன்பு வரையிலும் கூட பேச்சு வழக்கை எழுத்தாக்காமல்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். இலக்கண விதிகளுக்குட்பட்ட எழுத்து வழக்கு வேறு; பேச்சு வழக்கு வேறு.

பேச்சு வழக்கு வேறாகவும் எழுத்து வழக்கு வேறாகவும் இருக்கும் மொழிகளைப் பட்டியலிடுமளவுக்கு எனக்கு பன்மொழிப் புலமை இல்லையென்றாலும் அப்படியான மொழிகள் நிறைய இருக்கின்றன என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அதனால் இது இயல்புக்கு முரணானதாகத் தெரியவில்லை.

பேச்சு வழக்கு என்பதுதான் இயல்பானது. அதுதான் இயற்கை. திருநெல்வேலிக்காரருக்கும் கோயமுத்தூர்காரருக்கும் மதுரைக்காரருக்கும் அவர்களது பேச்சுவழக்குத்தான் அடையாளம். அது கம்பீரமானது கூட. அதற்கு இலக்கண வரையறையெல்லாம் அவசியமே இல்லை. அவர்களது பேச்சில் இலக்கணத்தை எதிர்பார்க்கத் தேவையில்லை.

மொழியைப் பொறுத்தவரையில் எனக்கு ஒரு கருத்து உண்டு. இலக்கணம் என்பது அவசியமானது. அதுதான் மொழி சிதைக்கப் படாமல் காப்பாற்றும். ஆளாளுக்கு மொழியை கந்தரகோலம் ஆக்காமல் தடுக்கும். இந்த ஒரு காரணத்திற்காகத்தான் ‘எப்படி வேண்டுமானாலும் பேசிக் கொள்ளலாம் ஆனால் எழுதும் போது ஒரு வரையறைக்குட்பட்டு எழுத வேண்டும்’ என்கிற விதியை முன்னோர்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கக் கூடும். ஆனால் இப்பொழுது அந்தக் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்துவிட்டோம். எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதுகிறோம். அரை மண்டையன் எல்லாம் தினம் ஒரு பதிவு எழுதுகிறான். இது ஒருவிதத்தில் சிதைவை மொழிக்குள் அனுமதிக்கும் செயல்தான்.

ஏற்கனவே சொன்னது போல இதையெல்லாம் என் சுண்டைக்காய் சைஸ் அறிவிலிருந்து எழுதியிருக்கிறேன். ‘நீ சொல்வது டுபாக்கூர்’ என்றாலும் தலையைக் குனிந்து ஏற்றுக் கொள்வதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. btw, அடுத்த கேள்வி அனுப்புவர்கள் சித்த வைத்தியத்திலிருந்து கேட்கவும். சிறுமணவூர் முனிசாமி முதலியாரவர்களால் பன் நூற்கிணங்க இயற்றப்பட்டு ஸ்ரீ லட்சுமி நாராயண விலாச அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்ட எட்டணா விலையுடைய மூலிகைமர்மம் என்ற 1899 ஆம் ஆண்டு புத்தகம் ஒன்று சிக்கியிருக்கிறது. அதிலிருந்து சில வரிகளை எடுத்துப் போட்டு பதில் எழுதி படம் காட்டிவிடலாம். 

சூரிய மின் சக்தி

சூரிய மின்சக்திதான் நமக்கான ஒரே வழி. அதை ஏன் உங்களால் உரத்துச் சொல்ல முடியவில்லை?
 -நித்யானந்தன்.


அன்புள்ள நித்யானந்தன்,

இப்படித்தான் நிறையப் பேர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பேசுவதற்கும் எழுதுவதற்கும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நம் தேவைக்கான மின்சாரத்தின் பெரும்பகுதியை சூரிய சக்தியில் தயாரிப்பது என்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை. ஒரே ஒரு புள்ளிவிவரம் மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். 2030 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் மொத்த மின் தேவை 9,50,000 மெகாவாட் ஆக இருக்கும் என்கிறார்கள். இதில் எத்தனை சதவீதம் சூரிய சக்தியால் தயாரிக்க முடியும் என நினைக்கிறீர்கள்?  

ஒரு மெகாவாட்- வெறும் ஒரு மெகாவாட் மின்சாரத்தை சூரிய ஒளியால் தயாரிக்க தென்னிந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட நான்கிலிருந்து ஆறு ஏக்கர் நிலம் தேவை. அது என்ன தென்னிந்தியா? அப்படியானால் வட இந்தியாவில் இன்னமும் அதிக இடம் தேவையா? ஆமாம். தேவைப்படும் நிலத்தின் பரப்பு பகுதிக்கு பகுதி மாறுபடும். அதாவது பூமத்திய ரேகையில் நமது நாடு இருந்தால் சோலார் தகடுகளை படுகிடையாக வைக்கலாம் (ஜீரோ டிகிரியில்) அதுவே பூமத்திய ரேகைக்கு மேலே செல்லச் செல்ல அதன் கோணமும் மாறும். தென்னிந்தியாவில் பதினைந்து டிகிரி கோணத்தில் வைக்க வேண்டும். அதுவே வட இந்தியாவில் இருபத்து மூன்று டிகிரி வரையிலும் கூட மாறுபடலாம். இப்படி கோணத்தை அதிகரிக்க அதிகரிக்க ஒரு பிரச்சினை உண்டாகும். ஒரு தகட்டின் நிழல் இன்னொரு தகட்டின் மீது விழத் துவங்கும். அதனால் ஆறு ஏக்கர் போதாது. இன்னமும் அதிக பரப்பளவு தேவை. இதெல்லாம் வெறும் ஒரு மெகாவாட் மின்சாரத் தயாரிப்புக்குத்தான்.  முதல் பத்தியில் இந்தியாவின் தேவை எவ்வளவு என்று ஒரு முறை சரிபார்த்துக் கொள்ளவும். இதில் பத்து சதவீத உற்பத்திக்கு எவ்வளவு இடம் தேவைப்படும் என்று கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம்.

தார் பாலைவனம் முழுவதும்- கிட்டத்தட்ட 35000 சதுரகிலோமீட்டர் பரப்புக்கு சோலார் தகடுகளை அமைத்து- திறமையாக பராமரிக்க முடிந்தால் கிட்டத்தட்ட இருபது லட்சம் மெகாவாட் தயாரிக்கலாம் என்கிற திட்டம் பரிசீலனையில் இருக்கிறது. ஆனால் அவ்வளவு பெரிய இடத்தை எப்படி பராமரிப்பது என்பதிலிருந்து அதற்கான முதலீடு என்பது வரையிலும் ஏகப்பட்ட சிக்கல்கள் இருக்கின்றன.  

தார் பாலைவனம் இல்லாவிட்டால் என்ன? நம்மிடம்தான் ஏகப்பட்ட இடம் இருக்கிறதே என்பார்கள். சாதாரண மைல்கல்லைக் கூட ஏமாந்தால் பிடுங்கி வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லும் தேசத்தில் கண்காணாத இடத்தில் எல்லாம் இந்தத் தகடுகளை பதிக்க முடியுமா என்ன? பாதுகாப்பான இடம் வேண்டும். விவசாய நிலங்களைப் பயன்படுத்த முடியாது. நிழல் விழுந்தால் விவசாயம் பாதிக்கும். அதுவுமில்லாமல் இந்தத் தகடுகள் மீது தூசி படிய படிய மின் உற்பத்தி குறையும். சுத்தம் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். பராமரிப்பு அதிகம். அதற்காக சில ஆட்டோமேடிக் பம்புகள் வந்திருக்கின்றன. தினமும் ஒரு முறை கழுவி விடும். ஆனால் அது அவ்வளவு சிறப்பு இல்லை. 

கட்டடங்கள் மீது வைக்கலாம் என்பார்கள். வைக்கலாம்தான். ஒன்றரை சதுர மீட்டர் கட்டிடத்தின் மீது சோலார் தகடை வைத்தால் அதிகபட்சம் 300 வாட்ஸ் தயாரிக்கலாம். அதுவும் பக்கத்துக் கட்டடத்தின் நிழல் தகடுகள் மீது விழாமல் இருந்தால். முந்நூறு வாட்ஸ் என்பது ஐந்து ட்யூப்லைட் எரிக்கும் கணக்கு. அவ்வளவுதான். அதற்கு மேல்? ஹீட்டர் வேண்டும் என்றால்? வாஷிங் மெஷின் ஓட்ட வேண்டுமென்றால்? அதற்கெல்லாம் மின்சார வாரியத்தைத்தான் தொங்க வேண்டும்.

மேகமூட்டம் இல்லாமல் நல்ல வெளிச்சம் இருந்தால் சோலார் தகடுகள் ஐந்தரை மணி நேரத்துக்கு தன் மொத்த உற்பத்தித் திறனில் மின் உற்பத்தி செய்யும். மற்ற நேரங்களில் இருபது சதவீதமோ முப்பது சதவீமோதான். இரவில் சுத்தமாகவே கிடையாது. இந்த நேரங்களில் எல்லாம் மின்சாரத்திற்கு எங்கே போவது? அதுதான் பேட்டரியில் சேமித்து பயன்படுத்திக் கொள்ளலாமே? பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்தான் 100 கிலோவாட்டுக்கு மேலாக பேட்டரி வேலைக்கு ஆகாது. அதுவும் இல்லாமல் ஒரு சாதாரண செல்போனில் பேட்டரி என்ன லட்சணத்தில் இருக்கிறது என்று தெரியும் அல்லவா? உங்கள் வீட்டில் யுபிஎஸ் இருந்தால் எவ்வளவு நாட்களுக்கு மின்தேக்கி(பேட்டரி) வேலை செய்கிறது? ஒரு வருடத்திற்குள் ஏதாவதொரு செலவு வைத்துவிடும். ஒவ்வொரு வருடமும் சோலார் தகட்டின் விலை குறைந்து கொண்டே போகிறது ஆனால் பேட்டரியின் விலை பதினைந்து சதவீதம் வரை அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது.

சூரிய மின்சாரம் என்பது நம் மேலதிகத் தேவைக்கும் மற்ற மின் பயன்பாட்டைக் குறைக்கவும் வேண்டுமானால் பயன்படுமேயொழிய அதுதான் அடுத்த தலைமுறை மின் உற்பத்திக்கான ஒரே வழி என்பதெல்லாம் அடிப்படை தெரியாமல் பேசுபவர்களின் பேச்சாக இருக்கும் என்றுதான் நம்புகிறேன். நமது ஆசை என்பது வேறு Practicality என்பது வேறு. அடுத்த இருபது முப்பது ஆண்டுகளில் நமது மொத்த மின் பயன்பாட்டில் ஐந்து சதவீதமாவது சூரிய மின்சாரம் என்ற நிலையை எட்டினாலே அது மிகப்பெரிய சாதனையாகத்தான் கருத வேண்டும்.

நான் சொல்வதில் நம்பிக்கையில்லை என்றால் சூரிய மின் சக்தித் துறையில் யாராவது வல்லுநர் இருந்தால் கேட்டுப்பாருங்கள். நான் கேட்டுப்பார்த்துவிட்டேன்.