Aug 23, 2016

ஃபாரின் சிடி- விமர்சனம்

ஃபாரின் சிடி புத்தகம் குறித்து அதிகமாக எழுதவில்லை. எழுத வேண்டாம் என்று தோன்றியது. விற்பனை ஆகுமா என்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து விற்பனை ஆகிக் கொண்டேதான் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். மகிழ்ச்சி. புத்தகம் குறித்தான முதல் விமர்சனம் இது. Pfool's movie recommendations என்ற ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியிருக்கிறார்கள். நன்றி. வழக்கம் போலவே நிசப்தம் தளத்தில் பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்கிறேன். 

                                                                ***
இந்த மாதத் தொடக்கத்தில் வெளிவந்த புத்தகம் இது. நேற்று தான் என் கைகளுக்கு வந்தது.

அதிகம் வெளியே தெரியாத, ஆனால் அவசியம் பார்த்தே தீர வேண்டிய 23 படங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் நூலாசிரியர் எழுத்தாளர் வா. மணிகண்டன் அவர்கள்.

சிக்கலான மொழிநடையைத் தவிர்த்து வெகுஜன வார்த்தைகளிலேயே முழுக்கதையை வெளிப்படுத்திவிடாமல், ஆனாலும் ஒரு படத்திற்கு மூன்று பக்கங்களுக்குக் குறையாமல் திரைப்படங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். கட்டுரைகளின் தொடக்கத்தில் தனது சொந்த அனுபவங்களையும் சேர்த்துக்கொள்வது மற்றுமொரு சிறப்பு. இந்தப் புத்தகத்திலிருக்கும் படங்கள் அனைத்தும் 2011 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு வந்த படங்களே. நிச்சயம் இந்தப் படங்களை நாம் கடந்து வந்திருப்போம், ஆனால் மற்றுமொரு படமே என்று தவிர்த்திருப்போம். அது மாதிரியான படங்களாகத் தேர்தெடுத்து, எழுதி, பார்க்கும் ஆவலைத் தூண்டுகிறார்.

தினமணி.காமில் இந்தத் தொடர் வெளிவந்த போதே தொடர்ந்து படித்து வந்தேன். டிஸ்கவரி புக் பேலஸின் அருமையான அச்சுத்தரத்தில் அட்டகாசமான புத்தகமாக வெளிவந்திருக்கிறது. நூலாசிரியர் எழுத்தாளர் வா. மணிகண்டனது 'நிசப்தம்' வலைபக்கத்தையும் தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். 'கண்ணாடியில் நகரும் வெயில்' இவரது முதல் புத்தகம். கவிதைத் தொகுப்பு. அதன் பிறகு 'என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி'. இதுவும் கவிதைத் தொகுப்பு. இரண்டையும் வாசித்ததில்லை. ஆனால் இவரது சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன்’ வாசித்திருக்கிறேன். கட்டுரைத் தொகுப்பான ‘மசால் தோசை 38 ரூபாய்’, நாவலான ‘மூன்றாம் நதி’ இரண்டும் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். எழுத்து தவிர தன்னுடைய ‘நிசப்தம்’ அறக்கட்டளை மூலம் பல நற்பணிகளைச் செய்துவருகிறார் என்பதும் தெரிகிறது. அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துக்கள்.

எத்தனையோ முக்கியமான, மிகச் சிறந்த உலக சினிமாக்களை அடையாளம் காட்டும், மிகப்பெரிய படிப்பாளிகள், உலக சினிமா வித்தகர்களது புத்தகங்கள் இருக்கும் போது, சென்ற வாரமே வெளியான இந்தப் புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்யக்காரணம், சாமானியர்களுக்கு புரியும் வகையில் நல்ல சினிமாவை, இவரது நூல் விமர்சகர்கள் தொடர்ந்து சொல்வது போல தனது எள்ளல், துள்ளல் நடையில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் வா. மணிகண்டன்.

அரசியல் பேசும், குறீயிட்டுக்குவியல்களாக இருக்கும் சிக்கலான சினிமாக்கள் இந்தப் புத்தகத்தில் தேர்தெடுக்கவில்லை. சினிமா வை சினிமாவாக மட்டும் அணுகி, அது ஒரு ரசிகனாக தனக்குத் தந்த பரவசத்தை எழுத்தில் வடித்து வாசிப்பவருக்கும் கடத்தியிருக்கிறார். அரை நிமிடக்காட்சி ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு ‘அது ஒரு குறியீடு’ என்று சொந்தக் கற்பனையில் சிலாகித்து பக்கம் பக்கமாக நம்மை போரடிக்கவில்லை. தமிழ், ஹாலிவுட் படங்கள் தாண்டி உலகசினிமா பக்கம் திரும்பும் ஆசையுடன் இருக்கும் புதியவர்களுக்கு இந்தப் புத்தகம் நல்லதொரு ஆரம்பம். இதில் உள்ள படங்கள் நம்மை மிரளவைக்காது. மாறாக கைபிடித்து உலக சினிமாவிற்குள் அழைத்துசெல்லும். மேலும் இது போன்ற சாமானியர்களின் புத்தகங்களும் வெளிவரவேண்டும், மக்கள் ஆதரவு தர வேண்டும். இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி இன்னும் பலரை எழுத வைக்கும். தாங்கள் பார்த்த சினிமாவை நம்முடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வைக்கும். ஒரு சினிமாவைப் பார்த்து பிடித்துப்போய் அதைப் பற்றி நாம் விவாதிக்கும் போது, ஒரு பத்தி எழுதி பிறர் படிக்க வைக்கும் போது அந்தச் சினிமா நமக்கு இன்னும் நெருக்கமாகிறது. இது நடைமுறையில் நான் கண்ட ஒன்று.


ஆன்லைன் விற்பனை: வீகேன் ஷாப்பிங்

Aug 22, 2016

குண்டுச்சட்டிகள்

கோயமுத்தூர் செல்லும் வேலை இருந்தது. காலையிலிருந்து அலைந்து திரிந்துவிட்டு மாலையில் உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது வழக்கமான உரையாடலுக்குப் பிறகு மகனைப் பற்றி புலம்பத் தொடங்கினார். அவன் பி.ஈ முடித்துவிட்டு கடை ஆரம்பிப்பதாகச் சொன்னார். கைவினைப் பொருட்களுக்கான கடை. அவனுக்கு அதில் ஆர்வமிருக்கிறது. பொருட்களையும் அவனே செய்கிறான். ஆள் வைத்து பொருட்களைத் தயாரித்து விற்பனையைத் தொடங்க விரும்புவதாகச் சொன்னான். ‘பெங்களூர்ல கூட காவேரி எம்போரியம் மாதிரி நிறைய இருக்குங்களண்ணா? அப்படித்தான் ப்ளான்’ என்றான். தெளிவாகத்தான் இருப்பதாகத் தோன்றியது. 

அப்பாவுக்குத்தான் குழப்பம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வருகிற குழப்பம்தான். எங்கள் வீட்டிலும் அப்படியொரு குழப்பம் இருந்தது. பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு ஆசிரியர் பயிற்சியில் சேர விரும்பினேன். தமிழ் வாத்தியாராகி வேட்டி கட்டிக் கொண்டு டிவிஎஸ்50 வண்டியில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பது கனவு வேலையாக இருந்தது. மடை மாற்றிவிட்டார்கள். பொறியியல் படிப்பை முடிக்கும் தருவாயில் ஊரிலேயே ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்பினேன். ‘தொழில் எல்லாம் கஷ்டம்..வேலைக்கு போற வழியைப் பாரு’ என்று அறிவுரை சொன்னார்கள். நம் ஊரில் கேட்காமலேயே அறிவுரை சொல்லுகிற ஆட்கள்தான் அதிகம். அம்மாவும் அப்பாவும் ‘இவன்கிட்ட கொஞ்சம் சொல்லிட்டு போங்க’ என்றால் கேட்கவா வேண்டும்? ஈயத்தை உருக்கி காதுகள் வழிய வழிய ஊற்றினார்கள். எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் ஹைதராபாத்துக்கு மூட்டை கட்டிவிட்டேன். சம்பளம், நல்ல வேலை, ஒரேயொரு மனைவி, குழந்தை - ‘இதுவே நல்லாத்தானே இருக்கு’ என்று குண்டுச்சட்டியில் படுவேகமாக குதிரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். என்ன பிரச்சினையென்றால் ‘மணியண்ணன் மாதிரி செட்டில் ஆகப் பாரு’ என்று சில பொடியன்களிடம் விரல் நீட்டி அக்கம்பக்கத்தில் உதாரணம் ஆக்குகிறார்கள். எவ்வளவு பெரிய தவறைச் செய்கிறார்கள் என்று நினைத்தால் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது.

கோயமுத்தூர்க்காரரும் பேச்சுவாக்கில் ஒன்றைச் சொன்னார் பாருங்கள்- ‘படிச்ச படிப்புக்கு சம்பந்தமிருக்கிற வேலையைச் செய்ய வேண்டாமா?’ என்றார். தூக்கிவாரிப் போட்டது. இப்படியெல்லாம் ஒரு வரையறை வைத்தால் இந்த நாட்டில் முக்கால்வாசிப்பேருக்கு வேலையே இருக்காது. மின்னியல் மற்றும் மின்னணுவியல் பாடங்களைக் குப்புறப் படுத்தெல்லாம் படித்தேன். இன்றைக்கு கரண்ட்டுக்கும் வோல்டேஜூக்கும் என்ன சம்பந்தமென்று அடிப்படைக் கேள்வியைக் கேட்டால் கூட சில வினாடிகள் பிதுக்கா பிதுக்காவென்று விழி பிதுங்காமல் சொல்ல முடியாது. இந்த லட்சணம்தான் கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு. பி.ஈ, எம்.பி.ஏ, எம்.சி.ஏ என்ற படிப்புகள் எல்லாமே பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குள் நுழைந்து கழுத்தில் அடையாள அட்டையைத் தொங்கவிடுவதற்கான நுழைவுச்சீட்டுக்கள். அவ்வளவுதான். பெரும்பாலான நிறுவனங்களில் பெரும்பாலான வேலைகளைச் செய்வதற்கு நம்முடையை கல்லூரி படிப்பெல்லாம் அவசியமே இல்லை. கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசத் தெரிந்திருந்தால் ப்ளஸ் டூ முடித்த பையனே கூட இந்த வேலையையெல்லாம் செய்துவிடலாம் என்பதுதான் நிதர்சனம். பத்து வருடங்கள் கழித்து அவனே மேனேஜரும் ஆகிவிடலாம்.

வெளியில்தான் இன்ஃபோஸிஸில் வேலை செய்கிறேன், டிசிஎஸ்ஸில் மேனஜராக இருக்கிறேன், சிடிஎஸ்ஸில் நாரதராக இருக்கிறேன் என்று பீலா விட முடியும். பாட்டிலில் வளர்க்கப்படுகிற மீன்கள் மாதிரிதான். இந்த பாட்டில் இல்லையென்றால் இன்னொரு பாட்டிலுக்குள் விழுந்தால்தான் தப்பிக்க முடியுமே தவிர வெளியில் எட்டிக் குதித்தால் தப்பித்துவிட முடியும் என்று நம்புவதெல்லாம் பெரிய ரிஸ்க். முதுகெலும்பு இல்லாத, தங்களுக்கு ஏற்ப ‘மோல்ட்’ செய்யப்பட்ட களிமண் பொம்மைகளைத்தான் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கில் சம்பளத்தைக் கொடுத்து எல்லாவற்றையும் மறைத்துவிடுகின்றன. அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இதெல்லாம் தெரியவே தெரியாது. பையன் பந்தாவாக இருக்கிறான் என்று நம்பிக் கொள்கிறார்கள்.

கோயமுத்தூர்காரரிடம் சொல்வதற்கு ஓர் உதாரணம் இருக்கிறது. ஆனால் சொல்லவில்லை. 

பெங்களூரில் ஒரு காபிக்கடை இருக்கிறது. தேனீரகம் இல்லை. காபி பொடியை அரைத்து விற்கும் கடை. மலையாளிதான் முதலாளி. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக இந்த ஊரில் டீக்கடைதான் அவருடைய முதல் தொழில். பி.காம் படித்துவிட்டு கணக்கு எழுதுகிற வேலைக்காக பெங்களூர் செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுத்தான் ரயில் ஏறியிருக்கிறார். இங்கேயொரு கட்டிட ஒப்பந்ததாரரிடம் இருபதாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கி கடையைத் தொடங்கியிருக்கிறார். இந்தத் தொழிலின் சூட்சமங்களைத் தெரிந்து கொண்டு டீக்கடை பக்கத்திலேயே காபிக்கொட்டை அரைக்கிற கடையை ஆரம்பித்து கூர்க்கில் நகரிலிருந்த சில வியாபாரிகளோடு தொடர்பை உண்டாக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து நேரடியாக காபிக் கொட்டையை வாங்கி அரைத்துக் கொடுக்கிறார். நகரத்துக்கு வெளியேயும் ஒரு தொழிற்சாலையை நடத்துகிறார். சில நிறுவனங்கள் கேட்கிற விகிதாச்சாரத்தில் அரைத்துக் கொடுக்கிறார்கள். அந்நிறுவனங்கள் தங்கள் பெயரை லேபிளாக ஒட்டி விற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள். கொள்ளை வருமானம் போலிருக்கிறது. எம்.ஜி சாலையில் வெள்ளை நிற Porsche மகிழ்வுந்தை பார்த்தால் அது அவருடையதுதான்.

இந்தக் கதையை அவர் சொல்லவில்லை. அலுவலகத்துக்குப் பக்கத்தில் நவீன் பாலி மாதிரி தாடி வைத்த மூன்று மலையாளிகள் டீக்கடை நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் சொன்ன கதை இது. காபிக்கடை முதலாளியை தங்களுக்கான முன்னுதாரணமாக வைத்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த மனிதரைப் பற்றி பேசிய போது இளம் மலையாளி அவ்வளவு உற்சாகமானார். இவர்களும் படித்தவர்கள்தான். பெங்களூரில் அறையெடுத்துத் தங்கியிருக்கிறார்கள். இரண்டு துணிக் குடைகளை ப்ளாட்பாரத்தில் நட்ட வைத்து தேனீரகம் நடத்துகிறார்கள். நல்ல கூட்டம். சிகரெட் விற்கிறார்கள். ஆம்லெட் போட்டுத் தருகிறார்கள். மிட்டாய்கள் விற்கிறார்கள். துணைக்கு ஒரு தெலுங்குப்பையனை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கிறார்கள். 

மூன்று பேருக்கு வருமானம் கொடுத்து சிக்கல் இல்லாத வாழ்க்கையை அமைத்து கூட ஒரு பையனுக்கு வேலையையும் அந்த இரண்டு மர மேசைகள் கொடுத்திருக்கின்றன. யாருமே இல்லாத சமயத்தில் ஒரு மலையாளிடம் ‘உங்க லட்சியம் என்ன?’ என்று கேட்ட போது ‘லட்சியத்தை யாராவது வெளியில் சொல்லுவாங்களா? அதை செஞ்சுதான் காட்டணும்..மனசிலாயோ’ என்றார். அதன் பிறகு அவரிடம் கேட்பதற்கு எதுவுமில்லை. ஆனால் அந்த மூன்று மலையாளிகளுமே பி.ஈ முடித்தவர்கள் என்பதுதான் அடிக்குறிப்பு. 

படித்த படிப்புக்குச் சம்பந்தமான வேலையைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்றெல்லாம் எந்த விதியும் இல்லை. அலட்டிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமுமில்லை. படிப்புக்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. பையனுக்குத் திறமையிருந்தால் விட்டுப்பிடிப்பதுதான் நல்லது. ஆனால் சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம். இருபத்தொரு வயதில் வேலை; இருபத்தைந்தில் திருமணம்; இருபத்தெட்டில் குழந்தை; முப்பதில் வீடும் காரும் என்கிற அழுத்தம் பெற்றோர்கள் மீதுதான் விழுகிறது. ‘பையன் என்ன பண்ணுறான்?’ கேட்டு சாவடிப்பார்கள். எப்படி விட்டுவிட முடியும்? ‘இதெல்லாம் எங்க கடமை..இதெல்லாம் நடந்த பின்னாடி உன் இஷ்டத்துக்கு என்ன வேணும்ன்னாலும் பண்ணு’ என்பார்கள். வீடு வாங்கி கார் வாங்கிச் சேர்க்கும் போது நாற்பது ஐம்பது லட்சம் கடன் சேர்ந்திருக்கும். அடுத்த இருபது வருடங்களுக்கு EMI இருக்கும். கட்டி முடிக்கும் போது மகனுக்கும் மகளுக்கும் திருமண ஏற்பாடுகள் ஜரூராக நடக்கும். 

இப்படித்தானே குண்டுச்சட்டிகளும் குதிரைகளும் லட்சக்கணக்கில் உருவாக்கப்படுகின்றன!

Aug 19, 2016

ஐ கேன் டாக் இங்கிலீஷ்..

முதன் முதலாக வெளிநாடு செல்லும் போது எங்கள் வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு ஆச்சரியம்.  ‘இங்கிலீஷ் பேசுவியா?’ என்றார்கள். ஐ கேன் டாக் இங்கிலீஷ், ஐ கேன் வாக் இங்கிலீஷ் என்று சொன்னதை அவர்கள் நம்பிய மாதிரி தெரியவில்லை. எப்படியாவது நிரூபிக்க வேண்டுமல்லவா? அதற்காக வேண்டுமென்றே வீட்டிலிருந்து மேலாளரை அழைத்து ஆங்கிலத்தில் பேசி பீலா விட வேண்டியதாகிவிட்டது. அவர்கள் நம்பாமல் இருந்ததற்கு காரணமிருக்கிறது. ஷ்ரேயா ரெட்டி என்றொரு நடிகை இருந்தார் அல்லவா? விஷாலுடன் ஒரு படத்தில் நடித்தார். அவர் எஸ்.எஸ் மியூஸிக் என்ற சேனலில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தார். மதிய நேரத்தில் அழைத்துப் பேசினால் அதைப் பதிவு செய்து இரவில் ஒளிபரப்புவார்கள். 

பிரச்சினை என்னவென்றால் ஆங்கிலத்தில்தான் பேச வேண்டும். ஆண்களுடன் பேசினாலே தடுமாறுவேன். அந்தப் பெண்ணுடன் - அதுவும் அந்தக் கரடுமுரடான குரலின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும். பார்க்கிற வரைக்கும் பார்த்துவிட்டு ‘யா..யெஸ்...யெஸ்’ என்று இரண்டே சொற்களை வைத்து இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் பேசி இணைப்பைத் துண்டிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. அந்தச் சமயத்தில் வீட்டில் யாருமில்லை என்றாலும் வியர்வையும் படபடப்பும் ஒரு வழியாக்கியிருந்தன. அந்த நிகழ்ச்சியை எப்படியும் ஒளிபரப்பிவிடக் கூடாது என்று வேண்டாத சாமியில்லை. ஆனால் அன்றைய தினம் தம்பி மிகச் சரியாக அந்தச் சேனலை மாற்றினான். அம்மா, அப்பா, நான், தம்பி என நான்கு பேரும் இருக்கிறோம். ‘ஐ ஆம் மணிகண்டன் ஃப்ரம் கரட்டடிபாளையம்’ என்று சொன்னவுடன் எல்லோரும் தயாராகிவிட்டார்கள். ஒன்றரை வரியிலேயே குரலை வைத்து இவன்தான் என்ற முடிவுக்கும் வந்துவிட்டார்கள். பேயறைந்த மாதிரி அமர்ந்திருந்தேன். நாற்பது வினாடிகள்தான் ஒளிபரப்பினார்கள். மிச்ச மீதியெல்லாம் கத்தரிந்திருந்தார்கள். ஆனாலும் அந்த நாற்பது வினாடிகளைக் கடப்பதற்குள் ஏதோ பனிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் கணிதத் தேர்வைக் கடப்பது போல இருந்தது. 

பாட்டு ஒளிபரப்பாகத் தொடங்கிய போது அம்மா ‘என்னடா இது ரஜினி இங்கிலீஷ் பேசற மாதிரி யா யா, யெஸ் யெஸ்ஸூன்னு பேசற’ என்றார். அப்பொழுது எம்.டெக் படிப்பில் சேர்ந்து விடுமுறைக்காக ஊருக்கு வந்திருந்தேன். என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. தம்பி நக்கல் அடித்தான். அமைதியாக இருந்தேன். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் உள்ளூர வருத்தம்தான். அப்பொழுது அவர்களுக்கு உண்டான அதே சந்தேகம்தான் எப்பொழுதும். 

ஆங்கிலம் என்ன சிக்காத சரக்கா? கிடைக்கவே கிடைக்காது என்பதற்கு. பழகப் பழகத்தான் வரும். 

பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் தமிழ் வழிக் கல்வி. அதன் பிறகு பொறியியல் படிப்பில் எப்பொழுதாவது செமினார்களில் பேசுவதோடு சரி. அதுவும் கூட சொதப்பல்கள்தான்- இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் போது கோவை பி.எஸ்.ஜி கல்லூரியில் ஜெனிடிக் அல்காரிதம் பற்றிய கருத்தரங்கு நடைபெற்றது. கட்டுரை தயாரிக்கும் வேலை என்னுடையது. அது குறித்து அரங்கில் பேசுவது ராஜேஷூடையது. அவன் ஊட்டிக்காரன். கான்வெண்ட்டில் படித்திருந்தான். அதனால் அவனைக் கூட்டாளியாக்கியிருந்தேன். கடைசி வரைக்கும் ஒரு முறை கூட அந்தக் கட்டுரையைப் புரட்டிக் கூட பார்க்கவில்லை. மேடையில் ஏறி நின்று படுகேவலமாகத் திணறிவிட்டு ஒலி வாங்கியிலேயே ‘இப்பொழுது என் நண்பன் விவரிப்பான்’ என்று சொல்லி தலையில் பாறாங்கல்லை இறக்கினான். அக்குளில் லட்சுமி வெடியை வைத்துக் கொளுத்துவான் என்று துளி கூட எதிர்பார்க்கவில்லை. இரண்டு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு மேடையை விட்டு இறங்கி ஓடி வந்தவன் சேலத்தில் வந்துதான் நின்றேன். ஆங்கிலம் அவ்வளவு கேவலப்படுத்திவிட்டது.  

எம்.டெக் படிக்கும் போதாவது அழகான வடக்கத்திப் பெண் ஒரே வகுப்பில் படித்திருக்கலாம். அதுவும் நடக்கவில்லை. வடக்கத்தி பையன்கள் வகுப்பில் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பேசுவதற்கு பேசாமலேயே இருந்து தொலையலாம் என்று பேசவில்லை. அப்புறம் எப்படி ஷ்ரேயா ரெட்டியுடன் மட்டும் பேச முடியும்? திணறத்தான் வேண்டும். இப்பொழுதும் கூட மிண்டி, லூக்கா அல்லது ப்ரையனுடன் தனியாகத் தொலைபேசியில் பேசுவதற்கு நடுக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள். ஒன்றாம் தேதியானால் வங்கிக் கணக்கு நிறைய வேண்டுமானால் பேசித்தான் தீர வேண்டும். பேசிவிடுகிறேன்.

இப்படி திக்கித் திணறிப் பேசிப் பழகியதுதான். என்னைப் போலவேதான் நம் ஊர்ப்பையன்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. இலக்கண சுத்தியாக பேசத் தெரியாவிட்டாலும் ஓரளவு சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லிவிடுகிறேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன். எதற்கு இந்தக் கதையெல்லாம் என்று கேட்கத் தோன்றுமே? 

கடந்த வருடம் கோவாவில் நடைபெற்ற ‘பப்ளிஷிங் நெக்ஸ்ட்’ நிகழ்வின் சலனப்பட இணைப்பு கிடைத்தது. மேடை ஏறும் போது சற்று பயமாகத்தான் இருந்தது. வேட்டி கட்டிச் சென்றிருந்தேன். தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒரு பிரதிநிதி. சொதப்பினால் அந்தக் கூட்டத்தின் முன்பாக தமிழர்களின் மானத்தை வாங்கியது மாதிரிதான். ஆனால் கடைசியில் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. கூட்டத்தை சிரிக்க வைத்துவிட்டேன். சலனப்படம் ஒரு மணி நேரம் ஓடுகிறது. ஆனால் எப்படிப் பேசினேன் என்று ஓட்டிப் பார்ப்பதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. ஒரு முறை கூட பார்க்கவில்லை. ஆனால் அம்மாவிடம் ஓட்டிக் காட்ட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். 

இந்த முறை பப்ளிஷிங் நெக்ஸ்ட் செப்டம்பர் மாதம் 15-17 தேதிகளில் நடைபெறுகிறது. கொச்சியில்தான் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம். பயனுள்ளதாக இருக்கும். நான் செல்லவில்லை. ஆனால் ஒரு போட்டிக்கு நடுவராக இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கெளரவம்தான். அங்கே செல்ல வேண்டியிருக்காது. பெங்களூரிலிருந்தே செய்துவிடலாம்.


ஒரு மணி நேரம் இந்த வீடியோவைப் பார்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. பார்த்துவிட்டுச் சொன்னால் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் சொல்கிறேன். நேரமிருக்கும் போது பார்க்கலாம். ஏதேனும் உடான்ஸ் விட்டிருந்தால் பொறுத்தருள்க. ஆமென்!

பெருமாள் முருகன்- Welcome Back!

ஆகஸ்ட் 22 ஆம் தேதியன்று பெருமாள் முருகனுடனான உரையாடல் ஒன்று டெல்லியில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாக கவுண்டர் இனத்தை அவமானப்படுத்திவிட்டதாகச் சொல்லி ஒரு கூட்டம் கொளுத்திப் போட பெருமாள் முருகனின் எந்த எழுத்தையுமே படித்திராத பெருங்கூட்டம் அவரது தலையைக் கொய்துவோம் கதையை முடிப்போம் என்று கிளம்பியது. சங்காத்தமே வேண்டாம் என்று ‘பெருமாள் முருகன் செத்துட்டான் போங்க’ என்று அடங்கிக் கொண்டார். தனது அத்தனை படைப்புகளையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வதாகவும் இனி எதையும் எழுதப் போவதில்லை என்றும் அவர் அறிவித்த போது தனிப்பட்ட முறையில் மிகவும் வருந்தினேன். 

கொங்கு வட்டாரத்துக்கும், அதன் மொழிக்கும், பண்பாட்டு கூறுகளுக்கும் மிகப்பெரிய பங்களிப்பைச் செய்தவர் பெருமாள் முருகன் என்று எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சொல்ல முடியும். அவரது கொங்குவட்டாரச் சொல்லகராதிதான் இன்றைய தினம் வரைக்கும் கொங்குவட்டார மொழிக்கான ஒரே உருப்படியான சொல்லகராதி. பிற எழுத்தாளர்கள் எழுதிய கொங்குச் சிறுகதைகள், தலித் பற்றிய கொங்குச் சிறுகதைகள் ஆகியவற்றைத் தொகுத்து புத்தகமாக்கியதும், தி.முத்துச்சாமிக் கோனாரின் கொங்குநாடு என்ற புத்தகத்தைப் பதிப்பித்ததும் பெ.முதான். கொங்கு நாட்டின் வட்டார வழக்குகள், சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள் என இண்டு இடுக்குகளையெல்லாம் தனது படைப்புகளின் வழியாக ஆவணப்படுத்துகிற வேலையையும் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தவரை முடக்கி ஓரத்தில் அமர வைத்துவிட்டார்கள் என்பதுதான் வருத்தம்.

இன்றைக்கும் கூட ஃபேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸ் எழுதுகிற சில அறிவாளிகள் ‘பெருமாள் முருகனை நான் படித்ததேயில்லை. ஆனால் இவரைப் போன்ற ஆட்களை எழுத விடக் கூடாது’ என்று எழுதுகிறார்கள். ‘நீதான் படிக்கவே இல்லையே..அப்புறம் எப்படி முடிவுக்கு வந்த?’ என்றெல்லாம் கேட்க முடியாது. ஏதாவது ஒரு சித்தாந்தத்தைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அறிவைவிடவும் உணர்ச்சிதான் பெரிதாக இருக்கும். உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிடுகிற வகையில் பேசத் தெரிந்த எவனாவது ஒருவன் கிளப்பிவிட்டால் போதும். அதையே பிடித்துக் கொள்வார்கள். தம் கட்டுவார்கள். ஜென்மத்துக்கும் மாற மாட்டார்கள். இவன் இதை எழுத வேண்டும், அதை எழுதக் கூடாது என்பதை அருவாளும் கொடுவா மீசையும் முடிவு செய்யக் கூடாது. அதுதான் பெருமாள் முருகன் விவகாரத்தில் அதுதான் நடந்தது. தோளில் துண்டு போட்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் ‘நீ எழுதக் கூடாது’ என்று பஞ்சாயத்து நடத்தினார்கள்.

சர்ச்சையை உருவாக்குவதற்காகவே பெருமாள் எழுதியதாகச் சொன்னவர்களையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. நேர்பேச்சிலும் சரி, எழுத்திலும் துளி கூட அதிராதவர் பெருமாள் முருகன். சர்ச்சையை உண்டாக்கி தனக்கான இடத்தை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் எதுவும் அவருக்கு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இயல்பாக எழுதிச் சென்ற நாவலில் ஒரு பகுதியை அவருக்கு ஆகாதவர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் பிரதி எடுத்து திருச்செங்கோடு பகுதிகளில் விநியோகித்தார்கள். அந்தப் பக்கங்களை மட்டும் வாசித்தவர்கள் பெருமாள் முருகனுக்கு எதிராகப் பொங்கினார்கள். யார் விநியோகித்தார்கள்? பெருமாள் முருகனை முடக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதையெல்லாம் தனியாக விவாதிக்க வேண்டும்.

பிரச்சினைக்கான பின்னணியைப் புரிந்து கொண்டு பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக எழுதிய போது ‘இவனும் அவரும் ஒரே சாதிக்காரங்க..அதனால் பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக எழுதுகிறான்’ என்று வாயை அடைத்தார்கள். சொந்தச் சாதியைக் குறித்து அவதூறு செய்திருக்கிறார் என்றால் பெருமாள் முருகனுக்கு எதிராகத்தானே நிற்க வேண்டும்? ஏன் பெருமாள் முருகனை ஆதரிக்க வேண்டும்? பெருமாள் முருகனை ஆதரித்து எழுதியதற்காக உள்ளூரில் எவ்வளவு எதிர்ப்பு வந்தது என்பது என் குடும்பத்துக்குத் தெரியும். இன்றைக்கும் பெருமாள் முருகனை ஆதரிக்கக் காரணம் அவரது எழுத்தில் பகிஷ்கரிக்கப்படுகிற அளவுக்கு துவேசம் மிகுந்ததில்லை என்பதால்தான். அவரது புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறேன், அவரது பங்களிப்பு கொங்கு மண்டலத்துக்குத் தொடர்ந்து அவசியம் என்று முழுமையாக நம்புகிறேன். அதுதான் காரணம்.

ஒருவேளை நமக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் எழுத்தையும் எழுத்தாளனையும் விமர்சனம் செய்வதும், கண்டனம் தெரிவிப்பதும் தவறே இல்லை. எதிர்த்து உருவப்பொம்மையைக் கூட கொளுத்தலாம். புத்தகத்தை எரிக்கலாம். ஆனால் குறைந்தபட்சமாகவேனும் வாசித்துவிட்டு எதிர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் கோரிக்கை. அந்தப் படைப்பாளியின் மொத்தப் படைப்புளையும் வாசிக்காவிட்டால் தொலைகிறது. குறைந்தபட்சம் பிரச்சினைக்குரிய புத்தகத்தையாவது முழுமையாக வாசித்துவிட்டுப் பேசலாம். வெறும் பதினாறு பக்கங்களை வைத்து பெருமாள் முருகனுக்குக் கட்டம் கட்டினார்கள். இந்த விவகாரம் கொழுந்துவிட்ட எரிந்த சமயத்தில் இதையெல்லாம் பேசவே முடியாது. வாய் மீதே வெட்டுகிற வெறியில் திரிந்தார்கள். இன்றைக்கும் கூட புரிந்து கொண்டார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் தைரியமாக பேசலாம்.

ஜூலை ஐந்தாம் தேதியன்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. எழுதுகிறவன் எதை எழுத வேண்டும் என்பதை போனாம் போக்கியெல்லாம் முடிவு செய்ய முடியாது. தேவைப்பட்டால் அதற்கான ஒரு கமிட்டியை நியமித்து அவர்கள் முடிவு சொல்லட்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இதுதான் முக்கியம். நாம் உணர்வுப்பூர்வமான காலகட்டத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். எழுதுகிறவன் மீது பகைமை இருந்தால் அவனை மிக எளிதாகக் காலி செய்துவிட முடியும். உணர்ச்சிகரமாகப் பேசி பெருங்கூட்டத்தைத் திரட்டிவிட முடியும். பணம் படைத்தவர்கள், அரசியல்வாதிகள், சாதியத் தலைவர்கள், மதவாதிகள் என்னும் அரைமண்டைகள் சேர்ந்தால் யாரை வேண்டுமானாலும் ஒழித்துக் கட்டிவிடக் கூடும். இந்தத் தருணத்தில் இத்தகையதொரு தீர்ப்பு அவசியமானது. 

‘நீ யாருடா அடுத்தவன் எழுதுவதை முடிவு செய்வதற்கு’ என்று பொடனி அடியாக அடித்திருக்கிறார்கள். நூற்றைம்பது பக்கத் தீர்ப்பு. மனுதாரர்களாக ச.தமிழ்ச்செல்வனும் பெருமாள் முருகனும் இருக்கிறார்கள். எதிர்தரப்பில் இந்து முன்னணி, தீரன் சின்னமலை பேரவை யுவராஜ், இன்னபிற கொங்குநாட்டுச் சங்கங்களை எல்லாம் இணைத்திருக்கிறார்கள். தீர்ப்பின் கடைசி வரியாக ‘Let the author be resurrected to what he is best at. write’ என்று முடித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான்.


இந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில்தான் பெருமாள் முருகனுடனான வாசகர் சந்திப்பை பெங்குயின் பதிப்பகம் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது. இதுவொரு தொடக்கம். இனி பெருமாள் முருகன் எழுதட்டும். முன்பைவிடவும் அதிக உற்சாகத்துடனும் வேகத்துடனும் எழுதட்டும். அவர் முன்னேர். அவரைப் பின்பற்றி கொங்கு மண்டலத்திலிருந்து வட்டார எழுத்தாளர்கள் படையெடுக்கட்டும். சொலவடைகள், சொற்கள், கலாச்சாரம், பிராந்தியச் சிக்கல்கள், கொண்டாட்டங்கள், விழாக்கள், மனிதர்கள் என அனைத்தையும் எழுத்தாகப் பதிவாகட்டும். அதைத்தான் மனப்பூர்வமாக எதிர்பார்க்கிறேன். அதுதான் காலத்தின் தேவையும் கூட.

பெருமாள் முருகனின் வழக்கு எழுதுகிறவர்களுக்கும் கருத்துச் சொல்கிறவர்களுக்கும் எதிர்காலத்தில் ஒரு பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கும். தடியெடுத்தவன் எல்லாம் தண்டல்காரன் ஆக முடியாது என்பதே மிகப்பெரிய ஆசுவாசம்தான். வழக்கை நடத்திய தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் சங்கம் மற்றும் ச.தமிழ்செல்வனுக்கும் பெருமாள் முருகனுக்கும் வாழ்த்துக்கள். அவர்களோடு அரணாக உடனிருந்த அத்தனை பேருக்கும் நன்றி. நீதிபதிகளுக்கு வணக்கம்.

Aug 18, 2016

ப்ளீஸ்!

ஒரு வேண்டுகோள்-

பல லட்ச ரூபாய்க்கான நன்கொடையாளர்களின் பெயர்களைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை. சிரமமாக இருக்கிறது. Bank statementல் சில தொலைபேசி எண்கள் இருக்கின்றன. பெருந்தொகைகளை அனுப்பியவர்களின் எண்களை எடுத்து அழைத்தால் யாராவது பெரியவர்கள்தான் எடுக்கிறார்கள். 

‘அவர் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்காரே’ ‘அமெரிக்காவுலதானே இருக்கான்’ என்கிறார்கள். 

‘அவங்ககிட்ட பேசணும்’ என்று கேட்டால் உடனடியாக ‘என்ன விஷயம்’ என்கிறார்கள். அறக்கட்டளை, நன்கொடை என்றெல்லாம் பேசினால் ஏதோ தில்லாலங்கடி பயல் போலிருக்கிறது என்று நினைத்துத் துண்டித்துவிடுகிறார்கள். ஒருவர் முழுமையாகக் கேட்காமலேயே ‘நாட் இண்ட்ரஸ்டட்’ என்று சொல்லி இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார். 

இன்னொரு பெரியவரிடம் ‘அவர் நெம்பர் தாங்க சார்..நான் பேசறேன்’ என்று சொன்னால் ‘எனக்கு நெம்பர் தெரியாது’ என்று முகத்தில் அறைவதைப் போலச் சொல்கிறார். ஒரு அம்மையார் சற்றே புரிந்து கொண்டு ‘என்  மக பணம் அனுப்பி இருப்பா’ என்றார். ‘அவங்க நெம்பர் தர்றீங்களா?’ என்று கேட்டதற்கு ‘நீ யாருன்னே தெரியாதுங்கிறேன்..என் பொண்ணு நெம்பர் கேட்குற..விவஸ்தை இல்லையா’ என்கிறார். சங்கடமாக இருக்கிறது.

உண்மையிலேயே என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. பாதிப்பேர்களுடைய விவரங்களையாவது பிடிக்க முடியுமா என்று புரியவில்லை. 

Bank statement இல் பல பரிமாற்றங்களில் அனுப்பியவர்களின் பெயர் மட்டும் இருக்கிறது. By cash என்று சில பரிமாற்றங்கள் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் எப்படிக் கண்டுபிடித்துச் சேர்ப்பது?

பணம் அனுப்பியதைவிடவும் முக்கியமான காரியம் இந்த PAN card விவரமும் முகவரியும். 

தயவு செய்து விவரங்களை அனுப்பி வைக்கவும். ஒருவேளை உங்கள் நண்பர்கள் தெரிந்தவர்கள் அனுப்பியிருந்தால் அவர்களிடமும் இந்தச் செய்தியைக் கொண்டு சேர்க்கவும்.

நன்றி.

vaamanikandan@gmail.com