Nov 22, 2021

தேடலுக்கான பருவம்

கொரோனா லாக்டவுன் காலகட்டம் முடிவடையும் இக்காலகட்டத்தில் நிறையப் பேர் தங்களுடைய வேலையை மாற்றிக் கொள்வதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள்; யோசிக்கிறார்கள். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக வீட்டில் இருந்தே பணியாற்றும் வாய்ப்பை நிறுவனங்கள் வழங்கியிருந்தன. சொந்த ஊரில் இருந்து கொள்ளலாம். வீட்டு வாடகை இல்லை; போக்குவரத்து செலவு இல்லை- நினைத்த நேரம் எழுந்து நினைத்த நேரம் பணியாற்றி வேலையை முடித்துக் கொடுத்தால் போதும். உள்ளூரில் இருந்தபடி திருமணம், இழவு, பூப்பு நன்னீராட்டு விழா வரை ஒன்றுவிடாமல் கலந்து கொள்ள முடிந்தது. 

வாரத்தில் எந்த நாளில் எந்த விசேஷத்திற்குச் சென்றாலும் தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையினர் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். சனி, ஞாயிறு கூட கணினிக்குள் தலையைப் புதைத்துக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு இது ஒரு வகையில் வசந்தகாலம்தான். அதனால்தான் பல நிறுவனங்கள் புதிதாக வரும் பணிகளுக்கு ஆட்களை எடுக்க முடியாமல் திண்டாடுவதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள். யாரைக் கேட்டாலும் ’வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம் முடிஞ்ச பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்’என்பதுதான் பிரதானமான காரணம். 

டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்களில் நிறுவனங்கள் பணியாளர்களை திரும்ப அலுவலங்களுக்கு அழைக்கும் சூழல் தென்படுகிறது. இனி எப்படியும் சென்னையும் பெங்களூரும் சென்றாக வேண்டும் என்பதால் தற்பொழுது வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஊதியத்தைவிடவும் அதிகமாக வழங்கும் நிறுவனங்களுக்குச் செல்லலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். அப்படி நினைப்பவர்கள் வேறு நிறுவனத்திற்கு மாறலாமா? அல்லது வேறு லைனுக்கு மாறலாமா என்று மண்டை காய்கிறார்கள்.

பொதுவாகவே படித்து முடித்து வேலைக்குச் சேர்ந்த ஆரம்பகட்டம் என்றால் முழுமையாகவே வேறொரு துறைக்குத் தாவலாம். தவறில்லை. ஆனால் தனிப்பட்ட முறையில் கேட்டால் அனுபவம் நம்மிடம் இருக்கும் போது அதனை ஏணிப்படி போல பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். முழுமையாக புதிய கடலுக்குள் குதிக்காமல் ஏற்கனவே தமக்கு இருக்கும் அனுபவம் சார்ந்த துறைகளில் புதிய தொழில்நுட்பத்தைக் கற்றுக் கொள்வது, புதிய நிரல் மொழிகளைத் தெரிந்து கொள்வது, அதன் வழியாக அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்வது சாலச் சிறந்தது. 

ஒருவேளை முழுமையாக சலித்துப் போய்விட்ட மனநிலையில் இருந்தால் அவர்கள் தாவுவதில் தவறில்லை. ஏற்கனவே 15 ஆண்டுகள் இதில் குப்பை கொட்டியாகிவிட்டது. இனி இதில் மேலே வருவதற்கான வாய்ப்புகள் மங்கிவிட்டன என்றெல்லாம் கருதுகிறவர்கள் துணிந்து களமிறங்கலாம். 

ஆனால் வால் எது? நுனியை எப்படிப் பிடிப்பது என்பதுதான் இதில் இருக்கும் சூட்சமம். 

பல இணையதளங்கள் வழிகாட்டுகின்றன. udemy போன்ற தளங்களில் இலவச பாடத்திட்டங்கள் குவிந்திருக்கின்றன. யுடியூப் கூட நல்ல வழிகாட்டிதான். 

ஐடி நிறுவனங்களில் பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றி தம் துறையில் வல்லுனர் என்று நம்புகிறவர்களுக்கும் இதுவொரு மிகச் சிறந்த வாய்ப்பை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறது. கடந்த வாரம் ஒரு நண்பரைச் சந்தித்தேன். அவர் டேட்டா சயின்ஸ் துறையில் வித்தகர். தற்பொழுது அவர் ஆன்லைன் வழியாகப் பாடங்கள் நடத்துகிறார். இருபது மணி நேர வகுப்புக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய். கடந்த ஆறு மாதங்களில் மட்டும் நூற்றுக் கணக்கானோருக்கு பாடம் நடத்தியிருப்பதாகச் சொன்னார். நண்பர்கள், அவர்களைச் சார்ந்தவர்கள் என்று தன்னுடைய வட்டத்தில் இருப்பவர்கள் மட்டுமே இத்தனை பேர்கள் என்றார்.

‘எனக்கும் தெரியும்; வகுப்பெடுக்கிறேன்’ என்று தொடங்குகிறவர்களிடம் தொடர்ச்சியான ஈடுபாடு அவசியம். இணையத்தில் நிரந்தர வெளிச்சம் வேண்டுமெனில் தொடர்ச்சியான உழைப்பும் அதற்கான மெனக்கெடலும் அவசியம். இணையத்தில் பாடம் எடுப்பது மட்டுமில்லை; எழுதுவது; வீடியோ பதிவிடுவது என்று எதுவாக இருந்தாலும் இது அடிப்படையான சூத்திரம். மெல்ல படிப்படியாகவே நமக்கான வட்டம் உருவாகியிருக்கும். நாம் ஏற்படுத்தும் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியிலும் நம்மைப் பின் தொடர்பவர்கள், தேடுகிறவர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறையும். இடைவெளி நீள நீள நம்மை நினைப்பவர்களை விட மறந்து போனவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம் ஆகிவிடும். பிறகு முதலில் இருந்து கோடுகளை போடத் தொடங்க வேண்டும். 

எனவே தொடர்ச்சியான ஈடுபாட்டுடன் வழிகாட்டுதல்களைச் செய்ய முடியும் என்று நம்புகிறவர்கள் முயற்சித்துப் பார்க்கலாம். 

துறை மாறுகிறோமோ இல்லையோ- பொதுவாக ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும். தம் துறையிலேயே தம்முடைய திறன்களைக் கூர் தீட்டிக் கொள்ளவும், புதிய துறையில் கால் நனைப்பதற்கும் தோதான கால கட்டம் இது. சந்தையில் நிறைய வாய்ப்புகள் உருவாகியிருக்கின்றன. 

டேட்டா சயின்ஸ், பிஸினஸ் இண்டலிஜென்ஸ், மெஷின் லேர்னிங் மாதிரி பல சூடான துறைகளுக்கு கணிசமான எண்ணிக்கையில் ஆட்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். சற்று முயற்சித்தால் கூடுதலாக ஒரு திறனை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். வழக்கமாக அலுவலகங்களுக்குச் சென்று வரும் போது நிறுவனங்களில் ஏதாவது செமினார், பயிற்சி வகுப்புகள், கட்டாயத் தேர்வுகள் என்று அவ்வப்பொழுது செதுக்கியிருப்பார்கள். குறைந்தபட்சம் மதிய உணவின் போது, தேனீர் இடைவேளையின் போது ஒன்றிரண்டு சொற்களாவது காதுகளில் விழுந்திருக்கும். ஆனால் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அப்படியில்லை. மின்னஞ்சலில் வரும் வேலையை செய்து முடிப்பதோடு சரி என்று பலரும் இருந்துவிட்டது கண்கூடாகத் தெரிகிறது. ஓடாத வாகனம் போல ஒரே இடத்தில் தேங்கியவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். இனி ஓரளவுக்கேனும் சர்வீஸ் செய்து கொள்வது அவசியம். அலுவலகங்கள் வழக்கம் போல இயங்கத் தொடங்கும் போது எந்தவிதத்திலும் பழையவர்கள் ஆகிவிடக் கூடாது; அப்படி பழையவர்கள் என்று ஆகிவிட்டால் அதன் விளைவுகள் என்ன என்பது குறித்து அனைவருக்கும் நன்றாகவே தெரியும். எனவே தேடலுக்கான பருவம் இது!

Jun 4, 2021

பிராய்லர் கோழிகள்

தமிழ்வழியில் பொறியியல் கல்வி கற்பிக்கலாம் என்று அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கவுன்சில் அறிவித்ததைப் பார்த்த போது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அந்த உற்சாகத்தில் ஃபேஸ்புக்கில் இரண்டு பதிவுகளை எழுத ‘கூமுட்டை மாதிரி பேசாதீங்க’ என்று சிலர் கிளம்பி வந்துவிட்டார்கள். ஒருவேளை அதீத மொழி உணர்வினால் தவறாக யோசிக்கிறேனா என்று கூட யோசித்தேன். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. 

பள்ளியில் தமிழ்வழிக்கல்வியில் பயின்று, பொறியியல் படித்து, பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பணியாற்றி- குறிப்பாக இந்தியாவிலேயே இருந்தவன் என்ற அனுபவங்களின் அடிப்படையில் பார்த்தாலும் கூட தாய்மொழி வழிக்கல்வியே மிகச் சிறந்தது என உணர்கிறேன்.  ஆங்கிலவழியில் பொறியியல் படித்ததாலும் தஸ்ஸூ, புஸ்ஸூ என உருட்டுகிறவனாக மாற முடியவில்லை. ஒருவேளை தமிழ் வழிக்கல்வியில் பொறியியல் படித்திருந்தாலும் கூட இதே அளவுக்கு உருட்டியிருக்க முடியும் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் பாடங்களாவது தெளிவாகப் புரிந்திருக்கக் கூடும். 

மேல்நிலைக்கல்வியில் புரியத் தொடங்கிய கலைச் சொற்கள்- விசை, முடுக்கம், விரிகோணம், நேர்மின்வாய் - இப்படி எதுவுமே பொறியியல் படிப்பின் முதல் வருடத்தில் மிகக் குழப்பமாக இருந்தன. நேர்மின்வாய் என்ற சொல் உருவாக்கிய தெளிவை Anode என்ற சொல் கடைசி வரைக்கும் உருவாக்கவில்லை. அண்டக்கதிர் என்ற சொல்லில் இருந்த தெளிவு cosmic ray என்பதில் இல்லை. இவையெல்லாம் உடனடியாக மனதில் தோன்றுகிற சொற்கள். இப்படி ஆயிரக்கணக்கான சொற்களைப் புரிந்தும் புரியாமலும் உருப்போட்டு தேர்வெழுதி, கடைசியில் பட்டம் வாங்குவது மட்டுமே என்னைப் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான பொறியியல் மாணவர்களின் ஆகப்பெரிய கனவாக மாறிவிட்டது.

பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்த ஆரம்பகாலத்தில் உருவாகியிருந்த கனவுகளான ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும், விஞ்ஞானி ஆக வேண்டும் என்பதெல்லாம் வெற்று ஆசையாகவே முடிந்து போயின. பல பாடங்களை நன்கு புரிந்து கொள்ளாமல் அடிப்படையில் கோட்டைவிட்டிருந்தேன் என்பதைப் தெளிந்து கொள்ளும் போது மாதம் இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தால் போதும் என்ற மனநிலை உருவாகியிருந்தது. நான்காண்டு கால கல்லூரிப்படிப்பில் வேலைக்கு போவதற்கோ, அங்கு ஆங்கிலத்தில் உளறுவதற்காவோதான் நான் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தேன் என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை.

தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு பல்கிப் பெருகிய பொறியியல் கல்லூரிகளின் முதன்மையான பணியே மாணவர்களை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு சேவகம் செய்கிறவர்களாக மாற்றுவதுதான். இதனைக் குறையாகச் சொல்லவில்லை. இதுதான் களச்சூழல். தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிறகு இங்கு பல நூறு நிறுவனங்கள் தோன்றின. ஆட்களுக்கான தேவையை உருவாக்கின. ஓரளவுக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்தால் போதும் என்பதுதான் அந்நிறுவனங்களின் அடிப்படையான தேவை. சிவில் படித்தாலும் சரி, மெக்கானிக்கல் படித்தாலும் சரி- வேலை கொடுத்து சி,ஜாவா சொல்லித் தந்தார்கள். அதற்காக கல்லூரிகள் போட்டி போட்டு பிராய்லர் கோழிகளை உருவாக்கிக் கொடுத்தன.

நாம் படித்ததற்கும் வேலை செய்வதற்கும் ஏதேனும் சம்பந்தம் இருக்கிறதா என்று படித்தவர்களும் யோசிக்கவில்லை; கற்பித்தவர்களும் யோசிக்கவில்லை. இப்படியாக  இன்றைய பொறியியல் கல்வியின் சூழல் குறித்து வெவ்வேறு தளங்களில் விவாதிக்க முடியும். ஆனால் இப்பத்தியில் இந்த அளவுக்கு போதும் எனக் கருதுகிறேன்.

பிராந்திய மொழிகளில் பொறியியல் கல்வியை கற்பிக்கலாம் என்ற ஏ.ஐ.சி.டி.ஈயின் அறிவிப்பானது அரசாங்கம் ஒரு பொது மனநிலையை உருவாக்க  உகந்ததாக இருக்கும். ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழியாக மட்டுமே கருத வைக்க வேண்டும். ஆங்கிலம் மட்டுமே போதும் என்றால் பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் குமாஸ்தா வேலையை மட்டுமே செய்து, நல்ல வருமானம் ஈட்டி, ஈ.எம்.ஐ கட்டி வாழ்க்கையை முடித்துவிடுவோம். ஒரு தலைமுறை அப்படித்தான் முடியப் போகிறது. இனியாவது விழித்துக் கொண்டு அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளை மேம்படுத்தச் செய்ய வேண்டியதில்லையா?

இங்கு எத்தனை நிறுவனங்கள் ஆராய்ச்சியை நடத்துகின்றன? அரசு வரிச்சலுகை தருகிறது என்பதால் பெயரில் மட்டும் ஆர்&டி இருக்கும். ஆனால் அந்நிறுவனத்திற்குள் வேலை செய்கிறவர்கள் முக்கால்வாசி பேர் சம்பளப்பட்டியல் தயாரிப்பவர்களாகவும், அமெரிக்க வாடிக்கையாளர்களுக்கு உதவுகிறவர்களாகவும்தான் இருக்கிறார்கள். பொறியியல் படித்து முடிக்கும் போது அவனுக்குள் ஒரு கர்வம் இருக்க வேண்டும். என் படிப்புக்கு இது தகுதியான வேலை/இது தகுதியற்ற வேலை என்ற பகுக்கும் தைரியம் வேண்டும். அத்தகைய தைரியமான மனநிலையை எந்தக் காலத்தில் உருவாக்கப் போகிறோம்? 

பொறியியல் கல்வியில் தாய்வழிக் கல்வியை நிதானமாக அதே சமயம் ஆழமாக நிலை நிறுத்தலாம். அது அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லைதான். பாடங்களைத் தரமாக மொழி பெயர்க்க வேண்டும். கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களைத் தயார் செய்ய வேண்டும். இத்தகைய பணிகளுக்கு சரியான குழு அமைக்கப்படும்பட்சத்தில் சில ஆண்டுகள் தேவைப்படலாம். அதே சமயம் வேலை வாய்ப்பில் எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை என்ற நிலையும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ’வேலை கிடைக்குமா?’ என்று கேட்டுக் கேட்டே கடந்த காலத்தில் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் கொண்டு வரப்பட்ட தமிழ்வழி பொறியியலை நசுக்கினார்கள். அதனால் மனநிலை மாற்ற மிக அவசியம். இப்பொழுது பொறியியல் பாடத்திட்டத்தில் முதலாம் ஆண்டில் மட்டுமே ஆங்கிலப்பாடம் இருக்கிறது.  தமிழ்வழிக் கல்வியில் பொறியியல் பாடத்திட்டம் கொண்டு வரப்படும் போது ஆங்கிலத்தில் பேசும் முறை, எழுதும் முறை, கலந்துரையாடல், மேடையில் ஆங்கிலத்தில் பேசுவது என தொடர்ச்சியாக நான்கு வருடங்களும் கற்பிக்கப்பட வேண்டும். மொழியை விளையாட்டாக கற்றுவிடலாம் என்ற வகையில் பாடத்திட்டம் அமைக்கப்படலாம். ஆங்கிலம் பெரிய சிரமம் இல்லை என்ற மனநிலை உருவாகும் அதே சமயத்தில் பாடங்களைத் தெளிவாகப் புரிந்து படிக்கும் ஒரு பொறியாளர் கூட்டத்தை உருவாக்க முடியும்.

எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று எதையும் மாற்றியமைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் நீண்டகால நோக்கில் தமிழ் வழியிலேயே கல்வித்திட்டத்தை உருவாக்கிவிட முடியும் என்று நம்பலாம்.

பாடங்கள் என்பவை புரிந்து கொள்வதற்கும், நம் அறிவைத் தூண்டுவதற்குமான களம். அது தாய்மொழியில் இருப்பது எந்தச் சூழலில் இருந்து வரும் மாணவனுக்கும் எளிதாக இருக்கும். அதே சமயம் மொழி ஒரு கருவி மட்டும்தான். இந்த இரண்டு அம்சத்திலும் தெளிவு இருக்க வேண்டியது அவசியம்.  ஆனால் நாம் அப்படிக் கருதுவதில்லை என்ற இடத்தில் இருந்துதான்  நம்முடைய அடிப்படையான சிக்கல் தொடங்குகிறது. 

’பையன் இங்கிலீஷ்ல பேசட்டும்’ என்பதற்காக ஆங்கில வழிக்கல்வியில் சேர்க்கும் பெற்றோர் ஒரு தரப்பு என்றால், கல்லூரியில் சிரமப்படக் கூடாது என்று ஆங்கில வழிக்கல்வியில் சேர்க்கிறது இன்னொரு தரப்பு. உயர்கல்வியில் உருவாக்கப்படும் மாற்றங்கள் மூலமாக மேற்சொன்ன இரு தரப்பு பெற்றோரையும் திருத்திவிட முடியும்.

சீனா, ஜப்பான், கொரியா, ஜெர்மனி உள்ளிட்ட பல நாடுகள் பல்லாண்டுகளாக தாய்மொழிக்கல்வியில்தானே பாடத்திட்டங்களை அமைத்திருக்கிறார்கள்? நம்மால் ஏன் இயலவில்லை என்றால் வேலை வாய்ப்புக்காக நாம் பன்னாட்டு நிறுவனங்களைச் சார்ந்திருக்கிறோம். அதே பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சீனாவில் சீன மொழியில் தங்கள் நடைமுறைகளை அமைத்திருக்கின்றன. ஜப்பானில் ஜப்பானிய மொழியில் தங்கள் நடைமுறைகளை வகுத்திருக்கின்றன. ஆனால் இந்தியாவில் ஆங்கிலமே பிரதானம் என்ற சூழல் முக்கியமான சவால். அவர்களை மாறச் சொல்ல வேண்டியதில்லை- ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழியாகத் தெரிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்புகளையும் சூழலையும் மாணவர்களுக்கு உருவாக்கித் தருவது போதுமானது. 

வெறுமனே வேலை வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தரும் கல்வி என்பது மூளையை மழுங்கச் செய்துவிடும். கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் ஓரளவு அதைச் செய்திருக்கிறது. சுயமாக சிந்திக்க வைக்கும், ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடும் திறன் கொண்ட, மனோ தைரியம் மிக்க இளைஞர் பட்டாளத்தை உருவாக்குவதே கல்வி முறையின் மிக அவசியத் தேவையாக இருக்கிறது. அதற்கு தாய்வழிக்கல்வி நிச்சயமாக பேருதவி செய்யும்.

May 24, 2021

இன்னமும் எத்தனை நாட்களுக்கு?

பத்து நாட்களுக்கு முன்பாக வெள்ளி, சனி, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அத்தனை பதற்றம். ‘எங்கேயாச்சும் படுக்கை கிடைக்குமா?’ ‘ரெம்டெசிவர் மருந்து வேண்டும்’ என்பது மாதிரியான அழைப்புகளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது? ஒன்றிரண்டு படுக்கைகள் என்றாலும் கூட ஏதாவது முயற்சிக்கலாம். உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதே புரியவில்லை.  கண்களைக் கட்டி காட்டில் விட்டது போல இருந்தது. எதனால் இத்தனை பேருக்கு ஆக்ஸிஜன் தேவைப்படுகிறது என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மரணச் செய்திகள் குவியத் தொடங்கின. ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் மேலும் நடுங்கச் செய்தன. பயம் தொற்றிக் கொண்டது. 

கடந்த வாரத்தை ஒப்பிடும் போது இப்பொழுது தொற்றின் எண்ணிக்கையும், பரவலின் வேகமும் குறைந்துவிடவில்லை. சொல்லப் போனால் சென்னை- அதனைச் சுற்றியிருக்கும் மாவட்டங்கள் தவிர மற்ற மாவட்டங்களில் கூடுதலாகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அரசுக்கு சம்பந்தமில்லாதவர்களுக்கு வரும் படுக்கை வேண்டும், மருந்து வேண்டும் என்ற அழைப்புகள் குறைந்திருக்கின்றன. அதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் பின்னால் இருக்கின்றன. 

அவசர அழைப்பு 104, வார் ரூம் போன்றவை செயலாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. பல்வேறு இடங்களில் படுக்கைகள் அதிகரிக்கப்பட்டதும் ஒரு காரணமாக இருக்கிறது . அதைவிடவும் மிக முக்கியமான காரணமாக மருத்துவர்கள் கூறுவது- இந்த வாரத்தில் லேசான அறிகுறி தென்பட்டவுடன் மருத்துவமனைக்கு வருகிறவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது என்பதுதான். 

கடந்த பத்து நாட்களுக்கு முன்பு வரையில் அசிரத்தையாக இருந்தார்கள். காய்ச்சல் இருந்து சரியாகிவிட்டது, கொஞ்சம் அசதியாக இருந்தது ஆனால் இப்பொழுது பிரச்சினையில்லை, ஒரே ஒரு நாள் மட்டும்தான் பேதி என்று எந்த அறிகுறியாக இருந்தாலும் தானாக சரியாகிவிடும் என்றுவிட்டுவிட்டவர்கள் அதிகம். அவர்களையும் அறியாமல் உடலுக்குள் வினை விதைக்கப்பட்டு ஒரு வாரம் கடக்கும் போது நுரையீரல் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவமனைக்கு வரும் போது பலருக்கும் நிலைமை கைமீறிவிட்டது. உடனடியாக ஆக்ஸிஜன் தேவை, வெண்டிலேட்டர் தேவை என்ற நிலையை அடைந்திருந்தார்கள். மருத்துவமனைகளிலோ படுக்கைகள், ஆக்ஸிஜன் போதுமான அளவுக்கு இல்லாமல் இருந்தது. கடந்த வார சம்பவங்கள் பலரையும் மிரட்டிவிட்டது. 

இரண்டாம் அலைக்கு நாம் தயாராகவே இல்லை. தமிழகத்தில் பிப்ரவரி மாதத்திலிருந்தே தேர்தல் பிரச்சாரம்தான் நடந்து கொண்டிருந்தது. மத்திய அரசு கொரோனாவை வென்றுவிட்டதாக கிட்டத்தட்ட அறிவித்திருந்தது.  மே 5 ஆம் தேதி வரைக்கும் அரசாங்கம் என்ற ஒன்றே தமிழ்நாட்டில் இல்லை. மக்களும் கொரோனா காலம் முடிந்துவிட்டது என்று தெனாவெட்டாக இருந்துவிட்டோம். இரண்டாம் அலை என்பதெல்லாம் கட்டுக்கதை என்றும் அப்படியே வந்தாலும் முதல் அலையைப் போலவே பெரிய பிரச்சினை இல்லாமல் சரி ஆகிவிடும் என்ற நம்பிக்கைதான் பலருக்கும் வில்லனாகியிருந்தது. அந்த வில்லன் கடந்த 20 நாட்களில் புகுந்து விளையாடிவிட்டான். நிறையப் பேரைப் பறிகொடுத்துவிட்டோம். 

ஒவ்வொரு மருத்துவருமே ‘இளவயது மரணம் அதிகம்’ என்று சொன்னார்கள். நமக்குமே தெரிந்தது அல்லவா? நேரடியாக அறிமுகமான ஒருவரையாவது நாம் ஒவ்வொருவரும் பறி கொடுத்திருக்கிறோம். 

நிலைமை இன்னமும் கட்டுக்குள் வந்துவிடல்லை. இப்பொழுதும் தினசரி 35000 பேர் பாதிப்புக்கு உள்ளாகிறார்கள். நிறைய மரணங்கள் நடக்கின்றன. ஆனால் கடந்த வாரத்தில் இருந்த குழப்பங்கள் குறைந்திருக்கின்றன. இப்போதைக்கு மருத்துவர்கள் சொல்லும் இரண்டு முக்கியமான அம்சங்களில் முதலாவது, தொடக்கத்திலேயே மருத்துவர்களை அணுகிவிடுவது உயிரிழப்பைக் குறைத்து விடுகிறது. இரண்டாவது, தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டவர்களுக்கும் தொற்று ஏற்படுகிறது ஆனால் ஆக்ஸிஜன் தேவைப்படும் அளவுக்கு நிலைமை மோசமாவது இல்லை. 

படுக்கைகளை அதிகரிப்பது, ஆக்ஸிஜன் கையிருப்பு, மருந்துகளை அதிகரிப்பது என அரசு ஓரளவு சமாளித்துவிடக் கூடும். ஊரடங்கு காலகட்டம் அரசாங்கத்திற்கும், மருத்துவத்துறைக்கும் ஒரு வகையில் மூச்சுப்பிடித்துக் கொள்ள அவகாசம் அளிக்கும் காலகட்டம். மே 11 ஆம் தேதியன்று 29000 புதிய தொற்றாளர்கள் என்ற எண்ணிக்கை மே 23 அன்று 35000 தொற்றாளர்கள் என்ற எண்ணிக்கையில் இருந்தது. ஒருவேளை ஊரடங்கு இல்லாமல் இருந்திருந்தால் அநேகமாக ஒரு நாளைக்கு 50000 புதிய தொற்றுக்கள் என்ற கணக்கு வந்திருக்கக் கூடும். எத்தனை நாட்களில் எண்ணிக்கை இருமடங்காகிறது என்பது முக்கியமான கணக்கு. பனிரெண்டு நாட்களாகியும் இருமடங்கு ஆகவில்லை என்பது ஓரளவுக்கு ஆசுவாசம்தான். அப்படி எகிறியிருந்தால்  சுகாதாரக் கட்டமைப்பு நொறுங்கிப் போய் இருக்கும். கடந்த வாரத்திலேயே பல மருத்துவர்கள் கடுமையான மன அழுத்தத்தை உணரத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.  

தினசரி வெளியாகும் புள்ளிவிவரத்தில் இன்னொரு அம்சத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் புதிய தொற்றாளர் எண்ணிக்கைக்கும், டிஸ்சார்ஜ் ஆகிறவர்களின் எண்ணிக்கைக்கும் உள்ள வித்தியாசம்தான் அந்த அம்சம். இன்று 100 பேர் புதிய தொற்றாளர்கள் உருவாகியிருக்கிறார்கள் ஆனால் பழைய தொற்றாளர்களில் 100 பேர் வீடு திரும்பிவிட்டார்கள் என்றால் அந்த மாவட்டத்தில் இருக்கும் சுகாதாரத்துறைக்கு பெரிய அழுத்தம் இருக்காது. நேற்று செய்த அதே அளவிற்கான வேலையை இன்றும் செய்தால் போதும். அதுவே 100 பேர் புதிய தொற்றாளர்கள் வந்து பழைய தொற்றாளர்களில் 50 பேர்தான் வீடு திரும்பினார்கள் என்றால் நேற்றைவிடவும் இன்று 50 பேருக்கு கூடுதலாகப் பணியாற்ற வேண்டும். தினசரி இப்படியே அதிகரித்தால் எத்தனை நாட்களுக்கு சுகாதாராத்துறை தாக்குப் பிடிக்கும்?

இப்பொழுதும் கூட ஒவ்வொரு மாவட்டவாரியாக எடுத்துப் பார்த்தால் பல மாவட்டங்கள் பயமூட்டுகின்றன. மிகக் குறுகிய காலத்தில் எண்ணிக்கை இருமடங்காகி வருகிறது.

இப்போதைக்கு ஊரடங்கு ஒரு சிறு அவகாசம். ஆனால் இதையே எத்தனை நாட்களுக்கு இழுக்க முடியும்? ஊரடங்கு மட்டுமே தீர்வாகிவிடப் போவதில்லை. மக்களின் வாழ்வாதாரம் சிதைந்து போகும். அரசு வருமானமில்லாம திணறும். அதிகபட்சம் இம்மாதக் கடைசி அல்லது அடுத்த மாதத்தில் ஒரு வாரம் வரைக்கும் கட்டுப்படுத்தி வைப்பார்கள். அதன்பிறகு நாம் கட்டுப்பாடுகளின்றி இருப்போம். 

கடந்த மாதமே கூட இறப்பு வீடுகளில் சிலர் முகக்கவசம் அணிந்திருப்பார்கள். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் வந்து போகும் திருமணங்களில் ஒருவர் கூட அணிந்து கொள்ளமாட்டார்கள். அத்தகைய அசிரத்தைகள் இரண்டாம் அலைக்கு முக்கியமான காரணம். இம்முறையும் கூட கொரோனா கட்டுக்குள் வரும். வந்த பிறகு நம்மவர்கள் அசிரத்தையாக இருப்பார்கள். மூன்றாம் அலை வரும். கடந்த அலையின் போது பெரியவர்களைக் குறி வைத்தது. அப்பொழுது பெரியவர்களுக்கு தடுப்பூசி போடத் தொடங்கினோம். இம்முறை 40-50களில் இருப்பவர்களை வீசியிருக்கிறது. இனி அந்த வயதையொத்தவர்களில் கொஞ்சம் பேர் தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்வார்கள். அடுத்த அலையில் குழந்தைகளைத் தாக்கினால் என்ன செய்வது?

இருக்கும் ஒரே வாய்ப்பு பெரும்பாலானவர்கள் தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்வதுதான். தடுப்பூசி மனிதவர்க்கத்திற்கு எதிரானது என்று பேசிக் கொண்டிருப்பவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கட்டும். ஆனால் அறிவியலை நாம் நம்பலாம். நாம் தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டால் 70% நோய்த்தொற்றிலிருந்து தப்பிக்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த 70% நமக்கும், நம் குழந்தைகளுக்கு பாதுகாப்பைத் தருகிறோம் என அர்த்தம்தானே? தடுப்பூசியை மறுத்து நாம் வெளியே சென்று கிருமியை வீட்டுக்கு எடுத்து வந்தால் அது நம் குழந்தைகளுக்குச் செய்யக் கூடிய மிகப்பெரிய ஆபத்து இல்லையா? 

May 22, 2021

கல்வியில் விஷம்

2021 சட்டமன்றத் தேர்தலில் திமுக தோற்றுவிட்டால் தமிழகம் முழுவதும் காவி மயமாகிவிடும் என்பது பலரின் கருத்தாக இருந்தது. என்னுடைய எண்ணமும் அதுதான். ஒரு பக்கம் சிலர் தேவையற்ற சர்ச்சைகளை உருவாக்கி நம் கவனத்தைத் திசை திருப்ப, இன்னொரு பக்கமாக வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல பல காரியங்களைச் செய்து வந்தார்கள். 

ஒரு சித்தாந்தத்தை புகுத்துவதற்காகவும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காகவும் களமிறங்கிப் போராடுவது, மேடைதோறும் பரப்புரை செய்வது என்பதையெல்லாம் யாரும் தவறு எனச் சொல்ல முடியாது. மக்களை ஏற்றுக் கொள்ள வைத்துவிட்டால் அவர்கள் வெற்றியைத் தரப் போகிறார்கள் அதன் பிறகு நம்முடைய சித்தாந்தத்தைப் புகுத்துவது வேறு. அதுதான் ஜனநாயக வழிமுறையும் கூட. ஆனால் யாருக்கும் தெரியாமல் கொள்ளைப்புறம் வழியாகவும், சத்தமில்லாமலும் தில்லாலங்கடி வேலைகளைச் செய்து தம்முடைய சித்தாந்தங்களைப் பதியச் செய்வது என்பதுதான் மிகப்பெரிய ஆபத்து. அந்த மாதிரியான ஆபத்து தமிழகத்தைச் சூழ்ந்திருந்தது. 

சாத்தான்குளம் பெலிக்ஸ்-ஜெயராஜ் மரணத்திற்குப் பிறகுதான் காவல்துறையில் சேவாபாரதிக்கு என்ன வேலை என்று பேச்சு எழும்பியது. அதுவரைக்கும் மதச்சார்புடைய அமைப்புகள் காவல்துறையில் இணைந்திருக்கின்றன என்பது பொதுச்சமூகத்துக்கு தெரியவே இல்லை. 

கூவத்தூர் சம்பவம் வரைக்கும் கே.ஏ.செங்கோட்டையனுக்கு அமைச்சர் பதவி கிடையாது. அவரை அழைத்து திருமதி. நிர்மலா சீதாராமன் பேசினார். கே.ஏ.எஸ் கல்வி அமைச்சர் ஆனார். தன் கண்களையும் மூடிக் கொண்டார். தங்களுக்கு சாதகமான மாஃபா பாண்டியராஜன் தமிழ் வளர்ச்சித்துறைக்கு அமைச்சராக்கப்பட்டார். அமைச்சரோ தமிழும், சமஸ்கிருதமும் இரு கண்கள் என்றார் அவர். கீழடி பண்பாடு என்பது பரதப் பண்பாடு என்று ஒரே போடாகப் போட்டார். 

12 ஆம் வகுப்பு பாடப்புத்தகத்தில் தமிழை விட சமஸ்கிருதம் பழமையானது என்று எழுதினார்கள். இத்தகைய வேலைகள் தொடர்ந்து அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தன. 

நேற்றைய தினம் உயர்கல்வித்துறை அமைச்சர் திரு.பொன்முடி அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார் அல்லவா? அப்பட்டமான இசுலாமிய, கம்யூனிஸ, திமுக வெறுப்பை விதைக்கும் பாடங்களை எம்.ஏ பொலிட்டிக்கல் சயின்ஸ் பாடத்திட்டத்தில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு ஒன்றுதான் வெளியாகியிருக்கிறது. இன்னமும் முழுமையாக ஆய்ந்து பார்க்கும் போதுதான் எவ்வளவு விஷம் தூவப்பட்டிருக்கிறது என்பது வெளியில் தெரியும். வெறும் நான்காண்டுகளில் நடந்த செயல்கள் இவை. அனைத்தையும் களைவதற்கே ஓராண்டு காலம் தேவைப்படலாம்.

உயர்கல்வித்துறை மட்டுமில்லை- பல்வேறு துறைகளில் இத்தகைய பணிகள் நடந்து வந்திருக்கின்றன. பள்ளிக்கல்வித்துறையிலும் பல்வேறு சீர்கேடுகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் ஒவ்வொரு ஊரிலும் மேலாண்மையால் நடத்தப்படும் பள்ளி (மேனேஜ்மெண்ட் ஸ்கூல்) ஒன்று இருக்கும். ஆசிரியர்களுக்கான ஊதியத்தை அரசாங்கம் கொடுத்துவிடும். நிர்வாகத்தை இப்பள்ளிகள் நடத்திக் கொள்ளும். இப்பள்ளிகளில் பெரும்பாலானவை மிகச் சிறப்பாக செயல்பட்டவை. ஆனால் தனியார் பள்ளிகளின் அழுத்தத்தினால் இத்தகைய பள்ளிகள் சீரழிக்கப்பட்டன. இவற்றில் கிறித்துவ அமைப்புகளால் நடத்தப்படுகிற பள்ளிகள் கணிசமாக இருப்பதும் ஒரு காரணம் என்கிறார்கள். எது எப்படியோ- இன்றைக்கு பெரும்பாலான மேலாண்மையால் நடத்தப்படுகிற பள்ளிகளை பழைய பெருங்காய டப்பாக்கள் ஆக்கிவிட்டார்கள். பல மூடப்பட்டுவிட்டன.

ஆசிரியர்களிலும் நிறையப் பேர் மடை மாற்றப்பட்டார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ் சித்தாந்தத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் ஆசிரியர் சங்கங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. காவி திருவள்ளுவரை பரப்புகிற இயக்கங்களாக, புதிய தேசியக் கல்விக்கொள்கையை ஆதரிப்பவையாக செயல்படத் தொடங்கின. ஆசிரியர்களில் காவி சிந்தனைகள் கொண்டவர்கள் இருக்கலாம். ஏன் திராவிட சிந்தனை கொண்டவர்கள் இல்லையா? நாத்திகம் பேசுகிறவர்கள் இல்லையா? அப்படித்தான் காவி சிந்தனை கொண்ட ஆசிரியர்களும். அது பற்றிய விமர்சனம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் இணைந்து ஒரு சங்கமாகச் செயல்படும் போது அவர்களால் பல்வேறு பள்ளிகளில் தங்கள் வேலைகளைக் காட்ட முடிகிறது. இப்படி ஆசிரியர்கள் தங்களின் சித்தாந்த ரீதியாக சங்கம் அமைப்பது பெரும் அபாயம் விளைவிக்கும் செயல்பாடு. ஆனால் அதைச் செய்தார்கள்.  

மாணவர்கள் மட்டத்திலும் அங்கீகாரம் பெறாத பல்வேறு அமைப்புகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இவை அந்தந்த ஊரில் இருக்கும் பெரிய மனிதர்களால் போஷித்து வளர்க்கப்பட்டன. காவல் மாணவர்கள், பசியாற்றும் மாணவர் என்ற பல்வேறு பெயர்களில் இவை தோற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் ஏதோ நல்லெண்ண இயக்கமாகத் தெரியும். ஆனால் அப்பட்டமான சித்தாந்தத் திணிப்புக்கான ஏற்பாடுகள் இவை. வாரத்தில் ஒரு நாள் அல்லது இரு நாள் மாணவர்களை அழைத்து வைத்து சிறப்புரை என்ற பெயரில் உள்ளூர் ஆட்கள் பேசுவார்கள். அதில் விஷம் தூவப்படும். வெளிப்படையாக நடைபெற்று நம்மால் எதுவுமே செய்ய முடியாத செயல்பாடுகள் இவை.

பாடத்திட்டங்கள்- ஆசிரியர்கள்-மாணவர்கள் என்று சகலவிதத்திலும் ‘பெயிண்ட்’ அடித்துவிட்டிருக்கிறார்கள். இன்னமும் வேறு என்னவெல்லாம் இருக்கின்றன என்று தெரியவில்லை. ஆசிரியர்களிடம் பேசினால் தெரிய வரும்.

பள்ளிக்கல்வித்துறைக்கு பெரும்பணி இருக்கிறது. பாடத்திட்டத்தை மாற்றியமைப்பது, நீட் எதிர்ப்பு போன்ற பெரும்பணிகளோடு சேர்த்து இத்தகைய சீரழிவுகளையும் சரி செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

கல்விப்பணி என்பது மாணவர்களை கற்கச் செய்வதாக இருந்தால் போதும். அவர்கள் படித்து, தெளிந்து தமக்கான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் அவர்களாகப் படிக்காமல் அரசாங்கமே ஒரு கருத்தையோ சித்தாந்தத்தையோ திணித்து மூளைச் சலவை செய்வது மிக மோசமான சமூகத்தை உருவாக்கும். சிந்திக்கும் திறனற்ற- தனிமனித அல்லது சித்தாந்த துதிபாடும் அடியாட்களாக மாற்றும். அப்படி அடியாட்களை உருவாக்கிட பள்ளிக்கூடங்கள் எதற்கு? ஆனால் அதற்கான முன்னெடுப்புகள் கடந்த நான்காண்டுகளாக நடந்து கொண்டிருந்தன. நல்லவேளையாக ஆட்சி மாறியது. இன்னுமொரு ஐந்தாண்டுகள் கிடைத்திருந்தால் நிலைமை விபரீதமாகியிருக்கும்.

May 3, 2021

அதிமுக 66

தேர்தலில் திமுக வெல்ல வேண்டும் என விரும்பினேன்; வென்றுவிடும் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. 

2019 தேர்தலில் திமுக கூட்டணி பெற்றிருந்த வாக்கு சதவீதம் 50% ஐ தாண்டியிருந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையிலும் ஒரு கூட்டணி 50% வாக்குகளைப் பெறும் போது அந்தத் தேர்தல் ஸ்வீப் ஆக இருக்கும். பழைய கணக்குகளை எடுத்துப் பார்த்தால் இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.  நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அமைக்கப்பட்ட திமுக கூட்டணியில் இருந்து எந்தக் கட்சியும் விலகிக் கொள்ளவில்லை. எனவே அக்கூட்டணி பெற்ற 50%க்கும் அதிகமான வாக்கு வங்கி அப்படியேதானே இருக்கும் என்று நினைப்பது தவறு. தேர்தலில் கட்சிகளுக்கான வாக்கு சதவீதக் கணக்குகளை மட்டும் எடுத்துக் கூட்ட முடியாது. அதனைத் தாண்டி நிறைய காரணிகள் இருக்கின்றன. போட்டியிடும் தலைமை, உருவாகியிருக்கும் கூட்டணியில் உள்ள கட்சிகளுக்கிடையிலான உறவு, பணம், ஒவ்வொரு தலைமையின் மீதும் பொதுவெளியில் உள்ள/உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் வெறுப்பு அல்லது ஆதரவு என எல்லாமும் சேர்ந்து முடிவை தீர்மானிப்பதுதானே தேர்தல் வியூகம்? 

அப்படிப் பார்த்தாலும் கூட நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பெற்ற வாக்குகளில் இருந்து 7-8% குறைந்தாலும் திமுக வெற்றி பெற்றுவிடும் என்று மிக எளிதாகவே கணிக்க முடிந்தது. அதற்கும் மேலாக வாக்கு சதவீதம் குறையும் அளவுக்கு திமுக தரப்பில் தவறுகள் எதுவும் நடக்கவில்லை. இந்தக் கணக்கை வைத்துக் கொண்டு எவ்வளவு தொகுதிகளை வெல்லும் என்பதைக் கணக்கிடுவதில்தான் பெரிய சவால் இருந்தது. 

கொங்கு மண்டலத்தில் உள்ள ஐம்பது தொகுதிகளில் இம்முறை 25 தொகுதிகளைப் பெற்று, திமுக கூட்டணி 170 ஐத் தாண்டும் என நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். கோவையில் வால்பாறை, கிணத்துக்கடவு, பொள்ளாச்சி, கவுண்டம்பாளையம்,  ஈரோட்டில் பவானிசாகர் மாதிரியான தொகுதிகளில் எதிர்பார்த்தபடி நடக்கவில்லை. திமுக கூட்டணி 17 தொகுதிகளில்தான் வென்றிருக்கிறது. மொத்த தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 159 என எதிர்பார்த்ததைவிடவும் சற்று குறைந்துவிட்டது.

இது திமுக வெல்லும் தேர்தல் என்றான பிறகு தேர்தலுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதில்தான் சுவாரசியம் இருக்கிறது. தேர்தலுக்குப் பிறகு பாஜகவின் நிலைப்பாடு என்னவாக இருக்கும் என்பதை வெகுநாட்களுக்கு முன்பிருந்தே பலரும் கணிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். பாஜக ஒவ்வொரு மாநிலமாகத்தான் காய் நகர்த்துகிறது. ஒரே சமயத்தில் அனைத்து இடங்களிலும் கொடி கட்ட வேண்டும் என்று அரிபரியாக வேலையைச் செய்வதில்லை.

2021 தேர்தலில் மேற்கு வங்கமும், புதுச்சேரியும்தான் அவர்களின் குறியாக இருந்தது. புதுச்சேரியில் அவர்கள் நோக்கம் நிறைவேறிவிடும் போலிருக்கிறது. வங்கத்தில்தான் மம்தா தடைக்கல் போட்டுவிட்டார். 

ஒருவேளை இரண்டு மாநிலங்களிலுமே பாஜக வென்றிருந்தால் அடுத்த இலக்கு தமிழ்நாடாகத்தான் இருந்திருக்கும். இப்போதும் கூட தமிழ்நாட்டை முழுமையாக விட்டுவிடமாட்டார்கள். அதிமுக வென்றிருந்தால் வேறு கணக்காக இருந்திருக்கும். இப்பொழுது வேறு கணக்காக இருக்கும். 

நடந்த முடிந்த தேர்தலில் அதிமுக பெரும் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துக் கரையத் தொடங்கியிருந்தால் அதன் மொத்தப் பலனையும் திமுகவைவிட பாஜகவே அறுவடை செய்யும். அதிமுக வாக்காளர்கள் திமுகவுக்குச் செல்வதைவிடவும் பாஜகவுக்கு செல்வதைத்தான் விரும்புவார்கள். எனவே அதிமுக சற்றே வீழ்ந்தாலும் பாஜக அபரிமிதமாக பலம் பெறும். தனது கட்டமைப்பை வலுவாக்கும். 

இதன் பின்னால் இருக்கும் தர்க்கம் மிக எளிமையானது. 

திரைக்கதையில் நாயகன் - வில்லன் என்ற இருதுருவங்கள் அவசியம் என்பது போலவே கள அரசியலில் இரு துருவம் அவசியம். ஒவ்வொரு கட்சிக்கும் ஆதரவு வாக்கு வங்கி இருப்பது போலவே எதிர்ப்பு வாக்கு வங்கியும் நிச்சயமாக இருக்கும். மிருகபலம் கொண்டிருக்கும் ஆளுங்கட்சி தன் எதிரியைக் காலி செய்தாலும் கூட தனக்கான எதிர்ப்பு வாக்குகளைக் காலி செய்யவே முடியாது என்பது நிதர்சனம். தனக்கு அடுத்து இருக்கும் ஒரு கட்சியை முழுமையாகக் காலி செய்யும் போது மூன்றாவதாக இருக்கும் ஒரு கட்சி காலியாகும் இடத்துக்கு வந்து ஆளுங்கட்சியின் எதிர்ப்பு வாக்குகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் இடத்துக்கு வந்து சேரும். 

மேற்குவங்கத்தில் மம்தா பானர்ஜி செய்த தவறு என்றால் அது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கட்டமைப்பைப் பெருமளவில் சிதைத்ததுதான். அரசியலோடு பிணைந்திருந்த தொண்டர்களுக்கு ஏதேனும் பற்றுக்கோல் அவசியம். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கரையும் போது அவர்கள் முன் இருக்கும் வாய்ப்பு என்று பார்த்தால் ஒன்று திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சிக்குச் செல்ல வேண்டும் அல்லது புதிய ஒரு கட்சிக்கு மாற வேண்டும். அந்தப் புதிய கட்சியாக பாஜக வளர முயற்சித்து அதில் ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றது. அதுதான் இந்தத் தேர்தலில் மம்தா எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. தங்களுக்கு கட்டமைப்பு உருவாகிவிட்டது என பாஜக நம்பியதன் விளைவே அவர்கள் கொடுத்த இவ்வளவு பெரிய அழுத்தம். 

தமிழகக் கணக்கும் கிட்டத்தட்ட இப்படித்தான். இத்தனை ஆண்டுகளாக திமுக - அதிமுக இரண்டும் வலுவாக இருப்பதால்தான் மதிமுக,  தாமக, தேமுதிக உட்பட எந்த மூன்றாவது கட்சியும் சோபிக்க முடியவில்லை. பாஜக கால் பதிக்கலாம் ஆனால் வளர வேண்டுமெனில் இந்த இருகட்சிகளில் ஒன்று வீழ்ந்தே தீர வேண்டும். 2014 தேர்தல் பரப்புரையில்  ‘அதிமுக இல்லையென்றால் திமுக இவர்கள் இருவர்தானா? இதுதான் தமிழ்நாடா?’ என்று மோடி பேசியதன் பின்னணி இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

தேர்தலில் ஒருவேளை திமுக 200 இடங்களைத் தொட்டிருந்தால் அதிமுகவில் செல்வாக்கான பெருந்தலைகள் தோல்வியில் உருண்டிருக்கும். அவர்கள் தங்களின் சொத்துக்களைக் காத்துக் கொள்வதற்காகவாவது பாஜக பக்கம் நகர்ந்திருப்பார்கள். உதாரணமாக வேலுமணி பாஜகவுக்கு சென்றால் கிட்டத்தட்ட கோவை மாவட்ட அதிமுக பாஜக செல்வது போலத்தானே? இப்படியொரு சூழல் உருவானால் 2021 தேர்தலில் திமுகவுக்கும் பாஜகவுக்கும்தான் போட்டி என்ற நிலைமை வந்துவிடும்.

முதலிடத்தில் இருக்கும் கட்சியுடன் ‘நீயா நானா’ என்ற நிலைக்கு ஒரு கட்சி வந்துவிட்டால் அடுத்தடுத்த ஒன்று அல்லது இரண்டாவது தேர்தலில் அக்கட்சி ஆட்சியைப் பிடித்துவிடும். 

ஆனால் பாஜகவுக்கான கதவுகளை இப்போதைக்கு தமிழக மக்கள் அடைத்திருக்கிறார்கள்.

மரியாதையான இடங்களை அதிமுக வென்றிருப்பது எடப்பாடி பழனிசாமி அவர்களின் இடத்தை உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. எடப்பாடி பழனிசாமி கட்சியின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டையும் எடுத்துக் கொள்வார் என நம்பலாம். பன்னீர்செல்வத்தைவிடவும், சசிகலா வகையறாவைவிடவும் பழனிசாமி சற்று தைரியமாக நிற்பார் என்பதுதான் அவரது நடவடிக்கைகளில் இருந்து நான் புரிந்து கொள்கிறேன்.  ஆட்சியின் போது பணிந்து நடந்திருந்தாலும் கூட அரசியல் ரீதியாக- பாஜகவுடன் கூட்டணி அமைத்து இடங்களை ஒதுக்கிய போதெல்லாம் அவர் பணிந்து போனதாகத் தெரியவில்லை. வெறும் 20 இடங்களைத்தான் கொடுத்தார். 

இனி வரும்காலம் அவருக்கு சவாலானதாகத்தான் இருக்கும்.

கையில் அதிகாரமில்லாமல் கட்சியைக் கட்டுக்கோப்பாகக் கொண்டு போய் அதன் முழுத் தலைமையையும் கட்டுப்பாட்டில் எடுப்பது எளிதான செயல் இல்லை. இனி பாஜகவின் உதவியும் அவருக்குக் கிடைக்காது. இன்னமும் சொல்லப்போனால் பாஜகவே குடைச்சல்தான் கொடுக்கும். இதையெல்லாம் தாண்டி அதிமுகவின் முழுக்கட்டுப்பாட்டை அவர் எடுத்துவிட்டார் என்றால் அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்காவது தமிழக அரசியலில் தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக எடப்பாடி பழனிசாமி இருப்பார். 

கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஆட்சியில் இல்லாத போதும் திமுக தன் வலுவை விட்டுவிடவில்லை. தம் கட்டிக் கொண்டேயிருந்தது. திமுக தனது இடத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டது. அடுத்த குறி அதிமுகதான். இனி அதிமுக வலுவான எதிர்கட்சியாகச் செயல்பட்டு தமிழகத்தில் திமுக- அதிமுக என்ற இரண்டு திராவிட இயக்கங்களுமே வலுவான சக்திகள் என்பதை எடப்பாடி பழனிசாமி அவர்கள் செயலில் காட்ட வேண்டும்.

Jan 5, 2021

என்ன மனுஷன்யா!

பெங்களூரு ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் எனக்கு மேலாளராக இருந்தவர் மகேஷ். மகேஷ் ஜெயராமன். திருச்சிக்காரர். டெல் நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த போது நிறுவனம் மாறிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் முளைத்தது. நல்ல சம்பளம்தான். ஆனால் அந்நிறுவனத்தில் ஏகப்பட்ட பணியாளர்கள். பெருங்கூட்டம். அவ்வப்பொழுது ஆட்களை வெளியில் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். எந்த அடிப்படையில் அனுப்புகிறார்கள் என்றே புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அது ஒருவகையில் பதற்றமாகவே இருக்கும். வேறு இடத்துக்கு மாறிவிடுவதுதான் உசிதம் என்று தேடத் தொடங்கியிருந்தேன். 

ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது. நேர்காணல் அடுத்த வாரம் வைத்துக் கொள்ளலாமா என்று கேட்டார்கள். வேலை தேடத் தொடங்கிய பிறகான முதல் நேர்காணல் அது. நேர்காணலுக்குத் தயாரிக்கிறேன் பேர்வழி என்று ஒரு வாரத்திற்கும் படபடப்பாகவே இருக்கும். ஒரு நேர்காணலை முடித்துவிட்டால் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருக்கும் என நினைத்தேன். என்ன மாதிரியான கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள் என்றும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

‘நாளைக்கே வரட்டுமா?’ என்று கேட்டேன்.  நேர்காணல் நடத்துகிறவரிடம் கேட்டுவிட்டுச் சொல்வதாக மதியம் அழைத்தார்கள். அடுத்த நாளே நேர்காணல் என்பதை உறுதிப்படுத்திவிட்டு, அலைபேசியில் அழைப்பதாகச் சொன்னார்கள். 

‘நானும் பெங்களூரில்தானே இருக்கிறேன்..நேரிலேயே வருகிறேன்’ என்றேன். மீண்டும் அவரிடம் விசாரித்துவிட்டு அழைத்தார்கள். அடுத்த நாள் நேர்காணல். எட்டரை மணிக்குச் சென்றுவிட்டேன். அப்பொழுதே நேர்காணல் நடத்துகிறவர் வந்திருந்தார். மகேஷ் ஜெயராமன் தன்னுடைய அணிக்கு ஆள் எடுப்பதாகச் சொன்னார். வழக்கமான முகஸ்துதிகளுக்குப் பிறகு தனியறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். 

‘எனக்கு வேண்டித்தான் சீக்கிரமாவே வந்துட்டீங்களா?’ என்றேன். ‘இல்லை எப்பவுமே எட்டரைக்கு வந்து விடுவேன்’ என்றார். தூக்கிவாரிப்போட்டது. இந்த மாதிரியான ஆளிடம் பணி புரியத் தொடங்கினால் நமக்கும் பிரச்சினை வந்துவிடும். எட்டு மணிக்கு அலுவலகம் வரச் சொல்வார்கள் என்கிற பிரச்சினைதான். ஆனால் நேர்காணல் மிகச் சாதாரணமாக நடைபெற்றது.ஆங்கிலத்தில்தான் உரையாடினோம். நிறையக் கேள்விகளுக்கு எனக்கு பதில் தெரியவில்லை. தெரிந்தவற்றைச் சொன்னேன். சில கேள்விகளுக்கு அவரே பதில் சொன்னார். ஒயிட் போர்டில் படம் வரைந்து விளக்கினார். அநியாயத்துக்கு நல்லவராக இருக்கிறாரே என்று நினைக்கும்படியான மனிதராக இருந்தார்.  வேலை கிடைக்குமா என்று தெரியவில்லை. முடித்துவிட்டு அலுவலகம் சென்றுவிட்டேன். ஆனால் அடுத்த ஒன்றிரண்டு நாட்களில் கடிதம் வந்துவிட்டது. ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸில் சேர்ந்தேன்.

மகேஷ்தான் மேலாளர். நேர்காணல் முழுக்கவும் ஆங்கிலத்தில் பேசியவர், பணிக்குச் சேர்ந்த முதல் நாளில் தமிழில் பேசினார். அவர் தமிழர் என்று அப்பொழுதுதான் தெரியும்.  ‘எழுத்தாளர் வா.மணிகண்டன்னு மத்தவங்ககிட்ட அறிமுகபடுத்தட்டுமா?’ என்றார். என்னைப் பற்றி அவருக்கு எதுவும் சொல்லியிருக்கவில்லை. ‘உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ என்றேன் ‘நான் நிசப்தம் படிப்பேன்’ என்றார்.  அதன்பிறகு நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகிவிட்டோம்.

நண்பராகவும் இருக்க முடியும்; அதே சமயம் மேலாளராகவும் இருக்க முடியும் என்பதை அவரிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஏதாவது பிடிக்காத விஷயத்தைச் செய்துவிட்டால்  அல்லது பணியில் தவறிழைத்துவிட்டால் அருகில் வந்து ‘உங்ககிட்ட பேசணும்’ என்று தனியறைக்கு அழைத்துச் செல்வார். ‘உங்ககிட்ட பேசணும்’ என்பதை அவர் ஆங்கிலத்தில் சொன்னால் அலுவல் ரீதியிலான உரையாடல் என்று புரிந்துவிடும். சொல்ல வேண்டியவற்றையெல்லாம் அறைக்குள் வைத்து முகத்தில் அறைந்தாற்போல நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவார். வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டுதான். எதையும் மனதில் வைத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார். 

பேசி முடித்துவிட்டு அவர் தன் இடத்துக்குச் சென்றுவிடுவார். நமக்குத்தான் ஒரு மாதிரியாக இருக்கும். அரை மணி நேரம் கழித்து வந்து ‘ஒரு வாக் போலாமா’ என்று தமிழில் கேட்டால் அதன் பிறகு அந்தத் தவறைப் பற்றி எதுவுமே பேச மாட்டார் என்று அர்த்தம். அவர் வாசித்தவற்றை, குடும்பம் பற்றி என்றெல்லாம் நண்பர்கள் பேசுவதைப் போலவே பேசிக் கொள்வோம். சிறு நிறுவனம்தான் அது. ஆனால் ஏகப்பட்ட அரசியல் செய்வார்கள். மகேஷூக்கு எதிரான அரசியலும் வெகு அதிகம். புலம்பியிருக்கிறார். ஆனால் அடுத்தவர்களுக்கு எதிராக துளி அரசியல் கூட அவர் செய்து பார்த்ததில்லை. எல்லோரும் நன்றாக இருக்கட்டும் என்று நினைப்பதில் மகேஷ் போன்று வேறு மனிதர்களை நான் சந்தித்ததில்லை.  ‘என்ன மனுஷன்யா’ என்பது அவருக்கு நூறு சதவீதம் பொருந்தும்.

மகேஷ் அதிதீவிரமான பக்தர். மிக அதிகமாக வாசிக்கக் கூடியவர். அதிகாலை மூன்று மணிக்கு எழுந்துவிடும் பழக்கம் கொண்டவர். அவரது மனைவி முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சியாளர் என்பதால் குழந்தைகள் எழுவதற்கு முன்பாக சமையலை முடித்து வைத்துவிடுவார். நிசப்தத்தில் அவர் குறித்து பெயர் குறிப்பிடாமல் எழுதியிருக்கிறேன். அவர் படித்துவிட்டு அருகில் வந்து சிரிப்பார்.  ‘மத்தியானம்தான் சொல்லிட்டு இருந்தேன், சாயந்திரத்துக்குள்ள எழுதிட்டீங்க...வெட்டியா இருக்கீங்களா? இருங்க ஏதாச்சும் டாஸ்க் அசைன் பண்ணுறேன்’.ஆனால் அதற்காகவெல்லாம் எப்பொழுதும் அதிகப்படியான வேலை தந்ததில்லை.

அவரைப் பற்றி அதீதமாகச் சொல்வதாகத் தெரியக் கூடும். 

ஆனால் மிகக் குறைவாகச் சொல்லியிருக்கிறேன். நீங்கள் நம்புவதற்காகச் சொல்கிறேன் - எனக்கு புது வேலை கிடைத்தவுடன் வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் கூட அது குறித்துப் பேசவில்லை. மகேஷிடம்தான் சொன்னேன். வேறு நிறுவனத்தில் வேலை வாங்கிச் செல்கிறேன் என்பதை யாராவது தன்னுடைய மேலாளரிடம் சொல்வார்களா? ஆனால் நான் சொன்னேன். ‘இங்க ஏதாச்சும் பிரச்சினையா?’ என்றார். அதெல்லாம் இல்லை என்றேன். சில கணங்கள் யோசித்துவிட்டு ‘சரிங்க...அது சரியா இருக்கும்’ என்றார். அதன் பிறகுதான் புதிய பணியை ஒத்துக் கொள்வதாக பதில் அனுப்பினேன். அந்தளவுக்கு நல்ல மனிதர். ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸின் கடைசி நாளில் ‘எப்போ வேணும்ன்னாலும் என் டீமுக்கு நீங்க வரலாம்’ என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

அதன் பிறகும் அவருடன் தொடர்பு உண்டு. மகேஷின் அப்பா சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டார். கஷ்டப்பட்டு வளர்ந்த மனிதர். தன்னுடைய கஷ்டம் எதுவும் தன் பிள்ளைகளுக்கு வந்துவிடக் கூடாது என்பதை கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக அலைபேசியில் பேசிய போது சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். 

அவர் எப்பொழுதுமே மதிய உணவைத் தவிர்த்துவிடுவார். அதற்கு பதிலாக பெரும்பாலும் நானும் அவரும், சில சமயங்களில் வேறு சில அலுவலக நண்பர்களும் ஒரு நீண்ட நடை சென்று வருவது வழக்கம் அந்தச் சமயத்தில் வறுத்த கடலையும், கொய்யாப்பழமும் உண்பார்.  நடையின் போது கம்பராமாயணப் பாடல்களை மனப்பாடமாக ஒப்பித்து விளக்கம் சொல்வார். அன்றைய தினத்தின் அதிகாலையில் மனனம் செய்த திருக்குறளை விளக்கி நவீன இலக்கியத்தில் தொடர்பு படுத்துவார். சிலப்பதிகாரமும் மனனம் செய்து வைத்திருந்தார். ஜெயமோகனின் வெண்முரசு தொடரை வரிவிடாமல் வாசிப்பார். ஆச்சரியமூட்டும் மனிதர் அவர்!

வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு முந்தைய நாள் மங்களூருக்கு குடும்பத்தோடு சென்றிருக்கிறார்கள். அவர் எப்பொழுதுமே பயணத்தை விரும்புகிறவர். காரிலேயே வட இந்தியா முழுவதும் சுற்றியிருக்கிறார். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள். மூத்தவன் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கிறான். அவன் மங்களூரில் தண்ணீருக்குள் விழப்போக அவனைக் காப்பாற்ற மகேஷ் முயன்றிருக்கிறார். காப்பாற்றிவிட்டார் ஆனால் மகேஷூக்குத்தான் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு இறந்துவிட்டார். கேள்விப்பட்ட கணத்திலிருந்து எனக்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது. அருகாமையில் இல்லாமல் வேறொருவர் வழியாகக் கேள்விப்பட்ட மரணம் ஒன்று இவ்வளவு அலைக்கழித்தது இப்பொழுதுதான். மகேஷ் போன்ற நல்லதொரு மனிதனை இனிமேல் சந்திக்க முடியுமா என்கிற ஆற்றாமைதான் அது.

தீவிர கிருஷ்ண பக்தரான மகேஷ் ஜெயராமனை வைகுண்ட ஏகாதசியன்று ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் இருக்கும் திருச்சிக்கு எடுத்து வந்துவிட்டார்கள். 42 வயதுதான். இந்தத் தலைமுறையில்தான் கையூன்றி மேலே எழுந்து கொண்டிருந்தார். அதற்குள் குழந்தைகளைக் கைவிட்டுவிட்டார். அவர்கள் இருவரும் நல்லபடியாக வளர வேண்டும் என மனதார விரும்புகிறேன்.

இதை எழுதக் கூடாது என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் யாருக்கு எப்பொழுது விதி முடியும் என்பதே தெரியவில்லை. அவருக்கு எதிராக அரசியல் செய்தவர்கள் கூட ஒரு கணம் கலங்கிப் போயிருப்பார்கள். மரணம் என்பதே ஒரு பாடம்தானே? எவ்வளவோ கற்றுக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விடுகிறது. 

Dec 31, 2020

வந்துட்டேன்னு சொல்லு!

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக பூஜ்யம் கல்வியாண்டு என்று செய்திச் சேனல் ஒன்றில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். கல்வியாண்டு என்றில்லை- மொத்தமாகவே 2020 வருடத்தை பூஜ்யம் வருடம் என்று சொல்லிவிடலாம். மார்ச் மாதம் தொடங்கி டிசம்பர் வரைக்கும் 2020 வருடமே பூஜ்ஜியம் ஆண்டுதானே? கொரோனா வந்த ஆரம்பத்தில் எதுவும் தெரியவில்லை. வெறும் பயம் மட்டுமே கவ்வியிருந்தது. மாலையில் பால் வாங்கச் சென்றால் ஊரே அடங்கிக் கிடக்கும். ஏதோ பாழடைந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டது போன்ற பிரமை உருவாகியிருக்கும். எங்கேயோ இருமல் சத்தம் கேட்டால் கூட முகம் தெரியாத பேய் ஒன்று துரத்தி வந்து கவ்வுவது போன்று பயமிருந்தது. வெளியில் சென்று வந்தால் எதையும் தொடாமல், கைகளைக் கழுவி, பிறகு குளித்து, துணிகளைத் தனியாகத் துவைத்து- நம்மில் பெரும்பாலானவர்களை இந்தச் சடங்குகள் ஒரு வழியாக்கியிருந்தது. எதற்கெடுத்தாலும் கைகளைக் கழுவுவது ஒரு மனோவியாதி. இல்லையா?

பயம் எல்லாக் காலத்திலும் பயமாகவே இருப்பதில்லை. மெல்ல நம் நெஞ்சாங்கூட்டுக்குள் நகர்த்தவே முடியாத கல் ஒன்றைத் தூக்கி வைத்துவிடுகிறது. நம்மையுமறியாமல் ஏதோவொன்று நம் குரல்வளையைப் பிடித்துக் கொள்கிறது. என்னதான் இயல்பாக இருக்க முயற்சித்தாலும்- இயல்பாகிவிட்டது போல நடித்தாலும் வீட்டை விட்டு வெளியேறாமல், அலுவலகத்துக்குச் செல்லாமல், புதிய முகங்களைக் காணாமல், எந்த மனிதனிடமும் இயல்பாக நெருங்க இயலாமல், எங்கே சென்றாலும் முகமூடியணிந்து நம் காற்றையே நாமே சுவாசித்து- எத்தனை இம்சைகள்? இனி எப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தாலும் எனக்கு அலர்ஜியான வருடமாக இது இருக்கும்.

2021 பிறக்கிறது. 

நேற்று இருந்ததைவிட இன்றும், இன்றைவிட நாளையும் சற்று சிறப்பாகவே அமையும் என்பதுதானே மனித மனம்? என்னதான் புரட்டி வீசினாலும் அடுத்த கணம் எழுந்துவிடுவோம் என்கிற பற்றுக்கோல்தான் நம்மை எழ வைக்கிறது. அப்படியே நம்புவோம். சொல்லிவைத்தாற்போல திடீரென்று புதிய மழை. தூறலும் துளியுமாகப் பெய்த மழை எல்லாவற்றையும் கழுவிச் சுத்தம் செய்துவிட்டது போன்ற மனநிலையைத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கிறது. மழை நனைத்திருந்த சாலையில் நடந்து வந்த போது குளிர்காற்று நுரையீரலை நிரப்பியது. எதனோடும் ஒட்டாத மனநிலையைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு பழைய இயல்புக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்று மனதுக்குள் உந்திக் கொண்டிருந்த தருணம் கனிந்து உடைவது போன்ற எண்ணத்தை இந்த மழைக் காற்று தந்துவிட்டது. இப்படியான ஒரு தருணத்திற்குத்தான் காத்திருந்தேன்.

தொடங்கும் வருடம் புதியதாக இருக்கும் என நம்புவோம். மழையில் நனைந்த மல்லிகையைப் போல சங்கடங்கள் இல்லாத வருடமாக அமையட்டும். 

கடந்த வாரத்தில் ஒரு இறப்புக்குச் சென்றிருந்தேன். எண்பது வயது மூதாட்டி. தாயார் இறந்த சோகத்தில் இருந்தார் மகன். மகனுக்கே அறுபதைத் தொடுகிற பருவம். அமைதியாக இருந்தவர் கடந்த வாரத்தில் இறந்து போன தனது பெரியம்மாவைப் பற்றிய ஒரு சம்பவத்தைச் சொன்னார். அம்மாவுக்கு ஒருவாரம் முன்னதாக அந்த மூதாட்டி இறந்திருக்கிறார். இவரிடம் ஒரு புல்லட் உண்டு. எப்பொழுதுமே கன வேகம்தான். பெரியம்மாவை புல்லட்டில் ஏற்றிச் செல்ல வேண்டிய சூழல். 

‘உன்னை கூட்டிட்டு போய் நீ உழுந்துட்டா காலத்துக்கும் சொல்லிக்காட்டுவ’ என்றாராம். அந்த பாட்டி ‘அந்தக் காலத்துல நான் எருமை மேலயே உக்காந்துட்டு போய் இருக்குறேன்..புல்லட்டு என்ன புல்லட்டு கெட்டியா புடிச்சுக்கிறேன்’ என்றாராம். இவரும் ஏற்றிக் கொண்டு சென்றவர் வெகு தூரம் சென்று வண்டியை நிறுத்தியிருக்கிறார். பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தால் பாட்டியைக் காணவில்லை. என்னடா இது வம்பாகிவிட்டது என்று வண்டியைத் திருப்பியவர்- புல்லட் வேறு புடு புடு என்று சத்தம் எழுப்பும் அல்லவா? ஒருவேளை பெரியம்மா அடிபட்டு முனகிக்கொண்டு கிடந்தால் அவரின் சத்தம் கேட்காதோ என்று ஓரடிக்கு ஒரு முறை வண்டியை நிறுத்தி ஒவ்வொரு இடமாக பெரியம்மா பெரியம்மா என்று அழைத்து ஏழெட்டுக் கிலோமீட்டர் தள்ளி வந்து கண்டுபிடித்தாராம்.  பெரியம்மாவைக் கண்டுபிடித்த போது இருட்டிவிட்டது. பெரியம்மா அதே இடத்தில் அடி எதுவுமில்லாமல் அமர்ந்திருந்து ‘நீ எப்படியும் வருவன்னு தெரியும்’ என்று சொன்னதாகச் சொல்லிச் சிரித்தார். அம்மாவின் மறைவையும் தாண்டி அவருக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. சாவதற்கு முன்பாக சில நாட்கள் வரைக்கும் ‘இவன் புல்லட்ல கூட்டிட்டு போய் தள்ளிட்டான்’ என்று சொன்னாராம். எல்லோரும் சிரித்துவிட்டோம். 

எவ்வளவு பெரிய துக்கத்திலும் மனிதர்கள் தமக்கான கதைகளையும், நகைச்சுவையையும் ஒளித்து வைத்திருப்பதுதான் நம் அத்தனை பேரின் வாழ்க்கையும் சுவாரசியமாக இருப்பதற்கான மூல ஆதாரம்.

உயிர் மீது பயம், நோய் மீது பயம், கிருமி மீது பயம் என்பதெல்லாம் வாழ்க்கையின் அங்கமாகிப் போனாலும் எல்லாவற்றையும் தாண்டி நம் இயல்புத்தன்மையைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது. அலட்டல் இல்லாமல் பேருந்தில் ஏறி, நினைத்த இடத்தில் உறங்கி, கிடைக்கிற உணவை உண்டு, பார்க்க வேண்டிய மனிதர்களைப் பார்த்து எப்பொழுதும் போல பேசி, கதை கேட்கும் நாட்கள் வாய்க்கட்டும் என்று மனம் விரும்புகிறது. அப்படியொரு நிலைமை 2021 இல் கூடிய சீக்கிரம் அமையும்.

அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்! நலமுடன் இருப்போம். மகிழ்வுடன் இருப்போம்!

Nov 8, 2020

வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதி

என்னடா இத்தனை நாளாக ஆளையே காணோம் என்று கேட்ட, கேட்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த, இவனை சொறிந்துவிட்டால் மறுபடியும் தினசரி பாட ஆரம்பித்துவிடுவான் என்பதால் இப்படியே இருக்கட்டும் என்று நினைத்த சகலமானவர்களுக்கும் வந்தனம்!

அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஜோ பைடனுக்கும் கமலா ஹாரிஸூக்கும் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன் என்று சொன்னால் நம்பவா போகிறீர்கள்? காஜல் அகர்வால் திருமணத்தால் சோர்வடைந்து கிடந்தேன் என்று சொன்னால் இல்லாத வம்பு வந்து சேரும் என்பதால் அதையும் சொல்ல முடியாது. எல்லோரும் நம்பக் கூடிய ஒரே காரண காரியம் கொரோனா. கொரோனா வந்தாலும் கூட 15 நாள்தான் அதிகபட்ச இடைவெளி. அதுவும் வந்தது. ஆனால் கொரோனாவா என்று தெரியாத கொரோனா. தொண்டை கமறிக் கொண்டேயிருந்தது. மூக்கு அடைத்தது. தனிமைப்படுத்திக் கொண்டேன். ஏழாவது நாளில் சுத்தமாக வாசனை போய்விட்டது. ‘துளசி வாசம் மாறினாலும் இந்த தவசி வார்த்தை மாறமாட்டான்’ என்ற சாகாவரம் பெற்ற வசனத்தைக் கூட காலி செய்யும் கொரோனா பன்னாடை! துளசியும் வாசம் மாறிவிட்டது. கற்பூரவள்ளியும் வாசம் மாறிவிட்டது. ஆனால் அதைத்தவிர வேறு எந்த தொந்தரவும் எனக்கு இல்லை. ‘நம்ம அடி தாங்கமாட்டான் பொடியன்’ என்று அதுவாகவே கருணை காட்டிவிட்டது.

ஆனால் கொரொனா காரணமாகத்தான் எழுதவில்லை என்பதும் உடான்ஸ். அது வந்து போயே ஒரு மாதம் இருக்கும். 

வேறு என்னதான் காரணம்?  வீட்டிலேயே இருந்து வேலை செய்யச் சொன்னாலும் சொன்னார்கள்- ‘சும்மா இருப்பதும் சுகம்’ என்பதை பழகிக் கொண்டேன். இங்கே ஒரு கருத்துச் சொன்னால் சண்டை வருகிறது. இன்னொருத்தர் சொல்லும் கருத்து நமக்குச் சுள்ளென்றாகிறது. கருத்துச் சொல்லாமல் கந்தாமியாக வாழவும் முடிவதில்லை. எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளாமல் நாம் உண்டு நம் வேலையுண்டு என்று இருந்து பார்த்தாலும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அதைத்தான் செய்து கொண்டிருந்தேன். எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை. உலகம் அதன் போக்கில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.  

நாம்தான் நினைத்துக் கொள்கிறோம்- ‘ங்கொக்கமக்கா நாம பேசலைன்னா உலகமே ஸ்தம்பித்து போய்விடும்’ என்றோ ‘நான் மட்டும் இல்லீன்னு வைய்யியியி..’ என்றோ ‘நம்மை மீறுன அறிவாளி இங்க எவன் இருக்கான்’ என்றோ- இப்படி ஏதோ ஒரு அரையும் குறையுமாக வெந்த கருத்து நமக்குள் இருக்கிறது. அப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மண்டையில் ஏறும் அரைவேக்காட்டுத்தனத்தை வடிய விடவும் இப்படியான அவகாசம் அவசியமானதாக இருக்கிறது. எஸ்.பி.பாலசுப்பிரமணியம் இறந்தாலும் கூட உலகம் அதன் போக்கில் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. நாம்தான் பார்த்தோமே! மரத்தில் ஒட்டியிருக்கும் வரைதான் இலைகளின் சலசலப்பெல்லாம். சற்றே வேகமாக காற்று வீசி உதிர்ந்தாலும் மக்கிப் போய்விடுவோம். அதற்குள் எத்தனை சலம்பல்கள், அழிச்சாட்டியங்கள்?

தத்துவம் எல்லாம் பேசுகிற நீ ஏன் திரும்ப வந்த? - இப்படியொரு கேள்வி வருமே. 

நிசப்தம் அறக்கட்டளையில் ஐம்பது லட்ச ரூபாய் பணம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ரூபாயும் அடுத்தவர்கள் பணம். விட்டுவிட்டுப் போக முடியுமா?  இதுவொரு சக்கரம். கொஞ்ச நேரம் நிறுத்தி வைக்கலாம். ஆனால் நிரந்தரமாக நிறுத்தி வைக்கவெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை. இடையில் கல்வி உதவி, குழந்தைக்கு அறுவை சிகிச்சை என்றெல்லாம் தொடர்ந்து உதவிகள் தொடர்ந்தன. ஆனால் எதையும் எழுதவில்லை. இனி வரிசையாக ஒவ்வொன்றாகச் சொல்கிறேன்.

திரும்பவும் ஆரம்பிக்க ஏதாவது உசுப்பேற்றல் அமையும் என்று காத்திருந்தேன். ஜோ பைடன் வெற்றி அறிவிப்பு வந்து சேர்ந்தது. அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஜோ பைடன் வென்றதற்கு இந்தியாவில் ஏன் இத்தனை குதூகலம் என்று யோசித்துப் பார்த்தால் ஒரேயொரு காரணம்தான் புலப்படுகிறது. உங்களுக்குப் புலப்படும் அதே காரணம்தான். அது அரசியல் காரணம்.

ஜோ பைடன் அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே வயதான குடியரசுத்தலைவர். நாற்பது வயதில் சலித்துப் போனவர்களுக்கும், இனிமேல் என்ன வாழ்க்கையில் இருக்கிறது என்று ஐம்பதாவது வயதில் எரிந்து எரிந்து விழுகிறவர்களுக்கும் வெளிச்சம் காட்டியிருக்கிறார். 77 வயதில் உலகின் மிகப்பெரிய வல்லரசை வழி நடத்தப் போகிறார். எந்த வயதிலும் எதுவும் முடிந்து போவதில்லை. எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் வாழ்க்கையின் புத்தம் புதிய அத்தியாயம் ஒன்று திறக்கக் கூடும். எதிர்பாராத மலர் ஒன்று மலரக் கூடும். 

அதனால்தான் ‘சும்மா இருப்பதே சுகம்’ என்று கிடக்காமல் எழுந்து பார், வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக முருகேசன் கூட ஆகலாம் என்று லேப்டாப்பைத் திறந்து தட்ட ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

எங்கே கோரஸாகச் சொல்லுங்கள்... ‘வருங்கால அமெரிக்க ஜனாதிபதி அண்ணன்....’

Sep 14, 2020

குவித்து என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

இந்தியா போன்ற மிகப்பரந்த மண்ணில்  ‘எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைக்கிறோம், ஒன்றாக்குகிறோம்’ என்று பேசுவது மிகப் பெரிய ஆபத்து. ஆனால் மத்திய அரசு அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறது. அரசியல் ரீதியாக வேண்டுமானால் அவர்களுக்கு இது பலனளிக்கக் கூடும். ஆனால் பொருளாதாரம், வளர்ச்சி என்ற நோக்கில் பார்த்தால் நம்மை புதைகுழிக்குள் தள்ளப் போகிறார்கள் என்று அர்த்தம். 

இன்றைய வணிகச் சூழலில் நாமும் நம் சமூகமும் வளர்ச்சியடைய வேண்டுமானால் ‘பரவலாக்கம்’(decentralization) மிக அவசியம். முடிவு எடுப்பதும் ஒரே இடம், திட்டமிடுதலும் ஒரே இடம், வழிகாட்டலும் ஒரே இடம் என்று எல்லாவற்றையும் டெல்லியில் குவித்து வைக்கும் போது அந்த இடத்தை யாரெல்லாம் அணுக முடியுமோ அவர்கள் மட்டும்தான் வளர்ச்சியடைவார்கள்- அப்பட்டமாகச் சொன்னால் வசதியும் அதிகாரமும், அரசியல் செல்வாக்கும் கொண்ட அதானியாலும், அம்பானியாலும் அணுக முடியும். அவர்கள் வளர்ச்சியடைவார்கள். அணுக முடியாதவர்கள் சிதைந்து போவார்கள். 

விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால்- வாய்ப்புகளை வழங்குவதற்காக உலகின் கதவுகள் திறந்த போது உருவாகியிருக்கும் சூழலை வைத்து மேலேறி வந்துவிட முடியும் என்று மிகச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு ஆச்சரியத்தக்க அளவில் வளர்ச்சியடைந்த மாநிலம் தமிழகம். வளர்ச்சி என்றால் ஒரேயொரு ஊருக்கான வளர்ச்சி, ஒரேயொரு தொழிலுக்கான வளர்ச்சியில்லை; மிகப்பரவலான வளர்ச்சி- உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இதைச் சொல்லவில்லை- 

தமிழகத்தில் வளர்ச்சியடைந்த பெருநகரங்கள் என்று எவற்றையெல்லாம் குறிப்பிட முடியும்? சென்னை, கோவை, திருச்சி, மதுரை தொடங்கி ஈரோடு வரைக்கும் மிகச் சிறப்பாக வளர்ச்சியடைந்த நகரங்களே பத்துக்கு மேல் தேறும். இவை தவிர மாவட்டத் தலைநகரங்கள் தொடங்கி மூன்றாம் நிலை நகரங்கள் வரை கணக்கெடுத்தால் ஐம்பதைத் தாண்டும். வளர்ச்சி என்பது கட்டமைப்பு, பொருளாதார வளர்ச்சி, தொழில் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது.  இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநிலத்தை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொண்டு அந்த மாநிலத்தில் எத்தனை நகரங்கள் தமிழக நகரங்கள் அளவுக்கு வளர்ச்சியடைந்திருக்கின்றன என்று பட்டியலிடுங்கள் பார்க்கலாம். இதனைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். பரவலான வளர்ச்சி என்று எடுத்துக் கொண்டால் மஹாராஷ்டிரா கூட தமிழகத்தைவிட பின்னால்தான் நிற்கும். 

இன்னமும் நுணுக்கமாக கொங்கு மண்டலத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்- கோவையில் ஃபவுண்டரி, திருப்பூரில் பின்னலாடை, காங்கேயத்தில் அரிசி, நாமக்கல்லில் முட்டை, திருச்செங்கோட்டில் லாரி, சங்ககிரியில் லாரிப் போக்குவரத்து, ஈரோட்டில் மஞ்சள் மற்றும் நெசவு, பவானி-குமாரபாளையத்தில் நெசவு, கரூரில் கொசுவலை, சேலத்தில் சேகோ- இப்படி வெறும் நூற்றைம்பது கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் எத்தனை தொழில்கள்? எத்தனை இலட்சம் பேர்களுக்கான வேலை வாய்ப்பை உருவாக்குகின்றன? எத்தனை கோடி வருமான ஈட்டித் தருகின்றன? இவையெல்லாம் வெறுமனே இந்த ஊரின் தொழில்கள் மட்டுமில்லை- இந்திய அளவில் இந்தத் தொழில்களின் போக்கையே நிர்மாணிக்கக் கூடிய ஊர்கள். நாமக்கல்லில் முடிவு செய்யப்படுவதுதான் முட்டை விலை, காங்கேயத்தில் முடிவு செய்யப்படுவதுதான் அரிசி விலை, ஈரோட்டில் முடிவு செய்யப்படுவதுதான் மஞ்சள் விலை என பட்டியலிடலாம். சாதாரண வளர்ச்சி இல்லை. பிரம்மாண்டம்!

எப்படி இவ்வளவு பரவலான வளர்ச்சி சாத்தியமானது? 

வரி விதிப்பு மாநிலங்களிடம் இருந்தது. திட்டமிடும் அதிகாரம் மாநில அரசாங்கத்திடம் இருந்தது. நிதியை ஒதுக்கீடு செய்வதும், தேவையான கல்விக்கூடங்கள், பாடத்திட்டங்களை உருவாக்கும் கட்டுப்பாடும் கூட மாநிலங்களிடம் இருந்தது. எந்தத் தொழிலுக்கு எந்தச் சலுகையை அளித்தால் அது அந்தத் தொழிலில் தாக்கத்தை உருவாக்கும் என்று மாநில அரசு முடிவு செய்தது. அதற்கேற்ப வரி விதிப்பை மாற்றியமைத்தது, சலுகை அளித்தது. அந்த ஊருக்குத் தேவையான வசதியை உருவாக்கித் தந்தது.  அந்தத் தொழிலுக்குத் தேவையான கல்விக்கூடங்களை அந்தப் பகுதியில் தொடங்குவதற்கான அனுமதியை மாநில அரசாங்கம் அளித்தது. இப்படி நிறையக் காரணங்களை அடுக்க வேண்டும்.  அதனால்தான் பரவலான வளர்ச்சி சாத்தியமானது. இப்படி அரசாங்கம் உருவாக்கித் தரும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு முதலாளிகள் திட்டமிட்டார்கள்- உழைப்பாளிகள் திறமையைக் காட்டினார்கள்- வேலை வாய்ப்புகள் பெருகின, வருமானம் பெருகியது அதனால் முதலாளிகள் மட்டுமின்றி மாநிலமும் சேர்ந்து வளர்ச்சியடைந்தது.

தமிழகம் வளர்ச்சியடைந்த மாநிலம் என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வதன் பின்ணணியில் இத்தகைய நுணுக்கமான காரணிகள் இருக்கின்றன. கடந்த நாற்பதாண்டு காலத்தில் தமிழகத்தில் பெரும் வளர்ச்சியை அடைந்திருக்கிறோம்- சென்னையைச் சுற்றி எவ்வளவு வளர்ச்சி? காஞ்சிபுரம் சாதாரண வளர்ச்சியா? சிவகாசியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்- இன்றைக்கு திருநெல்வேலி, விருதுநகர் ஆட்கள்தானே தமிழகம் முழுவதும் வணிக வலையமைவை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்? ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சி என்பதுதான் இது. எல்லோரையும், அனைத்துப் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி, தமிழகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதாவதொரு விதத்தில் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் மத்திய அரசாங்கத்தின் குவித்தல் (Centralization) என்ன செய்கிறது? 

ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்- மொத்த வரிவிதிப்பையும் மத்திய அரசாங்கம் தனது கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொள்கிறது. குமாரபாளையத்துக்கு என்ன தேவை என்ன என்பதை டெல்லியில் யார் யாரிடம் சொல்வது? கரூருக்கு என்ன சலுகை அவசியம் என்பதை யார் மத்திய நிதித்துறையிடம் சொல்லிப் புரிய வைப்பது? சரி, வரி விதிப்புதான் அரசாங்கம் முடிவு செய்கிறது என்றால் வசூலித்த நிதியை மாநில அரசுகளுக்குத் தருகிறதா? அதுவுமில்லை- பிப்ரவரி மாதக் கணக்குப்படி 12,000 கோடியை மத்திய அரசாங்கம் தமிழகத்துக்குத் தர வேண்டும்; அவர்களாக ஒரு வரியைப் போட்டு வசூலையும் செய்து கொள்கிறார்கள், வசூலித்த தொகையை மாநிலத்துக்கும் தருவதில்லை என்றால் மாநில அரசாங்கம் எந்தவிதமான வளர்ச்சித் திட்டங்களை உருவாக்க முடியும்?

மாநில அதிகாரத்தை மத்திய அரசாங்கம் தன்னிடம் குவித்துக் கொள்வதால் உருவாகும் சிக்கல்களின் ஒரு நுனிதான் இது. இதன் விளைவுகளை கடந்த நான்கைந்து வருடங்களில் உணரத் தொடங்கிவிட்டோம். ஒவ்வொரு தொழிலும் நசுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

உலகமயமாகிவிட்ட காலத்தில் பரவலாக்கம் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை ஓர் எளிய உதாரணத்தோடு இன்னமும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

90களுக்கு முன்பாக வெறும் தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்த காலம். அனைத்து வணிக நிறுவனங்களாலும் தூர்தர்ஷனில் விளம்பரம் கொடுப்பது சாத்தியமில்லை. விளம்பரக் கட்டணமும் அதிகம், விளம்பரத்தை உருவாக்கும் வசதிகளுமில்லை. அமுல், ஹிந்துஸ்தான் லீவர் மாதிரியான பெரிய நிறுவனங்கள் மட்டுமே விளம்பரப்படுத்துவார்கள். மற்ற நிறுவனங்கள் தங்களால் முடிந்த அளவுக்கு உள்ளூரில் ஆட்டோ வைத்து, செய்தித்தாள் விளம்பரங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஜாடிக்கு ஏற்ற மூடி என்று சிறு வருமானத்தில் வணிகம் நடந்து கொண்டிருந்தது. 

அப்படியான தருணத்தில் தனியார் சேனல்கள் அனுமதிக்கப்பட்டன. அதுதான் பரவலாக்கம் என்பது.  தமிழில் சன், ராஜ், விஜய் மாதிரியான சேனல்கள் நுழைந்தன. சக்தி மசாலா, பொன்வண்டு சோப்பு தொடங்கி சரவணா ஸ்டோர்ஸ் வரைக்கும் விளம்பர வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். ஆரம்பத்தில் சன் உட்பட தனியார் தொலைக்காட்சிகளில் விளம்பரத் தொகை மிகக் குறைவு- எனக்குத் தெரிந்து செங்கல் நிறுவனம் கூட விளம்பரம் செய்தார்கள். தங்களாலும் விளம்பரம் செய்வது சாத்தியம் தனியார் வணிக நிறுவனங்கள் விளம்பரம் செய்வதற்கான வழிவகைகளைத் தேடினார்கள். விளம்பர ஏஜென்ஸிகள் பெருகின. விளம்பரத் தயாரிப்பு, டிசைன், மாடலிங் என்று நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒரு துறை வளர்ந்தது என்றால் நம் கண்ணுக்குத் தெரிந்து தனியார் சேனல்கள் வளர வளர அதன் மூலமாக நிறுவனங்கள் வணிக நிறுவனங்கள் தங்கள் வணிகத்தை பெருமளவில் வளர்த்துக் கொண்டன.

தனியார் சேனல்களின் வளர்ச்சிக்கான வரைபடத்தையும் (Graph), சக்திமசாலா தொடங்கி சரவணா ஸ்டோர்ஸ் வரைக்குமான நிறுவனங்களின் வரைபடத்தையும் வரைந்து பார்த்தால் 99% பொருந்தும். அந்நிறுவனங்கள் உழைத்தன, திட்டமிட்டன- எல்லாமும் இருந்தாலும் அதனை மக்களிடையே கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வாய்ப்புகள் உருவாக்கித் தரப்பட்டதை மிக முக்கியமான அம்சமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். உடைக்க உடைக்கத்தான் வளர்ச்சி கிட்டும்.  பரவலாக்கம் என்பதற்கான ஓர் எளிய உதாரணமாக இதனைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறேன். 

பரவலாக்கம் என்பது தமிழகத்தில் எல்லாவிதத்திலும் நடைபெற்றிருக்கிறது. போக்குவரத்துத்துறையை மண்டலவாரியாகப் பிரித்தார்கள்- பஸ் போக்குவரத்து இல்லாத வழித்தடமே இல்லை. எந்த ஊரிலிருந்தும் இன்னொரு ஊருக்கு அதிகபட்சம் ஓரிரவில் சென்று அடைந்துவிட முடியும். இப்படி ஒவ்வொரு துறையிலும் மண்டலங்கள்- வாரியங்கள் என பரவலாக்கத்தை மிக விரிவாக அலச முடியும். 

வளர்ச்சிக்கான அடிப்படையான சூத்திரம் இது! கடந்த முப்பது-நாற்பதாண்டு காலத்தில் எவையெல்லாம் நம் வளர்ச்சிக்குக் காரணிகளாக இருந்தனவோ, எவையெல்லாம் தாராளமயமாக்கல் சூழலில் நமக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தருமோ அவற்றையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளாமல் டெல்லியில் கொண்டு போய்க் குவிக்கிறார்கள். இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே வரி, இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே மொழி, இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே கல்வித்திட்டம் என எல்லாவற்றையும் குவிப்பது வாய்ப்புகளைச் சுருக்கும், இதுவரையிலான வளர்ச்சியைச் சிதைக்கும். 

இவற்றை எதிர்ப்பது என்பது அரசியல் எதிர்ப்பு மட்டுமில்லை- நம் எதிர்காலத்தை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு எதிர்ப்பதுதான். 

தேசியக் கல்விக் கொள்கையால்- ஜி.எஸ்.டியால்- சுற்றுச்சூழல் அறிவிக்கையால் நீண்டகால விளைவுகள் என்ன என்பதை பரவலாகப் புரிய வைக்க வேண்டிய அவசியமும் நமக்கு இருக்கிறது. எங்களுக்கான உரிமைகளை எங்களிடம் தாருங்கள் என்று உரக்கக் குரல் எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது.

Aug 13, 2020

நிசப்தம் கல்வி உதவி

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் ஜூலை மாத வரவு செலவுக் கணக்கு இது. ஜூன் மாத வரவு செலவு விவரங்கள் இணைப்பில் இருக்கின்றன.

கல்லூரிச் சேர்க்கைகள் தொடங்குவதால் நிறையப் பேர் உதவி கேட்டுத் தொடர்பு கொள்கிறார்கள். 

அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் சேரும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே உதவுகிறோம்.

பெற்றோர் இல்லாத குழந்தைகளுக்கு முன்னுரிமை. 

இவை இரண்டையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு படித்து முடித்த பிறகு அடுத்தவர்களுக்கு உதவும் எண்ணம் இருக்கிற மாணவர்களா என்பதை மட்டும் விசாரிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மாணவர்களின் விவரம், சேரும் கல்லூரி மற்றும் மதிப்பெண் விவரங்களை மின்னஞ்சல் செய்யவும்.

குறைந்தபட்சம் 25 மாணவர்களுக்கு உதவ முடியும். தகுதியான மாணவர்கள் எனக் கருதும்பட்சத்தில் அடையாளம் காட்டவும்.

vaamanikandan@gmail.com