Apr 8, 2019

சாமி

‘ஆன்மிகவாதின்னு சொல்லிக்கிறவன் பூரா ஏமாற்றுக்காரன்தான்’ என்கிற ரீதியில் ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. யாரையெல்லாம் மனதில் வைத்துக் கொண்டு எழுதியிருந்தார் என்று தெரியவில்லை. நிறைய நண்பர்கள் இப்படிச் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.  நிறையப்பேரைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும். அடுத்தவர்களை ஏய்த்துப் பிழைக்காமல் எதையோ தேடியலையும் ஆன்மிகவாதிகள். கள்ளக்குறிச்சியில் ஒரு சாமியார் இருந்தார். அவர் பெயர் தெரியாது. கரப்பாத்திர சாமிகள் என்பார்கள். கரங்களையே பாத்திரமாகப் பயன்படுத்தி நான்கு வீடுகளில் இரந்து அதை உண்டு வாழ்ந்தவர். வசதியில்லாமல் இல்லை. பல ஏக்கர் நிலங்களுக்குச் சொந்தக் காரர். அந்த நிலத்தின் விளைச்சலில் அன்னதானத்துக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டு இவர் கடைசி வரைக்கும் இப்படித்தான் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாளைக்கு நான்கு வீடுகள்தான். அன்றைய தினம் எதுவுமே கிடைக்கவில்லையென்றாலும் ஐந்தாவது வீட்டில் கை ஏந்தாத சாமியார் அவர்.

அவர் சமாதி இருக்கும் இடத்திலேயே ஒரு சிவலிங்கத்தை வைத்து பணம் வசூலித்து ஒரு கோவிலைக் கட்டியிருக்கிறார்கள். கள்ளக்குறிச்சி பைபாஸில் சாமியார் மடம் என்ற இடத்தில் இருக்கிறது அந்தக் கோவில். நந்தவனம், தென்னந்தோப்பு என்றெல்லாம் இருந்தது. இப்பொழுது சாலைப்பணிக்காக அவற்றையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். கோவில் இருக்கிறது. வெகு அமைதியாக இருக்கும். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் போய்ப் பார்க்கலாம். அந்தச் சாமியாரை எப்படி ஏமாற்றுக்காரன் என்று சொல்ல முடியும்? தம் பாட்டுக்கு தம் வாழ்க்கையை வாழ்ந்த ஆன்மிகவாதி அவர். ஒடுக்கத்தூர் சாமிகள் பற்றி முன்பே எழுதியிருக்கிறேன். இவர்களை எல்லாம் பைத்தியங்கள் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். சம்பளம், குடும்பம், வருமானம், சொகுசு என யதார்த்த உலகம் என்று நாம் நம்பிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையில் இருந்து பார்த்தால் இவர்களை எல்லாம் பிழைக்கத் தெரியாதவர்கள்; பைத்தியங்கள் என்றுதான் சொல்லத் தோன்றும். ஆனால் அது அவர்களின் Personal Choice.

கார்போரேட் சாமியார்கள் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? அவர்களை வேண்டுமானால் ஏமாற்றுக்காரர்கள் என்று தயக்கமேயில்லாமல் சொல்லலாம்.

இந்த உலகத்தில் எதுவுமே சரியில்லை என்பதைத் திரும்பத் திரும்ப போதிக்கிறவர்கள் கார்போரேட் சாமியார்கள்தான்.  கார்போரேட் சாமியார்களைப் பின் தொடர்கிறவர்கள் தம்மை உயர்ந்த பீடத்தில் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். ‘ஆமாப்பா...இங்க எதுவுமே சரியில்லை’ என்று தாம் மட்டுமே யோக்கியம் என்று நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். இதுதான் மிகப்பெரிய அபாயகரமான மனநிலை. அத்தகைய மனிதர்களிடம் பேசிப் பாருங்கள். தம்மையுமறியாமல் எதிராளியைக் குற்றவுணர்வு கொள்ளச் செய்யும்படி மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.  ‘இந்தப் பாவப்பட்ட உலகின் அத்தனை கீழ்மைத் தனங்களிலும் உனக்கும் பங்கு இருக்கிறது’ என்பதை நமக்கு உணர்த்துவதும், சாமிகள் கற்றுத் தந்திருக்கும் வித்தைகளும், தியானங்களுமே அவற்றிலிருந்தெல்லாம் விடுதலையத் தருகின்றன என்பதுதான் அந்த மனிதர்களின் ஒரே நம்பிக்கை. தம்மைப் பின் தொடர்கிற ஒவ்வொரு மனிதனையும் போலியான பீடத்தில் அமரச் செய்து கற்பிதங்களை உருவாக்கி, ருத்திராட்சக் கொட்டையிலிருந்து, தியான வகுப்பு, நிழற்படங்கள் என எல்லாவற்றையும் வணிகமாக்கி அறுவடை செய்கிற ஆன்மிகவாதிகள்தான் ஏமாற்றுக்காரர்கள்.

எல்லோரையும் ஒரே தட்டில் நிறுத்திவிடுகிறோம். அரசியல்வாதிகள், சினிமாக்காரர்கள், தொழிலதிபர்கள் என்று ஒரு வட்டத்துக்குள் அடைத்து ‘நடிகைன்னா இப்படித்தான்’ என்று நாமாக ஒரு கேரக்டரை வடிவமைத்துக் கொள்வது போலவே சாமியார்களையும் ஒரு வட்டத்துக்குள் அடைத்து ‘சாமியார்ன்னா இப்படித்தான்’ என்று ஒரு முத்திரை குத்திவிடுகிறோம். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு அனுபவம் இருப்பது போலவே காவி தரித்துப் பரதேசியாகச் சுற்றும் மனிதர்களுக்கும் அனுபவமிருக்கிறது. கடவுளைத் தேடுகிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் நம்மைப் போலவேதான். நம்மில் எத்தனை பேருக்கும் நம் தேடல் குறித்து துல்லியத்தன்மை இருக்கிறது?  ‘இதுதான் என் இலக்கு’ என்று எத்தனை பேரால் சொல்லிக் கொள்ள முடியும்? அவர்களும் அப்படித்தான். ‘பெரிய ஆள் ஆகிவிட வேண்டும்’ என நாம் சொல்வது போலவே ‘சிவனைத் தேடுகிறேன்’ என்பார்கள். ‘பெரிய ஆள்ன்னா என்ன’ என்று கேட்டால் எப்படி நம்மால் வரையறுக்க முடியாதோ அப்படித்தான் சாமியார்களிடம்  ‘எது சிவன்’ என்று கேட்டால் பலருக்கும் சொல்லத் தெரியாது. சினிமாவைப் போல ஒரு நாள் திடீரென்று இடி இடித்து சிவன் தோன்றிவிடுவான் என்று நம்புகிறார்களோ என்று கூடத் தோன்றும். 

மனிதர்கள் எல்லோருக்குமே ஏதாவொரு தேடல் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஆனால் பெரும்பாலானவர்களுக்கும் அது துல்லியத்தன்மையில்லாத தேடல். ‘அடுத்த அஞ்சு வருசத்துல ஆகணும்?’ என்று கேட்டால் பதில் சொல்லத் தெரியாது. ஆனால் கடிவாளமிட்ட குதிரையைப் போல விடிந்தால் பையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறோம். மாதத் தொடக்கத்தில் நாம் எதிர்பார்த்த வருமானம் வந்துவிட்டால் போதும் என்பதைத் தவிர எந்த இலக்கும் இல்லாத அந்த ஓட்டத்தில் எல்லாவற்றையும் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறோம். சாமியார்கள் ‘அய்யோ..இதெல்லாம் சுமை’ என்று கருதி அவற்றையெல்லாம் தவிர்த்துவிட்டு நம்மைப் போலவே குருட்டாம்போக்கில் வேறு எதையோ ஓடுகிறார்கள்.

பரதேசிக் கோலம் தரித்திருக்கும் யாராக இருந்தாலும் நான்கைந்து கேள்விகளாவது பேசுகிற வழக்கம் எனக்கு. சாமியார்கள்தான் என்றில்லை. தனித்து அலையும் எந்த மனிதராக இருந்தாலும் எதையாவது பேசத் தோன்றும். விதவிதமான மனிதர்கள் தரக்கூடிய அனுபவமே நம் வாழ்வில் நாம் தேடிச் சேர்க்கக் கூடிய மிகப்பெரிய சொத்து என்பதை உறுதியாக நம்பலாம். எல்லோரையும் போலவே கூட்டமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிற மனிதர்களிடமில்லாத சுவாரசியம் தனித்து அலையும் மனிதர்களிடம் இருக்கிறது. கார்போரேட் சாமியார்களின் அடிமைகளைப் போல அவர்கள் என்னைக் குற்றவுணர்ச்சி கொள்ளச் செய்வதில்லை. கோவில்களில் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மனிதர்கள் யாரும் தம்மை பீடத்தில் வைத்துக் கொண்டு ‘உன்னால்தான் உலகமே அழிந்து கொண்டிருக்கிறது’ என்னைப் பார்த்துச் சொல்வதில்லை. உய்விக்க வந்தவன் என்று தம்மைப் பிரஸ்தாபித்துக் கொள்வதில்லை. எந்தத் தருணத்திலும் உடைந்துவிடக் கூடிய சோப்புக் குமிழிகள் அவர்கள். அத்தகைய எளிய மனிதர்களுக்கும் கயவர்களுக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசமிருக்கிறது. கார்போரேட் களவாணிகளுக்குக் குத்தும் ‘ஏமாற்றுக்காரன்’ என்கிற முத்திரை கோவில் முற்றத்தில் துண்டை விரித்துப் படுத்துறங்கும் சாமியாருக்குப் பொருந்தாது. 

Apr 3, 2019

குறி

‘அண்ணா உங்களுக்கு சாமி மேல நம்பிக்கை இருக்கா?’ என்று அந்த நண்பர் கேட்டு சில மாதங்கள் இருக்கும். ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போது நாத்திகம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது திராவிடர் கழகத்தின் பெரியவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தார்கள். நண்பர்கள் என்றால் , எங்கள் ஊரில் செந்தாமரை அச்சகம் என்றொரு கடை இருந்தது. அங்கே சிலர் கூடிப் பேசுவார்கள். அந்த உரையாடலில் பார்வையாளராக இருப்பேன். அதன் விளைவுதான். பிறகு ப்ளஸ் ஒன்னில் தோல்வி அடைந்துவிடுவேனோ என்ற பயம் தொற்றிய பிறகு மெல்லக் கடவுள் நம்பிக்கை வளர்ந்தது. நம்பிக்கை என்றால் அளவான நம்பிக்கை. வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாத, கடவுள் இல்லை என்று குரல் உயர்த்தாத நம்பிக்கை. கேட்ட நண்பரிடம் சொன்ன போது ‘குறி சொல்லுறது மேல நம்பிக்கை இருக்கா?’ என்றார். 

‘ஒருத்தரைப் பார்க்கப் போனேண்ணா....என் வாழ்க்கையில் நடந்ததையெல்லாம் அப்படியே சொல்லிட்டாரு’ என்றார். துல்லியமாகச் சொன்னதாகச் சொன்னார். அந்த மாதிரியான ஆட்களைத் தேடிப் போவதில் ஒருவிதமான க்யூரியாசிட்டி உண்டு. விதவிதமான மனிதர்களையும் புதுப்புது இடங்களையும் தேடி அடைவதைவிடவும் வாழ்வில் வேறு என்ன அனுபவங்களை அடைந்துவிடப் போகிறோம்?

சில நாட்களுக்கு முன்பாக புதுக்கோட்டை செல்லும் வாய்ப்பு வந்தது. நண்பரை அழைத்து முகவரியை வாங்கிக் கொண்டேன். புதுக்கோட்டை பக்கத்தில் கீழ்செட்டிப்பட்டி என்றொரு குக்கிராமம். மொத்தமாகவே முப்பது வீடுகள்தான் இருக்கும். சாலை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வண்டி வாகனம் உள்ளே செல்லும் வழி எதுவென்று தெரியவில்லை. பிரதான சாலையிலேயே வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நடக்க வேண்டும்.  ஆடு மாடு மேய்க்கிறவர்களிடம் ‘சாமியாடுவாருல்ல..அவர் வீடு எங்க இருக்குங்க?’ என்று கேட்டபடியே போய்ச் சேர்ந்த போது மாலை நான்கு மணி இருக்கும். அந்தக் கிராமத்திலேயே ஏ.சி பொருத்தப்பட்ட மாடி வீடு. 

அவர் வீட்டில் இல்லை. பக்கத்தில் ஒரு கோவில் கட்டுமானம் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. அதனருகில் ஒரு கொட்டகையில் இருப்பார் என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்கள். எனக்கு முன்பாக சிலர் இருந்தார்கள். அவர்கள் அதிகாலையிலேயே வந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். எளிய மனிதர்கள். இந்த மனிதர்களை எளிதில் ஏமாற்றிவிடலாம். நம் முறை வரும் போது ராகுல் காந்தி எந்தத் தொகுதியில் நிற்பார்? அதிமுக எத்தனை இடங்களில் வெல்லும் என்றெல்லாம் கேட்டுவிட வேண்டும் என முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். பத்து ரூபாய்க்கு வெற்றிலை வாங்கிக் கொண்டு வந்து வரிசையில் வைத்துவிட்டு காத்திருக்கச் சொன்னார்கள். ஓடு வேய்ந்த கொட்டகை அது. நடுவில் ஒரு பச்சை நிறத் துணியை திரைச்சீலையாகப் போட்டு குறி சொல்கிறவர் சீலைக்கு அந்தப் பக்கமாக அமர்ந்திருந்தார். குறி சொல்வதைக் கேட்க வந்திருந்தவர்கள் கிசுகிசுவென்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

திரைச்சீலையிலிருந்து மெதுவாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். நாற்பது வயதுக்குள்ளான மனிதர். இடுப்பில் வேஷ்டி மட்டும் அணிந்து அதன் மீது துண்டு கட்டியிருந்தார். மெல்ல உடலைக் குலுக்கியபடியே இருந்தார். புகையிலையைப் பிய்த்து வாய்க்குள் குதப்பி அருகில் இருந்த செம்பில் துப்பினார். ஒவ்வொரு சாமியாகப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். நமக்கு அதில் ஏதாவதொரு சாமி பொருந்தி வரும் வரைக்கும் அழைப்பு தொடர்கிறது. 

‘பட்டுக்கோட்டைக்காரா உள்ள வா’என்றார். அடங்கொண்ணிமலையா, நம்மை கரட்டடிபாளையத்துக்காரா என்று அழைப்பார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். யார் உள்ளே சென்றாலும் உடனடியாகப் பேச ஆரம்பிப்பதில்லை. ‘மைண்ட் ரீடிங் செய்யறாரோ?’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். புகையிலையைக் குதப்பி, எச்சிலைத் துப்பிவிட்டு, சாமியை அழைத்து ‘என்ன நடமாடும் வாகனத்தைக் காணோம்ன்னு வந்தியா’ என்றார் அந்தப் பட்டுக்கோட்டைக்காரனிடம். 

‘ஆமாம் சாமி’ என்றான்.  திக்கென்றாகிவிட்டது எனக்கு. யார் திருடியிருக்கிறார்கள், எந்தத் திசையில் இருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு ‘மூணு நாள் இல்லீன்னா மூணு வாரத்துக்குள்ள உனக்கு வந்து சேரும் போ’ என்றவர் ஐந்தாயிரம் ரூபாயைக் கேட்டார். அந்தப் பையன் கொடுத்துவிட்டு வந்தான். நான் வேறு நல்ல சட்டை அணிந்திருந்தேன். நிறையக் காசு கேட்டுவிடுவாரோ என்று பதற்றம் வந்துவிட்டது. 

பட்டுக்கோட்டைக்காரன் வெளியே சென்ற பிறகு சாமியாடி எழுந்து கிளம்பிப் போய்விட்டார். எனக்கு முன்பாக இருந்தவர்கள் ‘அவ்வளவுதான்..இனி எப்போ வருவாருன்னே தெரியாது’ என்றார்கள். அந்தப் பட்டுக்கோட்டைக்காரன் வசமாகச் சிக்கினான். ‘வண்டி கிடைச்ச பிறகு காசைக் கொடுக்கலாம்ல..’ என்றேன்.  ‘எனக்கு ஒன்றரை வருஷமா தெரியுங்க’ என்று வெட்டிருப்பாகச் சொன்னான். ‘எனக்குத் தெரியும்..நீ வேலையைப் பாரு’ என்கிற தொனி அது. அடங்கிக் கொண்டேன். 

கோவில் கட்டுமானம் நடக்கும் இடத்தில் கொஞ்ச நேரம் அமர்ந்திருந்துவிட்டு எழுந்து வந்தவர் என்னிடம் வந்து ‘எப்படி வந்தீங்க?’ என்றார். ‘ஒரு நண்பர் பைக்கில் கொண்டு வந்துவிட்டார்’ என்றேன். உண்மையில் காரில் சென்றிருந்தேன். கார் என்று சொன்னால் பணம் அதிகமாகக் கேட்பாரோ என்ற பயம்தான். அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. ‘யார் உங்களுக்கு சொன்னாங்க?’ என்றார். ‘புதுக்கோட்டையில் பிரசாத்ன்னு ஒருத்தர்’ என்றேன். அதுவும் பொய்தான். அவர் திரைச்சீலைக்குப் பின்பாக அமர்ந்து கொண்டார்.

அடுத்ததாக இன்னொரு பெண். அவரிடம் கீழ்செட்டிப்பட்டியில் சாமி திருவிழா எப்படி நடக்கும் என்று விலாவாரியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். இப்படியே வெட்டி அரட்டை அடித்தால் இவர் எப்பொழுது நம்மை அழைப்பார் என்று கடியாக இருந்தது. பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் ‘என்னங்க இது?’ என்றேன். ‘ராத்திரி பண்ணெண்டு மணி ஆனாலும் ஆவும்..’ என்றார். பகலில் நடந்துவிடலாம். இரவில் அந்தச் சாலையில் எப்படி நடப்பது என்று பயமாகிவிட்டது. ‘ஆட்டோ ஏதாச்சும் வருமா’ என்றேன். அவர் சிரித்தார். அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டேன்.

புகையிலை, எச்சில், சாமி அழைப்பெல்லாம் முடிந்த பிறகு அந்தப் பெண்ணிடம் ‘மணவாளன் செத்தாக் கூட நிம்மதியா இருக்கும்ன்னு நினைக்குறியா தாயி...குடிச்சுட்டு அத்தனை சித்ரவதை உனக்கு’ என்றார். அந்தப் பெண் தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். ‘உனக்கு ரெண்டு பசங்க கொடுத்திருக்கேன்ல..மூணாவது பையனா இவனை மாத்தி உனக்கு அடங்க வைக்கிறேன்’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

இருள் கவிந்து கொண்டிருந்தது.  திரைச்சீலையை விலக்கி சாமியிடமே ‘ராத்திரியாகிடுச்சு....இங்கிருந்து எப்படி போகலாம்?’ என்றேன். அவர் அப்பொழுதும் அந்தப் பெண்ணுக்கு குறி சொல்லிக் கொண்டுதான் இருந்தார். அனுமதியில்லாமல் மேலாளர் அறைக்குள் நுழைந்த ப்ரெஷர் போல ஆகிவிட்டது. ‘கொங்கு நாட்டுக்குப் போகணுமா? கார்தான் மெயின் ரோட்டுல நிக்குதுல...உக்காருங்க..கொண்டு வந்துவிடுறேன்’ என்றார். சத்தியமாக வெலவெலத்துவிட்டது. இது எப்படி சாத்தியம்? ஏதாவது மனோவியல் சூத்திரம் என்றாலும் கூட எப்படி முடியும்? இதில் என்னவோ சூட்சமம் இருக்கிறது. நூறு சதவீதம் துல்லியமாகச் சொல்ல வாய்ப்பில்லை. ஒருவேளை அவரிடம் பேசியிருந்தால் ஏதாவது க்ளூ கிடைத்திருக்கக் கூடும். இன்னொரு நாள் வந்து கொள்ளலாம் என்று கிளம்பி வந்துவிட்டேன். அவர் கோவில் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் பெரியநாயகி அம்மனை ‘சாமீ...பின்னாடி வந்து பொடனில சாத்திடாத’ என்று மனமுருகி வேண்டிக் கொண்டபடியே ஓட்டமும் நடையுமாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். ’ காரில் ஏறும் வரைக்கும் திக் திக்கென்றேதான் இருந்தது. 

குறி சொல்லுதல் பற்றிய விவரம் உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?

Mar 21, 2019

தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்

2004 ஆம் ஆண்டு எம்.டெக் ப்ராஜக்ட் செய்வதற்காகச் சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். கனவுகளின் காலம் அது. சனி, ஞாயிறுகளில் எந்த யோசனையுமில்லாமல் காலையில் கிளம்பி இரவு வரைக்கும் சென்னையின் தெருக்களில் சுற்றித் திரிந்த இலக்கற்ற பருவம். அப்படியான ஒரு நாளில் ‘எஞ்சோட்டுப் பெண்’ என்ற புத்தகத்தின் திறனாய்வு மைலாப்பூரில் நடப்பதாகவும் வைரமுத்து கலந்து கொள்வதாகவும் நிறைய போஸ்டர்கள் ஒட்டியிருந்தார்கள். வைரமுத்துவைப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக அந்த அரங்குக்குச் சென்றேன். அது தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய புத்தகம். வைரமுத்துவுக்கு முன்பாகவே கவிஞர் மனுஷ்ய புத்திரன் வந்திருந்தார். அங்குதான் அவருடன் எனக்கு அறிமுகம் கிடைத்தது. எனது வாழ்நாளில் எழுத்து, வாசிப்பு சார்ந்த பயணத்துக்குக்கான தொடக்கப்புள்ளி அந்தக் கூட்டம்தான்.

ஒரு மார்ச் 15 ஆம் நாளில், மனுஷ்ய புத்திரன் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்துக்காக சுமதி என்கிற தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் வந்திருந்தார். ராணி மேரிக்கல்லூரியின் பேராசிரியராகத்தான் அறிமுகம். அப்பொழுது நான் மாணவன் என்பதால் பேராசிரியர்களிடம் காட்டும் தொலைவை அவரிடமும் காட்டினேன். அவர் கிளம்பிய பிறகு அவரைப் பற்றி மனுஷ்ய புத்திரன் சொன்னார்.  அவரது புத்தகத்தை ஒரு பிரதி கொடுத்து அனுப்பினார். 


அப்பொழுது செல்போன் எல்லாம் இல்லை. நினைத்தவுடன் தொடர்பு கொள்வதும் சாத்தியமில்லை. தமிழச்சியுடன் பெரிய அறிமுகமுமில்லை. ஒன்றிரண்டு வருடங்களுக்குப்  பிறகு இன்னொரு புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்வில் ‘மணி நல்லாருக்கீங்களா?’ என்றார். எனது பெயரை நினைவில் வைத்துக் கேட்டது வெகு சந்தோஷமாக இருந்தது. அதன் பிறகு அவ்வப்போது மின்னஞ்சல் அனுப்புவதுண்டு. ஏதாவதொரு நிகழ்ச்சிகளில் சந்தித்துக் கொள்வோம். அலைபேசி வந்த பிறகுதான் அவரிடம் நிறையப் பேசினேன். கடந்த பத்தாண்டுகளில் பல குழப்பங்களுக்கு அவரிடம்தான் தீர்வு கேட்கிற அளவுக்கு நெருங்கியிருக்கிறேன். எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று அவர் எதையுமே சொன்னதில்லை. ‘பத்து நிமிஷம் டைம் கொடுங்க’ என்று கேட்டுவிட்டு பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு திரும்ப அழைத்துப் பேசுவார். நம்முடைய பிரச்சினைகளுக்காக பத்து நிமிடங்கள் யோசித்துவிட்டு தீர்வு சொல்கிறவர்கள் எத்தனை பேர்கள் இருப்பார்கள்? அவரை நன்கு அறிந்தவர்களுக்கு இது தெரிந்திருக்கும். 

நம் பிரச்சினைகளுக்கு எல்லோரிடமுமா தீர்வு கேட்போம்? அவரிடம் தீர்வு கேட்க ஒரு காரணமிருக்கிறது. 2009 ஆம் ஆண்டில் ஒரு சாலைப் பயணத்தில் மிகப்பெரிய விபத்து நடந்தது. அவரது எதிர்காலமே முடிந்துவிட்டது என்றார்கள். ஆனால் சில மாதங்களில் அதே மனதைரியத்துடனும், புன்னகையுடனும் எழுந்து வந்தார். அவரது மன தைரியம் அபாரமானது. விபத்து குறித்து, அந்தத் தருணத்தில் அவரது மனநிலை குறித்து அவரிடம் நிறையப் பேசியிருக்கிறேன். அளவுகடந்த மன உறுதி கொண்ட இரும்பு மனுஷி என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வாய்த்த தருணங்கள் அவை. 

பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக எப்படி மேடம் என்று அழைத்தேனோ இன்றைக்கும் அப்படியேதான் அழைக்கிறேன். இன்று வரைக்கும் ‘நல்லாருக்கீங்களாப்பா?’ என்று அதே வாஞ்சையுடன் பேசுகிறவராகத்தான் இருக்கிறார். என்னிடம் மட்டுமில்லை- பழகுகிறவர்கள் அத்தனை பேரிடமும் அப்படித்தான் இருக்கிறார். இரும்பு மட்டுமில்லை- எளிய மனுஷியும் கூட. எனக்குத் தெரிந்து அவர் பகையாளியை உருவாக்கியதில்லை. அவரளவுக்கு மிகப்பெரிய நட்பு வட்டம் கொண்டவர்களும் எனக்குத் தெரிந்து வேறு யாருமில்லை. அவர் வழியாகவே நிறையத் தொடர்புகள் எனக்கு உருவாகின.


ஏதோவொரு திமுக மாநாட்டில் கொடியேற்றுவதற்கான அழைப்பு வந்தவுடன் பேராசிரியர் பணியை ராஜினாமா செய்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டவுடன் கடும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் இதை எப்படி நேரடியாகக் கேட்பது என்று தயங்கிக் கேட்டதில்லை. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவருடன் நட்பானவுடன் ‘இப்போ நீங்க வேலையில் இருந்திருந்தீங்கன்னா பிரின்ஸிபல் ஆகியிருப்பீங்க மேடம்’ என்றேன். சிரித்துக் கொண்டார்.  இதுதான் தருணம் என்று ‘தவறான முடிவு எடுத்துட்டோம்ன்னு எப்பவாச்சும் நினைச்சிருக்கீங்களா?’ என்று கேட்டேன். ‘ச்சே..ச்சே...யோசிச்சுத்தானே முடிவு எடுத்தேன்..’ என்றார். 

ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் அவருக்கு சீட் கிடைக்கும் என்று சொல்வார்கள். பதினைந்து வருடங்கள் கழித்து இப்பொழுது அவருக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. 

சுமதி என்கிற தமிழச்சி தங்கபாண்டியனிடம் ஆச்சரியப்படுகிற அம்சங்கள் நிறைய உண்டு. அவரைப் பாராட்டி எழுதினால் அது தேர்தல் நோக்கத்துக்காக எழுதப்பட்டதாகி விடக் கூடாது என்ற தயக்கம் இருக்கிறது. ஆனால் இதுதான் சரியான தருணம் என்றும் கூடத் தோன்றுகிறது. எந்தவொரு கூட்டத்திலும் தயாரிப்பில்லாமல் வந்து பேசி பார்த்ததில்லை. அவரது பேச்சில் நிறையத் தரவுகள் இருக்கும். மேற்கோள்கள் இருக்கும். ஆங்கிலமும் தமிழும் பேச்சில் நடனமாடும். 

மிக ஆச்சரியமாக, தமிழச்சி தங்கம் அணியமாட்டார். தெருவோரக் கடைகளில் விற்கும் பாசி மணிகள்தான். இப்படி அவரைப் பற்றி சின்னச் சின்னச் செய்தியாகச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கலாம். தேர்தல் முடிந்த பிறகு நிறைய எழுதுகிறேன். அவரிடம் குறைகள் ஏதேனும் இருக்கிறதா என்று கேட்டால் எனக்குத்  தெரியவில்லை. நிறைகள்தான் முன்னால் வந்து நிற்கின்றன. 

வாழ்வின் மிகப்பெரிய உயரங்களையும் வீழ்ச்சிகளையும் பார்த்தவர் அவர். கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக அறிந்திருக்கிறேன். அவர் இன்னமும் அதே மல்லாங்கிணறைச் சார்ந்த சொமதியாகத்தான் இருக்கிறார். அதுதான் அவரது மிகப்பெரிய பலமும் கூட. ஆழ்ந்த புலமை, விரிவான வாசிப்பு, தீர்க்கமாகப் பேசுகிற திறன், கள்ளமில்லாத நட்பு எனக் கலந்து கட்டிய ஆளுமை இந்தச் சுமதி. 

தென் சென்னையின் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக வேண்டும் என மனப்பூர்வமாக வாழ்த்துகிறேன்.

Facebook
Twitter

Mar 18, 2019

எதிர்பார்த்த வேட்பாளர்...

நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் போட்டியிடும் வேட்பாளர்களின் பெயர்கள்  கிட்டத்தட்ட இறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டன. நான் எதிர்பார்த்த பெயர் ஒன்று விடுபட்டுப் போயிருக்கிறது. சத்யபாமா. திருப்பூர் நாடாளுமன்றத் தொகுதியின் உறுப்பினராக இருந்தவர். கிட்டத்தட்ட 87% வருகைப்பதிவு, 137 விவாதங்கள், 457 கேள்விகள் என தமிழக எம்.பிக்களில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு பணியாற்றியவர் அவர். பிற எம்.பிக்கள் என்ன செய்தார்கள் என்பதை பி.ஆர்.எஸ் இந்தியா என்ற தளத்தில் பார்த்துக் கொள்ளலாம். 

அவருக்கு வாய்ப்புத் தர வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தாலும் கூட, உள்ளூரில் அவருக்கு எதிரான அரசியல் உண்டு என்பது தெரிந்த விவகாரம்தான். 

மிகச் சாதாரணமாகவே சத்யபாமாவின் அரசியல் வாழ்வு தொடங்கியது. தொடக்கத்தில் யூனியன் கவுன்சிலர் பிறகு யூனியன் சேர்மேன் என்றிருந்தவருக்குக் கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஜெயலலிதா வாய்ப்புக் கொடுத்தார். ஜெயலலிதாவுக்கு அவர் செல்லப்பிள்ளையும் கூட.  ஜெ. உயிரோடிருந்திருந்தால் சத்யபாமாவின் வளர்ச்சி தொடர்ந்திருக்கக் கூடும். ஆனால் ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு சத்யபாமா தடுமாறியதைக் கண்கூடக் காண முடிந்தது. அந்தத் தருணத்தில்தான் அவரை எதிரியாகக் கருதிக் கொண்டிருந்தவர்கள் தலை தூக்கினார்கள். 

அரசியலில் நம்மை ஒருவர் நசுக்கத் தொடங்கும் போது நாமும் எதிர்க்கத் தொடங்கிவிட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் மேலிடத்தில் வலுவற்று இருப்பவர்கள் ‘தேவையில்லாமல் இவரைப் பகைத்துக் கொள்ளக் கூடாது’ என்று நினைப்பார்கள்.  எம்.பியாக இருப்பவர் தமக்கென தனிப்பட்ட கூட்டம் ஒன்றை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் ‘நமக்கு எதுக்கு வம்பு?’ என்று அடங்கிப் போகத் தொடங்கினார். தமது எதிரிகள் கலந்து கொள்ளும் நிகழ்வுகளில் அவரும் கலந்து கொண்டார். சமாதானம் ஆகிக் கொண்டார்கள் என்றுதான் வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்கள் கருதினார்கள். ஆனால் அரசியலில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவர்கள் வெளியில் அப்படிக் காட்டினாலும் உள்ளுக்கு கத்தியைக் கூர் தீட்டிக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். அந்தக் கத்தியை இப்பொழுது சத்யபாமாவின் அரசியல் வாழ்க்கையில் பதம் பார்த்திருக்கிறார்கள்.

கடந்த ஒன்றிரண்டு வருடங்களாகவே சத்யபாமா ஓரங்கட்டப்பட்டார். அவருக்கான முக்கியத்துவம் பெருமளவு குறைக்கப்பட்டது. நானறிந்த வரையில் சத்யபாமா பெரிய மேடை வேண்டும், கூட்டம் வேண்டும் என்றெல்லாம் எதிர்பார்க்கிறவர் இல்லை. ‘ஒரு நிகழ்ச்சி இருக்கு வர முடியுங்களா மேடம்’ என்றால் எதைப் பற்றியும் கருதாமல் சரி என்று சொல்கிற வகைதான் அவர். அதேசமயம், ‘நான் வந்துடுவேன்..ஆனா உங்களுக்குத் தேவையில்லாத சிக்கல்’ என்றுதான் தயங்குவார். அவரை அழைத்து நிகழ்ச்சி நடத்தினால் அவரது எதிரிகளிடம் நாம் பகைமையைச் சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்வார். அது உண்மைதான். ஆனால் அப்படி அவர் தயங்கியதுதான் அவருடைய மிகப்பெரிய பலவீனம் எனத் தோன்றியது. 

தனி ஆவர்த்தனம் நடத்தியிருக்க வேண்டும்; எந்த நிகழ்ச்சியென்றாலும் தயங்காமல் கலந்திருக்க வேண்டும். ‘எனக்கு சீட் கொடுக்கலைன்னா என்ன நடக்கும் தெரியும்ல’ என்று வெளிப்படையாகப் பேசாமல் காட்டுகிற அளவுக்கு வாய்ப்புகள் இருந்தும் அவர் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தவறிவிட்டார் என்றுதான் தோன்றுகிறது. எம்.பியாக தமது கடமையைச் செய்தவர், டெல்லியில் தொடர்ந்து அமைச்சர்களையும், அதிகாரிகளையும் பார்த்து மனுக்கள் வழங்குவதுமாக இருந்தவர் உள்ளூர் அரசியலில் ஏமாந்துவிட்டார். அவருக்கான வாய்ப்புகள் தட்டிவிடப்பட்டுவிட்டன. சமாதானமாகச் சென்றவரை இப்பொழுது முழுமையாக ஓரங்கட்டிவிட்டார்கள். 

அரசியலில் வாய்ப்பிருக்கும் போது வலுவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால் இப்படித்தான் ஆகும். இதற்கு மேல் இதைப் பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

சத்யபாமா எம்.பி மீது விமர்சனங்கள் இல்லாமல் இல்லை. தமிழகம் பாதிப்புக்குள்ளான பொதுவான விவகாரங்களில் கட்சியை மீறி தம்முடைய குரலை எந்தவிதத்திலும் பதிவு செய்யவில்லை என்று அவர் மீது குற்றச்சாட்டு உண்டு. அது மிகச் சரி. ஆனால் கடந்த முறை நாம் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பி வைத்த தமிழக எம்.பிக்களின் செயல்பாடுகள் என்னவென்று நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான். அந்தக் கூட்டத்தில் ஒன்று வெளியில் பிரகாசித்தது. தமது தொகுதிகளின் பிரச்சினைகளை அறிந்தவராக, அவற்றைக் களைவதற்கான முன்னெடுப்புகளை மேற்கொண்டவராக சுழன்று கொண்டிருந்தார். அப்படிப்பட்டவர் நம்மூரில் இருந்து டெல்லி சென்ற உறுப்பினர் என்ற மகிழ்ச்சி கொஞ்சம் இருந்தது. 

அதையும் முடித்துக் கட்டிவிட்டார்கள். இந்த முறை திருப்பூர் தொகுதியில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் சார்பில் சுப்பராயனும் அதிமுக சார்பில் எம்.எஸ்.எம் ஆனந்தனும் போட்டியிடுகிறார்கள். இரண்டு பேருமே திருப்பூரைச் சார்ந்தவர்கள். கோபி, அந்தியூர், பவானி, பெருந்துறை என நான்கு தொகுதிகளில் இருக்கும் மக்கள்தான் வெற்றியை நிர்ணயிக்கப் போகிறவர்கள். சத்யபாமா இருந்திருந்தால் இந்தத் தொகுதிகளில் போட்டி கடுமையானதாக இருந்திருக்கக் கூடும். தொகுதிக்கு பொருத்தமானவர், வெல்ல வாய்ப்பிருப்பவர் என்பதெல்லாம் பிரச்சினையே கிடையாது; தமக்கு எதிரி உருவாகிவிடக் கூடாது என்பதுதான் அரசியலாக இருக்கிறது.

Mar 12, 2019

கொங்கு மண்டலமும் குற்றங்களும்

தமிழகத்திலேயே கோவையில்தான் கல்லூரி மாணவர்களிடையே மிக அதிகளவு கஞ்சாவும், போதை மாத்திரைகளும் கிடைப்பதாக ஒரு பேராசிரியர் சொன்னார். தனியார் பொறியியல் கல்லூரியின் பேராசிரியர் அவர். மிகைப்படுத்திச் சொல்கிறார் என நினைத்தேன். ஆனால் விசாரித்துப் பார்த்தால் அவர் சொன்னதில் உண்மையில்லாமல் இல்லை. மாணவர்களுக்கு எங்கிருந்தோ கஞ்சா கிடைக்கிறது. தனியார் மருத்துவமனைகளிலிருந்து மயக்க மருந்துகள் கடத்தப்பட்டு அவை ‘ஷாட்’களாக கல்லூரி மாணவர்களுக்கு விற்கப்படுகிறது. மிகச் சாதாரணமாக எக்ஸ்டெஸி மாத்திரைகளை வாங்குகிறார்கள். இப்படி இன்னமும் நமக்குத் தெரியாதவையெல்லாம் மாணவர்களுக்குச் சாத்தியமான சமாச்சாரங்கள்.

தமிழகத்தில் மிக அதிகளவிலான பண மோசடிகள் நடக்கும் ஊர்களில் திருப்பூரும் ஒன்று. கடன் வாங்கிவிட்டு தலைமறைவாவது தொடங்கி, செக் மோசடிகள், கந்துவட்டி என பட்டியல் மிகப்பெரியது. கொங்குப்பகுதியைச் சார்ந்தவன் என்ற முறையில் ஊர் மீதான பெருமிதம் இருந்தது. இங்கேயிருக்கும் மக்கள் மரியாதை தெரிந்தவர்கள்; பண்பானவர்கள் என்கிற எண்ணமெல்லாம் நிறைய இருந்தது. இன்னமும் இருக்கிறதுதான். வெள்ளந்தியான மனிதர்களைப் பார்க்கும் போதும், கிராமங்களில் வேளாண்மை செய்தும் பிழைத்துக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அதே பகுதியில்தான் பணமே பிரதானம் என்று எந்தவிதமான அறமும் இல்லாமல் ஒரு பெருங்கூட்டம் மிக வேகமாக வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. 

அறமில்லாத இடத்தில் எல்லோருமே வெட்டுப்படுவதுதான் நியதி. அதுதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. 

‘குற்றங்கள் எல்லா ஊர்களிலும்தான் நடக்கிறது. இன்றைக்கு ஒரு பிரச்சினை பூதாகரமானவுடன் இந்தப் பகுதியே அப்படித்தான்னு சொல்ல வேண்டுமா?’ என்று கோபம் வரத்தான் செய்யும்.  ஆனால் இதையெல்லாம் எப்பொழுது பேசுவது? ஒரு பிராந்திய மனநிலை என்றிருக்கிறதல்லவா? அங்கே நிலவும் பொது உளவியல் என்ன என்பது பற்றியதான விவாதங்கள் அவசியமில்லையா? புனிதமான பிம்பங்களை உடைத்து உண்மையிலேயே என்னதான் பிரச்சினை என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.  

நான்கு பேர்கள் நல்ல மனிதர்கள் என்றால் அதில் ஒருவராவது கபட எண்ணம் கொண்டவராக இருக்கிறார். மற்ற நான்கு பேர்களைப் போலவே அவர்களும் தும்பைப்பூ வெண்மையில் உடை தரித்து, ஆன்மிகம், கடவுள் எனப் பேசி மதத்தையும், சாதியையும், பணத்தையும் முகமூடியாகத் தரித்துக் கொள்கிறார்கள். மற்ற நான்கு பேர்களும் இவரை நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். மற்றவர்களிடம் இந்த வேடதாரியைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுகிறார்கள். அதைப் பார்க்கும் பிற சல்லிகளும் அதே வேடங்களை இம்மி பிசகாமல் ஏந்திக் கொள்கிறார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் யாரையும் நல்ல மனிதர் என்று நம்புவதைவிடவும், பார்க்க பாந்தமானவராக இருக்கிறார் என்று கருதுவதைவிடவும் ‘தமது எல்லாவிதமான குற்றவுணர்ச்சிகளையும் மறைப்பதற்கான வேடமாகவும், நியாயப்படுத்துதலாகவும் இப்படியொரு தோற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு பேசித் திரிகிறார்களோ’ என்று பதற்றமாக இருக்கிறது. அதற்கேற்ற வேடங்களில் பொருத்தமானவற்றை இந்தப் பகுதியே வழங்குகிறது.

அரிவாளை எடுத்து வெட்டி வீசுகிறவர்களைவிடவும் சாந்தமானவர்களாக நடிக்கிறவர்கள் பேராபத்துக் கொண்டவர்கள். கொங்கு மண்டலம் முழுக்கவும் அப்படியானவர்கள் விரவியிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும் போதே மனம் பதைபதைக்கிறது.

இன்னொரு புள்ளியையும் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அறம் சார்ந்து சம்பாதிப்பவர்களும் கூட ‘சம்பாதிப்பதெல்லாம் நம் பிள்ளைக்குத்தானே’ என்று  ஏகபோகமாக வாரி வழங்குகிறார்கள்.  அறம், வாழ்க்கை நெறிமுறைகள் என்பதையெல்லாம் தாண்டி ‘சந்தோஷமா இரு கண்ணு’ என்று தமது பிள்ளைகளுக்கு எல்லா வசதிகளையும் செய்து கொடுக்கிறார்கள். பணம் கொழிக்கும் ஓர் இளம் சமூகம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தறிகெட்டுத் திரிகிறது.  ஒரு கூட்டத்தில் தீய வழிக்கான தேடல்களோடு இருப்பவர்கள் இரண்டு பேர் இருந்தால் போதாதா? இன்னமும் நான்கு பேர்களை வளைத்துக் கொள்வார்கள். பல்கிப் பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது. நாளை அவன் சம்பாதிக்கும் போது ‘எப்படி வேண்டுமானாலும் சம்பாதிக்கலாம்’ என்றே முழுமையாக நம்புகிறான்.

அரையும் குறையுமாக பிரச்சினைகள் பற்றித் தெரிய வந்தாலும் கூட ‘நம் பையன் இதைச் செய்ய மாட்டான்; நம் பொண்ணு இதைச் செய்ய மாட்டாள்’ என்று நம்புகிற பெற்றோர்களே அதிகம்.  அப்படியே நம்பினாலும் கூட ‘வயசு அப்படி..போகப் போக சரியாகிடும்’ என்று அதைவிடவும் அதிகமாக நம்புகிறார்கள். இவற்றையெல்லாம்தான் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அதிகாரம், கொழிக்கும் பணம், எதையும் மூடி மறைத்துவிட முடியும் என்கிற தைரியம், கட்டற்ற சுதந்திரம், காமம், போதை, தொழில்நுட்பம் என பல தரப்பும் ஒரு தலைமுறையையே சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. பணம் இருந்தால் பிற எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என இன்னொரு கூட்டம் இதே மண்ணில்தான் மேற்சொன்ன எல்லாவற்றையும் தமக்கு ஏற்றபடி வளைத்துப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

எல்லோரும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல வாய் நிறைய மரியாதையோடு அழைக்கும் மனிதர்கள் மட்டுமே நிறைந்த பிரதேசமாக இல்லை. மோசடிக்காரர்களும், அதிகார வெறி கொண்டவர்களும், சாதியப் பித்து ஏறியவர்களும், மதத் துவேஷம், இவற்றையெல்லாம் வர்த்தமாக்கத் தெரிந்து கொண்டவர்களும் நிறைந்து பெருகிக் கொண்டிருக்கும் களமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது கொங்கு மண்டலம். இப்படியான அயோக்கியர்கள் அத்தனை பேருக்கும் நன்கு வேடம் அணியத் தெரிகிறது. அதே மரியாதை நிறைந்த வார்த்தைகளுடன் அன்பு குழையப் பேசத் தெரிகிறது. இப்படியான சூது நிறைந்த மனிதர்கள் சேர்ந்து ஒரு பகுதியின் பிராந்திய மனநிலையைக் கட்டமைக்கிறார்கள். ‘எந்த வரைமுறையில்லாமல் சம்பாதிக்கலாம். சம்பாத்தியம் மட்டுமே முக்கியம்’ என்று பிறரையும் நம்ப வைக்கிறார்கள். இங்கு நிலவும் நிலைகுலையச் செய்யும் மோசடிகளுக்கும், அத்துமீறல்களுக்கும் இப்படிக் கட்டமைக்கப்படும் பொது உளவியலே முழுமையான காரணம் என்று தீர்க்கமாக நம்பலாம். ‘புதுக்கோட்டையிலும் ராமநாதபுரத்திலும் கொலை செய்தவனெல்லாம் தப்பிச்சு வந்து இங்கே பனியன் கம்பெனியில் வேலை செய்கிறான்; அதனால்தான் குற்றச் செயல்கள் அதிகமாகிவிட்டன’ என்று அடுத்தவர்கள் மீது பழியைப் போடுவதும் கூட ஒருவிதமான தப்பித்தலே. நாம் எல்லாவிதத்திலும் சரியாக இருக்கிறோமா என்றும் யோசித்துப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உண்டாகியிருக்கிறது. 

கடந்த தலைமுறை வரைக்கும் குழந்தைகளுக்கு இவ்வளவு செகளரியங்கள் வழங்கப்படவில்லை. கேள்வி கேட்காமல் பணம் கொடுக்கப்படவில்லை. இரு சக்கர வாகனங்களும், கார்களும் கேட்காமலே கிடைக்கவில்லை. நீதி போதனை பேசினார்கள். திருக்குறளும், அறநெறிகளும் கற்பிக்கப்பட்டன. குடிப்பது அவமானம் என்ற பிம்பம் இருந்தது. அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பயப்பட வேண்டும் என்ற சூழல் இருந்தது. ஆசிரியர்களுக்கான சுதந்திரம் இருந்தது. திசை மாறும் பிள்ளைகளை அவர்கள் தண்டிக்கும் உரிமையைப் பெற்றிருந்தார்கள். குழந்தைகள் மீதான கண்காணிப்பு சற்றே வலுவாக இருந்தது. அதுதான் சமூகத்திற்கான பொதுவான மனநிலையை உருவாக்குவதாகவும் இருந்தது.  இன்றைக்கு எல்லாவற்றையும் உடைத்து வீசியிருக்கிறோம். பக்கத்து வீட்டுப் பையன், எதிர்வீட்டுப் பெண் என பிறரை அளவுகோலாக வைத்துத்தான் நம்முடைய முடிவுகள் இருக்கின்றன. ஆசிரியர்கள், பள்ளிகள் என்பதைவிடவும் தொழிலும் வருமானமுமே உளவியல் கட்டமைப்பில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுகளுமில்லாதவர்களுக்கு எதைப் பற்றிய யோசனையுமில்லாமல் போய்விடுகிறது. பின்விளைவுகள் பற்றியக் கவலையே இல்லாமல் ஆகிவிடுகிறது.

கட்டுப்பாடில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் குதிரையின் கடிவாளத்தை இழுத்துப் பிடித்தே தீர வேண்டும். நம்மை நம் பெற்றோர்கள் எப்படி வளர்த்தார்கள் என்று குறைந்தபட்சமாகவாவது சிந்திக்க வேண்டும். பணத்தைத் தாண்டி நம் வாழ்க்கையை அர்த்தப்படுத்தும் நெறிகள் இருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாதவரைக்கும் சூழல் மோசமாகிக் கொண்டேதான் இருக்கும். ஆனால் அதெல்லாம் இனி சாத்தியமா என்றே தெரியவில்லை. எந்தவிதமான சுய உணர்வுமில்லாமல் ஓடுகிற வேட்டை நாயாக இந்தப் பகுதி மாறிவிட்டது என்றுதான் தோன்றுகிறது.

Mar 7, 2019

கமலின் அரசியல்

ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். அப்பாவி மனிதர். வேலூர் சென்றிருந்த போது திரும்பத் திரும்ப அழைத்து கடைசியில் தொடர்வண்டி நிலையத்தில் வந்து பிடித்துவிட்டார். கையில் இரண்டு காலண்டர்களை வைத்திருந்தார். 

‘உங்களுக்குத்தான்’ என்றார். வாங்கிப் பார்த்தால் கமலஹாசன். எங்கள் வாக்கு விற்பனைக்கு இல்லை என்று காலண்டரில் அச்சிட்டிருந்தார். நண்பருக்கு பெரிய வருமானம் எதுவுமில்லை. கமல் மீதான பிடிப்பில் சொந்தக்காசில் அச்சடித்திருந்தார்.

‘நடிகரோட படத்தை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றால் அம்மாவிடம் திட்டு வாங்க வேண்டும்..தப்பா எடுத்துக்காதீங்க’ என்றேன். 

கமலை எப்படி நடிகர் என்று சொல்லலாம் என்று அவர் மனதுக்குள் நினைத்திருக்க வேண்டும்.  ‘இதில் நீங்க ஆதார் எண்ணைக் குறித்து வைக்கலாம்; கியாஸ் எண்ணைக் குறித்து வைக்கலாம்’ என்றெல்லாம் சொன்னார். அதையெல்லாம் எனது செல்போனிலேயே குறித்து வைத்திருக்கிறேன் என்று சொன்னனேன். அவருக்கு முகம் சுருங்கிவிட்டது.

அதன் பிறகு அடிக்கடி அலைபேசியில் அழைப்பார். ‘எங்க தலைவர் அதைச் சொல்லியிருக்காரு..இப்படி செய்யறாரு’ என்று அவருக்கு கமல் மீது அலாதியான பற்று. ஒருவிதமான மயக்கநிலையில் இருக்கிறார். நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் சொல்லிப் பார்த்தேன்.

கமலுக்கென்று உறுதியான கொள்கை எதுவுமில்லை. கட்சிகளுக்குத் தேவையான அடிப்படைக் கட்டமைப்பு எதையும் வலுப்படுத்தவில்லை. கல்லூரிகளில் பேசினால் வாக்களித்துவிடுவார்கள் என்று நம்புகிறார். அவரை நம்பிச் செலவு செய்து கையைச் சுட்டுக் கொள்ளாதீர்கள் என்று சொன்னாலும் நண்பர் கேட்பதாக இல்லை. கமல் பற்றி எதையாவது ஒரு செய்தியை அனுப்பிக் கொண்டேயிருக்கிறார்.

நல்லது. 

அரசியலில் கூட்டத்தைச் சேர்க்கும் முன்பாக தமக்கான சித்தாந்தம் என்னவென்று தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும். தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரையிலும்,  கொள்கையில்லாமல் அரசியல் அதிகாரத்தில் சிறு சலனத்தைக் கூட உருவாக்க முடியாது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். திராவிடமோ, ஆரியமோ, தமிழ் தேசியமோ- ஏதோவொன்று. ஆனால் இதுதான் எங்கள் சித்தாந்தம் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டும். அப்படியாகக் கமல் எங்கேயாவது பேசியிருக்கிறாரா என்று நண்பரிடம் கேட்டேன். அவரைச் சங்கடப்படுத்தக் கூடாது என்றுதான் நினைக்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அப்பாவியாகவே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். கமலுக்கு இப்படியான அப்பாவிகள்தான் தேவை. இந்தச் சமூகத்தை ஒரே இரவில் புரட்டிப் போட்டுவிட முடியும் என்று நம்புகிற மிடில்க்ளாஸ் அப்பாவிகள். 

கமலஹாசன் அவர்களுடைய எண் என்னுடைய வாட்ஸாப்பில் இருக்கிறது. ‘செண்டரிஸ்ட்’ என்று எழுதி வைத்திருக்கிறார். ‘ஒண்ணா இந்தப் பக்கம் ஆட்டு. இல்லைன்னா அந்தப் பக்கம் ஆட்டு’ என்று வடிவேலுவின் பாணியில் ஒரு செய்தியை அனுப்பிவிடலாமா என்று கூட பல முறை நினைத்திருக்கிறேன். ஆனால் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வேன். யாரோ சொல்வதைக் கேட்டு சண்டைக்கு என மைதானத்துக்கு வந்துவிட்டு ‘மய்யமாக நிற்கிறேன்’ என்று நழுவினால் இரண்டு பக்கமும் அடி விழும் அல்லது ‘போய் ஓரமா விளையாடு’ என்று நம்மைச் சீந்தக் கூட மாட்டார்கள்.

மரம் வைக்கிறேன், குளம் வெட்டுகிறேன், ஊழலை ஒழிக்கிறேன் அதனால் நான் அரசியல் செய்கிறேன் என்று பேசுவதெல்லாம் என்.ஜி.ஓ அரசியல். ஊழலை ஒழிக்கிறேன் என்றால் எப்படி ஒழிக்க முடியும் சொல்ல வேண்டும். அதற்கான ஆக்கப்பூர்வமான வழிமுறைகள் என்னவென்று சொல்ல வேண்டும். இருக்கிற கட்சிகளை ஒழித்துவிட்டு என்னைக் கொண்டு வாருங்கள் ஒழித்துக் காட்டுகிறேன் என்றால் ‘மலையைத் தூக்கி என் தோள் மீது வையுங்கள்; நான் தூக்கி நடந்து காட்டுகிறேன்’ என்று சொல்வதைப் போலத்தான். சினிமாவில் முதல்வன் மாதிரியான ஷங்கர் படங்களைப் பார்த்துவிட்டு கள நிலவரம் தெரியாமல் லட்சியவாதம் பேசுகிறவர்களுக்குத்தான் சரிப்பட்டு வரும்.

திடீரென்றும் மரம் வைப்பதாலும், குளம் வெட்டுவதாலும் அரசியலுக்கு வரத் தகுதியிருக்கிறது என்று சொன்னால் கமலஹாசனைவிடவும் பியூஸ் மானுஷுக்குத்தான் முதல்வராகும் தகுதி இருக்கிறது. ‘ஏரி காப்போம்’ குழுவினருக்குத்தான் அமைச்சர்களாகும் தகுதி இருக்கிறது. இதையெல்லாம் கமல் பேசுவதை நம்பிக் கல்லூரி மாணவிகள் விசிலடிக்கலாம். மக்களையே சந்தித்திராத அல்லது தமது பகுதியைத் தாண்டி வெளியில் வராத இலக்கியவாதிகள் ‘அடுத்த முதல்வர் நம்மவர்தான்’ என்று குதூகலிக்கலாம். ஆனால் களம் அப்படியானதில்லை. 

வாக்கு அரசியலில் நீங்கள் யார் என்று காட்டுவதைவிடவும் உங்களின் எதிரி யார் என்று சுட்டிக் காட்ட வேண்டும். அப்படிச் சுட்டிக்காட்ட ஒரு தைரியம் வேண்டும். திமுகவுக்கு காங்கிரஸ் என்ற எதிரி தேவைப்பட்டது. காங்கிரஸ் மிக வலுவாக இருந்த போது அதைச் செய்தது திமுக. எம்.ஜி.ஆர் மிகப்பெரிய திரை நாயகன்தான் ஆனால் மக்களிடையே கருணாநிதியைத் தீயசக்தி என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி தன்னை மக்கள் தலைவராக வடிவமைத்தார். கருணாநிதி வலுவான தலைவராக இருந்த போதே இதைச் செய்தார். ஜெயலலிதாவும் அதே பாணியைத்தான் கையில் எடுத்தார். அப்படிச் சொல்லும் போது ஊடகங்களும் சூழலும் எதிரியை வில்லனாகக் கட்டமைக்க உதவுமானால் எதிர்க்கிறவன் ஹீரோ ஆகிவிடலாம். ஆனால் எல்லோராலும் அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது. தமக்கு வரும் வசவுகளைச் சமாளிக்கும் திராணி வேண்டும். எதிர்ப்புகளைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிற மன தைரியம் வேண்டும். இதையெல்லாம் செய்துதான் மக்கள் மன்றத்தில் தலைவர்கள் உருவாகிறார்கள்.

இன்றைக்கு கமல் யாரை எதிர்த்து அரசியல் நடத்துகிறார்? எந்தக் கொள்கையை வெளிப்படையாக விமர்சிக்கிறார்? பட்டும்படாமலும், தடியும் உடையாமல் பாம்பும் சாவாமலும் அரசியல் நடத்துகிற கமலை எப்படி நம்புவது? இப்படி யாரிடமும் வம்பு செய்யாமல் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் பிக்பாஸின் அடுத்த பகுதிக்கோ, விஸ்வரூபம் படம் எடுக்கவோ சென்றுவிடுவாரோ என்ற நினைப்பிலேயே நம்மை வைத்திருக்கிறார். அது பரவாயில்லை. 

கொள்கை, சித்தாந்தம் என்பதையெல்லாம் கூட விட்டுவிடலாம். விஜயகாந்த்திடம் என்ன கொள்கை இருக்கிறது? கமலை மட்டும் ஏன் கொள்கை என்னவென்று கேட்கிறீர்கள் என்று அவருக்கான சலுகையை அளிக்கலாம். ஆனால் விஜயகாந்த் ஒரு காரியத்தை மிகக் கச்சிதமாகச் செய்தார். தன்னை எளிய மக்களிடத்தில் கொண்டு சேர்த்தார். அவர்கள்தான் வாக்களிக்கக் கூடியவர்கள். அவர்கள் விஜயகாந்த்தை ‘நம்ம ஆளு’ என்று பார்த்தார்கள். அதுதான் விஜயகாந்த்தின் வேகமான வளர்ச்சிக்குக் காரணம். அப்படி கமல் ஏதாவது செய்திருக்கிறாரா? கல்லூரிகளைத் தாண்டி, ரோடு ஷோ எனப்படும் சாலைப் பயணங்களைத் தாண்டி கமல் என்ன செய்திருக்கிறார்? 

தன்னுடைய பிரபல்யத்தை மட்டுமே வைத்துக் கட்சியைக் கட்டமைத்துவிடலாம் என்று கருதினால் அதைக் களத்தில் எப்படிச் செய்கிறோம் என்பதிலும் நுணுக்கம் இருக்கிறது. ஒருவேளை கட்டமைப்பை உறுதிப்படுத்தாமல் களத்தில் ஏமாந்தாலும் கூட குறைந்தபட்சப் பொருளாதாரப் பின்புலமாவது வேண்டும்.அதுதான் யதார்த்தம். யாராவது பின்னாலிருந்து உதவ வேண்டும். யார் முன்வருவார்கள்? ‘பணமே இல்லாமல் அரசியலை நடத்திவிடலாம்’ என்று சினிமாவில் வேண்டுமானால் வசனம் பேசலாம். ஆனால் வாய்ப்பேயில்லை. நண்பரைப் போல யாராவது காலண்டர் அடித்துக் கொடுத்தால் உண்டு. எத்தனை நாளைக்குத் தொண்டர்கள் கைக்காசு போட்டுச் செலவு செய்வார்கள்? 

காலண்டர் கொடுத்த நண்பர் சமீபத்தில் பேசும் போது ‘தலைவர் சொல்லிட்டாரு.....கட்சியில் உறுப்பினராகக் கூட இருக்க வேண்டியதில்லை. தேர்தலில் நல்லவர்கள் நின்றால் அவர்களை ஆதரிப்போம்ன்னு சொல்லிட்டாரு’ என்று படு உற்சாகமாகப் பேசினார். உண்மையிலேயே சிரிப்பு வந்துவிட்டது. நாடாளுமன்றத் தொகுதியில் அப்படியொரு ஆடு சிக்குகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஒரு நாடாளுமன்றத் தொகுதியில் சுமார் ஆயிரத்து எந்நூறு பூத்துகள் வரும்; பதினைந்து லட்சம் வாக்காளார்கள் இருப்பார்கள். கமல் வந்து சிரித்துக் கை காட்டி ‘இவருக்கு ஓட்டுப் போடுங்க’ வீடு வீடாகச் சென்று பிரச்சாரம் செய்தாலும் கூட பத்தாயிரம் வாக்குகளை வாங்க முடியாது. கற்பூரம் அடித்துச் சத்தியம் செய்யலாம். 

கள அரசியல் என்பது வேறு; கமலஹாசன் மாதிரியானவர்கள் கருதிக் கொண்டிருக்கிற மேல்மட்ட புரட்சி என்பது வேறு.  ஒன்றுக்கொன்று எந்தச் சம்பந்தமுமில்லை. மாற்றத்தை உருவாக்க வேண்டுமானால் களத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மக்களின் நாடி பிடித்துப் பார்க்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இதில் எதையுமே செய்யாமல்தான் கமல் ட்விட் அரசியல் செய்து கொண்டிருக்கிறார். கடந்த ஒரு வருட காலத்தில் நான் புரிந்து கொண்டவரையில் கமல் இன்னமும் அரசியலைத் தொடங்கவேயில்லை. அது அவருக்கு ஒத்து வரும் என்றும் தோன்றவில்லை.

அன்பே சிவம்  இன்றைய அரசியலில் ஒத்து வராது சார்!

Mar 5, 2019

சின்னச் சின்ன மழைத்துளிகள்

நிசப்தம் அறக்கட்டளை சார்பில் இதுவரைக்கும் சற்றேறக்குறைய ஐம்பது பள்ளிகளில் நூலகங்கள் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறோம். சில பள்ளிகளில் குறிப்பேடு போட்டு எந்த மாணவன் எந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துச் செல்கிறான் என்றெல்லாம் மிகச் சரியாக பின் தொடர்ந்து கவனிக்கிறார்கள். நூறு பேர் படிக்கும் பள்ளியில் அதிகபட்சமாக ஐந்து பேருக்கு வாசிப்புப் பழக்கம் உருவாகக் கூடும். இன்றைய காலகட்டத்தில் ஐந்து சதவீதம் பேர் பாடத்தைத் தாண்டி வாசிக்கிறார்கள் என்பதே மிகப்பெரிய விஷயம்தான். 

ஏன் குழந்தைகள் வாசிக்க வேண்டும்? எளிய பதில்தான். ‘இதுதான் யானை’ என்று டிவியிலும் கணினியிலும் காட்டிவிட்டால் குழந்தை அதற்கு மேல் யானை குறித்து கற்பனை செய்வதில்லை. அதையே வாசிக்கும் போது யானையின் முழு உருவத்தையும் தனது மனக்கண்ணில் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது குழந்தை. அதன் காதுகளும், தந்தங்களும் குழந்தைகளின் கற்பனையில் வடிவம் பெறுகின்றன. இப்படியாக வாசிப்பில் ஒவ்வொரு வரி நீளும் போதும் குழந்தையின் கற்பனை நீளும். அறிவு வளர்ச்சியின் அடிப்படையே கற்பனையின் நீட்சிதான்.

இந்த ஆர்வமே குழந்தையின் வாசிப்பைத் தொடங்கி வைக்கும். அதன் பிறகு குழந்தையின் தேடலைப் பொறுத்து, அமைகிற சூழலைப் பொறுத்து வாசிப்பு நீளக் கூடும். 

‘இருக்கிற பாடமே குழந்தைகளுக்கு அதிகம்...அதனால் தொடக்கப்பள்ளிகளில் நூலகம் அவசியமில்லை’ என்கிற ரீதியில் அமைச்சர் பேசிய போது எப்படி நொந்து கொள்வதென்று தெரியவில்லை. ஆனால் இது பற்றியெல்லாம் பெரிய அளவில் விவாதம் நடத்தமாட்டார்கள். நடத்தினாலும் பலனில்லை என்பது நமக்கும் தெரியுமல்லவா? தொலையட்டும்.

சரியான தலைமையாசிரியர் மட்டும் இருந்துவிட்டால் பள்ளிகளில் நூலகம் அமைத்துத் தருவதுதான் நாம் குழந்தைகளுக்குச் செய்யக் கூடிய மிகப்பெரிய உதவியாக இருக்கும். கணினி, விளையாட்டுச் சாதனங்கள், ஸ்மார்ட் வகுப்பறை என்பதெல்லாம்  அடுத்தடுத்த முன்னுரிமைதான். எந்தக் கல்வியாளரும், குழந்தைகள் நலன் குறித்தான வல்லுநர்களும் மறுக்கமாட்டார்கள் என நம்புகிறேன். மிக எளிய குடும்பத்திலிருந்து, கிராமப்புற பின்னணியிலிருந்து மேலே வந்து வெற்றியாளராக இருக்கிறவர்களுக்கு நிச்சயமாக வாசிப்பு பழக்கம் இருக்கும். உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களையெல்லாம் மனதில் கொண்டு வந்து பார்க்கலாம்.  

நிசப்தம் சார்பில் நூலகங்கள் அமைத்துத் தரப்பட்ட பள்ளிகளில் பகுத்தம்பாளையமும் ஒன்று. அதன் பிறகு பள்ளியினருடன் தொடர்பில்லை. கடந்த வாரம் உலகத் தாய்மொழி தினம் கொண்டாடப்பட்ட போது பள்ளிகளிலும் கொண்டாடியிருக்கிறார்கள். பகுத்தம்பாளையம் என்ற ஊரில் உள்ள அரசுப் பள்ளியில் சில வீடியோக்களைப் பதிவு செய்து அவர்களது ஃபேஸ்புக்கிலும் பதிவேற்றம் செய்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் ஒரு காரியத்தைச் செய்துவிட்டு வரும் போது ‘என்ன நடக்குதோ ஏது நடக்குதோ’ என்ற சந்தேகம் இருந்து கொண்டேயிருக்கும். எல்லோரும் நம்மிடம் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருப்பார்கள் என்றும் சொல்ல முடியாது. தொண்ணூற்றொன்பது சதவீதம் பேர் தொடர்புக்கே வர மாட்டார்கள். ஆனால் நம்மை நினைவில் வைத்திருந்து உதவிகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். அப்படியான உதாரணம் இது.

ஆசிரியர் ஒருவர் இந்த வீடியோப் பதிவுகளை வாட்ஸாப்பில் அனுப்பியிருந்தார். உள்ளபடியே மிக்க மகிழ்ச்சி. 




(சலனப்படங்களை ப்ரவுசரில் பார்க்கவும்)

பகுத்தம்பாளையம் ஆசிரியர்களுக்கு நன்றி. தம்பிகளுக்கு வாழ்த்துகள்.  நம்மில் பலரும் இப்படித்தான் இருந்திருப்போம் என நினைக்கிறேன்.  தம்பிகள் மிகப்பெரிய உயரங்களை அடைக!

Mar 4, 2019

தெற்குப்பதி

தெற்குப்பதி பற்றி எழுதியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். மிகச் சிறிய ஊர். ராஜேந்திரன் அந்த ஊர்தான். நிசப்தம் உதவியில் படித்தவன். சூப்பர் 16 மாணவர். இப்பொழுது ஐ.ஐ.டியில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சி மாணவர். ‘படிச்சுட்டு போனா மட்டும் பத்தாது..நம்மூருக்கு ஏதாவது செய்யணும்’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன். உள்ளூர் இளைஞர்களும் தீக்குச்சிகள் மாதிரி- படித்தவர்கள். பொது நல ஆர்வம் கொண்டவர்கள். 

ஒரு நாள் உள்ளூர் கோவிலில் அமர்ந்து பேசினோம். அந்தச் சமயத்திலேயே பொங்கல் விழா கொண்டாடிவிட்டு நாற்பத்தைந்து மரக்கன்றுகளை நட்டு வைத்துவிட்டு வந்திருந்தோம். உள்ளூர் இளைஞர்களும் பெண்களுமே பொறுப்பெடுத்து செடிகளை பராமரிக்கிறார்கள்.

‘தண்ணீர்தான் பிரச்சினை..இல்லைன்னா இன்னமும் கொஞ்சம் அதிகமாக செடி வைக்கலாம்’ என்றார்கள். அந்த ஊரில் நிறைய மரங்களை நட்டு வளர்க்க முடியும். அதற்கான இடமும் இளைஞர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் தண்ணீரைச் சேகரித்து வைக்கும்படியான வசதி இல்லை. ஒரு நிலத் தொட்டி கட்ட வேண்டும் என்றார்கள். பத்தாயிரம் லிட்டர் நீர் கொள்ளளவு கொண்ட நிலத்தொட்டியைக் கட்ட சுமார் அறுபதாயிரம் ரூபாய் செலவு பிடிக்கும். 

‘நீங்கள் பாதிச் செலவை பொறுப்பெடுத்துக் கொண்டால் மீதத் தொகையை நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து வழங்கலாம்’ என்று சொன்னேன். கடந்த காலத்தில் பொதுக்காரியங்களில் கற்றுக் கொண்ட பாடம் ஒன்று உண்டு என்றால் அது இதுதான். குறைந்தபட்ச பங்களிப்பாவது அந்தப் பகுதி மக்களிடமிருந்து இருக்க வேண்டும். உள்ளூரில் உள்ள அத்தனை பேரும் தயாராக இருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் பத்து அல்லது இருபது பேராவது தங்களால் முடிந்த பங்களிப்பைச் செய்ய வேண்டும். நாம் எங்கேயோ இருந்து செல்கிறோம். பணத்தைக் கொடுக்கிறோம் பிறகு வந்துவிடுகிறோம். அந்த ஊர்க்காரர்களும் நிகழ்ச்சித் தொடக்கத்தில் வந்து சிரித்துவிட்டு கண்டுகொள்ளாமல் போய்விடுவார்கள். சிலரேனும் தங்கள் பங்களிப்பைச் செலுத்தியிருந்தால் ‘நமக்கும் உரிமை இருக்கு’ என்று களத்தில் நிற்பார்கள். அதுதான் அவசியமும் கூட.



தெற்குப்பதிக்கார இளைஞர்கள் முப்பதாயிரம் ரூபாய் திரட்டிவிட்டார்கள். மீதம் முப்பதாயிரம் ரூபாயை நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் காசோலையாகக் கொடுத்திருக்கிறோம். கடந்த வாரத்தில் பூமி பூஜை செய்து பணியைத் தொடங்கிவிட்டார்கள். பத்து நாட்களில் பணி முடிந்துவிடக் கூடும் என நினைக்கிறேன். பஞ்சாயத்து நீர் தினசரி வருகிறது. அந்தக் குழாயைத் தொட்டியில் இணைத்துவிட்டால் தொட்டி நிரம்பிவிடும். தொட்டியிலிருந்து நீரை மேல் தொட்டிக்கு ஏற்றுவதற்கான மேல்நிலை ப்ளாஸ்டிக் டேங்க், மின் மோட்டார் இணைப்புகளை ஏற்பாடு செய்து கொள்வதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

கோடை காலம் முடிந்த பிறகு அநேகமாக ஜூன் மாதத்தில் இன்னமும் ஐம்பது மரங்களை தெற்குப்பதியில் நட்டுவிடலாம் என்று திட்டமிட்டிருக்கிறோம். 

கடந்த வாரத்தில் ஒரு கல்லூரியிலிருந்து அழைத்திருந்தார்கள். ‘நாம சேர்ந்து பணியாற்றுவோம்’ என்று சொன்னார்கள். நாசூக்காக மறுத்துவிட்டேன். உதிரிகளாகச் செயல்படுகிறவர்களுடன் இணைந்து செயல்படுவதுதான் சரியாக இருக்கும் எனத் தோன்றுகிறது. பெரிய காரணமெல்லாம் எதுவுமில்லை- இத்தகைய பணிகள் யாவும் சமூகத்தைப் புரட்டிப் போட்டுவிடப் போவதில்லை. மெல்ல மெல்ல நம்மால் செய்ய முடிகிற ஒரு விழிப்புணர்வு என்பதைத் தாண்டி இதில் எதுவுமில்லை. நம்முடைய ஆத்மார்த்தமான திருப்திக்குச் செய்கிறோம். அவ்வளவுதான். பெரிய அமைப்புகளுடன் சேர்ந்து செய்து அதில் கிடைக்கும் விளம்பரம், வெளிச்சம் இவையெல்லாம் நம் நோக்கத்தைச் சிதைத்துவிடக் கூடும் என்றும் தயக்கமாக இருக்கிறது. விளம்பரமில்லாமல் பெரிய அமைப்புகளால் செயல்களைச் செய்ய முடியாது என்றும் உறுதியாகத் தெரியும்.

இதே அளவில்- சிறு வட்டத்திற்குள்ளாகவே ஆனால் மனப்பூர்வமாகப் பணியாற்றலாம். 

அம்மா இல்லாத பெண்ணொருத்தி வெகு தீவிரமாக ஐ.ஏ.எஸ் தேர்வுகளுக்குத் தயாரிப்புகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறாள். தினசரி வாட்ஸாப்பில் தமது குறிப்புகளை அனுப்பி வைத்துவிடுகிறாள். காலையில் அப்பாவுக்கு சாப்பாடு செய்து கொடுத்துவிட்டு கல்லூரிக்குச் சென்றுவிட்டு வீடு திரும்பி வெறியெடுத்த மாதிரி படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளைக் கை தூக்கிவிடுவதைவிடவுமா பெரிய அமைப்புகளுடன் சேர்ந்து நாம் சாதனைகளைச் செய்துவிடப் போகிறோம்? ராஜேந்திரனின் வாழ்வில் ஒளியேற்றுவதைவிடவுமா அமைப்பாகத் திரண்டு காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும்? 

இப்படியே பயணிப்போம். இத்தகைய சிறு சிறு திருப்திதான் உளப்பூர்வமான திருப்தி. தெற்குப்பதி நண்பர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.
நிசப்தம் நண்பர்களுக்கு நன்றிகள்.

Feb 28, 2019

திருமணச் சீர்கள்

பெங்களூரில் இருக்கும் வரைக்கும் நெருங்கிய உறவுகளில் திருமணங்கள் என்றாலும் கூட ஏதோவொரு தருணம் தலையைக் காட்டிவிட்டு ஓடுவதாகத்தான் இருக்கும். கோயமுத்தூர் வந்த பிறகு அப்படியில்லை. சமீபத்தில் கலந்து கொண்ட ஒரு திருமணத்தில் இரவு முழுக்கவும் சீர் செய்தார்கள். கொங்கு வேளாளர் (கவுண்டர்) இல்லத் திருமணம் அது. கொங்கு வேளாளர்களில் நூற்றுக்கும் அதிகமான கூட்டங்கள் உண்டு. அதில் சீர்களைச் செய்வதற்கென்றே முழுக்காதன் அல்லது சீர்க்காரர் கூட்டம் என்றொரு கூட்டமிருக்கிறது. அந்தக் கூட்டத்தைச் சார்ந்த அருமைக்காரர் (சீர் செய்கிறவர்களுக்கு அருமைக்காரர் என்று பெயர்) முந்தின நாள் மாலையில் தொடங்கி விடிய விடிய சீர்களைச் செய்தார். காதுகளை மறைத்தபடி உருமால் கட்டிக் கொண்டு கொஞ்சம் கூட சலிப்பில்லாமல் இரண்டு மூன்று உதவியாளர்களை வைத்துக் கொண்டு அவர் செய்த சீர்களை தூங்கி விழுந்து பிறகு எழுந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சங்க காலத்தில் சீர்கள் எதுவும் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. சங்க இலக்கியங்களில் திருமணச் சீர்கள் குறித்தான குறிப்புகள் எதுவும் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. ஆனால் கால ஓட்டத்தில் திருமணம் மற்றும் வாழ்வியலில் சில வரைமுறைகளை உருவாக்க வேண்டியிருந்திருக்கும். திருமணங்களில் சாட்சிகளை உருவாக்கவும் மணமகன் மற்றும் மணமகளின் உறவுகளுக்குமான உரிமைகளை பகிர்ந்து கொடுக்கவும் சீர்களை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கக் கூடும். 

திருமணம் செய்யலாமா வேண்டாமா என்பது கூட ஜாதகத்தில் ‘குருபலன்’ பார்த்துத் தொடங்குவதில்லை. அப்படியே திருமணக் காரியங்களைத் தொடங்குவதில் சந்தேகமிருந்தால் கோவிலில் பூ கேட்டுத்தான் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். சாமி சிலையின் மீது சிவப்பு வெள்ளை பூக்களை வைத்து மனமுருகி வேண்டும் போது மனதுக்குள் நினைத்த பூ விழுந்தால் சம்மதம் கிடைத்துவிட்டது என்று அர்த்தம்.

கொங்கு வேளாளர் திருமணச் சடங்குகளில் பெண் பார்க்கச் செல்வது என்பது வீட்டுக்குச் சென்று பாட்டுப்பாடச் சொல்வதெல்லாம் இல்லை. அநேகமாக தமிழகத்தின் பெரும்பாலான இனங்களில் இப்படித்தான் இருந்திருக்கக் கூடும். இன்றைக்கும் கூட கோவிலில் வைத்துத்தான் பார்க்கிறார்கள். கடந்த தலைமுறையில் ‘இந்நேரத்துக்கு சனிக்கிழமைச் சந்தைக்கு வருவா...பார்த்துக்கச் சொல்லுங்க’ என்பார்களாம். அந்த நேரத்தில் இவர்களும் சந்தைக்கோ கோவிலுக்கோ சென்று பார்த்துக் கொள்வார்கள். பெண்ணுக்கு அது சரியில்லை; இது சரியில்லை என்று நிராகரித்து அவளைப் புண்படுத்தி விடக் கூடாது என்பது கூடக் காரணமாக இருக்கலாம்.

ஒருவேளை பெண் பிடித்துவிட்டால் அதன் நிச்சயதார்த்தின் போது இருவீட்டாரும் எதிரெதிரில் அமர்ந்திருக்க மணமகள் வீட்டார் ‘என்ன சமாச்சாரமா வந்தீங்க?’ என்று கேட்கிறார்கள். மணமகன் வீட்டார் ‘பொண்ணு கேட்கலான்னு வந்தோம்’ என்று சொல்ல ‘எங்களுக்கு சம்மதம்’ என்று சொன்ன பிறகு இரு தரப்பும் வெற்றிலை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். ஒரு செம்பில் நீரெடுத்து ஊற்றிக் கொடுக்க அவர்கள் குடிக்கிறார்கள். அதே போல் மணமகள் தரப்பு நீர் ஊற்றிக் கொடுக்க மணமகன் வீட்டார் குடிக்கிறார்கள். இதுதான் நிச்சயதார்த்தம்.

அதன் பிறகு தாலிக்குத் தங்கம் கொடுப்பது, உப்பு சர்க்கரை மாற்றிக் கொள்ளுதல் - சந்தோஷத்திலும் துக்கத்திலும் இரு வீட்டாரும் கலந்துவிடுகிறோம் என்று அர்த்தம், கூறைப்புடவை எடுத்தல், சுற்றத்தாரைத் திருமணத்துக்கு அழைத்தல் என்று தொடர்கிறது. திருமணத்துக்கு முந்தின நாள் பட்டினிசாத விருந்து. மணமகனையும் மணமகளையும் அவரவர் இடங்களில் குளிக்க வைத்து உணவு உண்ண வைக்கிறார்கள். அதன் பிறகு இருவரும் தாலி கட்டிய பிறகுதான் சாப்பிட வேண்டும். ஆனால் இந்தக் காலத்தில் அது சாத்தியமில்லை. இந்தக் காலத்து திருமண வரவேற்பின் போது கோட் சூட், புடவை, பெரிய மாலை, மாலையின் மணம் என்று இருவரும் திணறிவிடுவார்கள் என்பதால் பட்டினியும் கிடக்கச் செய்தால் தாலி கட்டுவதற்கு முன்பாக இருவருக்கும் குளுக்கோஸ் ஏற்ற வேண்டியதாகிவிடும். 

திருமண நாளின் போது சீர் தண்ணீர் கொண்டு வருவது தொடங்கி, கணபதி வணக்கம், மணமகனுக்கும் மணமகளுக்கும் காப்புக் கட்டுதல்- ‘என்னதான் பிரச்சினை வந்தாலும் திருமணத்தை முடித்தே தீருவோம்’ என்று காப்புக் கட்டி உறுதி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆக்கை சுற்றிப்போடுதல்- புளிய மரத்துக்குச்சியை ஒரு தடுப்பு மாதிரி செய்து அதற்குள் மணமகனை நிறுத்துகிறார்கள்- இனிமேல் நான் இவளுக்காக வாழ்க்கையில் கட்டுக்கோப்புடன் இருந்து கொள்வேன் என்று அர்த்தம் என்று இரவு பனிரெண்டு மணி ஆகிவிடுகிறது.

அதன் பிறகு செஞ்சோறு அடை கழித்து, உருமால் கட்டி, குப்பாரி கொட்டி- இந்தச் சடங்கின் போது பறை அடித்து, கொம்பூத மணமகன் திருமண அறிவிப்பை ஊருக்குச் செய்கிறான், நிறை நாழி சீர் செய்து- நிறை நாழி என்பது படி நிறைய நெல் நிரப்பி, ஒரு ஊசியில் நூல் கோர்த்து அதை நெல்லுக்குள் நட்டு வைத்திருப்பார்கள். படியைப் போல வாழ்க்கை நிறைந்திருக்க வேண்டும், ஊசி நூலைப் போல மணமகனும் மணமகளும் பிணைந்திருக்க வேண்டும்- டபுள் மீனிங்தான் என்றும் அர்த்தம். 

நாட்டுக்கல் வழிபாடு- எங்கள் ஊரில் இந்தக் கல் என்னவென்றே தெரியாமல் இன்னமும் இருக்கிறது.  வீரக்கல் என்பதுதான் நாட்டுக்கல். வீர தீரச் செயலில் இறந்து போனவர்களின் நினைவாக ஊரில் நட்டப்பட்டிருக்கும் கல்  இது. இதை மணமகனும் மணமகளும் வணங்குகிறார்கள். 

இப்படி இரவு முழுக்கவும் சீர்கள் நடந்தது. மொத்த சீர்களிலும் பாதிதான் இவை. இதன் பிறகு இணைச் சீர், தாயுடன் உண்ணல் என்று இன்னமும் பல சீர்களை நடத்தினார் அருமைக்காரர். ஒவ்வொரு சீர் பற்றியும் தனித்தனியாக எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வொன்றிலும் அர்த்தமிருக்கிறது.

தாலியைக் கூட அருமைக்காரர்தான் எடுத்துக் கொடுத்தார். கிழக்கு நோக்கி நின்று சூரியனை வணங்கி அவர் எடுத்துக் கொடுக்க, மணமகன் கட்டினார். 

முகூர்த்தம் முடிந்து  முடிந்து சீர்க்காரர் ஆசுவாசமாக அமர்ந்திருந்த போது ‘அடுத்த கல்யாணத்தை நீங்க எங்க நடத்தி வெச்சீங்கன்னாலும் சொல்லுங்க..நான் வந்து பார்க்கிறேன்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். அவர் பெயரும் மணிதான். செம்புளிச்சாம்பாளையம், சீர்க்காரர் மணி என்றால் தெரியும் என்றார். திருமணத்தை நடத்தி வைக்க காசு எதுவும் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை என்றார். பெரும்பாலான அருமைக்காரர்கள் இலவசமாகத்தான் செய்து வைக்கிறார்களாம்.  மீறிக் கொடுத்தால் ஏதாவதொரு கோவில் உண்டியலில் போட்டுவிடுகிற அருமைக்காரர்கள்தான் அதிகம்.

‘இந்துக்களின் திருமணங்கள்’ என்று பொத்தாம் பொதுவாக இந்துத்துவம் பேசுகிற நண்பர்கள் தயவு செய்து அவரவர் சாதியத் திருமணங்களின் சீர்களை ஒருமுறை ஆழ்ந்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்துத்துவம் நமக்குச் சொல்லித் தந்திருக்கும் திருமண முறையும் அங்கு ஓதப்படுகிற மந்திரங்களும் நம் தமிழர் வாழ்வியலிலிருந்து நிறைய முரண்பாடுகளைக் கொண்டவை. இடையில் புகுந்தவை.

சீர்க்காரரிடம் ‘அய்யர்களை வைத்து மந்திரம் ஓதுற பழக்கம் எப்ப இருந்து வந்துச்சு?’ என்றேன். 

‘அது எனக்குத் தெரியலீங்க..நீங்கதான் கண்டுபுடிச்சு சொல்லோணும்’ என்றார். 

ஜாதகம், மந்திரங்கள், அய்யர்கள் எல்லாம் எப்பொழுது திருமணச் சடங்குகளுக்குள் நுழைக்கப்பட்டன என்று தேடினால் கடந்த சில நூறு வருடங்களுக்குள்தான் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். அதுவே கூட சந்தேகமாகத்தான் இருக்கிறது. நூற்றுக்கணக்கான வருடங்கள் அய்யர்களை வைத்துத் திருமணங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தால் இன்னமும் இந்தச் சீர்கள் வழக்கத்தில் இருக்க வாய்ப்பில்லை. அழிந்து போயிருக்கக் கூடும். ஆனால் இன்னமும் இவை வழக்கத்தில் இருக்கின்றன என்பதால் மேற்சொன்ன இந்துத்துவ சமாச்சாரங்கள் மிகச் சமீப உள்ளீடுகளாகவே இருக்க வேண்டும் என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

‘ராத்திரி பூராவும் யார் முழிச்சுட்டு இருக்கிறது?’ என்று சீர்களுக்குப் பயந்துதான் அய்யரை வைத்துத் தாலியைக் கட்டிவிடலாம் என்று மக்கள் மாறிவிட்டார்கள். நான்கு மணிக்கு முகூர்த்தம் என்றால் மூன்று மணிக்கு வந்து தாலி எடுத்துக் கொடுக்கும் அய்யர்களுக்கு பல்லாயிரம் ரூபாயை தட்சணையாகவும் கொடுக்கிறார்கள்.

ஆரியம் திராவிடம் தமிழ்தேசியம் என்கிற அரசியலை எல்லாம் விட்டுவிடலாம்.  உண்மையில், பாரம்பரியத்தைக் கடைபிடிக்க விரும்புகிறவர்கள் பழைய திருமண முறைகளைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும். ஒவ்வொரு சீருக்கும் ஒரு அர்த்தமிருக்கிறது. மணமகன் மற்றும் மணமகளின் வாழ்வியல் நெறிகளை அந்த இரவு முழுக்கவும் சீர்களின் வழியாகச் சொல்லித் தருகிறார்கள். சீர்களையும் சடங்குகளையும் முறையாக ஆராய்ச்சி செய்த  ஆய்வுகள் ஏதுமிருப்பின் ஆழ்ந்து வாசிக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. தமிழர் பண்பாடு என்பது இன்றைக்கு இந்துத்துவம் சொல்லித் தந்திருக்கிற பண்பாடு இல்லை. அது தனித்த பண்பாடு. அர்த்தங்கள் நிறைந்தது.

Feb 19, 2019

என்னத்த சம்பாதிச்சு...என்னத்த பொழச்சு...

எங்கள் சொந்தக்காரர் ஒருவர் இருக்கிறார். எட்டாவது மட்டுமே ஏழெட்டு முறை படித்தார். பள்ளிக்காலங்களில் அவரது அப்பா குனிய வைத்துக் கும்மியதை பார்த்திருக்கிறேன். சுட்டுப் போட்டாலும் படிப்பு ஏறாத மண்டை அவருக்கு. திடீரென்று வீட்டை விட்டு காணாமல் போய்விடுவார். விஷமருந்தி உயிர் பிழைப்பார். இப்படியான பல வித்தைகளுக்குப் பிறகு இப்பொழுது உள்ளூரில் விவசாயம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். கெட்ட நேரத்திலும் நல்ல நேரம்- தண்ணீர் வற்றாத பூமி அது. பெரிய மனுஷ தோரணைதான். ஆனாலும் ஐடி, பெங்களூரு, சென்னை என்றால் காதில் புகை வரும் மவராசனுக்கு. எதையாவது சொல்லிக் கடுப்பேற்றுவார்.

சுற்றி வளைத்து ‘சம்பளம் ஒரு லட்சம் வருதா?’ என்பார். இது வரைக்கும் முப்பது தடவையாவது பதில் சொல்லியிருப்பேன். அடுத்த முறை பார்த்தாலும் அதையேதான் கேட்பார்.  ‘என்னதான் சம்பாதிச்சு என்ன பண்ணுறது?’ என்று முடித்து நம் முகத்தை சோகமாக்கிப் பார்க்க வேண்டும். அதிலொரு சந்தோஷம் அவருக்கு. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு பரவலாக நிலவிய வன்மம் இப்பொழுது ஐடி துறையினர் மீது இல்லை.  ஐடி துறையினர் மீதான வயிற்றெரிச்சல் முழுவதும் இப்பொழுது அரசுத்துறை மீது விழுந்துவிட்டது. ஐடிக்காரர்களைப் பார்த்தால் பாவப்படுகிறவர்கள்தான் அதிகம். ஆனால் இப்படியான அரை மண்டைகளும் கணிசமாகத் தேறுவார்கள். 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக, குடும்பத்தோடு அவரது தோட்டத்துக்கு சென்றிருந்தோம். குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது ‘கோழிக்கூட்டுக்குள்ள அடைச்சு வெச்ச மாதிரி வெச்சிருப்பீங்க...பசங்க வானத்தையாவது பார்த்திருப்பாங்களா?’ என்றார். சுள்ளென்றாகிவிட்டது. ‘வக்காரோலி..வானத்தைக் கூட பார்த்திருக்கமாட்டாங்களா?’ என்று வாய் வரைக்கும் வார்த்தைகள் வந்துவிட்டன. விழுங்கிக் கொண்டேன். நம்மைக் குற்றவுணர்ச்சிக்குத் தள்ளுவதில் அவ்வளவு சந்தோஷம். பற்களை வெறுவிக் கொண்டிருந்தேன். 

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு நம்மிடம் வந்து  ‘இனி ஐடி அவ்வளவுதானாமா’ என்றார். அவர் சொல்வதை ஏற்றுக் கொண்டால் உள்ளூரச் சந்தோஷம். அவனுக்கு ஏன் சந்தோஷம் கொடுக்க வேண்டும்? ‘அப்படியெல்லாம் இல்லைங்க..ஆட்களுக்கான தேவை இருந்துட்டேதான் இருக்குது’ என்று சொன்னால் ‘ஆனா என்ன வாழ்க்கைங்க அது..நாலு சுவத்துக்குள்ள? சொந்தபந்தம்ன்னு எதுவுமில்லாம’என்றார். அதற்கு மேலும் வம்பிழுக்க விரும்பினால் இழுக்கலாம். ஆனால் வாயைக் கொடுத்துவிட்டு நாம்தான் கடி வாங்க வேண்டும். ‘ஆமாங்க...விதி’என்று சொல்லிவிட்டு முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அப்படித்தான் தப்பித்துக் கொள்வேன். ஆனால் அவருக்குள் இருக்கும் வில்லன் என்றைக்கும் ஓய்வெடுப்பதேயில்லை.

ஏழெட்டுப் பேர் வட்டமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். ‘நாம இங்க கறக்கற பால்ல எல்லாச் சத்தும் இருக்குது..ஆனா பாருங்க..இருக்கற சத்தைப் பூரா உறிஞ்சி பாக்கெட்ல அடைச்சு கோயமுத்தூர்ல இவங்க கைக்கு வெறும் சக்கையா போவுது..அதைத்தான் இவங்க குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கறாங்க...’ இதோடு நிறுத்தினால் தொலையட்டும் என்றுவிட்டு விடலாம். என் முகத்தையே பார்த்தபடிக்கு ‘அதான் நம்ம பசங்க தெம்பா இருக்குதுக..இவங்களை மாதிரி இருக்கிறவங்க பசங்க நோஞ்சானுகளா இருக்குதுக’ என்றார்.  கடுப்பாகாமல் என்ன செய்யும்? மகியை அழைத்து ஓங்கி மூக்கு மீது ஒரு குத்துவிடச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

வீடு திரும்பும் போது அம்மாவிடம் ‘இனி எப்பவாச்சும் இந்த ஆகாவழி மூஞ்சில முழிக்க சொன்னீங்கன்னா எனக்கு கோவம் வந்துடும் பார்த்துக்குங்க’ என்று எரிந்து விழுந்தேன். ஆனால் அம்மாவுக்கு அதெல்லாம் பிரச்சினையில்லை. ‘நீ என்னமோ பெரிய இவங்குற...அவன் வாயை அடக்கத் தெரியாதா? என்ரகிட்ட வந்து லொள்ளு பேசிட்டு இருக்கிற’ என்றார். முன்னால் போனால் கடிக்குது. பின்னால் போனால் உதைக்குது கதை.

சாலையில் போகிறவனையெல்லாம் பார்த்து யாருக்கும் பொறாமை வருவதில்லை. அம்பானி எத்தனை ஆயிரம் கோடி சம்பாதித்தாலும் நமக்கு பெரிய பிரச்சினையில்லை. ஆனால் நாம் பார்க்கும்படி வளர்ந்த மனிதர்கள் நன்றாக இருக்கும் போது அல்லது நன்றாக இருப்பதாகக் கருதிக் கொள்ளும் போதுதான் பொறாமை வருகிறது. அது உறவுக்காரனாக இருக்கலாம், எதிர்வீட்டுக்காரனாக இருக்கலாம், உடன் படித்தவனாக இருக்கலாம். தாம் பொறாமைப்படுகிறவர்களோடு தம்மையுமறியாமல் தம் நிலையை ஒப்பிட்டுக் கொள்கிறார்கள். அவர்களை ஏதாவதொரு வகையில் நேரடியாகவோ அல்லது அடுத்தவர்களிடமோ மட்டம் தட்டி மனம் குதூகலிக்கிறது. ‘உன்னைவிட ஏதாவதொருவகையில் நான் நன்றாக இருக்கிறேன்’ என்று இறுமாப்பு எய்தி ஒரு ஜஸ்டிஃபிகேஷன் கொடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இந்த உளவியல் பிரச்சினைதான் பலரையும் அமைதியற்றவர்களாக்குகிறது. 

மேற்சொன்ன உறவுக்காரர் மீது பரிதாபம்தான் வர வேண்டும். அப்படி பரிதாபப்பட்டுவிட்டால் நாம் பக்குவமடைந்துவிட்டோம் என்று அர்த்தம். ம்க்கும். எரிச்சல்தான் மிகுகிறது. இன்னொரு உறவுக்காரர் இருக்கிறார். ஆசிரியர். தொழில்தான் ஆசிரியர். நானும் தம்பியும் சிறுவர்களாக இருந்த போது அம்மாவிடம் வந்து ‘வேலைக்குப் போற பொம்பளைங்க வளர்த்தும் குழந்தைகள் உருப்படுவதற்கான வாய்ப்பு ரொம்பக் குறைவு’ என்று பேசிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். வெகு காலத்திற்கு எங்களைத் திட்டும் போதெல்லாம் ‘அந்த வாத்தியார் சொன்னது மாதிரியே நடந்துடும் போலிருக்கே’ என்று அம்மா மூக்கால் அழுவார். இன்றைக்கும் அந்த மனுஷன் திருந்தவில்லை. ஏதாவது குசலம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். 

எதிரிகளாக இருந்தால் பிரச்சினையே இல்லை. கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடலாம். இப்படியான உறவுக்காரர்கள்தான் பெரும் தலைவலி. முகத்தில் அடித்த மாதிரி பேசவும் முடிவதில்லை. முதல் அரைவேக்காட்டுக்குத்தான் ஒரு பாம் வைத்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். மகி அருகில் வரும் போது என்.டி.டி.வி செய்தி தளத்தை மொபைலில் எடுத்துக் கொடுத்தேன். இதை ஏன் அப்பன்காரன் இப்பொழுது கொடுக்கிறான் என்று அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நாடாளுமன்றக் கூட்டணி பற்றிய செய்தி அது. அவனுக்கு நாடாளுமன்றம், சட்டமன்றம் குறித்தெல்லாம் அரைகுறையாகத் தெரியும். ஏதோ முக்கியமான செய்தி போல இருக்கிறது எனத் தலைப்புச் செய்தியை மட்டும் வாசித்துவிட்டு ‘பார்லிமெண்ட்டுக்குத்தான் மே மாசம் எலெக்‌ஷனா? பிஜேபிக்கு அதிக எம்.பி வந்தா மோடி பிரதமர்..இல்லன்னா ராகுல் காந்தி...சரிங்களாப்பா?’ என்றான். அரைவேக்காட்டுக்கு காதில் விழுந்தது உறுதியானவுடன் ‘ஆமாம்ப்பா..நீ போயி விளையாடு’ என்று அனுப்பிவிட்டேன்.

முகத்தை பாறை மாதிரி வைத்துக் கொண்டு ‘பையன் என்ன படிக்கிறான்?’ என்றார். 

‘நாலாவது’

‘எந்த ஸ்கூலு?’ என்பது அடுத்த கேள்வி. 

இது போதும். இனி குழந்தைகளை விட்டுவிடுவான். நம்மை மட்டும்தான் வம்புக்கு இழுப்பான். அதற்கும் ஒரு பாம் தயாரிக்க வேண்டும். அயோக்கிய ராஸ்கல்!