Apr 1, 2015

இதுவரை..

அறக்கட்டளையின் கணக்கு தொடங்கப்பட்ட நவம்பர் 2014 முதல் 31,மார்ச் 2015 வரையிலான வரவு செலவுக் கணக்கு இது. 

இந்த வரவு செலவில் கடைசியாகக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் பத்தாயிரம் ரூபாயானது நம்பியூர் அரசுப் பள்ளிக்கு விளையாட்டுச் சாமான்கள் வாங்குவதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட தொகை. அதைத் தவிர பிற அனைத்து விவரங்களும் முன்னரே சொல்லப்பட்டுவிட்ட விவரங்கள்தான்.

இது வரையிலான விவரங்கள் அனைத்தும் வருமான வரித்துறையிடம் தாக்கல் செய்யப்பட்டுவிட்டது. 

ஏப்ரல் மாதத்திலிருந்து செய்ய வேண்டிய பணிகள் குறித்தான பரிந்துரைகள் அல்லது அறிவுரைகள் இருப்பின் தயவு செய்து தெரியப்படுத்தவும். எல்லாம் சரியாகச் சென்று கொண்டிருக்கின்றன. எதிர் வரும் நாட்களில் சற்று விரிவாகச் செயல்படுத்தலாம். தயங்க வேண்டியதில்லை.

எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் உதவுகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். காரியங்களை வேகப்படுத்தினால் போதும். அதற்குத்தான் வழிவகைகள் தேவைப்படுகின்றன.

மனதார வாழ்த்தியும், பார்க்கும் போதெல்லாம் உற்சாகப்படுத்தியும், நிதி வழங்கியும் ஆதரவளிக்கும் அத்தனை பேருக்கும் நன்றி. இது தனிமனித செயல்பாடு இல்லை. இவ்வளவு பேரின் ஆதரவு இல்லையென்றால் இதெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை. 

மற்றபடி, இதுவரையிலான பணிகளிலும், கணக்கு விவரங்களிலும் ஏதேனும் சந்தேகங்கள் அல்லது கேள்விகள் இருப்பின் தயங்காமல் மின்னஞ்சல் அனுப்பவும். இதில் யோசிப்பதற்கு எதுவும் இல்லை. ஒருவருக்கு இருக்கும் கேள்வி வேறு சிலருக்கும் இருக்கக் கூடும். அதனால் கேள்விகளையும் சந்தேகங்களையும் அவ்வப்போதே நிவர்த்தி செய்துவிடுவதுதான் நல்லது. செய்துவிடலாம்.

vaamanikandan@gmail.com





எல்லாமே மிக்ஸ்தான்

இப்பொழுதெல்லாம் மாலை ஏழு மணியானால் பசி கண்களைச் சுழட்டச் செய்துவிடுகிறது. மதியம் துக்கினியூண்டுதான் சாப்பிடுகிறேன். அதனால்தான் வயிற்றுக்குள் இந்தப் பட்டாம்பூச்சி விளைவு. யாராவது கடுப்பேற்றினால் கோபம் வந்துவிடுகிறது. அப்படித்தான் நேற்றொரு சம்பவம். அலுவலகம் முடித்து வரும் போது சிக்னலில் சிக்கிக் கொண்டேன். பின்புறமாக- பைக்கின் பின்புறமாகத்தான் - ஒரு மலை மாடு மாதிரி ஒரு பெண் தொடர்ந்து ஒலியெழுப்பிக் கொண்டிருந்தாள். சிவப்பு விளக்கு எரிகிறது. நகர்வதற்கும் வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அவள் ஒலியெழுப்பியது எனக்காகத்தான். 

திரும்பிப் பார்த்த போது முன்னால் நகரச் சொன்னாள். ‘முப்பது வினாடிதான்...பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்றேன். இப்படி வெள்ளைக் கோட்டைத் தாண்டி நின்று ஒரு முறை போக்குவரத்துக் காவலரிடம் தண்டம் கட்டியிருக்கிறேன். அதையெல்லாம் அவள் கேட்கவேயில்லை. முறைத்துப் பார்த்தாள். வழக்கமாக ஜீன்ஸ், டீஷர்ட் அணிந்த பெண்களாக இருந்தால் வழி கொடுத்துவிடுவேன். நேற்று அதற்கும் வழியில்லாமல் அல்லக்கிடையில் ஒரு ஆட்டோக்காரன் இடத்தை மறைத்து நின்றிருந்தான். அப்படி இப்படி முட்டி என்னைத் தாண்டியவள் ‘சூத்தியா கி...’ என்று ஏதோ ஹிந்தியில் திட்டிச் சென்றாள். இரண்டாவது வார்த்தை புரியவில்லை. ஆனால் இந்த முதல் வார்த்தையே வசை போலிருந்தது. அவள் பின்னாலேயே சென்று ‘வொய் ஆர் யூ அப்யூஸிங்’ என்றேன். அடுத்த வினாடி அதே சூத்தியாவை அதே தொனியில் சொல்லிவிட்டு ஒரு வழிப்பாதையில் முறுக்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள். ஒருவழிப்பாதையில் பெண்ணொருத்தியைத் துரத்திச் செல்லுமளவுக்கு எனக்கு தைரியம் இல்லை. திரும்பி வந்து கூகிளில் தேடிப்பார்த்தேன். மிகக் கொச்சையான வசை அது. ஒரு வழிப்பாதையென்றாலும் கூட துரத்திச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

தீபிகா படுகோனின் ‘My Choice' வீடியோவை பார்த்தீர்களா? முந்தாநாள் ராத்திரி எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது சப்தமேயில்லாமல் படத்தை மட்டும் பார்த்தேன். அதுவும் கூட பார்த்திருக்க மாட்டேன். ஆனால் தீபிகா உள்ளாடையைக் கழட்டுகிற மாதிரியான காட்சி இருந்ததால் இதற்கு சப்தம் தேவையில்லை என்று குருட்டுக்கணக்கு போட்டுவிட்டேன். சப்தம் இல்லையென்றால் இது ஒரு சாதாரணப் படம். அசட்டையாக இருந்த போது ‘ஆகா இதுவல்லவோ பெண்ணியப்புரட்சி’ என்று ஆளாளுக்கு பூஜை நடத்தினார்கள் என்பதால் மீண்டும் ஒரு முறை நேற்று சப்தத்தோடு பார்க்க வேண்டியதாகிவிட்டது. பயங்கரமான புரட்சிதான். 

எல்லாமே என்னுடைய விருப்பம்தான் என்கிறார். திருமணம் செய்து கொள்வதும் கொள்ளாமல் இருப்பதும் அவரது விருப்பம்தான். ஆனால் திருமணத்துக்கு பிறகும் கூட வெளியில் எவனோடு போவதும் சொல்வது எப்படி அவரது விருப்பமாக இருக்க முடியும்? அப்படித்தான் அதில் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. இப்படி அவ்வப்போது யாராவது வந்து தங்களது உரிமையைப் பேசுவதற்குக் கூட உள்ளாடையைக் கழட்டிக் காட்டுவார்கள். நாமும் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

பெண்களுக்கு சுதந்திரமே இல்லை என்று பெருமொத்தமாகச் சொல்வதெல்லாம் புரட்டு வாதம். இந்தியாவை குறுக்கும் நெடுக்கும் நீள்வெட்டுமாகப் பிரித்தால் ஆயிரக்கணக்கான வகைப்பாட்டுகளுக்குள் பெண்களை கொண்டு வர முடியும். எல்லோருக்கும் ஒரேவிதமான பிரச்சினைதானா? பொட்டு வைப்பதும், சைஸ் ஜீரோவாகச் சுற்றுவதும், ஆடையில்லாமல் திரிவதும்தான் இங்கு அத்தனை பெண்களுக்குமான பிரச்சினைகள் போலிருக்கிறது. அப்படித்தான் வீடியோக்காரர்கள் மாதிரியானவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நகரத்து இளம்பெண்களுக்குக் கிடைக்கும் சுதந்திரத்திலும் வாய்ப்புகளில் பத்தில் ஒரு பங்கு கிடைக்காத பெண்களைப் பற்றியெல்லாம் பேச வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் பெண்களுக்கான பிரச்சினை என்று இவர்கள் தூக்கி நிறுத்துவதும் பேசுவதும் வேறு எதை எதையோதான்.

இதையெல்லாம் பேசினால் யாராவது திட்டுவார்கள். சரி விடுங்கள்.

சமீபத்தில் ஒரு உறவினர் அழைத்திருந்தார். கோவைக்கு அருகில் நிகழ்ந்த மரணச் செய்தியைச் சொல்வதற்கான அழைப்பு அது. ஒரு பெண் தனது குழந்தைகளோடு சேர்ந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள். அந்தப் பெண்மணியை சில நிகழ்ச்சிகளில் பார்த்திருக்கிறேன். பேசியதில்லை. ‘என்ன பிரச்சினை’ என்றேன். அவருக்கும் சரியாகத் தெரியவில்லை. குடும்பத் தகராறு போலிருக்கிறது என்றார். வீட்டில் இருப்பவர்கள் எல்லோரும் உறவுக்காரர் வீட்டுக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள். குழந்தைகளையும் இவளையும் மட்டும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டவள் எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் வரும் பாதையில் நெடுநெடுவென சென்றிருக்கிறாள். ஒரு குழந்தை இடுப்பிலும் இன்னொரு குழந்தையைக் கையிலும் பிடித்து நடந்திருக்கிறாள். ஒரே வினாடிதான். மூன்று பேரும் கசகசவென்று ஆகிவிட்டார்கள். கேட்கக் கூட முடியவில்லை. எவ்வளவு பிரச்சினைகள் இருந்திருந்தால் இவ்வளவு கொடுமையான முடிவை எடுத்திருப்பாள்? அவளுக்கு என்ன பிரச்சினை இருந்திருக்கும்? ஏன் குழந்தைகளையும் சேர்த்து இவ்வளவு குரூரமாகக் கொன்றாள்? எவ்வளவோ விடை தெரியாத கேள்விகள் இருக்கின்றன. 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக சிமோகா செய்தி ஒன்று. அந்தப் பெண்மணி அரசு ஊழியை. அலுவலகத்தில் உயரதிகாரியின் அலம்பல் தாங்க முடியாமல் தீயிட்டுக் கொளுத்திக் கொண்டாள். அலுவலகம் முடிந்து வேகமாக வந்தவள் கொல்லைப்புறமாகச் சென்று கெரசினை ஊற்றி பற்ற வைத்திருக்கிறாள். ஐந்து வயதுக் குழந்தை அம்மா எரிவதை பார்த்தபடியே இருந்திருக்கிறது. வேலைக்கு போக வேண்டாம் என்று தடுப்பதிலிருந்து படிக்க வைக்கத் தயங்குவது வரை எவ்வளவோ பிரச்சினைகள் பெண்களுக்கு இருக்கின்றன. ஒன்றரைக் குடம் தண்ணீருக்காக வெகுதூரம் நடக்கிறார்கள். கிணற்றுக்குள் இறங்குகிறார்கள். குடிகாரக் கணவனிலிருந்து அடிக்கும் வளர்ந்த பிள்ளைகள் வரை எவ்வளோ அழிச்சாட்டியங்களைச் சமாளிக்கிறார்கள். பாலியல் அத்து மீறல்கள், சுரண்டல்கள் என ஆயிரம் சிக்கல்கள். குடும்பத்தை ஒற்றையாளாகச் சுமக்கும் கோடிக்கணக்கான பெண்கள் இந்த நாட்டில் உண்டு. அடுத்த ஆண்களிடம் முகம் பார்த்து பேசுவதற்குக் கூட தயங்கும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இதே பெண்களுக்குள்தான் முகம் தெரியாதவனைப் பார்த்து சூத்தியா என்று திட்டிக் கொண்டு போகிற தெனாவெட்டானவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

எல்லாவற்றையும் ஒற்றைப்படையாகவே பார்த்துப் பழகிவிட்டது மனம். ஒன்று அப்படி. இல்லையென்றால் இப்படி. அப்படியெல்லாம் இல்லை. இங்கு எல்லாமே மிக்ஸ்தான். இல்லையா?

Mar 31, 2015

தமிழகத்தின் அடுத்த முதல்வர் யார்?

அதிமுக அரசு ஆட்சிக்கு வந்து நான்காவது வருடம் முடியப் போகிறது.  ஆட்சி மாறினால் காட்சி மாறும் என்றார்கள். வானம் பிளந்து பூ வாளி சொரியும் என்றார்கள். வாயைப் பிளந்து கொண்டு இரட்டை இலைக்குக் குத்தித் தள்ளினார்கள். நானும்தான். என்ன மாறியிருக்கிறது?

எதுவுமே மாறவில்லை.  மோசமாகியிருக்கிறது.

அமைச்சர்கள் யாராவது வாயைத் திறந்து பேசுகிறார்களா? அமைச்சர்களின் பெயரில் ஒரு அறிக்கையாவது வருகிறதா? பக்கத்து மாநிலம்தான் கர்நாடகா. அமைச்சர்கள் பிளந்து கட்டுகிறார்கள். மேகதூது பிரச்சினை என்றால் ஒவ்வொரு அமைச்சரும் தங்களது கருத்தைச் சொல்கிறார்கள். மாநிலத்தில் ஏதேனும் அக்கப்போர் என்றால் வெளிப்படையாக தீர்வுகளை முன்வைக்கிறார்கள். தங்களது துறை குறித்து விலாவாரியாக பேசுகிறார்கள். அதையெல்லாம் பார்க்கும் போது அங்கலாய்ப்பாக இருக்கிறது. 

தமிழகத்தில் ஏன் அந்தச் சூழல் இல்லை? எதனால் இவ்வளவும் சோகமும் அமைதியும் கமுக்கமும்? அத்தனை இடங்களிலும் இனம்புரியாத பயம் விரவியிருக்கிறது. யாருமே வெளிப்படையாக பேசுவதில்லை. அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து விவாதங்கள் எதுவும் நடப்பதில்லை. ஆளும் வர்க்கத்தினர் செய்தியாளர்களைச் சந்திக்கவே பயப்படுகிறார்கள். ஆளும் வர்க்கம் மட்டுமில்லை ஊடகங்களும் கூட பயந்தபடியேதான் அரசு, அமைச்சர்கள் உள்ளிட்ட விவகாரங்களிலிருந்து நாசூக்காக நழுவிக் கொள்கின்றன. தாலி, பர்தா, தலாக் என்று பொங்கல் வைக்கும் ஒரு ஜால்ரா சேனலாவது தமிழகத்தின் கடந்த நான்காண்டு நடந்த ஆட்சி பற்றி ஒரு விரிவான விவாதம் நடத்தட்டும். செய்யமாட்டார்கள். விளம்பரம் போய்விடும். தொழில் நடத்த முடியாது. 

தமிழகத்தில் வருமானம் இல்லாததற்கும் உலக பொருளாதார மந்த நிலைதான் காரணம் என்று ஓபிஎஸ் கூச்சமே இல்லாமல் சட்டப்பேரவையில் அறிவிக்கிறார். கடந்த சில ஆண்டுகளில் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் ஆண்டறிக்கையில் நட்டமடைந்த நிறுவனங்கள் எத்தனை என்று பட்டியல் எடுத்துப் பார்க்கலாம். நமக்கே நிலைமை தெரியும். பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் கொழித்திருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் ஏன் வருவாய் இல்லையென்றால் தொழில்கள் நாறிக் கிடக்கின்றன. மின்சாரத் தட்டுப்பாடு பாதிப் பேரை தின்று ஏப்பம் விட்டது. பணப்புழக்கம் வெகுவாக குறைந்திருந்தது. தொழில் நடத்தும் சூழல் இல்லாததால் இருக்கிற பணத்தை பதுக்கி வைக்கிறார்கள். விலைவாசி, தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்வதற்கு ஆட்கள் கிடைக்காதது போன்ற பிரச்சினைகளால் திணறுகிறார்கள். சூழலை நாம் கெடுத்து நாசக்கேடாக்கிவிட்டு உலகப் பொருளாதாரம் ஆட்டம் காண்கிறது என்று சிர்ப்பூட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

எத்தனை குறு தொழில்கள் கடந்த சில ஆண்டுகளில் தமிழகத்தில் மூடப்பட்டிருக்கின்றன என்கிற கணக்கு இருக்கிறதா? நடுத்தரத் தொழில்களை விட்டுவிட்டவர்கள் எத்தனை பேர் தேறுவார்கள்? திருப்பூரிலும், சிவகாசியிலும் மட்டும் கணக்கெடுத்தாலும் கூட போதும். தொழில் செய்பவர்கள் கதறுகிறார்கள். அப்படியொரு கணக்கு இருந்தாலும் வெளியிட மாட்டோம். ஏனென்றால் நாம்தான் முதல் மாநிலம் என்று மார் தட்டிக் கொள்கிறோமே. தமிழகத்தை எதில் முதல் மாநிலம் என்று சொல்வது? டாஸ்மாக் வருமானம் முப்பதாயிரம் கோடியைத் தொட்டிருக்கிறது. அதுதான் ஆகப்பெரிய சாதனை. குடிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்திருக்கிறது. அதுதான் பெருமைப் படத்தக்க நிகழ்வு.

சமீபத்தில் தமிழக முதல்வர் தாக்கல் செய்த பட்ஜெட்டின் சிறப்பம்சங்கள் என்றவொரு குறிப்பைப் பார்க்க நேர்ந்தது. அம்மா வாழ்க, புரட்சித்தலைவி சரணம் உள்ளிட்ட கோஷங்களைத் தாண்டி உள்ளே சென்றால் வேலையில்லா இளைஞர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை உருவாக்க 1.5 கோடி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். அடேயப்பா. எவ்வளவு பெரிய தொகை இது? தமிழகத்தில் வேலை வாய்ப்பில்லாத இளைஞர்கள் எத்தனை லட்சங்களில் இருப்பார்கள்? பொறியியல் படித்தவிட்டு குப்புறப்படுத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் மட்டுமே சில பல லட்சங்கள் தேறுவார்கள். பட்டப்படிப்பு முடித்தவன், டிப்ளமோ தேறாதவன், பத்தாம் வகுப்போடு நின்று கொண்டவர்கள், பள்ளிக்கூடமே போகாதவர்கள் என்ற பட்டியல் எடுத்தால் எவ்வளவு பேர் தேறுவார்கள்? 

எல்லோரும் ‘வறுமை நிறம் சிவப்பு’ கமலஹாசன் மாதிரி சாக்கடையில் கிடக்கும் ஆப்பிளை பொறுக்கித் தின்று கொண்டிருப்பவர்கள் இல்லைதான். ஆனால் எவ்வளவு மனிதவளம் இந்த மாநிலத்தில் வீணடிக்கப்படுகிறது என்கிற கணக்கு வழக்கு அரசிடம் இருக்கிறதா? சத்தியமாக இருக்காது. ஏன் அதைப் பற்றியெல்லாம் எந்த அக்கறையும் இந்த அரசாங்கம் எடுத்துக் கொள்வதில்லை? ஒரு தலைமுறையே வீணாகிக் கொண்டிருக்கிறது. லட்சக்கணக்கானவர்கள் திசை மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது சாமானியனுக்குக் கூட தெரிந்த விஷயம். ஆனால் அரசாங்கம் கண்டு கொள்வதேயில்லை.

அரசுப்பள்ளிகளில் நூறு சதவீதம் கழிப்பறை கட்டப்பட்டுவிட்டது என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியவில்லை. அப்படியிருந்தால் சந்தோஷம்தான். ஆனால் எத்தனை பள்ளிகளில் முறையான ஆய்வகங்கள் இருக்கின்றன என்பது பற்றி ஏன் வாயைத் திறப்பதில்லை. எத்தனை பள்ளிகளில் நூலகங்கள் இயங்குகின்றன என்று கடைசியாக அரசாங்கம் எப்பொழுது கணக்கெடுத்திருக்கும்? பள்ளிகளில் இருக்கும் நூலங்கள் பற்றி பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம். கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற நூலகங்கள் குறித்து அரசாங்கத்திற்கு ஏதேனும் கவனமிருக்கிறதா? வெறும் பள்ளிக்கூடங்களைக் கட்டுவதும் நிதி ஒதுக்குவது மட்டுமே அரசாங்கத்தின் வேலை என்று நினைத்துக் கொள்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. அடுத்த ஐந்தாண்டுகளில் இந்த மாநிலத்தின் மனிதவளம் எப்படியிருக்கும் என்பது குறித்தும் அடுத்த தலைமுறை எப்படி வளர வேண்டும் என்பது குறித்தும் முதலமைச்சருக்கும் அமைச்சர்களுக்கும் துளியாவது தொலைநோக்கு பார்வை இருக்கிறதா?

எதற்காக ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை அரசாங்கத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்? விரலசைவுக்குக் கட்டுப்பட்டு அத்தனை முடிவுகளும் ஒரே ஆள் எடுப்பதற்கா? அமைச்சர்களுக்கு அடிப்படையான அறிவு இருக்கும் அதனால் முதலமைச்சருக்கு முடிவெடுப்பதில் உதவுவார்கள் என்பதற்காகத்தானே இப்படியொரு அரசாங்க அமைப்பே இருக்கிறது? இதெல்லாம் தேவையில்லையென்றால் இன்னோவா காரும், கூட இரண்டு ஜீப்பும், அரசாங்க பங்களாவும் எதற்கு? 

மேகதூது அணை கட்டுவதைத் தடுப்பதற்கு எல்லாவிதமான தொடர் நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படும் என்று பட்ஜெட்டில் அறிவித்திருக்கிறார்கள். பாராட்டப்பட வேண்டிய விஷயம்தான். ஆனால் நதிநீர் இணைப்புக்கென இருநூறு கோடிகளை ஒதுக்கியது குறித்து விரிவான தகவல்களை எப்பொழுது வெளியிடுவார்கள்? ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தத் தொகையை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? வருடாவருடம் அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால் என்ன ரிசல்ட்? ஆதிதிராவிடர் மேம்பாட்டுக்கென ஒதுக்கப்படும் பதினோராயிரம் கோடி ரூபாயை ஐந்து வருடங்கள் சரியாகப் பயன்படுத்தியிருந்தால் இந்நேரம் அந்தத் தொகைக்கான அவசியமே இருந்திருக்காது. நெல்லுக்கிறைத்த நீர்தான் புல்லுக்கு பாய வேண்டும். ஆனால் இங்கு பெரும்பாலான திட்டங்களில் உல்டாவாகத்தானே நடக்கிறது?

அவர்களுக்குத் தேவையானதெல்லாம் வாக்கு அரசியல்தான்.

இலவச மடிக்கணினி திட்டத்துக்கு ஆயிரத்து நூறு கோடி ரூபாய். இலவச மிக்ஸி, கிரைண்டர் திட்டத்துக்கு இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாய். யார் வீட்டுப் பணம்? அள்ளிக் கொடுக்க வேண்டியதுதான். கொடுத்துவிட்டு போகட்டும். உருப்படியான ஆட்களுக்குக் கொடுக்கலாம் அல்லவா? கண்களில் படுபவர்களுக்கு இலவசங்களைக் கொடுக்கிறார்கள். வாங்கிக் கொள்வதற்கு யாருக்குமே தயக்கம் இல்லை. எங்கள் அம்மா வாங்கி வைத்துக் கொள்ளப்போவதாகச் சொன்னார். எதிர்த்தால் ஒரே வரியில் அடக்குகிறார். ‘ஊரே வாங்குது...நாம மட்டும் ஏன் விடணும்?’. எவ்வளவு கேவலமான மனநிலையை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்.

இப்பொழுதெல்லாம் அரசு ஊழியர், பணக்காரர், பெரும்புள்ளி என்கிற எந்தப் பாகுபாடும் இல்லை. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாகக் கூட இலவசப் பொருட்களை வாங்குவது தங்களது பெருமைக்கு இழுக்கு என்று பேசிக் கொண்டிருந்தவர்களைச் சாதாரணமாகப் பார்க்க முடியும். இப்பொழுது லட்சணம் பல்லிளிக்கிறது. அத்தனை பேரும் வாங்கி வைத்துக் கொள்கிறார்கள். இந்த வருடம் இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாயை ஒதுக்கினால் அடுத்த வருடம் இன்னுமொரு ஐந்நூறு கோடி சேர்த்து ஒதுக்க வேண்டும். 

இலவசமே கொடுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் வளர்ச்சி சார்ந்த பணிகளுக்கு நிதி ஒதுக்குவதில் அரசாங்கம் பம்முகிறது. உருப்படியான ஒரு வளர்ச்சித் திட்டம் இல்லை. சட்டசபையை நடத்துவதற்குக் கூட இவ்வளவு பதறுகிறார்கள். நாம் என்ன பேசி என்ன பிரயோஜனம்? இப்படியே போய்க் கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான். தேர்தலுக்கு இன்னமும் ஒரு வருடம் இருக்கிறது. நிலைமை மாறும் என்றெல்லாம் நினைக்கவில்லை. இப்படியேதான் இருப்பார்கள். அடுத்த வருடம் மே மாதம் ஒரு வாக்குக்கு ஐந்தாயிரம் கொடுப்பதா ஆறாயிரம் கொடுப்பதா என்பதுதான் மிகப்பெரிய கேள்வியாக இருக்கும். வீட்டில் நான்கு வாக்குகள் இருந்தால் ஒரு மாதச் சம்பளம் கிடைத்த மாதிரிதான். இந்த லட்சணத்தில் ‘தமிழகத்தில் யார் அடுத்த முதல்வர் ஆவார்?’ என்று பக்கத்து இருக்கையில் இருக்கும் கன்னடக்காரன் கேட்கிறான். கெட்ட கோபம் வந்துவிட்டது. ஆனால் பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு ‘கடவுளே அடுத்த முதல்வர் யார்ன்னு வேணும்ன்னா கேட்டுத் தொலையறான்...இப்போ யார் முதல்வர்ன்னு கேட்டுடாம பார்த்துக்கோ’ என்று வேண்டிக் கொண்டேன். நல்லவேளை கேட்காமல் விட்டான். கேட்டிருந்தால் என்ன பதிலைச் சொல்வது? 

கை மாற்றியாகிவிட்டதா?

கிட்டத்தட்ட எல்லோருடைய ஞாபகத்திலும் இருக்கக் கூடிய கேரக்டர்தான். ஒவ்வொருவரும் பள்ளிப்பருவத்தில் பார்த்திருப்போம். வாத்தியார் என்ன சொன்னாலும் ‘சரிதான் சார்’ ‘கரெக்ட்தான் சார்’ என்று சொல்வதற்கு ஒரு சுண்டைக்காயன் இருப்பான். வாத்தியாருக்கும் அவனை மிகப் பிடித்திருக்கும். எந்த வேலையாக இருந்தாலும் அவனிடம்தான் கொடுப்பார். ஓடிப் போய் சாக்பீஸ் எடுத்து வருவதிலிருந்து அடுத்தவன் முட்டியை பெயர்த்தெடுக்க நல்ல மூங்கில் குச்சியாக ஒடித்து வருவது வரைக்கும் சலிக்காமல் செய்வான். ஒரு வினாடி கண்களை மூடிக் கொண்டு யோசித்தால் போதும். நமக்கு அவனது முகம் ஞாபகத்துக்கு வந்துவிடும். யோசித்துப் பாருங்கள். ஞாபகம் வந்ததா? எங்களுடனும் ஒரு பையன் இருந்தான். கிருஷ்ணகுமார். 

அவனைப் பற்றிச் சொல்லக் காரணமிருக்கிறது. The Grand Budapest Hotel. கடந்த ஆண்டு வெளிவந்தபடம். நகைச்சுவை படம் என்று சொல்லி அறிமுகப்படுத்தினார்கள். அப்படியென்றால் வெறித்தனமாக சிரிக்க வைத்துவிடுவார்கள் என்று அதற்கான முஸ்தீபுகளோடுதான் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தேன். முஸ்தீபுகள் என்றால் சிரிக்கிற சிரிப்பில் வீட்டில் இருப்பவர்கள் எழுந்து நான்கு அடி கொடுத்துவிடக் கூடாது என்பதான ஏற்பாடுகள். ஆனால் அதற்கெல்லாம் அவசியமே இல்லை. மெலிதாக புன்னகை வரவைக்கக் கூடிய காட்சிகள். அமைதியாக பின்னப்பட்ட நகைச்சுவைதான் படம் நெடுகவும்.


ஒரு எழுத்தாளர் கதையைச் சொல்கிறார். அவரது இளம்பருவத்தில் பிரம்மாண்டமான ஹோட்டலில் அதன் முதலாளியைச் சந்திக்கிறார். அந்த முதலாளியின் ப்ளாஷ்பேக்தான் படத்தின் கதை. அவர் அந்த ஹோட்டலில் ஊழியனாகச் சேர்ந்தவர். ஜீரோ என்பதுதான் பெயர். அப்பொழுது அந்த விடுதியின் பொறுப்பாளராக இருந்தவருக்கு வயது முதிர்ந்த பணக்காரப் பெண்கள் சிலரோடு தொடர்பு உண்டு. அப்படியான தொடர்புடைய பெண்ணொருத்தி இறந்துவிடுகிறாள். அவளது இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொள்வதற்காக தனது விடுதியின் ஊழியனான ஜீரோவை அழைத்துக் கொண்டு செல்கிறார் பொறுப்பாளர். ஜீரோதான் தலையாட்டி பொம்மை. விசுவாசமனாவன். அங்கே இறுதிச்சடங்குக்கு முன்பாக அவளது உயில் வாசிக்கப்படுகிறது. மிக பிரசித்தி பெற்ற ஓவியமொன்றை பொறுப்பாளருக்கு எழுதி வைத்திருக்கிறாள். அந்தப் பெண்மணியின் மகன் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கிறான். வேறு வழியில்லை. பொறுப்பாளரும் ஜீரோவும் அந்தப் படத்தைத் திருடிக் கொண்டு ஓடிவருகிறார்கள். 

ஆனால் இறந்து போனவளின் மகன் லேசுப்பட்டவன் இல்லை. உயில் வாசிக்கும் வக்கீலின் கதையை முடித்துவிடுகிறான். அந்தப் பெண்மணி கூட கொலைதான் செய்யப்பட்டிருக்கிறாள் என்று அந்தப் பழி பொறுப்பாளரின் மீது விழுகிறது. பொறுப்பாளரைக் கைது செய்து சிறைச்சாலையில் அடைத்துவிடுகிறார்கள். ஜீரோவுக்கு ஒரு காதலி உண்டு. மிகச் சிறப்பாக கேக் தயாரிப்பவள். அவளது உதவியுடன் கேக்குக்குள் கருவிகள் ஒளித்து சிறைச்சாலைக்குள் அனுப்பப்படுகின்றன. அந்தக் கருவிகளை வைத்துக் கொண்டு பொறுப்பாளரும் அவரோடு சேர்ந்து இன்னமும் சிலரும் சிறைச்சாலையிலிருந்து தப்பிக்கிறார்கள். இந்தச் சமயத்தில் இறந்து போன அந்தப் பெண்மணி இரண்டாவது உயிலை எழுதி வைத்திருப்பதாகவும் அது இவர்கள் திருடிக் கொண்டு வந்த ஓவியத்தின் பின்னால் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் தெரியவருகிறது. சிறைச்சாலையில் இருந்து தப்பிக்கும் பொறுப்பாளருக்கு ஜீரோ எப்படி உதவுகிறான் அந்த உயிலை எப்படிக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் லாஜிக்கைப் பற்றி பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளாமல் பார்க்க வேண்டும். 

இரண்டாவது உயிலின் படி அந்தப் பெண்மணிதான் அந்த ஹோட்டலின் உரிமையாளர் என்று தெரிகிறது. அவள் விடுதியை பொறுப்பாளரின் பெயருக்கு எழுதி வைத்துவிட்டு பரலோகத்தை அடைந்திருக்கிறாள். அந்தப் பொறுப்பாளர் தனது வாரிசாக ஜீரோவை நியமிக்கிறார். அந்த ஜீரோதான் எழுத்தாளரிடம் தனது ப்ளாஷ்பேக்கைச் சொல்லும் முதலாளி. ஆரம்பித்த இடத்திலேயே முடித்துவிட்டார்.

இப்பொழுது கிருஷ்ணகுமாரின் கதையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். கிருஷ்ணகுமாருக்கு கணக்கு வாத்தியார் எதிர்வீடுதான். சுமாராகப் படித்த மற்ற மாணவர்கள் எல்லாம் பொறியியல் என்று ஒரே குட்டையில் விழ இவன் வாத்தியாரைப் பின் தொடர்கிறேன் என்று கல்லூரியில் கணிதப் பிரிவில் சேர்ந்தான். பிறகு முதுகலை கணிதம் என்று இழுத்துக் கொண்டே சென்றவன் முனைவர் பட்டம் வாங்கிவிட்டுத்தான் ஓய்ந்தான்.ஒன்றும் மோசம் போய்விடவில்லை. கணிதப் பேராசிரியர் ஆகிவிட்டான். 

ஜீரோவைப் பார்க்கும் போது கிருஷ்ணகுமார்தான் நினைவுக்கு வந்தான். ஜீரோவின் வெள்ளந்தியான உடல்மொழியும் தனது முதலாளியின் வார்த்தைகளுக்காக அவன் காட்டும் விசுவாசமும் நம்மை கதையோடு ஒன்றச் செய்துவிடுகின்றன. பொறுப்பாளர் தனது இறந்து போன முதிய காதலியைப் பார்க்கச் செல்லும் போது எல்லையில் விசாரணை நடத்துகிறார்கள். அப்பொழுது ஜீரோவுக்கு அடி விழுகிறது. அப்பொழுது பரிதாபமாகத் தெரிகிறான். அதே ஜீரோ பொறுப்பாளருடன் சேர்ந்து ஊர் ஊராக ஓடும் போதும் எதிரிகளுடன் சண்டைப் போடும் போதும் ‘அட நம்ம பையன்’ என்கிற நினைப்பை உருவாக்கிவிடுகிறான். பொறுப்பாளர் ஜீரோவின் காதலியுடன் பேசும் போது ‘அவள் எனது காதலி...வழியாதே’ என்று தடுக்கும் போது சிரிப்பை வரவழைத்துவிடுகிறான். அந்தப் பையனாக நடித்த நடிகரின் பெயர் டோனி ரெவோல்ரி. அடித்து தூள் கிளப்பியிருக்கிறார்.

படத்தில் கிறுக்குத்தனமான தனி காமெடி ட்ராக் எதுவும் இல்லை. ஒரு கொலை, அந்தக் கொலைக்கான சொத்துப் பின்னணி, அதில் சிக்க வைக்கப்படும் விடுதிப் பொறுப்பாளர், சிறைச்சாலை, அதிலிருந்து தப்பித்து ஓடுவது என படம் விறுவிறுப்பாக ஓடுகிறது. சிறைச்சாலையை உடைக்கிறார்கள், துப்பாக்கியில் சுட்டுக் கொள்கிறார்கள், விரல்களைத் துண்டிக்கிறார்கள், கொலை செய்கிறார்கள். ஒரு அதிரடித் திரைப்படத்திற்கான அத்தனை சரக்குகளும் இருக்கின்றன. ஆனால் அதிரடித் திரைப்படம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. இவற்றில்தான் நகைச்சுவை. கதாபாத்திரங்கள் நடப்பதிலிருந்து அவர்கள் காட்டும் சேஷ்டைகள் வரை அனைத்திலும் வழக்கமான படங்களிலிருந்து வித்தியாசத்தைக் காட்டுகிறார்கள். அதனால்தான் இதை முக்கியமான படம் என்று என்னிடம் சொல்லியிருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. வெறும் கதையை மட்டும் பார்த்தால் ஒரு சுமாரான திரைப்படம் என்று முடிவு செய்து கொள்ளலாம். அப்படித்தான் முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். அவ்வளவுதான் திரைப்படங்கள் குறித்தான அறிவு எனக்கு. ஆனால் வெஸ் ஆண்டர்ஸனின் படங்களை வெறும் கதையோடு மட்டும் பார்க்கக் கூடாது என்றார்கள்.

இது என்ன வம்பாக இருக்கிறது என்று மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்கத் துவங்கினேன். மேற்சொன்ன அத்தனை விஷயங்களும் புலப்படத் துவங்கின. ஜீரோவாக நடிக்கும் பொடியனின் முகபாவனையிலிருந்து காட்சிகளில் இடம்பெறும் கவித்துவமான இடங்கள் வரை அனைத்தையும் சேர்த்து கவனித்தால் ஒரு முழுமையான படம் பார்த்த நிறைவினைத் தருகிறது. ஆனால் இரண்டு முறை பார்ப்பதற்கான பொறுமையும் இதிலிருந்து எதைக் கற்றுக் கொள்ளப் போகிறோம் என்கிற மூக்கரிப்பும் அவசியம். 

படம் பார்த்துவிட்டு கிருஷ்ணகுமாரிடம் பேசினேன். இதுநாள் வரையிலும் அவனது குருநாதருக்கு தனிப்பயிற்சியில்தான் கொழுத்த வருமானம். அவருக்கு வயதாகிவிட்டது. இனிமேல் தனிப்பயிற்சி எடுப்பதை நிறுத்திவிடலாம் என்றிருக்கிறாராம். அவர் நிறுத்தியவுடன் தான் தொடரப் போவதாகச் சொன்னான். ‘The Grand Budapest Hotel கைமாறுகிறதா’ என்றேன். அவனுக்கு புரியவில்லை. திரும்பத் திரும்பக் கேட்டான். ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட்டுத் இணைப்பைத் துண்டித்தேன். பைத்தியகாரன் என்று நினைத்திருப்பான். நினைத்துவிட்டுப் போகட்டும். எல்லா இடங்களிலும் ஜீரோவும் கிருஷ்ணகுமாரும் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். இல்லையா?