Aug 26, 2016

கரமுண்டார் வூடு

ஊர்ப்பக்கம் சொல்வார்கள்- முப்பது வருடங்கள் வாழ்ந்தாரும் இல்லை; முப்பது வருடங்கள் கெட்டாரும் இல்லை. சிரமத்தில் இருக்கிறவர்களுக்கு வேண்டுமானால் இது ஆறுதலாக இருக்கக் கூடும். எப்படியும் தம் கட்டி மேடு ஏறிவிடலாம் என்கிற நம்பிக்கையை உண்டாக்கக் கூடும். ஆனால் நன்றாக இருக்கக் கூடியவர்களுக்கு பயம்தான்.  ரெட்டை மாட்டு கூட்டு வண்டியில் இருபக்கமும் வெள்ளைத் துணியைத் திரையாகக் கட்டி ஜல் ஜல் என்று டவுனுக்கு சென்று வந்த குடும்பம் இருபதே வருடங்களில் சின்னாபின்னமாக சிதைந்து போனதைக் கண் கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி ஒவ்வொரு ஊரிலும் பல குடும்பங்கள் உண்டு. நம் ஒவ்வொருவரும் நேரில் பார்த்திருக்கக் கூடும். அந்த வீட்டில் குடிகாரனோ, சீட்டாட்டக்காரனோ இருந்திருக்க மாட்டார்கள். தப்புத் தண்டா நடந்திருக்காது. ஆனால் அவர்களையும் அறியாமல் சிறுகிச் சிறுகி கரைந்து போய் இருப்பார்கள். அவர்களைப் பார்த்தால்தான் பயமாக இருக்கும். மேலே இருக்கிறோம் என்று கும்மாளம் போட வேண்டியதில்லை. நம்மையுமறியமாமல் நாம் சரிந்து கொண்டிருக்கக் கூடும் என்ற நடுக்கம் வந்து விரல்களைப் பற்றிக் கொள்ளும்.

கரமுண்டார் வூடு அப்படித்தான். 

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக கவிஞர் கதிர்பாரதி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ‘கரமுண்டார் வூடு’ என்ற பெயரை உச்சரித்தார். தஞ்சை ப்ரகாஷ் எழுதிய நாவல். அப்பொழுது அச்சில் இல்லை. கதிர்பாரதிக்கு நிறைய வாசிப்பு உண்டு. ஆனால் அவர் தனது வாசிப்பை எங்கும் எழுதுவதும் இல்லை பேசுவதும் இல்லை. தனிப்பட்ட உரையாடலில் மட்டும் தான் வாசித்த புத்தகங்களைப் பற்றி பேசுவார். அப்படி சிலாகித்த போது ‘மனுஷன் அந்தக் காலத்திலேயே லெஸ்பியன் பத்தியெல்லாம் இவ்வளவு தைரியமா எழுதியிருக்காரு’ என்றார். வாசிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியலில் சேர்த்திருந்தேன். 


கரமுண்டார் வூடு காவிரிக்கரையோரம் மிகப்பெரிய மாளிகை. ஆண்டைகளாக இருந்த கள்ளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மாளிகை. கரமுண்டார்களின் பல ஏக்கர் நிலமும் அதில் கொடி கட்டிய வேளாண்மையும் சுருங்கிவிட்டது. சுருங்கினாலும் பல குடும்பங்கள் கரமுண்டார்களின் மாளிகையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கரமுண்டார்கள் யாரையும் துரத்துவதில்லை. ஏதோவொரு வகையில் ரத்த சொந்தங்கள் அவர்கள். காலங்காலமாக அங்கிருந்தவர்கள் அங்கேயே இருக்கிறார்கள். கரமுண்டார்களின் சொற்ப வருமானமும் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் சொந்தபந்தங்களுக்கு சோறு பொங்குவதிலேயே போகிறது. ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் குளுவான்களுமாக நிறைந்து கிடக்கிற வூடு அது. கரமுண்டார்கள் அவ்வப்பொழுது இருக்கிற நிலங்களையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விற்கிறார்கள். வந்து கேட்கிறவர்களுக்கு அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். சொத்து எப்படி நிலைக்கும்?

முதல் ஐம்பது அல்லது அறுபது பக்கங்கள் வரைக்கும் நாவலை வாசிப்பதற்கு கொஞ்சம் சிரமம்தான். தஞ்சாவூர் வழக்கு. அஞ்ச, இஞ்ச என்று புரிந்து கொள்வதற்கு சற்றே திணற வேண்டியிருக்கிறது. தம் கட்டி உள்ளே நுழைந்துவிட வேண்டும். அதன் பிறகு நம் வசப்பட்டுவிடுகிறது.

சிரமப்பட்டு ஏன் நாவலை வாசிக்க வேண்டும்? 

நாவல் என்பது வாழ்க்கைச் சொட்டு. ஒரு காலத்தை, அந்தக் காலத்தின் மனிதர்களை, அவர்களது வாழ்க்கை முறையை, உரையாடலை, பழக்கவழக்கங்களை புத்தகமாக்கி ஒருவன் கொடுக்கும் போது சற்றேனும் சிரமப்பட்டுத்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அது சரிதான்.

ஆனால் இன்னொரு மனிதனின் வாழ்க்கையை ஏன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்? - இப்படியும் கேட்கலாம்தான்.

இங்கு எல்லாமே Data தான். இரண்டு மனிதர்கள் சந்தித்துப் பேசும் போது வியாபாரம் குறித்தும், வருமானம் குறித்தும், லாப நட்டம் குறித்தும் டேட்டாவாக மட்டும்தான் பேசிக் கொள்கிறார்கள். மதிப்பெண், வயது, சம்பளம் என்கிற எண்கள்தான் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. புள்ளிவிவரங்கள், நிதி விவகாரங்கள், செய்திகள் என எல்லாவற்றையும் தகவல்களாக மூளைக்குள் திணித்து எந்திரமாகிக் கொண்டிருப்பதில் எந்த வருத்தமும் இல்லை. இதையெல்லாம் கம்யூட்டர் செய்துவிடும். ஆனால் கம்யூட்டராகத்தானே நாமும் விரும்புகிறோம்?

‘எம்புள்ளைக்கு கம்யூட்டர் மூளை’ என்று சொல்வதில் இருக்கும் பெருமை ‘எம் புள்ளை அடுத்தவங்க கஷ்ட நஷ்டத்தை புரிஞ்சு வெச்சிருக்கான்’ என்று சொல்வதில் இல்லை. நாம் மனிதர்கள். ரத்தமும் சதையுமானவர்கள். எண்கள், புள்ளிவிவரங்கள், இன்னபிற தகவல்களையும் விட சக மனிதனின் வலியும் வேதனையும் அவனது வாழ்க்கை முறையும் அவசியமில்லையா? முன்னோர்கள், சகமனிதர்களின் வாழ்வியலும் அவர்களது இண்டு இடுக்குகளும் தேவையில்லையா? இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளும் போதுதான் Human values என்பதன் அர்த்தத்தை அடைகிறோம். அந்த அர்த்தத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழியாக நல்ல இலக்கியமும் இருக்கிறது

காவிரிக்கரையோரம் இருந்த கரமுண்டார் வீட்டின் கதையை தனது பாட்டிகள் சொல்வதைக் கேட்டு எழுதியதாக ப்ரகாஷ் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பாட்டிகள் நாவலின் பாத்திரங்களாக உலவுகிறார்கள். அந்தப் பாட்டிகளின் பேத்தியான காத்தாயம்பாள் நாவலின் பிரதான கதாபாத்திரம். இளம்பெண். அவள் பெரிய கரமுண்டார் சந்திரஹாசத்தின் புதல்வி. அவள்தான் அந்த வீட்டின் தூண். எல்லாவற்றுக்கும் அவளைத்தான் அழைக்கிறார்கள். அவளுடைய மாமன் தெலகராஜு படித்தவன். தஞ்சாவூர் பக்கத்திலிருந்து வந்து கரமுண்டார் வூட்டில் தங்கியிருக்கிறான். அவள் அவனுக்குத்தான் என்பது கிட்டத்தட்ட ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இடையில் காத்தாயம்பாளை அடைவதற்கான அவனது எத்தனிப்புகள், காத்தாயம்பாளின் சமாளிப்புகள், இன்னொரு கரமுண்டாருடன் சேர்ந்து பள்ளப் பெண்களுடன் அவன் அடிக்கும் கூத்து என நாவல் பயணிக்கிறது. கரமுண்டார் வூட்டுப் பெண்களின் பாலியல் இச்சைகள், கள்ளர்-பள்ளர் ஆண்டான் - அடிமை, பள்ளப் பெண்களை பெண்டாளும் கரமுண்டார்கள் என்று நாவல் பல விஷயங்களைப் பேசுகிறது.

தெலகராஜூ பள்ளர் இனப் பெண்களை கூடிக் குலாவுகிறான். கரமுண்டார் வீட்டுப் பெண்ணான உமா மஹேஸ்வரி பள்ளர் இனத்தின் கலியராஜூவோடு காவிரியின் மணல் மேட்டில் முயங்குகிறாள். தாபம் கொந்தளிக்கும் காத்தாயம்பாள் பள்ளர் இனப் பெண்களை இரவில் தன்னோடு தங்க வைத்துக் கொள்கிறாள். நாவல் முழுவதுமாக வியாபித்துப் பரவும் இந்த அந்தரங்கக் கதைகளும் காட்சிகளும் சுவாரஸியமாக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. மனித மனத்தின் விசித்திரங்களையும் காமத்திற்காகவும் பசிக்காகவும்  தொடர்ந்து தேடல்களை நிகழ்த்தும் மனிதர்களின் வழியாக தஞ்சை ப்ரகாஷ் நாவலை அற்புதமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார்.

நாவல் எப்பொழுது எழுதப்பட்டது என்கிற குறிப்பு புத்தகத்தில் எங்குமில்லை. காங்கிரஸ், திமுக, அதிமுக வரைக்கும் குறிப்புகள் இடம்பெறுவதால் அநேகமாக எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் என யூகிக்கலாம். இதே நாவல் இப்பொழுது வெளிவந்தால் கொந்தளித்துவிடுவார்கள். நாலும் நாலும் எட்டு ப்ரகாஷ் தலையை வெட்டு என்று பெருங்கூட்டமே கிளம்பியிருக்கும். நல்லவேளையாக ப்ரகாஷ் எழுதிவிட்டு போய்ச் சேர்ந்துவிட்டார். சர்ச்சை ஆக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தால் சாதிச் சண்டையிலிருந்து பெண்ணியப் பிரச்சினைகள் வரை வரிக்கு வரி பக்கத்துக்கு பக்கம் அடித்து நொறுக்கலாம். அவ்வளவு விவகாரங்களை எழுதியிருக்கிறார். 

பெண்களின் மனதை, இருள்வெளிக்குள் புதைந்து கிடக்கும் அவளது இச்சைகளை, வேதனைகளை, காமம் வழியாக பெருக்கெடுக்கும் சாதிய அடக்குமுறைகளை, சரியும் சாம்ராஜ்யத்தை, ஆண்களின் திமிரை, மமதையை, ஒழுக்க நெறிகளை துணிந்து மீறுகிற பெண்களை, கிராமத்தின் அந்தரங்கமான சிக்கல்களை எவ்வளவு துல்லியமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார் என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 

இந்த நாவல் புதிய வெளிகளைக் காட்டுகிறது என்று தயங்காமல் சொல்ல முடியும். அடுத்து என்ன புத்தகம் வாசிக்கலாம் என்று யாராவது யோசித்துக் கொண்டிருந்தால் ‘கரமுண்டார் வூடு’ நாவலை வாசிக்கத் தொடங்கலாம். 

நாவலை டிஸ்கவரி தளத்தில் ஆன்லைனில் வாங்கலாம்.

Aug 25, 2016

பால்யத்தின் சித்திரங்கள்

சத்தியமங்கலத்திலிருந்து கோயமுத்தூர் செல்லும் சாலையில் செண்பகப்புதூர் என்ற ஊர் இருக்கிறது. பெயருக்கு ஏற்றபடி அம்சமான ஊராக இருந்தது. அம்மா கிராமநிர்வாக அலுவலர் பயிற்சியை முடித்தவுடன் அந்த ஊரில்தான் பணியமர்த்தினார்கள். சட்டி பானையைத் தூக்கி டெம்போவில் போட்டுக் கொண்டு குடி மாறினோம். நூறு அல்லது நூற்றைம்பது ரூபாய்தான் வாடகை. ஓட்டு வீடு. சமையலறையிலிருந்த பின்வாசலில் இறங்கினால் வயல்வெளி. அதனூடாக ஓடுகிற சிற்றோடைகளில் மீன் குஞ்சுகள் பிடிப்பதற்கு வசதியாக இருந்ததால் எனக்கு அந்த வீடு மிகப் பிடித்திருந்தது. அப்பொழுது பெரிய வசதியெதுவும் இல்லை. ஆனாலும் எங்களுக்கு குறையொன்றும் வைக்கவில்லை. ஹார்லிக்ஸ் வாங்கி வைத்திருந்தால் ‘அப்டியே சாப்பிடுவேன்’ என்று காலி செய்து அரையும் குறையுமாகக் கழுவி மீன் குஞ்சுகளைப் பிடித்து வைத்திருந்தால் சாயந்திரம் அப்பா வந்து பார்த்துவிட்டு ‘எதுக்கு இவனுக கொறத்தி குஞ்சுகளை புடிச்சு வெச்சிருக்கானுக?’ என்று பல்பு கொடுப்பார். தவளையின் தலைப்பிரட்டை வடிவத்திற்கு எங்கள் ஊரில் கொறத்திக் குஞ்சு என்று பெயர். 

நம் பால்ய காலத்தில் வசித்த ஊர்களுக்கும் அந்த ஊரின் நண்பர்களுக்கும் பிரத்யேகமான தனித்துவம் இருக்கிறது அல்லவா? ஒவ்வொருவருக்கும் அத்தகைய நினைவுகள் மனம் நிறைய இருக்கக் கூடும். 

செண்பகப்புதூரில் ஒரு அட்டகாசமான கூட்டம் சேர்ந்திருந்தது. கவுண்டமணியின் தொனியில் சொன்னால் கரகாட்ட கோஷ்டி. டீக்கடைக்காரர் பையன், மாட்டுவண்டிக்காரர் பையன், நான் - தம்பியைக் கழற்றிவிட்டுவிடுவேன், அப்புறம் இரண்டு மூன்று பெண்குட்டிகள். டீக்கடைக்காரர் பையன் தான் கோஷ்டியின் தலைவர். காடு மேடெல்லாம் சுற்றுவோம். எந்த மரத்தில் குருவி இருக்கிறதுஎன்பதையெல்லாம் கண்டுபிடித்து வைத்திருப்பான். மாட்டுவண்டிக்காரரின் மகன் சரவணனுக்கு மரம் ஏறத் தெரியும். கோஷ்டியின் விதிப்படி தினசரி வீட்டிலிருந்து ஆளுக்கு ஒரு துண்டு எடுத்து வர வேண்டும். அதை மரத்தைச் சுற்றிலும் கூடு மாதிரி கட்டி வைத்துவிட்டு சரவணன் மேலே ஏறுவான். அவன் குஞ்சுகளை லாவகமாகப் பிடித்து ட்ரவுசர் பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டு கீழே இறங்குவான். அதையெல்லாம் கோஷ்டி தலைவர் பிரகாஷ் கீழே இருந்து வழி நடத்துவார். ஒருவேளை அவனது ட்ரவுசரிலிருந்து குஞ்சு- குருவிக் குஞ்சுதான் - எட்டிக் குதித்துவிட்டால் தப்பித்து ஓடி விடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் துண்டுகளை வைத்து மரத்தைச் சுற்றிலும் தடுப்பு ஏற்படுத்துவது. 

முதன் முறையாக பீடி குடித்துப் பார்த்தது கூட அந்த ஊரில்தான் - சொல்ல மறந்துவிட்டேன். அப்பொழுது சாரு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். எல்லோருமே என் வயதையொத்தவர்கள்தான். பிஞ்சிலேயே பழுத்திருந்தோம். தம்பியை வைத்துக் கொண்டு பீடியை உறிஞ்சி அதை அவன் வீட்டில் போட்டுக் கொடுத்தால் வம்பாகிவிடும் என்றுதான் அவனைக் கழற்றிவிடுவது. ‘பெரிய பசங்க மட்டும்தான் போகோணும்..குருவி புடிச்சுட்டு வந்து உனக்குக் கொடுக்கிறேன்’ என்று பசப்பி தப்பித்துவிடுவது வாடிக்கையாகியிருந்தது. இப்படியே சுற்றிக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு போரடித்தது. அப்பொழுது எங்களைவிடவும் ஒன்றிரண்டு வயது கூடுதலான ஒரு பொடியன் வந்து சேர்ந்தான். அவனும் வெளியூர்க்காரன். வாய்க்காலுக்கு போகலாம் என்றான். எங்களுக்கும் ஆசைதான். பெண்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை. பையன்கள் நான்கு பேர் மட்டும்தான். போகிற வழியிலேயே தெரிந்தவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர்கள் பார்த்துவிட்டு ‘எங்க இந்தப் பக்கம்?’ என்றார்கள். எதையாவது சொல்லித் தப்பித்து வாய்க்காலைச் சென்று பார்த்த போது தண்ணீர் சுழற்றிக் கொண்டு ஓடியது. அது மிக ஆபத்தான பகுதியும் கூட. இப்பொழுது தெரிகிறது. அப்பொழுது தெரியவில்லை.

யாரும் இல்லாத பக்கமாகச் சென்று சட்டை ட்ரவுசரை எல்லாம் மடித்து வைத்துவிட்டு நான்கு அம்மணத்தான்களும் ஒவ்வொருவராக வாய்க்காலுக்குள் இறங்கினோம். முதலில் அந்த வெளியூர்க்காரன் தான் இறங்கினான். நாங்கள் மூன்று பேரும் முழுமையாக இறங்கவில்லை. நீர் சில்லிட்டுக் கிடந்தது. தொடை வரைக்குமான நீரில் நின்று கொண்டிருந்தோம். அவன் துணிந்து உள்ளே சென்று கொண்டிருந்தான். நான்கைந்து அடிகள்தான். அவன் திணறியது முழுமையாகத் தெரிந்தது. ஆனால் என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. ஆளாளுக்குக் கத்தினோம். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் அவனைக் காணவில்லை. மூழ்கிவிட்டான். எங்கள் கதறலில் காது கேட்ட ஆட்கள் அவசர அவசரமாக எட்டிக் குதித்து நீந்தினார்கள். ஆளாளுக்கு முக்குளிப்பதும் எழுவதுமாக இருந்த போது ஒருவர் அவனைப் பிடித்துவிட்டார். பேச்சு மூச்சில்லாமல் கிடந்தவனை மற்றவர்களும் சேர்ந்து இழுத்து வந்தார்கள். வாய்க்கால் உடல் முழுவதும் கீறியிருந்தன. பக்கத்திலிருந்து வண்டிப்பட்டறையிலிருந்து ஒரு சக்கரத்தை எடுத்து வந்து அவனைப் போட்டு சுழற்றினார்கள். கிறுகிறுவென்று சுற்றியதில் வாயிலும் வயிற்றிலுமிருந்த நீர் கொட்டியது. அப்பொழுதும் மயக்கமாகத்தான் கிடந்தான். தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்றார்கள். ஒன்றிரண்டு நாள் கழித்து வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவனுடைய அம்மாவும் அப்பாவும் திட்டுவார்கள் என்று பயந்து செல்லவேயில்லை. திடீரென்று ஒரு நாள் வெளியில் வந்தவன் ஏதோ நாங்கள்தான் அவனை வாய்க்காலுக்குள் தள்ளிவிட்டது போல சட்டை ட்ரவுசரை எல்லாம் கழற்றிக் காட்டி ‘இங்க பாருங்கடா..பூரா வேலி முள்ளு கிழிச்சுடுச்சு..குஞ்சாமணி கூட தப்பிக்கல’ என்றான். அவனுக்கு அதுதான் பெரிய வருத்தம் போலத் தெரிந்தது. சிறு நீர் கழிப்பதற்கு மட்டும் இடம் விட்டு வெள்ளைத் துணியைச் சுற்றிவிட்டிருந்தார்கள். அவன் பிரச்சினை அவனுக்கு. பாவம்.

அடுத்த ஆண்டு அந்த ஊரைக் காலி செய்துவிட்டு வந்துவிட்டோம். ஆனால் அந்த ஊரில் சேகரித்து வைத்து நினைவுகள் வெகு சுவாரசியமானவை. செண்பகப்புதூருக்கு மிகச் சமீபத்தில் சென்றிருந்தேன். நம் காலத்தின் பிற ஊர்களைப் போலவே அந்த ஊரும் மாறியிருக்கிறது. நிறைய வீடுகள் முளைத்திருந்தன. டீக்கடை இல்லை. வண்டிக்காரரின் வீடு இருந்த சுவடே இல்லை. வெளியூர்க்காரர் குடும்பத்தைப் பற்றி யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. என்னையும் யாரிடமும் அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. அறக்கட்டளையிலிருந்து உதவி கேட்டு ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. அதை விசாரிப்பதற்காகச் சென்றிருந்தேன்.

இதுவரை மனதுக்குள் அந்த ஊருக்கென்று இருந்த மொத்தச் சித்திரமும் கலைந்து போனது. வந்திருக்காமலேயே இருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டு பேருந்து ஏறினேன்.

எட்டாம் வகுப்பில் ஒரு தலையாகக் காதலித்த பெண்ணை சமீபத்தில்தான் ஃபேஸ்புக்கில் கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். ‘ஏண்டா கண்டுபிடித்தோம்’ என்று ஆகிவிட்டது. ஆட்டோகிராஃப் சேரனுக்கு மட்டும்தான் பாட்டெல்லாம் பாட முடியும். நம்மால் முடியாது. இத்தினியூண்டு அழகியாக இருந்தவள் உருமாறியிருந்தாள். அதே மாதிரிதான் ஐந்து அல்லது ஆறாம் வகுப்பில் சைட் அடித்த டீச்சரை ஒரு நிகழ்வில் சந்தித்த போது ‘பார்க்காமலேயே இருந்திருக்கலாமோ’ என்று தோன்றியது. பால்யகாலச் சித்திரங்கள் அற்புதமானவை. அவை கலையாமல் அப்படியே இருப்பதுதான் நல்லது. நரை கூடும் பொழுது குதப்பினாலும் அந்த ஊர் அப்படியேதான் இருக்க வேண்டும். காதலித்த பெண்கள் அதே வடிவில்தான் இருக்க வேண்டும். சைட் அடித்த டீச்சர்கள் அப்படியே மடிப்புக் கலையாத புடவையைத்தான் உடுத்தியிருக்க வேண்டும். 

எல்லாம் விதி. கலைத்துப் போடுகிறது. 

அடுத்ததாக வெளியூர்க்காரனைத்தான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். படித்து முடித்து அமெரிக்காவில் இருக்கக் கூடும். திருநெல்வேலியிலும் கூட இருக்கலாம். அவனைக் கண்டுபிடிப்பது பிரச்சினையில்லை. கண்டுபிடித்த பிறகு இப்பொழுதும் தழும்பைக் காட்டாமல் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் கவலைப்படுகிறேன்.

Aug 23, 2016

ஃபாரின் சிடி- விமர்சனம்

ஃபாரின் சிடி புத்தகம் குறித்து அதிகமாக எழுதவில்லை. எழுத வேண்டாம் என்று தோன்றியது. விற்பனை ஆகுமா என்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து விற்பனை ஆகிக் கொண்டேதான் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். மகிழ்ச்சி. புத்தகம் குறித்தான முதல் விமர்சனம் இது. Pfool's movie recommendations என்ற ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் எழுதியிருக்கிறார்கள். நன்றி. வழக்கம் போலவே நிசப்தம் தளத்தில் பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்கிறேன். 

                                                                ***
இந்த மாதத் தொடக்கத்தில் வெளிவந்த புத்தகம் இது. நேற்று தான் என் கைகளுக்கு வந்தது.

அதிகம் வெளியே தெரியாத, ஆனால் அவசியம் பார்த்தே தீர வேண்டிய 23 படங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் நூலாசிரியர் எழுத்தாளர் வா. மணிகண்டன் அவர்கள்.

சிக்கலான மொழிநடையைத் தவிர்த்து வெகுஜன வார்த்தைகளிலேயே முழுக்கதையை வெளிப்படுத்திவிடாமல், ஆனாலும் ஒரு படத்திற்கு மூன்று பக்கங்களுக்குக் குறையாமல் திரைப்படங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். கட்டுரைகளின் தொடக்கத்தில் தனது சொந்த அனுபவங்களையும் சேர்த்துக்கொள்வது மற்றுமொரு சிறப்பு. இந்தப் புத்தகத்திலிருக்கும் படங்கள் அனைத்தும் 2011 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு வந்த படங்களே. நிச்சயம் இந்தப் படங்களை நாம் கடந்து வந்திருப்போம், ஆனால் மற்றுமொரு படமே என்று தவிர்த்திருப்போம். அது மாதிரியான படங்களாகத் தேர்தெடுத்து, எழுதி, பார்க்கும் ஆவலைத் தூண்டுகிறார்.

தினமணி.காமில் இந்தத் தொடர் வெளிவந்த போதே தொடர்ந்து படித்து வந்தேன். டிஸ்கவரி புக் பேலஸின் அருமையான அச்சுத்தரத்தில் அட்டகாசமான புத்தகமாக வெளிவந்திருக்கிறது. நூலாசிரியர் எழுத்தாளர் வா. மணிகண்டனது 'நிசப்தம்' வலைபக்கத்தையும் தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். 'கண்ணாடியில் நகரும் வெயில்' இவரது முதல் புத்தகம். கவிதைத் தொகுப்பு. அதன் பிறகு 'என்னைக் கடவுளாக்கிய தவிட்டுக்குருவி'. இதுவும் கவிதைத் தொகுப்பு. இரண்டையும் வாசித்ததில்லை. ஆனால் இவரது சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன்’ வாசித்திருக்கிறேன். கட்டுரைத் தொகுப்பான ‘மசால் தோசை 38 ரூபாய்’, நாவலான ‘மூன்றாம் நதி’ இரண்டும் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். எழுத்து தவிர தன்னுடைய ‘நிசப்தம்’ அறக்கட்டளை மூலம் பல நற்பணிகளைச் செய்துவருகிறார் என்பதும் தெரிகிறது. அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துக்கள்.

எத்தனையோ முக்கியமான, மிகச் சிறந்த உலக சினிமாக்களை அடையாளம் காட்டும், மிகப்பெரிய படிப்பாளிகள், உலக சினிமா வித்தகர்களது புத்தகங்கள் இருக்கும் போது, சென்ற வாரமே வெளியான இந்தப் புத்தகத்தை அறிமுகம் செய்யக்காரணம், சாமானியர்களுக்கு புரியும் வகையில் நல்ல சினிமாவை, இவரது நூல் விமர்சகர்கள் தொடர்ந்து சொல்வது போல தனது எள்ளல், துள்ளல் நடையில் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் வா. மணிகண்டன்.

அரசியல் பேசும், குறீயிட்டுக்குவியல்களாக இருக்கும் சிக்கலான சினிமாக்கள் இந்தப் புத்தகத்தில் தேர்தெடுக்கவில்லை. சினிமா வை சினிமாவாக மட்டும் அணுகி, அது ஒரு ரசிகனாக தனக்குத் தந்த பரவசத்தை எழுத்தில் வடித்து வாசிப்பவருக்கும் கடத்தியிருக்கிறார். அரை நிமிடக்காட்சி ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு ‘அது ஒரு குறியீடு’ என்று சொந்தக் கற்பனையில் சிலாகித்து பக்கம் பக்கமாக நம்மை போரடிக்கவில்லை. தமிழ், ஹாலிவுட் படங்கள் தாண்டி உலகசினிமா பக்கம் திரும்பும் ஆசையுடன் இருக்கும் புதியவர்களுக்கு இந்தப் புத்தகம் நல்லதொரு ஆரம்பம். இதில் உள்ள படங்கள் நம்மை மிரளவைக்காது. மாறாக கைபிடித்து உலக சினிமாவிற்குள் அழைத்துசெல்லும். மேலும் இது போன்ற சாமானியர்களின் புத்தகங்களும் வெளிவரவேண்டும், மக்கள் ஆதரவு தர வேண்டும். இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி இன்னும் பலரை எழுத வைக்கும். தாங்கள் பார்த்த சினிமாவை நம்முடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வைக்கும். ஒரு சினிமாவைப் பார்த்து பிடித்துப்போய் அதைப் பற்றி நாம் விவாதிக்கும் போது, ஒரு பத்தி எழுதி பிறர் படிக்க வைக்கும் போது அந்தச் சினிமா நமக்கு இன்னும் நெருக்கமாகிறது. இது நடைமுறையில் நான் கண்ட ஒன்று.


ஆன்லைன் விற்பனை: வீகேன் ஷாப்பிங்

Aug 22, 2016

குண்டுச்சட்டிகள்

கோயமுத்தூர் செல்லும் வேலை இருந்தது. காலையிலிருந்து அலைந்து திரிந்துவிட்டு மாலையில் உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது வழக்கமான உரையாடலுக்குப் பிறகு மகனைப் பற்றி புலம்பத் தொடங்கினார். அவன் பி.ஈ முடித்துவிட்டு கடை ஆரம்பிப்பதாகச் சொன்னார். கைவினைப் பொருட்களுக்கான கடை. அவனுக்கு அதில் ஆர்வமிருக்கிறது. பொருட்களையும் அவனே செய்கிறான். ஆள் வைத்து பொருட்களைத் தயாரித்து விற்பனையைத் தொடங்க விரும்புவதாகச் சொன்னான். ‘பெங்களூர்ல கூட காவேரி எம்போரியம் மாதிரி நிறைய இருக்குங்களண்ணா? அப்படித்தான் ப்ளான்’ என்றான். தெளிவாகத்தான் இருப்பதாகத் தோன்றியது. 

அப்பாவுக்குத்தான் குழப்பம். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வருகிற குழப்பம்தான். எங்கள் வீட்டிலும் அப்படியொரு குழப்பம் இருந்தது. பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு ஆசிரியர் பயிற்சியில் சேர விரும்பினேன். தமிழ் வாத்தியாராகி வேட்டி கட்டிக் கொண்டு டிவிஎஸ்50 வண்டியில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பது கனவு வேலையாக இருந்தது. மடை மாற்றிவிட்டார்கள். பொறியியல் படிப்பை முடிக்கும் தருவாயில் ஊரிலேயே ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்றுதான் விரும்பினேன். ‘தொழில் எல்லாம் கஷ்டம்..வேலைக்கு போற வழியைப் பாரு’ என்று அறிவுரை சொன்னார்கள். நம் ஊரில் கேட்காமலேயே அறிவுரை சொல்லுகிற ஆட்கள்தான் அதிகம். அம்மாவும் அப்பாவும் ‘இவன்கிட்ட கொஞ்சம் சொல்லிட்டு போங்க’ என்றால் கேட்கவா வேண்டும்? ஈயத்தை உருக்கி காதுகள் வழிய வழிய ஊற்றினார்கள். எந்த மறுப்பும் சொல்லாமல் ஹைதராபாத்துக்கு மூட்டை கட்டிவிட்டேன். சம்பளம், நல்ல வேலை, ஒரேயொரு மனைவி, குழந்தை - ‘இதுவே நல்லாத்தானே இருக்கு’ என்று குண்டுச்சட்டியில் படுவேகமாக குதிரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். என்ன பிரச்சினையென்றால் ‘மணியண்ணன் மாதிரி செட்டில் ஆகப் பாரு’ என்று சில பொடியன்களிடம் விரல் நீட்டி அக்கம்பக்கத்தில் உதாரணம் ஆக்குகிறார்கள். எவ்வளவு பெரிய தவறைச் செய்கிறார்கள் என்று நினைத்தால் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது.

கோயமுத்தூர்க்காரரும் பேச்சுவாக்கில் ஒன்றைச் சொன்னார் பாருங்கள்- ‘படிச்ச படிப்புக்கு சம்பந்தமிருக்கிற வேலையைச் செய்ய வேண்டாமா?’ என்றார். தூக்கிவாரிப் போட்டது. இப்படியெல்லாம் ஒரு வரையறை வைத்தால் இந்த நாட்டில் முக்கால்வாசிப்பேருக்கு வேலையே இருக்காது. மின்னியல் மற்றும் மின்னணுவியல் பாடங்களைக் குப்புறப் படுத்தெல்லாம் படித்தேன். இன்றைக்கு கரண்ட்டுக்கும் வோல்டேஜூக்கும் என்ன சம்பந்தமென்று அடிப்படைக் கேள்வியைக் கேட்டால் கூட சில வினாடிகள் பிதுக்கா பிதுக்காவென்று விழி பிதுங்காமல் சொல்ல முடியாது. இந்த லட்சணம்தான் கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு. பி.ஈ, எம்.பி.ஏ, எம்.சி.ஏ என்ற படிப்புகள் எல்லாமே பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குள் நுழைந்து கழுத்தில் அடையாள அட்டையைத் தொங்கவிடுவதற்கான நுழைவுச்சீட்டுக்கள். அவ்வளவுதான். பெரும்பாலான நிறுவனங்களில் பெரும்பாலான வேலைகளைச் செய்வதற்கு நம்முடையை கல்லூரி படிப்பெல்லாம் அவசியமே இல்லை. கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசத் தெரிந்திருந்தால் ப்ளஸ் டூ முடித்த பையனே கூட இந்த வேலையையெல்லாம் செய்துவிடலாம் என்பதுதான் நிதர்சனம். பத்து வருடங்கள் கழித்து அவனே மேனேஜரும் ஆகிவிடலாம்.

வெளியில்தான் இன்ஃபோஸிஸில் வேலை செய்கிறேன், டிசிஎஸ்ஸில் மேனஜராக இருக்கிறேன், சிடிஎஸ்ஸில் நாரதராக இருக்கிறேன் என்று பீலா விட முடியும். பாட்டிலில் வளர்க்கப்படுகிற மீன்கள் மாதிரிதான். இந்த பாட்டில் இல்லையென்றால் இன்னொரு பாட்டிலுக்குள் விழுந்தால்தான் தப்பிக்க முடியுமே தவிர வெளியில் எட்டிக் குதித்தால் தப்பித்துவிட முடியும் என்று நம்புவதெல்லாம் பெரிய ரிஸ்க். முதுகெலும்பு இல்லாத, தங்களுக்கு ஏற்ப ‘மோல்ட்’ செய்யப்பட்ட களிமண் பொம்மைகளைத்தான் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. பல்லாயிரக்கணக்கில் சம்பளத்தைக் கொடுத்து எல்லாவற்றையும் மறைத்துவிடுகின்றன. அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இதெல்லாம் தெரியவே தெரியாது. பையன் பந்தாவாக இருக்கிறான் என்று நம்பிக் கொள்கிறார்கள்.

கோயமுத்தூர்காரரிடம் சொல்வதற்கு ஓர் உதாரணம் இருக்கிறது. ஆனால் சொல்லவில்லை. 

பெங்களூரில் ஒரு காபிக்கடை இருக்கிறது. தேனீரகம் இல்லை. காபி பொடியை அரைத்து விற்கும் கடை. மலையாளிதான் முதலாளி. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக இந்த ஊரில் டீக்கடைதான் அவருடைய முதல் தொழில். பி.காம் படித்துவிட்டு கணக்கு எழுதுகிற வேலைக்காக பெங்களூர் செல்வதாகச் சொல்லிவிட்டுத்தான் ரயில் ஏறியிருக்கிறார். இங்கேயொரு கட்டிட ஒப்பந்ததாரரிடம் இருபதாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கி கடையைத் தொடங்கியிருக்கிறார். இந்தத் தொழிலின் சூட்சமங்களைத் தெரிந்து கொண்டு டீக்கடை பக்கத்திலேயே காபிக்கொட்டை அரைக்கிற கடையை ஆரம்பித்து கூர்க்கில் நகரிலிருந்த சில வியாபாரிகளோடு தொடர்பை உண்டாக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து நேரடியாக காபிக் கொட்டையை வாங்கி அரைத்துக் கொடுக்கிறார். நகரத்துக்கு வெளியேயும் ஒரு தொழிற்சாலையை நடத்துகிறார். சில நிறுவனங்கள் கேட்கிற விகிதாச்சாரத்தில் அரைத்துக் கொடுக்கிறார்கள். அந்நிறுவனங்கள் தங்கள் பெயரை லேபிளாக ஒட்டி விற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள். கொள்ளை வருமானம் போலிருக்கிறது. எம்.ஜி சாலையில் வெள்ளை நிற Porsche மகிழ்வுந்தை பார்த்தால் அது அவருடையதுதான்.

இந்தக் கதையை அவர் சொல்லவில்லை. அலுவலகத்துக்குப் பக்கத்தில் நவீன் பாலி மாதிரி தாடி வைத்த மூன்று மலையாளிகள் டீக்கடை நடத்துகிறார்கள். அவர்கள் சொன்ன கதை இது. காபிக்கடை முதலாளியை தங்களுக்கான முன்னுதாரணமாக வைத்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த மனிதரைப் பற்றி பேசிய போது இளம் மலையாளி அவ்வளவு உற்சாகமானார். இவர்களும் படித்தவர்கள்தான். பெங்களூரில் அறையெடுத்துத் தங்கியிருக்கிறார்கள். இரண்டு துணிக் குடைகளை ப்ளாட்பாரத்தில் நட்ட வைத்து தேனீரகம் நடத்துகிறார்கள். நல்ல கூட்டம். சிகரெட் விற்கிறார்கள். ஆம்லெட் போட்டுத் தருகிறார்கள். மிட்டாய்கள் விற்கிறார்கள். துணைக்கு ஒரு தெலுங்குப்பையனை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கிறார்கள். 

மூன்று பேருக்கு வருமானம் கொடுத்து சிக்கல் இல்லாத வாழ்க்கையை அமைத்து கூட ஒரு பையனுக்கு வேலையையும் அந்த இரண்டு மர மேசைகள் கொடுத்திருக்கின்றன. யாருமே இல்லாத சமயத்தில் ஒரு மலையாளிடம் ‘உங்க லட்சியம் என்ன?’ என்று கேட்ட போது ‘லட்சியத்தை யாராவது வெளியில் சொல்லுவாங்களா? அதை செஞ்சுதான் காட்டணும்..மனசிலாயோ’ என்றார். அதன் பிறகு அவரிடம் கேட்பதற்கு எதுவுமில்லை. ஆனால் அந்த மூன்று மலையாளிகளுமே பி.ஈ முடித்தவர்கள் என்பதுதான் அடிக்குறிப்பு. 

படித்த படிப்புக்குச் சம்பந்தமான வேலையைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்றெல்லாம் எந்த விதியும் இல்லை. அலட்டிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமுமில்லை. படிப்புக்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. பையனுக்குத் திறமையிருந்தால் விட்டுப்பிடிப்பதுதான் நல்லது. ஆனால் சொல்வது எளிது. செய்வது கடினம். இருபத்தொரு வயதில் வேலை; இருபத்தைந்தில் திருமணம்; இருபத்தெட்டில் குழந்தை; முப்பதில் வீடும் காரும் என்கிற அழுத்தம் பெற்றோர்கள் மீதுதான் விழுகிறது. ‘பையன் என்ன பண்ணுறான்?’ கேட்டு சாவடிப்பார்கள். எப்படி விட்டுவிட முடியும்? ‘இதெல்லாம் எங்க கடமை..இதெல்லாம் நடந்த பின்னாடி உன் இஷ்டத்துக்கு என்ன வேணும்ன்னாலும் பண்ணு’ என்பார்கள். வீடு வாங்கி கார் வாங்கிச் சேர்க்கும் போது நாற்பது ஐம்பது லட்சம் கடன் சேர்ந்திருக்கும். அடுத்த இருபது வருடங்களுக்கு EMI இருக்கும். கட்டி முடிக்கும் போது மகனுக்கும் மகளுக்கும் திருமண ஏற்பாடுகள் ஜரூராக நடக்கும். 

இப்படித்தானே குண்டுச்சட்டிகளும் குதிரைகளும் லட்சக்கணக்கில் உருவாக்கப்படுகின்றன!

Aug 19, 2016

ஐ கேன் டாக் இங்கிலீஷ்..

முதன் முதலாக வெளிநாடு செல்லும் போது எங்கள் வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு ஆச்சரியம்.  ‘இங்கிலீஷ் பேசுவியா?’ என்றார்கள். ஐ கேன் டாக் இங்கிலீஷ், ஐ கேன் வாக் இங்கிலீஷ் என்று சொன்னதை அவர்கள் நம்பிய மாதிரி தெரியவில்லை. எப்படியாவது நிரூபிக்க வேண்டுமல்லவா? அதற்காக வேண்டுமென்றே வீட்டிலிருந்து மேலாளரை அழைத்து ஆங்கிலத்தில் பேசி பீலா விட வேண்டியதாகிவிட்டது. அவர்கள் நம்பாமல் இருந்ததற்கு காரணமிருக்கிறது. ஷ்ரேயா ரெட்டி என்றொரு நடிகை இருந்தார் அல்லவா? விஷாலுடன் ஒரு படத்தில் நடித்தார். அவர் எஸ்.எஸ் மியூஸிக் என்ற சேனலில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தார். மதிய நேரத்தில் அழைத்துப் பேசினால் அதைப் பதிவு செய்து இரவில் ஒளிபரப்புவார்கள். 

பிரச்சினை என்னவென்றால் ஆங்கிலத்தில்தான் பேச வேண்டும். ஆண்களுடன் பேசினாலே தடுமாறுவேன். அந்தப் பெண்ணுடன் - அதுவும் அந்தக் கரடுமுரடான குரலின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும். பார்க்கிற வரைக்கும் பார்த்துவிட்டு ‘யா..யெஸ்...யெஸ்’ என்று இரண்டே சொற்களை வைத்து இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் பேசி இணைப்பைத் துண்டிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. அந்தச் சமயத்தில் வீட்டில் யாருமில்லை என்றாலும் வியர்வையும் படபடப்பும் ஒரு வழியாக்கியிருந்தன. அந்த நிகழ்ச்சியை எப்படியும் ஒளிபரப்பிவிடக் கூடாது என்று வேண்டாத சாமியில்லை. ஆனால் அன்றைய தினம் தம்பி மிகச் சரியாக அந்தச் சேனலை மாற்றினான். அம்மா, அப்பா, நான், தம்பி என நான்கு பேரும் இருக்கிறோம். ‘ஐ ஆம் மணிகண்டன் ஃப்ரம் கரட்டடிபாளையம்’ என்று சொன்னவுடன் எல்லோரும் தயாராகிவிட்டார்கள். ஒன்றரை வரியிலேயே குரலை வைத்து இவன்தான் என்ற முடிவுக்கும் வந்துவிட்டார்கள். பேயறைந்த மாதிரி அமர்ந்திருந்தேன். நாற்பது வினாடிகள்தான் ஒளிபரப்பினார்கள். மிச்ச மீதியெல்லாம் கத்தரிந்திருந்தார்கள். ஆனாலும் அந்த நாற்பது வினாடிகளைக் கடப்பதற்குள் ஏதோ பனிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் கணிதத் தேர்வைக் கடப்பது போல இருந்தது. 

பாட்டு ஒளிபரப்பாகத் தொடங்கிய போது அம்மா ‘என்னடா இது ரஜினி இங்கிலீஷ் பேசற மாதிரி யா யா, யெஸ் யெஸ்ஸூன்னு பேசற’ என்றார். அப்பொழுது எம்.டெக் படிப்பில் சேர்ந்து விடுமுறைக்காக ஊருக்கு வந்திருந்தேன். என்ன பதிலைச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. தம்பி நக்கல் அடித்தான். அமைதியாக இருந்தேன். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் உள்ளூர வருத்தம்தான். அப்பொழுது அவர்களுக்கு உண்டான அதே சந்தேகம்தான் எப்பொழுதும். 

ஆங்கிலம் என்ன சிக்காத சரக்கா? கிடைக்கவே கிடைக்காது என்பதற்கு. பழகப் பழகத்தான் வரும். 

பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் தமிழ் வழிக் கல்வி. அதன் பிறகு பொறியியல் படிப்பில் எப்பொழுதாவது செமினார்களில் பேசுவதோடு சரி. அதுவும் கூட சொதப்பல்கள்தான்- இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும் போது கோவை பி.எஸ்.ஜி கல்லூரியில் ஜெனிடிக் அல்காரிதம் பற்றிய கருத்தரங்கு நடைபெற்றது. கட்டுரை தயாரிக்கும் வேலை என்னுடையது. அது குறித்து அரங்கில் பேசுவது ராஜேஷூடையது. அவன் ஊட்டிக்காரன். கான்வெண்ட்டில் படித்திருந்தான். அதனால் அவனைக் கூட்டாளியாக்கியிருந்தேன். கடைசி வரைக்கும் ஒரு முறை கூட அந்தக் கட்டுரையைப் புரட்டிக் கூட பார்க்கவில்லை. மேடையில் ஏறி நின்று படுகேவலமாகத் திணறிவிட்டு ஒலி வாங்கியிலேயே ‘இப்பொழுது என் நண்பன் விவரிப்பான்’ என்று சொல்லி தலையில் பாறாங்கல்லை இறக்கினான். அக்குளில் லட்சுமி வெடியை வைத்துக் கொளுத்துவான் என்று துளி கூட எதிர்பார்க்கவில்லை. இரண்டு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு மேடையை விட்டு இறங்கி ஓடி வந்தவன் சேலத்தில் வந்துதான் நின்றேன். ஆங்கிலம் அவ்வளவு கேவலப்படுத்திவிட்டது.  

எம்.டெக் படிக்கும் போதாவது அழகான வடக்கத்திப் பெண் ஒரே வகுப்பில் படித்திருக்கலாம். அதுவும் நடக்கவில்லை. வடக்கத்தி பையன்கள் வகுப்பில் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பேசுவதற்கு பேசாமலேயே இருந்து தொலையலாம் என்று பேசவில்லை. அப்புறம் எப்படி ஷ்ரேயா ரெட்டியுடன் மட்டும் பேச முடியும்? திணறத்தான் வேண்டும். இப்பொழுதும் கூட மிண்டி, லூக்கா அல்லது ப்ரையனுடன் தனியாகத் தொலைபேசியில் பேசுவதற்கு நடுக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள். ஒன்றாம் தேதியானால் வங்கிக் கணக்கு நிறைய வேண்டுமானால் பேசித்தான் தீர வேண்டும். பேசிவிடுகிறேன்.

இப்படி திக்கித் திணறிப் பேசிப் பழகியதுதான். என்னைப் போலவேதான் நம் ஊர்ப்பையன்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. இலக்கண சுத்தியாக பேசத் தெரியாவிட்டாலும் ஓரளவு சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லிவிடுகிறேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன். எதற்கு இந்தக் கதையெல்லாம் என்று கேட்கத் தோன்றுமே? 

கடந்த வருடம் கோவாவில் நடைபெற்ற ‘பப்ளிஷிங் நெக்ஸ்ட்’ நிகழ்வின் சலனப்பட இணைப்பு கிடைத்தது. மேடை ஏறும் போது சற்று பயமாகத்தான் இருந்தது. வேட்டி கட்டிச் சென்றிருந்தேன். தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒரு பிரதிநிதி. சொதப்பினால் அந்தக் கூட்டத்தின் முன்பாக தமிழர்களின் மானத்தை வாங்கியது மாதிரிதான். ஆனால் கடைசியில் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. கூட்டத்தை சிரிக்க வைத்துவிட்டேன். சலனப்படம் ஒரு மணி நேரம் ஓடுகிறது. ஆனால் எப்படிப் பேசினேன் என்று ஓட்டிப் பார்ப்பதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. ஒரு முறை கூட பார்க்கவில்லை. ஆனால் அம்மாவிடம் ஓட்டிக் காட்ட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். 

இந்த முறை பப்ளிஷிங் நெக்ஸ்ட் செப்டம்பர் மாதம் 15-17 தேதிகளில் நடைபெறுகிறது. கொச்சியில்தான் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். வாய்ப்பிருப்பவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம். பயனுள்ளதாக இருக்கும். நான் செல்லவில்லை. ஆனால் ஒரு போட்டிக்கு நடுவராக இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். கெளரவம்தான். அங்கே செல்ல வேண்டியிருக்காது. பெங்களூரிலிருந்தே செய்துவிடலாம்.


ஒரு மணி நேரம் இந்த வீடியோவைப் பார்க்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்லவில்லை. பார்த்துவிட்டுச் சொன்னால் நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் சொல்கிறேன். நேரமிருக்கும் போது பார்க்கலாம். ஏதேனும் உடான்ஸ் விட்டிருந்தால் பொறுத்தருள்க. ஆமென்!