Jul 1, 2016

வருமான வரி

நிசப்தம் அறக்கட்டளை பதிவு செய்யப்பட்டு இந்த ஜூலை மாதத்தில் இரண்டு வருடங்கள் முடிகிறது. முதல் வருடத்திற்கான வருமான வரிக்கணக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டுவிட்டது. 2014-15 ஆம் ஆண்டுக்கான கணக்கு விவரம் இது. கடைசியில் இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் வரி கட்ட வேண்டியதாகிவிட்டது.

வருமான வரித்துறை விதியின்படி அறக்கட்டளைக்கு ஒவ்வோர் ஆண்டும் வருகிற தொகையில் குறிப்பிட்ட தொகையை செலவு செய்திருக்க வேண்டும். செலவு என்பது உதவித் தொகை மட்டும்தான் என்றில்லை. எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அலுவலக பராமரிப்புச் செலவு, ஊழியர் சம்பளம், போக்குவரத்துச் செலவு என எதை வேண்டுமானாலும் கணக்குக் காட்டிக் கொள்ளலாம். நமக்கு அந்தச் செலவுகள் எதுவுமில்லை என்பதால் உதவித் தொகையாக வழங்குவது மட்டும்தான் ஒரே செலவு. எழுபது அல்லது எண்பது சதவீதத் தொகையைச் செலவு செய்தே தீர வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் கிடைக்கிற ஆட்களுக்கு எல்லாம் கொடுக்க வேண்டியதில்லை. விசாரித்துத்தான் செய்ய முடியும். 


ஆனால் இப்படி செலவு செய்யப்படாத தொகைக்கு வரி கட்டுவதிலிருந்து தப்பிக்க இரண்டு உபாயங்கள் இருக்கின்றன. 

முதலாவது வழி- மிச்சமிருக்கிற தொகையை நிரந்தர வைப்பு நிதியாகக் காட்டி வருமான வரித்துறையில் ஒரு கடிதம் கொடுக்க வேண்டும். அவர்களது அனுமதியை வாங்கிவிட்டால் அந்தத் தொகைக்கு வரி கட்ட வேண்டியதில்லை. 2015-16க்கான தொகைக்கு இப்படி அனுமதி வாங்கித் தப்பித்துவிட முடியும். ஆனால் 2014-15க்கான கால அவகாசம் முடிந்துவிட்டது. முன்பிருந்த ஆடிட்டர்கள் 2015-16 ஆண்டு வருமான வரித்தாக்கலோடு சேர்ந்து 2014-15க்கும் தாக்கல் செய்தால் போதும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். எந்த அடிப்படையில் அப்படிச் சொன்னார்கள் என்று தெரியவில்லை. எனக்கும் அனுபவமில்லை. வரி வந்து சேர்ந்துவிட்டது.

இன்னொரு உபாயம் - நன்கொடையாளர்களை அணுகி ‘இந்தத் தொகையை கார்ப்பஸ் நிதியாக அளிக்கிறேன்’ என்று முன் தேதியிட்ட கடிதமாக வாங்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். Corpus நிதி என்று காட்டினால் வருமான வரி கட்ட வேண்டியதில்லை. நன்கொடை வாங்கி ஒன்றரை வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. இப்பொழுது அவர்களை அணுகி முன்தேதியிட்ட கடிதம் வாங்குவது சரியானதாகப் படவில்லை. அதனால் துல்லியமாகவே கணக்குப் போட்டுத் தருமாறு ஆடிட்டரிடம் கேட்டிருந்தேன். இருபத்தைந்தாயிரம் வரியாகச் செல்கிறது. 

பண விவகாரத்தில் வெளிப்படையாக இருப்பதைப் போலவே சரியாகவும் இருந்துவிட வேண்டும். ஓட்டைகளில் புகுந்து வெளிவருவதற்கான எத்தனிப்புகள் இருக்கக் கூடாது. பிறகு அதுவே பழக்கமாகிவிடும். நிதியைப் பொறுத்த வரைக்கும் ஏதாவதொரு ஓட்டையைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் தவறுகளின் தொடக்கம். எந்தவொரு சலனத்துக்கும் இடம் கொடுக்க வேண்டியதில்லை என்பதால்தான் முன் தேதியிட்ட கடிதம் என்பதையெல்லாம் தவிர்க்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

வரியாகச் செல்லும் இருபத்தைந்தாயிரத்தை ஏதாவதொரு மாணவனின் கல்வித் தொகையாகப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம் என்பது மட்டும்தான் வருத்தம். ஆனால் பைசா மிச்சமில்லாமல் கணக்கு வழக்குத் துல்லியமாக இருக்கிறது என்ற வகையில் முழுத் திருப்தி. ஒவ்வொரு மாதத்திற்கான வங்கிக் கணக்கு விவரம், பயனாளிகள் குறித்தான தகவல்கள், வருமான வரித்தாக்கல் விவரம் என அத்தனையும் இங்கே இருக்கின்றன. யார் வேண்டுமானாலும் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் சரி பார்த்துக் கொள்ளலாம். அடுத்த ஆண்டு வரி கட்டாமல் இருக்க முறையான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றலாம். 

ஜூன் மாத வரவு செலவுக் கணக்கு இது- 



வரிசை எண் 09- சபரிநாதன் என்கிற குழந்தையின் சிகிச்சைக்காக திருநெல்வேலி மையோபதி மருத்துவமனைக்கு முப்பதாயிரம் ரூபாய் வழங்கியிருக்கிறோம். சபரியின் தந்தை விமல் அழைத்திருந்தார். சிகிச்சை ஆரம்பிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கவும் சொன்னார்.

வரிசை எண் 15- பர்கூர் மலைப்பகுதியில் கொங்காடை என்கிற கிராமத்தில் பழங்குடியின மக்களுக்காக சுடர் என்கிற அமைப்பினர் ஒரு பள்ளிக் கூடம் நடத்துகிறார்கள். அந்தப் பள்ளிக்கான நூலகங்கள் வாங்குவதற்காக பாரதி புத்தகாலயத்தின் பெயரில் காசோலை வழங்கப்பட்டது. சுடர் அமைப்பினர் பாரதி புத்தாகலயத்திற்குச் சென்று பத்தாயிரம் ரூபாய்க்குத் தேவையான புத்தகங்களை நேரடியாக வாங்கிக் கொண்டார்கள். 

வரிசை எண் 28- ராஜேந்திரன் என்கிற மாணவர் எம்.எஸ்.ஸி வேதியியல் படிப்பில் சேர்வதற்காக வழங்கப்பட்ட தொகை.

வரிசை எண் 29- Legal Tax Advisors என்கிற ஆடிட்டர் நிறுவனம்தான் அறக்கட்டளையின் வருமான வரி விவரங்களைத் தாக்கல் செய்கிறார்கள். வரிப்பணம் இருபத்து ஐந்தாயிரத்துக்கான காசோலை அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. மற்றபடி இந்த வேலைகளை அவர்கள் இலவசமாகச் செய்துக் கொடுக்கிறார்கள். வருமான வரித்துறையின் இணை ஆணையராக இருக்கும் திரு.முரளிதான் அறக்கட்டளை குறித்து ஆடிட்டரிடம் பேசி தொகை பெற்றுக் கொள்ளாமல் செய்து தரச் சொல்லியிருக்கிறார். எங்கேயிருந்து எந்தவிதத்தில் உதவி வரும் என்றே தெரியாது. ஆனால் வந்து கொண்டேயிருக்கும் என்பதற்கு முரளி, ஆடிட்டர் தீபக் போன்றவர்கள் உதாரணங்கள்.

ஜூன் மாதத்தின் பிற அனைத்து உதவித் தொகைகளும் நிகழ்ச்சியொன்றில் வழங்கப்பட்டது. யாருக்கான உதவிகள் இவை, எவ்வளவு தொகை என்பது குறித்தான விவரங்கள் இணைப்பில் இருக்கின்றன.

ஏதேனும் சந்தேகங்கள் அல்லது கேள்விகள் இருப்பின் கேட்கலாம். அறக்கட்டளை குறித்து யாருமே எதுவுமே கேட்பதில்லை என்பதற்காகச் சந்தோஷப்படுவதா அல்லது கண்டுகொள்ளாமல் விடுகிறார்களே என்று வருத்தப்படுவதா என்று தெரியவில்லை. 

Jun 29, 2016

கொங்குச் சொலவடைகள்

வாட்ஸப்பில் நம்ம ஊர்ச் சொலவடைகள் என்ற குழு ஒன்றிருக்கிறது. முரளி, ஈரோடு கதிர், சத்திய மூர்த்தி, செங்கதிர் உள்ளிட்ட பத்துப் பேருக்குள்தான் உறுப்பினர்கள். அத்தனை பேரும் பெருந்தலைகள். தங்களுக்குத் தெரிந்த கொங்குச் சொலவடைகளை அவ்வப்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். முன்பொரு சமயத்தில் கொங்குச் சொலவடைகளைத் நிசப்தம் தளத்தில் தொகுத்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்தக் குழுமத்தின் சொலவடைகளையும் நிசப்தத்தில் தொகுத்து வைக்கிறேன் என்று முரளியிடம் கேட்டிருந்தேன்.

‘சொலவடைகள் எல்லாம் எசகு பிசகாக இருக்குது..உங்களுக்கு பிரச்சினையில்லைன்னா செய்யுங்க’ என்றார்.

சொலவடை என்றாலே அப்படித்தான் இருக்கும். நாம்தான் நாகரிகம் என்ற பெயரில் நிறைய வட்டாரச் சொற்களை இழந்து விட்டோம். சொற்றொடர்களை இழந்திருக்கிறோம். சொலவடைகளை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம். எங்கள் தாத்தா ‘செருப்பைத் தொட்டுக்க’ என்றுதான் சொல்வார். அது தவறு என்று அம்மாவும் அப்பாவும் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். ‘செருப்பு போட்டுக்கிறேன்’ என்று மாறிவிட்டேன். ‘ஒரட்டாங்கை’ என்றுதான் முந்தைய தலைமுறையில் சொன்னார்கள். இந்தத் தலைமுறையினர் ‘இடது கை’ என்று சொல்கிறார்கள். ‘சோறு உண்ணுட்டு போ’ என்பது ‘சாப்பிட்டு போடா’ என்று மாறியிருக்கிறது. வேலூரிலும் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். மதுரையிலும் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். கோவையிலும் அப்படித்தான். வட்டாரத்திற்கான பண்பாடு, மொழி என்பதையெல்லாம் சிறுகச் சிறுக இழந்து மொத்தமாக உலகமயமாகிக் கொண்டிருக்கிறோம். இவற்றையெல்லாம் அடுத்த தலைமுறையில் முற்றாக இழந்துவிடக் கூடும். 

வெட்கம் பாராமல் சேகரித்து வைப்போம். முதல் தொகுப்புதான் இது. வாட்ஸப் குழுமத்திலேயே இன்னமும் நிறையச் சொலவடைகள் இருக்கின்றன. அவ்வப்போது தொகுத்து எழுதுகிறேன். குழுவினருக்கு நன்றி.

1. ஆட மாட்டாத தேவடியாளுக்கு வீதி கோணையாம்
அவளுக்கு ஆடத் தெரியாது. ஆனால் நிலம் கோணலாக இருக்கிறது என்றாளாம்

2. அவ அத்தனையும் தின்ன ஆராயி...விதைக் கம்பையும் தின்ன வீராயி
விதைக்கு வைத்திருந்த கம்பையும் தின்றுவிட்ட வீராயி- அவ்வளவு விவரமான பெண்மணி.
3. குருவி குடிச்சா குளம் வத்தி தீரப் போகுது?

4. எச்சைய முழுங்கியா தாகம் தீரப் போகுது?

5. அப்பங்கிட்ட அவுசாரி போன பாவம் அழுது அழுது தீருமா?

6. பொழப்பத்த தட்டான் பொண்டாட்டிய தராசுல வெச்சு நிறுத்தானாம்
பொழப்பத்த- பிழைப்பு இல்லாத

7. கல்யாண வூட்டுலயே கட்டிப்புடிச்சு அழுவானாம்...எழவூட்ல சொல்லவா வேணும்?
எழவூடு- மரணம் சம்பவித்த வீடு

8. பந்தகாலுக்கெல்லாம் சாமி வந்தா எந்த காலைத்தான் புடிக்கிறது
பந்தக்கால் - பந்தல் அமைப்பதற்காக நட்டப்படும் தாங்கு கோல்கள்.

9. அப்பக் காணோம் இப்பக் காணோம் அப்பஞ் செத்த எழவுல காணோம்...இன்னைக்கி எழையறானுக
எப்பவுமே வராதவர்கள் இன்று வந்து குழாவுகிறார்கள்

10. சாணிச்சட்டியும் சருவச் சட்டியும் ஒண்ணாயிருமா?

11. சயனஞ் சொல்லுற பல்லி சாணிச்சட்டியில விழுந்த கணக்கா..
சயனம் - சகுனம்

12. ஆசை இருக்குதாம் தாசில் பண்ண...அம்சம் இருக்குதாம் கழுதை மேய்க்க

13. வீம்புக்கு சூரிக்கத்தியை முழுங்குனா பொச்சக் கிழிச்சுட்டுத்தான் வெளிய வரும்
சூரிக்கத்தி- கூரான கத்தி

14. கொழுத்துப் போயி கொசத்திகிட்ட போனா இழுத்து வெச்சு சூளையிலதான் வெப்பா

15. கோவணத்துல ரெண்டு காசு இருந்தா கோழி கூப்புட பாட்டு வரும்

16. மூக்கு மசிரைப் புடுங்கி வீசிட்டா பாரம் கொறையுமா?

17. குத்தாலத்துல குளிக்கப் போறதுக்கு கும்பகோணத்துலேயே துணிய அவுக்குறானாம்

18. சொப்பனத்துல கண்ட அரிசி சோத்துக்கு ஆகுமா?

19. தீ தீயா திங்கறவன் கரி கரியாத்தான் பேளுவான்

20. பாம்பு திங்குற ஊர்ல சிக்குனா நடுத்துண்டு நமக்குன்னுதான் திங்கணும்

21. ஆனை மேல ஏறி பாறையை உழுவன மாதிரி...நாய் மேல ஏறி பீயை உழுவுன மாதிரி

22. ராவுத்தரே புள்ளு திங்கறானாம்...குதிரைக்கு கோதுமை ரொட்டி கேக்குதா?

23. அவசரக்கார மாமியா கோழிச்சாத்துல சூத்து கழுவுன மாதிரி

24. கேழ்வரகுல நெய்வடியுதுன்னா கேட்கிறவனுக்கு புத்தி எங்க போச்சு?

25. கட்டுச் சோத்து மூட்டையில பெருச்சாளியை வெச்சு கட்டுன மாதிரி..
கட்டுச் சோத்து மூட்டை- புளிசாதம் மாதிரி விரைவில் கெட்டுப் போகாத உணவுப்பண்டங்களைக் கட்டி எடுத்துக் கொண்டு பயணம் செல்வார்கள். 

26. இருக்கிறதை விட்டுட்டு பறக்கறதை புடிக்கிறானாமா

27. ஊருக்கு போறவன் வேலை சொல்லிட்டு போனா ஊரே சேர்ந்து செஞ்சாலும் அவன் வர்றதுக்குள்ள வேலை முடியாது

28. பந்திலயே இடமில்லையாமா..ஆனா இலை ஓட்டைன்னு ஒப்பாரி வெச்சானாமா...

கொங்குச் சொலவடைகள் முந்தைய பதிவு: இணைப்பு

யாசின் அக்கா

அவிநாசியில் சித்தி வீடு இருக்கிறது. காலாண்டு, அரையாண்டு, முழு ஆண்டுத் தேர்வு விடுமுறைகள் அங்கேதான் கழியும். சித்தி வீட்டுக்குப் பின்னால் ஒரு இசுலாமியக் குடும்பம் இருந்தது. அம்மா இல்லாத குடும்பம். இரண்டு மகள்களும் ஒரு மகனும் அந்தப் பெரியவருக்கு இருந்தார்கள். மூத்த மகள் யாசின் அக்கா. கடைசிப் பையன் சையத் இப்ரஹிம். என்னை விட மூன்று வயது கூடுதல். நடு அக்கா பெயர் மறந்துவிட்டது. பெரியவர் அவிநாசியில் ஒரு மளிகைக்கடையில் வேலையில் இருந்தார். சைக்கிள் வைத்திருந்தார். அதை எடுத்துக் கொண்டு அதிகாலையில் கிளம்பினால் இரவுதான் வீடு திரும்புவார். யாசின் அக்கா பனிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரிடம்தான் மொத்த வீட்டுப் பொறுப்பும் இருந்தது.  அழகு என்பதை நான் முதன் முதலாக புரிந்து கொண்ட முகம் அது. பளீர் வெள்ளை. அளவாகச் சிரிப்பார். அக்கா என்றுதான் அழைப்போம் ஆனால் ஒருவகையிலான ஈர்ப்பு இருந்தது. எப்பொழுதும் என்னுடனேயே அவர் விளையாட வேண்டும். அணிகளாகப் பிரிந்து விளையாடும் போது அந்த அக்கா என்னை அவரது அணியில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆசைகள் இயல்பாகவே இருந்தது. ஆசைக்கு மாறாக ஏதாவது நடக்கும் போது பொருமித் தள்ளிவிடுவேன். எதற்காகப் பொருமுகிறேன் என்பது எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஒருவேளை அந்த அக்காவுக்கு தெரிந்திருக்கலாம். அதற்கும் அதே அளவில்தான் சிரிப்பார். 

மூன்றாம் வகுப்பு விடுமுறையில் சித்தி வீட்டில் இருந்த போதுதான் யாசின் அக்கா காணாமல் போனார். அன்றைய தினம் மட்டும் பரபரப்பாக பேசினார்கள். யாசின் அக்காவின் வீட்டுக்குச் செல்லக் கூடாது என்று தடுத்து வைத்தார்கள். பிறகு எங்களைப் போன்ற சிறியவர்களுக்குத் எதுவும் தெரியக் கூடாது என்று மறைத்தார்கள். என்னதான் முயற்சி செய்தும் சரியான விவரம் தெரியவில்லை. அந்த அக்கா யாருடனோ ஓடிப் போனதாகவும், யாரோ கொலை செய்துவிட்டதாகவும் என்று விதவிதமாகப் பேசினார்கள். அத்தனையும் அரசல் புரசலான உரையாடல். பெரியவர் அதன் பிறகு கோபிக்கு குடி மாறினார்.  சையத் எங்களுடன் விளையாடுவான் என்று சந்தோஷமாக இருந்தது. ஆனால் அவனை நகராட்சி நடுநிலைப்பள்ளியில் சேர்த்தார்கள். எப்பொழுதாவது சந்தித்துக் கொள்வோம். அப்பா மட்டும் அவ்வப்போது பெரியவரை மார்கெட்டில் சந்தித்ததாகச் சொல்வார். தக்காளிக் கடையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். 

சையத்தின் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டுவிட்டதாக அவிநாசி சித்தப்பா கடிதம் அனுப்பிய பிறகு அவனைப் பார்ப்பதற்காக நானும் அப்பாவும் சென்றிருந்தோம். உருக்குலைந்து போயிருந்தான். மந்திரித்த கயிறுகளைக் கட்டிவிட்டிருந்தார்கள். கழுத்தில் பெரிய பட்டையான தாயத்தைக் கட்டியிருந்தான். அவன் தனக்குத்தானே பேசிக் கொண்டிருந்தான். நிலத்தை நகங்களால் கீறிக் கொண்டிருந்தான். அப்பாவும் நானும் டிவிஎஸ் 50யில் சென்றிருந்தோம். வண்டி மீது வந்து அமர்ந்து கொண்டான். பெரியவர் வந்து அவனை வீட்டுக்குள் இழுத்துச் செல்வதற்கு படாதபாடுபட்டார். 

சையத் ஏதோ பேச விரும்புகிறான் என்று தெரிந்தது. அவ்வப்போது சிரித்தான். எனக்கு பயமாக இருந்தது. எதுவும் பேசாமல் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்பாவிடம் போய்விடலாம் என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். கிளம்புவதற்கு முன்பாக அப்பாவிடம் பெரியவர் அழுதது இன்றைக்கும் நினைவில் இருக்கிறது. அப்பா பத்தோ அல்லது இருபதோ பணம் கொடுத்தார். அவர் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. நடு அக்கா குறித்துக் கேட்ட போது மேட்டுப்பாளையத்தில் அவரது தங்கையின் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார். எல்லாவற்றையும் காது கொடுத்துக் கேட்டுக் கொண்டேன். அடுத்த சில மாதங்களில் வீட்டில் மின்சார வயரை பற்களில் கடித்து சையத் இறந்து போனான்.

அம்மாவும் அப்பாவும் இழவுக்குச் சென்று வந்தார்கள். பெரியவர் உடைந்து போயிருப்பதாகப் பேசிக் கொண்டார்கள். ஏனோ வெறுமையாக உணர்ந்தேன். 

சற்றே வளர்ந்த பிறகு மார்கெட்டுக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் பெரியவரைப் பார்ப்பேன்.  அவருக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை. எதுவும் பேசிக் கொண்டதுமில்லை. யாசின் அக்காவுக்கு என்ன ஆயிற்று என்ற கேள்வி மட்டும் ஓயாமல் அலைந்து கொண்டேயிருந்தது. சித்தியிடம் எப்பொழுது கேட்டாலும் ‘ஆளாளுக்கு ஒன்னு சொல்லுறாங்க’ என்றுதான் சொல்வார். கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகுதான் பெரியவரிடம் முதன்முறையாகப் பேசினேன். தக்காளியை மூட்டைகளிலிருந்து பிரித்துக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தார். அழுக்கேறிய ஜிப்பாவும் லுங்கியும் அணிந்திருந்தார். அவிநாசி பாய் என்று கேட்டால் அவரைப் பற்றிய அடையாளம் சொல்வார்கள்.

என்னைப் பற்றிய விவரங்களைச் சொன்ன பிறகு ‘நல்லா இருக்கியா? அம்மா அப்பா எப்படி இருக்காங்க? சித்தி வீட்டுக்கு போனீங்களா?’ என்றெல்லாம் கேட்டார். அப்பொழுது அவர் தனியாகத்தான் வசித்தார். அவரே சமைத்துக் கொண்டார். அவ்வப்பொழுது கடைகளில் சாப்பிட்டு வந்தார். அவரிடம் யாசின் அக்கா பற்றிக் கேட்டேன். அவருக்கு அது குறித்துப் பேச விருப்பமேயில்லை. வேறு என்ன பேசுவது என்றும் தெரியவில்லை. சையத் ஏன் அப்படி ஆனான் என்றேன். அக்கா செத்த பிறகு தனியாகவே இருந்ததும் அந்தச் சம்பவம் அவனுக்குள் உருவாக்கியிருந்த அழுத்தமும் அவனது மனநிலையைப் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது. அவன் தனக்குத் தானே பேசத் தொடங்கிய காலத்திலேயே கவனித்திருந்தால் தடுத்திருக்க முடியும். ஒரு நாளைக்கு பதினான்கு மணி நேர உழைப்பைக் கோரும் பெரியவரின் வேலைக்கு இடையில் சையத்தை அவரால் கவனிக்கவே முடியவில்லை. பள்ளிக்கூடம் செல்லாமல் அவன் முரண்டு பிடித்த போது அடித்திருக்கிறார். பிறகு விட்டுவிட்டார். அவன் தனியாகச் சுற்றி எதை எதையோ மனதுக்குள் உழப்பி சீரழித்துக் கொண்டான். வீட்டில் கயிறில் கட்டி வைத்தார். யாராவது வீட்டில் இருக்கும் போது மட்டும் அவிழ்த்துவிட்டார்.

அதன் பிறகு ஒன்றிரண்டு முறை அவரைச் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவதொரு தொனியில் யாசின் அக்கா பற்றிக் கேட்பேன். வெகு தயக்கத்திற்குப் பிறகுதான் யாசின் அக்காவைப் பற்றிச் சொன்னார். அவரைக் கடத்திச் சென்றிருக்கிறார்கள். பொள்ளாச்சி தாண்டி கேரளாவின் எல்லைக்குள் சீரழிக்கப்பட்டு வீசிவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். இவருக்குத் தகவல் கிடைத்துச் சென்ற போது உடல் சிதைந்து கிடந்திருக்கிறது. அடையாளம் காட்டி அங்கேயே அடக்கம் செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறார். பெரியவரின் பூர்விகம் நாகூர் பக்கம். யாருக்கும் தகவல் தெரியாது. இந்தச் சம்பவம் ஏதோ ஒரு வழக்காகப் பதிவு செய்யப்பட்டு அது கிடப்பில் போடப்பட்டது. வழக்கு நடத்துகிற தெம்பும் வசதியும் பெரியவருக்கு இல்லை. மகனை அழைத்துக் கொண்டு கோபி வந்துவிட்டார். அதோடு சரி.

கிட்டத்தட்ட குடும்பமே முடிந்துவிட்டது. ஓ.ஏ.பி பணம் மாதாமாதம் வந்து கொண்டிருந்தது. வாங்கிக் காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவர் சில வருடங்களுக்கு முன்புதான் இறந்தார். உள்ளூர் முஜி சொன்ன பிறகுதான் அவர் இறந்து போனது தெரியும். தனது கடைசிக் காலத்தில் யாசின் அக்காவின் அளவான சிரிப்பை நினைத்திருக்கக் கூடும். சையத் இப்ரஹிமின் கனவுகளை நினைத்திருக்கக் கூடும். அவரது மனைவியின் ஆசைகளை அசை போட்டிருக்கக் கூடும். எதுவுமேயில்லாமல் வெறுமையாக காலத்தை ஓட்டியிருக்கக் கூடும். மரணச் செய்தியைக் கேட்டவுடன் ‘ப்ச்..பாவம்’ என்று மட்டும் சொல்லத் தோன்றியது. வேறு என்ன சொல்வது?

குற்றவாளிகளும் பாதிக்கப்படுகிறவர்களும் எல்லா மதங்களிலும்தான் இருக்கிறார்கள். எல்லா சாதியிலும்தான் இருக்கிறார்கள். குற்றத்தை குற்றமாக மட்டும் பார்ப்பதைத் தாண்டி வெகு தூரம் வந்துவிட்டோம். எல்லா குற்றங்களுக்கும் மதச் சாயமும் சாதி முத்திரையும் குத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். எவன் எங்கே சாவான் எப்படி குளிர்காயலாம் என்கிற அபத்தமான அரசியலை ஆளாளுக்குப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். கொன்றவன் குற்றவாளி. அவன் எவனாக இருந்தாலும் பிடித்து நொங்கு எடுக்கச் சொல்லி கோருவோம். செத்தவன் மனிதன். அவன் யாராக இருந்தாலும் அவனுக்காக ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்துவோம். இப்படியெல்லாம் கோரிக்கை வைப்பது நகைச்சுவையாக மாறிவிட்ட காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை நினைக்கும் போதே திகிலாக இருக்கிறது.

Jun 28, 2016

என்னவொரு வில்லத்தனம்?

நியூட்டனின் மூன்றாம் விதி என்ன சொல்கிறது? ஆம் அதேதான்.

எம்.டெக் படித்துக் கொண்டிருந்த போது கைவசம் செல்போன் எதுவுமில்லை. 2004 ஆம் ஆண்டு அது. அப்பொழுதுதான் செல்போன் மெதுவாக பரவலாகிக் கொண்டிருந்தது. சம்பளம் வாங்கித்தான் அலைபேசி வாங்க வேண்டும் என்று வீராப்பாகத் திரிந்தேன். வேலூர் பல்கலைக்கழகத்தைப் பற்றித்தான் தெரியுமல்லவா? பூங்கா தோற்றுவிடும். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் வண்ணத்துப் பூச்சிகள்தான். ஜீன்ஸ் அணிந்த வண்ணத்துப் பூச்சிகள். பேசுவதற்கு தைரியம் வேண்டும். எனக்கு அது இல்லை. பேசுகிறவனையெல்லாம் பார்த்து உள்ளுக்குள் புழுங்கிக் கொண்டிருப்பேன்.

நமக்கும் ஒரு வடிகால் தேவை அல்லவா? இணையத்தில் ரெடிஃப் சாட்டிங் வசதி பிரபலமாகியிருந்தது. சாட்டிங் அறைகள் இருக்கும். அங்கே புகுந்து தூண்டில் போட வேண்டும். மீன் சிக்கியவுடன் ப்ரைவேட் சாட்டிங்கை ஆரம்பித்துவிடலாம். இதில் என்ன பிரச்சினையென்றால் பெரும்பாலான கடோத்கஜன்கள் பெண்கள் பெயரிலேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதுவும் கவர்ச்சியான பெண்கள் பெயராக இருக்கும். மாட்டினால் நிறையப் பேசிவிட்டு கடைசியில் வக்கனையாக ‘டேய் நாயே...நான் பையண்டா’ என்று சொல்லிவிட்டு கெக்கபிக்கே என்று சிரிப்பார்கள். நல்லவேளையாக அந்தக் காலத்தில் திரைச்சொட்டு (Screenshot) எல்லாம் இல்லை. வழிந்து சிக்கி மானம் போனது நமக்கு மட்டும்தான் தெரியும். கமுக்கமாகத் துடைத்துக் கொள்ளலாம்.

அப்படியான கிளுகிளு காலத்தில் ஒரு பெண்ணிடம் கடலை வறுத்துக் கொண்டிருந்தேன். பிரீத்தி என்று பெயர். எப்பொழுது சாட்டிங் அறைக்குள் நுழைந்தாலும் அவள் இருப்பாள். பேசினோம் பேசினோம் வாழ்க்கையின் சகலத்தையும் பேசினோம். என்னிடம் செல்போன் எண்ணைக் கேட்டிருந்தாள். இல்லையென்று சொல்வதற்கு வெட்கம். அறைத்தோழனின் எண்ணைக் கொடுத்தேன். அவன் வெடக்கு வெடக்கு என்று வெகு உயரம். கன்னங்கரேல் நிறம். சென்னையில் படித்த பையன். எந்நேரமும் எஃப்.எம்மில் பாடல் கேட்பான். அதை அணைத்தால் பெண்களிடம் ஃபோனில் பேசுவான். இரண்டும் இல்லையென்றால் குப்புறப்படுத்துத் தூங்குவான். ப்ரீத்தியிடம் அவனுடைய எண்ணைக் கொடுக்கும் போது கொஞ்சம் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. ஒருவேளை அவள் அவனிடம் விழுந்துவிடக் கூடும் என்ற பயம். இருந்தாலும் அப்பொழுது வேறு வழியில்லை.

அவளும் அவளுடைய எண்ணை என்னிடம் கொடுத்திருந்தாள். எண்களைப் பரிமாறிய பிறகு ஒன்றிரண்டு நாட்கள் ஓடியிருக்கும். ஏதோ வழிந்த பிறகு வழக்கம் போல ‘நான் பையண்டா’ என்றான். இதயமே சுக்கு நூறாகிப் போய்விட்டது. இப்படியே எவ்வளவு பேரிடம்தான் அல்லல்படுவது? என்னை மாதிரி இளிச்சவாயன்கள் சிக்கினால் இவர்களுக்குத் தொக்காகப் போய்விட்டது. இவனுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து பெண்ணின் பெயரில் கணக்குத் தொடங்கி அதே சாட்டிங் அறைக்குள் நுழைந்து ‘நான் ஒரு பெண்..என்னிடம் பேசுகிறவர்கள் இந்த எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளலாம்’ என்று நான்கைந்து சாட்டிங் அறைகளில் அவனுடைய எண்ணைக் கொடுத்துவிட்டேன். செத்திருப்பான் என்று நினைக்கிறேன். அவனும் கேடிப் பயல்தான். நான் அவனிடம் கொடுத்திருந்த எண்ணை என்னுடைய எண் என நினைத்து அதே சாட்டிங் அறைகளில் என் அறைத்தோழனின் எண்ணைக் கொடுத்துவிட்டான். அறைத் தோழனுக்கு பச்சை, மஞ்சள் வண்ணங்களில் அழைப்பு வரத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் ‘இல்லைங்க...நான் இல்லை’ என்று சாந்தமாகத்தான் அழைப்புகளுக்கு பதில் சொன்னான். அவனும் எத்தனை பேரைத்தான் தாங்குவான்? பிறகு போய்யா வாய்யா என்று ஆரம்பித்து போடா வாடா என்று நீடித்து கடைசியாக _______ ___________ வார்த்தைகளில் வந்து நின்று அப்படியும் சமாளிக்க முடியாமல்தான் அணைத்து வைத்தான். 

‘எந்த நாய் இதெல்லாம் பண்ணுதுன்னே தெரியல’ என்று புலம்பினான். அவன் குறிப்பிட்ட நாயானது எதுவுமே தெரியாதது போல திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டு ப்ரீத்தி (என்கிற) கடோத்கஜனுக்கு அதே நிலைமையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று மனதுக்குள் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தது. 

இதை எதற்கு இப்பொழுது சொல்கிறேன்? காரணமிருக்கிறது. மூன்றாம் விதிதான்.

நேற்றிரவு மட்டும் நாற்பத்தியிரண்டு மின்னஞ்சல்கள் வந்திருந்தன. நாம்தான் பெரிய அப்பாடக்கர் அல்லவா? அதனால் பாராட்டு மின்னஞ்சல்கள் என்று நினைத்து ஒரு வினாடி சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. பார்த்தால் அத்தனையும் வேலை கேட்டு வந்திருந்த மின்னஞ்சல்கள். அத்தனை பேரும் Freshers. அப்படியெல்லாம் எதையும் எடக்குமடக்காக எழுதவில்லையே என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மின்னஞ்சல்கள் வந்து கொண்டேயிருந்தன. மின்னஞசல் அனுப்பியிருந்த ஒருவரை அழைத்து ‘எதுக்குங்க எனக்கு ரெஸ்யூம் அனுப்பியிருக்கீங்க’ என்றேன். அவர் தினமும் ஏகப்பட்ட பேருக்கு வேலை கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்புகிறவர் போலிருக்கிறது. குழம்பிவிட்டார்.

‘உங்களுக்கா? தெரியலையே’ என்று யோசித்தவர் தீடிரென்று ஞானோதயம் வந்தவராக ‘வாட்ஸப்பில் வந்திருந்துச்சே’ என்றார். 

யாரோ வினை வைத்திருக்கிறார்கள் என்று புரிந்தது. ‘அந்த மெசேஜை எனக்கு அனுப்பறீங்களா?’ என்றேன். அனுப்பி வைத்திருந்தார். 

ஏதோ நிறுவனத்தில் ஆயிரத்து ஐநூறு ஆட்கள் தேவைப்படுகிறார்களாம். மாதம் முப்பதாயிரம் சம்பளம். பி.ஈ.முடித்தவர்கள் தேவை. நேர்காணல் எதுவுமில்லை. உடனடி வேலை. கவர்ச்சி வலை விரித்து ரெஸ்யூமை இந்த மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பி வைக்கவும் என்று என்னுடைய மின்னஞ்சலைக் கொடுத்திருக்கிறார் அந்தப் புண்ணியவான். கடைசியில் #verified என்று வேறு போட்டிருக்கிறார். செத்தான் சேகரு என்று மனதுக்குள் நினைத்து அனுப்பியிருக்க வேண்டும். நேற்றுதான் இந்த செய்தி பரவத் தொடங்கியிருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை மின்னஞ்சல் வந்து சேரும் என்று தெரியவில்லை. இந்தியாவில் எத்தனை பேர் பி.ஈ முடித்துவிட்டு வேலை இல்லாமல் இருக்கிறார்கள் என்பதை எனக்குப் புரிய வைக்கிறார்கள். இன்னும் ஆறேழு மாதங்களுக்காவது வந்து கொண்டேயிருக்கும்.

ஆனால் இந்த ஐடியா நன்றாக இருக்கிறது. 

வாட்ஸப்பில்தான் எதை அனுப்பினாலும் மற்ற குழுக்களுக்கு அனுப்பி வைக்கும் ஆட்கள் இருக்கிறார்களே. இனி யாராவது வால் ஆட்டினால் இதைத்தான் துணிந்து செயல்படுத்தலாம் என்றிருக்கிறேன். மின்னஞ்சல் வந்தால் வெகு எளிது. க்ளிக் செய்து அழித்துவிடலாம். அலைபேசி எண்ணை வாங்கி அனுப்பி வைக்க வேண்டும். யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம். நம்மவர்களிடம் என்னவொரு வில்லத்தனம்? பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்க.

Jun 27, 2016

என்ன செய்யலாம்?

நேற்று எழுதிய பதிவுக்கு எதிர்பாராத எண்ணிக்கையிலான விசாரிப்புகள் வந்திருக்கின்றன. ஏற்கனவே இது குறித்து சில தகவல்களைச் சேகரித்து வைத்திருக்கிறேன். மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதில் தவறு எதுவுமில்லை. அதேசமயம் விசாரித்தவர்கள் ஆசைக்காகக் கேட்காமல் உண்மையிலேயே உதவுகிற எண்ணத்தில் மனப்பூர்வமாகக் கேட்டிருக்க வேண்டும் என்று கருப்பராயனை வேண்டிக் கொள்கிறேன்.

சில வழிமுறைகள்-

மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகச் செயல்பட விரும்பினால் ஒரு சிலர் இணைந்து குழுவாகவும் செயல்படலாம் அல்லது தனித்தனியாகவும் செயல்பட முடியும். இரண்டிலுமே நிறை குறைகள் இருக்கின்றன. குழுவாகச் செயல்படும் போது அர்பணிப்பு(Commitment)இருக்கும். குழுவின் மற்ற உறுப்பினர்களுடன் அவ்வப்போது சந்தித்துப் பேசும் போது இதுவரை என்ன செய்தோம் என்பதைச் சொல்வதற்காகவாவது உருப்படியாக வேலை செய்வோம். ஏதேனும் சந்தேகம் என்றால் குழுவின் சக உறுப்பினர்களிடமிருந்து தகவல்களைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியும். ‘வாழை’ அமைப்பினர் இப்படித்தான் செயல்படுகிறார்கள். ஒரு குழுவாகச் சென்று ஒரு கிராமத்தில் இருக்கும் குழந்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தத்தெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரு குழந்தை ஒரு தன்னார்வலருக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது. அடுத்த ஒரு வருடத்திற்கு அந்தக் குழந்தையை அந்தத் தன்னார்வலர் பொறுப்பெடுத்துக் கொள்கிறார். மாதம் ஒரு முறை சந்திக்கிறார்கள். அவ்வப்பொழுது தொலைபேசியில் பேசிக் கொள்கிறார்கள். எப்பொழுதாவது கடிதம் கூட எழுதுகிறார்கள். இதே திட்டத்தை கல்லூரி அளவில் செயல்படுத்தலாம். நான்கு நண்பர்கள் சேர்ந்தால் ஏழு அல்லது எட்டு கல்லூரி மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள முடியும்.

முடிந்தவரைக்கும் அரசுக் கல்லூரிகளாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். கிராமப்புற கல்லூரிகள்தான் முதல் இலக்காக இருக்க வேண்டும் அல்லது கிராமப்புறங்களிலிருந்து வந்து நகர்ப்புற கல்லூரிகளில் படிக்கக் கூடிய மாணவர்கள். களமிறங்கிப் பார்த்தால்தான் தெரிகிறது- நாம் எவ்வளவு பின்தங்கியிருக்கிறோம் என்பது.

‘என்னால இப்படி டைம் டேபிள் போட்டு வேலை செய்ய முடியாதுப்பா..எப்பொழுது முடியுமோ அப்பொழுது செய்கிறேன்’ என்று சொல்கிறவர்கள் குழுவோடு இணையாமல் தனியாகச் செயல்படுவதுதான் உசிதம். மாணவர்களை அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிட்டால் சரி. ஒருவேளை அப்படியான மாணவர்கள் யாரும் தென்படவில்லையென்றால்  நமக்கு தோதான ஊரில் செயல்படும் கல்லூரிக்கு நேரடியாகச் செல்லலாம். எந்தக் கல்லூரி முதல்வரும் சந்திக்க முடியாது என்று தவிர்க்கமாட்டார்கள். அங்கே விருப்பத்தையும் நம்மால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதையும் சொன்னால் ஒரு மாணவரை அடையாளம் கண்டுபிடித்துவிடலாம். ஆரம்பகாலத்தில் ஒரேயொரு மாணவர் போதும். மாணவரின் படிப்பு, அந்தப் படிப்புக்கான எதிர்காலம் என்ன, வேலை வாய்ப்புகளுக்காக எவ்வாறு தயாரிப்பு செய்ய வேண்டும் உள்ளிட்ட விவரங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்தால் போதும். இதுதான் அடிப்படையான உதவி. மேலதிகமாக எதை வேண்டுமானாலும் சொல்லித் தரலாம். நமக்கும் அந்த மாணவனுக்குமான உறவு எப்படிப்பட்டது என்பதைப் பொறுத்து அவர்கள் நம்மிடம் நெருங்குவார்கள். நாம் விறைப்பாக நின்றால் அவர்களும் விறைப்பாகத்தான் நிற்பார்கள். 

உள்ளூரிலும் அக்கம்பக்க நகரங்களிலும் வசிக்கிறவர்களுக்கு மேற்சொன்ன காரியம் செகளரியம். ஆனால் வெளிநாடுகளில் வாழ்கிறவர்களுக்கு இது அவ்வளவு சாத்தியமில்லை. என்னதான் இணையம், செல்போன் என்றாலும் மாணவர்கள் மனதுக்கு நெருக்கமாக தம்மை உணர்வதற்கான சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவு. ஆனால் வெளிநாடுகளில் வசிப்பவர்களும் அவரவரளவில் உதவ முடியும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. 

நேற்று ஒரு கல்லூரியின் தாளாளரிடம் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. 

பள்ளிகளில் விளையாட்டு வீரர்களாக இருக்கக் கூடிய மாணவர்கள் ஆரம்பத்தில் உற்சாகமாக இருப்பதாகவும் காலப் போக்கில் விட்டுவிட்டு வெறும் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதாகவும் சொன்னார். என்ன காரணம் என்று கேட்டால் சரியான புரவலர் கிடைப்பதில்லை என்பதை முக்கியமான காரணமாகச் சொன்னார். எங்கேயாவது விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடக்கும். போக்குவரத்துச் செலவு, ஷூ, பனியன் உள்ளிட்ட முக்கியமான செலவினங்களுக்குக் கூட அவர்களின் பெற்றவர்களிடம் போதுமான வருமானம் இருக்காது. மெது மெதுவாக விளையாட்டை விட்டு ஒதுங்கிக் கொள்கிறார்கள். ஒரு விளையாட்டு வீரனுக்கு ஊட்டமிக்க உணவான முட்டை, பால், தானியங்கள், போக்குவரத்துச் செலவு, ஷூ உள்ளிட்டவை எல்லாம் சேர்த்தால் அதிகபட்சமாக மாதம் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்குள்ளாகத்தான் வரும். இது அதிகபட்சக் கணக்கு. வருடத்திற்கு இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய். இப்படி ஒரு தொகையைக் கணக்கு செய்து கொண்டு சரியான மாணவர்களைத் தத்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை மாணவனை அழைத்துப் பேசலாம். அவனது வளர்ச்சியைக் கண்காணிக்கலாம். ஒன்றில் மட்டும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்- வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் வருகிறது என்பதற்காக அந்த மாணவன் தவறான பாதையில் செல்வதற்கு நாமே வழிகோலிவிடக் கூடாது. எவ்வளவு தேவையோ அந்தத் தொகை மட்டும் கல்லூரி வழியாகக் கிடைக்கும்படி ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிடுவது முக்கியம்.

மேலே எழுதியிருப்பது ஒரு வரைவுதான். ‘என்னால் எப்படி உதவ முடியும்?’ என்று கேட்டவர்களுக்காக எழுதியிருக்கிறேன். இந்த வரைவுகளை வைத்துக் கொண்டு யோசித்துப் பாருங்கள். ஏதாவதொரு வழிமுறை தோன்றும். இந்தக் கல்வியாண்டிலிருந்தே செயல்படுத்தத் தொடங்கலாம்.

முடிந்தவரை அவரவர் தமக்கான மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துச் செயல்படுவதைத்தான் வரவேற்கிறேன். ஆனால் தனியாகச் செயல்படுவது சாத்தியமில்லை என்று நம்புகிறவர்கள் என்னோடு சேர்ந்து கொள்ளலாம். எடுத்தவுடனேயே பிரம்மாண்டமான அளவில் இதைச் செயல்படுத்தப் போவதில்லை. Pilot mode தான். நான்கைந்து தன்னார்வலர்கள் மட்டுமே தேவை. 

முதல் மாணவியைத் தேர்ந்தெடுத்தாகிவிட்டது. சென்னையில் பொறியியல் படிக்கிறார். படிப்பது என்னவோ சென்னையில்தான். இன்னமும் கிராமத்தாளாகவே இருக்கிற மாணவி அவர். அவருக்கு வழிகாட்டியாகச் செயல்பட ஒரு பெண் வழிகாட்டி தேவை. பொறியியல் படித்தவராக இருந்தால் சரியாக இருக்கும். அவ்வப்பொழுது சந்தித்துப் பேசி அந்த மாணவியை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்த வேண்டும். இரண்டு வருடங்களில் அந்த மாணவியை தம்மால் அடுத்த நிலைக்கு நகர்த்திவிட்டுவிட முடியும் என்று நம்புகிறவர்கள் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். எல்லோருக்கும் இந்த முறை வாய்ப்பளிப்பது சாத்தியமில்லை என்பதை மட்டும் புரிந்து கொண்டு தொடர்பு கொள்ளவும். இடையிடையே மாணவர்களைக் கண்டறியும் போது தன்னார்வலர்கள், மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கலாம். அனுபவத்திலிருந்து மாணவர்களுக்குத் தேவையான வழிகாட்டி முறைகளைக் கண்டறிந்து வழிகாட்டிகளாகச் செயல்படுகிறவர்களுக்கான சிறப்பு பயிற்சி பயிலரங்குகளை நடத்தலாம். எவ்வளவோ இருக்கிறது.

பெரிய காரியம்தான். பணத்தை நன்கொடையாளர்களிடமிருந்து வாங்கி கல்வி உதவித் தொகை என்று கொடுப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அடுத்த கட்டச் செயல்பாடாக இதுதான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். வருடத்திற்கு பத்து கிராமப்புற கல்லூரி மாணவர்களுக்குச் சரியான வழிகாட்டலைச் செய்தால் கூட போதும். அவர்கள் மேலே வரட்டும். தங்களுக்கான சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கட்டும். அதன் விளைவு மிகப்பெரியதாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

நம் சமூகத்திற்கு நம்மால் நிறையச் செய்ய முடியும். தயங்கிக் கொண்டேயிருந்தால் எதுவுமே நடக்காது. துணிந்து இறங்கிவிட வேண்டும். மற்றவற்றைப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்.