Dec 15, 2017

பள்ளியை மூடிவிடாதீர்கள்!

வெற்று அறிவிப்புகளால் மட்டுமே இந்த அரசாங்கம் காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறதோ என்கிற சந்தேகமில்லாமல் இல்லை. அதுவும் கல்வித்துறை சார்ந்த அறிவிப்புகள் மிகுந்த சலிப்பூட்டுகின்றன. வண்ணமயமான அறிவிப்புகளைத் தொடர்ந்து வெளியிடுகிறவர்கள் அதில் எவ்வளவு சதவீதத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறார்கள்? 

486 பள்ளிகளில் கணினி வழி கற்றல் மையங்கள் தொடங்கப்படும் என்பதில் ஆரம்பித்து முப்பது கோடி செலவில் நூலகங்களுக்கு புத்தகம் வாங்கப்படும், முதுகலை மாணவர்களுக்கு ஆறாயிரம் ரூபாய் ஊக்கத்தொகை, கீழடியில் நூலகம் அமைக்கப்படும் என முப்பத்தியேழு அதிரடி அறிவுப்புகளை ஜூன் மாதத்தில் வெளியிட்டார்கள். எத்தனை அறிவிப்புகளுக்கான பூர்வாங்க நடவடிக்கைகளாவது தொடங்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதெல்லாம் ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம். நீட் தேர்வுக்கான தமிழ் வினாத்தாள்கள் வழங்கப்படும், 100 அரசுப்பள்ளி மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வெளிநாட்டுப் பயிற்சிகளுக்கு அனுப்பி வைப்போம் என்று கல்வித்துறை அமைச்சர் செல்லுமிடங்களில் எல்லாம் எதையாவது சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஜூன் மாதத்தில் ஓவர் பில்ட் அப் கொடுக்கப்பட்டு வெளியான முப்பத்தியேழு அறிவிப்புகளில் தமிழகம் முழுவது 30 தொடக்கப்பள்ளிகள் தொடங்கப்படும் என்கிற அறிவிப்பு மிக முக்கியமானது. அதே சமயத்தில் காதில் பூ சுற்றக் கூடியதும் கூட. இன்றைக்கு எந்த அரசுத் தொடக்கப்பள்ளியில் வேண்டுமானாலும் விசாரித்துப் பார்க்கலாம். மாணவர்களின் எண்ணிக்கை மிக மிகச் சொற்பமாக இருக்கும். ‘நாங்க ரெண்டு வாத்தியார் இருக்கிறோம்...இருபத்திரண்டு மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள்’ என்று ஓர் ஆசிரியர் சொன்ன போது ஐந்தாம் வகுப்பில் மட்டும் இருபத்தியிரண்டு மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள் என நினைத்தேன். ஒன்றிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் சேர்த்து மொத்தமாகவே அவ்வளவு மாணவர்கள்தான். சமவெளிப்பகுதிகளிலும், நகரங்களுக்கு அருகாமையிலும் இருக்கக் கூடிய பள்ளிகளில் இந்த நிலைமை. ஊட்டி, பர்கூர் மாதிரியான மலைப்பகுதிகளில் இரண்டு இலக்கத்தைக் கூட மாணவர்களின் எண்ணிக்கை தாண்டுவதில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். இந்த நிலைமையில் இருக்கிற பள்ளிகளை மேம்படுத்துவதுதான் அவசியமான காரியமாக இருக்குமே தவிர எம்புருஷனும் கச்சேரிக்குப் போறான் என்கிற கணக்கில் புதிய பள்ளிகளைத் தொடங்குகிறோம் என்கிற அறிவிப்பெல்லாம் கலர் கலராக ரீல் சுற்றுவதாகத்தான் இருக்கும்.

1990களில் தமிழகம் முழுவதும் தாய்த்தமிழ் தொடக்கப்பள்ளிகளைத் தொடங்குவதற்காக வழி நடைப்பயணம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதும் ஊர் ஊராகச் சென்று நன்கொடை பெற்று- என்னுடைய நினைவு சரியாக இருக்குமானால் ‘வீட்டுக்கு ஒரு செங்கல்’ என்பதுதான் அந்த நடைபயணத்தின் முழக்கம்- தமிழகம் முழுவதும் பல தாய்த்தமிழ் பள்ளிகளைத் தொடங்கினார்கள். அந்தந்த ஊர்க்காரர்களே நிர்வாகிகளாகச் செயல்பட்டார்கள். அப்பொழுது நான் பொடியன். எங்கள் ஊரில் அந்த ஊர்வலம் வந்த போது அவர்களுடன் கூடவே கொஞ்ச தூரம் பயணித்துக் கத்திவிட்டு வந்தேன். அதன் பிறகு எங்கள் ஊரிலும் தாய்த் தமிழ் பள்ளியைத் தொடங்கினார்கள். பிறகு அது அரசு உதவி பெறும் பள்ளியாகவும் மாறியது. சற்றேறக்குறைய நூற்றைம்பது மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். முன்பு குறிப்பிட்டது போல அரசு அல்லது அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் இந்த எண்ணிக்கை மிக அதிகம். ஆனால் அந்தப் பள்ளியைத்தான் விரைவில் இழுத்து மூடப் போவதாக நிர்வாகிகள் சொன்ன போது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. 

அந்தப் பள்ளியில் நிசப்தம் சார்பில் நூலகம் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறோம். பள்ளியின் ஓர் ஆசிரியை அழைத்து ‘சார் ஸ்கூலை மூடுறாங்க போலிருக்கு...ஏதாச்சும் செய்ய முடியுமா?’ என்றார். விசாரித்துப் பார்த்தால் பள்ளி வாடகைக் கட்டிடத்தில் நடைபெறுகிறது. இடத்துக்காரர் காலி செய்யச் சொல்கிறார். பள்ளி நிர்வாகம் நகராட்சியை அணுகி ஏற்கனவே மூடப்பட்ட பள்ளிகளின் இடங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை வாடகைக்கோ அல்லது குத்தகைக்கோ கொடுத்தால் சொந்தமாகக் கட்டிடம் கட்டிக் கொள்வதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நகராட்சி ஆணையரில் தொடங்கி அமைச்சர் வரைக்கும் பேசிப் பார்த்திருக்கிறார்கள். எதுவும் நடப்பது போலத் தெரியவில்லை. வேறு வழியில்லை. ‘நடத்த முடியாதுன்னு எழுதிக் கொடுத்துடுறோம்..’ என்று சொல்கிறார்கள்.




கல்வித்துறை அமைச்சரின் ஊரில் மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிக்கே இதுதான் நிலைமை. இந்த லட்சணத்தில்தான் புதிய பள்ளிகளைத் தொடங்குகிறார்கள். புதிய பள்ளித் தொடக்கம் என்றாலும் கூட ஏகப்பட்ட சிக்கல்கள் இருக்கும். ஏற்கனவே அனுமதி பெறப்பட்டு கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களாகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பள்ளிக்கு இடத்தைத்தான் மாற்றித் தரச் சொல்கிறார்கள். அதுவும் ஏற்கனவே வேறு பள்ளிக்கூடம் செயல்பட்ட இடங்களைச் சுட்டிக் காட்டி ‘அந்த இடத்தைக் கொடுங்க’ என்று கேட்கிறார்கள். வெறுமனே இடத்தைப் பூட்டி வைத்துவிட்டு உதடுகளை இறுக வைத்துக் கொண்டிருப்பதன் பின்னணி என்னவென்றுதான் மண்டை காய்ந்தது.

அரசியல் ரீதியிலான காரணங்கள் கூட பின்னணியில் இருக்கக் கூடும். ஜி.பி.வெங்கிடு என்கிற முன்னாள் எம்.எல்.ஏ ஒருவர் இந்தப் பள்ளியைத் தொடங்கினார். அவரது மகன் இப்பொழுது நிர்வகிக்கிறார். கே.ஏ.செங்கோட்டையன் தனது தேர்தல் அரசியலில் ஒரேயொரு முறை தோற்றிருக்கிறார் என்றால் அது வெங்கிடுவிடம்தான். செங்கோட்டையன் மாதிரியான பண்பட்ட அரசியல்வாதி இத்தகைய சிறு காரணங்களுக்காக பள்ளியை மூட வைப்பாரா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. அப்படியே அரசியல் காரணம் இருந்தாலும் அதுவொன்றும் தவறில்லை. தேவைப்பட்டால் நிர்வாகத்தினரை மாற்றிவிட்டு அரசாங்கமே பள்ளியை நடத்தட்டும். அரசியல் காரணங்களுக்காக ஏன் பள்ளியை மூடுகிறார்கள்? நூற்றைம்பது மாணவர்களை வேறு பள்ளிகளுக்கு ஏன் இடமாற்ற வேண்டும்?

இடமும் இருக்கிறது. நிர்வாகமும் இடம் மாற்றிக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறது. பெற்றோரும் முழு ஒத்துழைப்பைக் கொடுக்கிறார்கள். கல்வியமைச்சரின் வெறும் கண்ணசைவில் முடிய வேண்டிய காரியம் இது என்றுதான் என் சிற்றறிவுக்குத் தோன்றுகிறது.

எந்தக் காரணமாக வேண்டுமானாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே. தமிழ் வழிக்கல்வி நிறுவனமொன்றை மூடுவது என்பது தமிழ் மொழியின் பொடனியில் அடிப்பது போலத்தான். வருடந்தோறும் பொங்கல் விழாவை நடத்தியும், ஆசிரியர்களை ‘அத்தை’ என்றும் ‘மாமா’ என்றும் அழைத்து பள்ளி செல்வதைக் கொண்டாட்டமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்த மாணவர்களை வேறு பள்ளிகளுக்கு மாற்றி நீர்த்துப் போகச் செய்துவிடாதீர்கள். அதுவும் கல்வியமைச்சரின் ஊரிலேயே!

பள்ளி குறித்து தி இந்துவில் வெளியான கட்டுரை:



ஆனந்த விகடனில் வெளியான கட்டுரை: 



ஆனந்த விகடன் கட்டுரையை இணைப்பில் வாசிக்கலாம்.

தாய்த்தமிழ் பள்ளியின் ஆசிரியர்கள் அழைத்துப் பேசிய போது சங்கடமாக இருந்தது. ‘இதில் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்ன்னு தெரியலைங்க டீச்சர்...முடிந்தளவுக்கு செய்தியை வெளியில் கொண்டு செல்ல முயற்சிக்கிறேன்..ஆனால் ஒருவேளை மூடி விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தால் இதற்கெல்லாம் அசந்து போக மாட்டார்கள்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். சனிக்கிழமையன்று (16-டிசம்பர்) மாலையில் கவன ஈர்ப்பு போராட்டம் ஒன்றை மாணவர்களின் பெற்றோர் நடத்துகிறார்கள். கலந்து கொள்கிறேன். அந்தக் கூட்டம் தாய்த்தமிழ் பள்ளியின் இறுதி அஞ்சலிக் கூட்டமாக இருந்துவிடக் கூடாது என்றுதான் திகிலாக இருக்கிறது.

Dec 13, 2017

உங்களுக்கு என்ன ராசி?

‘உங்களுக்கு என்ன ராசிங்க?’ கடந்த வாரத்தில் ஒரு நண்பர் கேட்டார். சரியாகச் சொன்னால் செவ்வாய்க்கிழமை. நேரில் சந்தித்துக் கொண்டோம்.

‘துலாம் ராசிங்க’

‘அட நம்ம விஜயகாந்த் ராசி’- எனக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. வேறு துலாம் ராசிக்காரர்கள் யாரும் இல்லையா என்ன? விஜயகாந்த்தைப் பிடிக்காது என்றில்லை. ஆனால் சம்பந்தமில்லாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாரே என பல்லை வெறுவினேன்.

‘டிசம்பர் 19 சனிப்பெயர்ச்சி..உங்களுக்கு ஏழரை முடியுது’ என்றார். 

‘துலாம் ராசிக்கு சனி பகவான் தப்பொண்ணும் பண்ண மாட்டாருன்னு சொன்னாங்க’ என்றேன்.

‘யாரு சொன்னது?’ என்று மடக்கினார். 

‘ரோகிணி அய்யர்’. பெயர்தான் ரோகிணி. ஆண்தான். திருநள்ளாறு சனீஸ்வரர் கோவிலில் இருக்கிறவர். அவருடன் எனக்கு நல்ல அறிமுகம் உண்டு. ஃபோன் எல்லாம் கிடையாது. அங்கேயிருக்கும் யாரிடமாவது ‘ரோகிணி அய்யரைப் பார்க்கணும்’ என்று சொன்னால் கைகாட்டிவிடுவார்கள். அவர்தான் சொல்லியிருந்தார். 

ஆனால் இவர் விடுவதாக இல்லை. ‘போன ஏழரை வருஷமா உங்களுக்கு பிரச்சினையே இல்லையா?’ என்றார்.

‘மனுஷன்னா பிரச்சினை இல்லாம இருக்குமாங்க?’

‘பிரச்சினை இருக்கும்..ஆனா உங்களுக்கு அதிகமா இருந்திருக்கும்..ஏன்னா ஏழரைச் சனி ’

‘அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை’ என்று சொன்ன போதும் அவர் அமைதியாகவில்லை. உண்மையில் கடந்த ஏழரை வருடங்களில் நல்ல வளர்ச்சிதான். நிறுவனம் மாறினேன். நல்ல சம்பள உயர்வு- 

‘எப்போ சம்பள உயர்வு கிடைச்சுது?’

‘2015ல..’

‘பாருங்க..சனி உங்களை விட்டு விலகறதுக்கு முன்னாடி கொடுத்திருக்காரு..அஷ்டமத்துல சனி அள்ளிக் கொடுப்பாரு’

எதைச் சொன்னாலும் அவர் சொல்வதுதான் சரி என்கிறார். அதற்குமேல் அவர் சொல்வதற்கு தலையாட்டிவிடலாம் என்றுவிட்டுவிட்டேன்.

அவர் பெங்களூருவாசி. பிடிஎம் லே-அவுட்டில் குடியிருக்கிறார். 

‘ஜாக்கிரதையா இருந்துக்குங்க...உடம்பு உபாதை ஏதாச்சும் வரும்....விஜயகாந்த் சிங்கப்பூர் போற மாதிரி’ என்றார். 

‘யோவ் விஜயகாந்த் சிங்கப்பூர் போறாருன்னா...நானும் போகணுமா?’ என்று மனதுக்குள் பொங்கிப் பிரவாகம் எடுத்தது.

நம்புவீர்களா என்று தெரியவில்லை. கடந்த செவ்வாய்க்கிழமையன்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். வெள்ளிக்கிழமையன்று ஒரு சேட்டையைச் செய்துவிட்டேன்.

அலுவலகத்தில் ஒரு வெந்நீர் எந்திரம் உண்டு. எப்பொழுது திறந்தாலும் ஆவி பறக்கத் தண்ணீர் கொதிக்கும். பீங்கான் குடுவை ஒன்றையும் அலுவலகத்தில் வைத்திருக்கிறேன். அதில் வெந்நீரைப் பிடித்து பாத்திரங்களை கழுவுவது வழக்கம். சனிக்கிழமை ஊட்டி போவதைப் பற்றி நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிய படியே வெந்நீரைப் பிடித்து வாயில் ஊற்றிவிட்டேன். அந்த ஒரு கணம்தான். அப்படி ஏன் மடத்தனத்தைச் செய்தேன் என்று இதுவரை புரியவில்லை. நல்லவேளையாக தொண்டைக்குச் செல்லவில்லை.

புஸ் புஸ்ஸெண்று நின்ற இடத்திலேயே துப்பிவிட்டு அலுவலகத்தில் வைத்திருந்த வெண்ணெய்யை எடுத்து வாய் நிறைய அப்பிக் கொண்டேன். அடுத்த சில வினாடிகள் சுவையரும்புகள் வெடித்து உரிந்து கிடந்தன. நாக்கை நீட்டி கண்ணாடியில் பார்த்தால்... அடங்கொக்கமக்கா.

‘சொல்லாமலே’ லிவிங்ஸ்டன் மாதிரி ஆகிவிடுவேனோ என்று பயமில்லாமல் இல்லை. வாயில் ஒரு புண் வந்தாலே ஒரு வழியாக்கிவிடும். இது நூற்றுக்கணக்கில். சனிக்கிழமை வரைக்கும் வலி தெரியவில்லை. மரத்துப் போய்க் கிடந்தது. எதைத் தின்றாலும் மசமசவென்று மண்ணைத் தின்பது போலத்தான் இருந்தது. ஞாயிறு, திங்கள், செவ்வாய்க்கிழமைகளை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை. மரமரப்பு சரியாகி வலி ஆரம்பித்தது. தண்ணீர் கூட குடிக்க முடியவில்லை.  ரணகளம்!

ஒவ்வொரு கணமும் பிடிஎம் லே-அவுட்வாசியும், விஜயகாந்த்தும்தான் நினைவுக்கு வந்து போனார்கள். ஒருவேளை நாக்கு வழியாக நரம்பு மண்டலம் கசமுசாவாகி விஜயகாந்த் போலவே நமக்கும் நரம்பு பாதிப்பு வந்துவிடுமோ என்றே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நேற்று மாலையிலிருந்து தப்பித் தேறிவிட்டேன். அந்த நண்பரை அழைத்து விவகாரத்தைச் சொன்னேன்.

‘நான் தான் சொன்னேன்ல’ என்றார். 

‘இதைச் சொல்லுறதுக்கே இங்க வந்தீங்களா சார்?’ என்றேன்.

நமக்கு நடக்கப் போற ஒவ்வொண்ணையும் எப்படியாவது ஒரு வகையில் இயற்கை நம்மிடம் அறிவிச்சுடும்..அதை எப்படி சீரியஸா எடுத்துகிறோம்ங்கறதுல இருக்கு’ என்றார். அது சரி.

நலம் விசாரித்துவிட்டு ‘நீங்க என்ன நட்சத்திரம்ன்னு சொன்னீங்க?’

‘விசாகம்’

‘அட நம்ம டிடிவி தினகரனுக்கும் அதே நட்சத்திரம்தான்’ என்றார்.

மறுபடியும் முதலில் இருந்தா? ‘சார் மேனேஜர் கூப்பிடுறார்’ என்று கொன்ன வாயில் நாக்கைக் கடித்தபடியே சொல்லிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டேன்.

Dec 11, 2017

அடர்வனம்

நம்ப முடிகிறதா?

ஒரே வருடத்தில் ஒரு வனம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான மரங்கள் அடங்கிய வனம். வெறும் பதினெட்டு செண்ட் இடத்தில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் அடர்வனம் இது.


அடர்வனம் பற்றித் தெரியாதவர்களுக்காக-

அகிரா மியவாக்கி என்னும் ஜப்பானிய நிபுணர் கண்டறிந்த மரவளர்ப்பு முறை இது. விதவிதமான மரங்களை வெகு நெருக்கமாக நட்டு வளர்க்கிறார்கள். தாவரங்கள் சற்றே வளர்ந்த பிறகு மனிதர்களாலேயே உள்ளே நுழைய முடியாதபடியான நெருக்கம். பறவைகளுக்கும், அணில், பாம்பு உள்ளிட்ட ஊர்வனவைகளுக்குமான வனமாக அது மாறிவிடும். விதைகள் திரும்பத் திரும்ப வனத்துக்குள் விழுந்து முளைக்கும் போது வனத்தின் நெருக்கம் பெருகிக் கொண்டேயிருக்கும்.

பொதுவாக, செடிகளை இடைவெளி விட்டு நட்டு அவற்றை ஆடு மாடுகள் மேய்ந்துவிடாமல் பார்த்து, மனிதர்கள் முறித்துவிடாமல் காத்து என சகல பிரயத்தனங்களையும் செய்து காப்பாற்றப்படும் மரங்களின் எண்ணிக்கை சதவீதம் மிகக் குறைவு. அடர்வனத்தில் ஆரம்ப முதலீடு சற்றே அதிகம் என்றாலும் தப்பித்து மேலே எழும்பக் கூடிய மரங்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். 

அடர்வனம் ஒன்றை திருப்பூர் மாவட்டம் குள்ளே கவுண்டன் புதூர் என்ற ஊரில் செயல்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அவிநாசியிலிருந்து கோவை செல்லும் வழியில் இந்த ஊர் இருக்கிறது. பதினெட்டு சென்ட் இடத்தில் கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரத்து இருநூறு மரங்கள். சற்றேறக்குறைய அறுபது வகையான மரங்கள் இவை. சரியாகத் திட்டமிட்டு ஒவ்வொரு வகை மரத்தையும் கலந்து வைத்திருக்கிறார்கள். பதினெட்டு செண்ட் இடத்துக்கும் கம்பிவேலி உண்டு. அதனால் விலங்குகள் நுழைவதில்லை. உள்ளூர் மக்கள் முழுமையாக ஒத்துழைக்கிறார்கள் என்பதால் அவர்களும் வனத்துக்குள் நுழைவதில்லை. அடர்வனம் அமைக்கப்பட்டு ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. ஐம்பது செடிகள் பட்டுப் போய்விட்டன ஆயினும் இரண்டாயிரத்து நூறுக்கும் அதிகமான செடிகள் உயிர்பிடித்திருக்கின்றன.

ஒரு வனம் உருவாகிக் கொண்டிருப்பதை நேரடியாகப் பார்த்துவிட்டு வந்திருக்கிறோம். கடந்த வருடம் அடர்வனத்தில் செடிகள் நட்டப்பட்டவுடன் பார்த்துவிட்டு வந்தோம். அப்பொழுது பெரிய நம்பிக்கையில்லை. ‘ஐம்பது சதவீத மரங்கள் தப்பித்தாலே பெரிய விஷயம்’ என்று கூட நினைத்தேன். ஆனால் தொண்ணூற்றைந்து சதவீதத்துக்கும் அதிகமான மரங்கள் பெரிதாகியிருக்கின்றன. இளைஞர்களின் உழைப்பும் உள்ளூர்வாசிகளின் ஒத்துழைப்பும் இல்லையென்றால் சாத்தியமேயில்லை. வளர்ந்த மரங்களைப் பார்த்த போது நம்ப முடியாத மகிழ்ச்சி எங்களுக்கு. அடர்வனத்துக்கு அருகாமையிலேயே குளம் ஒன்றிருக்கிறது. மழை நீர் தேங்கி நிற்கும் அந்தக் குளத்தில் பறவைகள் அமர்ந்திருந்தன. பாம்புகளும் அணில்களும் வனத்துக்குள் உலவுகின்றன. பறவைகள் சில அதே அடர்வனத்தில் கூடு கட்டியிருக்கின்றன. இன்னமும் மரங்கள் முழுமையாக வளரும் போது நிறையப் பறவைகள் இந்த வனத்துக்குக் குடி வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

தங்கள் பகுதிகளில் மரம் வளர்க்க முயற்சிக்கும் இளைஞர்கள் இத்தகைய வனங்களைப் பற்றி யோசிக்கலாம். 

முதலில் மண்ணை வளப்படுத்துகிறார்கள். ஒன்றரை அடி குழி தோண்டி மண்ணோடு இயற்கை உரங்களைக் கலந்து மீண்டும் அந்தக் குழியை நிரப்பி செடிகளை நட்டுவிடுகிறார்கள். ஏற்கனவே சொன்னது போல நிலத்தைப் பாதுகாக்க கம்பிவேலி அமைக்கிறார்கள். முதல் ஒரு வருடத்திற்கு சீரான இடைவெளியில் நீர் பாய்ச்ச வேண்டியிருக்கும். சொட்டு நீர் பாசனம் அமைக்க வாய்ப்பிருப்பவர்கள் அதைச் செய்யலாம். இதைத் தவிர பெரிய பராமரிப்பு எதுவுமில்லை. ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்களில் வனம் தானாகவே பிழைத்துக் கொள்ளும். உதிரும் இலைகளே அவற்றுக்கான உரம். அதன் நிழலே மழை ஈரத்தைப் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளும். வனத்தில் விளையும் கனிகள் பறவைகளை ஈர்ப்பதற்கான வழி. பறவைகள் பறக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் இங்கேயிருந்து விதைகளை எடுத்துச் செல்கின்றன. இப்படி சூழலியலின் இன்னொரு அங்கமாக இந்த வனம் மாறிவிடுகிறது.

குள்ளே கவுண்டன் புதூரில் இதனைச் சோதனை முயற்சியாகத்தான் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். திட்டத்துக்கு நிறையப் பேர் உதவியிருக்கிறார்கள். இந்த அடர்வனத்தின் வெற்றி அக்கம்பக்கத்தில் இன்னமும் பல அடர்வனங்களை உருவாக்கக் கூடும். சங்கிலி போல பல இடங்களிலும் அடர்வனம் அமைக்கப்படும் போது அதன் விளைவுகள் இன்னமும் நிறையப் பலன்களை உருவாக்கும். அடர்வனம் குறித்து நிறையப் பேர் விசாரிப்பதாக உள்ளூர் இளைஞர்கள் சொன்னார்கள். இத்தகைய செய்திகள் பரவலான ஊடகக் கவனம் பெறுமானால் மேலும் பல ஊர்களில் அடர்வனம் குறித்தான எண்ணங்கள் உருவாகக் கூடும். உள்ளே ஒதுங்கியிருக்கும் பொன்னே கவுண்டன் புதூர் மாதிரியான சிற்றூர்கள் ஊடகவியலாளர்களின் கவனத்துக்கு வருவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு.

வாட்ஸப், ஃபேஸ்புக் மாதிரியான சமூக வலைத்தளங்களில் பரவலானால் இந்த அடர்வனத்தின் வெற்றி பரவலாகத் தெரிய வரும். மரம் நடுதல், பசுமை உருவாக்கம் ஆகியவற்றில் ஈடுபாடுள்ள நண்பர்கள் குள்ளே கவுண்டன் புதூர் அடர்வனம் பற்றிய செய்தியை நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் பரவலாகப் பரப்பலாம். 

அட்டகாசப்படுத்தியிருக்கும் இளரத்தங்களுக்கு வாழ்த்துக்களும் பாராட்டுக்களும்!

ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாக அடர்வனம்:



ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகாக இப்பொழுது:





காணொளிக்காட்சி:





(அடர்வனம் குறித்து திரு. சதீஷ் விளக்குகிறார்)

அடர்வனம் அமைப்பது குறித்தான சந்தேகங்கள் இருப்பின் திரு.சதீஷைத் தொடர்பு கொள்ளலாம்- 98421 23457. சந்தேகங்கள் இரண்டாம்பட்சம். ஒரு வாழ்த்தைச் சொல்லாம். 

அடர்வனம் குறித்தான முந்தைய பதிவு

Dec 8, 2017

ஊட்டிக்கு வருகிறீர்களா?

டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வேடியப்பனை சில மாதங்களுக்கு முன்பாகச் சந்தித்த போது ‘ஊட்டியில் ஃபிலிம் பெஸ்டிவல் நடத்துறோம்..’என்றார். ஊட்டியில் இத்தகைய நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்வதெல்லாம் சாமானியக் காரியமில்லை. ஆனால் தம் கட்டிவிட்டார்கள். இன்று தொடங்குகிறது. 127 குறும்படங்களை மூன்று நாட்களுக்குத் திரையிடுகிறார்கள். மிஷ்கின், சசி, லிங்குசாமி, பிரசன்ன வித்தனகே உள்ளிட்ட திரைப்பிரபலங்கள், ஜெயமோகன், சாரு நிவேதிதா, பவா செல்லதுரை உள்ளிட்ட எழுத்தாளர்கள், அஜயன் பாலா, லட்சுமி சரவணக்குமார், லீனா மணிமேகலை, ராஜு முருகன் போன்ற திரைப்படங்களில் பணியாற்றும் எழுத்தாளர்கள் என நிறைய முக்கியமானவர்கள் கலந்து கொள்கிறார்கள். நாளைக்குச் சென்று சில படங்களையாவது பார்த்து வரலாம் என்றிருக்கிறேன். 

எனக்கு ஊட்டி மீது தீராக் காதல். தூர்தர்ஷன் செய்திகளில் ஷோபனா ரவியும், ஃபாத்திமாபாபுவும் உதகமண்டலத்தில் கொடைக்கானலைவிட வெப்பநிலை குறைவாக இருக்க வேண்டும் என ஆசைப்படுவேன். என்ன இருந்தாலும் நமக்கு பக்கத்து ஊர் அல்லவா என்கிற பாசம் அது. எங்கள் ஊரிலிருந்து ஊட்டி பக்கம்தான். ஒன்றரை மணி நேரத்தில் அடிவாரமான மேட்டுப்பாளையத்துக்குச் சென்றுவிடலாம். பிரதான சாலையில் நின்று பார்த்தால் கூட மலைகளின் அரசி தெரிவாள். ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது முதன்முறையாக அழைத்துச் சென்றார்கள். இன்பச் சுற்றுலா அது. பள்ளியிலிருந்து ஒரு பேருந்து ஏற்பாடு செய்து அமர இடமில்லாத மாணவர்களுக்காக நடுவில் மர பெஞ்சுகளை நிறுத்தி கம்பியில் இறுகக் கட்டி அடைத்து அழைத்துச் சென்றார்கள்.

வாழ்க்கையில் அனுபவித்தறியாத அந்தக் குளிரில் தறிகெட்ட கழுதைகளாகக் குதித்தோம். அதில் ஒரு ஆகாவழி இருந்தான். பேருந்து கிளம்பியதிலிருந்தே கன சேட்டை. ஆசிரியர்களால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. ஊட்டியில் இறங்கியவுடன் ஒரு பூங்காவின் இறக்கமான பகுதியில் ஓடியவன் நிற்க முடியாமல் ஓடி கம்பி வலையில் மோதி விழுந்தான். கம்பி வேலியின் முனை கண் இமையைக் கிழித்துத் தொங்கவிட்டிருந்தது. முகமெல்லாம் இரத்தம். ஒரே கூச்சல். ஆசிரியர்கள் அவனைத் தூக்கிச் சென்றார்கள். உடனடியாக கோவையில் சிறப்பு சிகிச்சையளிக்க வேண்டும் என்று சொன்னதாகச் சொல்லி கார் ஒன்றை வாடகைக்குப் பிடித்து கோவைக்குத் தூக்கிச் சென்றார்கள். கொண்டு வந்திருந்த சோத்து மூட்டையைப் பிரித்துத் தின்றுவிட்டு அவசர அவசரமாகக் கிளம்பினோம். அதன் பிறகு பல வருடங்களுக்கு ஊட்டியுடன் அதிகப் பரிச்சயமில்லை. ஜெயமோகன் நடத்திய நித்யா கவிதையரங்குக்காகச் சென்றிருக்கிறேன்.

நிகழ்வுக்கான ஏற்பாடுகளை ஊட்டியில் பாலநந்தகுமார் செய்கிறார். ஊட்டி என்பது வெறுமனே சுற்றுலாத்தலம் என்கிற பிம்பத்தைத் தாண்டி இலக்கிய நிகழ்வுகளை நடத்துவது, திரைப்படவிழாவுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்வது என பாலாவும் அவரது நண்பர்களும் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஊட்டி மாதிரியான ஊர்களில் சிரமப்பட்டு நடத்தப்படுகிற இலக்கிய நிகழ்வுகள், திரை நிகழ்வுகள் மிகுந்த கவனம் பெற வேண்டியது அவசியம். இத்தகைய நிகழ்வுகள் பரவலாக ஒவ்வொரு ஊரிலும் நடத்தப்படுவதுதான் அறிவார்ந்த தளத்துக்கு பெருவாரியான மக்களை இழுத்து வரும்.

ஏழு கோடி தமிழர்கள் இருக்கிறோம். எந்தவொரு புத்தகமும் ஐநூறு பிரதிகளுக்கு மேல் அச்சிடப்படுவதில்லை. தீவிர இலக்கியப் புத்தகங்களை விடுங்கள்.  உடல்நலம் சார்ந்த புத்தகங்களுக்கும் பணம் சார்ந்த புத்தகங்களுக்கும் இருக்கக் கூடிய ஆதரவு பிற எந்தத் துறை சார்ந்த புத்தகங்களுக்கும் இருப்பதில்லை. அடிப்படையான காரணம்- பாடப் புத்தகங்களைத் தாண்டிய வாசிப்பு நம்மிடமில்லை. நாம் வாசித்தால் நம் பிள்ளைகள் வாசிப்பார்கள். நாமே வாசிப்பதில்லை. அடுத்த தலைமுறை எப்படி வாசிக்கும்?

‘கேரளாவில் மட்டும் புக் விக்குது..இங்க யாருமே படிக்கிறதில்லை’ என்று புலம்பினால் மட்டும் என்ன மாற்றம் நிகழும்? சமூக அளவில் விரிவான அளவில் அதற்கான களங்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். தமிழகத்தில் இப்பொழுதுதான் புத்தகக் காட்சிகள் பரவலாக நடத்தப்படுகின்றன. திரைப்பட விழாக்களுக்கான தேவையும் நிறைய இருக்கிறது.

நல்ல புத்தகங்கள், சிறந்த திரைப்படங்கள் முதலானவை குறித்தான நிகழ்வுகள், உரையாடல்கள் நம் அன்றாட உரையாடல்களில்- நண்பர்களுடனான உரையாடல்கள், குடும்ப உரையாடல்கள்- என சகல இடங்களிலும் இடம் பெறும் போது நம் சமூகத்தின் பக்குவத்தன்மை இன்னுமொருபடி மேலே உயரும். வெறுமனே கூச்சலும் உணர்ச்சிவசப்படுதலுமாகத்தானே நம் பெரும்பான்மைச் சமூகம் இருக்கிறது? படித்தவர்களே அப்படித்தான் இருக்க்கிறார்கள். சக மனிதர்களிடம் எப்படிப் பேசுவது என்கிற பக்குவத்தன்மை கூட இல்லாதவர்களை அத்தனை இடங்களிலும் பார்க்க முடிகிறது. 

நேற்று ஒரு நண்பன் அழைத்திருந்தான். வெகு அணுக்கமான பள்ளித் தோழன். பேசிப் பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அநேகமாக பத்து வருடங்கள். பெங்களூரில்தான் இருக்கிறான். அவனுடைய எண் என்னிடமில்லை. அவன் அழைத்த போது அழைப்பைத் தவறவிட்டிருந்தேன். இன்று காலையில் அழைத்து ‘கூப்பிட்டிருந்தியாடா...என்ன அதிசயம்?’ என்றேன். ‘இன்னொருத்தனுக்கு பண்ண வேண்டியது..தெரியாம உன்னைக் கூப்பிட்டுட்டேன்’ என்றான். அதன் பிறகு என்ன பேசுவது?

எனக்கு வெகு ஆச்சரியம். ‘சும்மா பேசலாம்ன்னு கூப்பிட்டேன்’ என்று சொல்லி சக மனிதனை மகிழ்வூட்டுகிற நாசூக்குத் தன்மையைக் கூடவா இழந்துவிட்டோம்? அப்படி அவன் சொல்லியிருந்தால் பழையதை எல்லாம் கிளறி எவ்வளவோ பேசியிருப்பேன். ‘சரிடா பார்க்கலாம்’ என்று துண்டித்துவிட்டேன். பட்டங்கள் வாங்குவது வேறு; வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்கிற சூட்சமம் வேறு. இரண்டுக்கும் சம்பந்தமேயில்லை. 

சிங்கம், சாமி போன்ற வணிக ரீதியிலான படங்கள் மட்டுமே படங்கள் இல்லை. சக மனிதனின் உடல்மொழி, சூழலுக்கு ஏற்ப மாறுபடும் அவனது உணர்வுகளைத் துல்லியமாகக் காட்டுகிற, வணிக நோக்கங்கள் பெரியதாக இல்லாத திரைப்படங்கள் கூட நமக்கான புத்தகங்கள்தான். பாடங்கள்தான். இத்தகைய படங்கள் பற்றிய நம்முடைய அறிதலும் தெளிவும் விசாலமாக்கப்பட வேண்டிய தேவை நிறைய இருக்கிறது.

திரைப்பட விழாக்களின் வழியாகத்தான் திரைப்படங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதில்லைதான். ஆனால் நம்முடைய ஆர்வத்தின் மீது அது ஒரு நெருப்புப் பொறியை உரசி வீசும். தேடுதலை விரிவாக்கும். அதற்கான களமாகத்தான் புத்தகக் கண்காட்சிகள், திரைப்பட நிகழ்வுகள் என்பவையெல்லாம். பெரு நகரங்களை விட்டு வெளியில் வந்திருக்கும் இத்தகைய நிகழ்வுகள் சகல ஊர்களிலும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு, விரிவான உரையாடல்களுக்கான களம் ஏற்படட்டும். பேராசைதான். ஆனால் சாத்தியப்படக் கூடிய தொலைவில்தான் இருக்கிறது.

இன்று கிளம்பி வாருங்கள். ஊட்டியில் சந்திப்போம். இல்லையென்றால் ‘ஊட்டிக்குத் தனியாத்தான் போவோணுமாட்ட இருக்குடா மணியா’ என்று யாராவது நக்கலடிப்பார்கள்.

ஊட்டித் திரைப்படவிழா இணையதளம்

Dec 7, 2017

நிசப்தம் செயலி (App)

நிசப்தம் தளத்துக்கு ஐபோன் செயலியும் தயார்.

ஆண்ட்ராய்டு ஃபோனுக்கு செயலியை உருவாக்கித் தந்த சிவராஜ்தான் இதையும் செய்திருக்கிறார். நிசப்தம் தளத்துக்கான ஆண்ட்ராய்ட் செயலி குறித்து எழுதிய போது ‘ஆப்பிளுக்கு இல்லையா?’என்றார்கள். சிவராஜிடம் அப்பொழுது சொன்னதோடு சரி. ஐபோனுக்கான செயலியை உருவாக்கினால் பணம் கட்டி கணக்குத் தொடங்கித்தான் அதைப் பயனாளிகளுக்குக் கொடுக்க முடியுமாம். சிவராஜ் அதைச் சொன்னார். ‘இதுக்கெல்லாம் செலவு பண்ண வேண்டாம்’ என்று சொல்லிவிட்டு அதை மறந்தும் விட்டேன். இப்பொழுது எல்லாவற்றையும் தயார் செய்துவிட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருக்கிறார்.

‘ஏகப்பட்ட தப்பு வந்துச்சுண்ணா..அதான் லேட்’ என்றார். தவறுகளையெல்லாம் சரி செய்து பிரசுரம் செய்த போது ஆப்பிள் நிறுவனம் நிராகரித்திருக்கிறது. இப்படி நிராகரிக்கப்படும் செயலிகளை உருவாக்குகிறவர்கள் மறு பரிசீலனை மனுவை அனுப்பி வைத்தால் அவர்கள் பரிசீலிப்பார்கள். தேர்தல் ஆணையத்தைவிடவும் பரவாயில்லை போலிருக்கிறது. முதலில் நிராகரித்து கடைசியில் ஏற்றுக் கொண்டார்களாம். 

‘அப்படி என்ன சொன்னீங்க?’ என்றேன்.

‘உண்மையைச் சொன்னேன்’ என்றார். அநேகமாக ‘இது யாருக்காக செஞ்சுட்டு இருக்கோம்ன்னு தெரியும்ல?’ என்று கேட்டிருப்பார். அந்த ஒரு கேள்வி போதாதா? ஆப்பிள் அலறியிருக்கும்.

‘இப்படியே பில்ட்-அப் கொடுத்துக் கொடுத்தே காலத்தை ஓட்டிட்டு இரு’ என்று சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள். தயவு செய்து அக்கம்பக்கத்தில் இருப்பவர்களின் காதுகளில் விழாமல் கேட்காமல் கலாய்க்கவும்.

தொழில்நுட்பத்தின் வேகத்தோடு ஓட முடியவில்லையென்றாலும் துரத்துவதை நிறுத்திவிடக் கூடாது. ‘எனக்கு இதெல்லாம் தெரியாது’ என்று ஒதுங்கிவிடாமல் நெட்டையோ குட்டையோ துரத்திக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். நானாக இதையெல்லாம் செய்திருக்கப் போவதில்லை. சிவசுப்பிரமணியன், சிவராஜ் மாதிரியானவர்கள் உறுதுணையாக இருக்கிறார்கள். நிசப்தமும் தொழில்நுட்பத்தைத் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது.

ஆண்ட்ராய்டுக்கான செயலியை இந்த இணைப்பில் தரவிறக்கிக் கொள்ளலாம். 

ஆப்பிளுக்கான செயலியை பின் வரும் இணைப்பில் தரவிறக்கிக் கொள்ளலாம்.

‘நிசப்தம்’ என்று தேடிப்பார்த்தாலும் கிடைக்கும். எப்படி இருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள். 

எந்த விதமான எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் செயலியை உருவாக்கிக் கொடுத்த சிவராஜூக்கு மனப்பூர்வமான நன்றி!