Sep 24, 2016

நீங்க ஏன் அவன் கூட பேசறீங்க?

சமூக வலைத்தளங்களில் இயங்கும் போது ஒரு பிரச்சினை உண்டு. வெளியாட்களிடமிருந்து என்று இல்லை- வீட்டில் இருப்பவர்களும் சொந்தக்காரர்களுமே கூட யாருக்கு லைக், யாருக்கு கமெண்ட் எழுதுகிறோம் என்பதையெல்லாம் கவனிக்கிறார்கள். ஒரு முறை சாதி பற்றிய கருத்து ஒன்றை எழுதிய போது வெகு நாள் கழித்து கல்யாண மண்டபத்தில் வைத்துக் கேள்வி கேட்டார்கள். ஏதாவதொரு ஜஸ்டிஃபிகேஷன் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஏதாவது கருத்துக்கு லைக், கமெண்ட் என்றால் கூட பரவாயில்லை. ‘நல்ல கருத்து..அதனால் லைக் போட்டேன்’ என்று சொல்லிச் சமாளித்துவிடலாம். நிழற்படத்துக்கு லைக் போட்டதற்கெல்லாம் என்ன காரணம் சொல்ல முடியும்? அந்தப் படத்தை எடுத்த கேமிரா கோணம் அட்டகாசம், ஒரு பக்கமா விழுந்த வெளிச்சத்தை அருமையா காட்டியிருக்காங்க என்றெல்லாம் பீலா விட்டால் மட்டும் நம்பவா போகிறார்கள்? மெல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் தவிக்கிற கதைதான்.  அதனால்தான் ஃபேஸ்புக்கில் அழகான பெண்களின் படங்கள் என்றால் சைட் அடிப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்வது. நோ லைக்; நோ கமெண்ட். இன்பாக்ஸிலாவது ‘நீங்க அழகா இருக்கீங்க’ என்று வழியலாம் என்றால் கடவுச்சொல் வேணிக்குத் தெரியும். எதற்கு வம்பு? அமைதியாக இருந்து கொள்கிறேன்.

சாக்‌ஷி மாலிக் ஒலிம்பிக்கில் பதக்கம் வாங்கிய தருணம் ஃபேஸ்புக்கில் ‘நீங்க கரித்துக் கொட்டுகிற இசுலாமிய சமூகத்தில் இருந்துதான் இந்தப் பெண் மெடல் வாங்கியிருக்கிறாள்’ என்று ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு பெண்மணி எழுதியிருந்தார். பார்த்தவுடனேயே உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கிற தொனியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. ஆயிரம் பேராவது லைக் இட்டிருந்தார்கள். புதிதாக வாங்கியிருந்த அலைபேசியில் முழுவதுமாகப் படிக்க முயற்சிக்கும் போது தெரியாத்தனமாக எனது லைக்கும் விழுந்துவிட்டது. சத்தியமாகத் தெரியாத்தனமாகத்தான் என்று சொன்னால் நீங்கள் தயவு செய்து நம்ப வேண்டும். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் காவி தேசியவாதி ஒருவர் ‘பொண்ணு செகப்பா இருந்தா போதும்..நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுட்டு வந்துடுவானுக...அதில் மணிகண்டனும் ஒருத்தன்’ என்று ட்விட்டரில் எழுதியிருக்கிறார். நம் ஊரில் யாராவது நம்மைப் பாராட்டினால் கண்டு கொள்ள மாட்டார்கள். திட்டினால் அதை எப்படியாவது நம் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்துவிடுவார்கள் அல்லவா? அப்படித்தான் ஸ்க்ரீன்ஷாட்டை அனுப்பி உள்ளம் குளிர வைத்தார்கள். அடங்கொக்கமக்கா என்றாகிவிட்டது.

எப்பொழுதுமே  சில கண்கள் நம்மைக் கண்காணித்துக் கொண்டேயிருப்பது போன்ற அவஸ்தை வேறு எதுவுமில்லை.

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக பெங்களூரு நண்பரொருவர் கடுமையான குறுஞ்செய்தியொன்றை அனுப்பியிருந்தார். ‘இனிமேல் நீங்கள் கிஷோர் கே ஸ்வாமிக்கு கமெண்ட் எழுதுவதாக இருந்தால் உஙகள் மீதான நம்பகத்தன்மை போய்விடும்’ என்ற செய்தி அது. அவருக்கு கிஷோர் மீது வெறுப்பு. அதற்காக நானும் அவருடன் பழகக் கூடாது என்பதில் என்ன அர்த்தம் என்று புரியவில்லை. ‘இந்த உலகில் எனக்கு எல்லோரும்தான் தேவை..யாருடன் நான் பேச வேண்டும் என்பதை அடுத்தவர்கள் தீர்மானிக்க அனுமதிக்க முடியாது’ என்று பதில் அனுப்பியிருந்தேன். அவ்வளவுதான். ஃபேஸ்புக்கில் இருந்து என்னை நட்பு விலக்கம் செய்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். 

சிறு துரும்பும் பல் குத்த உதவும் என்று அர்த்தம் கெட்டதனமாகவா சொல்லி வைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள்? ஒன்றிரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பாக மதுரையைச் சார்ந்த நிசப்தம் வாசகர் ஒருவர் அழைத்திருந்தார். அறக்கட்டளைக்காகவும் நிறையக் களப்பணிகளைச் செய்து கொடுத்தவர் அவர். அவரது மனைவி அரசு மருத்துவமனையில் செவிலியர். அவருக்குக் குழந்தை பிறந்திருந்தது. புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் பணியில் இருந்தார். குடும்பம் மதுரையில் இருக்கிறது. 

குழந்தை, குடும்பம், வேலை என சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ‘அண்ணா மனைவிக்கு ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கணும்...உங்களுக்குத் தெரிஞ்சு யாராவது இருக்காங்களா?’ என்றார். திமுகவில் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். அதிமுக தொடர்புடைய நண்பர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர்கள்தான். ‘கிஷோருக்குத் தெரியும்ன்னு நினைக்கிறேன்...பேசிப் பார்க்கிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு கிஷோரை அழைத்தேன். விவரங்களை வாங்கிக் கொண்டவர் நான்கைந்து நாட்களில் பணி மாறுதலுக்கான உத்தரவை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார். பணம் இல்லாமல் காரியம் ஆகியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அந்த நண்பருக்கு வெகு சந்தோஷம். அவரே சென்னைக்கு நேரடியாகச் சென்று மாறுதலை வாங்கி வந்திருந்தார். ஒருவேளை மாறுதல் கிடைக்கவில்லையென்றால் வேலையை ராஜினாமா செய்கிற முடிவில் இருந்தார்கள். ‘ராஜினாமா செய்யறதுல மனைவிக்கு விருப்பமே இல்லண்ணா...ஆனா வேற வழியே இல்லாமத்தான் அந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தோம்’ என்றார். இப்பொழுது அவர் மதுரையிலேயே பணியில் இருக்கிறார். இவர் சொன்னார் என்பதற்காக கிஷோரைத் தவிர்த்திருந்தால் என்ன பலன்?

கிஷோரை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை. அவருக்குத் தொடர்புகள் இருக்கின்றன. மேல்மட்ட ஆட்களைத் தெரிகிறது. இணைத்துவிடுவதன் மூலம் யாரோ ஒரு மனிதனுக்கு ஏதாவதொரு வகையில் பயன்படுகிறது. இந்த உலகில் எல்லாமே நெட்வொர்க்கிங்தான். ஒரு சாதாரணக் காரியமாக இருக்கும். ஏதாவதொரு சிபாரிசை எதிர்பார்ப்பார்கள். சுற்றி வளைத்துப் பார்த்தால் நமக்குத் தெரிந்த மனிதரால் அந்த சிபாரிசைச் செய்ய முடியுமாக இருக்கும். 

‘ஜெகாவுக்கு லைக் போட்டீங்க அதனால் அன்-ஃப்ரெண்ட் செய்கிறேன்’ என்று சொன்னவர்கள் உண்டு. ஜெகா மற்றொரு நண்பர். அதீத ஆர்வம். ஃபேஸ்புக்கில் யாராவது சிக்கினால் கண்டபடி திட்டுவார். கலாய்ப்பார். ஆனால் அடிப்படையில் நல்ல மனிதர். நிறைய வாசிக்கிறவர். கடலூர், சென்னை வெள்ளத்தின் போது விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு மாதக்கணக்கில் தங்கியிருந்து நேரடியாகக் களப்பணியாற்றியதைப் பார்த்திருக்கிறேன். தனிப்பட்ட முறையில் பல லட்ச ரூபாய்களை அங்கே பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர்களிடம் கொடுத்திருக்கிறார். சில லட்சங்களை ஆகாவழிகளிடம் கொடுத்தும் ஏமாந்திருக்கிறார். சொன்னேன் அல்லவா? உணர்ச்சிவசப்படுகிற மனிதர். தான் செய்வதையெல்லாம் வெளியில் சொல்லவே வெட்கப்படுகிறவர் அவர். அவரிடம் பிற மனிதர்களைப் பற்றியெல்லாம் பேசுவதில்லை. ‘நீங்க ஏன் அவரை ஓட்டுறீங்க?’ என்று கேட்பதில்லை. அது எனக்கு அவசியமற்றது. ஆனால் அவரிடம் நல்ல நட்பு இருக்கிறது. என்னிடம் வந்து ‘ ஜெகா என்னைத் திட்டுகிறார் அதனால் நீங்களும் அவருடன் பேசக் கூடாது’ என்று சொன்னால் என்ன செய்ய முடியும்? 

இப்படி நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும்.

இங்கே ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் ஒரு பலம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆயிரம் பேர்களையாவது தெரிந்து வைத்திருக்கிறான். எல்லோருக்குமே ஒரு நெட்வொர்க் இருக்கிறது.

நம் கருத்துக்களைக் கொட்டுவதற்குத்தான் சகல வசதிகளையும் இந்த நவீன உலகம் உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறதே! ஒவ்வொருவரும் கருத்துச் சொல்கிறோம். பல்லாயிரக்கணக்கான கருத்துக்கள். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு கோணம். விதவிதமான சொற்களால் நிரப்பப்படும் முரண்கள் சூழ் உலகு இது. அத்தனை முரண்களையும் சேர்த்து மனிதர்களோடு பழகுவதுதான் வாழ்க்கையின் சுவாரஸியமே. 

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஆயிரம் கருத்துக்கள் இருக்கலாம். வெவ்வேறு நிலைப்பாடுகள் இருக்கலாம். பிழைப்பதற்கான வழிமுறைகள் இருக்கலாம். விமர்சிப்பதிலும் தவறில்லை. கருத்தியல் ரீதியிலான விவாதங்களைச் செய்வதிலும் தவறில்லை. அப்படியும் பிடிக்கவில்லையென்றால் விலகிக் கொள்வதற்கான உரிமை நமக்கு இருக்கிறது. ஆனால் யார் மீது வன்மத்தைக் கக்க வேண்டியதில்லை என்பதுதான் என் நிலைப்பாடு.

யோசித்துப் பார்த்தால் இங்கே யாருக்கும் பங்காளித் தகராறு இல்லை. வாய்க்கால் வரப்பு பிரச்சினையில்லை. அத்தனையும் கருத்து சார்ந்த மோதல்கள் அதன் விளைவான வன்மங்கள் மற்றும் குரூரங்கள் மட்டும்தான்.

உலகமே ஒரு கண்ணாடிதானே? கடுஞ்சொற்களை நாம் வீசினால் அதுவும் நம் மீது கடுஞ்சொற்களைப் வீசுகிறது. நாம் புன்னகையை வீசினால் அதுவும் புன்னகையை வீசுகிறது. ஒருவேளை அது கற்களை நம் மீது வீச எத்தனிக்கும் போது மெளனித்து நம்மைக் காத்துக் கொள்வது எல்லாவிதத்திலும் சாலச் சிறந்தது. 

Sep 22, 2016

அப்பனைக் கொல்லுகிற சதி

கூடப் படித்தவனின் கதை இது. பெயரைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனாலும் ஏதாவது பெயரை வைத்துத்தானே கதையை நகர்த்த முடியும். பழனியப்பன் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். கன லோலாயி. ஆறாம் வகுப்பில் கொண்டு வந்து எங்கள் பள்ளியில் அமுக்கினார்கள். அ,ஆ,இ,ஈ கூடத் தெரியாது. ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் ஆல் பாஸ், ஆல் பாஸ் என்று சொல்லிச் சொல்லியே கொண்டு வந்து ஆறாம் வகுப்பில் தள்ளிவிட்டார்கள். இவனை சேர்த்துக் கொண்டு சுசீலா டீச்சரும், கண்ணம்மா டீச்சரும் அழாத குறை. வகை தொகையில்லாமல் சாத்தக் கூடிய வெங்கடாசல வாத்தியார் கூட ஒரு கட்டத்தில் மாரடித்து அழுகிற சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டுவிட்டார்.

அத்தனை கிரகங்களும் நீச்சத்தில் இருந்த ஒரு தினத்தில் வெங்கடாச்சல வாத்தியார் ‘யாருக்காச்சும் ஆறறிவு என்னன்னு தெரியுமா?’ என்றார். அது பாடத்தில் இல்லாத கேள்விதான். ஆனால் தொல்காப்பியரைத் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு அறிவையும் பஞ்ச பூதத்தோடு தொடர்பு படுத்தி முதல் அறிவு என்பது தொடு அறிவு. நிலத்தோடு தொடர்பு கொண்டது. செடிகளுக்கு ஓர் அறிவுதான் உண்டு. அவை மண்ணோடு மட்டும் நின்று கொள்கின்றன. இரண்டாவது அறிவு நீர். ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு நகர்கிறது. புழுக்களுக்கு ஈரறிவு உண்டு. அதனால்தான் அவை சுவை தேடி நகர்கின்றன. சுவையறிதல் (நாக்கு) இரண்டாம் அறிவு. மூன்றாவது அறிவு காற்று. நுகரும் அறிவு. வண்டுகளுக்கு இருப்பது என்று வரிசையாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது பெரிதாகப் புரியவில்லை என்றாலும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தோம். சொல்லி முடித்துவிட்டு சில வினாடிகள் இடைவெளி விட்டார். அந்த இடைவெளியில் பழனி ஒரு கேள்வி கேட்டான் பாருங்கள். வாத்தியார் விதிர்விதிர்த்துப் போய்விட்டார்.

‘கண்ணு, காது, மூக்கு, தோல், நாக்கு எல்லாம் சொன்னீங்க..ஜிண்டுல இருக்கிறது என்ன அறிவு சார்?’ என்றான். 

அவன் திமிருக்காகக் கேட்டானா, உண்மையிலேயே கேட்டானா என்றெல்லாம் புரியவில்லை. வகுப்பறையில் அத்தனை பேரும் பையன்கள்தான். பாய்ஸ் ஸ்கூல். அவனவன் தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரிக்கிறான். வாத்தியாருக்கு வந்த கோபத்தை பார்த்திருக்க வேண்டும். வழக்கமாக பையன்களை தனது இடத்துக்கு அழைத்து பூசை போடும் வாத்தியார் அன்றைய தினம் மட்டும் குடுகுடுவென்று ஓடி அவன் இடத்துக்கு வந்துவிட்டார். 

‘ஏண்டா மொளச்சு மூணு எல உடுல...அதுக்குள்ள என்ரா கேள்வி கேக்குற?’ என்று பொங்கல் வைத்துப் படையல் போட்டார். பூசையை பெருந்தன்மையோடு ஏற்றுக் கொண்டு சிரித்துக் கொண்டே அமர்ந்தான். அடி வாங்கிவிட்டு ‘வலிக்கவே இல்லையே’ என்று காட்டிக் கொள்வதில் அவனுக்கு அலாதி இன்பம். உடலில் எவ்வளவோ உறுப்புகள் இருக்கின்றன. கை, கால், வயிறுக்கு எல்லாம் என்ன அறிவு என்று கேட்டிருக்கலாம். அது ஏன் ஜிண்டுக்கு என்ன அறிவு என்று கேட்டான் என்று மட்டும் இன்றுவரை புரியவில்லை. அநேகமாக வாத்தியார் தொல்காப்பியரின் அந்தப் பாடலையே கை விட்டிருக்கக் கூடும்.

இப்படியான லோலாயம் பிடித்த கேள்விகளைத்தான் கேட்பானே தவிர படிப்பு மண்டையிலேயே ஏறவில்லை. அதைப் பற்றி அவன் அலட்டிக் கொண்டதுமில்லை. வீட்டுப்பாடத்தை படித்து வரவில்லையென்று கண்ணம்மா டீச்சர் அடித்த போது ‘எப்படி டீச்சர் படிக்கிறது? எங்கப்பன் ரெண்டாம் பொண்டாட்டி கட்டிட்டு வந்து ராத்திரி பூரா குசுகுசுன்னு பேசிட்டே இருக்கான்..தூங்கலைன்னா எட்டி உதைக்கிறான்’ என்றான். டீச்சருக்கு புரிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு அவனைக் கேள்வி கேட்பதையே விட்டுவிட்டார். 

அதுதான் பழனியின் பிரச்சினை. அவனுக்கு அம்மா இல்லை. துரத்திவிட்டுவிட்டதாகச் சொல்வான். அப்பாவுக்கு மைனர் ஷோக்குதான். அப்பொழுது டிவிஎஸ் 50 வைத்திருப்பார். கருகருவென்று மீசை, படிய வாரிய தலை, தங்கச் சங்கிலி என்று வினுச்சக்ரவர்த்தியின் மினியேச்சர்.

பழனியும் நானும் மெல்ல நண்பர்களாகியிருந்தோம். அடிக்கடி ‘எங்கப்பனை கொன்னுடுவேன்’ என்பான். கிட்டத்தட்ட அதுதான் அவன் வாழ்வின் லட்சியமாக இருந்தது. 

‘எப்பட்றா கொல்லுவ?’ என்று கேட்டால் நகத்தைக் கடித்து வாயிற்படியில் வைத்துவிட்டு வந்திருப்பதாகவும் காலில் ஏறினால் செத்துவிடுவார் என்றும் சொல்வான். 

‘உங்கொப்பன் கட்டிட்டு வந்திருக்கிறவ கால்ல ஏறுச்சுன்னா?’ என்று கேட்டால் ‘அந்தக் கண்டாரோலி செத்தாலும் நல்லதுதான்’ என்பது அவன் முடிவாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் சாவுச் செய்தியோடு வருவான் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருந்ததுதான் மிச்சம். ‘இனி பத்து நாள் கழிச்சு கட்டைவிரல்ல நகம் பெருசா மொளச்சதுக்கு அப்புறம்தான் சாவடிக்க முடியும்’ என்பான். அவனைப் பொறுத்தவரைக்கும் நகம்தான் உலகிலேயே விஷம் தோய்ந்த ஆயுதம். யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். நம்பிக் கொண்டான். தன் தந்தையைக் கொல்லுகிற சதிக்கு அந்த ஆயுதத்தையே தொங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த வயதில் அவனுக்கு அவ்வளவு அழுத்தம். அம்மா இல்லை. அப்பாவும் கவனிப்பதில்லை. ஒற்றையறை கொண்ட வீட்டில் அந்த மனிதர் செய்கிற அக்கிரமங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் பொறுக்கமாட்டாமல் பொறுத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறான். படிப்பு அவனுக்கு பெரிய விஷயமாகவே இல்லை. அது பெரிய விஷயம் என்று சொல்லவும் ஆட்கள் இல்லை. இப்பொழுது நினைத்தால் பாவமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அவன் பாவமாகவே காட்டிக் கொண்டதில்லை. எதைச் சொன்னாலும் அவன் சொல்லுகிற தொனியிலேயே சிரிப்பு வந்துவிடும். எல்லாவற்றையும் தன்னால் சமாளித்துவிட முடியும் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தான். 

‘ஊட்ல பெரிய மனுஷன் இருக்காறான்னு நினைக்கறானா? ஆன்னா ஊன்னா தூங்குடா தூங்குடான்னு ஒரே அலும்பு...நானும் கண்ணை மூடிட்டுத்தான் படுக்கிறேன்..தூக்கம் வருமா?’ என்றான். எனக்கு கிளுகிளுப்பாக இருக்கும். ‘ரெண்டு பேரும் என்னடா பண்ணுவாங்க?’ என்று கேட்கும் போதெல்லாம் ‘த்தூ..கருமம்’ என்று மட்டும் சொல்லி ஏமாற்றிவிடுகிறான் என்ற கடுப்பு இருந்தாலும் என்றைக்காவது ஒரு நாள் அவன் சொல்லிவிடுவான் என்கிற நப்பாசையில் அவனோடு தொடர்பில் இருந்தேன். 

அப்பனைக் கொன்றுவிட்டால் அவள் தனது வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுவாள் என்றும் தன் அம்மாவைக் கண்டுபிடித்து அழைத்து வந்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கு ஆழமாக இருந்தது. எட்டாம் வகுப்பு வரைக்கும்தான் தொடர்பில் இருந்தான். அதன் பிறகு தலைமையாசிரியர் அவனது பெற்றோரை அழைத்து பழனிக்கு படிப்பே வருவதில்லை என்றும் ஒன்பதாம் வகுப்புக்கு அனுப்ப முடியாது என்றும் சொல்லிவிட்டார். ‘ஃபெயில் ஆனாத் தொலையுது’ என்றுதான் அவனது அப்பா சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் ஆசிரியர்கள் வற்புறுத்தி வேறு பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார்கள். 

தாராபுரம் பக்கத்தில் என்னவோ பள்ளி. விடுதியில் விட்டு அடி பிழிவார்கள் என்று சொன்னார்கள். அவன் கேட்கிற கேள்விக்கு பிழிவதோடு நில்லாமல் காயவும் போட்டிருக்கக் கூடும். அதன் பிறகு பழனியை பார்த்ததேயில்லை. அவனுடைய அப்பாவை மட்டும் அடிக்கடி பார்ப்பதுண்டு. பழனி இல்லாதது செளகரியமாகப் போய்விட்டது போலத் தெரிந்தது. இரண்டாவது மனைவிக்கு பெண் குழந்தை பிறந்தது. அவர்கள் மூவரும் டிவிஎஸ்50 இல் செல்லும் போது பார்த்திருக்கிறேன். எப்பொழுதாவது கடைகளில் பார்க்கும் போது ‘பழனி என்ன பண்ணுறான்’ என்று விசாரிப்பேன். அவன் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டேதான் இருந்தான். வீட்டுக்கு வருவதேயில்லை. விடுமுறைகளில் அவனுடைய மாமா வீட்டுக்குச் சென்றுவிடுவதாகச் சொன்னார். ஆசிரியர்கள் சொன்னது போல படிப்பை பாதியில் விட்டுவிடவில்லை. 

சமீபத்தில் பழனியின் அப்பாவைச் சந்தித்த போது  அவர் அப்படியேதான் இருந்தார். இன்னமும் டை அடிக்கிறார். மீசைய முறுக்கிவிட்டிருக்கிறார். டிவிஎஸ்ஸை விற்றுவிட்டு கியர் வண்டியொன்று வாங்கியிருக்கிறார். பழனி குறித்து விசாரித்த போது அவன் துபாயில் இருப்பதாகச் சொன்னார். அங்க என்ன வேலை என்று கேட்டேன். அவருக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. ‘அவன் கூட பேச்சு வார்த்தை இல்ல தம்பி’ என்றார். பேசாமல் இருந்து கொள்வதுதான் இருவருக்கும் நல்லது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இந்நேரம் அவனுக்கு எதில் என்ன அறிவு என்றும் தெரிந்திருக்கும். நகமும் பெரிதாக வளர்ந்திருக்கும்.

தொல்காப்பியப் பாடல்...

ஒன்று அறிவதுவே உற்று அறிவதுவே
இரண்டு அறிவதுவே அதனொடு நாவே
மூன்று அறிவதுவே அவற்றொடு மூக்கே
நான்கு அறிவதுவே அவற்றொடு கண்ணே
ஐந்து அறிவதுவே அவற்றொடு செவியே
ஆறு அறிவதுவே அவற்றொடு மனனே

Sep 21, 2016

கணவன் மனைவி

நேற்று அலுவலகத்திற்கு வரும் போது கோரமங்களாவில் ஒரு சண்டை. அவன் பைக்கில் அமர்ந்தபடி இருந்தான். மனைவி- மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நடைபாதையில் நின்றபடி பேசிக் கொண்டிருந்தாள். தூரத்திலிருந்தே கவனித்துவிட்டேன். அருகாமையில் நெருங்க நெருங்க அவளது உடல்மொழியின் வேகம் கூடிக் கொண்டேயிருந்தது. எதிர்பாராத தருணத்தில் வண்டியில் அமர்ந்திருந்தவன் பளாரென்று அறையவும் தடுமாறி வண்டி கீழே விழுந்தது. வண்டி விழவும்தான் தெரிந்தது அவனுக்கு முன்பாக ஒரு குட்டிப் பெண் அமர்ந்திருந்தாள். ஐந்து வயது இருக்கும். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்குமான சண்டை, வண்டியில் இருந்து விழுந்த பயம் எல்லாமும் சேர அந்தக் குழந்தை அழத் தொடங்கியது. ஆட்டோக்காரர் ஒருவர் அருகில் வந்து பைக்கைத் தூக்கிவிட்டார். சாலையைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்த மாநகராட்சிப் பணிப்பெண்ணும் அருகில் வர சுற்றிலும் மூன்று நான்கு பேர் கூடிவிட்டார்கள். கணவன் மனைவி இருவருமே படித்தவர்கள். மடிக்கணினியை எடுத்துக் கொண்டு வேலைக்குச் செல்கிறவர்கள். சாலையில் அடித்துக் கொள்கிறார்கள்.

சங்கடமாக இருந்தது. அவர்கள் எப்படியோ போகட்டும். அந்தக் குழந்தைதான் பரிதாபம். 

வீடாக இருந்தாலும் சரி வெளியிடமாக இருந்தாலும் சரி- குழந்தையின் கண் முன்னால் சண்டையிடக் கூடாது என்பதில் கணவனும் மனைவியும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். அம்மாவும் அப்பாவும் சண்டையிட்டுக் கொள்வதை எட்டு மாதக் குழந்தை கூட புரிந்து கொள்ளும். பேசவே பழகியிருக்காத ஒரு குழந்தையின் முன்னால் நின்று அம்மாவையோ அல்லது அப்பாவையோ திட்டுவது போன்ற பாவனையைச் செய்து பார்க்கலாம். குழந்தையின் முகம் கோணுவதைக் காண முடியும். மூன்று வயதுக் குழந்தை உறங்குவதாக நினைத்துக் கொண்டு அதன் அருகாமையில் சண்டையிட்டால் அது நம்முடைய அறியாமை என்று அர்த்தம். உறக்கத்தில் இருந்தாலும் நம்மைச் சுற்றி என்னவோ வித்தியாசமாக நடக்கிறது என்பதை அந்தக் குழந்தையால் உணர முடியும். 

அம்மாவை அப்பாவோ அல்லது அப்பாவை அம்மாவோ நேரடியாக அல்லது மறைமுகமாகவோ தாக்குகிற சொற்களைப் பயன்படுத்துவது அந்தக் குழந்தையின் மனதில் நிச்சயமாக வடுக்களை உருவாக்கும். இந்த வடுக்கள் குழந்தையின் எதிர்கால வாழ்வில் எதிர்மறையான தாக்கங்களை உண்டாக்கும் வலிமை மிக்கவை. Emotionally damaging என்கிறார்கள். தனது பெற்றோரின் அரவணைப்பில் பாதுகாப்பாக இருப்பதான குழந்தையின் அடிப்படையான நம்பிக்கையைக் காலி செய்கிறோம் என்று அர்த்தம். குழந்தையின் மனதில் இனம்புரியாத பதற்றத்தை உருவாக்குவதற்கான முதல்படி இது.

கணவனும் மனைவியும் சண்டையே இல்லாமல் வாழ்வதற்கு சாத்தியமில்லைதான். ஆனால் குழந்தைகள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? 

2008 ஆம் ஆண்டு ஹைதராபாத்தில் இருந்த போது நிறைய நேர அவகாசம் கிடைத்தது. வாராவாரம் ஊருக்குச் செல்கிற வழக்கமுமில்லை. அப்பொழுது ‘குடும்ப ஆலோசகருக்கான பயிற்சி’ என்று அமீர்பேட்டில் விளம்பரம் பார்த்தேன். பொழுது போகட்டும் என்று சேர்ந்ததைச் சொன்ன போது எஸ்.வி.ராமகிருஷ்ணன் தாறுமாறாகச் சிரித்தார். ‘உனக்கு எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை’ என்றார். ஆனால் நான் கேட்கவில்லை. வகுப்பில் இருந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் குடும்ப நல ஆலோசனை என்பதைத் தொழிலாகச் செய்து கொண்டிருந்தவர்கள். எனக்கு அப்பொழுது திருமணமும் ஆகியிருக்கவில்லை. பொடியன்.

சில விவகாரங்களை அவர்கள் விளக்கியது கிளுகிளுப்பாக இருந்தது. சண்டைகளைப் பற்றிப் பேசும் போது ‘புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள இப்படியெல்லாம் கூட சண்டை வருமா?’ என்று பயந்ததுதான் மிச்சம். நான்கு சனி, ஞாயிறுகள் பயிற்சி வகுப்புகள் நடந்தன. ஒவ்வொரு வாரமும் புதுப்புது ஆட்கள் வந்து பேசினார்கள். அதே வருடம்தான் எனக்குத் திருமணமும் நிச்சயமானது.

‘புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள சண்டை சகஜம்’ என்பது க்ளிஷேவான வாக்கியம்தான். சண்டை வராமல் இருக்க வாய்ப்பேயில்லை. ஆனால் எப்பொழுது சண்டை வரும், சண்டை வரும் போது எப்படிப் பம்முவது என்று புரிந்து கொள்கிறவர்கள் சுமூகமாக நழுவித் தப்பித்துவிடுகிறார்கள். 

கணவன் மனைவிக்கிடையிலான சண்டையில் தினமும் சண்டை அல்லது எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை என்பது ஒரு வகை. எப்பொழுதாவது சண்டை வரும் ஆனால் வருகிற சண்டையானது கர்ண கொடூரமானது என்பது இரண்டாம் வகை. இரண்டாவது வகைதான் மிகச் சிக்கலானது. அபாயகரமானதும் கூட. அபாயம் என்றால் அடிதடி என்ற அர்த்தத்தில் இல்லை. உறவு முறிவு வரைக்கும் இழுத்துச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் நிறைந்தது.

நான்கு பயிற்சியாளர்களில் இரண்டாவது வகை சண்டை குறித்துப் பேசிய பயிற்சியாளரின் வார்த்தைகள் இன்னமும் நினைவில் இருக்கின்றன. மிகப்பெரிய அளவில் வெடிக்கக் கூடிய சண்டைகளை சற்றே உற்று கவனித்தால் இரண்டு விஷயங்கள் பிடிபடும். 1) Pattern மற்றொன்று 2) Triggering point.

Pattern என்பது எளிதாகக் தீர்மானிக்கக் கூடியது. ஒவ்வொரு மாதமும் குறிப்பிட்ட தினம் அல்லது வாரத்தில் சண்டை வரும். இதுவொன்றும் சூனியமில்லை. ஹார்மோன் மாற்றங்கள்தான் காரணம். ஆணுக்கும் உண்டு. பெண்ணுக்கும் உண்டு. மருத்துவர்கள் யாரேனும் உறுதிப்படுத்தலாம். மாதவிடாய் சுழற்சி பருவத்தில் இத்தனாம் நாள் என்று ஒரு கணக்கு. குறித்து வைத்துக் கொண்டால் அடுத்த மாதமும் கிட்டத்தட்ட அதே நாளில் சண்டை வந்தால் மூன்றாம் மாதம் தயாராகிக் கொள்ளலாம். ‘அந்தச் சமயத்தில் பேசாமல் விட்டாலும் கூட விட மாட்டேங்குறா சார்...பேசு பேசுன்னு சொல்லி சண்டை போடுறா’ என்று கூட புகார்கள் வரும். அதற்குத்தான் இரண்டாவது விஷயமான - Triggering point. கடந்த சண்டை எதற்காக வந்தது, அதற்கு முந்தின சண்டை எதற்காக வந்தது என்பதை சற்றே மனதில் வைத்திருந்தால் போதும். பெரும்பாலும் அவை சில்லியான காரணங்களாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அவையெல்லாம் நம் ஆளுக்குப் பிடிக்காது என்பதைப் புரிந்து வைத்திருந்தாலே போதும். சமாளித்துவிடலாம்.

‘அவளுக்கு பிடிக்காதுன்னா நான் செய்யக் கூடாதா? அப்படித்தான் செய்வேன்’ என்கிற ஈகோ இருந்தால் அதுதான் சிக்கலின் அடிநாதம். யோசித்துப் பார்த்தால் நம் வாழ்க்கையே சமரசங்களால்தான் ஆகியிருக்கிறது. தெருவில், அலுவலகத்தில், சொந்தபந்தத்தில் என்று எவரவரிடமோ சமரசம் செய்து கொள்கிறோம். நமக்காக நம்மோடு வாழ்கிறவள்/ன்- அவருக்காக சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் எந்த ஈகோ தடுக்கிறது? 

இரண்டாம் வகைச் சண்டையானது நாளாக நாளாக முதல் வகைச் சண்டைக்கும் வித்திடும். கடும் சண்டைகளினால் கணவன் மீது மனைவிக்கும் மனைவி மீது கணவனுக்கும் வகைப்படுத்தவியலாத வன்மமும் கோபமும் உண்டாகிவிட்டால் பிறகு எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை என்கிற முதலாம் வகைச் சண்டை சகஜமாகிவிடும்.

இரு அந்தரங்கமான உயிர்களுக்கு இடையிலான பிரச்சினைகளை பொதுமொத்தமாக எளிமைப்படுத்திவிட முடியாதுதான். அடுத்தவர்களால் அவிழ்க்கவே முடியாத சிக்கல்களாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் குடும்பம் என்பதே மிக எளிமையான மனநிலை சூத்திரங்களால்தான் கட்டமைக்கப்படுகிறது. எந்தச் சூத்திரத்திற்கு என்ன விடை வரும் என்பது போல எந்த வினைகளுக்கு எவ்விதமான எதிர்வினைகள் என்று கணித்து வைத்து பிரச்சினைகளுக்குரியவர்கள் மனது வைத்தால் சிக்கல்களை அவிழ்த்துவிட முடியும். ஒரே சிரமம்- மனம் வைத்து, ஈகோவை ஒழித்து, நேரம் ஒதுக்கி, நிகழ்வுகளைக் கவனித்து, யோசனை செய்து காய் நகர்த்த வேண்டும்.

பெரும்பாலான குடும்பச் சண்டைகளில் சொற்கள்தான் ஆயுதமாகின்றன. நவீன உலகில் மனித மனம் குரூரரமானது. எந்தச் சொல் எதிராளியின் மனதை நைந்து போகச் செய்யும் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அந்தச் சொல்லைத்தான் ஆயுதமாக்குகிறது. அறிமுகமேயில்லாத சக மனிதர்களிடமே இந்த யுக்தியைத்தான் பயன்படுத்துவோம். கணவன் மனைவியிடம் சொல்லவா வேண்டும்? கூடவே இருக்கிற ஜீவன். எந்தச் சொல் அவரைத் தாக்கும் என்பது தெரியாதா என்ன? தருணம் பார்த்து இறக்குவதுதான் எல்லாவற்றுக்கும் முதல் சுழியைப் போடுகிறது. நமக்கு எந்தவிதத்திலும் சளைக்காத எதிராளிக்கும் நம்மைத் தாக்கும் ஆயுதம் எதுவென்று தெரியும்- குறி பார்த்து இறக்குவார்.

தீராத கதையாகத் தொடர்கிறது.  

Sep 20, 2016

போர்

ஆளாளுக்கு உசுப்பேற்றுவதைப் பார்த்தால் ரத்தம் பார்க்காமல் விடமாட்டார்கள் போலிருக்கிறது. பாகிஸ்தானை அடித்து துவம்சம் செய்வோம் என்று கதறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மோடியும் அமைச்சர்களை அழைத்து வைத்து குசுகுசுவென்று பேசிவிட்டு கையோடு பிரணாப்முகர்ஜியையும் பார்த்துப் பேசிவிட்டு வந்திருக்கிறார். ராணுவத்துக்கு அனுமதி வழங்கிவிட்டதாகவும் அடுத்ததாக டாங்கியை எடுத்துக் கொண்டு பாகிஸ்தானின் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டுவதா, கமாண்டோக்களை வைத்து தீவிரவாதிகளின் கதையை முடிப்பதா, பிரமோஸ் ஏவுகணையை வீசி சோலியை முடிக்கலாமா என்றெல்லாம் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சில கட்டுரைகளில் போர் வந்தாலும் கூட ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை என்று எழுதியிருக்கிறார்கள்.

இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் போர் வந்தால் அதுவொன்றும் அவ்வளவு சாமானியமானதாக இருக்காது. சரிக்குச் சரி மல்லுக்கு நிற்பார்கள். இருதரப்புக்குமே பாதிப்பு உண்டு. மியான்மாருக்குள் ராத்திரியோடு ராத்திரியாக புகுந்து அடித்துவிட்டு வந்தது போல் பாகிஸ்தானுக்குள் போய்விட்டு வர முடியுமா என்ன? இந்தியாவைக் கொட்டுவதற்காக சீனாவுக்கு பாகிஸ்தான் தேவை. அதனால் சீனாவும் பாகிஸ்தானை விட்டுக் கொடுக்காது. ‘உலக அரங்கிலிருந்து பாகிஸ்தானை ஓரங்கட்டுவோம்’ என்பதெல்லாம் லேசுப்பட்ட காரியமாகத் தெரியவில்லை. நமக்கு நான்கு பேர் ஆதரவாக இருந்தால் அவனுக்கும் இரண்டு பேராவது தேறுவார்கள்.

இந்திய ராணுவவீரர்கள் மீதான தாக்குதலை பாகிஸ்தானிய ஊடகங்கள் எப்படி எழுதியிருக்கின்றன என்று இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிக்கையில் தொகுத்திருக்கிறார்கள். ஆர்வம் மேலிட Dawn, Tribune, Pakobserver உள்ளிட்ட சில பாகிஸ்தானிய செய்தித்தாள்களை ஆன்லைனில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த போது காஷ்மீரில் சமீபத்தில் எழுந்த போராட்டங்களை திசை திருப்புவதற்காக இந்தியா கடும் பிரயத்தனப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதாகவும், காஷ்மீரில் உணர்வெழுச்சியாக நடைபெற்ற போராட்டங்களைக் கூட பாகிஸ்தான் தூண்டிவிடுகிற தீவிரவாதம் என்று முத்திரை குத்தி சர்வதேச அரங்கில் இந்தியா விளையாடத் தொடங்கியிருப்பதாகவும் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். எந்தவொரு அசாதாரண சூழலையும் சமாளிக்க பாகிஸ்தான் ராணுவம் தயாராக இருப்பதாக அந்நாட்டு ராணுவத் தளபதிகள் மீசைகளை முறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சீனா போன்ற நண்பர்களின் உதவிகளை பாகிஸ்தான் கோர வேண்டும் என்று அறிவுரை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆப்கானிஸ்தானும், இந்தியாவும் கைகோர்த்து பாகிஸ்தானைக் காலி செய்யத் துடிக்கின்றன என்பது அவர்கள் வாதம். 'நாங்க ரொம்ப நல்லவங்க...எங்களை பார்த்து ஏன் கை நீட்டுறீங்க’ என்று அவர்கள் சொல்வதையும் நம்புவதற்கு ஆட்கள் இல்லாமலா போய்விடுவார்கள்?

அவரவருக்கு அவரவர் பார்வை.

கார்கில் போரின் போதே கூட அணு ஆயுதத்தை எடுக்கிற சூழலுக்குச் சென்றுவிட்டதாகவும் கடைசி நேரத்தில் திட்டம் கைவிடப்பட்டது என்பதையெல்லாம் படிக்கும் போது மனசுக்குள் இருள் வந்து அப்பிக் கொள்கிறது. இனியெல்லாம் அப்படி ஏதேனும் விவகாரம் நடந்து கை நீண்டால் கதை முடிந்தது என்று அர்த்தம். எனக்கு ஒரு கண் போனாலும் சரி அவனுக்கு இரண்டு கண்களும் போக வேண்டும் என்ற கதையாகிவிடும். பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளைக் கொட்டி இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் தயாரித்து வைத்திருக்கிற ஏவுகணைகளும் அணு ஆயுதங்களும் இரு தேசங்களையும் கசகசத்து போய்விடச் செய்துவிடும். ‘பாகிஸ்தான் மீது போர் வேண்டும்’ என உசுப்பேற்றுகிறவர்கள் போர் என்பது வீடியோகேம் அளவுக்கு உல்லாசமாக இருக்கும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்காமல் இருக்க வேண்டும் என ஆண்டவனை பிரார்த்தித்துக் கொள்ளலாம். 

கை வைத்தால் இருவருக்குமே பெரும்பாதிப்பு இருக்கும் என்பது இந்தியாவுக்கும் தெரியும். பாகிஸ்தானுக்கும் தெரியும். துணிந்து இறங்க மாட்டார்கள் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

பெங்களூரில் மாலை வேளைகளில் எம்.ஜி.சாலையில் இருக்கும் தோசைக்கடையில் ‘வெரைட்டி தோசை’யைத் தேடிச் செல்வதுண்டு. கடை என்றால் தள்ளுவண்டி. மூன்று தோசைக்கல் காய்ந்து கொண்டிருக்கும். காளான், காலிப்ளவர், தக்காளி, வெள்ளரி என்று விதவிதமான பொருட்களை துண்டு செய்து வைத்திருப்பார்கள். சீனியர் ஒருவர். அவருக்கு உதவிகரமாக இளம்வயதுப் பையன். இரண்டு பேர்தான். என்ன தோசை வேண்டும் என்று கேட்கிறோமோ அதற்கேற்ப கத்தரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பொருளைத் தூவி மசாலாவை ஊற்றி கரண்டியொன்றினால் நசுக்கி முறுவல் ஆனவுடன் தருவார்கள். சுவையாகத்தான் இருக்கும். அந்தக் கடைக்கு வந்து போகும் ஒரு தாத்தாவுடன் அறிமுகமுண்டு.

இந்திய ராணுவத்தில் பணியில் இருந்திருக்கிறார். ஓய்வு பெற்ற பிறகு அல்சூருக்கு குடி வந்துவிட்டார். ஒரே மகன். வெளிநாட்டில் இருக்கிறான். இங்கு தாத்தாவும் பாட்டியும் மட்டும்தான். தோசை உண்டுவிட்டு பார்சல் ஒன்று கட்டி பாட்டிக்கு எடுத்துச் செல்வார். நேற்று வந்திருந்தார். ‘நியூஸ் பார்த்தியா? பெட்ரோல் டேங்க் மேல வீசியிருக்கானுக...டெண்ட்டுக்குள்ள படுத்திருந்தவங்க அப்படியே கருகிப் போயிருக்காங்க’ என்றார். எப்படித் தாக்குதல் நடந்தது என்று அதுவரை நுணுக்கமாக கவனித்திருக்கவில்லை. அவர் சொன்ன பிறகுதான் தெரியும். எரியும் போது என்னவெல்லாம் நினைத்திருப்பார்கள். ஒரு வினாடியேனும் குடும்பத்தினரின் முகங்கள் நினைவுக்கு வந்திருக்கும் அல்லவா? இறந்த வீரர்களுக்கு மகனோ அல்லது மகளோ இருக்கக் கூடும். அப்பா உயிரோடு கொழுந்துவிட்டு எரிந்தார் என்பதைக் கேள்விப்படும் போது அதை எப்படி எதிர்கொள்வார்கள்? இறந்து போன இராணுவ வீரர்களின் தாய்க்கு தாக்குதலின் விவரம் தெரியும் போது எப்படி நடுங்கிப் போவாள்? 
                                                

காஷ்மீரிலும் அஸ்ஸாமிலும் எல்லையில் வெளியிலிருந்து விழக் கூடிய முதல் அடிக்கு இராணுவ வீரன்தான் பலியாகிறான். நாளையே போர் என்று அறிவித்தாலும் அவன்தான் துப்பாக்கியைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுவான்.

இதே தாத்தா ஒரு முறை பெங்களூரின் ராணுவ முகாம் வழியாக அழைத்துச் சென்றார். வண்ணாரப்பேட்டை முகாமுக்கு முன்பாக பெருங்கூட்டம் இருந்தது. முக்கால்வாசிப்பையன்கள் வடக்கத்திக்காரர்கள். இளம்பருவம். பதினெட்டு பத்தொன்பது வயது இருக்கும். அடுத்த நாள் ராணுவத்துக்கு ஆள் எடுக்கிறார்கள் என்று முந்தின நாளே ரயிலில் வந்து பையோடு படுத்திருந்தார்கள். இரவு முழுவதும் குளிரிலும், கொசுக்கடியிலும் அங்கேயே படுத்துக் கிடப்பார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் தாத்தா கை கொடுத்து வாழ்த்துச் சொன்னார். ‘உனக்கெல்லாம் மிலிட்டரிங்கிறது ஒரு வேலை. இல்லையா?’ என்றார் என்னிடம். அவரிடம் அப்படித்தான் சொல்லியிருந்தேன்.  ‘இங்க இருக்கிறவன்ல நூத்துல தொண்ணூறு பேருக்கு அது கனவு. செத்தாலும் நாட்டுக்காக சாவேன்னு சொல்லுவாங்க’ என்றார். கேட்டுப்பார்க்கச் சொன்னார். நான் கேட்கவில்லை.

இராணுவத்தினர் யாராவது செத்துப் போனதாகக் கேள்விப்படும் போதெல்லாம் அந்த இளைஞர்களின் முகம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. அதே சமயம் ஆத்மார்த்தமாக ஒரு சல்யூட் அடிக்கவும் தோன்றுகிறது.

மண்டையோட்டு வாழ்வு

கவிதை எழுதுவதற்கான மனநிலையைத் தக்க வைப்பது சிரமமான காரியம். கண்டதையெல்லாம் எழுத ஆரம்பித்த பிறகும் கவிதையை கவிதையாகவே எழுதுவது லேசுப்பட்ட விஷயமில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் கவிதையை கவிதையாகவே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறவர்களைப் பார்க்க பிரமிப்பாக இருக்கிறது.

கவிதை என்ற வடிவில் எழுதுகிற அத்தனை பேரும் கவிதையை எழுதுவதில்லை. தமிழில் எழுத்துச் சூழலைப் பொறுத்தவரையில் எழுதுகிறவர்களுக்கு ஒரு ‘ப்ராண்ட்’ உருவாகிவிடுகிறது. பிறகு என்னதான் குப்பையை எழுதினாலும் அதைக் கவிதை என்றும் சிறுகதையென்றும் என்று ஒத்துக் கொள்ள ஒரு கூட்டம் இருக்கும். ‘இது கவிதையா?’ என்று அவர்களிடம் திரும்பக் கேட்கவும் முடியாது. பிறாண்டிவிடுவார்கள். பிடிக்கவில்லையென்றால் அமைதியாக இருந்துவிடுவது உத்தமம். 

இப்பொழுதெல்லாம் கவிதைக்கான விமர்சனம் என்று ஏதாவது கண்ணில்படுகிறதா? அப்படியெல்லாம் எதுவும் எழுதப்படுவதேயில்லை. எழுதியவன் தமக்கு அறிமுகமானவனாக இருந்தால் சொறிந்துவிடுவார்கள். இல்லையென்றால் கிணற்றில் போட்ட கல் மாதிரி கிடக்கும். அவ்வளவுதான்.

கவிதை குறித்தான விரிவான உரையாடல், கவிதையைப் பரவலாகக் கொண்டு செல்வதற்கான எத்தனங்கள் என்றெல்லாம் எதுவும் இங்கு நடப்பதில்லை. சில 'ஆல் பர்ப்பஸ் அங்கிள்' கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள். கவிதை குறித்துப் பேசுகிறேன் பேர்வழி என்ற பெயரில் பெண் கவிஞர்களை மட்டும் தூக்கிக் கொண்டாடுவார்கள். கொண்டாடிவிட்டுப் போகட்டும். இவர்கள் சொன்னார்களே என்று சில கவிதைத் தொகுப்புகளை வாங்கி மூச்சுத் திண்றல் வந்ததுதான் மிச்சம்.

இதையெல்லாம் நாம் பேசினால் வெட்டி வம்புதான். 

நுட்பமாகக் கவனித்துப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு பத்தாண்டுக்கும் கவிதை உருமாறிக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. ஆனால் உருமாறுகிற நுட்பங்கள், எந்த இடத்தில் கவித்துவம் பிடிபடுகிறது, எங்கே தவறிப் போய் வெறும் சொற்கூட்டமாக நிற்கிறது என்பதையெல்லாம் சமீபமாக நாம் விரிவாகப் பேசுவதேயில்லை. அப்படிப் பேசாமலும் விவாதிக்காமலும் கவிதைகளுக்கான வாசகப்பரப்பை அதிகரிக்கவும் முடியாது; ஆழமாக்கவும் முடியாது.

இதைச் சொன்னால் ‘கவிதைக்கான வாசகப்பரப்பை அதிகரிக்க வேண்டியதில்லை; கூட்டம் சேர்த்து அதை நீர்த்துப் போகச் செய்யவும் வேண்டியதில்லை’ என்று கூட சொல்வார்கள். இப்படியே வறட்டுத்தனமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தால் ‘நூறு காப்பி கூட விக்கிறதில்லை’ என்றுதான் புலம்ப வேண்டியிருக்கும்.

கவிதைத் தொகுப்புகளைப் பொறுத்தவரைக்கும் விற்பனையைப் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லைதான். ஆனால் குறைந்தபட்ச உரையாடலையேனும் சாத்தியப்படுத்துவதற்கான சூழலே இங்கே இல்லை என்பதுதான் உண்மை. இங்கே கவிஞன்தான் வாசகன்; வாசகன்தான் கவிஞன் என்பார்கள். அதாவது ஒரு கவிஞனின் கவிதையை இன்னொரு கவிஞன்தான் வாசிக்க வேண்டும். வாசகன் என்றெல்லாம் வெளியிலிருந்து யாரும் வரமாட்டார்களாம். அப்படியும் பெரிய அளவு ஆறுதல் கொள்ள முடியாது. முக்கால்வாசிக் கவிஞர்கள் சக கவிஞர்களின் தொகுப்புகளை நுகர்ந்து கூட பார்ப்பதில்லை. நம்பிக்கையில்லையென்றால் பதிப்பாளர்களை விசாரித்துப் பார்க்கலாம். ஓசியில் கொடுத்தால் வாங்கிக் கொள்வார்கள். அதையும் வாசிக்க மாட்டார்கள். காசு கொடுத்தெல்லாம் புத்தகம் வாங்கி....ம்ஹூம். வாய்ப்பேயில்லை. 

கவிதையின் சூழலைப் பற்றிப் பேசுவது கச்சடாவைப் பற்றி பேசுவது மாதிரி. நாற்றமெடுத்துக் கிடக்கிறது. கவிதையைப் பற்றிப் பேசுவது கச்சடாவுக்குள் முளைத்த தாமரை குறித்துப் பேசுவது மாதிரி. நல்ல கவிதைகளின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தாலும் நல்ல கவிதைகள் வந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. நாம்தான் அதிகக் கவனம் கொடுத்துக் கவனிப்பதில்லையோ எனத் தோன்றுகிறது.

சித்த மருத்துவர்களிடம் பேசும் போது ஒரு தத்துவத்தைச் சொல்வார்கள். தினம் இரண்டு; வாரம் இரண்டு; மாதம் இரண்டு; வருடம் இரண்டு என்று. இரண்டு என்பது எதைக் குறிக்கிறது என கூகிளிடம் விசாரித்துப் பார்க்கவும். கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லையென்றால் மட்டும் நானே பதிலைச் சொல்கிறேன். இந்த இரண்டு சமாச்சாரங்களுடன் கவிதையையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். எப்பொழுதெல்லாம் மனச்சோர்வு வருகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் ஒரு கவிதையை வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

முழுத் தொகுப்பையும் வாசிப்பதைவிடவும் ஏதாவதொரு தொகுப்பை அவ்வப்பொழுது எடுத்து ஒரு கவிதையை வாசித்துவிட்டு மூடி வைத்துவிட வேண்டும். கவிதை வாசிப்பதில் இந்த நுட்பம் நிச்சயம் பலனளிக்கும். ஒரு கவிதையை வாசிக்க ஆரம்பித்து அது பெரிய அளவில் ஈர்க்கவில்லையென்றால் அடுத்த கவிதைக்குச் சென்றுவிடலாம். அதுவும் பிடிக்கவில்லையென்றால் மற்றொரு கவிதை. இப்படி நமக்கு எந்தக் கவிதை பிடிக்கிறதோ அதை மட்டும் வாசித்துவிட்டு மூடி வைத்துவிடலாம். வேறொரு நாள் அதே தொகுப்பை வாசிக்கும் போது தொகுப்பில் முன்பு பிடிக்காத அதே கவிதைகள் மனதுக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கக் கூடும். இதுதான் கவிதையின் பலமும் அதேசமயம் பலவீனமும். வாசிக்கிறவனின் மனநிலைக்கு ஏற்ப ஒரு கவிதை அவனுடன் நெருங்கும். இன்னொரு கவிதை அவனிலிருந்து விலகும். 

விலகியது வேறோரு நாள் நெருங்குவதும் நெருங்கியது பிறிதொரு நாள் விலகுவதும் கவிதை வாசிப்பில் இயல்பானது.

சொற்களோடு விளையாடுவது என்றால் அது கவிதைதான். மொழியின் வடிவத்தில் கவிதைதான் உச்சம் என்று முன்னவர்கள் சொல்லியதைத் தயங்காமல் ஏற்றுக் கொள்ளலாம். வழவழவென்று எழுதுவது வேறு. கத்தி வைத்து வெட்டுவது மாதிரி செதுக்குவது வேறு. சொற்களைப் பற்றி லா.ச.ரா சொல்வது கச்சிதமாகப் பொருந்தும்- ‘சொல்லைக் குறுக்கக் குறுக்க, அதுக்கு ஒரு அசாத்திய பிரஷர் ஏற்படும்’. கவிதைகளில் இது சூட்சமம். நறுக்குத் தெறித்த மாதிரியான கவிதைகளில் அபாரமான சுவாரசியமுண்டு.

பாலைநிலவனின் கவிதையொன்று கண்ணில்பட்டது. 

இல்லத்திற்கு துறவி வந்திருந்தார்
வாழ்வின் புதிர் பற்றிக் கேட்டேன்
பவ்யமான நகைப்போடு
நாயின் மண்டையோட்டை
அறையில் வைத்துவிட்டுப் போய்விட்டார்
அதை சாம்பல் கிண்ணமாக்கியபின் சொல்கிறேன்
வாழ்வு நாயின் மண்டையோடாக இருக்கிறது
நிரப்புவதுதான்
வேட்கையாகயிருக்கிறது.

ஒரு துறவி வருகிறார். வாழ்க்கையைப் பற்றி இவர் கேட்கிறார். துறவி எதுவும் சொல்லாமல் நாயின் மண்டையோட்டை வைத்துவிட்டுப் போய்விடுகிறார். வாழ்க்கை என்பது அந்த மண்டையோடு. அதில் எதையாவது நிரப்பிவிட வேண்டும் என்பதுதான் ஆசை. பணம், புகழ் என்று எதையாவது நிரப்பிக் கொள்வதற்காகத்தானே வெறியெடுத்து அலைகிறோம்? என்னதான் சேர்த்து நிரப்பினாலும் அத்தனையும் வெறும் சாம்பல்தான். அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல்தான் இத்தனை அலைச்சலும், வேகமும், ஓட்டமும். இல்லையா?

வெகு நேரம் யோசிக்க வைக்கக் கூடிய கவிதை.