May 20, 2015

புத்தகம் போட எவ்வளவு செலவாகும் சார்?

புத்தகம் அச்சடிக்க எவ்வளவு செலவாகும் என்று ஒரு நண்பர் கேட்டிருந்தார். குத்து மதிப்பாகச் சொன்னால் புத்தகத்தின் விலையில் நான்கில் ஒரு பங்கு. விசாரித்த வரையிலும் நூறு அல்லது நூற்றுப் பத்து பக்கமுள்ள புத்தகத்தை தரமான தாளில் ஆயிரம் பிரதிகள் அச்சடிக்க வேண்டுமானால் அதிகபட்சமாக முப்பதாயிரம் ரூபாய் ஆகும். இதுதான் கணக்கு. உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்காக யாவரும்.காம் பதிப்பகத்துக்காரர்களை அழைத்து மசால் தோசை 38 ரூபாய் புத்தகத்துக்கு எவ்வளவு செலவானது என்று கேட்டேன். முப்பதாயிரம் ரூபாய் என்றார்கள். அப்படியென்றால் ஒரு புத்தகத்தை நாற்பது ரூபாய்க்கு விற்றாலும் கூட பத்தாயிரம் ரூபாய் லாபம் கிடைக்க வேண்டுமல்லவா? அப்புறம் ஏன் நூறு ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள் என்று கேள்வி எழலாம்தான். 

கத்தியை வைத்து வெண்ணையைக் கிழிப்பது போல அப்படியே லாபம் கிடைப்பதில்லை.

மசால் தோசை புத்தகத்தையே உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆயிரம் பிரதிகளைத் தலா 100 ரூபாய்க்கு விற்றால் மொத்த விற்பனைத் தொகை ஒரு லட்ச ரூபாய். நம்மால் விற்க முடிகிற அளவுக்குத் திராணி இருந்தால் லட்ச ரூபாய் கிடைக்கும். ஆனால் விற்பனை நெட்வொர்க் எதுவும் இல்லாத பதிப்பகம் என்றால் விற்பனை உரிமையை யாருக்காவது கொடுத்துவிடுவதுதான் நல்லது. விற்பனை உரிமைக்காரர்கள் விற்றுக் கொடுத்துவிடுவார்கள். ஆனால் விற்பனையில் முப்பத்தைந்திலிருந்து நாற்பது சதவீதம் வரைக்கும் விற்பனையாளருக்குக் கொடுத்துவிட வேண்டும். அப்படிப்பார்த்தால் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு புத்தகங்களை விற்றால் முப்பத்தைந்தாயிரத்திலிருந்து நாற்பதாயிரம் ரூபாய் விற்பனையாளருக்கே போய்விடும். மிச்சமிருக்கும் அறுபதாயிரம் ரூபாய்தான் பதிப்பாளருக்கு நிற்கும். இதிலும் ஒரு நிபந்தனை - ஆயிரம் பிரதிகள் விற்க வேண்டும். அது லேசுப்பட்ட காரியமில்லை. முதல் வருடத்திலேயே அச்சடித்த புத்தகங்கள் விற்றுத் தீர்ந்துவிடும் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது- இரண்டு வருடங்களும் ஆகலாம் ஐந்து வருடங்களும் ஆகலாம். கை நிறைய காசு வைத்திருக்கும் பதிப்பாளருக்கு பிரச்சினையில்லை. கடன் வாங்கி புத்தகம் போடும் தியாகிகள் மனைவியின் தாலியை அடகு வைத்துத்தான் கடனைக் கட்ட வேண்டும். 

நூறு ரூபாய்க்கு விற்பனை செய்யப்படும் புத்தகம் முந்நூறு பிரதிகள் விற்கின்றன என்று வைத்துக் கொண்டால்- அதுவே பெரிய காரியம்தான் - வெறும் முப்பதாயிரம் ரூபாய்தான் விற்பனை வழியாகக் கிடைக்கும். அதில் நாற்பது சதவீதம் விற்பனையாளருக்குப் போய்விட்டால் அச்சகத்துக்குக் கொடுத்த காசு கூட கைக்கு வந்து சேராது என்பதுதான் நிதர்சனம். இது தமிழ் புத்தக விற்பனையின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை. எப்படியும் படம் ஓடிவிடும் என்று பணம் போட்டுவிட்டு பிறகு தலையில் துண்டைப் போட்டுக் கொள்ளும் தயாரிப்பாளர் மாதிரிதான். அதனால்தான் ‘சார் புத்தகம் போடுங்க’ என்று கேட்டால் பதிப்பாளர்கள் தயங்குகிறார்கள். எழுத்தாளன் ஓரளவுக்காவது கவனம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். இன்றைய தகவல் தொழில்நுட்ப புரட்சியுகத்தில் அது ஒன்றும் பெரிய காரியமில்லை. ஆனால் அதற்கு வழி தெரியவில்லையென்றால்தான் ‘லம்ப்’ தொகைக்கு வழி தேட வேண்டியதாகிவிடுகிறது.

சிறிய பதிப்பகத்தினருக்குத்தான் விற்பனை உரிமை என்ற பெயரில் அடி விழுகிறது. பெரிய பதிப்பகங்களுக்கு இந்தப் பிரச்சினை இல்லை. அவர்களே பெரிய விற்பனை வலையமைவை வைத்திருப்பார்கள் என்பதால் நேரடியாக விற்றுவிடுவார்கள். விற்பனை உரிமை என்று விற்பனையாளருக்குக் கொடுக்க வேண்டிய தொகை மிச்சம்தான். ஆனால் அலுவலக செட்டப், பணியாளர்களுக்கான சம்பளம் உள்ளிட்டவற்றையெல்லாம் கணக்குப் போட்டால் அந்தச் செலவு எல்லாம் வாசகர்கள் தலையில்தான் வந்து இறங்கும். ரோட்டுக்கடை தோசை நாற்பது ரூபாய் என்றால் ரெஸ்டாரண்ட்டில் நூற்று பத்து ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள். எதுக்குய்யா இங்கு மட்டும் இவ்வளவு அதிகம் என்று கேட்டால்- ஏ.ஸியைக் கையை நீட்டுவார்கள். வெள்ளையும் சுள்ளையுமான சர்வரைக் கை நீட்டுவார்கள். மெதுவாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் பாடலை கவனிக்கச் சொல்வார்கள். இந்த ‘எக்ஸ்ட்ரா ஐட்டங்களுக்கான’ செலவை எல்லாம் தோசை விலையில் சேர்த்து நம் தலையில் கட்டுகிறார்கள் அல்லவா? அப்படித்தான்.

பொதுவாகவே ஒரு பதிப்பகம் நான்கு புத்தகங்களை வெளியிட்டால் ஒன்று விற்கும். மூன்று விற்காது. அது பதிப்பாளருக்கும் தெரியும். இருந்தாலும் அவர்களுக்கு இருக்கும் நிர்பந்தங்களின் காரணமாக வெளியிடுகிறார்கள். மூன்று புத்தகங்கள் வழியாகும் ஏற்படும் நட்டத்தை விற்பனையாகும் ஒரு புத்தகத்தின் வழியாக ஓரளவாவது சரிக் கட்ட வேண்டும் என்ற அழுத்தம் சேர்ந்துவிடுகிறது. அது மட்டுமில்லை- பெரிய பதிப்பகமாக இருந்தால் நிறைய புத்தகங்கள் வெளியிடுகிறார்கள். அதில் விற்பனையாகாத புத்தகங்களை சேகரித்து வைத்து அதற்கான பராமரிப்புச் செலவுகளையும் செய்ய வேண்டும். இதற்கிடையில் அவ்வப்போது பல்வேறு ஊர்களில் புத்தகக் கண்காட்சிகள் நடக்கின்றன என்கிற ஆசையில் ஆள் ஒருவனுக்கு போக்குவரத்து செலவு, உணவுச் செலவு எல்லாம் கொடுத்து பார்சலாக ஒரு பெட்டி நிறைய புத்தகங்களை அனுப்பி வைத்தால் முக்கால் பெட்டி விற்பனையாகாமல் திரும்பி வரும். இப்படி பதிப்பாளர்களுக்கும் நிறைய பிரச்சினைகள் உண்டுதான். இவை போன்ற காரணங்களால்தான் உற்பத்தி விலையை விடவும் புத்தக விலையை நான்கு மடங்காக அதிகரித்து விற்கிறார்கள். அவர்கள் எப்படியோ விற்றுக் கொள்ளட்டும். அவை அவர்களது தொழில் சூட்சமங்கள்.

ஆனால் புத்தகம் அச்சடித்துத் தருகிறேன் என்று காசு வாங்குகிற ஆட்களிடம்தான் உஷாராக இருக்க வேண்டும். ஒரு புத்தகம் அச்சடிக்க எவ்வளவு செலவாகும் என்பதற்கு ஒரு குட்டி சூத்திரம் இருக்கிறது.

முன்பெல்லாம் கையெழுத்துப் பிரதிகளில் எழுதி அனுப்புவார்கள். அதைக் டைப் செய்துக் கொடுக்கும் DTPக்காரர்களுக்கு ஒரு தொகையைக் கொடுக்க வேண்டும். இப்பொழுது அந்தச் செலவு இல்லை. முக்கால்வாசி எழுத்தாளர்கள் கணினியில் தாங்களே தட்டச்சு செய்து அனுப்பிவிடுகிறார்கள் என்பதால் வெறும் லே-அவுட் வடிவமைப்பு மட்டும்தான். நூறு பக்கமுள்ள ஒரு புத்தகத்தின் வடிவமைப்புக்கு அதிகபட்சமாக இரண்டாயிரம் ரூபாய் கொடுப்பார்கள். அடுத்தது அட்டை வடிவமைப்பு. அதற்கும் பெரிய செலவு இல்லை. ஆயிரம் ரூபாய். தரமான பதிப்பகங்கள் பிழை திருத்தம் செய்பவருக்கு ஒரு புத்தகத்துக்கு ஆயிரம் ரூபாய் வரை கொடுக்கிறார்கள். ஆனால் பல பதிப்பகங்கள் இந்த வேலையை எழுத்தாளர் தலையில் கட்டிவிட்டு அதோடு விட்டுவிடுவார்கள் என்பதால் இந்தச் செலவும் இருப்பதில்லை. இதையெல்லாம் கூட்டிப் பார்த்தால் நான்காயிரம் ஆகிவிட்டதா? அதற்கு பிறகு நேரடியாக அச்சு செலவுதான்.  நல்ல தரமான காகிதத்தில் டெமி சைஸில் நூறு பக்கங்களை உடைய புத்தகத்தை அச்சடிக்க ஆயிரம் பிரதிகளுக்கு இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் ஆகும். எவ்வளவுதான் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தாலும் மொத்தச் செலவு முப்பதாயிரத்தைத் தாண்டாது.

ஆனால் எவ்வளவு வாங்குகிறார்கள்? 

எண்பது பக்கக் கவிதைத் தொகுப்பு அதுவும் ஐந்நூறு பிரதி அடிக்க நாற்பதாயிரம் ரூபாய். அதுவே எண்பது பக்க புத்தகம் என்றால் எழுபதாயிரம் ரூபாய். இதெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்த விலைப்பட்டியல். வித்தியாசங்கள் இருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கின்றன. அப்படியே காசு கொடுத்து அச்சடித்தாலும் விற்றுக் கொடுக்கவெல்லாம் மாட்டார்கள். நாம்தான் விற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ‘எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்ல...நான் நடிகனாகியே தீர வேண்டும்’ என்கிற ஜே.கே.ரித்தீஷ் வகையறா எழுத்தாளர்களுக்காக இதைச் சொல்லவில்லை. காசு இருக்கிறது. பதிப்பாளர்களுக்குக் கொடுக்கிறார்கள். அவர்கள் இஷ்டம். ஆனால் ஒரு புத்தகம் போட்டால் சுஜாதா, சுந்தர ராமசாமி ஆகிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த காசைக் கொண்டு போய் வெட்டியாக பதிப்பாளர்களின் காலடியில் கொட்டும் பதிப்புலகம் தெரியாத இளம்பிஞ்சுகள் ஜாக்கிரதையாக இருந்து கொள்ளலாம். 

ஆமென்!

May 19, 2015

என்ன கேஸ்?

சமீபத்தில் ஒரு விவகாரம் கேள்விப்பட்டேன். இலக்கிய விவகாரம்தான். பணப் பிரச்சினை. காவல் நிலையம் வரைக்கும் சென்றுவிட்டது. உள்ளூர் காவல் நிலையத்தில் இரு தரப்பையும் அழைத்து விசாரித்திருக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு விவகாரம் முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ‘இந்த லெவலிலேயே முடித்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று ஸ்டேஷனில் சொல்லியிருக்கிறார்களாம். இன்னும் கொஞ்சம் தகவல் கிடைத்தவுடன் விரிவாக எழுதலாம். டிசம்பர் புத்தகக் கச்சேரி ஆரம்பிப்பதற்குள் இது பற்றிய தகவல்கள் நிறைய வந்துவிடும் போலிருக்கிறது. சந்தோஷமாக இருக்கிறது.

எண்பது பக்க புத்தகத்துக்கு நாற்பதாயிரம் ரூபாயைத் தண்டம் அழும் சில அப்பாவிகளாவது தப்பித்துவிடுவார்கள். கவிதைகள், கட்டுரைகள், சிறுகதைள் என எதுவாக இருந்தாலும் ஓரளவு கவனம் பெற்ற எழுத்தாளராக இருந்தால் எந்தப் பதிப்பகத்திலும் காசு கேட்க மாட்டார்கள். ஆனால் புதிதாக எழுத வரும் எழுத்தாளர்கள் நிறையப் பேர்களுக்கு உடனடியாக புத்தகம் கொண்டு வந்துவிட வேண்டும் என்று ஆசை இருக்கிறது. அந்த ஆசையைத்தான் இவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ‘உங்க கவிதை புக்கெல்லாம் விக்காது..காசு கொடுங்க போட்டுத் தர்றேன்’ என்று கொக்கி போடுகிறார்கள். இந்த மாதிரி சமயத்தில் பொறுமை காப்பதுதான் நல்ல செயல். இரண்டு வருடங்களுக்குத் தொடர்ந்து எழுதினால் எப்படியும் கவனம் பெற்றுவிடலாம். பிறகு புத்தகம் கொண்டு வரலாம். அதைவிட்டுவிட்டு அவசரப்பட்டு பணம் கொடுத்து அவர்கள் அச்சடித்துக் கொடுத்தாலும் நாம்தான் விற்க வேண்டும். 

ஒரு புரளியை வேறு கிளப்பிவிட்டிருக்கிறார்கள்-  ‘இந்தப் பதிப்பகத்தில் புத்தகம் போடுவது பெருமை..அந்த ப்ராண்டுக்காகவே ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் வேண்டுமானாலும் கொடுக்கலாம்’ என்பார்கள். நம்மவர்களும் நம்பிக் கொடுத்தால் பாதிக்காசை பாக்கெட்டுக்குள் போட்டுக் கொண்டு மீதிக் காசுக்கு புத்தகமாகத் தருவார்கள். இப்படியெல்லாம் பதிப்பகத்தின் பெயரோடுதான் புத்தகம் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதில்லை. எவ்வளவு பெரிய பதிப்பகத்தில் புத்தகத்தை வெளியிட்டாலும் கவனம் பெறக் கூடிய உள்ளடக்கம் இருந்தால் மட்டும்தான் கவனம் பெறும். இல்லையென்றால் சீண்ட நாதி இருக்காது. எத்தனையோ புத்தகங்கள் எழுத்தாளராலேயே வெளியிடப்பட்டு மிகப்பெரிய கவனத்தைப் பெற்றிருக்கின்றன. அதனால் பதிப்பகத்தின் ப்ராண்ட் என்பதெல்லாம் அவ்வளவு முக்கியமில்லை. அதை நம்பியெல்லாம் பல்லாயிரம் ரூபாயை அழ வேண்டியதில்லை.

ம்ஹூம்.

வேறு எதையாவது எழுத வேண்டும் என்று நினைப்பேன். ஆனால் இப்படி கண்டதையும் எழுதித் தொலைத்து பகையாளி ஆவதுதான் மிச்சம். மேலே சொன்னதையெல்லாம் மறந்துவிடுங்கள். பெங்களூர் செய்தி ஒன்றிருக்கிறது.

இந்த ஊரில் நாற்பதாண்டு கால வழக்கு ஒன்றிற்கு தீர்ப்புச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக ஒரு பெண்ணுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. ‘பெண் குழந்தையைப் பெற்றவளுடன் எல்லாம் வாழ்க்கை நடத்த முடியாது’ என்று சொல்லி கணவன் துரத்திவிட்டுவிட்டார். அந்தப் பெண்மணி ஜீவனாம்ஸம் கேட்டு வழக்குத் தொடர்ந்திருக்கிறார். இழு இழுவென்று இழுத்த வழக்கு நேற்று முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. அந்தப் பெண்மணி வழக்கில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். இனிமேல் அந்த ஆள் இந்தப் பெண்மணிக்கு மாதம் ஆறாயிரம் ரூபாய் ஜீவனாம்ஸம் தர வேண்டும்.

எவ்வளவு வேகம் பார்த்தீர்களா?

பிறந்த குழந்தைக்கு நாற்பது வயதாகும் போது மாதம் ஆறாயிரம் ரூபாய் ஜீவனாம்ஸம். இதே நீதிமன்றத்தைத்தான் கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பாக உச்சநீதிமன்றம் அவ்வளவு அவசரப்படுத்தியது. நீதிபதியும் மின்சாரம் இல்லாத சமயத்தில் கூட நேரத்தை வீணடிக்காமல் அவசர அவசரமாக ஸ்லேட்டும் பென்சிலும் வைத்து கூட்டல் கணக்கை குண்டக்க மண்டக்க முடித்து முடித்து தீர்ப்பையும் எழுதினார். இதோடு விட்டுவிட்டால் தப்பித்தோம். மேல் முறையீடு அது இது என்று போனால் ‘நான்கு பேருக்கும் பாரத ரத்னா விருது வழங்க உத்தரவிடுகிறேன்’ என்று சொன்னாலும் சொல்லிவிடுவார்கள். அப்புறம் என்னதான் தணங்கிணத்தோம் என்று குதித்தாலும் ஒன்றும் நடக்காது. சரி விடுங்கள். நாம் சொன்னால் கேட்கவா போகிறார்கள்? முறையீடு செய்யட்டும்.

இந்த விவகாரம் சம்பந்தமாக இன்னொரு விஷயம் ஞாபகமிருக்கிறதா? மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கு எதிராகத் தீர்ப்பு வந்தவுடன் உடனடியாக அவர் தகுதியிழப்பு செய்யப்பட்டு அந்தத் தொகுதி காலியாக இருப்பதாக கெஜட்டிலும் அறிவிக்க வேண்டுமாம். ஆனால் குன்ஹாவின் தீர்ப்பு வந்த பிறகு எவ்வளவு நாட்கள் இழுத்தார்கள் என்று பழைய செய்தித்தாள்களை புரட்டிப் பார்த்தால் தெரியும். ஆமை வேகத்தில் நகர்ந்தவர்கள் இப்பொழுது பறக்கிறார்கள்- முதல் நாள் எம்.எல்.ஏ ராஜினாமா செய்கிறார். அதே நாளிலேயே ராஜினாமா ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு உடனடியாக கெஜட்டிலும் குறிக்கப்படுகிறது அடுத்த நாளே இந்தியத் தேர்தல் கமிஷனுக்கு ‘தேர்தல் நடத்தலாம்’ என்று தமிழகத்திலிருந்து கடிதம் எழுதுகிறார்கள். மோனோ ரயில் வேகம்.

அதெல்லாம் அப்படித்தான் பாஸ். இங்கு யாருக்கு எது வேகமாகச் செயல்பட வேண்டுமோ அது அவர்களுக்காக வேகமாகச் செயல்படும். நம்மால் முடிந்த காரியமெல்லாம் இடைத்தேர்தல் நடக்கும் தொகுதியின் வாக்காளர் பட்டியலில் நம் பெயரைச் சேர்க்க முடிகிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அந்தத் தொகுதி வாக்காளர் யாரிடமாவது துண்டைப் போட்டு வைத்து பெர்சனல் லோன் வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

அது சரி. எனக்கு நேரம் சரியில்லை போலிருக்கிறது. இல்லையென்றால் நாக்கு இவ்வளவு பேச்சு பேசுமா? சுருட்டி எடுத்து உள்ளே வைக்க வேண்டும்.

இதுவரை பேசியதற்கு தண்டிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் இந்த ஒல்லிப்பிச்சானை நடமாடும் நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தி முந்நூறு ரூபாய் பைன் போடுவதோடு விட்டுவிடுங்கள் அய்யா!

இன்னும் சில பத்திரிக்கைகள்

இன்று வரை சிற்றிதழ்கள் பற்றிய பதினெட்டு குறிப்புகள் வந்திருந்தன. அவற்றில் சிலவற்றை நிராகரிக்க வேண்டியிருந்தது. வரிசை எண் 12, 13 ஆகிய இரண்டையும் ஒருவரே எழுதியிருக்கிறார். மொத்தம் பன்னிரெண்டு சந்தா. கணையாழி எனக்குக் கொடுத்த ஆயிரம் ரூபாய் போக மீதத் தொகையை அனுப்பி வைத்துவிடுகிறேன். அடுத்த மாதத்திலிருந்து அனைவருக்கும் கணையாழி இதழ் வந்துவிடும்.

அனைவருக்கும் நன்றி.


5)
பாசமலர்- குடும்ப உறவு பற்றிய சிற்றிதழ்

பாசமலர் என்றொரு சிற்றிதழ் கோவை கவுண்டம்பாளையத்திலிருந்து கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக வெளிவந்துகொண்டிருக்கிறது. 

பாசம் தவழும் குடும்பங்கள் உருவாக வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு போளி பைய்யாப்பிள்ளி என்ற பாதிரியார் நடத்துகிறார். குழந்தை வளர்ப்பு, குழந்தைகளின் கல்வி, குடும்பங்களில் உருவாகும் பிரச்சனைகளை சமாளிக்கும் வழிகள், குழந்தைகளுக்கான சில செயல்பாடுகள் என்று பல்வேறு வகை கட்டுரைகள் அதில் உடங்கியுள்ளன. 500 பிரதிகள் என தொடங்கி தற்போது 2500 பிரதிகள் வெளிவருகின்றன என்று நினைக்கிறேன். 

குழந்தைகளின் கல்வி பற்றியும், குழந்தைகளுக்கான செயல்பாடுகள் பற்றியும் நான் எழுதுகிறேன். திரு என். சொக்கன் அவர்கள் மாதம் ஒரு திருக்குறளின் கருத்து வெளிப்படும் விதம் கதை எழுதுகிறார். முக்கியமாக பெற்றோர்களுக்காக வெளிவரும் இம்மாத இதழ் பெரிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும் குறுகிய வட்டத்தில் நல்ல பல கருத்துகளைப் பரப்பி வருகிறது. 

http://www.paasamalar.com/  

குறிப்பை அனுப்பியவர்: ராஜேந்திரன், பாலக்காடு


6)
சஞ்சிகை

ஃபேஸ்புக் பல்வேறு அரிய‌ முகங்களின் அறிமுகத்தை தந்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அப்படியாக சில ஆண்டுகளுக்கு முன் அறிமுகமானவர் தான் முருகராஜ். கும்பகோணத்தை சேர்ந்தவர். சுய விருப்பத்தின் காரணமாக வள்ளலார் நூலகத்தை  (நடமாடும் நூலகம்) கும்பகோணத்தில் நடத்தி வருகிறார். ஒரு ஃபோன் செய்தால் வீட்டிற்கு புத்தகம் வந்துவிடும். சொந்த செலவிலும் நண்பர்களின் உதவி மூலமாகவும் சுமார் 1500 புத்தகங்களை நூலகத்தில் சேர்த்துள்ளார். வீட்டில் புத்தகம் சேர்க்கவே இங்கு பலருக்கு எதிர்ப்பு இருக்கும் பட்சத்தில் நண்பருக்கு சொல்லத் தேவையில்லை.அதையும் மீறித் தான் இத்தனை விஷயங்களையும் சாத்தியப்படுத்தி வருகிறார். அவரிடம் என்ன ஏதென்று விசாரித்தால் , "சும்மா சின்ன வயசுலேந்து நூலகம் மீது ஒரு ஈர்ப்பு அவ்வளவு தான்" என்று எளிமையான பதிலைத் தருவார். இது ஒரு பக்கம் என்றால் மறுப்பக்கம் சஞ்சிகை எனும் சிற்றிதழையும் நடத்திவருகிறார்.

சஞ்சிகை சிற்றிதழையும் கும்பகோணத்திலிருந்து தான் இயங்குகின்றார். மாதம் ஒரு முறை வெளியாகின்றது. தனிச் சுற்றுக்கு மட்டும் அனுப்பிவைக்கப்படுகிறது. சஞ்சிகை இணைய தளத்திலும் ஏற்றப்படுகிறது. எளிமையான கதைகள், கட்டுரைகள், பயணக் கட்டுரைகள், புத்தகம் பற்றின அறிமுகங்கள், கவிதைகள், உதிரி என வெவ்வேறு தலைப்புகள் நிறைந்ததாக இந்த இதழ் இருக்கிறது. சஞ்சிகை இதழில் வெளிவ‌ந்த படைப்புகளில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில‌ பதிவுகள் இதோ உங்களுக்காக.

*தெரிந்ததில் தெளிந்தது – காந்தி என்ற தலைப்பில் நண்பர் அருண் எழுதிய கட்டுரை. காந்தி பற்றின தனது புரிதலை வாசிப்புப் பழக்கம் எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதை அழகாக எழுதியிருப்பார் .அதற்கு உதவிய புத்தகங்கள் பற்றிய‌ எளிய அறிமுகங்களைத் தந்திருப்பார்.

*பசுமை நடை - மதுரையில் நடக்கும் பசுமை நடைப் பற்றின பதிவுகளைத் தொடர்ந்து பதிந்துக் கொண்டிருக்கிறார் .பசுமை நடையில் பங்கேற்க முடியாத என்னைப் போன்றவர்களுக்கு இது உதவியாக இருக்கின்றது. 

*விசா இல்லாமல் செய்த வெளிநாட்டுப் பயணம் பற்றிய‌ ராஜன்னா எழுதிய கட்டுரையும் பயணக் கட்டுரைகளில் எனக்குப் பிடித்த ஒன்று.

*தண்ணீர், காட்டுயிர் போன்ற சில சிறப்பிதழ்களும் வெளிவந்துள்ளன‌.இவையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை.

சஞ்சிகைப் பதிவுகள் இந்தத் தளத்தில் கிடைக்கின்றது.

அலைபேசி: 9655322933
மின்னஞ்சல்: sanjigai@gmail.com

குறிப்பை எழுதியவர்: பிரபு ராஜேந்திரன்

7)
காவிரிக்கதிர்

தமிழ்நாட்டிலேயே ஓர் ஊர் அல்லது பகுதியின் வளர்ச்சிக்கும் உயர்வுக்கும் குரல் கொடுக்கும் ஒரே புத்தக வடிவ மாத இதழ் ‘காவிரிக்கதிர்’.  இதன் ஆசிரியர் ஊடகவிலாளரும் சமூக செயற்பாட்டாளருமான கோமல் அன்பரசன்.

முன்னணி இதழ்களைப் போன்று பொதுவான செய்திகளையும் கூடவே மயிலாடுதுறை பகுதி செய்திகளையும் கலந்து தரும் வித்தியான இதழ் இது. இயல்பாகவே பண்பாட்டு பெருமையும் வரலாற்றுச் சிறப்பும் கொண்ட காவிரிப்படுகை பகுதியில் மாயூரம் எனப்படும் மயிலாடுதுறை தனியான புகழுக்குரியது. ஆனால் அரசியல் காரணங்களால் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வளர்ச்சிப் பாதையில் மிகவும் பின்தங்கி இருக்கும் மயிலாடுதுறை பகுதியின் குரலை ஓங்கி ஒலிப்பதே காவிரிக்கதிர் இதழின் முதன்மை நோக்கம். அதிலும்  இதழில் ‘மாயூர யுத்தம்’ என்ற பெயரில் கோமல் அன்பரசன் எழுதி வரும் தொடர், இதழ் மூலமாகவும் இணையம் வழியாகவும் உலகெங்கும் காவிரி டெல்டாவைச் சேர்ந்தவர்களால் கொண்டாடப்படுகிறது.

காவிரிக்கதிர்
118,இரண்டாம் தளம்,தாஜ் டவர், காந்திஜி சாலை,
மயிலாடுதுறை-609001
நாகப்பட்டினம்(Dist).

மின்னஞ்சல்:Kavirikathir@gmail.com
Phone:04364-225757

குறிப்பை அனுப்பியவர்: கருணாநிதி கன்னையன்

8)
கணையாழி

கணையாழி எனக்கு அறிமுகமாகி ஒரு வருடமாகிறது. இலக்கிய உலகில் தனி அடையாளமாக இருப்பது அதன் இயல்பு. ஒவ்வொரு கவிதைக்கும் தனியொரு பக்கம் ஒதுக்கி, அதற்கு வரைபடமும் கொடுதிருப்பார்கள், நான் மிகவும் ரசித்த கவிதை பக்கங்கள் பல.

மற்ற பத்திரிக்கைகளை வாசிப்பதற்கும், கணையாழியை வாசிப்பதற்கும் அதிகமான வேறுபாடு உண்டு, இது மிகையல்ல உண்மை. வாசகனால் வாசிக்கப்படும் ஒவ்வொரு சிறுகதைகளும் வெவ்வேறு தளங்களை உருவாக்கிச் செல்லும் வடிவமைப்பு நிச்சயம் பாராட்டுதலுக்குரியது.

கணையாழியை வாங்குவதற்காக நான் செல்லும் பாதைகள் மாறுவதில்லை, அதன் வடிவங்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

கணையாழிக்கு எனது வாழ்த்துக்கள்

மாத இதழ்
விலை: 20 ரூபாய்

மின்னஞ்சல் : kanaiyazhi2011@gmail.com

கிடைக்குமிடம்:
பனுவல் புத்தக நிலையம்
112, திருவள்ளுவர் சாலை, 
திருவான்மியூர் -600041

குறிப்பை அனுப்பியவர்: பாண்டிய ராஜ்

9)
தமிழ்ச்சிட்டு

தமிழ்ச்சிட்டு சிறுவர்களுக்கான மாத இதழ். தென்மொழி என்ற பெயரில் பாவலேரேறு பெருஞ்சித்திரனார் தொடங்கிய இலக்கிய மாத இதழின் தொடர்ச்சியாக சிறுவர்களுக்காக வெளிவந்த தமிழ்ச்சிட்டு இதழும் மாத இதழாக வெளிவருகிறது.

ஆண்டுக்கட்டணம்: உரு.120.00
வாழ்நாள் கட்டணம்: உரு.1000.00 (பத்து ஆண்டுகள்)
தனி இதழ் உரு.10.00
வெளிநாடு ஆண்டுக்கட்டணம்: உரு.1000.00

அலுவலகத் தொடர்பு முகவரி:
தென்மொழி,
மேடவாக்கம் கூட்டுச் சாலை,
சென்னை – 600100.
94444 40449, 94438 10662

thamizhnilam@gmail.com

குறிப்பை அனுப்பியவர்: தமிழ்.

10)
சிற்றேடு. 

இந்த சிற்றிதழை எனக்கு திரு.க.நல்லதம்பி அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினார்.

சிற்றேடு  பெங்களூரில் இருந்து வெளிவரும் காலாண்டிதழ். முக்கிய கன்னட மற்றும் கேரள எழுத்தாளர்களின்  மொழிபெயர்ப்பு  கதைகள், தலித் இலக்கியம் குறித்த பார்வை, நவீன தமிழ் வளர்ச்சி மற்றும் பயன்பாடு பற்றிய கட்டுரைகள், சமூக/ பொருளாதார கட்டுரைகள், கவிதைகள், பின் நவீனத்துவத்தின் பரிமாணங்கள் என விரிகிறது இந்த சிற்றிதழ்.

பிற சிற்றிலக்கிய இதழ்கள் பற்றிய அறிமுகம்  பெட்டிச் செய்தியாக பக்கம் தோறும் வருவது புதுமை மற்றும் சிறப்பு.

ஆசிரியர்:தமிழவன்
இணை ஆசிரியர்:சிவசு

முத்துக்கிரிஷ்னன்
பா.ரவிகுமார்
விஷ்ணுக்குமாரன்
வனிதா
திருநாவுக்கரசு

அலை பேசி  எண் 09346787741 
மின்னஞ்சல்:tamil4545@gmail.com

குறிப்பை அனுப்பியவர்: மணிமொழி

11) 
உயிர்மை

கவிஞர் மனுஷ்யபுத்திரன் அவர்களால் உயிர்மை பதிப்பகத்தின் மூலமாக நடத்தப் பெற்று வரும் உயிர்மை மாத இதழாக வெளிவருகிறது. தமிழ் இலக்கிய சூழலின் ஆரோக்கியமான பக்கத்தை படம் பிடித்துக் காட்டுவது இவ்விதழின் சிறப்புகளின் ஒன்றாகும். 

இவ்விதழில்  வெளியாகும் பதிவுகள் சிறுகதை, கட்டுரை, கவிதை, மொழிபெயர்ப்புக் கதை, புத்தக விமரிசனம் போன்ற பல பிரிவுகளின் கீழ் தொகுக்கப் பெற்றுள்ளன.

பல எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள், கவிதைகள் மற்றும்  கட்டுரைகளும் இடம்பெறுகின்றன. கடந்த 2011 ஆம் ஆண்டின் டிசம்பர் மாத இதழ் இவ்விதழின் 100-வது சிறப்பிதழாக வெளிவந்த தருணத்தில் பல எழுத்தாளர்களிடம் தமிழ் இலக்கிய சூழல் மற்றும் அரசியல் பற்றி கேட்கப்பெற்ற கேள்விகளும் பதில்களும் இடம்பெற்றிருந்தன என்பது சிறப்புச் செய்தி. 

சந்தா - 
ஆண்டுச் சந்தா 225/- ரூபாய்கள்  
தனி இதழ் - 20 ரூபாய்கள்  
ஆயுட்காலச்  சந்தா - 5000 ரூபாய்கள் . 

தனி மாத இதழ் மட்டும் அன்றி, கடந்த வருடங்களின் இதழ்களின் தொகுப்புகளை பெற விரும்பும்  வாசகர்களுக்கு அவை சிறந்த முறையில் பைண்ட் செய்யப்பெற்று விற்பனைக்குக் கிடைக்கின்றன. இந்த தொகுப்புகள் பெரும்பாலும் சென்னை மற்றும் தமிழ் நாட்டின் பிற நகரங்களில்  நடைபெறும் புத்தகக் கண்காட்சியின் போது உயிர்மை பதிப்பகத்தின் கடையில் காட்சிக்கு வைக்கப்படுகின்றன. ஆண்டுச்  சந்தா மற்றும் ஆயுட்காலச் சந்தா செலுத்தும் வாசகர்களுக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் முதல் 3 தேதிகளுக்குள் அம் மாததத்திற்கான  இதழ் புக் போஸ்ட் மூலம் முறையில் அனுப்பி வைக்கப் படுகின்றன.              
                  
மேலும் விபரங்களுக்கு http://www.uyirmmai.com

குறிப்பை அனுப்பியவர்: விக்ரம்

12)
இளந்தமிழன்

விவரங்கள்
ஆசிரியர்: தி.வ. மெய்கண்டார்
துணையாசிரியர் எஸ்.இராசரத்தினம்
அ.பெ.எண்.637, 7 கிழக்கு மாட வீதி, மயிலை, சென்னை-600 004
தனி இதழ் ரூ.10, ஆண்டுக் கட்டணம் ரூ.120

ஒவ்வொரு மாதமும், தமிழ் உலகில் முக்கியப் பங்காற்றியவர்களில் ஒருவர் பற்றிய சிறப்பிதழாக இது வெளியிடப்படுகிறது. அனேகமாக, நமக்குத் தெரியாத தகவல்களாக அவை இருக்கும். இவை தவிர ஆய்வுக்கட்டுரைகள், சிறுகதைகள் ஆகியவையும் உண்டு. இளம் எழுத்தாளர்களின் சிறுகவிதை, கவிதை, கட்டுரை முதலிய படைப்புகள் வரவேற்கப்படுகின்றன.

குறிப்பை அனுப்பியவர்: கி.அனந்தநாராயணன்.

13)
கவிதா மண்டலம்

ஆசிரியர்: தி.வ. மெய்கண்டார்
அ.பெ.எண்.637, 7 கிழக்கு மாட வீதி, மயிலை, சென்னை-600 004
தனி இதழ் ரூ.10, ஆண்டுக் கட்டணம் ரூ.120

இதுவும் ஒரு மாத இதழ், ஆனால் கவிதைகள், கவிஞர்கள், அவைபற்றிய குறிப்புகள், ஆய்வுகள், தகவல்கள் முதலியவை இடம் பெறுகின்றன. 

குறிப்பை அனுப்பியவர்: கி.அனந்தநாராயணன்.

May 18, 2015

நூல்கோலும் தக்காளியும்

‘இந்த கேம்பாரித்தனத்தை என்ரகிட்ட வெச்சுக்காத’ என்று அந்த பாட்டி எகிறிக் கொண்டிருந்த போது சிக்கிக் கொண்டேன். கோபி மார்க்கெட்டில் நூல்கோல் கிடைப்பதேயில்லை. சர்க்கரை நோயாளிகள் அள்ளிக் கொண்டு போய்விடுகிறார்கள் என்பதால் வெகு கிராக்கி. அம்மாவுக்கு வாங்கி வருவதற்காகச் சென்றிருந்தேன். பத்து அல்லது பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறை ஒரு நூல்கோலை கழுவி அதோடு சில ஆவாரம்பூவைப் போட்டு மிக்ஸியில் அடித்து அப்படியே குடித்துவிட வேண்டும். அரை டம்ளர் தண்ணீர் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். தயிர் மாதிரி ஆகிவிடுகிறது. குடிக்க கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் ரத்தச் சர்க்கரையின் அளவு அற்புதமான கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடுகிறது. கடந்த இரண்டு முறையாக எப்பொழுது சர்க்கரை அளவு பார்த்தாலும் 120க்குள்தான் இருக்கிறது என்று அம்மாவுக்கு பயங்கர சந்தோஷம்.


ஒவ்வொரு முறையும் ‘நான் கொடுக்கிற மருந்தைத் தவிர வேறு எதையாச்சும் சாப்பிடுறீங்களா?’ என்று மருத்துவர் கொக்கி போடுகிறாராம். 

‘அதெல்லாம் இல்லை’ என்று சொல்லி விட்டு வந்திருக்கிறார். 

‘ஆமான்னு சொல்லுங்க..வேற யாருக்காச்சும் ரெகமண்ட் பண்ணுவாருல்ல’ என்று கேட்டேன். 

‘எந்த இங்கிலீஷ் டாக்டரு இதையெல்லாம் நம்புவாரு?’ என்று கேட்கிறார். அதுவும் சரியான கேள்விதான். ஆனால் இந்த மருத்துவம் பரவலாகத் தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டது போலிருக்கிறது. அதனால்தான் கடைக்காரர்களிடம் கேட்டால் ‘மருந்துக்கு வாங்கிட்டு போயிடறாங்க’ என்கிறார்கள். எந்த மருத்துவம் என்று யாரும் சொல்வதில்லை. அதனால் சரக்கு வந்து இறங்கும் போது போய் நின்றால் வாங்கிவிட்டு வந்துவிடலாம் என்பதற்காகச் சென்றிருந்தேன். மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கும் பிற மருந்துகளோடு சேர்த்து இந்த வைத்தியத்தையும் முயன்று பார்க்கலாம்.

அப்பொழுதுதான் அந்த பாட்டி எகிறிக் கொண்டிருந்தார். எடை போட்டுத் தருகிற இடைத்தரகர் எடையில் ஏதோ தில்லாலங்கடி வேலையைச் செய்த போது கண்டுபிடித்துவிட்டார். எடை போட்டவரும் சும்மாவிடுவதாகத் தெரியவில்லை. விடிந்து விடியாமலும் சண்டையில் களை கட்டிக் கொண்டிருந்தது மார்கெட். எங்கள் ஊர் மார்கெட் சுற்றுவட்டாரத்தில் வெகு பிரசித்தம். பெரிய மார்கெட் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் அத்தனை சரக்குகளும் கிடைக்கும். சிறு வயதிலிருந்தே அப்பாவுடன் மார்கெட்டுக்குச் செல்வேன். அலுவலகம் முடித்து வரும் போது என்னை சைக்கிளின் முன்னால் அமர வைத்துக் கொண்டு பின்னால் காய்கறிக் கூடையைக் கட்டிக் கொண்டு வருவார். அப்பாவின் சைக்கிளில் குழந்தைகள் அமரும் ஸீட்டும் இருக்காது. அந்த இரும்புக் கம்பியில் துண்டைச் சுற்றி அதன் மேல் அமர வைத்துவிடுவார். கிட்டத்தட்ட மூன்று கிலோமீட்டர் தூரம். எப்படியும் அரை மணி நேரமாவது மிதிப்பார். வீடு வந்து சேர்வதற்குள் பின்னால் இருக்கும் எலும்புகளைக் கழட்டி வைத்துவிடலாம் போல் இருக்கும். இடையில் இரண்டு மூன்று முறையாவது ‘அப்பா ஒண்ணுக்கு வருது’ என்று இறங்கிவிடுவேன். அதைத் தவிர அந்த எலும்புகளுக்கு ரெஸ்ட் கொடுக்கும் வழி தெரியாது.

‘அப்பா நான் வேணும்னா பின்னாடி உக்காந்துக்கட்டுமா?’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். பின்னால் அமர வைத்தால் கால்களைச் சக்கரத்துக்குள் விட்டுவிடுவேன் என்று காரணம் சொல்வார். இல்லையென்றால் எடை மிகுந்த காய்கறி பையை முன்னால் மாட்டிக் கொண்டு சைக்கிளை மிதிப்பது கஷ்டம் என்று சொல்வார். அப்பொழுது எனக்கு அது புரியாது. ஆனால் உண்மையிலேயே சிரமம்தான். அப்பாவுக்கு ஆஸ்துமா தொந்தரவு உண்டு. கச்சேரி மேடு, நல்லகவுண்டன்பாளையம் மேடு ஆகிய இடங்களில் எல்லாம் சைக்கிள் மிதிக்கும் போது மூச்சுத் திணறுவார். இப்பொழுது நினைத்தால் கூட வருத்தமாக இருக்கிறது. அப்பொழுதே டிவிஎஸ் 50 உண்டு. ஆனால் அப்பாவுக்கு ஒற்றைச் சம்பளம். பெட்ரோல் செலவுக்கு பயந்தே வெகு நாட்கள் சைக்கிள் மிதிப்பார். 

அந்த மார்கெட்டில் எனக்கு ஒரு நண்பன் இருந்தான். மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்து என்னோடு படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஐந்தாறு வருடங்கள் தொடர்ந்து ஒன்றாகவே படித்ததில் வெகு நெருக்கமாகியிருந்தோம். அவனைத் தக்காளி என்பார்கள். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள்- ஒன்று, அவனுடைய அப்பா தக்காளிக் கடை வைத்திருந்தார். இன்னொரு காரணம்- ஆள் தக்காளி மாதிரியே இருப்பான். உருண்டு திரண்டு. இந்த இடத்தில் அவனுடைய பெயர் முக்கியமில்லை. தக்காளி என்றே வைத்துக் கொள்ளலாம். எட்டாம் வகுப்பு வரையிலும் தக்காளிக்கும் எனக்கும் படிப்பில் போட்டி இருக்கும். பல சமயங்களில் அவன்தான் ஜெயிப்பான். விளையாட்டிலும் வெகு கீர்த்தியுடையவன். குண்டுக்குதிரை ஓடுவது மாதிரி செருப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வெறுங்காலோடு அவன் ஓடினால் நிலமே அதிர்வது போல இருக்கும். அதனால் அவனை விளையாட்டு வாத்தியார்களுக்கும் பிடிக்கும். 

ஆனால் எட்டாம் வகுப்புக்குப் பிறகு படிப்பிலிருந்த தக்காளியின் சுட்டித்தனம் சுணங்கிப் போனது. பெரும்பாலான நேரங்களில் மார்கெட் கடையைப் பார்த்துக் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தான். ஆசிரியர்கள் சொன்னதை அவனும் அவனுடைய குடும்பமும் பெரிதாக பொருட்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. பத்தாம் வகுப்புக்குப் பிறகு படிப்பை முற்றாக நிறுத்திவிட்டு மார்கெட் வியாபாரத்தில் முழுவீச்சாக இறங்கிவிட்டான். பத்தாம் வகுப்பில் Border Pass.

மார்கெட் தொழில் ஒன்றும் மோசமில்லை. பல வெற்றியாளர்களை உருவாக்கியிருக்கிறது. தக்காளியும் பணக்காரனாகிவிடுவான் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் தக்காளி பாதை மாறிவிட்டான். கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் ‘தக்காளி குடிச்சு பழகிட்டான்’ என்று யாரோ சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அதன்பிறகு யாராவது அவனைப் பற்றியத் தகவல்களைச் சொல்லிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஒரு சமயம் சிவந்து வீங்கிய கண்களோடிருந்த அவனை  மார்கெட்டில் பார்த்தேன். ‘தக்காளி’ என்று வாஞ்சையோடு கையைப் பிடித்த போது என்னை அவனுக்கு அடையாளம் தெரியவில்லை. அப்பொழுது வருத்தத்தைவிடவும் எரிச்சல்தான் மிஞ்சியது எனக்கு. அதன் பிறகு அவனுக்குத் திருமணம் ஆனது பற்றியும், திருந்தாமல் குடித்துக் கொண்டிருந்தது குறித்தும், அவனுக்கு குழந்தை பிறந்தது பற்றியும்- என எல்லாவற்றையும் சொல்வதற்கு யாராவது இருந்தார்கள். ஆனால் நேரில் பார்க்கவேயில்லை. இப்பொழுது நூல்கோல் வாங்குவதற்காகச் சென்றிருந்த போது வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு தக்காளியின் கடையைப் தாண்டி வந்தேன். தக்காளியைப் பற்றி விசாரிக்கத் தோன்றியது. அவனது கடையில் யாரோ ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். கேள்விகளுக்கு அசுவராசியத்துடன் பதில் சொன்னார்.

தக்காளி கடையை கை மாற்றிவிட்டதாகச் சொன்னார். அவருக்கு பதில் சொல்ல விருப்பமில்லைதான். ‘இப்பொழுது அவன் எப்படியிருக்கான்?’ என்றேன்.

‘அவன் எப்பவோ போய்ட்டான்’ என்று சாதாரணமாகச் சொன்னார். இறந்துவிட்டான் என்றுதான் சொல்கிறார். அவன் இவ்வளவு சீக்கிரம் இறந்துவிடுவான் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆல்ஹகாலினால் ஈரல் செயலிழந்துவிட்டது. அவனுடைய மனைவி தாராபுரம் பக்கத்தைச் சார்ந்தவர். குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு தந்தையின் வீட்டுக்கு போய்விட்டாள். அவரிடம் வேறும் எதுவும் சொல்லாமல் கிளம்பிய போது ‘குழந்தை அவனை மாதிரியே இருக்கும்’ என்றார். அந்த கடைசி வாக்கியம் அவ்வளவு முக்கியமானதாகத் தெரியவில்லை. அவனை மாதிரியே இல்லாமல் இருப்பதுதான் நல்லது என மனசுக்குள் முணுமுணுத்தபடியே வெளியேறினேன். நூல்கோல் பாட்டி சண்டையை மறந்துவிட்டு வியாபாரத்தில் படுமும்முரமாகியிருந்தார். 

கணையாழி போட்டி - முடிவு ஒன்று

வழக்கமாக புத்தகங்கள் குறித்து எழுதி அனுப்பச் சொன்னால் குவிந்துவிடும். இந்த முறை வித்தியாசமாக இருக்கட்டும் என்று சிற்றிதழ்கள் அல்லது இலக்கிய இதழ்கள் பற்றி எழுதச் சொல்லியதற்கு போட்டியே இல்லை. வெறும் ஏழு பேர்கள்தான் அனுப்பியிருக்கிறார்கள். ஏழில் மூன்று குறிப்புகள் இரண்டு அல்லது மூன்று வரிகளில் மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்ததால் விரிவாக எழுதித் தரச் சொல்லியிருக்கிறேன். இந்த நான்கு பேருக்கு சந்தா கட்டுவதற்கு கணையாழி கொடுக்கும் ஆயிரம் ரூபாயே போதுமானதாக இருக்கும். எனக்கு செலவு வைக்கக் கூடாது என்கிற நல்லெண்ணம் போலிருக்கிறது. கரிகாலனிடம்- அவர்தான் கணையாழி உதவி ஆசிரியர்- ஐந்து பேருக்கு மட்டும் கணையாழி சந்தாவைக் கட்டிவிடுங்கள் என்று சொன்னால் ‘இது போங்காட்டம்’ என்கிறார். 

ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பதால் அதிகமானவர்களுக்குத் தகவல் சேர்ந்திருக்காமல் இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்றேன். ‘அதெல்லாம் இல்லைங்க...சிற்றிதழ்கள்/ இலக்கியப்பத்திரிக்கைகள் குறித்து நிறையப் பேருக்குத் தெரியாது’ என்கிறார். எது எப்படியோ- பதினைந்து பேருக்கு என்று அறிவித்தால் பதினைந்து பேருக்குக் கட்டியே தீர வேண்டும் என்கிறார். கட்டிவிடலாம். இன்று மாலை வரை காத்திருக்கலாம். யாரும் அனுப்பவில்லையென்றால் அனுப்பியவர்களுக்கு மட்டும் கணையாழி அனுப்பிவிடலாம். 

                                                                          (1) 

காடு  - சூழலியல் இதழ்

தமிழில் சுற்றுசூழல் , காட்டுயிர்கள் குறித்து அறிவியல் பூர்வமாகவும் பகுத்தறிவு பார்வையில் பேசக்கூடிய ‘காடு’ இதழின் ( சூழலியல் இருமாத இதழ்) அறிமுக நிகழ்வும், பெரு நகரமான சென்னையில் வாழும் காட்டுயிர்கள் குறித்த கலந்துரையாடலும் கடந்த நவம்பர் 15, 2014ல் நடைபெற்றது. மூத்த சூழலியல் எழுத்தாளர் சு.தியடோர் பாஸ்கரன், சூழலியல் எழுத்தாளர் பேராசிரியர் த.முருகவேள், சூழலியல் எழுத்தாளர் திரு நக்கீரன், பூவுலகின் நண்பர்கள் திரு கோ. சுந்தர்ராஜன்,  தொழிலாளர் சீரமைப்பு இயக்கம்-திரு ஐ. சிவப்பிரகாசம் ஆகியோர் கலந்துகொண்டு சிறப்பித்தனர்.

கி நடராசன் அவர்களின் செம்பரம்பாக்கம் ஏரி மற்றும் அங்கு காணும் காட்டுயிர்கள் குறித்த கட்டுரையும் படங்களும் அறிவுக்கு விருந்தாகும் ஒன்றாகும்.

ஜனவரி பெப்ரவரி இதழில் இந்திய பொன்னிறக் காட்டுப்பல்லி குறித்து ஆ கலைமணி மற்றும் சற்றே பெரிய மந்திரக்கோல் என்று பனைமரத்தைக் குறித்து வெய்யில் அவர்களும் எழுதியிருந்தார்கள். மார்ச்-ஏப்ரல் இதழில் ‘யானைகள் ஆதியில் இருந்தன’ என்று கோவை சதாசிவமும், முள்ளெலிகள் குறித்து அறியவேண்டிய உண்மைகளாக பிரவீன் குமாரும் சிறப்புக் கட்டுரைகளை எழுதியிருந்தார்கள். வரும் மே-ஜீன் இதழில் பஞ்சகாலத் தாவரங்கள் குறித்து பேராசிரியர் கு.வி.கிருஷ்ணமூர்த்தியும் வேட்டையாடிப்பூச்சிகள்குறித்து ஏ சண்முகானந்தமும் சிறப்புக் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார்கள். இவை தலைப்புக் கட்டுரைகள் மட்டுமே. இதழைத் திறந்தால் ஒவ்வொரு பக்கமும் தேன்துளிதான். சுவைத்தாலன்றித் தெரிவதில்லை இனிப்பு. தேனீக்களாய் மாறித் தயாராகுங்கள். காட்டுயிர் என்றால் வெறும் விலங்குகள் மட்டும்தானா? இல்லை. ஓரறிவுத் தாவரங்கள், ஈரறிவு பூச்சிகள் முதலாய ஆறறிவு  விலங்குகள் வரை நம் எண்ணத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அனைத்துமேதான். நாம் அறியத் தவறியவற்றை, அறியவேண்டியவற்றை, சிறந்தவகையில் வெளிக்கொண்டுவருகிறது ‘காடு’.

வெளியிடுவோர்:
தடாகம்

விலை:
60 ரூபாய்கள்.

கிடைக்கும் இடம்
பனுவல்
112, திருவள்ளுவர் சாலை, திருவான்மியூர், சென்னை-600041.
தொலைபேசி 044 43100442

 மேலதிக விவரங்களுக்கு : பனுவல் இணையதளம்

குறிப்பை அனுப்பியவர்: திருமதி.  ஃபெய்ரி லாஸ் மனோஜ்


                                                                 (2)

சின்ன நதி- சிறார் சஞ்சிகை

குழந்தைகளுக்கான மாத இதழ்.உங்கள் வீட்டு சீறார்களின் கற்பனைத் திறனை மேம்படுத்த நிச்சயம் உதவும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள இதழ்.

சிறுவர் கவிதைகள், கதைகளுடன் சேர்த்து விலங்குகள், பறவைகள் குறித்த தகவல்கள், சிறந்த தலைவர்கள், ஓவியர்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றிய கட்டுரைகள் என சுவாரசியமிக்க எழுத்துக்கள் பல வண்ணப் படங்களுடன் வெளிவருகின்றன. இவற்றுடன் கல்வி சமந்தப்பட்ட கட்டுரைகளும் உண்டு. பிரம்மிக்கவைக்கும் ஓவியம், தகவல்கள் ,குழந்தைகள் கற்க வேண்டிய அறிவியல் என மொத்த புத்தகமும் அறிவுப் புதையலாக உள்ளது. உங்கள் உறவினர் குழந்தைகளுக்குக்கூட சந்தா செலுத்தலாம். இதன் ஆசிரியர் பல குழந்தைகளுக்கான கவிதை, கதைகள் எழுதியும் மொழிபெயர்த்தும் உள்ள யூமா வாசுகி என்று அறியப்படும் மாரியப்பன்.

விலை: 
தனி இதழ் - 15
ஆண்டுச்சந்தா - 165

தொடர்புக்கு:
"சின்ன நதி"
முதல் தளம்
புதிய எண்-5
முதல் தெரு,போயஸ் சாலை,
தேனாம்பேட்டை,
சென்னை-18

மின்னஞ்சல்
info@chinnanathi.com
தொலைபேசி
044-24352050

குறிப்பை அனுப்பியவர்: மணி பிரபு

                                                                     (3)

தீராநதி- சச்சரவுகளற்ற இலக்கிய இதழ்

நான் குறிப்பு எழுதப் போகும் பத்திரிக்கை குமுதம் நிறுவனத்தாரின் சார்பு இதழான தீராநதி பற்றி.

தீராநதி சம கால இலக்கியப் பத்திரிக்கைகளுள் ஒரு குறிப்பிடத் தகுந்த சஞ்சிகை. ஈழ நிகழ்வுகளின் போது ஒப்பீட்டளவில் ஈழத்தை பற்றி தரமான கட்டுரைகளும் நல்ல நுண்ணுணர்வுள்ள வாசகர்களுக்கான கவிதைகளும் இதில் அங்கம் வகித்ததை கூறலாம். தமிழகத்தில் பா.செயப்பிரகாசம் உள்ளிட்ட எழுத்தாளர்கள் தொடர்ச்சியாக பங்கெடுக்கும் பத்திரிக்கை எனவும் கூறலாம்.

கவிதைகள், கட்டுரைகள், சிறுகதைகள், நேர்காணல்கள் எனத் தரமான உள்ளாக்கங்களுடன் மொத்தத்தில் மொன்னையான இலக்கியச் சண்டைகளுக்கும் இன்ன பிற பீற்றல்களுக்கும் பெரிதும் இடம் கொடாமல் தரமான இலக்கிய சஞ்சிகையாக அடையாளம் காட்டலாம்.

மேலதிக விவரங்களுக்கு: குமுதம் இணையதளம்

குறிப்பை எழுதியவர்: திலீபன் ராமசாமி

                                                                          (4)

கதைசொல்லி- கத்தாய இதழ்

கதை சொல்லி ஒரு கத்தாய இதழ். கரிசல் மண்ணில் மூன்று மாதங்களுக்கொருமுறை செய்யும் வேளாண்மைப் பயிருக்கு கத்தாயப் பயிர் என்று பெயர். 

இந்த இதழானது 1997ல் கரிசல்காட்டு இலக்கியப் பிதாமகன் கி.ரா என்றழைக்கப்படும் கி.ராஜநாராணன் அவர்களால் தொடங்கப்பட்டு, தற்போது திரு. கே.எஸ்.இராதாகிருஷ்ணன் அவர்களை இணை- ஆசிரியர் மற்றும் பதிப்பாசிரியராகவும், திரு கழனியூரன் அவர்களை பொறுப்பாசிரியராகவும் கொண்டு 2015 ஏப்ரல் மாதம் முதல் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. 

கதை சொல்லி இதழின் ஆலோசனைக்குழுவில், 

தோப்பில் முகமது மீரான்,
தீப.நடராஜன்,
மணா,
க.பஞ்சாங்கம்,
அப்பணசாமி,
கவிஞர் .அ.வெண்ணிலா,
கவிஞர். மதுமிதா,
வேங்கட பிரகாஷ்,
புது எழுத்து மனோன்மணி,
கோவை நவீந்திரன்,
பாரத தேவி, 
விஜய இராஜேஸ்வரி,
கனவுப் பிரியன்,
ஸ்ரீதேவி செல்வராஜன்,
கார்த்திக் புகழேந்தி,
காயத்ரிதேவி
இராதா இராமச்சந்திரன் 

ஆகியோர் இயங்குகின்றனர்.

கதை சொல்லி இதழ்  ‘பொதிகை-பொருநை-கரிசல்’ அமைப்பின் சார்பாக பொருநை-கரிசல் பதிப்பகத்தின் மூலம் வெளியிடப்படுகின்றது. பதிப்பகப் பணிகள் மற்றும் பொறுப்புகளை இளம்படைப்பாளி கார்த்திக் புகழேந்தி மேற்கொள்கிறார்.

தொடர்புக்கு :
கதைசொல்லி 
#4/359, ஸ்ரீ சைதன்யா அவென்யூ,
அண்ணாசாலை, பாலவாக்கம்,
சென்னை -600 041 . +91 9994220250

Mail : rkkurunji@gmail.com. / porunaiweb@gmail.com

குறிப்பை எழுதியவர்: ஸ்ரீதேவி செல்வராஜன்