Nov 17, 2018

புயல்

சில விவகாரங்களில் அவசரப்பட்டு எந்த முடிவுக்கும் வந்துவிட வேண்டியதில்லை. புயல் கரையைக் கடந்த அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் இதுதான் நிலவரம் என்ற முடிவுக்கு வருவதெல்லாம் சரியானதில்லை. ஓய்ந்து, மழை நின்ற பிறகு வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து பார்க்கும் போதுதான் கோரதாண்டவம் கண்ணுக்குத் தெரியும். கஜ புயலுக்கு முன்பான அரசு எந்திரத்தின் செயல்பாடு பாராட்டக் கூடியதுதான். அதிகாரிகள் குழு ஓரளவுக்கு முன்னேற்பாடுகளைச் செய்திருந்தார்கள். ஆனால் அது யானைப்பசிக்கு சோளப் பொரிதான் என இன்றைய செய்தித்தாள்களையும் தொலைக்காட்சிகளையும் பார்த்தவர்கள் புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள். பல பகுதிகளையும் சுருட்டி வீசியிருக்கிறது. மாநிலத்தில் கிட்டத்தட்ட  மத்தியப் பகுதியில் இருக்கும் திண்டுக்கல் கூட கிழிந்த காகிதமாகியிருக்கிறது. புதுக்கோட்டை, பேராவூரணி மாதிரியான ஊர்களில் இருக்கும் நண்பர்கள் கதறுகிறார்கள். படுமோசமான விளைவுகளைப் புயல் உருவாக்கியிருக்கிறது.

உதாரணத்திற்குச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் முத்துக்குமாரின் பதிவு இது-


இருபத்தைந்து வருட உழைப்பை நண்பர் இழந்திருக்கிறார். 260 தென்னை மரம், பத்து வருடம் வளர்த்த 500 தேக்குமரங்கள், 20 ஏக்கர் நெல் என அவர் இழந்தது மிகப்பெரியது.  இருபது நாட்களுக்கு முன்பாக அவருடைய வயலின் படம் கீழே இருக்கிறது.


பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம். 

அரை ஏக்கரிலும் ஒரு ஏக்கரிலும் கடன் வாங்கி விவசாயம் செய்தவர்கள், வாங்கிய கடனுக்கு வட்டி கட்டுவதற்காக வளர்த்து வந்த கால்நடைகள், கோழிகள் என எல்லாவற்றையும் இழந்து நிற்கும் விவசாயிகள் பல்லாயிரம் பேர் இருக்கக் கூடும்.  முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்களின் மரணம் என்பது சாதாரணமானதில்லை. ஏகப்பட்ட கால்நடைகள் இறந்திருக்கின்றன. மரங்கள் சாய்வதையும், விவசாயம் அழிவதையும் தடுத்திருக்க முடியாது என்றாலும் உயிர்ச்சேதத்தை அரசு நிச்சயம் தடுத்திருக்க முடியும். 

முன்னேற்பாடுகள் ஒரு பக்கம் என்றால் நிவாரணப்பணிகள்தான் மிக முக்கியம். தம் உழைப்பை, சொத்துக்களை இழந்து நிற்கும் அவர்களுக்கான சிறு ஆறுதல் என்பது நிவாரணப்பணிகள்தான். ஆனால் நிவாரணப்பணிகள் மிக மோசமாக இருப்பதாகத்தான் அந்தப் பகுதி நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். யாரையும் குறை சொல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை. இவ்வளவு அவசரமாக ‘கூஜாவானது கஜா’ என்று ஆளும் வர்க்கத்தினர் மார்தட்டிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. விளம்பர வெளிச்சத்துக்காக எளிய மக்களின் வலியில் விளையாட வேண்டியதில்லை. இதையெல்லாம் பார்க்கும் போது வேதனையாக இருக்கிறது. ஏதோவொரு கிராமத்தில் குடும்பத்தோடு அழுது கொண்டிருக்கும் ஏழை விவசாயின் கண்ணீரைத் துடைக்க வேண்டியது அவசியம். 

மின் இணைப்புகளை சரி செய்தல், குடிநீர் விநியோகம், சாலைகளை சரி செய்தல் ஆகியவற்றில்தான் அரசின் கவனம் இருக்க வேண்டும். இந்தச் சமயத்தில் உடனடி நிவாரண உதவிகளை வழங்க தன்னார்வ அமைப்புகள் முன் வர வேண்டும். ஏற்கனவே சில அமைப்புகள் களத்தில் இறங்கியிருக்கின்றன. அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். இது போதாது என்றுதான் தோன்றுகிறது. அதே சமயம் எல்லாவற்றிலும் ‘எமோஷனலாக’ மாறி, கொண்டு போய் குவிக்கவும் வேண்டியதில்லை. உடனடியாகச் செயலாற்ற வேண்டியது அக்கம்பக்கத்து மாவட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்தான். உணவு, உறைவிடப் பணிகளை அவர்கள் மேற்கொள்வது சரியாக இருக்கும். அவர்கள் ‘இன்னமும் தேவையிருக்கிறது’ என்று குரல் எழுப்ப எழுப்ப பிற மாவட்டங்களைச் சார்ந்தவர்கள் கை கோர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இப்போதைக்கு தூரப் பகுதிகளைச் சார்ந்தவர்கள் மறு-நிர்மாணம் சார்ந்த திட்டமிடலைச் செய்ய வேண்டும். கேரளாவில் வயநாட்டில் வெள்ளத்தில் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ‘Donate a Cow' என்ற முன்னெடுப்பை ஹர்ஷா என்றொரு அதிகாரி செய்து வருகிறார். அந்த மாவட்டத்துக்கான பால்வள அபிவிருத்தி அதிகாரி அவர். தன்னார்வ அமைப்புகளில் பேசி அவர்களிடமிருந்து கறவை மாடுகளை வாங்கி பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் உள்ள மக்களுக்கு வழங்குகிறார். இன்னமும் பல மாத காலங்களுக்கு இந்தப் பணியைச் செய்யப் போவதாகச் சொன்னார். இத்தகைய பணிகள்தான் அவசியமானவை. பல நூறு குடும்பங்கள் மேலே வரும். 


இதையும் கூட கஜ புயலில் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் யோசிக்கலாம். போலவே, தென்னை மரங்களை இழந்த குறுவிவசாயிகளுக்கு கன்றுகள் வாங்கி நட்டுத் தருவது, தொழில்களை இழந்த ஏழைகளுக்கு அவர்களுக்கான தொழில்களை மீண்டும் நிர்மாணிக்க உதவுவது போன்ற பணிகளைச் செய்வதற்கான திட்டமிடல்களைச் செய்யலாம். பொதுவாக இத்தகைய தருணங்களில் பேரிடரின் பாதிப்புகள் மறைவதற்கு முன்பாக கொட்டி குவித்து விடுவார்கள். நாம் அத்தனை பேருமே உணர்வுப்பூர்மானவர்கள்தான் இல்லையா? ஆனால் அடுத்த மாதத்திலிருந்து கண்டுகொள்ள ஆட்கள் இருக்க மாட்டார்கள். 

கஜ புயலிலிருந்து அத்தகைய மனநிலை சற்று மாறுபட வேண்டும். உள்ளூர்களில் சரியான நபர்கள் நீண்டகால நோக்கிலான செயல்பாட்டுடன் இறங்கிப் பணியாற்றுவது நல்ல பலன்களைத் தரும். அதுதான் அந்த மக்களுக்கான பெரிய ஆறுதலும் கூட. ஒவ்வோர் ஊரிலும் ஹர்ஷா மாதிரியான அதிகாரிகள் அமைவார்களா என்று சொல்ல முடியாது. மக்களே முன்னெடுக்க வேண்டியதுதான். 

Nov 13, 2018

அக்கினிக் குஞ்சுகள்

சூப்பர் 15 என்றொரு தொடர் நிகழ்வினை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். கடந்த ஆண்டு தொடங்ப்பட்டது. இந்த முறை அடுத்த மாணவர் குழுவைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியை ஆரம்பித்திருக்கிறோம். பதினைந்து முதல் இருபது மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு தொடர்ச்சியான பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்துகிறோம். சூப்பர் 15, சூப்பர் 16 அல்லது சூப்பர் 17 என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப இந்தப் பெயர் மாறுபடும். இந்த வருடத்திற்கான மாணவர்கள் சேர்க்கையினை நவம்பர் மாத இறுதிக்குள் முடிவு செய்து டிசம்பரில் முதல் வகுப்பைத் தொடங்கிவிட வேண்டும் என்பதுதான் திட்டம்.

கடந்த முறை வருடத்தின் தொடக்கத்திலேயே இந்த வகுப்புகளை ஆரம்பித்தோம். அத்தனை மாணவர்களும் தமிழ் வழிக் கல்வி என்பதாலும் கிராமத்தின் பின்னணி என்பதாலும் அவர்களால் கல்லூரிப் பாடத்திலேயே கவனம் செலுத்துவதில் சிரமங்கள் இருந்தன. அதனால் இந்த முறை வகுப்புகளை ஆரம்பிக்கும் தருணத்தில் மாணவர்கள் ஓரளவுக்கு ‘செட்டில்’ ஆகட்டும் என்பதும் ஒரு காரணமாக இருந்தது. 

கடந்த முறை நிசப்தம் வழியாக உதவி பெறும் மாணவர்களுக்கும் மட்டும் இந்தப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. இந்த முறை அப்படியன்று. ‘பற்ற வைத்தால் போதும்’ என்கிற திறனுள்ள மாணவர்கள் அதே சமயத்தில் பற்ற வைக்க ஆள் இல்லாத மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவிருக்கிறோம். முறையாக விண்ணப்பங்களைப் பெற்று, நேர்காணல் நடத்தி மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவிருக்கிறோம்.  எளிய குடும்பப் பின்னணி கொண்ட மாணவர்களுக்கு மட்டும் இந்த வாய்ப்பு வழங்கப்படும். 

வகுப்புகள் ஈரோடு மாவட்டத்தில் நடத்தப்படும் என்பதால் வெகு தூர மாணவர்களை இந்த முறை சேர்த்துக் கொள்ள இயலாது. மாணவர்களுக்கும் அது சாத்தியமாகாது. அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் வகுப்புகளைப் பரவலாக ஏற்பாடு செய்யும் போது பிற மாவட்ட மாணவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.  இந்த வருடம் ஈரோடு, திருப்பூர், கோவை, நாமக்கல், சேலம் மாணவர்கள் வகுப்புகளில் சேர்ந்து கொள்ளலாம்.  மாதத்தில் ஒரு நாள் (வார இறுதியில்) வகுப்பு நடைபெறும். ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.பி.எஸ், ஐ.ஆர்.எஸ் தகுதியில் இருக்கும் அதிகாரிகள் பயிற்றுநர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் தவிர ஆங்கிலம், மனோவியல் உள்ளிட்ட வல்லுநர்களும் வகுப்புகளை நடத்துவார்கள். அடுத்தடுத்து எதைப் படிக்கலாம், திறன் தேர்வுகளுக்கான தயாரிப்புகள் என்பதோடு சேர்த்து மொத்தமான ஆளுமை உருவாக்கப் பயிற்சியாக இருக்கும். 

கடந்த முறை பயிற்சி பெற்றவர்களில் ராஜேந்திரன் (ஐஐடியில் ஆராய்ச்சி முனைவராகச் சேர்ந்திருக்கிறார்), அரவிந்த் (மீன்வளக் கல்வியில் முதலாண்டு முடிக்கிறார்), தமிழரசன், சார்லி, விக்னேஷ் உள்ளிட்ட ஜிம்னாஸ்டிக் மாணவர்களைக் குறிப்பாகச் சொல்ல முடியும். இந்த வருடம் அதைவிடச் சிறப்பான முடிவுகளை அடைய வேண்டும் என்பதுதான் இலக்கு. 

மாணவர்கள் தங்கள் விவரங்களை மின்னஞ்சல் அல்லது தபால் வழியாக அனுப்பி வைக்க வேண்டும். (பெயர், கல்லூரி, எந்த ஆண்டு படிக்கிறார், ஊர்) ஆகிய விவரங்களை அனுப்பி வைத்தால் முதற்கட்டத் தேர்வுக்குப் பிறகு நேர்காணலுக்கு அழைக்கிறோம். நவம்பர் 22க்குள் இந்த விவரங்களை அனுப்பி வைக்கவும். அந்த வார இறுதியிலேயே நேர்காணல் நடத்தப்படும். டிசம்பர் முதல் வாரத்தில் வகுப்புகளைத் தொடங்கிவிடலாம். 

மேலதிக விவரங்களுக்கு +91 98420 97878 (திரு. அரசு தாமஸ்) என்ற எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவும். 

இந்தத் தொடர் பயிற்சிக்குக் கட்டணம் எதுவுமில்லை. முழுமையான இலவசப் பயிற்சி. தவிர்க்க முடியாத காரணங்களைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணத்தைச் சொல்லி ஒரு வகுப்புக்கு வராமல் இருந்தாலும் அடுத்த வகுப்புக்கு அனுமதி மறுக்கப்படும். மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டிகள்(Mentor) நியமிக்கப்படுவார்கள். அவர்கள் மாணவர்களைப் பின்தொடர்வார்கள். 

“அக்கினிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்-அதை
அங்கொரு காட்டிலோர் பொந்திடை வைத்தேன்;
வெந்து தணிந்தது காடு;-தழல்
வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ?
தத்தரிகிட தத்ரிகிட தித்தோம்.”

அக்கினிக் குஞ்சுகளை அடையாளம் காண உதவுங்கள். முதலாமாண்டு அல்லது இரண்டாமாண்டு படிக்கும் மாணவர்கள் யாரேனும் இந்தப் பயிற்சி வகுப்புக்குப் பொருத்தமானவர்களாக இருப்பார்கள் எனக் கருதும் பட்சத்தில் அவர்களிடம் இந்தத் தகவலைப் பகிரவும்.  

நன்றி.

Nov 9, 2018

இலவசம்தான்யா நாட்டையே கெடுத்துச்சு...

‘இலவசத்தைக் கொடுத்துக் கொடுத்து நாட்டையே சீரழிச்சு வெச்சுட்டாங்க’ இந்த வசனத்தை யார் ஆரம்பித்து வைத்தது என்று தெரியவில்லை. அரைவேக்காடுகள் இதையே பிடித்துக் கொண்டார்கள். 

வாய்க்கால் வழியோடும் நீரை அள்ளிக் குடிப்பது போல சில இலவசங்களை அனுபவித்திருக்கிறேன். சட்டென்று இலவச பஸ் பாஸ் நினைவுக்கு வருகிறது. பள்ளிப்படிப்பு கூட இலவசம்தான். சுயபுராணம் அவசியமில்லை. ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால், நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகவாகவோ தமிழகத்தில் பெரும்பாலான கிராமத்தவர்கள்/நடுத்தர ஏழை மக்கள் இலவசத்தை ஏதாவதொரு வகையில் அனுபவித்திருப்பார்கள் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். இப்படி அனுபவித்து மேலே வந்தவர்களே ‘இலவசம்தான்யா நாட்டையே கெடுத்துச்சு’ என்கிறார்கள். அதுவொரு ஃபேஷன்.

இலவசம் என்பதில் நூறு சதவீதம் சரியான தன்மை இருக்கிறது எனச் சொல்ல முடியாது. குளறுபடிகள் இருக்கின்றன. இலவசத்தை அரசியலாக்கியிருக்கிறார்கள். ‘ஆதரவற்றோர் நிதி வாங்கணும்ன்னா கூட கட்சியின் உறுப்பினர் அட்டை அவசியம்’ என்று பேசுகிற அயோக்கிய அரசியல்வாதிகள் இருக்கிறார்கள். இலவசம் என்பதனை வாக்குக்கான உபாயமாக்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இத்தகைய குறைகளையெல்லாம் மட்டும் தரவுகளாக வைத்துக் கொண்டு பொதுப்படையாகப் பேசினால் அரைவேக்காடு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். 

சில நாட்களுக்கு முன்பாக தர்மபுரிப் பக்கம் ஒருவரைப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. மலைகளுக்குள் ஒரு கிராமம் அது. வேறொரு நண்பர் பைக்கில் அழைத்துக் கொண்டு போனார். கடுமையான வறட்சி நிலவுகிற பகுதி. ஒரு கிராமத்தின் ஆலமர நிழலில் இளநீர் வைத்திருந்தார் ஒருவர். நான்கு இளநீர் மட்டும்தான். அநேகமாக ஒரு நாளைக்கு அவ்வளவுதான் வியாபாரம் ஆகும்.

அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு ஆயாவைக் காட்டினார். தொண்ணூறு வயதிருக்கும். கூனிக் குறுகி படுத்திருந்தது. மாதமானால் ஆதரவற்றோர் நிதி ஆயிரம் ரூபாய் வருகிறது. அதை வாங்கி உயிரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. கிழிந்த ஆடையைப் போலக் கிடந்த அந்த ஆயாவை யார் பார்த்தாலும் மனம் நெகிழ்ந்துவிடும். அதே ஆதரவற்றோர் நிதியை வாங்குகிற வேறு ஆட்களையும் தெரியும். மகன் அரசு அதிகாரியாக இருப்பான். ஆனால் அம்மாவோ அப்பாவோ அரசு நிதி வாங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். ‘இவங்களுக்கு என்ன கேடு?’ என்று இலவசத்தை விமர்சிக்கும் நம் கண்களுக்கு அந்த தர்மபுரி ஆயா எந்தக் காலத்திலும் புலப்படாது என்பதுதான் துரதிர்ஷ்டம். ஒருவன் அரசாங்கத்துப் பணத்தைத் திருடுகிறான் என்பதற்காக அந்த ஆயாவுக்கும் சேர்த்து ஆதரவற்றோர் நிதியைக் கொடுக்கக் கூடாது என்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம் ஆகும்?

அதே தர்மபுரியில்தான் கிராமங்களில் ஆண்களைச் சர்வசாதாரணமாக பகல் நேரத்தில் பார்க்க முடிந்தது. வேலைக்குப் போகாத மனிதர்கள். தர்மபுரியில் மட்டுமில்லை- பல ஊர்களிலும் இதுதான் நிலைமை. ‘எங்கே சார் வேலையிருக்குது’ என்கிறார்கள். பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் அமர்ந்து வசனம் எழுதினால் ‘இலவசம் மட்டுமில்லைன்னா வேலைக்கு போய்டுவாங்க’ என்று எழுதலாம். எத்தனை கிராமங்களில் வருடத்தின் அனைத்து நாட்களிலும் வேலை இருக்கிறது என்பது கிராமத்து ஆட்களுக்குத்தான் தெரியும். எதையும் இட்டுக்கட்டிச் சொல்லவில்லை. மிகப் பின் தங்கிய கிராமத்தின் மளிகைக்கடைக்காரர் ‘எம்பொண்ணு சென்னையில் இருக்கா’ என்று மிகச் சாதாரணமாகச் சொல்கிறார். எப்படி சாத்தியமானது? வேலையே இல்லாத கிராமத்திலிருந்து எப்படி ஒருவன் தலையெடுக்கிறான்? ‘சோத்தையும் போட்டு புள்ளையையும் பார்த்துக்கிறாங்க; வீட்ல இருக்கிறதுக்கு பதிலா பள்ளிக்கூடம் போகட்டும்’ என்று நினைக்கிற பெற்றோரின் சதவீதம் இங்கு அதிகம். அப்படித்தான் பலருக்கும் பள்ளிக்கூடம் அறிமுகமாகிறது.

‘பை வாங்கக் காசு கொடு; புஸ்தகம் வாங்கக் காசு கொடு; செருப்பு வாங்கக் காசு கொடுன்னு கேட்கிறதா இருந்தா நீ பள்ளிக்கூடமே போக வேண்டாம்’ என்று சொல்கிற பெற்றோர்கள் இல்லையென்று நினைக்கிறீர்களா? அப்படி நினைத்தால் உங்களுக்கு நிதர்சனத்தைப் பற்றிய எந்தப் புரிதலுமில்லை என்று அர்த்தம். அப்படிப்பட்ட பெற்றோரின் குழந்தை பள்ளியில் படிக்க வேண்டுமானால் எல்லாவற்றையும் இலவசமாகத்தான் கொடுத்தாக வேண்டும். 

‘பத்தாவது முடிச்சுட்டா தாலிக்குத் தங்கம் கிடைக்கும் என்று நினைப்பவர்கள் எவ்வளவு பேர் என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா? ‘இந்த ஒரு வருஷம் படிச்சா லேப்டாப் கிடைக்கும்’ என்பார்கள். ‘சைக்கிள் கிடைக்கும்’ என்பார்கள்.  இப்படி ஏதாவதொரு இலவசத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ஒரு வருடப் படிப்பைத் தொடர்கிற மாணவனோ மாணவியோ பள்ளிப்படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்துக் கல்லூரியில் சேர்வது விபத்து என்று கருதினால் அது உங்களின் புரிதலில் இருக்கும் பிழை. ‘நூத்துல ஒருத்தன்தான் அப்படி மேலே வருவான்’ என்று சாதாரணமாகச் சொல்லிவிடலாம். தொண்ணூற்றொன்பது பதராகப் போனாலும் ஒன்று மணியானதே என்று சந்தோஷப்பட வேண்டும் என்பதுதான் சரியான அணுகுமுறை. 

குவாரியில் கல் உடைக்கும் பெற்றோரின் குழந்தை கல்லூரி வரைக்கும் போய் காவல்துறையில் பணியில் சேர்ந்ததை நேரடியாகப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒய்யல், வாழை மாதிரியான சில அமைப்புகள் கிராமங்களிலும் நரிக்குறவர் மாதிரியான விளிம்புநிலை மக்களிடத்தும் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் விசாரித்துப் பார்த்தால் தெரியும். அவன் படிக்கிறான், வேலைக்குப் போகிறான் என்பது இரண்டாம்பட்சம். முழுமையாக எழுதப்படிக்கத் தெரிந்தவன் ஆகிவிடுகிறான்.  அது பெரிய பலனில்லையா? இனிமேல் இங்கு கல்வி இலவசமில்லை. சோறு இலவசமில்லை என்று சொல்லிப் பாருங்கள். ‘படிச்சுக் கிழிச்சது போதும்; வேலைக்கு போகட்டும்’ என்று தள்ளுகிற பெற்றோர்தான் கணிசமாக இருப்பார்கள். 

இதையெல்லாம் சொன்னால் கல்வி, சோறு எல்லாம் இலவசமாகக் கொடுப்பதில் பிரச்சினையில்லை. மிக்ஸி, கிரைண்டர், டிவியெல்லாம் அவசியமா? என்று கிளம்பிவிடுவார்கள். கூலி வேலைக்குச் செல்கிற பெண்கள் காலையில் ஆறு மணிக்கு சோறாக்கி வைத்துவிட்டு தோட்டத்தில் இருப்பார்கள். அந்தப் பெண்களிடம் விசாரிக்க வேண்டும். கிரைண்டர் பிரையோஜனமாக இருக்கிறதா? மிக்ஸியைப் பயன்படுத்துகிறீர்களா? என்றெல்லாம். பத்து மணிக்கு ஐடி நிறுவனத்துக்கு வேலைக்குச் செல்வதற்காக எட்டு மணிக்கு எழுந்து சாண்ட்விச் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கிளம்புகிறவர்களுக்கு இதன் பலன்கள் புரியுமா என்று தெரியவில்லை.

‘இந்தப் பக்கம் இலவசத்தை வாங்கி வித்துட்டு அடுத்த பக்கம் டாஸ்மாக்ல குடிக்க போய்டுறான்’ என்பதும் ஒரு பாப்புலர் டயலாக். இப்படி நம்முடைய கண்களுக்குத் தவறுகள் மட்டுமேதான் தெரியும். திமிரெடுத்தவன் கைகளுக்கு போகிற இலவசங்களை மட்டும்தான் விமர்சிப்போம். ஆனால் அதே இலவசத்தை வாங்குகிற எளிய மனிதர்கள் எல்லாப் பக்கமும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தரப்பு நியாயத்தை ‘பன்ச்’சாக எழுதினால் கைதட்டு கிடைக்காது அல்லவா? விட்டுவிடுவோம்.

எல்லாவற்றிலும் குறைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். அதுவும் இவ்வளவு நெரிசல் மிகுந்த தேசத்தில், அரசியல் என்பதே வியாபாரமாகிவிட்ட காலத்தில், அரசாங்கம் பெரும்பாலான மக்களை மனதில் வைத்துக் கொண்டு சில திட்டங்களை நிறைவேற்றும் போது குறைகள் அதிகமாகத்தான் இருக்கும். இலவசப் பொருட்களுக்கான டெண்டர் விடுவதில் தொடங்கி டெண்டரை எடுத்தவனிடம் கமிஷன் வாங்குவது வரை ஏகப்பட தில்லாலங்கடி வேலைகள் இருக்கின்றன. மறுக்கவில்லை. அதே சமயம் இந்தச் சமூகத்தின் இண்டு இடுக்குகளைப் புரிந்து கொண்டு குறைகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான சாத்தியங்களை முன்வைக்கலாம். அதைவிட்டுவிட்டு ‘இலவசம்தான் நாட்டைக் கெடுக்குது’ என்று வாட்ஸாப்பில் வருவதைப் பார்த்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தால் அதைவிட முட்டாள்த்தனம் எதுவும் இருக்க முடியாது.

Nov 6, 2018

ஞானம்

நரகாசுரனைத் தமது ஆளாக ஏற்றுக் கொண்டு ‘திராவிட விருந்து’ ஒன்றுக்கு ஏற்பாடு செய்திருப்பதாக சுவரொட்டி கண்ணில்பட்டது. அநேகமாக ஆரியத்துக்கு எதிரான விருந்தாக இருக்கும். இன்னொரு குழு ‘முப்பாட்டன் நரகாசுரன்’ என்று போஸ்டர் அடித்திருந்தார்கள். அவர்களுக்கு எல்லோருமே முப்பாட்டன்தான். அடித்து விட வேண்டியதுதானே? இன்னொரு போஸ்டரில் நரகாசுரனைப் பறையர் இனத்தில் சேர்த்திருந்தார்கள். அடுத்தடுத்த வருடங்களில் இன்னும் சில சாதியினர் தமது சாதியில் சேர்த்துச் சாதிச்சான்றிதழ் வாங்கிவிடுவார்கள். இப்படி வகை தொகையில்லாமல் அலசிவிடுவதில் நம்மவர்களுக்கு நிகர் நம்மவர்தான். பார்க்கிறவனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட வேண்டும். அவ்வளவுதான் நோக்கம். 

சீனி.வேங்கடசாமியின் ஆய்வுக் களஞ்சியத்தில் ஒரு குறிப்பு வருகிறது. அந்தக் குறிப்பின்படி சமண சமயத்தின் மகாவீரர் அந்தக் காலத்தில் ஒரு நாட்டின் அரண்மனையில் அமர்ந்து பிரசங்கம் செய்கிறார். விடிய விடியப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அதனை அந்த ஊர்க்காரர்கள் சிரத்தையாகக் கேட்டுவிட்டு ‘இனி இங்கேயே தூங்கிக்கலாம்...விடிந்து வீட்டுக்குச் செல்லலாம்’ என்று உறங்கிவிடுகிறார்கள். விடிந்து பார்த்தால் மகாவீரர் அந்த இடத்திலேயே வீடு பேற்றை அடைந்துவிடுகிறார்.  அதனைத் தெரிந்து கொண்ட அரசன் மகாவீரர் வீடுப் பேற்றை அடைந்ததன் நினைவாக இன்றைய தினத்தை ‘தீப வரிசை’ வைத்து நினைவில் நிறுத்தியிருப்போம் என்கிறார். அதுதான் தீபாவலி. (ஆவலி என்றால் வரிசை). 

நரகாசுரன் முப்பாட்டன், நரகாசுரன் பறையன் என்பதையெல்லாம் விட சீனி.வேங்கடசாமி சொன்னதுதான் ஓரளவு பொருத்தமானதாகவும் இருக்கிறது. அவர் வரலாற்று ஆய்வாளர். பொருத்தமாகத்தான் சொல்வார். 

தீபாவலி என்பது ஆரியப்பண்டிகை, தமிழ் மண்ணுக்குச் சம்பந்தமில்லாதது என்பதையெல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அந்தப் பண்டிகை இங்கேயும் கொண்டாடப்பட்டதுதான். சமணம் செழித்திருந்த பகுதிகளில் நம் பகுதியும் ஒன்று. கொங்கு நாட்டில் இன்னமும் சமணக் கோவில்கள் நிறைய இருக்கின்றன. சமணர்களின் அடையாளங்கள், சமணச் சின்னங்களை பல இடங்களில் காண முடியும். விஜயமங்கலம், திங்களூர் ஆகிய கோவில்கள் சமணர்களின் கோவில்கள். மங்கலம், பள்ளி என்று முடிகிற ஊர்கள் பெரும்பாலும் சமணத் தொடர்பு கொண்ட ஊராக இருக்கும். கொஞ்சம் துருவிப் பார்த்தால் நமக்கே தெரியும்.  அப்படி சமணர்கள் செழித்திருந்த காலத்தில் இங்கும் தீபாவளி கொண்டாடப்பட்டிருக்கும். பிறகு நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் வலுவடைந்து சமணமும், சைவமும் இன்னபிற பிரிவுகளும் செழித்து நம் மண்ணில் சமணம் வீழ்ச்சியடைந்த போது தீபாவலிக்கும் ஒரு புராணக் கதையை இணைத்துவிட்டிருக்கக் கூடும். 

இப்பொழுது ‘பட்டாசு அதிகமா வெடிக்காதீங்கய்யா’ என்று நல்லெண்ணத்தில் ஒருவர் சொன்னால் கூட ‘நீ செத்துடு’ என்று மனசாட்சியே இல்லாமல் சொல்கிறார்கள். இவர்கள்தான் மதத்தைக் காக்க வந்தவர்கள் என்று கொடி பிடிக்கிறார்கள். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. எல்லாவற்றையும் அரசியலாகவும், வாக்குகளாகவும், மதமாகவும் பார்க்கத் தொடங்கியதன் விளைவுகளைப் நேரடியாகப் பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறோம். தீரன் சின்னமலையில் தொடங்கி வ.உ.சி வரைக்கும் எல்லோரையும் சாதியில் அடைத்துவிட்டோம். தீபாவலிக்கு இந்துக் கடைகளில் மட்டுமே துணி எடுங்கள் என்பது வரை கீழ்த்தரமான பிரச்சாரத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். எங்கே போய் முடியும் என்று தெரியவில்லை.

ஒரு விழாவைக் கொண்டாடும் போது அதன் ஆதி அந்தத்தைத் தெரிந்து கொள்வதில் தவறில்லை.  அது அவசியமும் கூட. ஒரு பண்டிகையை நேரடியாக நிராகரிக்காமலும், அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாமலும் அதனைப் புரிந்து கொள்வதுதான் நமது சகிப்புத்தன்மை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும். இதுவரை நாம் கைக்கொண்டிருக்கும் சமத்துவத்தையும் நிலை நிறுத்தும். எல்லாவற்றையும் கண்களை மூடிக் கொண்டு ‘இது இல்லைன்னா அது’ என்று பேசினால் Polarizationல் தான் போய் முடியும். கொண்டாடுகிறவன் என் ஆள்; மறுக்கிறவன் எதிரி என்கிற வாதம் இப்படித்தான் வலுப்பெறுகிறது. 

ஒரு பண்டிகை குறித்து எப்படித் தெரிந்து கொள்வது? சில ஆய்வுகளைப் படிக்கலாம். விவாதங்களை நடத்தலாம். இது தொடர்ச்சியாக நடக்கும் போது சில ஆய்வுகள் நிராகரிக்கப்பட்டு புதிய கருத்துருவாக்கம் உண்டாகலாம். சீனி.வேங்கடசாமி சொன்னது முற்றிலும் தவறானதாகக் கூட இருக்கலாம். அதனை மறுத்துப் பேசலாம். தவறொன்றுமில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் வரலாற்றை எழுதினால் கூட  ‘இவன் நம் எதிரி’ என்று முத்திரை குத்தி கும்மி எடுத்துவிடுவார்கள். காவியோ பச்சையோ- ஒருவன் வண்ண ஆடை உடுத்தி எதைச் சொன்னாலும் அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். கேள்வியும் ஆகாது. விசாரணையும் ஆகாது. அதை மீறிப் பேசுகிறவர்கள், விவாதங்களை மேற்கொள்கிறவர்கள், ஆராய்ச்சிகளை முன் வைப்பவர்கள் எதிரிகளாக நிலை நிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

ஒரு விழாவோ அல்லது பண்டிகையோ வேறொரு மதத்திலிருந்து இரவல் வாங்கப்பட்டிருக்கலாம். அதை இன்னொரு மதம் தன்னுடையதாக முழுமையாக சுவீகரித்துக் கொண்டு தனது அடையாளமாக மாற்றுவதிலும் தவறு எதுவுமில்லை. வரலாறு அப்படித்தான் நகரும். வல்லவன் கபளீகரம் செய்வான். ஆனால் அதை தம்முடைய உரிமையாக நிலை நிறுத்தி, மக்களைப் பகுப்பதற்கான ஆயுதமாக பயன்படுத்தும் போது அது பற்றிய சலனம் உண்டாக வேண்டியது அவசியம்.

தீபாவலி இந்த மண்ணில் கொண்டாடப்பட்ட பண்டிகைதான். தயக்கமில்லாமல் அதனைக் கொண்டாடலாம். சகமனிதனை பாதிக்காமல், அடுத்தவனை வீழ்த்தாமல், மனிதர்களைப் பகுக்காமல் கொண்டாடும் பண்டிகையாக அது இருக்கட்டும். இசுலாமியன் இந்துக் கடைகளிலும், கிறித்துவர்கள் இசுலாமியர்களின் கடைகளிலும் பொருட்களை வாங்கட்டும். யாரும் குறைந்து போய்விடுவதில்லை. நரகாசுரனை சாதியில் அடைத்தும் அதைக் கொண்டாட வேண்டியதில்லை. 

நிறைய விவாதிக்க இருக்கிறது. பண்டிகைகள் என்பவை சந்தோஷத்திற்குரியவை. சந்தோஷமானதாக மட்டுமே இருக்கட்டும்.

அனைவருக்கும் இனிய தீப ஒளித் திருநாள் வாழ்த்துக்கள். ஞானம் பரவட்டும்.

Nov 4, 2018

கனவின் முதற்புள்ளி

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக வேணிக்குப் பிறந்தநாள். நான் ஊரில் இல்லை. வழக்கமாக நடப்பதுதான். நேற்றுதான் கேக் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அதுவும் கூட திட்டமிட்டதெல்லாம் இல்லை. ஊருக்குச் செல்லும் வழியில் வேணியின் நண்பர்களின் கேக் கடை இருக்கிறது. ‘அங்க போலாமா?’ என்று கேட்டாள். அதையும் மறுப்பது மனசாட்சிக்கே விரோதம். 

கேக் கடைக்காரர் சுதாகருடன் எனக்கு அறிமுகமுண்டு. பெங்களூரில் இருந்த போது கொஞ்சம் பேசியிருக்கிறேன். அவரது மனைவி பூர்ணிமாவும் வேணியும் நல்ல நண்பர்கள். வகுப்புத் தோழிகள். சுதாகரும் அதே வகுப்புதான். காதல் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள். பெங்களூரில் இருந்த போது சுதாகர் ‘மைண்ட் ட்ரீ’ மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியில் இருந்தார். அதன் பிறகு கணவனும் மனைவியும் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு சிங்கப்பூர் சென்றார்கள். அங்கே ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் இருந்திருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். திடீரென்று மென்பொருள் வேலையை விட்டுவிட்டு வந்து கேக் கடை ஆரம்பித்துவிட்டார்.

வேணி சொன்ன போது ஆச்சரியமாக இருந்தது. எல்லோராலும் இப்படி முடிவெடுத்துவிட முடியாது. ஒன்றாம் தேதியானால் சம்பளம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. வாழ்க்கை அமைதியாகப் போய்க் கொண்டிருக்கும் போது விட்டுவிட்டு வந்து வீதிக்கு வீதி கடையைத் திறந்து வைத்திருக்கும் மலையாளிகளுடன் சண்டை போடுவது லேசுப்பட்ட காரியமா என்று நினைத்தேன்.

நிலா’ஸ் கேக். 

டீக்கடை மாதிரியான அமைப்பு இல்லை. கே.எம்.சி.எச்சுக்குப் பின்னால் காளப்பட்டி செல்லும் சாலையில் வீடு ஒன்றை வாடகைக்குப் பிடித்து அலங்காரம் செய்து அட்டகாசமான கேக் கடையாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். அதற்கே சில லட்சங்கள் செலவு பிடித்திருக்கும். 

‘உங்களுக்கு முன்னாடியே கேக் செய்யத் தெரியுமா?’ என்று நேற்று சுதாகரைக் கேட்டேன். 

‘இன்னைக்கு வரைக்கும் தெரியாது’ என்றார். முரட்டுத்தனமான தைரியம். அவர் கோயமுத்தூர் கூட இல்லை. வேறு ஏதோவொரு மாவட்டம். எப்படி கோவையை முடிவு செய்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஊர் பற்றித் தெரியாது; தொழில் பற்றித் தெரியாது; கேக் பற்றித் தெரியாது. எல்லாமே துணிச்சல்தான். சுதாகரின் உறவுக்காரர் ஒருவர் கேக் கடையில் பணியாற்றியிருக்கிறார். அவருக்கு கேக் தயாரிக்கத் தெரியுமாம். இருவரும் இணைந்து தொழிலை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். கேக் தயாரிப்பது உறவுக்காரரின் வேலை. கடை நிர்வாகம் தொடங்கி டெலிவரி பாய் வேலை வரைக்கும் சுதாகர் பார்த்துக் கொள்கிறார். 

பணம், காசு, உழைப்பு, இத்யாதி இத்யாதி கூட இரண்டாம்பட்சம். ஒரு தொழிலைத் தொடங்கினால் ‘நல்ல வேலையை விட்டுட்டு இப்படித் திரியறான் பாரு’என்று சொல்கிறவர்கள்தான் அதிகமாக இருப்பார்கள். பிற எல்லாவற்றையும் விட இந்த எள்ளலுக்கு பதில் சொல்வது அல்லது அவர்கள் சொல்வதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் தூர எறிவதுதான் பெரிய காரியம்.

கடந்த வருடம் நவம்பரில் கடையை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். எப்படியும் கிறிஸ்துமஸ் வியாபாரம் காப்பாற்றிவிடும் என்று நம்பிக்கைதான். பத்து-பதினைந்து கிலோ கேக் செய்து வைத்துக் கொண்டு வழி மீது விழி வைத்துக் காத்திருந்தால் ஒரேயொரு ஆள் கூட வரவில்லையாம். நொந்து போனவர்கள் அடுத்த ஒரு வார காலத்தில் விளம்பரங்களைச் செய்து புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டத்துக்குள் ஓரளவு வாடிக்கையாளர்களை ஈர்த்திருக்கிறார்கள். எல்லாமே அனுபவம்தான்.

இந்த வருட தீபாவளிக்கு ‘கான்செப்ட் கேக்’ தயாரித்து வைத்திருக்கிறார்கள். பட்டாசு வடிவங்களில் சாக்லெட்கள் இருந்தன. சில நிறுவனங்கள் ஆர்டர் கொடுத்திருக்கின்றன. ஆன்லைன் வழியாக நிறையப் பேர் கேட்டிருக்கிறார்கள். கணிசமான விற்பனை போலிருக்கிறது. ‘நட்டமுமில்லாமல், இலாபமுமில்லாத ஒரு நிலைக்கு வந்துவிட்டோம்’ என்றார். அதற்கு ஒரு வருடம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடத்துக்கு வருவதுதான் தொழிலில் மிகப்பெரிய சூட்சமம். வட்டிக் கணக்கு, வாடகை, ஆட்களின் சம்பளம், மூலப்பொருட்கள் என எல்லாவற்றையும் சமாளித்து இனிமேல் கைக்காசு போட வேண்டியதில்லை என்கிற இடத்துக்கு வந்துவிட்டால் போதும். அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்துவிடலாம். 

‘ஃப்ரான்ச்சைஸ் கேட்கிறார்கள்’ என்றார். இனி முன்னேறுவதில் பெரிய தடை இருக்காது எனச் சொல்லிவிட்டு வந்தேன். 

‘ஏதாவது தொழில் தொடங்க வேண்டும்’ என்று சிலர் சொல்வார்கள். ‘ஆனா எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது’ என்றும் ஒரு வரியைச் சேர்த்துக் கொள்வார்கள். கொஞ்சம் விசாரித்துப் பார்த்தால் இங்கே தொழில் தொடங்குகிறவர்களில் தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேர் அப்படித்தான். அடியும் தெரியாது; முடியும் தெரியாது. அதையும் இதையும் செய்து கடைசியில் ஒரு ரூட் கண்டுபிடித்து மேலேறி வருகிறவர்கள்தான் பெரும்பான்மையானவர்கள். சுதாகர் கதையைச் சொல்ல வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

www.nilascake.com
+91 9952720554

Nov 2, 2018

ஜெகஜாலக் கில்லாடிகள்

எங்கள் ஊரில் ஒரு வணிகர் இருந்தார். வீட்டில் மனைவி முறுக்கு சுட்டுக் கொடுத்தால் கொண்டு போய் விற்று வருவதுதான் அவரது வேலை. ருசி நன்றாக இல்லை என்றோ அல்லது நன்றாக இருக்கிறது என்றோ யாராவது சொன்னால் அப்படியே வந்து மனைவியிடம் சொல்லிவிடுவார். அவர் சரி செய்து கொள்ள வேண்டும். முறுக்கு பற்றிய டெக்னிக்கல் அறிவு எதுவும் வணிகருக்கு இல்லை. ஆனால் புதிய கடைகளைக் கண்டறிவது, விலை நிர்ணயம் செய்வது என சகலத்திலும் வணிகர் கில்லாடி. மனைவிக்கு வீட்டை விட்டு வெளியில் போகத் தெரியாது. ஆனால் இப்படியே கணவனும் மனைவியுமாக கோடிகளைச் சம்பாதித்து விட்டார்கள்.

இந்தக் கதை இருக்கட்டும். 

எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக கூகிள் நிறுவனமானது சுற்றுலா மற்றும் பயணம் சார்ந்த மென்பொருட்களைத் தயாரித்து சந்தைப்படுத்திக் கொண்டிருந்த ITA Matrix என்ற நிறுவனத்தை வாங்கியது. எதற்கு கூகிள் சம்பந்தமில்லாமல் இதை வாங்குகிறது என்று பலரும் கேள்வியெழுப்பினார்கள். ஆனால் அதன் பிறகு கூகிள் பல புதிய சேவைகளை வழங்கத் தொடங்கியது. உதாரணமாக விமானத் தாமதங்களை முன் கூட்டியே கணிப்பது, பயணத் திட்டமிடல்களுக்கு உதவுவது- இப்படி வரிசையாக அடுக்கலாம். எல்லாமே பயணம் சம்பந்தப்பட்டது. 

இன்றைக்கு சில்லறை வணிகத்தில் அமேசானை அடித்துக் கொள்ள ஆள் இல்லையோ- இந்திய அண்ணாச்சி கடைகள் வரைக்கும் அது விட்டு வைக்கவில்லை. அதே போல கூகிள் சில வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறது. பயணத்துறையில் கூகிள் முழு ஆதிக்கம் செலுத்த ஆரம்பித்திருக்கிறது. இன்னமும் சில ஆண்டுகளில் இதன் வீச்சை புரிந்து கொள்ள முடியும். 

அமேசான், கூகிள் போன்ற நிறுவனங்களின் வல்லாதிக்கம் என்பது அரசியல்/வணிகம் சம்பந்தப்பட்டது. அப்படி வல்லாதிக்கத்தைச் செலுத்த தொழில்நுட்பம் அவசியமல்லவா? முறுக்குக்கடைக்காரரின் மனைவி பலமாக இருந்து, முறுக்கும் சுவையாக இருந்தால்தான் வணிகர் சந்தையில் ஆதிக்கம் செலுத்த முடியும். அதே போலத்தான் அமேசானாக இருந்தாலும் சரி; கூகிளாக இருந்தாலும் சரி தமது தொழில்நுட்பம் வலுவாக இருந்தால் மட்டுமே அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர முடியும். 

அமேசான் சில்லறை வணிகத்தில் எவ்வாறு வெற்றி பெற்றது? 

முதலில் மக்களுக்கு எளிதாக ஷாப்பிங் செய்வதற்கு தேவையானவற்றை தமது வலைத்தளம் மூலம் செய்தது. பின்னர் அதன் வாடிக்கையாளர்களை மீண்டும் மீண்டும் வரக் கூடிய  விசுவாசமான வாடிக்கையாளர்களாக மாற்றி அதன் மூலம் மேலும் வளர்ச்சி அடைந்தது. மூன்றாவதாகத் தகவல், தகவல், மேலும் தகவல். ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரின் அத்தனை தகவலையும் சேகரித்தது. அடுத்த கட்டம்தான் முக்கியமானது. சேகரித்த தவலை எப்படி தொழில் விருத்திக்குப் பயன்படுத்துவது? வாடிக்கையாளர் எந்தப் பொருளைத் தேடுகிறார். எப்படி இருந்தால் வாங்குகிறார். எந்த வகையான பொருட்களை தவிர்க்கிறார் என அத்தனை தகவல்களையும் பகுத்துத் தொகுத்தது. அதுதான் டேட்டா அனலிடிக்ஸ். ஒரே தடவையில் இந்த வேலை முடிந்துவிடுவதில்லை. தொடர்ந்து உருவேற்றிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். (continuous measurement, innovate/improvize). அதைத்தான் இந்த ஜெகஜாலக் கில்லாடி நிறுவனங்கள் செய்கின்றன. 

இந்த நுட்பத்தைத்தான் கூகிளும் செய்கிறது. அமேசானும் செய்கிறது.

கூகிள் நிறுவனத்திடம் ஏற்கனவே மிகுதியான தகவல் இருக்கிறது - மக்கள் கூகிள் மூளும் தேடும் தகவல்கள், ஜிமெயில் மூலம் பயணம் குறித்த விவரங்கள் என என்னைப் பற்றியும் உங்களைப்பற்றியும் நமக்கே தெரியாத பல விஷயங்கள் கூகிளுக்குத் தெரியும் . இந்தத் தகவல்களையெல்லாம் தன்னுடைய தொழில் விருத்திக்குப் பயன்படுத்துகிறது. ஒரு உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமானால் எப்பொழுதாவது கோவா போகலாம் என்று ஒரு முறை கூகிளில் தேடி பிறகு விட்டுவிடுங்கள். அதன் பிறகு அது நம்மை வலை வீசிக் கொண்டேயிருக்கும். கோவா செல்வதற்கான சலுகையுடன் கூடிய விமான டிக்கெட், தங்கும் விடுதி வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் கவர்ச்சியாகக் காட்டும். ஒருவனைக் கவிழ்க்க வேண்டுமானால் முதலில் அவனது ஆசையைத் தூண்ட வேண்டும். அதில் இந்த நிறுவனங்கள் கில்லாடிகள்.

இதையெல்லாம் பார்த்துத்தான் பல ஹோட்டல் மற்றும் விமான நிறுவனங்கள் ஏற்கனவே பெருந்தகவல் (பிக் டேட்டா) மற்றும் செயற்கை அறிவுத்திறம் (Artificial Intelligence) சார்ந்த முதலீடுகளை செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். காலங்காலமாக இந்தத் துறையில் இருப்பவர்கள் பயணியர் குறித்து பெருமளவிலான தகவல் இருக்கும். அதை தொழில்நுட்பத்தின் உதவி கொண்டு எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்வது என்று தெரியாமல் ஒரு பலனுமிருக்காது. இன்னும் பத்தாண்டுகளில் ‘இங்கு ஆன்லைன் டிக்கெட் புக்கிங் செய்து தரப்படும்’ என அமர்ந்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு குறைகிறது என்று மட்டும் கவனியுங்கள். காலி செய்துவிடுவார்கள்.

எல்லாமே தகவல்தான். அதை எப்படிச் செய்கிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. 

அமேசான்,  ஹோல் புட்ஸ் (Whole foods), மோர் சூப்பர் மார்கெட் முதலிய நிறுவனங்களை வாங்கியது போல கூகிளும் பயணத் துறையில் உள்ள மற்ற நிறுவனங்களைக் கபளீகரம் செய்ய வாய்ப்பிருக்கிறது. ஒரு ஸ்டார்ட்-அப் ஆரம்பிக்கலாம் என்று நினைப்பவர்கள் இதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு கொஞ்சம் வளர்ந்தால் போதும். விற்றுவிட்டு பெருந்தொகையைக் கண்ணில் பார்த்துவிடலாம். 

தகவல்களைச் சேகரிப்பது மற்றும் தகவல் செயலாக்கம் இரண்டும் செய்த பின்னர் தான் தகவல் பகுப்பாய்வு செய்து அதில் இருந்து பயனுள்ள தகவல்களை எடுக்க முடியும். பெருந் தகவல்களை சேகரிப்பது மற்றும் தகவல் செயலாக்கம் குறித்து ஏற்கனவே நிசப்தம் தளத்தில் உள்ள சில கட்டுரைகளை வாசிக்கலாம்.

கட்டுரை ஆக்கம்: கீதா சுரேஷ்.

தகவல்களைச் சேகரிப்பது மற்றும் தகவல் செயலாக்கம் குறித்த கேள்விகளை  கீதாவுக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பலாம்: geethashdp@gmail.com

Oct 31, 2018

சினிமா வெளிச்சம்

பிரபலமான இயக்குநர் அழைத்திருந்தார். இது நடந்து சில மாதங்களாகிவிட்டன. அவர் தனது அடுத்த படத்துக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். சென்னையில் உள்ள அலுவலகத்திற்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். காலையிலேயே சென்றுவிட்டேன். நல்ல குளுகுளு அறை. சென்னை வெயிலுக்கு இதமாக இருந்தது. நடிகர், தயாரிப்பாளர் விவரங்களையெல்லாம் சொல்லிவிட்டு   ‘நீங்க இந்தப் படத்துல வேலை செய்யணும்ன்னு எதிர்பார்க்கிறேன்...உங்ககிட்ட இருக்குற சட்டையர் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்’ என்றார். எங்கேயோ படித்திருக்கிறார். அவர் அப்படிச் சொன்னதும் எனக்கு வெகு சந்தோஷம். 

‘கதையைச் சொல்லிவிடுகிறேன்’ என்று ஆரம்பித்து வெகு நேரம் சொன்னார். அன்றைய தினம் முழுக்கவும் கதை தொடர்ந்தது. அவருடைய கதைதான். ஒவ்வொரு காட்சியாகக் கோர்த்து திரைக்கதையையும் தயார் செய்து வைத்திருந்தார். வசனம் மட்டும் நான் எழுத வேண்டும். அவர் சொல்லச் சொல்லக் கதை முழுவதையும் செல்போனில் பதிவு செய்து கொண்டோம். ஊரிலிருந்தபடியே எழுதி அனுப்புகிறேன் என்று அதை வாங்கிக் கொண்டு வந்து பத்து பத்துக் காட்சிகளாக வசனம் எழுதி அனுப்பினேன். அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்று அவ்வப்போது அழைத்துப் பேசுவதுண்டு. அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. சிலவற்றில் மாறுதல்களைச் சொல்வார். மாற்றிக் கொடுப்பேன். சம்பளம் பற்றியெல்லாம் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. நமக்குத்தான் சம்பளம் வருகிறதே. உழைப்புக்கேற்ற கிரெடிட் வந்தால் போதும் என்கிற மனநிலைதான் எனக்கு.

இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்த போது படத்தின் நாயகன் தன் பங்குக்குக் கதையில் சில மாறுதல்களைச் சொல்லியிருக்கிறார். அதற்கு இயக்குநரும் சம்மதித்திருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் என்னையும் சென்னை வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். அவரது அலுவலகத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அன்றைய தினம் அங்கேயே தங்கி அந்தத் திரைக்கதையில் வேலை செய்வதுதான் திட்டம். இரவு உணவை முடித்துவிட்டு லுங்கி, டீஷர்ட்டுக்கு மாறியிருந்தேன். தனது வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டு அரை மணி நேரத்தில் வருவதாக இயக்குநர் கிளம்பினார். அவர் கிளம்பிச் சென்ற பிறகு மேசையின் மீதிருந்த சில காகிதங்களில் ஒன்றில் படத்தில் பணியாற்றுபவர்களின் பட்டியல் இருந்தது. மனம் குறுகுறுக்க அதை எடுத்து ஒவ்வொரு பெயராகப் பார்க்கப் பொறுமையில்லாமல்  ‘வசனம்’ என்ற வார்த்தையைத் துழாவினேன்.  வசனம் என்ற இடத்தில் வேறு ஒருவரின் பெயரை அச்சடித்து வைத்திருந்தார்கள். அவரும் பெயர் தெரியாத ஒருவர்தான். திக் என்றானது. 

அப்பொழுதே இணை இயக்குநரை அழைத்து ‘இந்தப் படத்தில் எனக்கு என்ன கிரெடிட் வரும்?’ என்றேன். அவர் பதறினார். 

‘டைரக்டர்கிட்டயே கேட்டுடுங்க’ என்றார். 

‘இல்ல சார்...அவர்கிட்ட பேசல...நீங்களே சொல்லுங்க’ என்றேன். 

‘வசன உதவின்னு வரும்’ என்றார். படத்துக்கு தேவையான மொத்த வசனத்தையும் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை எழுதிக் கொடுப்போம். எழுபது காட்சிகள் என்றால் ஒரு நாளைக்கு அதிகபட்சமாக மூன்று அல்லது நான்கு காட்சிகளுக்குத்தான் எழுத முடியும். அதற்கு மேல் எழுதுவது கஷ்டம். அப்படியே எழுதினாலும் அதில் கூர்மை குறைந்திருக்கும். இப்படி பல நாள் உழைத்துக் கொடுத்தால் கடைசியில் ‘வசன உதவி’ என்றால் மனம் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.  சினிமா அப்படித்தான். நமக்கு ஒத்து வந்தால் தொடர்ந்து பயணிக்கலாம். எப்பொழுதாவது நம் மீது வெளிச்சம் விழும் என்ற நம்பிக்கையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு எல்லாவற்றுக்கும் ஒத்துப் போக வேண்டும். 

எனக்கு இந்தக் குழு சரிப்பட்டு வராது எனத் தோன்றியது. அப்பொழுதே பேண்ட் சட்டையை மாற்றிக் கொண்டு பையையும் எடுத்துக் கொண்டு ‘ஊரில் ஓர் அவசரப்பணி. வரச் சொல்லிவிட்டார்கள். சாவியை இன்னாரிடம் கொடுத்திருக்கிறேன்’ என்று ஒரு குறுஞ்செய்தியை இயக்குநருக்கு அனுப்பிவிட்டு கிளம்பிவிட்டேன். ஒரே ஓட்டம்தான். பிறகு அவரது அழைப்புகளை எடுக்கவேயில்லை. 

வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு இணை இயக்குநரைச் சந்தித்த போது ‘சார்...பாலகுமாரனே வசன உதவின்னுதான் சினிமா வாழ்க்கையை ஆரம்பிச்சார்’ என்றார். அவர் சொன்னது உண்மையா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த முக்கால் வினாடி க்ரெடிட் வாங்க அவ்வளவு உழைக்க வேண்டியதில்லை எனத் தோன்றியது. இது அவரவர் தனிப்பட்ட விருப்பம்தான். சினிமாதான் வாழ்க்கை என்று முடிவு செய்தவர்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் உழைக்கலாம்.  ‘கோஸ்ட் ரைட்டராக’ இருக்கக் கூடிய எவ்வளவோ எழுத்தாளர்களைத் தெரியும். இந்த கிரெடிட்டுக்காக நாம் செலுத்தக் கூடிய உழைப்பில் வேறு பல வேலைகளைச் செய்துவிடலாம் என்ற மனநிலை வந்துவிட்டது. சினிமா அவ்வளவு உழைப்பைக் கோரக் கூடிய துறை. காலக் கெடு வைத்து நம்மிடமிருந்து உறிஞ்சக் கூடியது. 

பொதுவாக சினிமாத்துறை ஆட்களிடம் பேசினால் தமிழ் சினிமாவில் எழுத்தாளர்களுக்கு ஏகப்பட்ட தேவையிருக்கிறது என்பார்கள். அதற்குக் காரணம் இங்கு பல இயக்குநர்களுக்கு எழுதத் தெரியாது. அவர்களுக்கு எழுதித் தர ஆட்கள் தேவை. ஆனால் அதற்கேற்ற பலன்களை எழுதுகிறவனுக்குத் தர மாட்டார்கள். தமிழ் சினிமாவில் எழுத்தாளர்களை மதிக்கத் தெரிந்த இயக்குநர்கள் வெகு அரிது. எழுத்து பற்றிய அடிப்படையான புரிதலற்ற இயக்குநர்கள்தான் இங்கே அதிகம். என்னுடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தில் இயக்குநர் சசி மாதிரியானவர்களிடம் பணிபுரிவது நல்ல அனுபவம். ஆனால் அத்தகைய இயக்குநர்கள் வெகு சொற்பம். 

‘வசன உதவி’ என்று கிரெடிட் கொடுப்பதாகச் சொன்ன இயக்குநர் மீது கூட எனக்கு பெரிய குற்றச்சாட்டில்லை. நேர்பேச்சில் நல்ல மரியாதை கொடுக்கத் தெரிந்த மனிதர் அவர். எனக்குத்தான் பேரம் பேசத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை உறுதியாகப் பேசியிருந்தால் அவர் சரி என்று சொல்லியிருக்கக் கூடும். சினிமாத் துறை அப்படித்தான். நம் மீது வெளிச்சம் விழும் வரையிலும் துச்சமாகத்தான் மதிக்கும். அந்த வெளிச்சத்துக்குத்தான் உதவி இயக்குநர்கள் இவ்வளவு தூரம் போராடுகிறார்கள்.

‘அவர்கிட்ட பேசி சமாதானம் செஞ்சுக்கலாம்’ என்கிற மனநிலைதான் பெரும்பாலானோருக்கும். ‘அவரே பேசிட்டாரு’ என்று சரி என்று சொல்லுகிற மனிதர்களும் இங்குதான் அதிகம். வெளிச்சம் விழ விழத்தான் நமக்கான அந்தஸ்து வலுப்பெறும். ஆனால் அந்த வெளிச்சம் விழும் வரைக்கும் நாம் வளைந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ‘எங்கே இருட்டில் விழுந்துவிடுவோமோ’ என்ற பயத்திலேயே  வெளிச்சம் நிறைந்தவர்களைப் பார்த்து பலரும் பம்மிவிடுகிறார்கள். 

Oct 30, 2018

ஏழரை மணி நேரச் சந்தோஷம்

‘சென்னை போய்ச் சேர எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?’ கோவை எக்ஸ்ப்ரஸில் எதிரில் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பையன் கேட்கும் வரையில் கவனம் அவள் மீதுதான் இருந்தது. இசுலாமியப் பெண். பச்சை நிறப் புடவை. அதன் மீது பர்தா அணிந்திருந்தாள். அதுவரை அவனருகில் அவ்வளவு அன்னியோன்யமாக இருந்தவள் அவன் திடீரெனக் கேட்டவுடன் சற்று சிணுக்குற்று என்னைப் பார்த்தாள். 

கவனத்தை அவன் பக்கம் திருப்பி ‘ஏழரை மணி நேரம் ஆகும்’ என்றேன். அதன் பிறகு வலுக்கட்டாயமாக ஜன்னலுக்கு வெளியில் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தேன். ஆனாலும் அவளது செய்கைகள்தான் தூண்டில் வீசிக் கொண்டிருந்தது. 

புதிதாகத் திருமணமாகியிருந்த புது ஜோடி. அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். திங்கட்கிழமை மதியம் என்பதால் வண்டியில் பெரிய கூட்டமில்லை.  டீ,காபி விற்பவர்கள் மட்டும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக போய் வந்தார்கள். தம்பதியின்  மீதிருந்த கவனத்தை முழுமையாக திசை மாற்ற முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் தனது செல்போனைத் தடவியபடி அவளுக்கான அனைத்து வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கிக் கொடுத்திருந்தான். வாழ்க்கையின் எல்லாவிதமான சந்தோஷத்தையும் இந்த ஏழரை மணி நேரத்தில் அனுபவித்துவிட முடியும் என்கிற உற்சாகத்தில் இருந்தாள் அவள். 

எல்லை மீறாத சீண்டல்கள். சிரிப்புகள். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் ‘நல்லா இருக்கட்டும்’ என்று மூன்றாம் மனிதன் நினைக்கத் தோன்றும்படியான முகபாவனைகள்.

வண்டி சேலம் தாண்டிய போது சிறு தூக்கம் களைத்து எழுந்திருந்தேன். அப்பொழுதும் அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘உங்களைத்தான் கிண்டலடிச்சுட்டு இருந்தா’ என்றான் அவன். சம்பந்தமேயில்லாத ஒரு பெண் நம்மைப் பார்த்து நகைக்கும் அளவுக்கு என்னவாக இருக்கும் என அதிர்ச்சியாகியிருந்தேன். 

‘எதுக்கு?’

‘வாயைத் தொறந்து தூங்கிட்டு இருந்தீங்க அங்கிள்’ என்றாள். அவளைவிட அநேகமாக பத்து அல்லது பனிரெண்டு வயதுதான் எனக்கு அதிகமாக இருக்கும். 

‘அங்கிளா?’

‘இப்பவெல்லாம் எல்லா அங்கிளும் இதையேதான் கேட்கிறாங்க...உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல’

‘ஆச்சு...’

‘குழந்தை இருக்குல்ல?’

‘இருக்கு..’

‘அப்படின்னா அங்கிள்தான்’ அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். கொஞ்சம் தொண்டை கட்டியது போன்ற சற்றே கரடுமுரடான அதேசமயம் ஈர்க்கும்படியான சிரிப்பு.

‘உனக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல’

‘அப்படி நினைச்சுட்டீங்களா?...ஏமாந்துட்டீங்க’- திருமணம் ஆகாமல் எதற்காக இவ்வளவு அன்னியோன்யமாக இருக்கிறாள் என்று குழம்பத் தொடங்கிய போது அவன் பேசினான்.

‘லவ்வர்ஸ் ப்ரோ...வீட்டுக்கு போய்ட்டு இருக்கோம்’. 

‘உங்க பேரு என்ன தம்பி?’ என்றேன். ‘நீ என்ன ஆளுன்னு சார் கண்டுபிடிக்க அங்கிள் ட்ரை பண்ணுறாரு’ சொல்லிவிட்டு அவளே சொன்னாள்.

‘ரிலீஜியனெல்லாம் ப்ராப்ளம் இல்லை அங்கிள்...இவன் பேரு அபு...நான் யாஸ்மின்’

‘ரெண்டு பேரும் சென்னையா?’

அபுதான் சொன்னான். ‘இவ சென்னை...நான் கொடைக்கானல்’

‘டேய் லூசு...இப்படிச் சொன்னீன்னா எப்படி ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணுனாங்கன்னு அங்கிளுக்கு சந்தேகம் வரும்ல..உனக்கு கதையே சொல்லத் தெரியல’ அவனைத் துண்டித்துவிட்டு யாஸ்மின் தொடர்ந்தாள்.

‘சென்னையில் படிச்சுட்டு இருந்தான் அங்கிள்...கேட்டரிங் டெக்னாலஜி..அப்போத்தான் என்னைப் பார்த்தான்..இவனைப் பாருங்க..ஆளும் அவன் மூஞ்சியும்...நான் இவனை விட அழகுதானே? நான் இவனைக் கண்டுக்கவே இல்லை...ஆனா இவன் என்னைத் துரத்திட்டே இருந்தான்....’

‘டேய் மணிக்கட்டை காட்டு’ என்று அவள் உத்தரவிடவும் அபு வலது கை மணிக்கட்டை நீட்டினான். ப்ளேடினால் கிழிக்கப்பட்ட தழும்புகள் இருந்தன. 

‘இப்படியெல்லாம் செஞ்சு வசப்படுத்திட்டான் அங்கிள்...நல்ல பையன்’

ஜோலார்பேட்டையில் வண்டி நின்றது. இறங்கி தோசை வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன். அவர்களுக்கும் சேர்த்து வாங்கியிருந்தேன். நீட்டிய போது ‘நீங்க ட்ரெயின் கொள்ளையரா...இது மயக்க மருந்தா?’என்று சிரித்தாள். 

‘மொக்கை ஜோக்கு அடிச்சுட்டு ரிங்டோன் மாதிரி சிரிக்காதடி’ என்று அபு யாஸ்மினைக் கலாய்த்தான். அவள் மீண்டும் மீண்டும் அதே போலச் சிரித்துக் காட்டியபடியே தோசையை என்னிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டார்கள்.

‘தேங்க்ஸ் அங்கிள்...பரிதாபப்பட்டு வாங்கிட்டு வந்தீங்களா? என்கிட்ட நிறைய காசு இருக்கு...வீட்ல இருந்து அடிச்சுட்டு வந்துட்டேன்’. தனது கைகளிலிருந்த தங்க வளையல்களைக் காட்டினாள். எண்ணிப்பார்க்கவில்லை. ஆனால் நிறைய இருந்தன. 

படித்து முடித்த பிறகு கொடைக்கானலில் வேலை வாங்கிவிட்டான் அபு. 

‘இவன் அடுத்த ஸ்டெப் எடுக்கவேயில்லை...ஆனால் வீட்டில் விடுவாங்களா? மாப்பிள்ளை தேட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.. அதான் நானே கொடைக்கானல் போய்ட்டேன்..’

அபு சொன்னான். ‘இவங்க வீட்டில் என்னைப் பத்தித் தெரியும் ப்ரோ..தேடி கொடைக்கானல் வந்துட்டாங்கன்னா பெரிய பிரச்சினை ஆகிடும்..அதான் இவளைக் கூட்டிட்டு கோயமுத்தூர் வந்துட்டேன்...சுந்தராபுரத்துல ஒரு ஜிம் மாஸ்டர் இருக்காரு..அவர் வீட்டுலதான் இருந்தோம்...ஒரு வாரம் ஆச்சு’

இரண்டாம் நாள் யாஸ்மின் அப்பா அபுவை அழைத்திருக்கிறார். தெரியாதது போல பேசியிருக்கிறான். ‘அவ எங்கேன்னு தெரியல அபு...உன் கூட வந்துட்டாளா?’ என்று கேட்டிருக்கிறார். அவன் மறுத்திருக்கிறான். தான் கொடைக்கானலில் இருப்பதாகச் சொன்னதை அவர்கள் நம்பியிருக்கிறார்கள். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் தேடாத இடமில்லை. வெளியே தெரிந்தால் பிரச்சினை ஆகிவிடும் என்று காவல்துறைக்கும் செல்லவில்லை. அதன் பிறகு யாஸ்மின் அப்பாவை அழைத்துப் பேசியிருக்கிறாள். 

‘அப்பா..நான் அபுவைக் காதலிக்கிறேன்...நீங்க சரின்னு சொன்னா நான் வர்றேன்..இல்லைன்னா வர மாட்டேன்’.

‘இவ வீட்டுக்கு ஒரே பொண்ணு ப்ரோ...இவ சொன்னவுடன் சரின்னு சொல்லிட்டாங்க....என்னைக் கூப்பிட்டு பேசினாங்க’

‘என்ன ட்ராமா போடுறீங்களான்னு கேட்டாங்க அங்கிள்...அப்போ நானும் இவன் பக்கத்துலதான் இருந்தேன்...ஆனா செமையா நடிச்சுட்டான்...இவன் கொடைக்கானல்ல இருக்கிற மாதிரியும் நான் கோயமுத்தூர்ல இருக்கிற மாதிரியும் நம்பிட்டாங்க’ யாஸ்மினுக்கு அவ்வளவு பூரிப்பு.  

பருவத்தின் காதலில் அவனுக்கு அவளும் அவளுக்கு அவனும் மட்டும்தான் கண்களுக்கு முன்பாக நிற்கிறார்கள். பிற எல்லாமும், எல்லோருமே இரண்டாம்பட்சம்தான். 

‘கோயமுத்தூர்ன்னா எனக்குத் தெரியும் அங்கிள்..நான் போய் கூட்டிட்டு வர்றேன்’ என்று யாஸ்மினின் அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டு அபுவும் யாஸ்மினும் ரயிலில் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். இரண்டு மூன்று முறை யாஸ்மினின் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டது. அதன் பிறகுதான் எனக்கு பயம் பரவத் தொடங்கியது.

‘வீட்டுக்குப் போன பிறகு பிரச்சினை ஆகிடாதா?’

‘கொஞ்சம் பயமாத்தான் இருக்கு ப்ரோ..நான் இவளைக் கூட்டிட்டு ஓடல...இவதான் என்னைக் கூட்டிட்டு போறா’ என்றான் அபு. 

‘என்னை மீறித் தொடுங்கடான்னு சொல்லுவேன்’ என்றாள் யாஸ்மின். அவள் இன்னமும் விளையாட்டுத்தனமாகவே பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். 

வேலூர் தாண்டிய பிறகு ‘இன்னமும் பெரம்பூர் போக எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?’ என்றான் அபு. சொன்னேன். 

‘என் நெஞ்சு படபடக்குது’ என்றான். 

யாஸ்மின் தந்தைக்கு வீடியோ அழைப்பைச் செய்தாள். ‘அப்பா... உங்ககூட யாரு இருக்காங்க?’ என்றதற்கு யாருமில்லை என்றார். 

அவள் சிரித்துக் கொண்டே ‘உங்களைச் சுத்தியும் காட்டுங்க’ என்றாள். அவள் சொன்னதையெல்லாம் அவர் செய்தார். ஆனால் அபுவுக்கு தைரியமில்லை.

எனக்கு அதன் பிறகு என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. ‘உங்க வீட்டுல இருந்து யாரும் வரலையா?’ என்று மட்டும் கேட்டேன்.

‘நாளைக்கு காலையில் ப்ரெண்ட்ஸ் வருவாங்க ப்ரோ...நைட் இவங்க வீட்டுலதான்...அவளை பத்திரமா கூட்டிட்டு வந்துடு..நீதான் என் மருமகன்னு இவங்கப்பா சொன்னாரு’ என்று சொல்லிய போது அவள் அவனது நெஞ்சைத் தடவினாள். மாலை மங்கி இரவு முழுமையாகக் கவிந்திருந்தது.

இருவரும் நல்லபடியாக வாழ வேண்டும் எனக் கடவுளிடம் பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன். யாஸ்மின் ‘தூங்குங்க அங்கிள்...நான் கிண்டலடிக்கமாட்டேன்’ என்றாள்.

‘பெரம்பூர் வரப் போகுது..நான் வேணும்ன்னா வரட்டுமா?’ என்றேன்.

‘அய்யோ ஒரு புருஷனுக்கே அடி விழும்ன்னு நினைக்கிறேன்..நீங்களும் வந்தா அவ்ளோதான்’ என்று சொல்லிவிட்டு வெடித்துச் சிரித்தாள். சிரித்து வைத்தேன்.

பெரம்பூர் நெருங்க நெருங்க அபுவுடன் சேர்த்து எனக்கும் திக் திக்கென்றானது. ‘அப்பா நிக்கிறாரு..கூடச் சித்தப்பா’ என்றாள் யாஸ்மின். அவர்கள் பெட்டியின் அருகிலேயே வந்து நின்றார்கள். இறங்கியவுடன் யாஸ்மின் சிரித்தாள். அவளது சித்தப்பா ‘சிரிப்பு வருதா சிரிப்பு’ என்றார். படியில் நின்று அவர்களைப் பார்த்தேன். அதே புன்னகையுடன் கையசைத்தாள். வண்டி கிளம்புவதற்கு முன்பாக ரயில்வே ட்ராக் நோக்கி நால்வருமாக நடந்தார்கள். விசில் ஊதப்பட்டது. ரயில் கிளம்பியது. மெல்ல நகர்ந்த ரயில் அவர்களைத் தாண்டிய போது அவர்கள் கிட்டத்தட்ட இருளுக்குள் நுழைந்திருந்தார்கள். அவர்களது அலைபேசி எண்ணை வாங்கியிருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ரயில் வேகமெடுத்த போது இன்னமும் சிலர் அவர்களைச் சுற்றிக் கூடியிருந்தார்கள். எனக்கு வியர்த்துப் போனது. 

கடவுளை மீண்டுமொருமுறை பிரார்த்தித்துக் கொண்டேன்.

(மின்னல் கதைகள்)

Oct 28, 2018

வேலையும் தொழிலும்

‘வேலை பற்றிய பயமிருக்கா?’- வேலைக்குச் சேர்ந்து சில ஆண்டுகளாகியிருந்த அந்த இளைஞனிடம் கேட்ட போது இல்லையென்றான். திருமணத்திற்கு முன்பு வரை எந்தப் பயமும் இருக்காது. திருமணத்திற்குப் பிறகு இருபதாண்டுகள் வரைக்கும் யாரைக் கேட்டாலும் நடுக்கம் இருக்கும். வீட்டுக்கடன் பாக்கியிருக்கும். குழந்தைகளின் படிப்பு கண் முன்னால் வந்து போகும். அவர்களது திருமணம், வீட்டுச் செலவுகள் என எல்லாமும் சேர்ந்து ஒரு மனிதனை பயமூட்டுவது முப்பது வயதிலிருந்து ஐம்பது வரைதான். எவ்வளவு லட்சம் செலவானாலும் அரசு வேலை வேண்டும் என ஒற்றைக் காலில் நிற்பதன் மனோவியல் இதுதான். ‘அரைக்காசுன்னாலும் அரசாங்கச் சம்பளம்’.நெட்டையோ குட்டையோ- எந்தக் காலத்திலும் தடைபடாது.

மென்பொருள் துறையில் இப்போதைக்கு பெரிய பங்கமில்லை. குழுக் குழுவாக வெட்டுவது வெகுவாகக் குறைந்திருக்கிறது. ஆனால் மேல்மட்டத்து ஆட்களைச் சத்தமில்லாமல் வெளியில் அனுப்புவது நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. கடந்த வாரத்தில் ஒரு நண்பரை அனுப்பிவிட்டார்கள். பதினேழு வருட அனுபவம். கிட்டத்தட்ட முப்பது லட்ச ரூபாய் சம்பளம் வாங்குவார் போலிருக்கிறது. நொய்டாவில் தொடங்கியிருக்கும் புதிய அலுவலகத்துக்கு இடமாற்றலில் சென்றே தீர வேண்டும் என அழுத்தம் கொடுத்திருக்கிறார்கள். வீடு, குழந்தைகளுக்கான பள்ளிக்கூடம் என எல்லாமும் சென்னையில் அமைந்திருக்கிறாது.  பெங்களூரு, ஹைதராபாத் என்றாலும் கூட பிரச்சினை இருக்காது. ‘அவ்வளவு தூரம் போவது சாத்தியமில்லை’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். அப்படியானால் ராஜினாமா செய்வதைத் தவிர வழியில்லை என்று சொல்லிக் கழுத்தை வெட்டுவதை நாசூக்காகச் செய்திருக்கிறார்கள். 

‘ஏதாச்சும் வேலை இருந்தால் சொல்லுங்கள்’ என்றார். அனுபவஸ்தர்களுக்கு வேலைத் தேடிச் சொல்வது சிரமமான காரியம். சில நண்பர்களுக்கு ரெஸ்யூமை அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். யாருமே பதில் சொல்லமாட்டார்கள் எனத் தெரியும். 

பொதுவாக, வேலையில் இருக்கும் போதே வேறு வாய்ப்புகளைப் பற்றி யோசித்து வைத்துக் கொள்வதுதான் உசிதம். அது எப்படி சாத்தியம்? என்ற கேள்வி வரும். ஆனால் அரைகுறையாகவாவது எதையாவது மென்று கொண்டேயிருப்பதுதான் பயமில்லாமல் இருக்க உதவும். ஒரு நண்பர் ஐஸ்கிரீம் கடை வைத்திருக்கிறார். எப்படி வியாபாரம் என்று கேட்டால் ஓஹோ என்றில்லையென்றாலும்  ‘ஏதோ போகுது’ என்கிற அளவுக்குச் சொல்கிறார். அவராக வேலையை விடவில்லை. அவர்களாகத் தள்ளுகிற வரைக்கும் அப்படி இப்படி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். அதேசமயம் தொழில் தொடங்குவதற்கான பொருளாதாரம், இடவசதிகள், நுட்பங்கள் போன்றவற்றையெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருந்தார். வேலை போனதும் தொழில் தொடங்கினார்.

வேறொரு நண்பர் ‘நல்லா ஃபில்டர் காபி போடத் தெரியும்ண்ணா’ என்று ஒரு நாள் பேசினார். அவருக்குத் தனியாகத் தொழில் தொடங்க ஆர்வம். நல்ல தொழில்தான். ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன்- கிருஷ்ணகிரி அடையார் ஆனந்தபவனை இரவு பதினொரு மணிக்கு மூடிவிடுவார்கள். அதன் பிறகு வண்டியில் தேநீர் விற்பார் ஒரு மனிதர். அவருடைய தொழிலே அதுதான். இரவுகளில் மட்டும்தான் விற்பனை. தேநீர் தீரும் போது மனைவிக்கு அழைத்துச் சொன்னால் அவர் இன்னமும் நூறு தேநீர் தயார் செய்து வைத்துவிடுவார். இவர் சென்று எடுத்து வருவார். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கைத் தரம் வேறு. பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் நல்ல வேலையில் இருந்தவர் அந்தளவுக்கு இறங்கி அடிக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் வேறு சில சூட்சமங்களைச் சொன்னார். அதையெல்லாம் களத்தில் செயல்படுத்துவதற்கான பூர்வாங்க தயாரிப்புகளைச் செய்ய வேண்டும். வேலை இருக்கும் வரைக்கும் வேலை;  நேரமும் சூழலும் ஒத்து வரும் போது தொழிலைத் தொடங்கிவிடலாம். 

வேலையில் இருப்பவர்கள் எல்லோருமே அடுத்து தொழில் தொடங்கத்தான் வேண்டும் என்றில்லை. வேறு வேலைக்குக் கூட மாறிவிடலாம். நிலைமை சரியில்லை என்று தெரியும் போதே நம்முடைய பலம்/பலவீனங்களை எடைப்போட்டு வேறு வேலையைத் தேடத் தொடங்குவதுதான் நல்லது. பல ஆண்டுகளாகத் தேடியும் வேறு நல்ல வேலை கிடைக்காமல் புலம்புகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். ‘ஏன் வேலை கிடைக்கவில்லை’ என்று யோசித்து அதற்கான காரணங்களைக் களைந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அதைச் செய்கிறவர்கள் வெகு சொற்பம். ‘இதனால்தான் வேலை கிடைக்கவில்லை’ என்று தெரிந்தாலும் அதை நிவர்த்தி செய்யத் துணிகிறவர்கள் வெகு வெகு சொற்பம். 

கல்லூரி முடித்த போது அல்லது முடிக்கும் தருணத்தில் நமக்குள் இருந்த ‘வேலை பிடித்துவிட வேண்டும்’ என்ற வெறியில் இருபது சதவீதம் கூட அனுபவம் கூடும் போது இருப்பதில்லை என்பதுதான் பெரும்பாலானவர்களுக்கு மிகப்பெரிய பிரச்சினை. நிறைய கவனச் சிதறல்கள். பழைய வேகம் இருந்தால் புதிய வேலைக்குத் தயாராவது சாத்தியம்தான். சமீபகாலமாக பல நண்பர்கள் இது பற்றியே பேசுகிறார்கள். நிறைய உரையாடி, நிறைய எழுத வேண்டும் என நினைக்கிறேன். பொதுவாகவே நமக்கு சம்பளம் வந்து கொண்டிருக்கும் போது பெரிய அழுத்தம் இருக்காது. நன்றாக பேரம் பேசலாம். கடைசிக்கட்டத்தில் வெறித்தனமாகத் தேடினால் நேர்காணல்களில் எளிதாகக் கண்டறிந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் சொல்லும் நிபந்தனைகளுக்கெல்லாம் ஒத்துப் போக வேண்டும். 

Oct 27, 2018

புன்னகை

வள்ளியப்பன் சில நாட்களுக்கு முன்பாக ஃபேஸ்புக்கில் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் பணம் அனுப்புவதாகவும் அதை பெண் குழந்தைகளுக்கான ஆடைகளுக்கு என செலவிட முடியுமா என்று கேட்டிருந்தார். இப்படியெல்லாம் கேட்டால் சரி என்று சொல்லிவிடுவேன். ஒரு விடுதி எண்ணத்தில் தோன்றுகிறது; விசாரித்துவிட்டுச் சொல்கிறேன் எனச் சொல்லியிருந்தேன். 

தக்கர் பாபா வித்யாலயா, ஜி.எஸ்.லட்சுமணய்யரால் தொடங்கப்பட்டது. இன்றைக்கும் ஹரிஜன் சேவா சங்கத்தின் கீழ் தமிழகம் முழுவதும் சற்றேறக்குறைய இருபது பள்ளிகள் இயங்குகின்றன. அவற்றில் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும் பள்ளிகளில் இதுவும் ஒன்று. 

விடுதியில் இருக்கும் பெரும்பாலான குழந்தைகள் பெற்றோர் இல்லாதவர்கள்; மலைவாழ் மக்கள்; தலித் என விளிம்பு நிலைக் குடும்பங்களைச் சார்ந்தவர்கள். 

நிர்வாகத்தின் செயலர் ஆறுமுகம் அவர்களிடம் பேசினோம். மொத்தம் எழுபது பெண் குழந்தைகள் இருப்பதாகவும் அவர்களில் சிலருக்கு வேறொருவர் துணி எடுத்துக் கொடுப்பதாகச் சொல்லியிருப்பதாகச் சொன்னார். இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் தருவதாக இருந்தால் மீதமிருக்கும் அத்தனை பெண் குழந்தைகளுக்கும் ஆடை வாங்கிவிட முடியும் என்றார். விவரங்களை வள்ளியப்பனிடம் தெரிவித்திருந்தேன். அவருக்கு முழுமையான சம்மதம். தமது சகோதரி வள்ளியம்மையிடம் சொல்லி பணத்தை அனுப்பி வைக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.




நேற்று ஆசிரியர் அரசு தாமசும் நானும் விடுதிக்குச் சென்று குழந்தைகளின் வயது விவரங்களை வாங்கி, மம்மி டாடி துணிக்கடைக்காரரிடம் இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலையைக் கொடுத்துவிட்டு வந்தோம். இன்று ஆடைகள் தயாராகிவிட்டன. நாளைக்கே கொடுத்துவிடலாம். யாராவது ஒரு பெரிய மனிதரை வைத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்பதால் ஓய்வு பெற்ற தலைமையாசிரியர் இனியன்.அ.கோவிந்தராஜூ அவர்களை அழைத்திருக்கிறோம். என்னுடைய ஆதர்சம் அவர். நாளை மாலை நான்கு மணிக்கு தக்கர் பாபா பள்ளியில் குழந்தைகளுக்கு புத்தாடைகளை வழங்கிவிடலாம். எளிய நிகழ்வு. வாய்ப்பிருக்கும் நண்பர்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான அழைப்பு இது. 

இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் எப்படி வந்தது என்பதுதான் முக்கியம். வள்ளியப்பனின் மகள் லட்சுமி வள்ளியப்பன் அமெரிக்காவில் எட்டாம் வகுப்பு மாணவி. தமது வகுப்புத் தோழிகளிடமும் உறவினர்களிடமும், வரவிருக்கும் தீபாவளி பண்டிகைக்கென பெண் குழந்தைகளுக்கு ஆடை வாங்கித் தருவதுதான் திட்டத்தின் நோக்கம் என ஒரு வேண்டுகோளை முன் வைக்கிறார். அவரது வேண்டுகோளை ஏற்று சேர்ந்த நன்கொடைதான் இந்த இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாயும். தமது மகளின் நன்கொடையை யாரிடம் கொடுப்பது என யோசித்த போது வள்ளியப்பனுக்கு எனது நினைவு வந்திருக்கிறது. வள்ளியப்பன் என்னிடம் பேசிய போது எனக்கு தக்கர்பாபா பள்ளியின் நினைவு வந்திருக்கிறது. ‘இது இன்னாருக்குச் சேர வேண்டியது’ என விதிக்கப்பட்டிருந்தால் அது அவர்களை அடைந்தே தீரும். லட்சுமியிடம் அளிக்கப்பட்ட தொகை இந்தக் குழந்தைகளை அடைந்திருக்கிறது.


இப்படி நிறையக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். இன்னொரு தமிழ் மாணவர் சிரியாவிலிருந்து அமெரிக்காவில் குடியேறி அகதிகளாக வாழும் குழந்தைகளுக்கு பாடம் நடத்துகிறார். ‘இந்தியா வரும் போது சில பசங்களுக்கு கம்ப்யூட்டர் சொல்லித் தர விரும்புகிறேன்’என்று பேசினார். எல்லாச் செலவுகளையும் அவரது தந்தையே பார்த்துக் கொள்வதாகச் சொன்னார். இளம்பிஞ்சுகள்தான் ஆனால் தமது மண்ணை நினைத்துப் பார்க்கிறார்கள். அப்படி நினைத்துப் பார்க்க வைக்கும் பெற்றோருக்கும் நன்றியைச் சொல்ல வேண்டும். பிழைப்பைத் தாண்டி சமூகத்திற்குக் கொடுக்க என்னவோ இருக்கிறதல்லவா?

லட்சுமிக்கு தமிழ் வாசிக்கத் தெரியுமா என்று தெரியவில்லை. அவருக்குச் சொல்ல வேண்டிய செய்தி இதுதான். ‘நீங்கள் இந்த உதவியைச் செய்திருக்காவிட்டால் இந்த நாற்பத்து மூன்று பெண் குழந்தைகளுக்கும் நிச்சயமாக புத்தாடை கிடைத்திருக்காது. புத்தாடை கிடைக்கவில்லையென்றால் அவர்கள் குறைந்துவிடப் போவதில்லைதான். ஆனால் அவர்களின் முகங்களில் புன்னகையை வரவழைத்திருக்கிறீர்கள். அந்தப் புன்னகை விலை மதிப்பற்றது. தங்களின் வழியாக இந்தக் குழந்தைகளின் முகத்தில் புன்னகையைப் பார்க்கவிருக்கிறோம். பதினைந்து வயதுப் பெண்ணொருத்தி எங்கிருந்தோ இருந்து இந்த தேசத்தின் பெண்களை நினைத்துப் பார்ப்பது மகிழ்வாக உணரச் செய்கிறது. சிரம் தாழ்ந்த நன்றி- உங்களுக்கும், உங்களுக்கு உதவிய ஒவ்வொருவருக்கும்’.