Dec 1, 2016

இதன் பிறகு?

டிசம்பர் 4 ஆம் தேதியன்று கிராமப்புற அரசுப்பள்ளிகளில் ப்ளஸ் டூ படிக்கும் மாணவர்களுக்காக ஒரு நாள் வாழ்வியல் பயிற்சி வகுப்பு நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் சார்பில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஏழு பள்ளிகளிலிருந்து எழுபது மாணவர்களும் ஒரு தலித் காலனியிலிருந்து ஐந்து மாணவர்களும் கலந்து கொள்கிறார்கள். ஒரு வருடமாகத் திட்டமிட்டு வந்தாலும் இப்பொழுதுதான் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது. இனி விரிவாக பல ஊர்களிலும் ஏற்பாடு செய்கிற யோசனை இருக்கிறது. முதல் நிகழ்வில் திரு.இராதாகிருஷ்ணனும், திரு.ஷான் கருப்புசாமியும் மாணவர்களுக்கு பயிற்சியளிக்கிறார்கள். ‘அடுத்து என்ன படிக்கலாம்’ என்பதும் நிகழ்வின் ஒரு பகுதி. ஷான் கருப்புசாமி விரிவாக வகுப்பெடுக்கிறார். கட்டுரையாக அச்செடுத்துக் கொடுத்தால் மாணவர்களுக்கு பலனளிக்கும் என்று நிகழ்வுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருக்கும் தலைமையாசிரியர் அரசு.தாமஸ் சொன்னார். ஒரு கட்டுரையைத் தயார் செய்திருக்கிறேன். ஏதேனும் மாறுதல் அல்லது வேறு சில உள்ளீடுகள் தேவைப்படும் என்று தோன்றினால் தெரியப்படுத்தலாம். கட்டுரையில் தேவையான மாறுதல்களைச் செய்து நிகழ்வில் கலந்து கொள்ளும் எழுபத்தைந்து மாணவர்களுக்கும் அச்சு வடிவில் கொடுக்கும் திட்டமிருக்கிறது. 

                                                             ***

தேர்வுகள் நெருங்குகின்றன. லட்சக்கணக்கானவர்கள் தேர்வு எழுதுவார்கள். எழுதட்டும். பதற்றமடையத் தேவையில்லை. பதறுகிறவனைவிடவும் மிகத் தெளிவாக யோசனை செய்து செயல்படுத்துகிறவர்கள்தான் வாழ்க்கையில் வெற்றியாளர்களாக இருக்கிறார்கள். தேர்வுகள், போட்டி, மதிப்பெண்களையெல்லாம் தாண்டி முக்கியமானது ‘அடுத்து என்ன படிக்கலாம்?’ என்பது. முக்கால்வாசிப்பேரின் எதிர்காலத்தை ப்ளஸ் டூ முடித்த பிறகு தேர்ந்தெடுக்கப் போகிற படிப்புதான் நிர்ணயம் செய்கிறது. தேர்வு நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொருவரும் குழப்புவார்கள். ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள், பக்கத்துவீட்டுக்காரர்கள், உறவினர்கள் என்று ஆளாளுக்கு அறிவுரைகளைச் சொல்வார்கள். கேட்டுக் கொள்வதில் தவறேதுமில்லை. நூறு விதமான கருத்துக்களைக் கேட்டு உள்ளே போட்டுக் குதப்பி நமக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என்று இறுதியில் முடிவெடுக்கலாம். ஆகவே, காதுகளைத் திறந்து வையுங்கள். ஆனால் யாருடைய கருத்துமே உங்களை வீழ்த்திவிடாத தெளிவோடு இருங்கள். அடுத்தவர்களிடம் நீங்கள் கேட்பது ஆலோசனைகள்தான். உங்களுக்கு உதவக் கூடிய ஆலோசனைகள். மற்றபடி, நீங்கள் என்ன படிக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பு எழுத யாரையும் அனுமதிக்காதீர்கள். அதை நீங்கள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

ப்ளஸ் டூ முடித்த பிறகு என்ன படிக்க வேண்டும் என்பதை எப்படி முடிவு செய்வது?

1) சிறு வயதிலிருந்து விருப்பமான துறை எது? (ஒன்று அல்லது இரண்டு துறைகளை முடிவு செய்வது நல்லது - கணிதம், அறிவியல், கணக்கியல், விலங்கியல், மருத்துவம், பொறியியல் என்று எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்.)

2) நமக்கு விருப்பமான துறைக்குள் நுழைய உதவும் படிப்புகள் என்ன இருக்கின்றன? அவற்றை எந்தெந்தக் கல்லூரிகள் சொல்லித் தருகின்றன?

3) படிப்புக்கான வேலை வாய்ப்புகள் எப்படி? (அரசு வேலை வாய்ப்பு, தனியார் வேலை வாய்ப்பு, மேற்படிப்பு பிறகு ஆராய்ச்சி, சுயதொழில் என்று சகலத்தையும் யோசிக்க வேண்டும்)

4) நாம் படிக்கிற படிப்பை வைத்துக் கொண்டு எந்தவிதமான போட்டித் தேர்வுகளை எழுத முடியும்?

இவை மேம்போக்கான கேள்விகள். ஆனால் இந்தக் கேள்விகளிலிருந்துதான் தொடங்க வேண்டும். பதில்கள் கிடைக்கக் கிடைக்க நமக்கு வேறு சில கேள்விகள் தோன்றும். பதில்களை ஆழமாகக் கண்டறியத் தொடங்கும் போதுதான் எதிர்காலம் குறித்தான விதவிதமான எண்ணங்களும் வழிகளும் கதவுகளும் தெரியும். 

உதாரணமாக, கால்நடைகள் சம்பந்தமாக ஆர்வமிருக்கிறது என்றால் பி.வி.எஸ்.சி (B.V.Sc) மட்டும்தான் படிப்பு என்று இல்லை. சற்றே மெனக்கெட்டு விரிவாகத் தேடினால் மீன்வளத்துறைக்கான படிப்பு இருக்கிறது, வனவியல் படிப்பு இருக்கிறது, பட்டுப்பூச்சி வளர்ப்புக்கான படிப்பு இருக்கிறது - இப்படி நிறையப் படிப்புகள் நம் கண்களில்படும். வனவியல் படிப்பை மேட்டுப்பாளையத்தில் படிக்கலாம். மீன்வளத்திற்கான படிப்பை சென்னையிலும் தூத்துக்குடியிலும் படிக்கலாம். பட்டுப்பூச்சி வளர்ப்புக்கான படிப்பை கோவையிலோ அல்லது மைசூரிலோ படிக்கலாம். 

இப்படி பெரும்பாலானவர்களின் கவனத்திற்கு ஆளாகாமல் ஆனால் மிகச் சிறந்த அரசு வேலை வாய்ப்புகளையும், சுய தொழிலுக்கான திறப்புகளையும் கொண்ட படிப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. 

எல்லோரும் படிக்கிறார்கள் என்று பொறியியல், மருத்துவம் என்பதை மட்டுமே நாமும் குறி பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. அதற்காக அவற்றைக் குறை சொல்வதாக அர்த்தமில்லை. நல்ல கல்லூரியில் நாம் விரும்பும் பாடம் கிடைத்தால் படிக்கலாம். இல்லையென்றால் அதே குட்டையிலேயே குதிக்க வேண்டும் என்பதில்லை. விட்டுவிட்டு யாருமே கண்டுகொள்ளாத ஆனால் வேறு வாய்ப்புளைக் கொண்டிருக்கும் பாடங்களில் சேர்ந்து கொடி கட்டலாம்.

உணவு பதப்படுத்துதல், கடல்வளம் உள்ளிட்ட சில பாடங்கள் பற்றியெல்லாம் தெரிந்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் படிப்பதாலும் எந்தவிதத்திலும் குறைந்து போய்விடப் போவதில்லை. இயற்பியல், வேதியியல், புள்ளியியல் உள்ளிட்ட சில பாடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படிப்பதன் வழியாக மேற்படிப்பு, ஆராய்ச்சி என்று கொடி கட்ட முடியும். வரலாறு பாடத்தைப் படிக்க நம்மூர்களில் ஆட்களே இல்லை. ஆனால் இன்றும் தொல்லியல் துறையில் ஆட்களின் தேவை இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. நாம்தான் தேட வேண்டும்.

நுணுக்கமாக திட்டமிட்டால் மிகச் சரியான பாடத்தைக் கண்டறிந்துவிட முடியும். இங்கே கொண்டாடப்படும் ஒவ்வொரு படிப்புக்கும் மிகச் சிறந்த மாற்றுப் படிப்புகள் இருக்கின்றன. ஆனால் நமக்குத் தெளிவு வேண்டும். அதே சமயத்தில் வித்தியாசமாகச் செய்கிறேன் என்று மாட்டிக் கொள்ளவும் கூடாது. படித்துவிட்டு எதிர்காலத்தில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்கிற புரிதல் இருந்தால் போதும். சொல்லி  அடிக்கலாம். அதற்கான தேடல்களைத்தான் இனி நாம் விரிவாகச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

மாவட்ட ஆட்சியர் ஆக வேண்டும் அல்லது காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் ஆக வேண்டும் என்றோ அல்லது இத்தகையை உயர்பதவிகளை அடைய வேண்டும் என்றோ விருப்பமுடையவர்கள் கடினமான படிப்புகளில் சேர்ந்து மெனக்கெட வேண்டியதில்லை. அது அவசியமுமில்லை. எளிய பாடம் ஒன்றைக் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தேர்வுகளுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கலாம். மூன்று வருடங்கள் முடிந்தவுடன் உடனடியாக தேர்வுகளில் கவனம் செலுத்த முடியும். 

அதே போலத்தான் பட்டயக் கணக்கர் (Chartered account) ஆக விரும்புகிறவர்களுக்கும். பட்டமே படிக்காமல் நேரடியாகத் தேர்வு எழுத முடியும்.

ராமன் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் சேர்ந்து நேரடியாக அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் வாங்க முடியும். இப்படி நிறைய இருக்கின்றன. நமக்குத்தான் தெரிவதில்லை. தொட்டனைத் தூறும் மணற்கேணி- தோண்டத் தோண்டத்தான் நீர் சுரக்கும். அப்படித்தான் - தேடத் தேடத்தான் விவரம் கிடைக்கும்.

விவசாயம், பொறியியல், மருத்துவம், கலை அல்லது அறிவியல் என எதுவாக இருப்பினும் அலசி ஆராய்ந்து நமது எதிர்காலப் படிப்பினை முடிவு செய்யும் போது நம்மிடம் இரண்டு பாதைகள் கைவசம் இருக்க வேண்டும். உதாரணமாக புள்ளியல் பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அரசுப்பணிக்குச் செல்வது நம்முடைய இலக்காக இருக்கலாம். ஒருவேளை படிப்பை முடித்த பிறகு ஏதோ சில காரணங்களால் அரசாங்க வேலை கிடைக்கவில்லையென்றால் அடுத்த வாய்ப்பு என்ன என்பது குறித்தான தெளிவினை வைத்திருக்க வேண்டும். முட்டுச்சந்தில் மாட்டிக் கொண்டது போல ஆகிவிடக் கூடாது. ‘இது இல்லையென்றால் எது?’.அது தெரிந்தால் துணிந்து நுழைந்துவிடலாம். 

படிப்பை முடிவு செய்துவிட்டால் அடுத்த முக்கியமான கேள்வி- கல்லூரி.

நாம் விரும்புகிற பாடம் கிடைத்துவிட்டது என்பதற்காக போனாம்போக்கிக் கல்லூரியில் சேர்ந்து எதிர்காலத்தைத் தொலைப்பதைவிடவும் நல்ல கல்லூரியில் கிடைக்கும் பாடத்தில் சேர்ந்து அந்தப் பாடத்தை விரும்புவது எவ்வளவோ தேவலாம் என்றுதான் சொல்வேன். 

உள்கட்டமைப்பு, ஆய்வக வசதி, நூலகம், ஆசிரியர்களின் திறன், எதிர்காலத் திட்டமிடுதலுக்கான வசதி வாய்ப்புகள் (exposure) என எல்லாவற்றையும் பற்றித் தெரிந்து கொண்டுதான் கல்லூரியை முடிவு செய்ய வேண்டும். மோசமான கல்லூரியில் நிறைய மதிப்பெண் பெற்றும் வேலையின்றித் தவிப்பது நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அதே சமயம் நல்ல கல்லூரியில் சுமாரான மதிப்பெண்ணுடன் தேறும் மாணவனுக்கு நல்ல வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். யாரோ சொல்கிறார்கள் என்று கண்ட கண்ட கல்லூரியில் கண்ட கண்ட பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து மாட்டாமல் இருந்தாலே வாழ்க்கையில் பாதிக் கிணறைத் தாண்டிய மாதிரிதான் என்பதை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நல்ல கல்லூரியை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? 

மிக எளிது. நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், சீனியர்கள் போன்றோரின் ஆலோசனைகளைப் பெற்று சுமார் பதினைந்து அல்லது இருபது கல்லூரிகளின் பட்டியலை தயார் செய்து வைத்துக் கொண்டு அந்தக் கல்லூரிகளுக்கு ஒரு ‘விசிட்’ போய்வருவது நல்லது. வெறுமனே போய் வராமல் அங்கேயிருக்கும் மாணவர்கள், ஆசிரியர்களைச் சந்தித்தும் விசாரிக்கலாம். இப்படி இருபது கல்லூரிகளை ஒரு சேரப் பார்க்கும் போது நமக்கே ஒரு எண்ணம் கிடைத்துவிடும். ‘அய்யோ இவ்வளவு பெரிய வேலையைச் செய்ய வேண்டுமா?’ என்றெல்லாம் பயப்பட வேண்டியதில்லை. துணிந்து இறங்கிவிட வேண்டும். நம்முடைய எதிர்காலத்திற்காகத்தானே செய்கிறோம்?

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது. ஒரே ஆளிடம் ஆலோசனை கேட்பது குழியில் தள்ளிவிடும். நம் ஊரில் தெரிகிறதோ தெரியவில்லையோ அட்வைஸ் கொடுக்க மட்டும் தயங்கவே மாட்டார்கள். அதனால் குறைந்தது பத்து ‘தகுதியுள்ள’ நபர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பதுதான் நல்லது. தகுதியுள்ள என்று எழுதியதற்கு அர்த்தம் புரிகிறதுதானே? விரிவாகவே சொல்லிவிடுகிறேன். தன் மகனோ அல்லது மகளோ பொறியியல் படிக்கிறார்கள் என்பதற்காக இஸ்ரோ சயிண்டிஸ்ட் என்கிற நினைப்பில் பீலா விடும் அறிவுசீவிகள் நம் ஊரில் அதிகம். தன் மகன் படிப்பதனாலேயே அந்தப் படிப்புதான் ஒஸ்தி என்று அடித்துவிடுவார்கள்.  இத்தகைய ஆட்களை நாசூக்காக கத்தரித்துவிட்டு விடும் வழியைப் பாருங்கள்.

தேர்வு முடிவுகள் வருவதற்கு முன்பாகவிருந்தே தனியார் கல்லூரிகளும், நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களும் அவசரப்படுத்துவார்கள். ‘உடனடியாகச் சேராவிட்டால் அத்தனை இடங்களும் தீர்ந்துவிடும்’ எனச் சிக்க வைக்க முயற்சிப்பார்கள். பல கல்லூரிகள் ஊர் ஊராக கூடாரம் போட்டு ஆள் பிடிக்கத் தொடங்குவார்கள். பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களுக்கு இயல்பாக இருக்கும் பதற்றத்தை அறுவடை செய்வதற்காகவே காத்திருப்பவர்கள் அவர்கள். பணத்தைக் கட்டச் சொல்வார்கள். அவசரத்தில் நிறையப் பேர் கட்டிவிட்டு ‘சரி ஆண்டவன் கொடுத்த வழி’ என்று இருப்பதை கவனித்திருக்கிறேன். 

நிறையக் கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. நிறையப் பாடங்கள் இருக்கின்றன. எனவே இந்த விஷயத்தில் பதற்றப்படாமல் நிதானமாக முடிவு செய்ய வேண்டும்.தேர்வு முடிவுகள் வரும் தினம் வரைக்கும் கல்லூரி குறித்தும், பாடத்திட்டம் குறித்தெல்லாம் தொடர்ந்து விசாரித்துக் கொண்டேயிருந்தால் ஓரளவுக்கு தெளிவு கிடைத்துவிடும். ‘ரிசல்ட் வரட்டும் பார்த்துக்கலாம்’ என்று மட்டும் தயவு செய்து சோம்பேறித்தனமாக இருக்காதீர்கள். பன்னிரெண்டு வருடம் உழைத்தாகிவிட்டது. இன்னும் இரண்டு மூன்று மாதங்கள்தானே? சோம்பேறித்தனம்படாமல் உழையுங்கள். தயக்கமேயில்லாமல் கேள்விகளைக் கேளுங்கள். உங்கள் எதிர்கால வாழ்க்கையின் ஒட்டுமொத்த நகர்வும் நீங்கள் எடுக்கவிருக்கும் இந்த ஒரு முடிவில்தான் இருக்கிறது. 

என்ன படிக்கப் போகிறோம், எங்கே படிக்கப் போகிறோம் என்பது குறித்தான முடிவுக்கு வருவதற்காக நிறையப் பேரிடம் நிறையப் பேச வேண்டியிருக்கும். ‘யாரிடம் பேசுவது?’ என்று தெரியாதவர்கள் இணையத்தில் தேடுங்கள். ‘எங்கள் ஊரில் இணையமே இல்லை’ என்றால் தயங்கவே வேண்டாம். எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். எங்களால் எவ்வளவு இயலுமோ அவ்வளவு உதவுகிறோம்.

Nov 30, 2016

கொண்டாட்டம்

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக மகனுக்கு பிறந்த நாள் வந்தது. ஏழு வயது முடிந்து எட்டு பிறக்கிறது. நான் பள்ளிக் கூடத்தில் படித்த போது பிறந்த நாள் என்றால் ஆரஞ்சு மிட்டாய் ஒரு பொட்டலம் வாங்கிக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். பத்து ரூபாய் கூட ஆகாது. வீட்டில் அம்மா கேசரி செய்து கொடுப்பார். ரவை கால்கிலோ; சர்க்கரை நூறு கிராம். அதோடு வேலை முடிந்தது. இப்பொழுது எங்கே கேட்கிறார்கள்? ‘அம்மா இவங்களையெல்லாம் கூப்பிடுங்க’ என்று பட்டியல் கொடுத்திருக்கிறான். அவனை யாரெல்லாம் தங்களது பிறந்தநாளுக்கு அழைக்கிறார்களோ அவர்களையெல்லாம் பட்டியலில் சேர்த்திருந்தான்.

ஆறேழு வீடுகள். ஞாயிற்றுக்கிழமை தூங்கிக் கொண்டிருந்த என்னை எழுப்பி ‘இன்வைட் பண்ண போலாம்’ என்று இழுத்துச் சென்றார்கள். ‘எல்லோரும் வந்துடுங்க’ என்று சொல்லும் போதெல்லாம் ‘யாரோ ஒருத்தர் மட்டும் வாங்க’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வருவதும் போவதும் நல்லதுதான். ஆனால் கூட்டம் கூட்டமாக வந்தால் அலர்ஜி. ஒவ்வொருவராக வந்தால் ஆற அமர பேசலாம். படை திரண்டு வந்தால் என்ன பேசுகிற மாதிரி இருக்கிறது? திருமண விருந்துகளுக்குப் போகும் போதும் அப்படித்தான். வரவேற்பில் நின்று ஒரு வணக்கம். அடுத்து நேரடியாகப் பந்திதான். எங்கள் ஊர்ப்பக்கமெல்லாம் ‘பஃபே இல்லாம என்னங்க விருந்து’ என்று கேட்கிறார்கள். காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்ட மாதிரி எல்லாவற்றையும் தட்டில் வாங்கி வைத்துக் கொண்டு கொறித்துப் பார்த்துவிட்டு அப்படியே தட்டத்தோடு குப்பைக் கூடையில் போட்டுவிட்டு இன்னொரு புதுத் தட்டத்தை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். ஒவ்வொரு ஆளுக்கும் இரண்டு மூன்று தண்ணீர் பாட்டில்கள். ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடுவதற்கு தனியாக ஒரு ப்ளாஸ்டிக் குடுவை. எல்லாவற்றையும் செய்துவிட்டு ‘என்னப்பா ஊர்ல மழையே இல்லையே’ என்பார்கள். நம்முடைய நாகரிக கொண்டாட்டங்கள் எதுவுமே சூழலியலுக்கு எதிரானவைதான்.

அது போகட்டும். 

வெட்டுவதற்கு ப்ளாக் ஃபாரஸ்ட் கேக், வீட்டில் ஒட்டுவதற்கு பலூன்கள், வண்ணக் காகிதங்கள், வருகிறவர்களுக்கு சுட்டுத் தர பஜ்ஜி மிக்ஸ், பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்துக்கு வரும் குழந்தைகளுக்குத் தருவதற்கென அன்பளிப்புகள் என்று சட்டைப் பையில் பெரிய ஓட்டை. ‘அவங்கதானே நம்ம பையனுக்குத் தரணும்?’என்று கேட்டால் ‘நாமும்தான் தரணும்’ என்கிறார்கள். புதிது புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். 

‘சரி வருஷத்துல ஒரு நாள்தான?’ என்று நம்மை நாமே சமாதானப்படுத்திக் கொள்ளலாம்தான். மீறி ஏதாவது பேசினால் பாராளுமன்றமே முடக்கப்படும் வாய்ப்பிருக்கிறது. ‘அவனவன் எப்படி கொண்டாடுகிறான்’ என்று எதிர்கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்ல முடியாது. பதாகைகள் வைத்து, மண்டபத்தில் ஊரையே கூட்டி விருந்து போடுகிறார்கள். எத்தனையாவது பிறந்தநாள் என்று கேட்டால் ஒன்றாவது பிறந்தநாளாக இருக்கும் அல்லது இரண்டாவது பிறந்தநாளாக இருக்கும். 

எனக்கு ஏப்ரல் மாதம் பிறந்த நாள். வருடம் தவறாமல் தேர்வு சமயத்திலேயே வந்து தொலைக்கும்.  போதாக்குறைக்கு ‘பொறந்தநாள்ல என்ன வேலையைச் செய்யறோமோ அதையேதான் அந்த வருடம் பூராவும் செய்வோம்’ என்று மூடநம்பிக்கையை உருவேற்றி வைத்திருந்தார்கள். அதனால் அன்றைய தினம் முழுவதும் கணக்கையும் அறிவியலும் வைத்து மண்டை காய்ந்தே ஒவ்வொரு வருடமும்  பிறந்த நாளைத் தொலைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அன்றைய தினம் படித்தால்தான் வருடம் முழுவதும் படித்து அறிவு வளருமாம். இப்படி சொம்பையாக இருந்தவனை முட்டைக் கண்ணன் கதிர்வேல்தான் ஒரு பிறந்தநாளின் போது வெகு பிரயத்தனங்களுக்குப் பிறகு கண்களைத் திறந்துவிட முயற்சித்தான். கண்களை மட்டுமில்லை.

‘மாப்ள...சாந்தி தியேட்டர்ல படம் பார்க்கலாம்’ என்றான். தமிழகத்தின் முக்கால்வாசி ஊர்களில் சாந்தி திரையரங்கு என்றால் கசமுசாதான். எங்கள் ஊரிலும் அப்படித்தான். பெயர் ராசி போலிருக்கிறது.

படத்தின் பெயர் இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. Seven nights in beverly Hills. படத்தின் பெயரை மனனம் செய்யவே வெகு நேரம் பிடித்தது. ஆங்கிலப்படம். ‘வசனமா முக்கியம் படத்தை பாருடா’ வகையறா. வீட்டிலிருந்து வரும் போதே பைக்குள் வண்ணச் சட்டை ஒன்றை எடுத்து ஒளித்து வைத்து வரச் சொல்லியிருந்தான். அப்படியே சென்றிருந்தேன். மதியம் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வெளியே வந்து திரையரங்குக்கு அருகில் இருக்கும் தண்ணீர் தொட்டி வளாகத்துக்குள் நுழைந்து துணியை மாற்றிக் கொண்டோம். முட்டைக்கண்ணன் வெகு தைரியமாக இருந்தான். எனக்குத்தான் நடுக்கம். திரையரங்கிலிருந்து வெகு தூரம் தாண்டித்தான் அவனுடைய வீடு இருந்தது. பிரச்சினையில்லை. எனக்கு அப்படியில்லை. ஒன்றரை கிலோமீட்டர்தான். எவனாவது பார்த்து போட்டுக் கொடுத்துவிட்டால் விவகாரம் ஆகிவிடும். தொலைத்து தோசை வைத்து மாற்றிவிடுவார்கள்.

திரையரங்குக்கு வெளியில் நின்று எவ்வளவு பம்ம முடியுமோ அவ்வளவு பம்மினேன். முட்டைக்கண்ணனே நுழைவுச்சீட்டை வாங்கிவிட்டு சைகை செய்தான். அவன் அழைத்தவுடன் எங்கேயோ வேடிக்கை பார்ப்பது போல பார்த்துக் கொண்டே நடந்து விசுக்கென்று திரையரங்குக்குள் உள்ளே நுழைந்துவிட்டேன். அப்பொழுது அந்தப் பகுதியில் கடைகள் எதுவுமில்லை. சாலையில் போகிற வருகிற ஆட்கள் பார்த்தால்தான் உண்டு. யாரும் பார்க்கவில்லை. உள்ளே போய் அமர்ந்தவுடன் மொட்டைக்கண்ணன் அதகளத்தை ஆரம்பித்தான். பெரிய மனுஷத் தோரணை வந்திருந்தது. ரவுடியைப் போல அவனது உடல்மொழி மாறத் தொடங்கியிருந்தது. கால்களைத் தூக்கி முன்னிருக்கை மீது போட்டான். ட்ரவுசரிலிருந்த பீடியை பற்ற வைத்து இழுத்தான். விசிலடித்தான். 

‘டேய்...படத்தை போட்றா’

‘டேய்...ஃபேனைப் போட்றா’ என்று கத்திக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென்று கெட்ட வார்த்தைகளை வரிசையாக விட்டான். திரையரங்கில் நாற்பது ஐம்பது பேர்தான் இருந்திருப்போம். ஆளாளுக்குக் கத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

சில நிமிடங்கள்தான். விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன.

நல்லவேளையாக தேசிய கீதமெல்லாம் ஒலிக்கவில்லை. நேரடியாக படத்தின் பெயர் ஓடத் தொடங்கியது. எனக்கு ரத்தம் உடலுக்குள் தறிகெட்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. என்ன ஆகுமோ என்று அவ்வளவு ஆவல். முதல் காட்சி. வெள்ளைக்காரி வந்து நின்றாள். ஒருவன் பேசியபடியே அருகில் எழுந்து வந்து ஆடைகள் மீது கை வைத்தான். எனக்கு மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. கண்களைச் சுழற்றியது. ஆனால் ஆடைகளைக் களையக் கூடவில்லை. துண்டித்துவிட்டு அடுத்த காட்சியை ஓட்டினார்கள். ‘டேய்.....கட் பண்ணாதடா’ என்று யாரோ கத்தவும் கதிரானும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டான். நானும் அவர்களோடு சேர்ந்து கத்தினேன். இதெல்லாம் நடந்த போது நாங்கள் வயதுக்குக் கூட வந்திருக்கவில்லை. பதின்மூன்று அல்லது பதினான்கு வயது. ஏழாவதோ எட்டாவதோ. இடைவேளை வரைக்கும் இப்படித்தான் இருக்குமென்றும் இடைவேளை முடிந்த பிறகு தனியாக பிட் ஓட்டுவார்கள் என்றும் முட்டைக்கண்ணன் முன்பே சொல்லி வைத்திருந்தான். அந்த பதினைந்து நிமிடங்கள்தான் உச்சகட்டம். பிறகு அவரவருக்கு விருப்பமான நேரத்தில் எழுந்து வந்துவிட வேண்டும்.

இன்னும் இடைவேளையே வரவில்லை பிறகு எதற்கு இப்பொழுதே கத்துகிறார்கள் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். கிடைத்த வரைக்கும் இலாபம் என்பதற்காகக் கத்திக் கொண்டிருந்தாரக்ள். பென்ச் மீது ஏறி முட்டைக்கண்ணன் ஆடிக் கொண்டிருந்தான். வெகு தூரத்திலிருந்து ஒரு முரட்டு உருவம் எங்களை நோக்கி வந்தது. தியேட்டர்க்காரன் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் பக்கத்தில் வரவும்தான் தெரிந்தது. கதிரானின் அண்ணன். செத்தான் என்று நினைப்பதற்குள் நான்கைந்து பென்ச் இன்னுமிரண்டு ஆட்களின் தோள் மீதெல்லாம் ஏறி வெளியே ஓடிவிட்டான். சிக்கினால் அவனுடைய அண்ணன் என்னையும் மொக்கிவிடுவான். நானும் ஒரே ஓட்டம்தான். தலை தெறிக்க ஓடி தியேட்டருக்கு வெளியே வரும் போது முன்பு போலவே சம்பந்தமேயில்லாதது போல வீட்டுப் பக்கமாக ஓடிவிட்டேன். 

‘இனி இந்த வருடம் பூராவும் எவனாவது துரத்துவான்’ என்று நினைத்த போது வருத்தமாக இருந்தது. அடுத்த இரண்டு நாட்களுக்கு முட்டைக்கண்ணன் பள்ளிக் கூடத்துக்கே வரவில்லை. மீண்டு வந்தவன் பிரித்து மேய்ந்துவிட்டதாகச் சொன்னான். ‘உங்க வீட்லயும் வந்து போட்டுக் கொடுக்கிறதா சொல்லியிருக்காண்டா’ என்று பற்ற வைத்தான். வெகு நாட்களுக்கு வயிறு கபகபவென்று எரிந்து கொண்டேயிருந்தது. நல்லவேளையாக விபரீதம் எதுவும் நடக்கவில்லை. இல்லையென்றால் பார்க்காத படத்துக்கு பழியை ஏற்ற கதையாகியிருக்கும். அப்பொழுது முடிவு செய்ததுதான் - உள்ளூரில் கசமுசா படங்களையே பார்க்கக் கூடாது என்று. அதன் பிறகு ஈரோடு அபிராமியில்தான் அடுத்த படம்.

விரிவாகச் சொல்லலாம்தான். பொல்லாப்பு ஆகிவிடும்.

மகனின் பிறந்தநாள் கதையை ஆரம்பித்து சூழல் சமூகம் என்றெல்லாம் பொங்கல் வைத்து அபிராமி தியேட்டரில் முடித்திருக்கிறேன். அயோக்கியப்பயல்.

என்ன செய்வது? ஏகப்பட்ட தில்லாலங்கடி வேலைகளைச் செய்திருக்கிறேன். செய்யாத திருட்டுத்தனமில்லை. எதை பேச நினைத்தாலும் முன்பு எப்போதோ செய்த ஏதாவதொன்று நினைவில் வந்து சிம்மாசனம் போட்டு அமர்ந்து கொள்கிறது. யாராவது பெரிய தடியாக எடுத்து வந்து பின்னந்தலையில் அடித்தால் ஒருவேளை எல்லாம் மறந்து போகக் கூடும். அதுவரைக்கும் இப்படித்தான்.

Nov 29, 2016

தொங்கு மீசை

அலுவலகத்தில் ஆண்டு விழா நடக்கிறது. கடந்த வருடமும் நடந்தது. மூலையில் நின்று வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு ‘அடுத்த வருஷம் நான் ஆடுற ஆட்டத்துல மேடையே தெறிச்சு விழுந்துடணும்’ என்று முடிவு செய்து வைத்திருந்தேன். அப்பொழுது வேறொரு கட்டிடத்தில் இருந்தோம். நிறையப் பெண்கள் இருந்தார்கள். அதனால் அப்படித்தான் முடிவு செய்யத் தோன்றும். ஆசை இருக்குதாம் தாசில் பண்ண; அம்சம் இருக்குதாம் கழுதை மேய்க்க என்பார்கள். எனக்கு கழுதை மேய்க்கக் கூட அம்சமில்லை. கடந்த ஒரு வருடமாக இடுப்பையாவது வளைத்திருந்தால்தானே ஆகும்? விழாவுக்குப் பத்து நாட்கள் கூட இல்லை. இனி முயற்சி செய்தால் கண்டபக்கம் சுளுக்கிக் கொள்ளும். எதுவும் வேண்டாம் என்றிருந்தேன்.

கிரகம் அப்படித்தான் என்றால் நாம் சும்மா இருந்தாலும் விடாது. 

இரண்டு நாட்கள் முன்பாக ஒருத்தி வந்து- சுமாரான ஒருத்தி- ‘நாங்க ஒரு மைம் பண்ணுறோம்..அதில் நீ நடிக்கிறியா?’என்றாள். நாயகன் வேடம் என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டுவிட்டேன். ஒத்துக் கொண்டு போன போது ஓர் அறையில் விவாதம் நடந்தது. முக்கால் வயசுக்காரன் ஒருத்தன் இருக்கிறான். தொங்கு மீசைக்காரன். அவனை அறிமுகப்படுத்தி இயக்குநர் என்றார்கள். தமிழ்நாடு-கர்நாடகப் பிரச்சினை வந்த போது நிறைய சாடை பேசுவான். ‘தமிழ்நாட்டுக்காரங்க கடல் தண்ணியை சுத்தம் பண்ணிக்கலாம்ல’ என்று கேட்டான். இவனிடமெல்லாம் என்ன பேசுவது? அப்பொழுதிருந்தே அவன் மீது கடுப்பு உண்டு. அவன் இயக்குநர் என்று தெரிந்தவுடனயே ஒரு விக்கல் வந்தது. சாதாரண விக்கல் என்று நினைத்துவிட்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அடுத்த அரை மணி நேரத்துக்கு தொங்கு இல்லாத அலும்பெல்லாம் செய்தது.

‘ஒரு ஸீன் சொல்லுவேன்..நடிச்சுக் காட்டணும்’ என்று ஆரம்பித்தான். audition.

என்னை அழைத்த பெண் ‘மணி, ஸ்கிரிப்ட் எழுதுவான்...’ என்று முடிப்பதற்குள் ‘ஸ்கிரிப்ட் ரெடியா இருக்கு..அதுல ஒண்ணும் மாத்த வேண்டியதில்லை’ என்று வாயை அடைத்தான். ஓங்கி அறைவிட்டது போல இருந்தது.

இயக்குநர் சார் மும்முரமாக பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு முந்திரிக்கொட்டை ‘என்ன கதை?’ என்றவுடன் சாருக்கு கொஞ்சம் சுள்ளென்றாகிவிட்டது.

‘அதெல்லாம் நீங்க கவலைப்பட வேண்டியதில்லை..உங்ககிட்ட இருந்து எதை வாங்கணும்ன்னு எனக்குத் தெரியும்..நான் சொல்லுறதை மட்டும் செஞ்சா போதும்’ என்றான். எனக்கு  சிரிப்பு வந்துவிட்டது. பெரிய இயக்குநர்களைப் பற்றிய துணுக்குச் செய்திகளைப் படித்து கெட்டுப் போயிருக்கிறான். கிராதகன். அதுவும் கன்னட இயக்குநர்களைப் பற்றி படித்திருக்கக் கூடும்.

முகத்தை விறைப்பாக வைத்துக் கொண்டு இயக்குநர் சார் யாருக்கு என்ன பாத்திரம் என்பதைச் சொன்னார். 

‘நீ ஹீரோ’- இது என்னைப் பார்த்து இல்லை. அதுக்கு நான் சரிப்பட்டு வரமாட்டேன் என்று முடிவு செய்துவிட்டான். ஆஜானுபாகுவானவன் ஒருத்தன் இருக்கிறான். அவன்தான் நாயகன்.

அறையில் இரண்டு மூன்று பெண்கள் இருந்தார்கள். அவர்களில் சற்றே அழகான பெண்ணைப் பார்த்து ‘நீதான் ஹீரோயின்’ என்றான். கதையில் அழுகை இருக்கும்; ரொமான்ஸ் இருக்கும் என்றெல்லாம் சொன்ன போது ஹீரோவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவன் சிவந்து கொண்டிருந்தான். ஒருவேளை, உதட்டோடு உதட்டைக் கவ்வுவதாக அவனது கற்பனைக் குதிரை ஓடிக் கொண்டிருக்கக் கூடும். 

கருமம்டா என்றிருந்தது. 

அடுத்ததாக ஒருவன் அரசியல்வாதி, இன்னொருவன் ஆர்மி ஜெனரல் என்றெல்லாம் வரிசையாகச் சொல்லிவிட்டு  கடைசியில் என்னைப் பார்த்து ‘நீ மரம்’ என்றான். குப்பென்றாகிவிட்டது. என்னை அழைத்தவளைப் பார்த்தேன். அவள் எதையோ விழுங்கியது போல என்னைப் பார்த்தாள்.

மைம் என்றால் பேசவே மாட்டார்கள் அல்லவா? கறுப்பு ஆடையை அணிந்து கொண்டு எல்லோருமே முகத்தில் வெள்ளைச் சாயம் பூசிக் கொள்வார்கள். உதடுகளிலும் சிவப்புச் சாயம். மற்றவர்களாவது முகத்தில் ஏதாவது உணர்ச்சி பாவனைகளைக் காட்டுவார்கள். நான் மரம். இந்தப் பக்கம் ஒரு மரம். வந்து நின்றுவிட்டுப் போனால் போதும். 

பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு நின்றேன். எப்படி முடியாது என்று சொல்வது எனக் கண்டபடி குழப்பமாக இருந்தது. சரி ஆனது ஆகட்டும் என்று அமைதியாக நின்றிருந்தேன். வேறு வழியில்லை. அமைதியாகத்தான் நின்றிருக்க வேண்டும்.

இயக்குநர் சாருக்கு பெரிய மனது. போனால் போகிறதென்று கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

ஒருத்தி சாலையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவனைப் பார்க்கும் ஒருவனுக்கு காதல் பிறக்கிறது. காதல் பிறந்தவுடன் என்ன வரும்? ரொமான்ஸ் வரும். என்ன செய்வார்கள்? மரத்தைச் சுற்றிப் பாடுவார்கள். அதாவது என்னைச் சுற்றி. கையில் விளக்குக் கொடுப்பானா என்று தெரியவில்லை. இப்படி காதல் செய்து கொண்டிருக்கும் போதுதான் அவன் இராணுவ வீரன் என்று அவளுக்குத் தெரிய வருகிறது. புளகாங்கிதம் அடைந்து உடனடியாகத் திருமணம் செய்து கொள்கிறாள். முதலிரவுக்கு முன்பாக இராணுவத்திற்கு வரச் சொல்லி தந்தி வருகிறது. கிளம்பிச் செல்கிறான். இப்பொழுது உங்களுக்கே முடிவு தெரிந்திருக்குமே- பாகிஸ்தானுடனான போரில் இறந்துவிடுகிறான். அதே மரத்தினடியில்- இப்பொழுதும் நான்தான் - வந்து அழுது கதறுகிறாள். அரற்றிவிட்டு கடைசியில் நாடுதான் முக்கியம்; வாழ்க்கை அப்புறம் என்று முடிவுக்கு வருகிறாள். ஜாரே ஜஹான்சே அச்சா பாடல் ஒலிக்கிறது. தேசியக் கொடி பட்டொளி வீசிப் பறக்கிறது. எல்லோரும் வந்து மேடையில் நின்று உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் பார்வையாளர்களின் கைதட்டை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். மைம் முடிந்தது.

‘இதெல்லாம் சிவாஜி காலத்திலேயே பார்த்துட்டோம்டா தொங்கு மீசை’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு வங்காளி உள்ளே புகுந்து ‘அவளுக்கு ரெண்டாவது கல்யாணம் பண்ணி வெச்சுடலாம்ல..செகண்ட் ஹீரோ இல்லையா?’ என்றான். எல்லோரும் கொல்ல்ல்ல்ல் என்று சிரித்தார்கள். இயக்குநர் சாருக்கு பல்பு எரிந்து ‘யோசிக்கலாம்’ என்றார்.

எல்லோரும் கலைந்து வெளியே வந்தோம். ஒவ்வொருவருக்கும் அருகில் சென்று அவரவர் பாத்திரங்களின் முக்கியவத்துவம் பற்றி பேசினான் தொங்கு மீசை. என்னிடம் வந்து ‘மரம்தான் முக்கியமான பாத்திரம்’ என்றான். ‘மூடு’ என்று வாய் வரைக்கும் வந்துவிட்டது. அடக்கிக் கொண்டேன்.

‘சாரி பாஸ்..இப்போத்தான் எனக்குத் தேதி தெரிய வந்துச்சு...பதினஞ்சாம் தேதி ஊருக்குப் போகணும்’ என்றேன்.

‘நல்லா யோசிச்சுத்தான் சொல்லுறியா?’ என்றான். 

ஏமாந்தால் ஆஸ்கார் விருது தவறிப் போய்விடும். ‘நல்ல சான்ஸை மிஸ் பண்ணுறேன்னு வருத்தமாத்தான் இருக்கு..ஆனா வேற வழியில்லை...வேணும்ன்னா பழனியைக் கேட்டுப்பாருங்களேன்’ என்றேன். பழனி அலுவலக நண்பர். ஒரு தமிழனுக்கு இன்னொரு தமிழன்தான் குழி பறிப்பான். பறித்துவிட்டேன். அப்பாவி பழனிதான் மரமாக நடிக்கிறார். எனக்கு ஆசுவாசமாக இருக்கிறது. 

அலுவலகத்தில் அந்தப்பக்கமாக வரும் போதும் போதும் பழனி முறைக்கிறார். ‘மரத்துக்கு எதுக்குய்யா ரிகர்சல்..டெய்லி கூப்ட்டு சாவடிக்கிறான்’ என்றார். அப்பாடா என்றிருந்தது. முகத்தைச் சலனமே இல்லாமல் வைத்துக் கொண்டு தாண்டிச் சென்றுவிடுகிறேன்.

இவர்களையெல்லாம் நம்பினால் வேலைக்கு ஆகாது.


இன்று காலையில்தான் அமீர்கான் உடலை மாற்றும் சலனப்படத்தைப் பார்த்தேன். குண்டாக இருந்தவர் ஐந்தே மாதங்களில் உடம்பை ஏற்றி எப்படி மாறியிருக்கிறார்? அவரளவுக்கு ஐந்து மாதங்களில் சாத்தியமில்லை. தின்பதும் உடம்பை ஏற்றுவதும் தவிர அவருக்கு வேறு வழியில்லை. எனக்கு அப்படியா? நிற்க நேரமில்லை. ஐந்து மாதங்களில் சாத்தியமில்லை. எப்படியும் பத்து நாட்களாவது கூடுதலாகத் தேவைப்படும். ஐந்து மாதங்கள் பத்து நாட்கள். தேதியை காலண்டரில் குறித்து வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி வேணியிடம் சொன்னேன். இன்னும் ஒரு மாசம்தான். இந்தக் காலண்டரைத் தூக்கி வீசிடுவோம்ன்னு தைரியத்துல சொல்லாதீங்க என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள். இந்த உலகம் வெற்றியாளரகளை எப்பொழுதும் ஆரம்பத்தில் கேவலமாகத்தான் பார்த்திருக்கிறது. காலையிலேயே அமீர்கானைப் போல பட்டாப்பட்டி ட்ரவுசரோடு நான்கைந்து படங்களை எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். ஐந்து மாதங்கள் பத்து நாட்கள் கழித்து நெஞ்சு நிறைய எட்டு அல்லது பத்து பேக்குகளுடன் நான்கைந்து படங்கள் எடுத்து- அதுவும் அவரைப் போலவே ஜட்டியோடு- வெளியிட்டு இந்த உலகத்துக்கு நிரூபிக்கிறேன். 

அப்புறம் இருக்கிறது இந்த தொங்கு மீசைக்கு கச்சேரி.

பவானியின் கதை

லேடீஸ் க்ளப் கூட்டம் அது. உயர்தரக் குடும்பப் பெண்கள் கலந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வழக்கமான உரையாடலுக்குப் பிறகு தலையாய பிரச்சினையைப் பற்றி பேசத் தொடங்குகிறார்கள். ‘உனக்குமா முடி கொட்டுது; எனக்கும்தான்’ என்று ஆரம்பிக்கிற பேச்சு ஏன் கொட்டுகிறது எதனால் கொட்டுகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக நகராட்சிக்கு ஒரு மனு எழுதுகிறார்கள். ‘இந்தப் பொம்பளைங்களுக்கு பொழப்பே இல்ல’ என்றுதான் நகராட்சி அதிகாரிகள் நினைத்திருக்கக் கூடும். ஆனால் க்ளப்பின் உறுப்பினர்கள் உள்ளூர் பெருந்தலைகள் அல்லது பெருந்தலைகளின் வீட்டுக்காரம்மாக்கள். விட முடியாதல்லவா? மேன்மைமிகு உறுப்பினர்களுக்கு என்று ஆரம்பித்து ஆற்றிலிருந்து வரும் நீரை வடிகட்டி குளோரின் சேர்த்து அனுப்புவதாகவும் நகராட்சியில் பிரச்சினை எதுவுமில்லை என்று பதில் அனுப்புகிறார்கள். 

பெண்கள் விடுவார்களா? அதுவும் லேடீஸ் க்ளப் பெண்கள்.

அக்கம்பக்கத்து நகராட்சிகளில் செயல்படக் கூடிய க்ளப்புகளிலும் விசாரிக்கிறார்கள். பிற ஊர்ப் பெண்களுக்கும் அதுதான் தலையாய பிரச்சினை. குழாயில் வரும் தண்ணீரை மாதிரி எடுத்து சோதனைக்கு அனுப்புகிறார்கள். விவகாரம் தண்ணீரில்தான் இருக்கிறது. ஏதோ சில ரசாயனங்கள்தான் பிரச்சினை என்ற முடிவு வருகிறது. அந்த ரசாயனத்தினால் புற்று நோயிலிருந்து விரையில்லாத ஆண் குழந்தைகள் வரைக்கும் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் வரக் கூடும் என்கிற முடிவுக்கு வருகிறார்கள். அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசிக்கிறார்கள். பிரச்சினையின் அடிநாதத்தைக் கண்டறிந்துவிட்டார்கள். இனி பெண்கள் மட்டுமே போராடுவது சாத்தியமில்லாதது என்று உள்ளூரில் முக்கியமான சமூக ஆர்வலர்களைச் சேர்த்து நதி நீர் பாதுகாப்புக் குழுவொன்றை அமைக்கிறார்கள். 

பவானி நதி நீர் பாதுகாப்புக் குழு என்று பெயர் பதிவு செய்யப்படுகிறது. அதன் பிறகான இந்தக் குழுவின் போராட்டம் அசாத்தியமானது.

பவானி ஆறு நீலகிரி மலைத் தொடரில் தொடங்கி சிறிது தூரம் கேரளாவுக்குள் பாய்ந்து பிறகு மீண்டும் தமிழ்நாட்டில் நுழைந்து மேட்டுப்பாளையம், சத்தியமங்கலம், கோபி வழியாகச் சென்று பவானியில் காவிரியுடன் சங்கமிக்கிறது. வற்றாத ஜீவ நதி. இந்த நதியின் நீரில்தான் பிரச்சினை என்பதை லேடீஸ் க்ளப் கண்டறிகிறது. இதெல்லாம் நடப்பது தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில். 1994 ஆம் ஆண்டில் நதிநீர் பாதுகாப்புக் குழு அமைக்கப்படுகிறது.

தாங்கள் போராடப்போவது சாதாரண ஆட்களை எதிர்த்து இல்லையென்பது அப்பொழுதே அவர்களுக்குத் தெரியும். சவுத் இந்தியா விஸ்கோஸ் என்கிற நிறுவனத்தை எதிர்த்து அவர்கள் போராட வேண்டும். அவர்கள்தான் டன் கணக்கான கழிவுகளை ஆறுகளில் அப்படியே கொட்டுகிறார்கள். நீரின் நிறம் மாறுகிறது. யாரும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. மீன்கள் செத்து மிதக்கின்றன. ஏனோ செத்துக் கிடக்கின்றன என்று நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். விவசாயத்திற்கும் குடிநீருக்கும் பயன்படாத நீராக பவானி நீர் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனாலும் அப்படியே பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்தப் பகுதி மக்களுக்கு முதலில் இது குறித்தான விழிப்புணர்வை உண்டாக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து விவசாய சங்கங்கள், தொழிலாளர் அமைப்புகள், வணிகர்கள் என்று சகலரையும் திரட்டுகிற வேலையைத் தொடங்குகிறார்கள். பள்ளி கல்லூரி மாணவர்களிடையே பிரச்சினை குறித்துப் பேசுகிறார்கள். ஊர்வலங்களை நடத்துகிறார்கள்.

எஸ்.ஐ.வி நிறுவனமானது இன்றைக்கு டாடா ஸ்டீல் பிரச்சினையில் தவிடு தின்று கொண்டிருக்கும் சைரஸ் மிஸ்த்ரிக்குச் சொந்தமானது. லேசுப்பட்ட ஆட்கள் இல்லை. முதலாளிகள் எப்பொழுதும் முதலாளிகளாகவே இருப்பார்கள். அப்பொழுதும் அப்படித்தான். குழுவுக்கு எல்லாவிதமான அழுத்தங்களையும் கொடுக்கிறார்கள். மறைமுகமான மிரட்டல் விடப்படுகிறது. சோதனை மாதிரியை எடுத்துக் கொண்டு சென்றால் இவர்களுக்கு பின்னாலேயே ஆய்வகத்திற்கு மிஸ்திரியின் ஆட்கள் சென்று சரிக்கட்டுகிறார்கள். அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் என்று பலரும் விலை பேப்படுகிறார்கள். பலர் படிகிறார்கள். சிலர் துணிகிறார்கள்.


போராட்டம் வேகம் எடுக்கிறது. பவானி நதி நீர் பாதுகாப்புக்குழுவின் தலைவராகச் செயல்பட்ட மருத்துவர் சத்தியசுந்தரி எல்லாவற்றுக்கும் துணிகிறார். எந்தச் சூழலிலும் போராட்டம் கைவிட்டுவிடப்படக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். பயமில்லாமல் இல்லை. ஆனாலும் அவருக்கு ஆதரவாக நிறையப் பேர் நிற்கிறார்கள். அவர் எங்கே சென்றாலும் அவரைத் தனியாக விடாமல் ஒரு கூட்டம் அவருடனேயே செல்கிறது. மக்கள் அணி திரள்கிறார்கள். தொண்ணூறுகளின் மத்தியில் விஸ்கோஸ் ஆலைக்கு எதிராக வழக்கு தொடரப்படுகிறது. ஆலையைக் காப்பாற்றிவிடுவதற்காக விஸ்கோஸ் நிறுவனம் எல்லாவிதத்திலும் தயாராகிறது. பல கோடி ரூபாய் மதிப்புடைய ஆலை அது. சும்மா விடுவார்களா?

அப்பொழுது என்.கே.கே.பெரியசாமிதான் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர். சென்னையில் நட்சத்திர விடுதி ஒன்றில் போராட்டக் குழுவினருக்கு மிஸ்த்ரி குழுவினரால் விருந்து வழங்கப்படுகிறது. எப்படியும் வளைத்துவிடலாம் என்பது திட்டமாக இருந்திருக்கக் கூடும். உணவைத் தட்டத்தில் எடுத்த பிறகு ‘அப்புறம்...சமாதானமா போய்டலாமா?’என்பதுதான் மிஸ்திரி குழுவினரிடமிருந்து வந்து விழுந்த முதல் வாக்கியம் என்றார் மருத்துவர் சத்திய சுந்தரி. இதை அவர்கள் நேரடியாக மருத்துவரிடம் கேட்காமல் அமைச்சரிடம் கேட்டிருக்கிறார்கள்.

‘டாக்டர்கிட்ட பேசிக்குங்க...’ என்றாராம் என்.கே.கே.

மிஸ்திரியின் பார்வை மருத்துவரை நோக்கித் திரும்பியிருக்கிறது. ‘உங்களுக்கும் எனக்கும் என்னங்க பிரச்சினை? கழிவை நிறுத்துறதுன்னா சொல்லுங்க..சமதானமா போய்டலாம்’ என்றிருக்கிறார். அவ்வளவுதான் பேச்சு. அதற்கு மேல் எதுவுமில்லை. முகம் சுருங்கிப் போன மிஸ்திரி இனி சமாதானத்திற்கு வாய்ப்பில்லை என்ற முடிவை அடைந்திருகிறார்.

போராட்டக் குழுவினர் ஊர் திரும்பிய பிறகு ‘நம்ம எதிரிங்க கூட சரிசமமா உட்கார்ந்து எப்படிங்க சாப்பிடலாம்?’ என்று சிலர் கேட்டிருக்கிறார்கள். சத்தியசுந்தரியின் பதில் மிக முக்கியமானது. பெரிய போராட்டம் அல்லது சிறிய போராட்டம் என்றில்லை- எந்தப் போராட்டமாக இருப்பினும் அது வெற்றியடைவதற்கு போராளிகளின் மனவலிமை மட்டுமே போதுமானதில்லை; அணுகுமுறைதான் மிக முக்கியமானது. மக்களின் ஆதரவைப் பெறுகிற அதே சமயத்தில் எதிரியின் வலுவைக் குறைக்க வேண்டுமானால் அவனுக்கு நம் மீது வன்மம் வரவே கூடாது என்றாராம். எனக்கு இந்த வரிகள் மிகப் பிடித்துப் போயின. எதிராளி நம் மீது வன்மமும் கோபமும் கொள்ளும் போது அவனது வெறியும் வேகமும்தான் அதிகமாகிறது. அதன் பிறகு நாம் இன்னமும் கூடுதலாக உழைக்க வேண்டியிருக்கும்.

இப்பொழுதெல்லாம் ஊருக்குப் போகும் போது அடிக்கடி மருத்துவரைச் சந்திக்கிறேன். அவருக்கு எண்பது வயதாகிறது. இன்றைக்கும் சூழலியல் சார்ந்து தொடர்ந்து இயங்குகிறார். காலை நேரத்தில் மருத்துவம் பார்க்கிறார். சீமைக் கருவேலம் மர ஒழிப்பிற்காக பாடுபடுகிறார். வறட்சி பாதிக்கும் பகுதிகளில் இருக்கும் விவசாயிகளுக்கான வாழ்வாதார பிரச்சினைகளைப் போக்குவதற்கான வேலைகளைச் செய்கிறார். சூழலியல் சார்ந்த கூட்டங்களில் கலந்து கொள்கிறார். அவரைப் பார்க்கவே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பேசும் போது இன்னமும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

மிகப்பெரிய காரியத்தை இந்தக் குழு செய்திருக்கிறது. 

அணி திரட்டல், விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள், சட்டப்போராட்டங்களுக்குப் பிறகு இரண்டாயிரத்தின் தொடக்கத்தில் உயர்நீதிமன்றத்தில் விஸ்கோஸ் ஆலைக்கு எதிராகத் தீர்ப்பு எழுதப்பட்டது. ‘சுத்தமே செய்தாலும் கூட ஆற்றில் நீரைக் கலக்க அனுமதிக்க முடியாது’ என்று தீர்ப்பு வந்த பிறகு விஸ்கோஸ் படிப்படியாக தனது செயல்பாட்டை நிறுத்தி மொத்தமாக மூடப்பட்டுவிட்டது. மேட்டுப்பாளையத்திற்கு அருகே இருக்கும் சிறுமுகை என்ற சிற்றூரில் பல ஆண்டுகளாகச் செயல்பட்ட விஸ்கோஸின் முடிவுரை ஒரு லேடீஸ் க்ளப்பின் கூட்டத்திலிருந்து வேகம் எடுக்கப்பட்டு எழுதப்பட்டது என்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது.

ஒரு நதியைப் பாதுகாப்பதற்காக சட்டப்பூர்வமாகப் போராடி வென்ற இந்தப் போராட்டம் சஞ்சீவிகுமாரின் பவானி நீர் குறித்தான தொடரில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இரா.முருகவேளின் ‘முகிலினி’நாவலை இன்னமும் வாசிக்கவில்லை. அந்நாவல் இது குறித்துப் பேசுவதாக சஞ்சீவி சொன்னார். கி.ச.திலீபன் குங்குமம் தோழில் இதழில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். உள்ளூர் செய்தித்தாள்களில் செய்திகள் வெளியாகியிருக்கின்றன.

போராட்டத்தின் கதையையும் இன்னபிற விவரங்களையும் ஆவணப்படுத்துகிற ஆர்வமும் விருப்பமும் இருக்கிறது. விஸ்கோஸ் ஆலைத் தரப்பு, ஆலை மூடப்பட்டதால் வேலையிழந்த தொழிலாளர்கள், ஜீவானந்தம் உள்ளிட்டவர்களின் பிற போராட்டக் குழுக்கள் என எல்லோரையும் சந்தித்துப் பேச வேண்டும். இதுகுறித்த மேலதிகத் தகவல்கள் அல்லது தகவல்கள் தெரிந்தவர்கள் இருப்பின் தெரியப்படுத்தினால் தன்யனாவேன்.

நம் நாட்டில் அரசாங்கம் செய்ய வேண்டிய பல வேலைகளை தனிமனிதர்கள் சார்ந்த அமைப்புகள்தான் செய்கின்றன. இங்கே அரசாங்கம்தான் மரங்களை வெட்ட அனுமதிக்கிறது. நதிகள் மாசுபடுவதை வேடிக்கை பார்க்கிறது. கனிமங்கள் என்ற பெயரில் இயற்கை வேட்டையாடப்படுவதைக் கண்டுகொள்ளாமல் அமைதியாக இருக்கிறது. மழை இல்லை. வறட்சி என்று அவ்வப்போது புலம்பவும் செய்கிறது. இதையெல்லாம் யாரோ சில தனி மனிதர்கள்தான் எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்தும் போராடிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள். இன்றைக்கும் விஸ்கோஸ்தான் மூடப்பட்டிருக்கிறதே தவிர பவானி நதி முழுமையான பாதுகாப்பில் இல்லை. சாயப்பட்டறைகள் கழிவுகளைத் திருட்டுத்தனமாகக் கலக்கிவிடுகின்றன. காகித ஆலைகள் கழிவை கலக்குகிறார்கள். இப்படியான வன்புணர்வு அமைதியான அந்த நதியின் மீது தொடர்ந்து கட்டவிழ்க்கப்பட்டுத்தான் இருக்கின்றன. மீன்கள் சாவது குறைந்திருக்கிறதே தவிர இன்னமும் செத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. நீர் கெடுவது தெரியாமலே மக்கள் குடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். விவசாய நிலங்களில் பாய்ச்சிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். எல்லாமும் தெரிந்தும் அரசாங்கம் கண்களை மூடி தியானத்தில் இருக்கிறது. 

Nov 28, 2016

திமுகவின் போராட்ட குணம்

கடந்த வாரம் திமுக நடத்திய மனிதச் சங்கிலிப் போராட்டம் கோவை, ஈரோடு உள்ளிட்ட மேற்கு மாவட்டங்களில் பிசுபிசுத்துப் போனதாக உள்ளூர் நண்பர்கள் சொன்னார்கள். பிற மாவட்டங்களைப் பற்றித் தெரியவில்லை. வழக்கமாக திமுகவின் போராட்டங்கள் குறித்து ஃபேஸ்புக் உள்ளிட்ட சமூக ஊடகங்களில் வரக் கூடிய செய்திகளும் படங்களும் கூட இந்த முறை இல்லை. ஐநூறு, ஆயிரம் ரூபாய்த் தாள் குறித்தான விவகாரம்தான் பேசப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர அதே பிரச்சினைக்காக மனிதச் சங்கிலி நடத்திய திமுக பற்றிய செய்திகள் இல்லை.

என்ன ஆயிற்று?

‘ஒன்று எதிர்க்கலாம் அல்லது பாராட்டலாம் ஆனால் கலைஞரை நிராகரித்துவிட்டு நீங்கள் தமிழக அரசியலைப் பேச முடியாது’ என்பார்கள். இன்றைய தலைமுறை திமுகவை நிராகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறதா என்பதை திமுகதான் பரிசீலிக்க வேண்டும். இளந்தலைமுறையின் நம்பகத் தன்மையை மீட்டெடுக்கவும், திமுகவின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கான பாதை குறித்தும் தலைமைதான் யோசிக்க வேண்டும். 

இன்றைய தமிழகத்தில் ஆளுங்கட்சியில் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. மக்களும் அமைதியாக இல்லை. இந்தச் சூழலில் பழைய திமுகவாக இருந்திருந்தால் ஒட்டு மொத்த தமிழகத்தையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் எடுத்திருக்க முடியும். அரசாங்கம் செயல்படுகிறதா இல்லையா? தமிழக அரசில் முக்கிய முடிவுகள் எவ்வாறு எடுக்கப்படுகின்றன? பிரச்சினைகளில் தமிழக அரசின் வெளிப்படையான நிலைப்பாடு என்ன? என்று அஸ்திவாரத்தையே அசைத்துப் பார்க்கும் கேள்விகளை மையமாக வைத்துக் கொண்டு கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு எம்.எல்.ஏக்களைக் கொண்ட எதிர்கட்சியான திமுக துணிந்து இறங்கியிருந்தால் இன்றைக்கு தமிழகமே கலகலத்திருக்கும். ஆனால் கட்சி ஏன் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது?

சமீபத்தில் நடைபெற்ற இடைத்தேர்தலில் மூன்று தொகுதிகளிலும் அதிமுக வென்றிருக்கிறது. இடைத் தேர்தல்களில் ஆளுங்கட்சி வெல்வது இயல்பானதுதான். விட்டுவிடலாம். ஆனால் திரும்பத் திரும்ப ஒரே தவறைத்தான் திமுக செய்து கொண்டிருக்கிறது. அதிமுக பணம் கொடுக்கிற தொகுதிகளில் பணமே கொடுக்காமல் வேலை செய்திருக்க வேண்டும் அல்லது அதிமுக கொடுப்பதைவிடவும் கூடுதலாகக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். இரண்டுமில்லாமல் அதிமுக ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்தால் திமுக ஐநூறு ரூபாய் கொடுக்கிறது. சட்டமன்றத் தேர்தலிலும் இதே தவறைத்தான் செய்தார்கள். ‘ரெண்டு பேருமே திருட்டுப்பசங்கதான்’ என்று சொல்லிவிட்டு அதிகமாகக் கொடுத்தவனுக்குக் குத்துகிற மனநிலைதான் மக்களிடம் இருக்கிறது. இப்படியே காசைக் கொடுத்துக் கொடுத்து தோற்றுக் கொண்டிருந்தால் ‘நின்று பார்க்கலாம்’ என்கிற மனநிலை கூட முடங்கிவிடாதா? எழுபதுகளிலும் எண்பதுகளிலுமிருந்த திமுகவாக இருந்தால் நிச்சயமாக பணமில்லாமல் தேர்தலைச் சந்தித்திருக்கும். ஆனால் இப்பொழுது திமுகவுக்கு அந்த தைரியம் கிடையாது. சத்தியமே செய்யலாம். 

எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் ஏதாவது போராட்டம் என்று கலைஞர் அறிவித்தால் சென்னையே நடுநடுங்கிப் போகும் என்பார்கள். காவலர் ஒருவர் துப்பாக்கியை ஏந்திக் கொண்டிருக்கும் போது தனது சட்டைப் பொத்தான்களை கழற்றிவிட்டுவிட்டு ‘சுடு பார்க்கலாம்’ என்று நெஞ்சைக் காட்டுகிற ஒரு தொண்டனின் படம் அன்றைக்கு ஏக பிரபலம். இன்றைக்கு அப்படியான வேகமும் துணிச்சலும் கொண்ட திமுக தொண்டர்கள் எங்கே போனார்கள்? கூட்டணிக் கட்சி வேட்பாளராக இருந்தாலும் சரி; தன் கட்சி வேட்பாளராக இருந்தாலும் சரி- ‘காசைக் கொடுத்தால்தான் செலவு செய்வோம்’ என்று அடம் பிடிக்கிற நிர்வாகிகளை உள்ளே விட்டது யாருடைய தவறு? 

ஒரு முறை நண்பர் குமணன் பொதுக்குழுவில் பேசும் போது ‘அண்ணா காலத்தில் ஒரு லட்சம் உறுப்பினர்கள் கழகத்துக்கு இருந்தார்கள். இன்றைக்கு எழுபது லட்சம் பேர் இருப்பதாகக் கணக்கு இருக்கிறது. ஆனால் அண்ணா காலத்தில் இருந்த அதே ஒரு லட்சம் பேர்தான் உண்மையான உறுப்பினர்கள். மீதமெல்லாம் போலி உறுப்பினர்கள்’ என்று பேசியதாகச் சொன்னார். துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்த ஒரு லட்சம் பேரில் கூட முக்கால்வாசிப் பேர்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். போலிகள்தான் கட்சியின் பதவிகளில் இருக்கிறார்கள். ஒன்றியச் செயலாளர் ஆவதற்கு ஒரு தொகை; நகரச் செயலாளர் ஆவதற்கு ஒரு தொகை என்று பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு பதவிகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. மாவட்டச் செயலாளர்கள் பணம் வசூலிக்கிறார்கள். காசு கொடுத்து பதவிக்கு வந்தவன் ஒவ்வொருத்தனும் ‘எங்கே வாய்ப்பு கிடைக்கும்’ என்றுதான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

அடிமட்டத்திலிருந்து போராடி களம் கண்டு பதவிகளுக்கு வருகிறவர்கள் போராட்டங்கள் நடக்கும் போது ‘இது நம் கட்சி; என் தலைவன் அறிவித்த போராட்டம்’ என்று களத்தில் நிற்பார்கள். பிற கட்சிகளிலிருந்து வந்தவர்களுக்கும், பணம் வைத்துக் கொண்டு டைம்பாஸூக்கு அரசியலில் இருப்பவர்களுக்கும் பதவியைக் கொடுத்தால் வெள்ளை வேஷ்டி கசங்கிப் போகும் என்றும் சட்டைக் காலரில் வியர்வை படியும் என்றும் மர நிழலில் ஒதுங்கத்தான் பார்ப்பார்கள். போராட்டம் பிசுபிசுக்காமல் என்ன ஆகும்?

இன்றைக்கு கீழ்மட்டத்தில் இருக்கும் பெரும்பாலான திமுக நிர்வாகிகள் காசு கொடுத்து, சிபாரிசு பிடித்து பதவிக்கு வந்தவர்கள்தான். இல்லையென்று மறுக்க முடியுமா? 

இப்படி மோசமான உட்கட்டமைப்புகளாலும், கட்சி மீது பற்றுக் கொண்ட நிர்வாகிகளை ஓரங்கட்டிவிட்டதாலும் மெல்ல மெல்ல கரையானைப் போல கட்சி அரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது தலைமைக்குத் தெரியாதா என்ன? எல்லாம் தெரியும்தான்.

இப்பொழுது உண்மையான திமுக விசுவாசிகள் ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். சகல செல்வாக்கும் படைத்த கனிமொழியே கூடத் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார். மற்றவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா என்ன? கனிமொழி ஏன் இடைத்தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் கலந்து கொள்ளவில்லை? தஞ்சையில் கொடிகட்டிய எஸ்.எஸ்.பழனிமாணிக்கம் இடைத்தேர்தலில் என்ன செய்தார்? நிறையக் கேட்கலாம். உட்கட்சி விவகாரம் என்பார்கள். கனிமொழி மாதிரியான முகங்கள் மேலே வருவதும் அவருக்குப் பின்னால் கூட்டம் சேர்வதும் நல்ல விஷயம்தான். ஆனால் விடமாட்டார்கள். ஓரங்கட்டுகிறார்கள். 

ஓரங்கட்டுவது எல்லாக் கட்சியிலும் உண்டுதான். தமக்கு எதிராக மேலே வந்துவிடக் கூடும் என்று பயப்படும் போதெல்லாம் தலைமை தட்டி வைப்பது வாடிக்கைதான். ஆனால் அதிமுகவில் ஓரங்கட்டப்பட்டவர்கள் தமக்கான ஆட்களைத் திரட்டிக் கொண்டு கட்சிக்கு எதிராகச் செயல்பட முடியாது. ஆனால் திமுகவில் செய்ய முடியும். ‘நானே போகல..நீ ஏண்டா போறீங்க?’ என்று எடுபிடிகளைக் கேட்க முடியும். அதுதான் பிரச்சினை. அதிமுகவில் இருப்பது சர்வாதிகாரம். திமுகவில் இருப்பது போலி ஜனநாயகம். கட்சியின் நலன் என்ற அடிப்படையில் பார்த்தால் போலி ஜனநாயகத்தைவிடவும் சர்வாதிகாரம் எவ்வளவோ தேவலாம்.

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையிலும் இந்த இரண்டு கட்சிகளைத் தாண்டி மூன்றாவது சக்தி எதுவுமே தென்படவில்லை. இவர்களில் யாரோ ஒருவர்தான் வெல்ல முடியும். ஒருவரே வெல்லாமல் மாறி மாறியாவது வெல்லட்டும் என்றுதான் மனம் விரும்புகிறது. ஆனால் இனி அதிமுகவை வெல்ல வேண்டுமானால் திமுகவின் போர்க்குணத்தால்தான் முடியுமே தவிர, பணத்தால் ஒரு போதும் வெல்ல முடியாது.

அண்ணாவும், ஐம்பெரும் தலைவர்களும், கலைஞரும் உருவாக்கி வைத்திருந்த போர்க்குணத்தால்தான் இனி அது சாத்தியம். ஆனால் அதைத் திரும்ப மீட்டுவது சாதாரணக் காரியமில்லை. அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களிடம் கட்சி குறித்தான நல்லெண்ணத்தை விதைக்க வேண்டும். எவ்வளவோ இருக்கிறது. அட்டைக் கத்தி வைத்துக் கொண்டு சமூக ஊடகங்களில் சுழற்றுகிறவர்கள் கட்சியின் மீதான வெறுப்பைத்தான் வளர்க்கிறார்களே தவிர கட்சியின் மீதான அபிமானத்தை வளர்ப்பதாகத் தெரியவில்லை.

தேமுதிகவிலிருந்து திமுகவுக்கு கடந்த தேர்தலின் போது மாறிய நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிய போது கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக தேமுதிக அறிவிக்கும் போராட்டங்கள் இப்படித்தான் இருந்ததாகச் சொன்னார். தாலுக்கா அலுவலகம் உள்ளிட்ட அரசு அலுவலகங்கள் முன்பாகக் கூடுவார்கள். அரை மணி நேரம் கோஷமிடுவார்கள். பிறகு தேநீர் அருந்திவிட்டுக் கலைந்து சென்றுவிடுவார்கள். மறுநாள் ‘வெற்றி வெற்றி’ என்று அறிக்கை வரும். கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பாகிக் கிடக்கிறது. நோட்டாவில் விழும் வாக்குகளைக் காட்டிலும் குறைந்த அளவிலான வாக்குகளைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது கடந்த சட்டமன்றத்தின் எதிர்கட்சி. ‘அப்படித்தான் மனிதச் சங்கிலி இருந்தது’ என்றார். 

திமுகவையும் தேமுதிகவையும் ஒப்பிடுவதாக அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. தேமுதிகவெல்லாம் கட்சியே இல்லை. ஆனால் கடந்த காலத்திலிருந்த திமுகவின் ஆற்றலும் வலிமையும் இப்பொழுது என்ன ஆகியிருக்கிறது என்பதைக் கட்சிதான் சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ள வேண்டும். ஓரங்கட்டுதலும், பணமும் மட்டுமே கட்சியை ஆட்சிக்கட்டிலுக்கு எடுத்துச் சென்றுவிடாது என்பதை கலைஞருக்கு அடுத்து இருப்பவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

எழுதி வைத்துக் கொள்ளலாம். கட்சியின் அடிப்படையில் மாறுதல்களைக் கொண்டு வராமல் உள்ளாட்சித் தேர்தலைச் சந்தித்தால் திமுக நாறடிக்கப்பட்டுவிடும். அதிமுக எல்லாவிதத்திலும் தயாராக இருக்கிறது. இன்னொரு ஐந்தாண்டுகளுக்கு கீழ்மட்ட அதிகாரங்கள் கைவசமாகவில்லையென்றால் கட்சியின் நிலைமை விபரீதமாகிவிடும்.