May 27, 2017

மாட்டுப்புத்தி

சைவ உணவுக்காரனாக நான் மாறி பல மாதங்களாகிவிட்டன. இது நானாக விரும்பிய மாற்றம். ஒருவேளை யாரேனும் யாரேனும் அந்தச் சமயத்தில் கட்டாயப்படுத்தியிருந்தால் ‘மூடிட்டு போ’ என்று சொல்லியிருப்பேன். ஒருவரின் உணவுப்பழக்கம் என்பது அவரது தனிமனித சுதந்திரம். அதை அவரவர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டுமே தவிர  ‘இதை நீ உண்ணலாம். இதை நீ உண்ணக் கூடாது’ என்று சொல்கிற உரிமையை அடுத்தவன் எடுத்துக் கொள்ள அனுமதிக்க வேண்டியதில்லை. 

இன்றைக்கு மத்திய அரசாங்கம் தேசத்தின் உணவுப்பழக்கத்தில் கை வைக்கிறது. வெறும் மூன்றாண்டுகளாக ஆட்சியில் இருக்கும் ஒரு கட்சி மூன்றாயிரம் வருடங்களுக்கும் மேலாகத் தொடர்கிற உணவுப்பழக்கத்தை அதிரடியாக மாற்ற முயல்வது என்பது பச்சையான சர்வாதிகாரம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக தம்மை அசைக்க ஆளே இல்லை என்ற நினைப்பில் ஆடு மாடுகளைக் கோவில்களில் பலியிடக் கூடாது என்று ஜெயலலிதா அறிவித்தார். தமிழக மக்கள் அடுத்த தேர்தலில் பொடனி அடியாக அடித்தார்கள். ஆட்சியாளர்களின் தவறான முடிவுகளால் பொருளாதார ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டால் கூட மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடும். ஆனால் தமது பண்பாட்டு விழுமியங்களின் மீது கை வைத்தால் அதை எந்தச் சமூகமும் பொறுத்துக் கொள்ளாது. ஒரு சமூகம் காலங்காலமாக பின்பற்றி வரக் கூடிய ஒரு பழக்கத்தை தமது உத்தரவின் வழியாக ஓரிரவில் மாற்றிவிடலாம் என்று ஆட்சியாளர் நினைப்பார் என்றால் அதைவிடவும் முட்டாள்தனம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. துரதிர்ஷ்டவசமாக நம்மை ஆளுகிற பாஜக அரசாங்கம் அப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இதுவொன்றும் காட்டுமிராண்டிகளின் தேசமில்லை. ஏதோ திடுதிப்பென்று உருவாகிய சமூகமும் இல்லை. ஐந்தாயிரமாண்டுகளாக மெல்ல மெல்ல உருமாறி உணவு, பண்பாடு, வாழ்க்கை முறை, கல்வி என நெகிழ்ந்து பக்குவப்பட்ட சமூகமாக மாறியிருக்கிறது. எது சரி, எது தவறு என்று முடிவெடுக்கிற திறம் இந்த தேசத்து மக்களிடம் இருக்கிறது. அவர்களிடம் தமது காவி வேட்டியைத் தூக்கிக்காட்டி ‘நீங்க எல்லாம் காட்டுமிராண்டிகள்..நாங்க சொல்லுறதைச் செய்யுங்க’ என்று உரக்கப் பேசினால் மக்கள் எரிச்சல் அடையத்தான் செய்வார்கள். 

‘மான்கறிக்குத் தடை இருக்கே...யானைக்கறியைச் சாப்பிடுவீங்களா?’ என்றெல்லாம் கிளம்பி வருகிறார்கள். ஓர் உயிரினம் எண்ணிக்கையில் குறைகிறது என்கிற போது சூழலியல் நோக்கில் அதைக் கொல்லத் தடை விதிப்பது என்பது வேறு. மாட்டுக்கு பூணூல் பூட்டி புனிதப்படுத்தி அதைக் கொல்லக் கூடாது என்பது வேறு. பாஜக அரசாங்கம் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது இரண்டாவதை.

மாடுகளைப் புனிதப்படுத்த விரும்பினால் அதை மக்களின் மனதளவில் உருவாக்க வேண்டியதுதானே? பாஜகவும் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸூம் பிரச்சாரம் செய்து மக்களை மாற்றாலாமே? அது சாத்தியமில்லை என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். காலங்காலமாக பின்பற்றுகிற உணவுப்பழக்கத்தை மாற்றச் சொன்னால் தமது வாலில் வற ஓலையைக் கட்டி விரட்டியடிப்பார்கள் என்று அவர்கள் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால் மக்கள் வழங்கிய அதிகாரத்தை அவர்களுக்கு எதிராகவே பிரயோகப்படுத்துகிறார்கள். 

மூக்கணாங்கயிறு கட்டக் கூடாது, மாடுகளை வெறும் தரையில் படுக்க வைக்கக் கூடாது என்றெல்லாம் உத்தரவிட்டிருக்கிறார்கள். எப்படி சாத்தியம் என்று புரியவில்லை. அப்படியே சாணம் போடுவதற்காக மாடுகளுக்குத் தனித்தனி கக்கூஸ்களைக் கட்டித் தர வேண்டும். காளையும் பசுவும் இணை சேர்வதற்காக தனிப் படுக்கையறை கட்டித் தர வேண்டும் என்ற இன்னபிற உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துவிடுவார்களோ என்று பயமாக இருக்கிறது.

‘மாட்டுக்கறி தின்னக் கூடாது’ என்று நேரடியாகச் சொல்லவில்லையே என்று மத்திய அரசாங்கத்தின் வக்கீல்கள் வருவார்கள். நேரடியாகச் சொல்லவில்லைதான். ஆனால் இத்தகைய உத்தரவுகளின் நோக்கம் அப்படிச் சொல்வதுதான். இனி சந்தைக்கடையிலும் ஊர் காலனிகளிலும் கசாப்புக்கடை நடத்த முடியாது. மாறனும் சரசாளும் மாட்டுக்கறிக்காகக் டவுன் இறைச்சிக் கடைக்குப் போகப் போவதில்லை. அவர்களுக்கு சுலபத்தில் சிக்காத வஸ்தாக மாட்டுக்கறியை மாற்றுகிறது இந்த அரசாங்கம்.

மாட்டுப்பண்ணைகள், இறைச்சிக் கூடங்கள், விற்பனையாளர்கள் உள்ளிட்ட மாமிச வியாபாரத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதிலும் நோய்வாய்ப்பட்ட கால்நடைகள் உணவுக்காக வருவதைத் தடுப்பதிலும் தவறில்லை. அவற்றையெல்லாம் படிப்படியாகச் செய்ய வேண்டும். திடுதிப்பென்று மொத்தச் சமூகத்தின் உணவுப்பழக்கம் மீது மறைமுகமாகத் தடையை விதிப்பது மதவாதம் இல்லாமல் வேறு என்ன? இன்றைக்குச் சந்தைக்கடையிலும் காலனியிலும் கொல்லுகிற மாடுகளை விட இறைச்சி ஏற்றுமதியாளர்கள் கொல்கிற மாடுகளின் எண்ணிக்கை அதிகம். உலகின் மாட்டுக்கறிக்கான தேவையில் கிட்டத்தட்ட இருபது சதவீதத்தை நம் நாடுதான் ஏற்றுமதி செய்கிறது. மாடுகளைக் கொன்று வெட்டி பதப்படுத்தி பெட்டியில் நிரப்பி அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அதைத் தடுத்தால் தேசத்தின் வருமானம் போய்விடும் என்று விட்டுவிட்டு சாமானியனின் உணவுப்பழக்கத்தில் கை வைப்பது என்ன நியாயம்?

மாடுகளைக் கறிக்காக விற்கக் கூடாது என்று சட்டம் இயற்றுவது உழவனையும் நேரடியாகப் பாதிக்கும். கிடாரிக் கன்று என்றால் உழவன் வளர்க்கிறான். காளை மாட்டுக் கன்று என்றால் வைத்துக் கொண்டு இனி என்ன செய்வான்? வயதான மாடுகளை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வான்? மழையில்லாக் காலத்தில் தன்னுடைய செலவுக்கே கஷ்டப்படுகிற விவசாயிக்கு கூடுதல் சுமை இல்லையா?. ‘உங்களுக்கு வேணும்ன்னா வெச்சுக்குவீங்க..வேண்டாம்ன்னா கொல்லுவீங்களா?’ என்று கேட்கலாம்தான். இப்படி எல்லாவற்றிலும் செண்டிமெண்ட் பார்ப்பதாக இருந்தால் ஆடு, கோழியிலிருந்து மீன் வரைக்கும் எதையும் சாப்பிடக் கூடாது. நிலத்திற்கு அடியில் விளையும் வெங்காயம் கிழங்குகளைத் கூடத் தின்னக் கூடாது.  வருடாவருடம் கறவை வற்றும் போது சினை ஊசி மூலமாக வயிற்றில் கரு உண்டாக்கி கன்றுகளுக்குக் கூட விடாமல் பாலைக் கறந்து குடிப்பது கூட அயோக்கியத்தனம்தான். வெண்ணெய், தயிர் என்று எல்லாமே விலங்குகள் மீதாக நாம் செய்கிற சித்ரவதைகள்தான். கொம்புக்கு வர்ணம் பூசுவது தவறென்றால் மாடுகளின் பாதம் தேயாமல் இருக்கவும், கூரான பொருகள்  ஏறாமல் இருக்கவும் லாடம் கட்டுவது அதைவிடத் தவறுதான். அதையும் தடை செய்வார்களா? நம் தேசத்து விவசாயியை விடவும் ‘எங்களுக்குத்தான் மாடுகளின் மீது அக்கறை’ என்று யாராவது கூவினால் அவர்களைப் பார்த்து எப்படி வேண்டுமானாலும் சிரிக்கலாம். 

மாட்டுக்கறிக்கு மட்டுமில்லை- அசைவத்திற்கு எதிரான மனநிலை கொண்டவன் நான். அதில் இருக்கும் சாதக பாதகங்களை சக மனிதர்களிடம் பேசலாமே தவிர ‘சாப்பிடாத’ என்று சொல்கிற உரிமை மனைவி பிள்ளையிடத்தும் கூட இல்லை. அதேதான் அரசாங்கத்திற்கும். 

‘முன்னேற்றம், வளர்ச்சி’ என்றெல்லாம் சொல்லி ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டு மாட்டுச் சாணத்தில் வறட்டி செய்து விற்றுக் கொண்டிருக்காதீர்கள். இந்த தேசத்தில் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. குறைந்து வரும் வேலை வாய்ப்பு, சமூகப் பொருளாதார முன்னேற்றம், சீனாவின் ஆதிக்கம், அமெரிக்க அதிபரின் மறைமுக இந்திய எதிர்ப்புணர்வு, கிராமப்புற மேம்பாடு, நீர்வள மேலாண்மை என்று வரிசையாகப் பட்டியலிட முடியும். இதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ரம்ஜான் மாதம் தொடங்குகிற தினத்தில் மாட்டுக்கறி மீதான கட்டுப்பாடுகளை இறுக்குவது, மனிதர்களுக்கும் மாடுகளுக்கும் மதச்சாயம் பூசுவது என்று எல்லாவற்றிலும் குதர்க்கமாகச் செயல்படுவது பன்முகக் கலாச்சாரம் கொண்ட இந்திய தேசியத்துக்கு எதிரானது. முரண்பாடானது. 

தேன் கூட்டைக் கலைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறீர்கள். ஆட்சியதிகாரம் என்பது ஐந்தாண்டுகள்தான். மக்களின் அதிகாரம் நிரந்தரமானது.

May 26, 2017

பாட்டையா

கோரமங்களா சிக்னலில் நிற்கும் போது பாட்டையாவிடமிருந்து அழைப்பு. ‘ஞாயிற்றுக்கிழமை திருப்பத்தூர் போறியாடா?’ என்றார். அங்கு பார்த்திப ராஜா நடத்தும் நாடகத் திருவிழா நடக்கிறது. என்னால் முடியாது. அடுத்த வாரம் முழுவதும் பிரேசில்காரர்களிடம் மாரடிக்க வேண்டும். மாலை ஐந்து மணிக்கு அலுவல்கள் தொடங்கும். நள்ளிரவு தாண்டியும் தாளிப்பார்கள். 

பாட்டையா கோரமங்களாவில் அவரது இளைய மகள் வீட்டில் வசிக்கிறார். பாட்டையா பற்றி அநேகமாக அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். தெரியாதவர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய மனிதர். எண்பதைத் தாண்டிய குசும்பர். வாய் நிறையக் நக்கலும் கையில் பைப்புமாக காட்சியளிக்கிற தகவல் சுரங்கம்.


பதினேழு வயதில் நாகர்கோவில் பார்வதிபுரத்தில் எஸ்.எஸ்.எல்.சி முடித்துவிட்டு டெல்லி சென்றவர். பதினெட்டாவது வயதில் அங்கேயொரு திரைச்சங்கம் தொடங்கி, நாடகங்கள் நடத்தி என்று திருமணத்திற்கு முன்பாகவே டெல்லி வட்டாரத்தில் அவர் அடைந்தது வெகு உயரம். டெல்லி வட்டாரத்திலும் தமிழகத்திலும் அவருக்குத் தெரியாத அந்தக் கால ஆளுமைகளே இல்லை என்று சொல்லலாம். எவ்வளவு பெரிய மனிதர் என்றாலும் அவரைப் பற்றி அரை மணி நேரமாவது பேசுகிற அளவுக்கு பாட்டையாவிடம் அறிமுகமிருக்கும்- அரசியல்வாதி, சினிமாக்காரர்கள், தொழிலதிபர்கள், கலைஞர்கள் என்று இவ்வளவு மனிதர்களுடன் பழகியவர் நம்மிடம் சரிக்குச் சமமாக அமர்ந்து பேசுகிறார் என்பதே கெளரவம்தானே?

கடந்த வாரத்தில் அலைபேசியில் பேசும் போது ‘பாட்டையா...நீங்க எப்போ ஃப்ரீயா இருப்பீங்க?’ என்றேன்.

‘ஒரு நாளைக்கு இருபத்தைஞ்சு மணி நேரமும் ஃப்ரீதான்..நீ எப்போடா வர்ற?’என்றார். 

கோரமங்களா சிக்னலில் இருந்து எட்டிப் பிடித்த மாதிரிதான். திருப்பத்தூர் சம்பந்தமாக அவர் பேசியவுடன் வண்டியை அவரது வீட்டிற்குத் திருப்பிவிட்டேன். இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவர்தான் பேசினார். நான் அவ்வப்போது கேள்விகளை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஏழாவது மாடி பால்கனியில் அவருக்கென்று ஓரிடம். இரண்டு மூன்று நாற்காலிகள். பக்கத்திலேயே புகையிலை சமாச்சாரங்களை வைத்துக் கொண்டு பக்கத்து மாடிகளில் தெரிகிற பெண்களை சைட் அடித்துக் கொண்டிருந்தார். 

‘ஜெயகாந்தன் வீட்டு மாடி மாதிரி’ என்றேன்.

‘அவர் ரூம்ல நெடியடிக்கும்டா..இங்க அடிக்காது’ என்றார்.

வெங்கட் சாமிநாதனில் ஆரம்பித்து சிவாஜி கணேசன் வழியாக ரஜினி வரைக்கும் பேசினார். ஒவ்வொன்றுமே சுவாரசியம்தான்.

பாட்டையாவுக்கு சமீபத்தில் தண்டுவடத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்திருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் என்றால் நவம்பர் ஒன்பதாம் தேதி. டீமானிட்டைசேஷன் அறிவிக்கப்பட்ட அடுத்த நாள். நாடே பரபரப்பாகியிருந்த சமயம். மயக்க மருந்து கொடுத்துப் படுக்க வைத்திருக்கிறார்கள். மயக்கம் வந்துவிட்டதா என்று தெரிந்து கொள்ள மருத்துவர் சில கேள்விகளைக் கேட்டிருக்கிறார். அத்தனை கேள்விகளுக்கும் நக்கலான பதில்கள்தான். ‘உங்க பேரைச் சொல்லவே இல்லையே’ என்று மருத்துவர் கேட்ட போது ‘ஐ ஆம் நரேந்திர மோடி’ என்றிருக்கிறார். ஒருவேளை மயக்க மருந்துதான் குதர்க்கமாக வேலை செய்துவிட்டதோ என்ற பதற்றத்தில் ‘என்ன சொன்னீங்க’ என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டிருக்கிறார் மருத்துவர். முகத்தில் பொருத்தப்பட்டிருந்த சுவாசக் கருவியை நீக்கிவிட்டு தெளிவாக ‘ஐ ஆம் நரேந்திர மோடி..பிரைம் மினிஸ்டர் ஆப் இந்தியா’ என்றாராம். அத்தனை நக்கல் பார்ட்டி நம் பாட்டையா.

அறுவை சிகிச்சை முடிந்து படுக்க வைத்திருந்த போது ‘ஓ நீங்கதானா அது’ என்று நிறையப் பேர் வந்து பார்த்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். எனக்கு சிரிப்பு நிற்கவேயில்லை. எண்பது வயதில் இவ்வளவு குசும்பு என்றால் முப்பதுகளில் எப்படி இருந்திருப்பார்? அடுத்த முறை சந்திக்கும் போது அவருடைய கேர்ள் ப்ரெண்ட்ஸ் பற்றியெல்லாம் விசாரித்துவிட்டு வந்து எழுதுகிறேன்.

ஒருநாள் மகியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘இந்த பிரபஞ்சத்தில் எவ்வளவு கேலக்ஸி இருக்கு தெரியுமா?’என்றான். கூகிளில் தேடிப் பார்த்து ‘நூறு பில்லியன்’ என்றேன். ‘எங்கப்பனுக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்ல போலிருக்கு’ என்று அவன் நம்பியிருக்கக் கூடும். அவ்வப்பொழுது அவனை ஏமாற்றிவிடுவேன். பேசிவிட்டு யோசித்துப் பார்த்தால் நூறு பில்லியன் கேலக்ஸிகளில் ஒற்றைப் புள்ளி நம்முடைய பால்வெளி (Milkyway).அதில் இத்தினியூண்டுதான் சூரிய குடும்பம். இத்தினியூண்டு சூரிய குடும்பத்தில் சோட்டா பையன் பூமி. அதில் இந்தியா, பெங்களூரு, ஏஈசிஎஸ் லேஅவுட் என்று பார்த்தால் தூசி மரியாதை கூட நமக்கு இல்லை. அதற்குள்ளாக எத்தனை பந்தா? எத்தனை அழிச்சாட்டியம்? எத்தனை லோலாயம்? 

பாரதி மணி மாதிரியான பெரியவர்களிடம் பேசும் போது ‘நாமெல்லாம் எந்த மூலைக்கு?’ என்கிற எண்ணம் இன்னமும் துலக்கம் பெறுகிறது. தூசியிலும் தூசி. அத்தனை அனுபவங்களைச் சேகரித்து வைத்திருக்கிறார்.  நேரம் மட்டும் இருந்தால் போதும். எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம். அவ்வளவு சுவாரஸியங்கள்.

அந்தக் காலத்தில் அவருக்கிருந்த தொடர்புகளுக்கும் நட்பு வட்டாரத்திற்கும் எவ்வளவோ சொத்து சேர்த்திருக்க முடியும். ‘அதைப்பத்தியெல்லாம் எனக்கு எந்த யோசனையுமில்லடா..வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கேன்’  என்கிறார்.

எண்பதைத் தாண்டிய வயதில் ‘I am ready for departure' என்கிற மனிதர் ‘வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கேன்’ என்று பைப்பில் புகையை இழுத்தபடியே திருப்தியாகச் சொல்வதுதான் அடுத்த தலைமுறைக்கான பாடம். இன்னும் எத்தனை கோடி பேர் வந்தாலும் இந்த பிரபஞ்சம் அவர்களையெல்லாம் இழுத்து தம்மில் புதைத்தும் எரித்தும் கொண்டேயிருக்கும். பதினைந்து பில்லியன் ஆண்டுகளாக பிரபஞ்சம் அதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறது. நாம் அதிகபட்சமாக நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வோமா? அதை முழுமையாக வாழ்ந்துவிட வேண்டும். நரை விழுந்த பருவத்தில் யோசித்துப் பார்க்கும் போது ‘வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழ்ந்திருக்கிறேன்’ என்கிற திருப்தி நமக்கு வேண்டும்- பாட்டையா மாதிரி.

குமுட்டி அடுப்பைப் போல இடைவிடாமல் பற்ற வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பைப் பற்றிக் கேட்டேன். ஒரு காலத்தில் நிறைய சிகரெட் அடிப்பாராம். ‘அதுல ஒரு பிரச்சினை இருக்குது..ஓசி கொடுக்கணும் இல்லன்னா கடன் கொடுக்கணும்..இதுல அப்படியில்ல எச்சின்னு யாரும் கடன் கேட்க மாட்டாங்க’ என்றவர் ‘ஓராள் மட்டும் இதைக் கடன் வாங்கி உறிஞ்சியிருக்கிறார்’ என்றார். யாராக இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

‘தலைவா...காலா’ என்றார்.  

எனக்கு பாரதி மணியும்தான் காலாவாகவும் தலைவாவாகவும் தெரிகிறார்.

பாட்டையாவின் புத்தகம் புள்ளிகள் கோடுகள் கோலங்கள். கிட்டத்தட்ட அவருடைய சுவாரஸியமான சுயசரிதை. 

May 25, 2017

வாத்தியார்

ஆறாம் வகுப்பில் வெங்கடாசலம் வாத்தியார் அறிவியல் பாடம் நடத்தினார். எப்பொழுதும் வெற்றிலைக் குதப்பலோடுதான் இருப்பார். ஜோசியகார வாத்தியார் என்ற பெயரும் அவருக்குண்டு. எங்கள் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் திருமணத்திற்காக அவர்தான் பொருத்தம் பார்த்ததாகச் சொல்வார்கள். சற்று முரட்டு ஆசாமி. ஆளும் அவரது காலா நிறமும் வெற்றிலையும் சற்று பயப்படச் செய்யும். சட்டென்று கைநீட்டி விடுவார்.  

ஒரு குச்சியும் மர நாற்காலி மீது அமர்வதற்காக விரிப்பதற்கான ஒரு சிறு துண்டும் இல்லாமல் வகுப்பறைக்கு வரவே மாட்டார். மணியடித்தவுடன் வகுப்புத் தலைவன் ஓடிச் சென்று ஆசிரியர்கள் அறையிலிருந்து இந்த வஸ்துகளை எடுத்து வந்துவிட வேண்டும். ஆரம்பத்தில் அப்பாவுக்கு நண்பர்தானே என்று சற்று இளப்பமாக இருந்துவிட்டேன். ஆனால் எதற்கெடுத்தாலும் என்னைத்தான் இழுத்து வைத்து கும்முவார். ஏதாவது கேள்வி கேட்டுவிட்டு ‘டேய்..வாசு பையா....பதில் சொல்லுடா’ என்பார். பதில் தெரியாமல் எழுந்து நின்றால் அந்தக் குச்சிக்கு வேலை வைத்துவிடுவார். பக்கத்தில் இருக்கும் அப்துல் அஜீஸ் காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்டமாதிரி தலையைக் குனிந்து கெக்கபிக்கே என்று சிரிப்பான். 

‘இந்த ஜோசியகாரன் மண்டையை உடைக்க வேண்டும்’ என்று பற்களை வெறுவிக் கொண்டே அழுவேன். வீட்டிலும் சொல்ல முடியாது. அங்கேயும் கும்மு விழும். அப்பாவுக்கு நண்பர் நமக்கு எதிரி- ‘இது என்னடா டீலிங்’ என்றபடி குழம்பியே கிடக்க வேண்டியதுதான். அநேகமாக ‘பையனை கவனிச்சுக்க’ என்று அப்பா சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதை வேறு மாதிரியாகப் புரிந்து கொண்ட வெத்தலபாக்கு என்னை அந்த வாங்கு வாங்கியிருக்கிறது.

இரண்டாம் வகுப்பு படித்த போதே செண்பகப்புதூரில் பீடியை உறிஞ்சிவிட்டு வைக்கோல் போருக்குத் தீ வைத்த அனுபவம் உண்டு என்பதால் பிஞ்சிலேயே பழுத்தவனாகியிருந்தேன் என்றாலும் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்துதான் ப்ராடுத்தனங்களையெல்லாம் விரிவாகச் செய்யத் தொடங்கியிருந்தேன். மாலையில் மைதானத்தில் விளையாடிவிட்டு பள்ளியில் சிறப்பு வகுப்பு என்று பொய் சொல்வது, ஏடுகளில் எழுதாமல் டபாய்ப்பது, பையன்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு வாய்க்காலுக்கும் வேட்டைக்கும் செல்வது என்பதையெல்லாம் பழகிய பருவம் அது. தறுதலையாகப் போயிருக்க வேண்டும். 

தொடர்ச்சியாக உறிஞ்சுவதில்லையென்றாலும் ஆடிக்கொரு தடவையாவது கசப்பு ருசியை இழுத்துவிடுவதுண்டு. ஆறாம் வகுப்பு வந்த பிறகு வேறு சில சில்லுண்டிகளை இணைத்துக் கொண்டு கணேஷ் பீடிக்கட்டை எடுத்து வந்து வாய்க்கால் மேட்டில் அமர்ந்திருந்தோம். நான்கைந்து பையன்கள். காலையிலேயே பள்ளிக்கு வராமல் நேராக அங்கே சென்றுவிட்டோம். வெள்ளியங்கிரி உண்டிவில் எடுத்து வந்திருந்தான். அவனிடம் பாகுபலி தோற்றுவிட வேண்டும். அழகி என்பதால் தேவசேனாவுக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கலாம். வெள்ளியங்கிரி சிட்டுக்குருவி அடிப்பான். அந்தக் காலத்தில் நிறையச் சிட்டுக்குருவிகள் உண்டல்லவா? வயல் வெளிக்கு போனால் போதும். சகட்டு மேனிக்குக் கிடைக்கும். நோ பாவம். நோ புண்ணியம். முட்டைகளுடனான குருவிக் கூடு கிடைத்தால் சாணத்திற்குள் முட்டைகளை உருட்டி தீக்குள் போட்டுவிடுவோம். வெந்த பிறகு தனிச்சுவையுண்டு.

குருவிகளை அடித்து அறுத்து ப்ளேடு கொண்டு கீறி சுத்தம் செய்து- வீட்டிலிருந்து உப்பு, மிளகாய்த்தூள் என்று ஆளுக்கு ஒரு பொருளை எடுத்துச் சென்றிருப்போம்- கறி மீது தடவி காய வைத்துவிட்டு வாய்க்காலுக்குள் இறங்கி குளியல் போட்டுவிட்டு வந்தால் கறியில் காரம் இறங்கியிருக்கும். அதை அப்படியே எடுத்து அனலில் வாட்டினால் நெடியடிக்கும். நாக்கு ஊற, காரம் உச்சியில் ஏறும். தின்று முடிப்போம். அன்றைக்கு எடுத்துச் சென்றிருந்த கணேஷ் பீடியை உறிஞ்சிய போது வெகு கசப்பு. எச்சிலைத் துப்பிக் கொண்டேயிருந்தேன். 

‘உறிஞ்சுடா..உறிஞ்சுடா’ என்றார்கள். உறிஞ்சித் தள்ளிவிட்டேன்.

மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகாக பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தோம். மணியடித்த பிறகு முதல் பிரிவேளையே ஜோசியகார வாத்தியாருக்குத்தான். வந்தவுடன் என்னைப் பார்த்தார். நீரில் விளையாடிய பிறகு என்னதான் தலையைத் துவட்டினாலும் கசகசத்துத் தெரியும். ஒருவேளை நோட்டம் பிடித்துவிட்டாரோ என்று உள்ளூர நடுங்கத் தொடங்கினேன். அவர் இயல்பாகத்தான் இருந்தார். பாடத்தை நடத்திவிட்டு ‘வாசு பையா..வந்து இதை போர்டுல வரை’ என்றார். பக்கத்தில் வர வைக்கிறார் என்ற கொக்கி தெரியாமல் வெகு வேகமாகச் சென்றேன். புகை நாற்றம் மூக்கில் ஏறியிருக்கும் அல்லவா? கீழே குனிந்தபடியிருந்தவர் புருவங்களுக்கும் கண்ணாடிக்கும் நடுவிலாக விழிகளை நிறுத்தி என்னைப் பார்த்தார். ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை. சொன்ன படத்தை வரைந்து முடித்தேன். அவர் எதுவும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்பது பெரிய ஆசுவாசமாக இருந்தது.

மணியடித்தவுடன் எப்பொழுதும் போலச் சென்றுவிட்டார். அதன் பிறகு சிலம்புச் செல்வி டீச்சரின் பாடவேளை. டீச்சர் வந்தவுடன் ‘உன்னை வெங்கடாசல வாத்தியார் கூப்பிடுறாரு’ என்றார். எனக்கு பயம் கவ்வத் தொடங்கியது. ஆசிரியர்களின் அறைக்குப் பக்கத்திலேயே ஓர் அறை இருக்கும். அங்கே அமர்ந்திருந்தார். ‘வாசு பையா...வா’ என்றார். சிரித்தபடியேதான் இருந்தார். அருகில் சென்றேன்.

‘பீடி குடிச்சியா?’ என்றார்.

‘இல்லைங்க சார்’ என்று சொல்வதற்குள்ளாக சப் என்றொரு அறை விழுந்தது.

‘காலைல எங்கடா போன?’ என்ற கேள்விக்குப் பிறகு என்னால் எதையும் மறைக்க முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன்.

அவரது குரல் மாறியது. ‘இதை உங்கம்மாகிட்டயும் அப்பன்கிட்டயும் சொன்னன்னா நாண்டுக்குவாங்க’ என்றார். திக்கென்றிருந்தது. அவர் பேசப் பேச உடைந்து போனேன். எவ்வளவு பெரிய குற்றத்தைச் செய்திருக்கிறோம் என்கிற மாதிரியான மனநிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டார். உலகிலேயே மிகப்பெரிய குற்றவாளி என்பதான பிரம்மையில் நின்றிருந்தேன்.

‘இங்க பாரு..தப்பு எல்லா மனுஷனும் செய்யறதுதான்..செஞ்சுட்ட..பரவால்ல விடு’ என்றார். என்ன சொல்ல வருகிறார் என்று தெரியவில்லை. 

‘ஊட்ல சொல்லி வெச்சுடுறேன்...அவங்களே பார்த்துக்கட்டும்’ என்றார். கெஞ்சினேன். அழ வைத்தார். உதடுகள் வறண்டு போயின.

என்னுடைய கடும் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ‘சரி..நான் சொல்லல...ஆனா பீடி குடிக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணுறியா’ என்றார். ‘சத்தியம் தோத்துச்சுன்னா உனக்கு படிப்பு வராது’. அந்த வயதில் இவையெல்லாம் பசுமரத்து ஆணிகள் மாதிரி. மனப்பூர்வமாகச் செய்து கொடுத்தேன். அதன் பிறகு கல்லூரியில் படித்த போது மங்களுரூ-ஊட்டி மலைப்பாதையில் பாபுச் சக்ரவர்த்தியிடம் வாங்கி ஓர் இழுப்பு இழுத்தேன். அந்த செமஸ்டரில் அரியர் விழுந்தது. அதோடு சரி. அதன் பிறகு பதினைந்தாண்டுகளாகிவிட்டது.

எனக்கு மட்டுமில்லை- என்னோடு புகையை உறிஞ்சிய மற்றவர்களுக்கும் இதுதான் ட்ரீட்மெண்ட். விவகாரம் எங்கள் நான்கைந்து பேர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். வகுப்பில் உள்ள பிற மாணவர்களுக்கும் கூடத் தெரியாது. 

சமீபத்தில் சந்தித்த வேறொரு ஆசிரியர் ‘அவனுக எப்படி போனா என்னங்க..’ என்கிற ரீதியில் பேசினார். அவருக்கு இந்தச் சம்பவத்தைத்தான் உதாரணமாகச் சொன்னேன். புகைப்பது சரி தவறு என்பதெல்லாம் இரண்டாம்பட்சம். ஆசிரியர் நினைத்தால் எப்பேர்ப்பட்டவனையும் வழிக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு. ‘அதெல்லாம் அந்தக்காலம் சார்’ என்றார். பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஜோசியகார வாத்தியாரைப் பார்த்த போதும் ‘வாசு பையா..நல்லா இருக்கியா?’ என்றார். நிறையப் பேசினோம். ஆனால் பீடி பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. அவருக்கு ஞாபகம் இருக்குமா என்றும் தெரியவில்லை. 

May 24, 2017

உத்வேகம்

மாதேஸ்வரன் பற்றியும் அவரது சகோதரி பற்றியும் நிறையப் பேர் விசாரிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. காலையிலிருந்து ‘யாருங்க அந்த கறிக்கடைப் பையன்’ என்று பலரும் கேட்டுவிட்டார்கள். ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பாகத்தான் அவர்கள் இருவரையும் தெரியும். ‘அக்காவின் படிப்புக்கு உதவி தேவை’ என்று அணுகினார்கள். அக்கா ஆசிரியர் படிப்புக்கு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். B.Ed. பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே அம்மாவும் அப்பாவும் இறந்துவிட்டார்கள். இவர்கள் இருவருக்கும் துணையாக வயதான பாட்டி ஒருவர் உடன் வசிக்கிறார். பாட்டியால் வெளியில் சென்று வர முடியாது. 

மாதேஸ்வரனும் கல்லூரி மாணவர்தான். என்.சி.சியிலும் உறுப்பினர். 

சாலையோரமாக மேட்டில் கறிக்கடை போட்டிருக்கிறார்கள். கடையெல்லாம் இல்லை. நான்கு குச்சிகளை நட்டு கூரையாக தென்னம் ஓலையை வேய்ந்திருப்பார்கள். ஞாயிறன்று மட்டும்தான் கடை. சனிக்கிழமைச் சந்தையில் ஒரு வெள்ளாட்டை வாங்கி வந்து அதிகாலையிலேயே அக்காவும் தம்பியும் தொங்கவிட்டுவிடுவார்கள். தினசரி கடை இருந்தால் தொடர்ச்சியான வாடிக்கையாளர்கள் இருப்பார்கள். ஒரு நாள் மட்டும்தான் கடை என்பதால் வாடிக்கையாளர் பரப்பு குறைவு. சற்று மெல்லத்தான் விற்றுத் தீரும். மதியவாக்கில் கறி தீர்ந்த பிறகு கடையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டுச் சென்றால் ஒரு வாரம் கழித்துத்தான் அடுத்த ஆடு. ஒரு ஆடு விற்பனையானால் வாரம் நானூறிலிருந்து ஐநூறு வரைக்கும் இலாபம் நிற்பதாகச் சொன்னார்கள். அந்தத் தொகை ஒரு வாரத்திற்கான குடும்பச் செலவுக்கான தொகை. 

சமையலுக்கும் போக்குவரத்துக்கு இந்த வருமானம்தான். இடையில் வேறு எந்தச் செலவு என்றாலும் ஒற்றை ஆட்டுக் காசுதான். விடுமுறை என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. அடுத்த நாள் பல்கலைக்கழகத் தேர்வு என்றாலும் கூட வருமானத்திற்காகக் கடை நடத்தியே தீர வேண்டும். நடத்துகிறார்கள்.

கடைதான் உலகம். அக்கா தம்பி இருவருக்குமே வெளியுலகம் தெரியாது. இருவருமே அதிகம் பேச மாட்டார்கள். கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்வார்கள். தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரிப்பார்கள். அவ்வளவுதான்.

‘உனக்கு என்ன தம்பி லட்சியம்?’ என்ற போது ‘டிஎன்பிஎஸ்சி எக்ஸாம் எழுதணும் சார்’ என்றான். 

கீர்த்தி நாராயணிடம் பேசினேன். மாதேஸ்வரனுக்கு அவர்தான் வழிகாட்டி. Mentor.கீர்த்தி ஐ.ஆர்.எஸ் அதிகாரி. கேரளாவில் பணியில் இருக்கிறார். மாதேஸின் அக்காவுக்கு வேறொருவர் வழிகாட்டியாக இருந்தார். அவர் அமெரிக்கவாசி. தொடர முடியவில்லை என்று தகவல் அனுப்பியிருந்தார். இனி வேறொருவரை அக்காவுக்கு வழிகாட்டியாக இணைத்து வைக்க வேண்டும். 

இந்த வாரமும் சந்தித்துப் பேசினோம். 

என்.சி.சி முகாமிலிருந்து ஒரு நாள் விடுப்பு கேட்டு வந்திருந்தான். இருவருமாக கறிக்கடையை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அதே தலையைக் குனிந்த புன்னகை. அதிகமாக பேசிக் கொள்ளவில்லை. வியாபார நேரத்தில் கரடி புகுந்த மாதிரியாகிவிடும். ‘எப்போ ஃபீஸ் கட்டணும்’ என்று மட்டும் கேட்டுக் கொண்டேன்.


அக்கா தம்பி பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைக்கவேயில்லை. ஆனால் விசாரித்தவர்கள் இவர்களைப் போன்ற இளைஞர்கள் அடுத்தவர்களுக்கு உத்வேகம் என்றார்கள். நிச்சயமாக உத்வேகம்தான். சுயமாக வளர்ந்து பொறுப்புணர்வோடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறார்கள். ஆச்சரியமாக இருக்கும் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு வேலைக்குச் சென்றிருக்கலாம். கேட்பாரற்றுத் திரிந்திருக்கலாம். ஆனால் படித்தாக வேண்டும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ்க்கை தமக்களித்த எல்லா துக்கங்களையும் கீழே போட்டு மிதித்தபடியே வாழ்க்கையைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைக்கும் இவர்களை மாதிரியானவர்கள் எல்லோருக்குமே உத்வேகம்தான்.

இன்னமும் அவர்கள் வெகு தூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. செல்வார்கள். இப்பொழுதே எல்லாவற்றையும் எழுத வேண்டியதில்லை. வெல்லட்டும். அதன் பிறகு கொண்டாடுவோம்.

ஊர் சுத்தி

‘இவன் வீட்டுல தங்குறதேயில்ல’ என்று அம்மா திட்டுவதும் கூட இதே காரணத்திற்காகத்தான். என்னையுமறியாமலேயே நிறைய வேலைகள் வந்து சேர்ந்து கொள்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத பணிகள். விடுமுறை தினங்கள் இப்படித்தான் கழிகின்றன. வார இறுதியில்  ஜீவகரிகாலன் கலைக்கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் மகுடீஸ்வரனைச் சந்திக்க வந்திருந்தார். அவரை அருகில் வைத்துக் கொண்டு அவரிடம் பேசாமல் பிற வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று சங்கடமாக இருந்தது. அரசு தாமசும் அவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கரிகாலன் கவனித்திருக்கிறார். அவருக்கு நன்றி.

அவர் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியதை அப்படியே இங்கும் பதிவு செய்துவிட வேண்டும் என நினைக்கிறேன். கடுமையான உழைப்பாளி என்று பிரஸ்தாபித்துக் கொள்வதற்காக இல்லையென்றாலும் மின்னஞ்சல்களுக்கு பதில் எழுதாமல் தவறவிடுவதற்கும் அலைபேசி அழைப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கும் கூட இதுதான் காரணம். நேரம் நிறையத் தேவைப்படுகிறது. முடிந்தவரையிலும் வளைத்து வளைத்து கபடி ஆடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். இருந்தாலும்....

(குறிப்பு: நிழற்படத்தில் அமீர்கானும் அஜீத்தும் கலந்த கலவையாகத் தெரிவதால் அதையும் பிரசுரித்துவிடுகிறேன்) .


மூன்றாம் நதி இரண்டாம் பதிப்பிற்கு செல்கிறது.

லிண்ட்சே லோஹன் நான்காம் பதிப்பு, மசால் தோசை இரண்டாம் பதிப்பு ஆகியன விரைவில் வெளிவரும். இன்னும் சில புத்தகங்கள் இந்த ஆண்டிலேயே வரும். 

எல்லாவற்றையும் விட நண்பனாக இருப்பதற்கு பெருமைப்பட எத்தனையோ விசயங்கள் இருக்கின்றன. நான் வந்திருந்த சில மணி நேரங்களில் வெவ்வேறு நபர்கள் அவரை சந்திக்க வந்திருந்தார்கள். ஒருவரோடு பள்ளிக் கல்விச் செயல்பாடு குறித்து, மற்றவரோடு சில மருத்துவ உதவிகள் குறித்து, இன்னுமொரு கட்சிக்காரரோடு சூழல் குறித்த அவரது முயற்சிகளைத் தொடர்ந்தபடி சென்றுக் கொண்டிருந்தது அவர் பேச்சு.

இதற்கிடையில் மூன்று மாணவர்களைச் சந்தித்தேன், ஒருவன் தன் தாய் தந்தையை இழந்தவன், ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் ஆட்டுக்கறி விற்று தனக்கும் தன் சகோதரிக்குமான பொருளைச் சம்பாதித்துக் கொள்கிறான். அவர்கள் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் அரவணைப்பில் இருப்பவர்கள்.

இரண்டாவது, 1123 மதிப்பெண்கள் பெற்று அரசுப் பள்ளியில் முதலாம் மதிப்பெண் பெற்றவன். என்ன படிக்க வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாத நிலையில் இருந்தான், அவனுக்குப் பொறியியல் கல்வி அதன் எதிர்காலம் குறித்து அவனுக்கு விளக்கிவிட்டு அவனை அனுப்பிவைத்தார். அவனும் அவனைப் போன்ற அவ்வட்டாரத்தில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றிருந்த மாணவர்களை அவர்கள் ஏற்கனவே தெரிந்து வைத்திருக்கின்றார்கள். அவர்களை ஊக்குவித்ததில் நிசப்தம் மற்றும் அதன் ஆர்வலர்களின் பங்கும் இருக்கிறது.

இடையில் ஒரு கல்லூரியின் செயலாளரைச் சந்தித்து அருகே உள்ள ஒரு குடியிருப்பில் உள்ள மாணவர்களுக்காக அவர்கள் கல்லூரியில் சேர்வதற்கான வாய்ப்பைக் கேட்டறிந்தார் (அவர்கள் யாவரும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட கழைக் கூத்தாடிகள் எனும் தொழில் செய்தவர்கள்), சென்ற முறை அவர்களை தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கச் செய்து, பள்ளியில் படிக்கும்போதே அவர்களைக் கல்லூரியில் ஸ்போர்ட்ஸ் Quotaவில் சேர்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்திருப்பதால் அதில் நல்ல பலன் கிடைத்திருக்கிறது. அவர்களின் விளையாட்டிற்கான செலவுகளைத் தொடர்ந்து நிசப்தம் அறக்கட்டளை ஏற்பதாகச் சொன்னார்.

அடுத்ததாக சந்தித்த மாணவன் மிகவும் உற்சாகமாகக் காணப்பட்டான். Fisheries படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஏற்கனவே உதவி பெறும் மாணவன். இந்த வருடம் அவனே சில மாணவர்களை ஊக்குவிப்பதாகச் சொன்னான், சிலர் அதில் பலனடைந்ததாகவும். ஓய்வு நாட்களின் தானும் நிசப்தத்தின் வேலையை செய்வதாகவும் சொன்னான். அந்த ஓய்வு நாட்களில் சிவில் சர்வீஸ்க்கு தயார் செய்வியா என்று கேட்டார் வா.ம.

‘ம்ம் சரி’ என்றான் யோசிக்காமலேயே.

‘யோசிக்காம எதையும் சொல்லாத யோசிச்சு சொல்லு உன்னால முடியுமான்னு’ என்று வா.ம சொல்லும் போது எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. ஏன் அவன் தான் இஷ்டம்னு சொல்றானே, ஏன் டைம் கொடுக்குறிங்கன்னு அவரிடம் கேட்டதற்கு.

‘அப்படி யோசித்து, உழைப்பதாக மனப்பூர்வமாகச் சொன்னால்தான் ஒரு ஐ.ஏ.எஸ் பதவியிலோ வேறு ஏதும் க்ரூப் 1 அலுவலர்கள் யாரையாவது அவனுக்கு mentor ஆக இருக்கச் சொல்லிக் கேட்கவேண்டும். அவர்களுக்கும் நேரம் என்பது எவ்வளவு முக்கியம்’ என்றார்.

ஒரு மாநிலத்தின் நலன், பிராந்தியத்தின் நலன் என்று பேசுவதோடு நின்றால் போதுமா அந்த நலனைச் செய்பவர்கள் அதிகாரம் கொண்டவர்களாகத் தானே இருக்க வேண்டும். அவர்கள் நம் மண்ணிற்கு வேண்டும் தானே என்று மணிகண்டன் என்னிடம் சொல்லும் போது அவர் கண்ணில் ஒரு பரந்த வெற்று நிலம் தெரிந்தது.. அதில் மணியின் கனவு நிச்சயம் கட்டமைக்கப்படும் நிஜமாக.

இத்தனையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஒரு அரை நாளில் நான் கண்ட காட்சிகள், அதுவும் என் பொருட்டு மூன்றாம் நதிக்காக கல்லூரிப் பேராசிரியரைச் சந்திப்பதற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்த நேரத்தில் நிகழ்ந்தவை. இவற்றோடு தன் அம்மாவின் மனநிலை குறித்தும், தன் ஓய்வற்ற உடல்நிலை குறித்தும் கூட நண்பனாக சிலவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது, இவரை Alienஆக நினைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று சத்தியம் செய்து கொண்டேன்.

வார இறுதியில் மட்டும் இத்தனை வேலைகளை ஒருவன் தொடர்ச்சியாக சில வருடங்கள் செய்த சிறு சிறு முன்னெடுப்புகள் எல்லாம் எத்தனை ஆரோக்கிய விளைச்சல்களாக இருக்கின்றது எனப்பார்க்கும் போது, அப்படியே கண்ணம்மாவிடம் சொன்னேன்.

‘நீயுந்தான் இருக்கியே சோம்பேறி’ என்றாள். பாக்கெட்டிலிருந்த மாத்திரைகள் இனி எப்போதும் தேவைப்படப்போவதில்லை.

நிசப்தம் என்பதும் ஒரு புரட்சியாகத் தான் இருக்கிறது.

என்றும் மாறா ப்ரியங்கள் மணி....