Aug 26, 2015

கண்களைத் திற

கரட்டடிபாளையத்தில் ஒரு சாய்பாபா கோவில் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஷீரடி சாய்பாபா கோவில். எங்கள் ஊரில் அவரையெல்லாம்- பாபாவைத்தான் - சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரை யாருக்குமே தெரியாது. ஒரு காலத்தில் பங்காருவும் இப்படித்தான் இருந்தார். இருபது வருடங்களுக்கு முன்பாக எனக்குத் தெரிந்து சக்திகுமார் என்ற ஒரே ஒரு பையன் தான் பங்காரு அடிகளாரின் பக்தன். ‘ஓம் சக்தி பராசக்தி’ என்று அவ்வப்பொழுது சிவப்புத் துண்டை அணிந்து வந்து பங்காருவின் படத்தைக் கொடுப்பான். என்னைப் போன்ற சில பொறுக்கிப்பையன்கள் அதைக் கிழித்து கீழே போட்டு மேலே அமர்ந்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. இப்பொழுது அதைச் செய்தால் உயிரோடு கொளுத்திவிடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன். சென்ற வாரம் ஒரு ஊர்வலம் நடந்தது. ஆதிபராசக்திக்காரர்கள்தான். பெருங்கூட்டம். சாரை சாரையாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் ஊரில் இவ்வளவு சிவப்பாடைக்காரர்கள் இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவேயில்லை.

எனக்கு எப்பொழுதுமே ஒரு விபரீத ஆசை உண்டு. திமுகவின் கூட்டத்திற்குள் நுழைந்து கருணாநிதி ஒழிக என்றோ அதிமுகவின் கூட்டத்தில் நுழைந்து ஜெயலலிதா ஒழிக என்றோ கத்திப் பார்க்க வேண்டும். ஆனால் அடி வாங்குகிற அளவுக்கு தெம்பு இல்லை என்பதால் நமக்கு ஆகாதவன் ஒருவனை கூடவே அழைத்துச் சென்று எல்லோரும் திரும்பிப் பார்க்கும் போது அருகில் நிற்பவன் மீது முதல் அடியை நாம் போட்டுவிட வேண்டும். பிறகு நாம் தப்பித்துவிடலாம். இதைச் சொல்லிவிட்டு ‘இந்த பங்காரு கூட்டத்தில் கத்திப் பார்க்கட்டுமா?’ என்று அம்மாவிடம் கேட்டேன். அவருக்கு ஏற்கனவே என் மீது அவநம்பிக்கை. ‘ஆள்தான் வளர்ந்திருக்கான்...ஒரு பக்குவம் இல்லை...பைத்தியகாரன்’ என்பார். பதறத் தொடங்கிவிட்டார். இப்படியெல்லாம் ஆசைப்படுவேனே தவிர தைரியம் இல்லை. 

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக எங்கள் ஊரில் புட்டப்பர்த்தி சாய்பாபாவின் படத்திலிருந்து திருநீறு கொட்டியது. பள்ளியின் மதிய உணவு இடைவேளையில் பக்திப் பழங்களாக மாறி நாங்கள் ஒரு பெருங்கூட்டம் சென்றிருந்தோம். அவர்கள் கொடுத்த திருநீறை பக்திபூர்வமாக நெற்றியில் பூசிவிட்டு திரும்பியிருந்தோம். ஒரே வாரம்தான். பகுத்தறிவுக்கழகமோ அல்லது திகவோ தெரியவில்லை- நாய் படத்திலிருந்து திருநீறு கொட்டும்படி செய்து வீதி வீதியாகச் சென்றார்கள். அதன் பிறகு புட்டப்பர்த்தியாரை யாரும் பெரிய அளவில் ப்ரோமோட் செய்யவில்லை. எங்கள் ஊரைப் பொறுத்தவரை பங்காருவோடு போட்டியிட இயலாமல் அவர் ஒதுங்கிக் கொண்டார். யாருமே இல்லாத க்ரவுண்டில் ஒருவரே கோல் அடித்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி? ஷீரடி பாபாவைக் கொண்டு வந்து இறக்கியிருக்கிறார்கள்.

‘ஷீரடி பாபாவுக்கு கூட்டம் சேர்ந்துடக் கூடாதுன்னுதான் பங்காரு கோஷ்டி ஊர்வலம் நடத்துச்சு’ என்று ஊர்க்காரர் ஒருவர் சொன்னார். 

இருந்தாலும் போட்டியென்று வந்தாகிவிட்டது. விட முடியுமா? உள்ளூர்க்காரர் ஒருவர் இடத்தை வாங்கி அவரே பாபா கோவிலையும் கட்டிவிட்டார். பிரமாண்டமாக இருக்கிறது என்று சிலாகிக்கிறார்கள். கும்பாபிஷேகம் மண்டல பூஜையெல்லாம் நடந்தது. ஆனால் எதிர்பார்த்த கூட்டம் வரவில்லை போலிருக்கிறது. பெருஞ்செலவு செய்து தியேட்டரைக் கட்டிவிட்டு கூட்டமே வரவில்லையென்றால் எப்படி? நல்ல படமாக ஓட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தவர்கள் பாபாவின் கண்களைத் திறக்கச் செய்துவிட்டார்கள். பிள்ளையார் பால் குடித்த மாதிரிதான். நாலாப்பக்கமும் இருந்து ஆட்கள் குவியத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். வெளியூர்களிலிருந்தெல்லாம் வந்தார்களாம். எங்கள் பக்கத்துவீட்டு அக்காவெல்லாம் போய் பார்த்துவிட்டு வந்து ‘ஆமாங்கண்ணு..நானே பார்த்தேனே...கண்ணு அந்தக் கோட்டுக்கும் இந்தக் கோட்டுக்கும் போய்ட்டே இருக்குது’ என்றார். 

சென்ற முறை ஊருக்குச் சென்றிருந்த போது பாபா கண்களை ஓட்டுவதைப் பார்க்க ஆசையாகச் சென்றிருந்தேன். கண்களுக்குப் பின்னால் வைத்திருந்த மோட்டாரில் ஏதோ பிரச்சினை போலிருக்கிறது. ‘தினமுமா கண்ணைத் திறப்பாரு?’ என்று கேட்டுத் துரத்தியடித்துவிட்டார்கள். இப்பொழுது கோவில்காரர் கல்லா கட்டுகிறாரா என்று தெரியவில்லை. அடுத்த முறை சென்றால் விசாரிக்க வேண்டும். எனக்கு ஷீரடி பாபா மீது பெரிய நம்பிக்கையில்லையென்றாலும் விமர்சனம் இல்லை. அவரைப் பற்றி முழுமையாக எதுவும் தெரியாது என்பதும் ஒரு காரணம். ஆனால் அவர் கண்ணைத் திறக்கிறார் வாயை அசைக்கிறார் என்றெல்லாம் கப்ஷா அடித்து அடுத்தவர்களின் கண்களில் மண்ணைத் தூவுவதுதான் அலர்ஜியாக இருக்கிறது. 

எங்கள் ஊரில் ஒருவருக்கு தீராத கழுத்துவலி. பார்க்காத வைத்தியமில்லை. தாளவாடி மலைப்பகுதியில் ஒரு பாபாவின் பக்தர் இருக்கிறாராம். குப்புற படுக்க வைத்து கழுத்து மீது எலுமிச்சையை வைத்து ஒரே போடு போட்டாராம். எலுமிச்சை துண்டாகப் போய் விழுந்திருக்கிறது. ‘அதுக்கப்புறம் துளி வலி இல்ல..தெரியுமா?’ என்றார். நல்லவேளையாகத் தப்பித்துவிட்டார். ஏமாந்து அரிவாள் சற்று ஆழமாக இறங்கியிருந்தால் கடைசி வலியை மட்டும்தான் உணர்ந்திருப்பார். ஆங்காங்கே இப்படி ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். 

பெங்களூரில் கூட ஒரு பாபா பக்தர் இருக்கிறார். தொண்ணூறு வயதுக்காரர் என்று அவரது படத்தைக் காட்டினார்கள். அப்படித் தெரியவில்லை. எழுபது வயது என்றுதான் கணக்குப் போடுவோம். பதின்மூன்று வருடங்கள் இமயமலையில் வெறும் காற்றை மட்டுமே சுவாசித்து வாழ்ந்து வந்தாராம். ஞானயோகி, தவயோகி என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள். நம்புவதாகத் தலையை ஆட்டிக் கொண்டேன். நித்யானந்தா சில வருடங்களுக்கு முன்பாக ஒரு மேடையில் இந்த தேசத்தை வெறும் காலால் வடக்கும் தெற்குமாக மேற்கும் கிழக்குமாக பல முறை அளந்ததாக அளந்தார். இப்படித்தான். மாட்டிக் கொள்ளாத வரைக்கும் எல்லாமுமே நம்பும்படிதான் இருக்கின்றன.

எல்லோரையுமே சாதாரணமாக விமர்சித்துவிட முடியாது. ஈரோட்டுக்காரர் ஒருவர் ஆன்மிக பயணமாக நடக்கிறார். சொத்து அத்தனையையும் விற்றுவிட்டார். ஏதோ ஆசிரமத்துக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டு தன்னந்தனியாக. கன்னியாகுமரியில் ஆரம்பித்து கேரளா மஹாராஷ்டிரா வழியாக குஜராத் இமயமலை என்று அலைந்து வடகிழக்கு மேற்கு வங்கம் ஒடிசா வழியாகத் தமிழ்நாட்டுக்கு வரப் போகிறார். அத்தனையும் கால்நடைதான். பிச்சையெடுத்துதான் உண்கிறார். கிடைக்கிற உணவை உண்கிறார். ஒரேயொருவரிடம் மட்டும் அவ்வப்போது தொடர்பில் இருக்கிறார். அவரைப் பற்றி முழுமையாகவும் தனியாகவும் எழுத வேண்டும். வெறும் தேடல் மட்டும்தான் அவருடைய நோக்கம். தனது பயணத்தை ஆன்மிகப் பயணம் என்று கருதுகிறார். 

இப்படி யாராவது சொற்பமாக இருக்கும் இதே சூழலில்தான் பாபாவை கண்களைத் திறக்கச் செய்தும் நித்யானந்தாவை ஜன்னலைத் திறக்கச் செய்தும் திருட்டுப்பயல்கள் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஆகஸ்ட்

நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் ஆகஸ்ட் மாத வரவு செலவுக் கணக்கு இது. இந்த மாதம் மட்டும் ஒரு லட்சத்து தொண்ணூறாயிரம் ரூபாய் வரவாக வந்திருக்கிறது. (ரூ.1,90,100). ஒரு லட்சத்து ஒன்பதாயிரம் ரூபாய் உதவியாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. (ரூ. 1,09,720). இன்றைய தேதியில் வங்கிக் கணக்கில் ஏழு லட்சத்து இருபத்து இரண்டாயிரம் ரூபாய்(ரூ. 7,22,337.15) இருக்கிறது. 



காசோலை எண் 44 இல் ஆரம்பித்து 58 வரை அனைத்தும் புத்தகக் கடைகளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட தொகை. 

கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் நடைபெற்ற புத்தகக் கண்காட்சியில் ஏழு கிராமப்புற அரசு மற்று அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளுக்கு தலா ஐந்தாயிரம் ரூபாய்களுக்கு கூப்பன்கள் வழங்கப்பட்டன. அந்தப் பள்ளிகள் கண்காட்சியில் இடம் பெற்றிருந்த கடைகளில் தங்களுக்குத் தேவையான புத்தகங்களை மாணவர்களை வைத்துத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டன. கண்காட்சியின் இறுதி நாளன்று ஒவ்வொரு கடைக்காரர்களிடமிருந்த கூப்பன்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப தொகை எழுதப்பட்டு காசோலை வழங்கப்பட்டன. மொத்தம் முப்பத்தைந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு காசோலை வழங்கப்பட்டது. இன்னமும் சில கடைக்காரர்கள் பணத்தை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை போலிருக்கிறது.

தியாஸ்ரீ என்னும் குழந்தையின் எலும்பு மஜ்ஜை மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்காக வழங்கப்பட்ட ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் வரிசை எண் 21 இல் இருக்கிறது.

வரிசை எண் 27 இல் இருக்கும் இரண்டாயிரம் ரூபாயானது கிருஷ்ணா என்னும் குழந்தையின் பராமரிப்புக்காக ஒவ்வொரு மாதமும் வழங்கப்படும் தொகை.

வரிசை எண் 18 இல் இருக்கும் தொகையான இருபத்து இரண்டாயிரம் ரூபாய்(ரூ.22570) தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவைச் சார்ந்த தினக்கூலித் தொழிலாளியின் மகனின் பொறியியல் சேர்க்கைக்காக வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த மாணவனின் ஒரு வருட ஃபீஸ் இது. சேலம் அரசினர் பொறியியல் கல்லூரியில் மெக்கானிக்கல் பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான். 

அம்மாவும் அப்பாவும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த சமயத்தில் புன்செய் புளியம்பட்டியைச் சார்ந்த மாணவன் ஒருவனைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. மாணவனை அழைத்துக் கொண்டு சமூக சேவகர் கமலக்கண்ணன் மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தார். அம்மாவும் மகனும்தான் இருக்கிறார்கள். அப்பா குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு எங்கேயோ சென்றுவிட்டார். கூலி வேலை செய்து இதுவரைக்கும் அம்மா மகனைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். இவனுக்கும் உடலில் கொஞ்சம் ஊனம் இருக்கிறது. 

‘ஐடிஐ படிச்சு வேலைக்கு போயிடுறேன்’ என்று அந்த மாணவன் சொன்னான். ஏற்கனவே கண்ணப்பர் ஐடிஐயில் விசாரித்து வைத்திருந்தார்கள். ஒரு வருடத்திற்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் ஆகிறது. அவர்களுக்கு இது பெரிய தொகைதான். அந்தத் தொகை ஐடிஐயின் முதல்வர் பெயரில் காசோலையாக வழங்கப்பட்டது. (வரிசை எண் :30)

வரவு:

தினமணியின் செல்லுலாய்ட் சிறகுகள் தொடருக்காக எனக்கு வழங்கப்பட்ட தொகை ரூ.1800 ஐ அறக்கட்டளையின் பெயரில் காசோலையாக வாங்கிக் கொண்டேன். (வரிசை எண் 4) அதே போல காலச்சுவடு இதழில் எழுதிய கட்டுரைக்காக அவர்கள் வழங்கிய ஆயிரம் ரூபாயும் நிசப்தம் அறக்கட்டளையின் கணக்கிலேயே வாங்கியிருக்கிறேன். (வரிசை எண் 32)

குழந்தை ராகவர்ஷினியின் மறைவுக்குப் பிறகு அவளது பெற்றோர்கள் திருப்பிக் கொடுத்த தொலை ரூ.70000 (வரிசை எண் 5).

இவை தவிர மற்ற வரவுக் கணக்குகள் நன்கொடையாளர்களின் பெயரிலேயே இருக்கின்றன.

வேறு ஏதேனும் கேள்விகள் அல்லது சந்தேகங்கள் இருப்பின் vaamanikandan@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். 

எப்பொழுதும் போல- அறக்கட்டளையின் பணிகளைத் தொய்வில்லாமல் தொடர உதவிக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை நல்லவர்களுக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி. உங்களால் மட்டுமே ஒவ்வொரு செயலும் சாத்தியமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாழ்க வளமுடன்.

Aug 25, 2015

மீன் குஞ்சு

தூர்தர்ஷனில் செய்திகள் பார்த்து மாமாங்கம் ஆகிவிட்டது. ஷோபனா ரவியும், ஃபாத்திமா பாபுவும், சந்தியா ராஜகோபாலும் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் பார்த்தது. ஆண்களின் பெயரை விட்டுவிட்டால் விவகாரம் ஆகிவிடும் என்பதால் வரதராஜனையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். கோப்பெருந்தேவி போன்றவர்கள் வந்த போது பார்வை சன் டிவி பக்கம் நகர்ந்துவிட்டது. இப்பொழுதும் தூர்தர்ஷனில் செய்தி பார்க்கும் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். தூர்தர்ஷன்காரர்களும் அலட்டல் இல்லாமல் வாசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அருள்மொழி என்ற செய்தி வாசிப்பாளர் செய்தி வாசிக்கும் தொனியிலேயே ‘வணக்கம்’ என்று ஃபோனில் அழைத்து பேசிய போதுதான் தெரியும் அவரும் தூர்தர்ஷனின் செய்தி வாசிப்பாளர் என்று.

அருள்மொழி நீச்சல் வீராங்கனை. திருமணமாகி குழந்தைகள் பிறந்த பிறகு நீச்சல் பயிற்சிக்குப் பிறகு இப்பொழுது தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் கலந்து கொள்கிறார். அவர் நரேந்திரனைப் பற்றிச் சொல்வதற்காக அழைத்திருந்தார். நரேந்திரன் மீனவக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். திருவல்லிக்கேணியருகில் மீனவக் குப்பத்தில் வசிக்கிறார்கள். அப்பா கடலில் மீன் பிடிக்கிறார். சொந்தப்படகு எதுவுமில்லை. மீன் பிடிக்கச் சென்று கூலி வாங்கிக் கொள்கிறார்.  

மீன்குஞ்சுக்கு நீந்தக் கற்றுத் தர வேண்டுமா என்ன? நரேந்திரன் நீச்சலில் கில்லாடி. 

சமீபத்தில் கேரளாவில் நடைபெற்ற தேசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் நரேந்திரனும் ஒரு போட்டியாளர். டிரயத்லானில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். ஒன்றரை கிலோ மீட்டர் நீச்சல், நாற்பது கிலோமீட்டர் சைக்கிள் மற்றும் பத்து கிலோ மீட்டர் ஓட்டம் என மூன்று திறமைகளைக் காட்ட வேண்டும். நரேந்திரனுக்கு நீச்சல் பிரச்சினையில்லை- தூள் கிளப்பியிருக்கிறார். ஒன்றரைக் கிலோமீட்டரை 27 நிமிடங்களில் கடந்திருக்கிறார். அதில் அவர்தான் முதலிடம். ஆனால் சைக்கிள் காலை வாரிவிட்டிருக்கிறது. போதிய பயிற்சி இல்லை என்பதுதான் காரணம். இத்தகைய போட்டிகளுக்கென பயிற்சி செய்வதற்காக பிரத்யேகமான மிதிவண்டிகள் இருக்கின்றனவாம். ஆனால் விலை அதிகம்.

‘பயிற்சி செய்வதற்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தர முடியுமா?’ என்பதைக் கேட்பதற்காகத்தான் அருள்மொழி அழைத்திருந்தார். தேசிய விளையாட்டுப் போட்டியில்தான் நரேந்திரனை அருள்மொழி சந்தித்திருக்கிறார். சைக்கிளின் விலை கிட்டத்தட்ட லட்ச ரூபாய் ஆகும் போலிருக்கிறது. உடனடியாக எந்த பதிலையும் சொல்லவில்லை. அருள்மொழியின் நண்பர்கள் வழியாக பதினைந்தாயிரம் திரட்டியிருக்கிறார்கள். சில அமைப்புகளிடமும் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரிய பலன் இல்லை போலிருக்கிறது. இன்னும் எப்படியும் எண்பதாயிரம் ரூபாய் வரைக்கும் தேவைப்படுகிறது.

நரேந்திரனிடம் பேசிய போது அவர் நீச்சல் குளத்தில் இருந்தார். வெகு அமைதியாக பேசினார். சென்னையில் ஒரு கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் முடிவுகளை அலசிய போது 52 பேர் கலந்து கொண்ட போட்டியில் நரேந்திரன் பதினாறாவதாக இருந்தார். அவருக்கு இருபது வயதாகிறது. வாய்ப்பும் ஊக்கமும் இருப்பின் அவரால் உயரங்களைத் தொட முடியும் எனத் தோன்றுகிறது. 

அருள்மொழியிடம் மிதிவண்டிகளின் விலைப்பட்டியலை அனுப்பி வைக்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். நிசப்தம் அறக்கட்டளை வழியாக கல்வி மற்றும் மருத்துவ ரீதியிலான உதவிகளைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்றாலும் இது போன்ற சில விதிவிலக்குகளுக்கு உதவலாம் என்று தோன்றுகிறது. 

நரேந்திரனின் குடும்பப் பின்னணி உள்ளிட்ட காரணங்களை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு இந்த உதவியைச் செய்யலாம். இன்னமும் தொகை குறித்து எதுவும் முடிவு செய்யவில்லை. அவருடைய வங்கிக் கணக்கைக் கொடுத்திருந்தார்கள். அப்படி வேண்டாம். எந்த நிறுவனத்திடம் மிதி வண்டி வாங்குகிறார்களோ அந்த நிறுவனத்திற்கு நேரடியாக பணத்தைக் கட்டிவிடலாம். மீனவக் குடும்பத்திலிருந்து ஒரு மாணவர் தேசிய விளையாட்டுப் போட்டி அளவிற்குச் சென்றிருக்கிறார். அது அவருடைய சொந்த முயற்சி. நாம் உதவினால் அவர் வென்றுவிடக் கூடும். அது நம்முடைய முயற்சி.

நரேந்திரனுக்கு உதவுவதாக இருந்தாலும் சரி, இந்த உதவி குறித்தான எந்தவிதமான கருத்துக்கள் இருந்தாலும் சரி - vaamanikandan@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் பகிர்ந்து கொள்ளவும். 

இன்றைய மற்றொரு பதிவு: வெட்டுக் குத்து

வெட்டுக் குத்து

இன்று பெங்களூரில் மாநகராட்சி தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டுகின்றன. காங்கிரஸூம் பாஜகவும் வாக்குக்கு ஐநூறிலிருந்து ஆயிரம் வரை கொடுத்ததாகச் சொல்கிறார்கள். எங்கள் வீடு இருக்கும் பகுதியின் எம்.எல்.ஏ ரெட்டிகாரு. பா.ஜ.கவைச் சார்ந்தவர். சதீஷ் ரெட்டி. வேட்பாளர்களும் ரெட்டிகாருகள்தான். ரெட்டிகள் பெரும்பாலும் டப்பு நிறைந்த ரொட்டிகள் என்பதால் அள்ளி வீசியிருக்கிறார்கள். மற்ற பகுதிகளிலும் இதுதான் நிலவரம். ஆனால் சித்தராமையாவுக்கு இது கெளரவ பிரச்சினை. பதவிக்கு வந்து இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. மலையை புரட்டுவேன் சூரியனைக் கட்டுவேன் என்றெல்லாம் சொல்லி எடியூரப்பா வகையறாவை துரத்தியடித்தார். ஆனால் இப்பொழுது நிலைமை இன்னமும் மோசம். உருப்படியான ஒரு வளர்ச்சித் திட்டம் கூட இல்லை. 

எடியூரப்பா எகிறிக் குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ‘இவங்களை நம்புனீங்களே...இப்போ பாருங்க’ என்கிறார். ஆனால் அவர் கட்சியின் நிலைமையும் கொஞ்சம் ஆட்டம்தான். அசோக்குமார் கடந்த பா.ஜ.க ஆட்சியில் உள்துறை அமைச்சராக இருந்தார். செல்வாக்கான கை. மோடி கர்நாடகாவுக்குள் கால் வைக்கும் போதெல்லாம் இவர் கையில்தான் அத்தனையும் இருக்கும். இந்தத் தேர்தலுக்கும் கூட அவர்தான் பொறுப்பாளர். வேட்பாளர்கள் முழுவதும் அவருடைய ஆட்களாக இருக்கிறார்கள் என்று சலசலப்பு இருந்தது. இன்றைக்கு முடிவுகள் வந்தால் தெரிந்துவிடும். தேவகவுடாவின் ஐக்கிய ஜனதாதளம் மாநகராட்சியைக் கைபற்றாது என்றாலும் கணிசமான இடத்தை வெல்வார்கள் என்று பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

பணம் இருந்தால் போட்டியும் இருக்கும் அல்லவா? நேற்று கண்கூடாக பார்க்க முடிந்தது. வெந்நீர் பை ஒன்று வாங்க வேண்டியிருந்தது. ப்ளாஸ்டிக் பை அது. வெந்நீரை ஊற்றி ஒத்தடம் கொடுத்தால் இதமாக இருக்கும். அப்பல்லோ மருந்துக்கடைக்குள் சென்று திரும்ப வருவதற்குள் மங்கமன்பாளையா சாலையின் இரண்டு பக்கமும் போக்குவரத்து நெரிசல் கடுமையாக அதிகரித்திருந்தது. அந்தச் சாலை எப்பொழுதுமே நெரிசல் மிகுந்ததுதான். ஆம்புலன்ஸ் வந்து போனால் போக்குவரத்து ஸ்தம்பித்துவிடும். அந்தச் சாலையில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்குத்தான் பெரும்பாலான 108கள் வந்து நிற்கும். சாலையிலேயே வண்டியை நிறுத்தி இறக்கி ஏற்றுவார்கள். அதனால் போக்குவரத்து நெரிசல் உண்டாகும். ஆனால் இது வித்தியாசமான நெரிசல். மருத்துவமனைக்கு எதிரில் பெருங்கூட்டம் சேர்ந்திருந்தது. வண்டியை இன்னும் சற்று ஓரமாக்கிய போது பெண்கள் கதறிக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. ஆண்கள் பயங்கரக் கோபத்துடன் இருந்தார்கள். ஆண்கள் என்பதைவிடவும் விடலைகள் என்று சொல்லாம். பதினைந்து பதினாறிலிருந்து இருபத்தைந்து வயதுக்குள்ளான ஆட்கள்.

காவல்துறையின் வாகனங்களும் வந்து சேர்ந்திருந்தன. கூட்டத்தை ஒதுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இந்த இடத்தில் நிற்க வேண்டுமா கூடாதா என்று யோசனையாக இருந்தது. ஆனாலும் மருத்துவமனையின் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். நீல நிறப் புடவையில் மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் பெண்மணி ஒருவர் இருந்தார். ‘என்னாச்சு?’ என்றேன். பெங்களூரில் பெரும்பாலும் தமிழிலேயே பேச ஆரம்பிக்கலாம். அதுவும் ஆயா வேலை செய்பவர்கள், கட்டிட வேலைக்காரர்கள், மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள் போன்ற கீழ்மட்ட பணியாளர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தமிழ்க்காரர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். 

‘வெட்டுக்குத்து சார்’ என்றார். 

நினைத்தது சரியாகப் போய்விட்டது. தேர்தல் பிரச்சினைதான். எதிர்கோஷ்டியினருடனான சண்டையில் கழுத்திலேயே வீசிவிட்டார்கள். விபத்து என்று சொல்லித்தான் தூக்கி வந்திருக்கிறார்கள். அதோடு நிற்காமல் அத்தனை பேரும் மருத்துவமனைக்குள் உள்ளே நுழைய முயற்சித்திருக்கிறார்கள். ‘ஐசியூவில் சேர்த்தாச்சு...வெளியே நில்லுங்க’ என்று சொன்னால் ஐசியூவுக்குள் ஒரு பெருங்கூட்டம் நுழைய முயற்சித்திருக்கிறது. தனியார் மருத்துவமனைகள்தான் சுளையன்கூட்டம் ஆயிற்றே! கமுக்கமாக காவல்துறைக்குத் தகவல் சொல்லிவிட்டார்கள். ‘இது சீரியஸ் கேஸ். வேற மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போய்டுங்க’ என்றும் சொல்லிவிட்டார்கள். இந்தக் கூட்டத்தைக் கட்டிக் கொண்டு மாரடிப்பது லேசுப்பட்ட காரியமில்லை என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வந்திருக்க வேண்டும். வேறு மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் செல்வதற்கு ஆம்புலன்ஸ் தயாராக நிற்கவும் அதைச் சுற்றிலும் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் சேர்ந்து கொள்ளவும்தான் அந்தச் சாலையில் அவ்வளவு நெரிசல்.

‘கேடி பசங்க’ என்றார் அந்த நீலப்புடவை பெண்மணி. 

கழுத்தில் வெட்டுக்காயம் ஆழமாக விழுந்திருக்கிறது. சக்கர வண்டியில் வைத்து வேகமாக உருட்டிக் கொண்டு வந்து ஏற்றினார்கள். ‘அய்யோ எம்புள்ளைக்கு என்னாச்சு’ என்று தமிழிலும் வெட்டியவர்களை கன்னடத்திலுமாக ஒரு பெண் திட்டிக் கொண்டிருந்தார். அநேகமாக வெட்டுப்பட்டவனின் அம்மாவாக இருக்க வேண்டும். ஆம்புலன்ஸ் விரையவும் இரு சக்கர வாகனங்களும் ஆட்டோக்களும் பின்னாலேயே வேகம் எடுத்தன. மழை பெய்து ஓய்ந்த அமைதி வந்து சேர்ந்திருந்தது.

தேர்தல்கள் என்பது வெறும் வாக்கு எண்ணிக்கையாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அதுவொரு ப்ரஸ்டீஜ். எவ்வளவு வயதானாலும் நாற்காலியை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதும் உடல்நிலை எவ்வளவு மோசமானாலும் அடுத்தவன் தலையெடுத்துவிடக் கூடாது எனக் கங்கணம் கட்டுவதும் அதனால்தான். பதவி இருக்கும் வரைக்கும்தான் பவர். அது இல்லையென்றால் சல்லிப்பயல் கூட மதிப்பதில்லை. தனக்குக் கீழாக இருந்தவன் மாவட்டச் செயலாளர் ஆகும் போது தயக்கமே இல்லாமல் குறுகிக் கும்பிடுவது அரசியல்வாதிகளுக்கு மட்டும்தான் சாத்தியம். தனக்கு மேலாக இருந்தவன் தன்னிடம் பம்முவதைப் பார்ப்பது என்பது அலாதி சுவைமிக்கது. அந்தச் சுவையை ஒரு முறை ருசித்துவிட்டவன் திரும்பத் திரும்ப ருசிக்க விரும்புகிறான். அதனால்தான் கவுன்சிலர் பதவி என்றாலும் கூட கோடிக்கணக்கில் முதலீடு செய்கிறார்கள்.

ஒரு வாக்குக்கு ஆயிரம் ரூபாயைக் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் எவ்வளவு தொகையை திரும்ப எடுப்பார்கள்? அதுவும் கவுன்சிலர் பதவிக்கு. நினைத்துப் பார்க்கவே மலைப்பாக இருக்கிறது. இந்தப் பணத்துக்காகவும், அல்லக்கையாக ஒட்டிக் கொள்ளவும், தன்னுடைய தலைவன் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காகவும் விடலைகள் கத்தியையும் தடியையும் எடுக்கிறார்கள். இன்றைக்கு அல்லக்கை நாளைக்கு பெருங்கை என்பது அவர்களின் கனவாக இருக்கிறது. இத்தகைய கனவுகளோடு திரியும் ஆயிரக்கணக்கான நகர இளைஞர்களில் யாரோ சிலர் மட்டும் மேலே வருகிறார்கள். மற்றவர்கள் இப்படியே திரிந்து வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறார்கள்.

‘அவம் பொண்டாட்டியைப் பார்த்தியா சார்? இப்போத்தான் கல்யாணம் ஆகியிருக்குமாட்ட இருக்குது’ என்றார் நீலப் பெண்மணி. 

நான் அந்தப் பெண்ணை கவனித்திருக்கவில்லை. ஆனால் ஒன்று- செத்தாலும் இப்படிக் கெத்தாக சாக வேண்டும் என்கிற ஆசையை இத்தகைய வெட்டுக் குத்துக்கள் உருவாக்கிவிடுகின்றனவோ என்று தோன்றுகிறது. எவ்வளவு கூட்டம்? எவ்வளவு கதறல்கள்? இன்னொரு ஆம்புலன்ஸ் சத்தம் கேட்கவும் நீல நிறப் பெண்மணி பரபரப்பானார். சக்கர வண்டியைத் தயார் செய்து கொண்டு வந்து சாலையில் நின்றார். இதுவும் விபத்து கேஸ்தான். ஒரு முதியவர். சாலையைக் கடக்கும் போது வண்டியில் அடிபட்டிருக்கிறார். 108ல் தூக்கிப் போட்டு வந்திருந்தார்கள். கால்கள் மட்டும் வீங்கியிருந்தன. மற்றபடி அடி எதுவும் தெரியவில்லை. அவருக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அவருடைய பை ஒன்றை தலைமாட்டிலேயே வைத்திருந்தார்கள். சக்கர வண்டியை உருட்டும் போது சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடியே உள்ளே சென்றார். தனக்காக யாராவது வந்திருக்கிறார்களா என்று அவரது கண்கள் தேடியிருக்கக் கூடும். ஆனால் யாரும் வந்திருக்கவில்லை.

Aug 24, 2015

தஞ்சாவூர்க்காரர்

எங்கள் ஊரில் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் ஓர் அடையாளம் இருந்தது. வெளியூர்காரர்கள் யாராவது வந்தால் ‘கடைவீடு’ ‘தவைதார் வீடு’ என்று பெயர் சொல்லிக் கேட்பார்கள். பெயருக்கான காரணம் எதுவும் தெரியாது. பெயர்- அவ்வளவுதான். வீடுகளின் எண்ணிக்கை மிகச் சொற்பமாக இருந்த இருபத்தைந்தாண்டுகளுக்கு முந்தைய நிலைமை இது. இப்பொழுது பெரும்பாலான வீடுகளின் அடையாளங்கள் அழிந்து போய்விட்டன. வீடுகளை நான்காகவும் எட்டாகவும் பிரித்து குறுக்குச் சுவர்களை வைத்து வாடகைக்கு விடும் வீடுகளாகவும் முன்புறமாக இரும்பு ஷட்டர்களைப் போட்டு கடைகளாகவும் மாற்றிய பிறகு வீடுகள் வெறும் நம்பர்களாக மாறிவிட்டன.

வீடுகளுக்கு அப்படியென்றால் தனிமனிதர்களுக்கு வேறு மாதிரி. தன்னோடு பணியாற்றியவர்களுக்கு அவர்களது ஊர்ப் பெயரை வைத்து அப்பா பெயர் வைத்திருப்பார். ‘தஞ்சாவூர்க்காரர்’ ‘ஓலப்பாளையத்துக்காரர்’ ‘முருகம்பாளையத்துக்காரர்’ என்று எல்லாருடைய பெயரும் ‘காரரில்’ முடியும். அம்மாவும் அப்பாவும் வேலைக்குச் சென்றதால் பள்ளி இல்லாத நாட்களில் எங்களை அவர்களது அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவார்கள். அம்மா கிராம நிர்வாக அலுவலர். பணிக்காலம் முழுவதும் கிராமங்களிலேயே இருந்தார். அவரோடு சென்றால் யாராவது வாய்க்காலுக்கும் வரப்புகளுக்கும் அழைத்துச் சென்று விளையாட வைப்பார்கள். இத்தகைய இடங்களுக்குத் திருட்டுத்தனமாகச் சென்றால்தான் சுவாரசியம். மேற்பார்வையாளர்கள் இருந்தால் படு மொக்கையாக இருக்கும். ‘அங்கே சுழல் இருக்கும். இங்கே ஆழமாக இருக்கும்...பாம்பு இருக்கும்’ என்று கடிவாளத்தை இழுத்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள். 

அப்பாவின் அலுவலகத்தில் அப்படியில்லை. காலையில் பத்து மணிக்கு சாப்பாட்டு பையை தனது இடத்தில் வைத்து கையெழுத்திட்டால் பதினொன்றேகாலுக்கு டீக்கடைக்கு அழைத்துச் சென்று பால் வாங்கித் தருவார். பஜ்ஜியும் வடையும் சைட் டிஷ். திரும்ப வந்து கண்ணாடியை சரி செய்து கொண்டு தனது வேலையை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாக காகிதமும் பேனாவும் கொடுத்துவிடுவார். எதையாவது கிறுக்கிக் கொண்டிருக்கலாம். அந்தப்பக்கமும் இந்தப்பக்கமுமாக நகர்ந்து கொண்டிருப்பவர்களில் யாராவது வந்து பேச்சுக் கொடுப்பார்கள். பொழுது போய்விடும். எதைக் கிறுக்கி வைத்திருந்தாலும் உச்சுக் கொட்டி பாராட்டுவதற்கு ஒரு மனிதர் இருப்பார். மாலை ஐந்து மணிக்கு வீட்டை நோக்கி வெளியேறும் போது எனக்குத் தலையில் இரண்டு கொம்பு முளைத்திருக்கும்.

அப்படியான அலுவலகத்தில் தஞ்சாவூர்க்காரரை மறக்க முடியாது. அப்பாவுடன் ஈரோடு அலுவலகத்தில் இருந்தார். ஒரு நாள் கையில் இரண்டு ரூபாய் தாள் ஒன்றைக் கொடுத்து ‘இது நல்ல நோட்டா?’ என்றார். கிழியாமல் இருந்தது. . ஆமாம் என்றேன். ஆனால் அது கள்ள நோட்டு. நடுவில் கம்பி இல்லை. கள்ள நோட்டு என்ற சமாச்சாரம் இருப்பது அப்பொழுதுதான் தெரியும். அன்றைய நாளில் பேச வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் ரூபாய் நோட்டு பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தார். ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநரின் கையொப்பம், ரூபாய் தாளில் உள்ள மொழிகள் என்று பணத்தின் ஏகப்பட்ட கதவுகள் திறந்த தினம் அன்று. இன்னொரு சமயம் சில்லரைக் காசுகளைக் கொட்டி எண்ணச் சொல்லியிருந்தார். ஐந்து காசுகளும் பத்துக்காசுகளுமாக குவிந்து கிடந்த அவற்றை எண்ணி முடிப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்து போனது. காசுகளுக்கு denomination போடக் கற்றுக் கொடுத்தார். குறுக்கெழுத்துப் போட்டி, விடுகதைகள் என்று ஒவ்வொரு நாளையும் முழுமையாக அவர் ஆக்கிரமிக்கச் செய்துவிடுவார். இண்டர்நெட்டும் செல்போன் விளையாட்டுகளும் போகோ சேனலும் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் தஞ்சாவூர்க்காரர் போன்றவர்கள் மூளையைக் குறுகுறுக்கச் செய்தார்கள் என்றால் மிகையில்லை. 

தஞ்சாவூர்க்காரர் இப்பொழுது உயிரோடில்லை. சமீபத்தில் இறந்து போனார்.

என்னுடைய பொறியியல் படிப்பின் கலந்தாய்வுக்கு அப்பாவும் நானும் அவரும்தான் சென்றிருந்தோம். சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் கலந்தாய்வு. அதிகாலையிலேயே சென்னையில் இருந்த அவரது உறவினர் வீட்டின் கதவைத் தட்டினோம். எங்களுக்கு அப்பொழுது சென்னையில் தெரிந்தவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. அதுவுமில்லாமல் கவுன்சிலிங், ரயில் பயணம் என்பதெல்லாம் கூட அதிசயமான விவகாரங்கள். அப்பாவுக்கு ஆஸ்துமா தொந்தரவும் உண்டு. தஞ்சாவூர்க்காரர் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு எங்களுடன் வந்திருந்தார். சென்னையில் இருந்த அவரது உறவுக்காரர் வீட்டில் இரண்டு மூன்று பேர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களிடமெல்லாம் முகம் பார்த்துக் கூட பேச முடியாத கூச்சம் எனக்கு. தலையைக் குனிந்தபடியே இருந்தேன். கொத்துக்கறியும் இட்லியும் சமைத்திருந்தார்கள். வாழ்நாளில் முதன் முதலாக உண்ட கொத்துக் கறி என்பதால் அதன் சுவை இன்னமும் அடிநாக்கில் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பது போன்ற பிரமை இருக்கிறது. 

அடுத்தவர்களின் முகம் பார்த்து பேசுவதுதான் பிரச்சினையே தவிர மற்ற தில்லாலங்கடி வேலைகளைச் செய்பவனாகத்தான் இருந்தேன். கலந்தாய்வில் விரும்பிய கல்லூரி, படிப்பு கிடைத்திருந்தது. ஊருக்கு கிளம்பியிருந்தோம். தொடரூர்தி நிலையத்தில் காத்திருந்த போது ஈரோட்டு வண்டி வருவதற்கு இன்னமும் நேரம் இருந்தது. மனதுக்குள் இனம் புரியாத சந்தோஷம். அதே சந்தோஷத்தில் ரயில்வே ஸ்டேஷனின் ஓரத்தில் இருந்த புத்தகக் கடையில் வழுவழுப்பான வண்ண அட்டையில் நடிகைகள் மார்பகப் பிளவு தெரிய இருந்த புத்தகங்களில் இரண்டை உருவி சட்டைக்குள் திணித்துக் கொண்டேன். சற்று திகிலாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் செளகரியத்திற்காக ராணியோ என்னவோ- நீண்ட வடிவிலான புத்தகம் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டேன். தொடரூர்தியில் எனக்கு மேல் பெர்த். அப்பாவுக்கும் தஞ்சாவூர்காரருக்கும் கீழ் பெர்த்.

நீண்ட வடிவிலான புத்தகத்தைப் படிப்பது போன்ற பாவ்லாவில் தில்லாலங்கடி புத்தகத்தை அதற்குள் வைத்திருந்தேன். ரயிலோடு சேர்ந்து நடிகைகளும் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எவனோ ஒரு மண்டையன் விளக்கை அணைக்கச் சொன்னான். விடிந்தால் ஊர் வந்துவிடும். அதற்குள் முடித்தாக வேண்டும். எல்லோரும் தூங்கிவிட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு கழிவறைக்குள் சென்று படித்து முடித்து தூக்கி வீசிய போது அசகாய சூரனாகியிருந்தேன். விடியும் போது ஈரோட்டை நெருங்கியிருந்தோம். தஞ்சாவூர்க்காரர் சிகரெட் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு படியில் நின்றார். கல்லூரி, படிப்பு என எல்லாவற்றையும் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தவர் திடீரென்று ‘நைட் படிச்ச புக் நல்லா இருந்துச்சா?’ என்றார். தொண்டைக்குள் என்னவோ வந்து அடைத்துக் கொண்டது.

‘தப்பில்ல’ என்று சிரித்தவர் ‘மத்ததுல கோட்டை விட்டுடாத’ என்றார். 

இவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது என்று படுகுழப்பமாக இருந்தது. ஒருவேளை அப்பாவுக்கும் தெரிந்திருக்குமோ என்று தயக்கமாகவும் இருந்தது. தஞ்சாவூர்க்காரர் வெகு இயல்பாக இருந்தது போலத்தான் தோன்றியது. ஆனால் அவரது முகத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது என்றே தெரியவில்லை. அதன் பிறகு அவரைப் பார்த்து பேசுவதற்கு சங்கடமாகவே இருந்தது. அவரைத் திரும்பவும் பார்த்ததாக ஞாபகமும் இல்லை. 

அப்பாவுக்கு அந்தக் காலத்திலேயே சொட்டை விழுந்திருந்தது. என்னைப் போலவே. தன்னுடைய முப்பதுகளிலேயே முடியை இழந்திருந்தார். ‘தஞ்சாவூர்காரர்..தஞ்சாவூர்காரர்ன்னே சொல்லிட்டு இருங்க...அவனவனுக்கு அம்மாவும் அப்பாவும் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு பேர் வெச்சிருப்பாங்க...பேர் சொல்லிக் கூப்பிடலைன்னா சொட்டைத் தலைன்னு நான் கூப்பிடுவேன்’என்றார். அப்பாவும் மாற்றிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவரும் அப்பாவை சொட்டைத்தலை என்று அழைத்ததாக ஞாபகம் இல்லை. 

சென்ற வாரத்தில் ஒரு திருமண நிகழ்வின் போது தஞ்சாவூர்காரர் இறந்து போன விஷயம் தெரிந்தது. அப்பாவிடம் யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். சொல்லிவிட்டு ‘இன்னமும் நான் தஞ்சாவூர்காரர்ன்னுதான் சொல்லுறேன்’ என்றார். அவரை யாரும் சொட்டைத் தலை என்று சொல்வதில்லை. ஆனால் திருமணத்தில் ஒரு சிறுவன் மகியிடம் ‘வேஷ்டி கட்டிட்டு இருக்கிற சொட்டை அங்கிள்தானே உங்கப்பா’ என்று  கேட்டானாம். 

இதுவரைக்கும் முப்பது தடவையாவது மகி என்னிடம் சொல்லிக் காட்டிவிட்டான்.