Sep 20, 2018

புதிய பாதை

கல்யாணமாகாத வரைக்கும் வீடு மாற்றுவது பெரிய காரியமேயில்லை. பெரும்பாலும் ஒட்டுண்ணி வாழ்க்கைதான். பெருநகரங்களின் ஓரமாக யாராவது நண்பர்கள் அறையெடுத்துத் தங்கியிருப்பார்கள். ஒரு பையைத் தூக்கிக் கொண்டு போனால் ஒட்டிக் கொள்ளலாம். முதல் இரண்டு நாட்கள் மட்டும் மனம் கொஞ்சம் விட்டேத்தியாக இருக்கும். அதன் பிறகு சகஜமாகிவிடும். 

அழுக்கு முடையேறிய அந்த  அறை நம் வாழ்க்கையில் ஓர் அங்கமாக மாறிவிடும். எல்லாக்காலத்திலும் அழியாத பசும் நினைவுகள் அந்த அறைகளில்தான் கிடைக்கும். அந்த அறையை விட்டு கிளம்பி வருவதாக இருந்தாலும் அதே பையை எடுத்துக் கொண்டு வந்தால் போதும். அறையில் நாம் சேரும் போது இருந்தவர்களில் பலர் மாறியிருப்பார்கள். முன்பிருந்தவர்கள் காலி செய்துவிட்டு புதிதாக யாரோ இணைந்திருப்பார்கள். அங்கேயிருக்கும் வாளி முதல் பிரஷர் குக்கர் வரைக்கும் யாருடையது என்றே தெரியாது. மூதாதையர் காலத்துப் பொருட்கள் போல அவை நம்மோடு பந்தம் கொள்ளும். அந்த வீட்டு உரிமையாளராகப் பார்த்து ‘தம்பி, காலி செஞ்சு கொடுங்க’ என்று சொல்லும் வரை அதுவொரு சங்கிலித் தொடர். சென்னை, ஹைதராபாத் என எல்லா ஊர்களிலும் இப்படித்தான். அதையெல்லாம் வீடு மாறுதல் என்று சொல்லவே மாட்டோம். ‘ரூம் மாறுதல்’தான்.

குடும்பம் என்றாகிவிட்ட பிறகு அது அவ்வளவு லேசுப்பட்ட காரியமில்லை. வீடு பார்ப்பதிலேயே தாவு தீர்ந்துவிட்டது. வீட்டில் நான்கு பேர் இருந்தால் ஆளுக்கு ஒரு தேவை. ஆளுக்கொரு ரசனை. எங்கே போய் தேடுவது? அப்படியே எல்லோருக்கும் பிடித்த மாதிரி அமைந்தால் வாடகை வாயைப் பிளக்க வைக்கிறது. இரண்டு மூன்று சனி, ஞாயிறுகளில் மண்டை காய்ந்து கடைசியாக வீட்டைப் பிடித்து அட்வான்ஸ் கொடுத்த பிறகு ‘ஏழெட்டுப் பேரா? அய்யோ பெரிய குடும்பமாச்சே’ என்று திருப்பி வாங்கிக் கொண்டது கூட நிகழ்ந்தது. ‘எனக்கு பெங்களூர்ல இன்னொரு பேரு இருக்கு’ என்று கூடச் சொல்லிப் பார்த்தேன். ‘எனக்கு கோயமுத்தூர்ல ஒரே பேருதானுங்க’ என்று சொல்லி பல்பு கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார்கள்.  அதன் பிறகு  பெங்களூரிலிருந்து கோவைக்கு பொருட்களைச் சுமந்து வர வண்டி பிடித்து அவர்கள் ஒவ்வொன்றாய் கீழே இறக்கும் போது ‘அய்யோ...அது மரச்சாமான்..உரசாம எடுங்க’ என்று கதறி  ‘இது கண்ணாடி சார்’ என்று விழி பிதுங்கி அப்படியும் உடைந்து நொறுங்கி உயிர் போய் உயிர் வந்து புது வீட்டில் பிரித்து வைத்து..ஷ்ஷ்ப்பா.

ஆறாவது மாடி. நல்ல வெளிச்சம். நல்ல காற்று. அப்பவும் கூட அம்மாவைப் பொறுத்தவரை ‘கொஞ்சம் எடங்கோடாத்தான் இருக்குது..சொந்த வூட்ட கட்டி வெச்சுட்டு வாடகை கொடுக்க வேண்டிய பொழப்பா இருக்குது’ என்கிறார். அப்படித்தான். ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகு சிறியவன் - திருவாசக நந்தன், மாமனார் பெயர் திருஞானம். அப்பா வாசுதேவன். இருவரையும் இணைத்து திருவாசக நந்தன்- வீடு வந்து சேர்ந்திருக்கிறான். அவனை எடுத்துக் கொண்டு காலையில் ஒரு நடை. காகம் பார்த்து குருவி பார்த்து மயில் பார்த்து வந்து கிளம்பி இனி வேலையைப் பார்க்க வேண்டும். 

எழுதுவதில் சிறு இடைவெளி விழுந்துவிட்டது. இனி பழையத் தொடர்ச்சியை உருவாக்க வேண்டும். 

‘பழைய சம்பளத்துக்கு குறைவில்லாமல் வரும்ன்னு நினைக்கிறேன்’ என்று என்று நான்கைந்து பேர்கள் கேட்டுவிட்டார்கள். அக்கறையில்தான் கேட்கிறார்கள். ஆனால் ஒருவிதமான அழுத்தம் இது. புதிய நுட்பம், புதிய பணி. கற்றுக் கொள்ள நிறைய இருக்கிறது. நான்கைந்து புள்ளியியல் புத்தகங்களை வாங்கி விடிய விடிய படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஹடூப் என்றும் ஹார்ட்டன் என்றும்  எதையெல்லாம் லேப்டாப்பில் நிறுவ வேண்டும் எனத் துழாவிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஏற்கனவே சொன்னது போல பணம் பொருட்டே இல்லை. எப்படியும் சம்பாதித்துவிடலாம். நம்முடைய அறிவும் தன்னம்பிக்கையும்தான் முக்கியம். தன்னம்பிக்கை நிறைய இருக்கிறது. அறிவை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எந்தவொரு ஆணிடமும்   ‘எவ்வளவு சம்பாத்தியம்’ என்று தயவு செய்து எத்தகையை வடிவிலும் கேட்காதீர்கள். அது நடிகையிடம் வயதைக் கேட்பது போல. 

புதிய பாதையொன்றில் பயணிக்க விரும்புகிறவனிடம் இந்தச் சமூகம் முன் வைக்கும் முதல் கேள்வியே இதுதான் -‘எவ்வளவு சம்பாதிக்க முடியும்?’. இந்தக் கேள்வியை எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு தருணமும் அவனுக்கு இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச தைரியமும் உடைந்து போய்விடும். ‘இப்போ சம்பாதிக்கிற அளவுக்குக் கூட சம்பாதிக்க முடியாமல் போய்விடுமோ’ என்று நான்கடிகள் பின்னால் நகர்வதற்கு காரணமே இந்தக் கேள்விதான். ஒவ்வொருவருமே சம்பாதிக்க வேண்டும் என்றுதான் நினைப்பார்கள். வருமானம் பார்த்துவிடத்தான் விரும்புவார்கள். குடும்பத்தை நல்லபடியாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசைதானே எல்லோருக்கும் இருக்கும்? துணிகிற ஒருவனிடம் வருமானத்தை முன் வைத்துக் கேள்விகேட்டால் ‘இருப்பதே போதும்’ என்றுதான் அவனுக்குத் தோன்றும். சிறகுகளைக் கத்தரித்து குண்டுச்சட்டிக்குள்ளேயே அடைத்து வைப்பதற்கான முதல் கேள்வியே இதுதான்.  

வேலையை ராஜினாமா செய்த பிறகு ஒரு நிகழ்ச்சியில் பேச அழைத்தார்கள். அந்த மேடையில் பேசிய பெரிய மனுஷன் ‘தெரிந்த வேலையை விட்டவன் கெட்டான்’ என்று ஒரு பழமொழியைச் சொன்னார். கடுப்பாகிவிட்டது. அந்த ஆள் மேடையில் இருந்திருந்தால் எதையாவது சொல்லித் திட்டியிருப்பேன். பெரிய மனிதர்கள்தான் பேசிய பிறகு இறங்கிச் சென்றுவிடுவார்கள் அல்லவா? சென்றுவிட்டார். தப்பித்தார்.  உண்மையில் இன்றைய நவீன யுகத்தில் தெரிந்ததை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு தேய்த்துக் கொண்டிருந்தால் வம்பு வந்து சேரும்.  சில மாதங்களுக்கு முன்பாக மேலாளர் அழைத்து ‘நீ ஆர்க்கிடெக்ட் ஆகுற வழியைப் பாரு; டெக்னாலஜியில் புதுசா படி’ என்றார். அப்பொழுதே முடிவு செய்து கொண்டேன். எப்படியிருந்தாலும் படிக்கத்தான் வேண்டும். நமக்கு எதுவுமே தெரியாத புதிதாக ஒன்றைப் படிக்கலாம் என்று. அப்படித்தான் இந்தப் பாதை. 

புதிய தொழில் தொடங்குவது மட்டுமே ரிஸ்க் இல்லை. இருக்கும் வேலையை மாற்றுவது தொடங்கி சமநிலையைக் குலைக்கும் எதுவுமே ரிஸ்க்தான். ஆனால் அதுதான் வாழ்க்கையை சுவாரசியமாக்குகிறது. என் வயதையொத்தவர்கள், எனக்கு பிறகான தலைமுறையிலிருந்து ஏகப்பட்ட மின்னஞ்சல்கள் வந்திருக்கின்றன.  உத்வேகம் கிடைத்திருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். சந்தோஷம். ஏற்கனவே சொன்னதுதான்- எங்கள் குடும்பம் கூட்டுக் குடும்பம். நான்கு பேருமே வேலையில் இருக்கிறோம். அதனால் என்னுடைய கால்கள் நிலத்தில் சற்று வலுவாக இருப்பதாக உணர்கிறேன். துணிந்து சில காரியங்களைச் செய்யும் போது விழுந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது. துணிவதற்கு முன்பாக இந்தவொன்றை மட்டும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். மற்றபடி ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை.

ஆயிரத்தெட்டு வாய்ப்புகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. 

Sep 10, 2018

நீ என்னவாக விரும்புகிறாயோ...

கோயமுத்தூரில் என்ன வேலை என்று நிறையப் பேர்கள் கேட்டுவிட்டார்கள். பெங்களூரிலேயே வேலை மாறியிருந்தால் இவ்வளவு கேள்விகள் வந்திருக்காது என நினைக்கிறேன். கோவையிலும் பல நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. பாஷ், சி.டி.எஸ், ஹார்மன் என்று பெரிய நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. சரியாக வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொடுத்திருந்தால் கோயமுத்தூர் மிகப்பெரிய மென்பொருள் களமாக மாறியிருக்கக் கூடும். 

நம்முடைய அரசு பற்றித்தான் தெரியுமல்லவா? எல்லாவற்றிலும் காசு கேட்பார்கள். போதாக்குறைக்கு நாயக்கர், கவுண்டர் தொழிற்போட்டியும் பெரிய அளவில் ஐ.டி வளராமல் இருக்க முக்கியக் காரணம் என்கிறார்கள். இன்னொரு காரணம்  'ஐ.டி வந்துவிட்டால் நாங்கள் நடத்தும் தொழிற்சாலைகளிலும் சனிக்கிழமை விடுப்பு அளிக்க வேண்டிய அழுத்தம் உண்டாகும்' என்று கூட தடை போடுகிறார்களாம். உள்ளூர் அமைச்சர்களாக இருந்தவர்களுக்கே வெளிச்சம்.

தமிழகத்தில் இருக்கும் நிறுவனங்களை பல நகரங்களுக்கும் பரவலாக்கினால் சென்னை மாதிரியான நகரம் மூச்சுத் திணறாது. ஈரோட்டுக்காரர்கள் கோவையிலும், திண்டுக்கல்காரர்கள் மதுரையிலும், தூதுக்குடிக்காரர்கள் நெல்லையிலும் இருந்து கொள்ளலாம். அந்தந்த துறை அமைச்சர்கள் அழைத்து 'இடம் மாற வேண்டுமானால் உங்களுக்கு என்ன தேவை' என்று நிறுவனங்களிடம் கேட்டால் அவர்கள்  சொல்லிவிடுவார்கள்.  நம்முடைய பல நகரங்களில் உள் கட்டுமானம் நன்றாகவே இருக்கிறது. அத்தனை நிறுவனங்களும் தயாராக இருப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் பத்து சதவீத நிறுவனங்களை பரவலாக்கினால் கூட போதும். அதற்கெல்லாம் குறைந்தபட்ச அறிவு கொண்ட அமைச்சர்கள் தேவை. 

அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத சமயத்திலேயே கோயமுத்தூருக்கு மாறிவிட வேண்டும் எனத் தீவிரமாக முயற்சி செய்தோம். கணக்குப் பார்த்தால் இரண்டு வருடம் ஆகிவிட்டது. நான் பணியாற்றும் ஆரக்கிள் ஆப்ஸ்சில் கோவையில் அவ்வளவாக வேலை இல்லை. இப்பொழுது இருக்கும் ஏரோ எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் மேலாளர் எனக்கு மிக ஆதரவானவர். பெரிய கசகசப்பு இல்லை. அதனால் அப்பா மறைந்த பிறகு தேடுதலின் வேகத்தையும் குறைத்திருந்தேன். 

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக பிக் டேட்டா பற்றியெல்லாம் எழுதியிருந்தேன் அல்லவா? அப்பொழுது அதனை இயல்பாகத்தான் எழுதினேன். ஆனால் உள்மனம் 'இது உன்னை தனக்குள் இழுத்துவிடும்' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. அப்படிதான் நடந்தது. 

அந்தக் கட்டுரைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் சென்னையில் ஒரு பெரிய மனிதரைச் சந்தித்து பேசுகிற வாய்ப்பு கிடைத்தது. பொதுவாகத்தான் பேசினோம். அவருக்கு என்னைப் பிடித்துவிட்டது என்றுதான் தோன்றுகிறது. அடுத்த வாரத்தில் மீண்டும் சந்தித்து பேசும் போது  தமது நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரியையும் உடன்  வைத்திருந்தார். அப்பொழுது சரியான தயாரிப்புகளுடன் சென்றிருந்தேன். பேசி முடித்துவிட்டுக் கிளம்பும் போது 'முழு நேர பணியாளராக சேர்ந்துக்குறீங்களா?' என்றார்.எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு வாரம் அவகாசம் வேண்டும் எனக் கேட்டேன். 

இடையில் தலைமை செயல் அதிகாரியை ஒரு முறை சந்தித்துப் பேசினேன். அப்பொழுது சம்பளம், என்ன மாதிரியான வேலை என்றெல்லாம் சொன்னார். எனக்குப் பிடித்தமானதாக இருந்தது. கிட்டத்தட்ட டேட்டா சயின்ஸ்.  'எனக்கு அவ்வளவாக தெரியாது...ஆனால் பார்த்து விடுகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டேன். 

ரிஸ்க் தான். இப்பொழுது பயணிக்கும் கோட்டிலிருந்து முழுமையாக மாற வேண்டும். புதிதாகப் படிக்க வேண்டும். இப்பொழுது இருக்கும் ஸ்திரத்தன்மை கிடையாது. அப்படிப் பார்த்தால் எந்த ஐ.டி. நிறுவனத்தில்தான் வேலை நிரந்தரம்? மண்டை குழம்பியது. சில நெருக்கமான நண்பர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டேன். இப்போதைய மேலாளரிடமும் பேசினேன். யாருமே வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை.

வருமான வரித்துறையின் ஆணையர் முரளி நல்ல ஆலோசகர். குழப்பத்தில் இருந்த போது ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். மும்பையிலிருந்து விமானத்தில் வந்து பெங்களூரிலிருந்து தருமபுரி செல்கிற வழியில்அம்மாவிடம் பேசுவதற்காக வந்தார். 'துணிஞ்சு செய்யுங்க மணி..பார்த்துக்கலாம்' என்று அவர் சொன்ன பிறகு அம்மாவும், தம்பியும் சமாதானம் ஆகிவிட்டார்கள். வேணிக்கு தைரியம் அதிகம். 'மனசுக்கு எது பிடிக்குதோ அதை செய்யுங்க' என்று முதலில் சொன்னது வேணிதான்.

ஒரு வார குழப்பத்திற்கு பிறகு 'சரி, சேர்ந்து கொள்கிறேன்' என்று சம்மதம் சொன்னேன். நியமன கடிதத்தை அனுப்பி வைத்தார்கள். மாதாந்திர சம்பளத்துக்கு வேலை செய்கிற பணிதான். ஆனால் புதிய களம், புதிய வேலை. நிறையக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

குடும்பம் கோவைக்கு மாறுகிறது. குழந்தைகள் தமிழ் படிப்பார்கள். பதினைந்து வருடங்களாக செய்து வந்த வேலையை விட்டு பாம்பு சட்டையைக் கழற்றுவது போல புதிய தோலை தரிக்கிறேன். கற்றுக் கொள்ள வாய்ப்பு உண்டாகியிருக்கிறது. நினைத்தால் சொந்த ஊருக்குச் செல்ல முடியும். இப்படி நிறைய ப்ளஸ். பெரும்பாலும் கோவையில்தான் இருப்பேன். சென்னையில் மொட்டைமாடியில் ஓர் அறை  எடுத்து வைத்துக் கொண்டு அவ்வப்பொழுது வந்து போகலாம் என்றிருக்கிறேன். நண்பர்களைச் சந்திக்கவும், வாசிக்கவும், எழுதவும் தோதான அறை. இனிமேல்தான் தேட வேண்டும்.

இதையெல்லாம்தான் விரும்புகிறேன். மற்றபடி ரிஸ்க் எடுப்பதில் தயக்கம் இருந்ததில்லை. 

எல்லாம் சரியாக அமையும் பட்சத்தில் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. ஏதாவது சொதப்பினால் என்ன செய்வது என்ற கேள்வி எழாமல் இல்லை. ஆனால் அப்படியொரு சந்தர்ப்பம் வரும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். வெளியில் வாய்ப்புகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. பயந்து கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. கிடைக்கும் வாய்ப்பை சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

அடுத்த ஐந்து வருடத்தில் என்ன நடக்கும், பத்து வருடத்தில் என்ன நடக்கும் என்று யோசனை செய்து கொண்டேயிருந்தால் நாம் comfort zone ஐ உடைக்கவே மாட்டோம் என்று உறுதியாகத் தெரிகிறது. நாளைக்கு என்ன நடக்கும்? இன்று மாலை என்ன நடக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? எல்லாம் ஒரு நம்பிக்கைதானே.

'நீ என்னவாக விரும்புகிறாயோ அதுவாகவே ஆகிறாய்'. 

Sep 7, 2018

எப்படி இருக்கு?

அடர்வனம் இப்பொழுது எப்படி இருக்கிறது என்று ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் விசாரித்தார்கள் என்று சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள்.  நூறு என்பதும் கூட நம்பக் கூடிய கணக்கில்லைதான்.ஒன்றிரண்டு பேர் கேட்டார்கள் என்றால் அது மிகைப்படுத்திச் சொல்வதாக  இருக்காது. நிஜமாகவே ஒன்றிரண்டு பேர்கள் விசாரித்தார்கள். 

செடிகள் அட்டகாசமாக இருக்கின்றன. நண்பர்கள் மிகச் சிறப்பாக பராமரிக்கிறார்கள். தோராயமாக இரண்டாயிரம் செடிகளை நட்டிருந்தோம். அதிகபட்சமாக ஐம்பது செடிகள் பட்டுப் போயிருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. மற்ற செடிகள் ஜம்மென்று வளர்ந்து நிற்கின்றன. 


இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக ஒரு நண்பர் அழைத்து 'அண்ணா செடியெல்லாம் வறண்டு போச்சா?' என்றார். திக்கென்றானது. வாட்ஸாப் குழுமம் ஒன்றை வைத்து தொடர்ந்து செடிகளின் நிழற்படங்களை கோட்டுப்புள்ளாம்பாளையத்திலிருந்து அவ்வப்போது  அப்டேட் செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். அவர் கேட்டவுடன் ஒரே நாளில் என்னவோ ஆகிவிட்டது போலிருக்கிறது என்று பதறி 'ஏன் கேட்குறீங்க?' என்று கேட்டேன்.

அரசியல்வாதி ஒருவர் ஒரு கூட்டத்தில் 'அடர்வனத்துல செடி எல்லாம் வறண்டு போனதாக'  பேசியதாகவும் அதைக் கேட்ட வேறொரு நபர் இந்த நண்பரிடம் விசாரித்திருக்கிறார். பேசுவார்கள். அரசியல்வாதிகளின் புத்தியே  அப்படித்தானே. இல்லாததையும் பொல்லாததையும் பேசிவிட்டுச் சென்று விடுவார்கள். அது வதந்தியாக உலவிக் கொண்டிருக்கும். சரியான சில்லறை புத்தி.

உண்மையில் இப்படியொன்றை கிளப்பிவிட்டு என்ன ஆகப் போகிறது என்று தெரியவில்லை. 

ஒருவன் நேரடி அரசியலுக்கு வர வேண்டும் என்று நினைத்தால் செடி நட்டு, குளம் தூர் வாரிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ஏதாவதொரு கட்சியில் உறுப்பினர் அட்டையை வாங்கிக் கொண்டு கரை வேட்டியைக் கட்டிக் கொள்ளலாம். ஆனால் அரைவேக்காட்டு அதிகார வர்க்கத்துக்கு இதெல்லாம் புரியவே  போவதில்லை. 'எங்கே இவன் நமக்கு போட்டியாகிவிடுவானோ' என்றுதான் எல்லோரையும் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். 

உள்ளூரில் யாராவது மேடையில் பேச அழைத்தாலும் கூட இதனால்தான் தவிர்க்க வேண்டியதாகிவிடுகிறது. யாராவது உதவி என்று கேட்டாலும் கூட உள்ளூர் என்றால் தவிர்க்கவே விரும்புகிறேன். இதெல்லாம் தர்மசங்கடம்தான். காசோலைகளைச் சத்தமேயில்லாமல் தூதஞ்சலில் அனுப்புவதும், தனிப்பட்ட முறையில் நேரடியாகச் சந்தித்து கொடுப்பதும் கூட இதனால்தான். இந்த வெளிச்சம் அவசியமில்லாதது. தேவையில்லாத பகைமையுணர்ச்சியைத்தான் உண்டாக்கும்.

நமக்கு இதெல்லாம் வேண்டியதில்லை என்ற மனநிலைதான் எனக்கு. இவனிடம் பணத்தை அனுப்பினால் சரியான மனிதர்களுக்குச் சென்று சேரும் என்ற நம்பிக்கையில் யாரோ பணம் அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதை வைத்துக் கொண்டு இயன்ற வேலையைச் செய்யலாம் என்பது மட்டும்தான் நோக்கம். அப்படி பயணிப்பதுதான் சரியானதாகவும் இருக்கும். 

ஆனால்  இன்றைய தலைமுறைக்கு அரசியல் ஆர்வம் அவசியம். நடுநிலை என்பதெல்லாம் சாத்தியமில்லை. சூழலுக்கு ஏற்ப யார் வெல்ல வேண்டும், யார் தோற்க வேண்டும் என்ற மனநிலை உண்டாவதில் தவறு எதுவுமில்லை. அதே சமயம் நேரடி அரசியல் என்பதெல்லாம் எல்லோருக்கும் அவசியமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். சாத்தியமும் இல்லை. 

அரசியலில் என்னுடைய ஆர்வமெல்லாம் பின்னணியிலிருந்து வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதுதான். இந்தக் களத்தை முழுமையாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மக்களின் மனநிலை குறித்தான துல்லியமான அறிவு வேண்டும். எப்படி அரசியல் மாறுதல் நடக்கின்றன என்கிற தெளிவு இருக்க வேண்டும். இதெல்லாம்தான் விருப்பம். இந்த அறிவுக்காக வேலை செய்தாக வேண்டும். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு குறைந்தபட்ச மாறுதல்களையாவது நம்மால் செய்ய முடியும் என நம்புகிறேன். ஆனால் இதை அரசியல்வாதிகள் புரிந்து கொள்வதில்லை. எதையாவது உளறி வைக்கிறார்கள்.

உண்மையில் இவர்களுக்கு ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கின்றன. ஆற்றில் தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. ஆனால் குளம் குட்டை எதுவும் நிரம்பவில்லை. பாசனத்துக்கு இன்னமும் நீர் வந்து சேரவில்லை. பல ஊர்களில் குடிக்க நீர் இல்லை. மராமத்துப் பணிகளுக்கு என்று கொள்ளையடித்த தொகையை விசாரித்து, எடுத்து வெளியில் பேசினால் நாறிவிடும். அரசுப் பணி நியமனதுக்கு எவ்வளவு லஞ்சம்? பணி இடமாற்றத்துக்கு எவ்வளவு லஞ்சம் என்பதையெல்லாம் ஒருவன் சாலையில் நின்று பேசினால் கதை கந்தலாகிவிடும். 

நேரடி அரசியலுக்கு வர நினைக்கிறவன் இதையெல்லாம்தான் கவனிப்பான். இந்த  பிரச்சினைகளையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு ஊர்ப் பகுதியில் சுற்ற ஆரம்பித்தால் போதும். குளத்தை வெட்டி செடி நட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. முதுகெலும்பு இருக்கும் ஒருவன் சாலையில் இறங்கி இதையெல்லாம் பேசினால் ஒரு கூட்டம் சேர்ந்துவிடும். ஜெயிக்கிறானோ இல்லையோ- ஜெயித்துவிடலாம் என்று நினைங்கிற மனிதர்களின் கண்களில் விரலை விட்டு ஆட்டிவிட முடியும். 

ஆனால் ஆக்கப்பூர்வமான வேலைகளைச் செய்வதுதான் காலத்தின் தேவை. வதந்திகளைக் கிளப்பிவிடுகிறவர்கள் கிடக்கட்டும். பெரிதாக பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை. 

செடிகள் நன்றாக இருக்கின்றன. எவ்வளவு மனிதர்களின் உழைப்பு? விட்டுவிடுவோமா?

நம்முடைய பயணம் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதான். அடுத்தடுத்த திட்டங்களை யோசித்துச் செயல்படுத்தலாம்.


Sep 5, 2018

Kerala Flood Relief- Bank Statement

கேரளாவின் வெள்ள நிவாரணத்துக்காக நிசப்தம் அறக்கட்டளையில் சேர்ந்த நிதி விவரங்கள் இவை.


முந்தைய  கணக்கு விவரங்களை இணைப்பில் பார்க்கலாம்.

மொத்தமாக நிதியாக சேர்ந்த தொகை : ரூ.8,69,589.97 (எட்டு லட்சத்து அறுபத்து ஒன்பதாயிரத்து ஐநூற்று எண்பத்து ஒன்பது ரூபாய்). இதில் கடந்த வாரம் ரூ.4,03,200 (நான்கு லட்சத்து மூன்றாயிரத்து இருநூறு ரூபாய்)க்கு வயநாடு சார் ஆட்சியர் திரு.உமேஷ் வழிகாட்டுதலின்படி பொருளாக வழங்கி இருக்கிறோம். சென்னையிலிருந்து பொருட்களைக் கோவை கொண்டு வந்து அங்கிருந்து வயநாடு அனுப்பி வைக்க வண்டி வாடகையாக ரூ.32,300 (முப்பத்தியிரண்டாயிரத்து முன்னூறு ரூபாய்) கொடுத்திருக்கிறோம். 

மிச்சமிருக்கும் நான்கு லட்சத்து முப்பத்து நான்காயிரம் ரூபாய்க்கு இன்னுமொரு ப்ராஜக்ட் அடையாளம் கண்டறிந்து தரச் சொல்லியிருக்கிறோம். மாவட்ட நிர்வாகத்தின் வழிகாட்டுதல்படி அந்தப் பணியை விரைவில் மேற்கொள்ளலாம்.

இனி அறக்கட்டளைக்கு வரும் தொகை வழக்கம் போல கல்வி மற்றும் மருத்துவ உதவிகளுக்கு மட்டும் பயன்படுத்தப்படும்.

கேரளாவுக்கு அனுப்பி வைத்த பொருட்களின் விவரங்கள், அதற்கான ரசீதுகள் உள்ளிட்ட விவரங்களையும் நிழற்படங்களை நாளை பதிவு செய்கிறேன்.

உறுதுணையாக இருந்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் நன்றி

Sep 3, 2018

கோயமுத்தூர்வாசி

வெகு நாட்களாக திட்டமிட்டதுதான். கடைசியில் அந்த நாள் வந்துவிட்டது. பெங்களூரிலிருந்து கோயமுத்தூருக்கு குடி பெயர்கிறோம். இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கிறது. நிறைய யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. 'என்ன இருந்தாலும் பெங்களூரு மாதிரி வராது' என்று சொந்தக்க்காரர்கள் சொன்னார்கள். 'குழந்தைகளின் படிப்பு பாதிக்கும்' என்று சிலர் சொன்னார்கள். யார் சொல்வதையும் தட்ட முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் எடை போட வேண்டியிருந்தது. 

என்னதான் வெளியூரில் சம்பாத்தியம் அதிகம் என்றாலும் சொந்த ஊருக்கு பக்கத்தில் இருப்பது போல வருமா?  படித்து முடித்த பிறகு பதினைந்து வருடங்களாக வெளியூர் வாசம். நிறையத் தொடர்புகள் அறுந்து போய்விட்டன. அப்பாவும் அம்மாவும் தெம்பாக  இருக்கும் வரையில் வீட்டில் எப்பொழுதும் திருமண அழைப்பிதழ்கள் நிறைந்து கிடைக்கும். இப்பொழுதெல்லாம் வெகு சொற்பம். 'அவங்களுக்கு கொடுத்தா மட்டும் வரவா போறாங்க' என்று  நினைத்துக் கொள்கிறவர்கள் அதிகம். திருமணங்கள் இல்லை. துக்க காரியங்கள் இல்லை. கிடாவிருந்துகள் கூட இல்லை. இப்படியே இருந்தால் அடுத்த தலைமுறையில் முழுமையாகத் தொடர்பற்று விட்டு போய்விடக் கூடும். உள்ளூரில் முக்கால்வாசிப் பேரை அடையாளம் தெரிவதில்லை. 

என்னதான் வெளியூரில் கிளை பரப்பினாலும் உள்ளூரில் வேர் ஓட வேண்டும் என்கிற மனநிலைதானே பெரும்பாலானவருக்கு இருக்கும்? எனக்கு உண்டு.

தமிழ் படிக்கத் தெரியாத மகன்கள், தொடர்புகளற்ற உறவுகள், சொந்த மண்ணில் செய்ய விரும்பும் எதையும்  செய்ய முடியாத தடை என எல்லாவற்றையும் தாண்டி வந்தே தீர வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேயிருந்தேன். அப்பா இறப்பதற்கு முன்பாகவே கோயமுத்தூருக்கு மாறி விட வேண்டும் என காரியங்களை ஆரம்பித்திருந்தேன். அதுவொன்றும் அவ்வளவு சுலபமில்லை. இப்பொழுதுதான் நேரமும் காலமும் கனிந்து வந்திருக்கிறது.

தனியொருவனாக இருந்தால் பையை தூக்கி தோளில் மாட்டி கிளம்பியிருக்கலாம். வீடு தேடவே இரண்டு  மூன்று சனி, ஞாயிறுகள் தேவைப்பட்டது. எட்டு பேருக்கு யார் வீடு தருவார்கள்? அதுவும் கோயமுத்தூரில் வீட்டு உரிமையாளர்களுக்கு இரண்டு கொம்புகள் இருக்கும் போலிருக்கிறது. இப்பொழுது வீடு கொடுத்திருப்பவர் கூட 'தயக்கத்தோடுதான் தருகிறேன்...நீங்க வீட்டு உரிமையாளராக இருந்தால் என் பிரச்சினையை புரிஞ்சுக்குவீங்க' என்றார். கன கடுப்பு. எதுவுமே பேசவில்லை. 'பெங்களூரில் எங்க வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுட்டுதான் வர்றோம்ன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே' என்று வேணி கேட்டாள். அவர் தன்னை பெரிய ஆளாக நினைத்திருக்கிறார். அதை ஏன் உடைத்து விட வேண்டும். பேசட்டும்.

வீடு இப்படியென்றால் பள்ளிக்கூடங்கள் அதைவிட. எவ்வளவு லோலயம் பேசுகிறார்கள்? 

கோவையில் நண்பர்கள் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் இதற்கெல்லாம் அவர்களைத் தொந்தரவு  செய்ய வேண்டியதில்லை என்று தோன்றியது. இப்பொழுதுதான் கிட்டத்தட்ட எல்லாமும் ஓர்ஸு ஆகியிருக்கிறது. இந்த வார இறுதியில் ஒரு வண்டியை பிடித்து சாமானங்களை எல்லாம் ஏற்றிவிட்டால் அடுத்த வாரம் கோயமுத்தூர்வாசி.

'எல்லாம் நல்லாத்தானே இருக்கு...இப்படியே போகட்டும்' என்று நினைத்துக் கொண்டேயிருந்தால் சட்டியை விட்டு நம்மால் வெளியவே வர முடியாது. அதற்குள்ளேயே குதிரை ஓட்ட வேண்டியதுதான். 'கால் நிலத்தில் வலுவாக நிற்கிறது; தலையில் தேவையான சரக்கு இருக்கிறது' - இந்த நம்பிக்கை இருந்தால் காலை எடுத்து இன்னொரு பக்கம் வைத்துப் பார்க்க தயங்கவே கூடாது. அப்பொழுதுதான் வாழ்வின் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர முடியும் என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதுண்டு. பேசுவதையும் எழுதுவதையும் விட செயல்படுத்துவதுதான் கடினம். Comfort Zone ஐ உடைக்க பயம் இருக்கும். தயக்கம் இருக்கும். ஆனால் உடைத்தே தீர வேண்டும். அதிகபட்சம் என்ன ஆகிவிடும்? தலையா போய்விடும்? 

யோசித்துப் பார்த்தால் பெங்களூரில் எல்லாமே செளகரியம்தான். சொந்த வீடு. அமைதியான வேலை. நினைத்தால் வேறு நிறுவனத்துக்கு மாறிவிட முடியும். ஆனால் ஓர் எந்திரத்தனம் வந்துவிட்டது. வாரத்தில் ஐந்து நாட்கள் வேலை. வார இறுதியில் பயணம். இன்னமும் எவ்வளவு காலத்துக்குத்தான் இப்படியே இருக்க முடியும்? நாற்பதுகளைத் தொடும் வரைக்கும்தான் வாழ்க்கையை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியும். வயது கூடக் கூட வாழ்க்கைதான் எல்லாவற்றையும் முடிவு செய்யும். அதன் போக்கில்தான் நாம் ஓட வேண்டும். நினைத்தாலும் நாம் திசை மாற்ற முடியாது. அப்படியொரு நிலைமை வருவதற்குள் அதன் போக்கை தேவைப்படும் திசை நோக்கி மாற்றி விட்டுவிட வேண்டும் என ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். சாத்தியமாகியிருக்கிறது. 

'பெங்களூருக்காரன்' என்று எவ்வளவுதான் வேகமாகச் சொன்னாலும் அடுத்தவர்களுக்கு பயமே வருவதில்லை. மதுரைக்காரன் திருநெல்வேலிக்காரன் என்று இனி யாராவது வரட்டும். கோயமுத்தூர்க்காரன் என்று சொல்லி முஷ்டியை மடக்குகிறேன்.  

இனி நினைத்தால் ஊருக்குச் சென்றுவிட முடியும். எழுபது கிலோமீட்டர்தான். இனி வேறு ஒரு வேகத்தில் ஓடலாம். 

Aug 24, 2018

கேரளாவுக்காக

கேரளாவுக்கான நிவாரணப் பொருட்கள்-  போர்வை, லுங்கி, அரிசி உட்பட சுமார் ஒன்றரை டன் எடையுள்ள பொருட்களை நிசப்தம் நண்பர்கள் சென்னையில் சேகரித்து  வைத்திருக்கிறார்கள்.  இவற்றை அனுப்பி வைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். 

இது தவிர, நிதியாக கிட்டத்தட்ட எட்டு லட்ச ரூபாய் (Rs. 7,90,189.00)  வந்திருக்கிறது.ஆரம்பத்தில் கருதியது போல இந்தத் தொகைக்கு நிவாரணப் பொருட்களை வாங்குவதைவிடவும் வேறு ஏதேனும் வகையில் பயன்படுத்தலாம் என்று ஆலோசனைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். 

ஒரு கிராமம் அல்லது ஒரு சிறு பள்ளிக்கூடத்தை தேர்ந்தெடுத்து அதை முழுமையாக புனரமைத்துக் கொடுக்கலாமா என்று விவாதம் நடைபெற்றுக்  கொண்டிருக்கிறது. ஒரு கிராமம் என்று எடுத்துக் கொண்டால் இந்தத் தொகை போதுமானதாக இருக்கும் என்று  தோன்றவில்லை. பள்ளிக்கூடம்  என்பது சரியானதாக இருக்கும்.

'வயநாடு நண்பர்கள்' என்று வாட்ஸாப் குழுமம் ஒன்றை உருவாக்கி இணைத்துவிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஆலோசனைங்களைச்  சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.இன்னும் ஒன்றிரண்டு நாட்களில் உறுதி செய்துவிட்டால் பணிகளை எவ்வாறு மேற்கொள்வது என்று திட்டமிட வேண்டும்.  அடுத்ததடுத்த கட்டத்தில் எழுதுகிறேன்.

நன்கொடையாளர்கள், தன்னார்வலர்கள் மற்றும் நண்பர்களுக்கு நன்றி.

இணைந்திருங்கள்.




Aug 20, 2018

இதுவரையிலும்...

கேரள நிவாரண பணிகளுக்காக இதுவரையிலும் பணமாக ரூபாய் 4,51,387.00 வந்திருக்கிறது. இவை தவிர ஈரோடு, கோவை மற்றும் சென்னை ஆகிய இடங்களில் பொருட்களாகக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். கிரி சூடன், காங்ககேயம் திருப்பூர் ஆகிய இடங்களில் அவரது நண்பர்கள் சேகரித்த தொகையான சுமார் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு போர்வை உள்ளிட்டவற்றை வாங்குவதற்காக சென்னிமலை சென்றிருக்கிறார்.  கோபிசெட்டிபாளையம் வைரவிழா ஆரம்பப் பள்ளியில் மாணவர்கள் நிதி சேர்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

சென்னை, கடலூர்  வெள்ளத்தின் போது  மக்கள் காட்டிய அக்கறை கேரளாவுக்கு இல்லையென்றாலும் கடந்த வாரத்தில் இருந்ததைக் காட்டிலும் இன்றைக்கு நிலைமை பரவாயில்லை.பல தரப்பிலும் வெள்ளம் பற்றிய உரையாடல்  இருக்கிறது. நிறையப்  பேர் களமிறங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால் என்னெவென்று தெரியவில்லை- கடுமையான எதிர்மறை பிரச்சாரமும் நடைபெறுகிறது. மதம் சார்ந்து, மொழி சார்ந்து, இனம் சார்ந்து நிகழும் இத்தகைய பிரச்சாரம் கடுமையான எரிச்சலை  உண்டாக்குகிறது. எந்தவொரு மனிதனாக இருந்தாலும் அவனுக்கு துன்பத்தில் உதவுதுதான்  மனிதாபிமானம். மனிதாபிமானத்தை மீறி இங்கே செய்யப்படும் அரசியல் நாம் தவறான பாதையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்த்தாமல் இல்லை.

குழந்தைகள் எல்லா இடங்களிலும் குழந்தைகள்தான். மின்சாரமில்லாமல் மழை பெய்யப் பெய்ய அழும் குழந்தையை நினைத்தால் 'அவனுக்கு உதவாதீங்க' என்று சொல்ல எப்படி மனம் வரும்? மூத்தவர்கள் குளிரில் நடுங்குவதையும், நசநசவென நனைந்து வாடுவதையும், வறியவன் தம் தொழிலை இழந்துவிட்டு பதறுவதையும் நினைத்துப் பார்த்தால் எதிர்மறையாக பேச நா கூசாது?

கடந்த சில நாட்களாக கேரளாவில் இருக்கும் நண்பர்களுடன் தொடர்பில் இருக்கிறேன். மழை  குறைந்திருக்கிறது. இருந்தாலும் உதவி தேவைப்படுகிறது  என்கிறார்கள். கேரள மக்கள் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை இருக்கிறது. மேலே  வந்துவிடுவார்கள்.

கடலூர் சென்னை வெள்ளத்தின் போது உடனடித் தேவையான உணவுப் பொருட்கள் உள்ளிட்டவற்றை முதல் கட்டமாக  செய்தோம். அடுத்த கட்டமாக சுமார் முன்னூறு குடும்பங்களுக்கு மீண்டும் தொழில் தொடங்கும் விதமாக மாடுகள், ஆடுகள், தையல் எந்திரம், பெட்டிக்கடை, இஸ்திரி பெட்டி  என்று  உதவினோம். இந்த முறை என்ன செய்வது என்று தெளிவான முடிவில்லை. இத்தகைய பேரிடர்களின் போது  முன்பே திட்டமிடுவது சரியாக  அமையாது. அவ்வப்போது சூழலுக்கு ஏற்ப முடிவு செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

செய்துவிடலாம்.

புதன்கிழமை வரைக்கும் பொருட்களைச் சேகரிக்கும் பணியைச் செய்துவிட்டு வியாழன் மற்றும் வெள்ளியன்று இந்தப் பணிக்கு என வந்திருக்கும் தொகைக்கு பொருட்களை வாங்கி அவற்றை அனுப்பி வைக்கும் வேலையைத்  தொடங்க வேண்டும். என்ன மாதிரியான பொருட்கள் தேவை என்பதை  உமேஷ் மாதிரியானவர்களிடம் புதன்கிழமை மாலையில் பேசிவிட்டு முடிவு செய்து  கொள்ளலாம்.ஆரம்பத்தில்   இரண்டு லட்ச ரூபாய் என்பதுதான் மனதிலிருந்த தொகை. இப்பொழுது மொத்தமாக பார்த்தால் ஏழு அல்லது எட்டு லட்சம் மதிப்புக்கான பொருட்களை  அனுப்பி வைப்போம்  எனத் தோன்றுகிறது.

நிசப்தம் மீதான தொடர்ந்த நம்பிக்கைக்கு  நன்றி. இணைந்து செயல்படுவோம். மனிதாபிமானம் மட்டும்  நிலைக்கும். இதனை மட்டும் மனதில் நிறுத்திக் கொள்வோம். 





தொடர்புடைய பதிவுகள்:


Aug 18, 2018

நன்கொடை விவரம்

கடந்த இரண்டு நாட்களில் நிசப்தம் அறக்கட்டளைக்கு 1,37,000 ரூபாய் வந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே அறிவித்திருந்தபடி அடுத்த புதன்கிழமை (அல்லது) வியாழக்கிழமை வரை வரும் தொகையானது முழுமையாக கேரளா வெள்ள நிவாரண உதவிக்கு என பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படும். 

அடுத்த வியாழன் வரைக்கும் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை Bank Statement ஐ பிரசுரம் செய்துவிடுவது சரியாக இருக்கும். நன்கொடை அனுப்பியவர்களில்  சிலர் ரசீது கேட்டிருந்தார்கள். 27 ஆம் தேதிக்குப் பிறகு நினைவூட்டினால் அனுப்பி வைத்துவிடுகிறேன். 

நன்றி.



தொடர்புடைய பதிவு 

Aug 17, 2018

தோள் கொடுப்போம்.

கேரளாவுக்கான நிவாரணப் பொருட்களை வழங்குகிறவர்களுக்கு ஒரு தகவல்.

பணம் கொடுத்தால் வாங்கிவிடலாம்தான். ஆனால் ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒரு பொருள் சல்லிசாகக் கிடைக்கும். உதாரணமாக ஈரோட்டில் லுங்கி, கரூரில் போர்வை என்பது போல. அதனால் அந்தந்த ஊர்க்காரர்கள் ஆங்காங்கே பேரம் பேசி வாங்கி கொடுத்தால் அவற்றை சேகரித்துக் கொண்டு போய் கேரளாவில்  கொடுத்துவிடலாம்.

பணமாகக் கொடுப்பதை விடவும் நாங்களே பொருள் வாங்கிக்  கொடுத்தால் திருப்தியாக இருக்கும் என்று சிலர் சொன்னார்கள். அடுத்தவர்களுக்கு உதவுகிற  காரியத்தில் ஒவ்வொருவரின் மனத்திருப்தியும் முக்கியம். 

அவரவருக்கு எது இயலுமோ அதைச் செய்வோம். கடந்த சில நாட்களாக கேரளாவின் பாதிப்புகள் குறித்து பலரும் பேசத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இதுதான் அவசியம். இத்தகைய உரையாடலும் ஆதரவான தோள் சேர்ப்பும்தான் முக்கியம். அந்த விதத்தில்  சந்தோசம். இன்னமும் வெகு தூரம் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. எல்லோரும் சேர்ந்து ஆளுக்கு ஒரு கை நீட்டினால் கேரள சகோதர சகோதரிகளுக்கு நாம் செய்யும் பேருதவியாக இருக்கும்.

நம்முடைய பக்கத்துக்கு வீடு அவர்கள்தான்.தமிழர்களின் குணத்தை அவர்களுக்கு காட்டுகிற தருணம் இது. தோள் கொடுப்போம்.

பொருட்களாக வாங்கி கொடுப்பது சாத்தியமில்லை என்கிறவர்கள் 'பணம் கொடுப்பதுதான் சாத்தியம்' என்று நினைத்தால் அதையும் நாங்கள் மறுக்கவில்லை. எங்கெங்கே  எந்தப் பொருளை வாங்குவது என யோசித்துக்  கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்த வாரத்தில் அந்தப் பணியைத் தொடங்க வேண்டும். சில நண்பர்கள் பணம்  அனுப்பத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். பட்டியலில் இருக்கும் பொருட்களில் எதையாவது 'எனக்குத் தெரிந்த இடத்தில் வாங்கி விடலாம். அதனால் வாங்கித் தருகிறோம்' என்று முன்வந்தால் மிக்க  மகிழ்ச்சி. பணம் அறக்கட்டளையிலிருந்து கொடுத்துவிடலாம். அத்தகையவர்கள் திரு.ஜெயராஜ்  அவர்களைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.

நன்றி.

ரத்தக் கண்ணீர்

நம்மிடம் சரியான நீர் மேலாண்மை இல்லையென்று சொன்னால் 'எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என்று கேட்கிறார்கள்.

பவானி என்ற ஒரேயொரு நதியை மட்டும்  எடுத்துக்  கொள்வோம்.



215 கிலோமீட்டர் நீளம் கொண்ட ஆறு இது. கேரளா, நீலகிரி ஆகிய இடங்களில் பெய்யும் மழை நீரானது பவானி ஆற்றில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பவானிசாகர் அணையில் சேகரமாகிறது. இந்த அணையின் உயரம் 120 அடிகள். இப்பொழுது இந்த அணை நிரம்பிவிட்டது என்பதால் பல ஆயிரம் கன அடி நீரை (இனறைய கணக்குக்கு எழுபதாயிரம் கன-அடி) பவானி ஆற்றில் திறந்துவிடுகிறார்கள். இந்த எழுபதாயிரம் அடி  கன நீர்  சத்தியமங்கலம், பவானி ஆகிய நகரங்கள் வழியாக ஓடி பவானி கூடுதுறையில் காவிரி ஆற்றோடு கலக்கிறது. இன்றைக்கு பவானியும் சரி; காவிரியும் சரி கரை கடந்து ஓடுகிறது. தனது கரையோரம் இருக்கும் பல ஊருக்குள்ளும் புகுந்துவிட்டன. 

பவானி ஆற்றிலிருந்து  தடப்பள்ளி, அரக்கன்கோட்டை, காளிங்கராயன், கீழ்பவானி ஆகிய கால்வாய்கள்  பிரிகின்றன. இந்தக் கால்வாய்களுக்குத் துணைக் கால்வாய்கள் உண்டு. கால்வாய்கள், துணைக் கால்வாய்கள் வழியாக ஓடும் நீரானது அக்கம்பக்கத்தில் உள்ள குளம் குட்டைகளை நிரப்பும். விவசாய நிலத்துக்கு பாயும். ஆனால் இன்னமும் பெரும்பாலான குளம் குட்டைகளை நிரப்பவில்லை. அதுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது. காவிலிபாளையம் என்ற ஊரில் ஒரு பெரிய குளம் இருக்கிறது. நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்பு கொண்ட குளம் அது. ஒரேயொரு முறை நிரம்பினால் கூட பல ஆண்டுகளுக்கு பலனளிக்கும். ஓடத்துறை குளம் நிரம்பவில்லை. புளியம்பட்டி சாலையில் இருக்கும் குளம் நிரம்பவில்லை. நீர் இருக்கிறது. ஆனால் அவை  இன்னமும்  நிரம்பவில்லை. இப்படி சுமார் ஐம்பது குளங்களைக் காட்ட முடியும். 

என் கேள்வி எல்லாம் எளிமையானது. ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் இந்தக் குளங்களை நிரப்பவில்லை என்பதுதான்.

கால்வாய்களில் நீர் திறந்துவிட மேலிடத்திலிருந்து அனுமதி இல்லை என்று அதிகாரிகள் சொல்கிறார்களாம். சில விவசாயிகளிடம் பேசினால் 'பராமரிப்பு சரியில்லாததால் கரை, மதகுகள் வலுவாக இல்லை...உடைந்துவிடக் கூடும் என்று பயப்படுகிறார்கள்..அதனால்தான் கால்வாய்களில் நீர் விடவில்லை' என்கிறார்கள். பல நீர் வரத்துப் பாதைகளில் புதர் மண்டிக் கிடக்கின்றன. நீரைத் திறந்துவிட்டால் அது எதிர்த்து கரையைத் தாண்டிவிடும் என்று அதிகாரிகள் பயப்பதாக அதே விவசாயிகள் சொல்கிறார்கள். எது உண்மையான காரணம என்று சம்பந்தப்பட்டவர்கள் விளக்க வேண்டும். ஒழுங்கான மராமத்து பணி  நடைபெறாததால் எழும் பயம்தான் காரணம் என்றால்  வருடாவருடம் மராமத்து பணிகளுக்கு என்று கோடிக்  கணக்கில் பணம்  ஒதுக்கப்படுகிறது. அந்தப் பணம் எங்கே போனது? பதில் சொல்லும் பொறுப்பு யாருக்கு இருக்கிறது?

நீர் இருக்கும் போதே குளம் குட்டைகளை நிரப்பினால் அடுத்த இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு தேவையான நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயரும். அதை ஏன் செய்யாமல் விட்டு வைத்தார்கள்? இன்றைக்கு நிரம்பி வழியும் ஆற்றை பற்றித்தான்  ஊடகங்கள் பேசுகின்றன.  ஆறிலிருந்து வெறும் பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் ஊர்களில் நிலவும் குடிநீர் பஞ்சம் பற்றி பேசுவதில்லை. அந்த கிராமங்களைப் பற்றி எப்பொழுதும் பேச  மாட்டார்கள். ஆனால் இதுதான் உண்மையான கள நிலவரம். குடிக்க நீர் இல்லை; பாசனத்துக்கு வழியுமில்லை என்று ஏகப்பட்ட கிராமங்கள் இருக்கின்றன.

கடந்த நான்கு நாட்களில் மட்டும் பவானி ஆற்றில் வெளியேற்றப்பட்ட நீரின் அளவு முப்பது டி.எம்.சி இருக்கும் என்கிறார்கள். அணையின் மொத்த கொள்ளளவு இது. கடந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் மட்டும் 11 டி.எம்.சி வெளியேறியிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட மூன்று லட்சம் ஏக்கர் நிலத்துக்கான ஒரு போக பாசன அளவின் நீர் இது. யாருக்கும் பைசா பலனளிக்காமல் வெளியேறியிருக்கிறது. ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு அணை   நிரம்பியிருக்கிறது. அது இப்படி அர்த்தமேயில்லாமல் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது. 

இது பற்றியெல்லாம் யார் பேசுவது? யாரிடம் கேள்வி கேட்பது?அமைச்சரிடம் கேட்பதா? எம்.எல்.ஏக்கள் பதில் சொல்வார்களா? அல்லது அதிகாரிகள் வாய் திறப்பார்களா? எங்கே போனது நம் நீர் மேலாண்மை? 

இன்னமும் ஐந்து நாட்களுக்கு கேரளாவிலும் கர்நாடகாவிலும் மழை இருக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். இன்றைக்கு காவிரியில் வரும் 1.90 லட்சம் கன-அடி  நீரின் அளவு அதிகரிக்கும் போதும், பவானிசாகரில் திறந்துவிடப்படும் 70 ஆயிரம் அடி  கன-அடி  என்ற அளவும் அதிகரிக்கும் போதும் நிலைமை என்னவாகும் என்று பதற்றமாக  இருக்கிறது. ஆனால் பத்து இருபது நாட்கள் கழிந்த பிறகு ஆற்றில் நிலைமை சீராகிவிடும். ஆனால் சற்று தள்ளி இருக்கும் பல ஊர்களிலும் அதன் பிறகும் இதே வறட்சிதான் நிலவும். 

ஒரு சாமானியனாக இந்தக் கேள்வியைத்தான் எழுப்பத்  தோன்றுகிறது- மழை பெய்தாலே நம் ஊர் பெண்கள் வீட்டில் இருக்கும் வாளியெல்லாம்  நிரப்பி வைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஆற்றில் கரை கடந்து ஓடும் நீரைக் கொண்டு குளம் குட்டைகளையெல்லாம் நிரப்பாமல் ஏன் இன்னமும் வேடிக்கை பார்க்க வேண்டும் என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது. ஆட்சியாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் தன்னை விவசாயி என்று சொல்லிக்  கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஏன் இது குறித்த எந்த சிந்தனையும் இல்லை? அமைச்சர்களும், எம்.எல்.ஏக்களும், எம்.பிக்களும், அதிகாரிகளும் ஒரு கணம்  கூடவா யோசித்திருக்க மாட்டார்கள். இவர்களின் மெளனத்தைப் பார்த்தால்  அந்த விவசாயிகள் சொன்னதுதான் சரி என்று தோன்றுகிறது. பராமரிப்பு செய்ய வேண்டிய காலத்தில் ஏய்த்து விட்டாகிவிட்டது. ஒதுக்கிய பணத்தையெல்லாம் வாயில் போட்டாகிவிட்டது. இந்த லட்சணத்தில் இன்றைக்கு வேடிக்கை பார்ப்பதைத் தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்?  பலனில்லாமல் ஆற்றில் பாயும் நீரானது செல்பி எடுத்துக் கொண்டாட வெறும் வேடிக்கைப் பொருளில்லை. சிவந்து பெருக்கெடுக்கும் அது அழிந்து கொண்டிருக்கும் விவசாயத்தின் ரத்தக் கண்ணீர்.