Nov 22, 2017

வாட் மை கருத்து ஈஸ்..

ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரே பாடலைத் திரும்பத் திரும்பப் பாடுவோம். ‘நம்ம சிலபஸ் எல்லாம் வேஸ்ட்டுப்பா..சிபிஎஸ்ஈ மாதிரி வராது’ என்பதுதான் அந்தப் பாட்டு. பல ஆண்டுகளாக தமிழகத்தில் ஒரே பாடத்திட்டம்தான் இருக்கிறது என்பது சரிதான். ஆனால் அப்படியொன்றும் மோசமாகத் தெரியவில்லை. 

கடந்த வாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று நிசப்தம் சார்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இருபத்தைந்து அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு நீட் தேர்வுக்கான பயிற்சி வகுப்பை நடத்தினோம். மாணவர்களுக்கு நீட் வினாக்கள் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிய வேண்டுமல்லவா? கடந்த வருடத்தின் வினாத்தாள் ஒன்றை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு கேள்வியாகக் கேட்ட போது ‘நாங்க படிச்சதேயில்லை’ என்று அவர்கள் சொன்னது வெகு சில கேள்விகளுக்குத்தான். பெரும்பாலான கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவர்கள் பதினொன்றாம் வகுப்பிலோ அல்லது பனிரெண்டாம் வகுப்பிலோ எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரே பிரச்சினை- இப்படியெல்லாம் கேள்வி கேட்கப்படக் கூடும் என்று அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. திருகாமல் நேரடியாகக் கேட்டால் பதில் சொல்லிவிடுவார்கள். இன்னொரு பிரச்சினை பதினொன்றாம் வகுப்புப் பாடங்களை அவர்கள் ஒழுங்காகப் படிக்கவில்லை. இந்த இரண்டையும் சரி செய்துவிட்டால் தமிழகத்தில் படிக்கும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் எல்லாவிதத்திலும் வல்லவர்கள்தான்.

இதை வெறுமனே சொல்லவில்லை. ஆசிரியர் அரசு தாமசும் உடனிருந்தார். அவர்தான் இந்தப் பயிற்சிக்கான முழு ஒருங்கிணைப்பையும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். மாணவர்களிடம் பேசுவது, ஆசிரியர்களிடம் பேசுவது, தலைமையாசிரியர்களுக்குத் தகவல் சொல்வது எனத் தொடங்கி வகுப்பு நடக்கும் போது உடன் அமர்ந்திருப்பது வரைக்கும் சகலமும் பார்த்துக் கொள்கிறார். மிகச் சாதாரணமான காரியமில்லை. இவ்வளவு நேரத்தையும் உழைப்பையும் ஒதுக்க வேண்டிய அவசியம் அரசாங்கத்தில் வேலை பார்க்கும் ஆசிரியருக்குத் தேவையில்லை. ஆனால் செய்கிறார். கடந்த வாரம் பயிற்சி வகுப்பு முடிந்தவுடன் ‘பசங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியலை, Blank என்றால்தான் பிரச்சினை...பெரும்பாலான கேள்விகள் அவர்களுக்கு அங்குமிங்குமாகத் தெரிந்திருக்கின்றன என்பதே ஆச்சரியம்தான்.....பிடித்துக் கொள்வார்கள்’ என்றார். இதுதான் நிதர்சனம்.

மாணவர்களும் சரியாக இருக்கிறார்கள். பாடத்திட்டமும் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. கல்வித்துறையில்தான் வேகமில்லை. 



கடந்த வாரம் நக்கீரனிலிருந்து அழைத்து நீட் குறித்துக் கேட்டார்கள். அலைபேசியில் சில கருத்துக்களைச் சொல்லும் போது சில விஷயங்கள் சற்று மாற்றி புரிந்து கொள்ளப்படுவது இயல்பானதுதான். அதைத் தெளிவாக்கிவிட வேண்டும்.

‘கேள்விகளை ட்விஸ்ட் பண்ணிக்கேட்டால் மாணவர்கள் எப்படி பதில் அளிக்க முடியும்?’ என்று நான் கேட்கவில்லை. வினாக்கள் அப்படித்தான் இருக்கின்றன. அப்படித்தான் இருக்கும்.  இன்றைய நம் தேர்வு முறை மனனம் செய்வதை எழுதுவதாக இருக்கிறது. போட்டித் தேர்வுகளில் திருகிக் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் எழுத வேண்டும் என்கிற புரிதலை நம்முடைய மாணவர்களுக்கு உருவாக்க வேண்டும். அதற்கு அவர்களைப் பழக்க வேண்டும். அதுதான் நம் மாணவர்களிடம் உள்ள மிக முக்கியமான சவால். இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்வதற்கு கல்வித்துறையின் சார்பிலிருந்து உருப்படியான எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை.

மாதிரி வினாக்கள் தயாரிக்கப்பட்டு இந்நேரம் மாணவர்கள் கைகளில் வந்து சேர்ந்திருக்க வேண்டும். இன்னமும் தயாராகவில்லை. ஒரு ஆசிரியருக்கு 100 கேள்விகள் கொடுத்து மொழி பெயர்க்கச் செய்தால்தான் மொத்த கேள்விகளையும் தமிழில் மாணவர்கள் படிக்க முடியும் என்பதும் கூட துல்லியமான சொற்றொடர் இல்லை. ‘ஆசிரியருக்கு தலா 100 கேள்விகள் என்று கொடுத்து மொழிபெயர்த்து வாங்கியிருந்தால் கூட இந்நேரம் தமிழில் பல்லாயிரக்கணக்கான நீட் மாதிரி வினாக்கள் இருந்திருக்கும். இவ்வளவு நாட்கள் அரசாங்கம் ஏன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது’ என்கிற தொனியில் கேட்டிருந்தேன். ஐம்பதாயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன; எழுபதாயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன என்கிறார்கள். எங்கேயிருக்கிறது என்று சொல்லட்டும். 

கண் துடைப்பு வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கூட்டங்கூட்டமாக மாணவர்களை வரவழைத்து வீடியோ கான்ப்ரன்ஸிங்கில் பாடம் நடத்துகிறார்கள். தேர்வுச் சமயத்தில் மாணவர்களின் நேரத்தை வீணடிக்காமல்விட்டால் அவர்கள் குறைந்தபட்சம் பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வுக்காகவாவது படிப்பார்கள். அதையும் சேர்த்துக் கெடுத்துவிடாமல் இருந்தால் சரிதான். பயிற்சி மையங்களைத் தாலுகா அளவில் தொடங்கினால் மட்டும் போதாது. உதாரணமாக சத்தியமங்கலம் நகரம் தாலுக்காவின் தலை நகரம்தான். பண்ணாரியைத் தாண்டி தாளவாடி மலையில் படிக்கும் மாணவன் சத்தியமங்கலத்துக்கு வந்து படிப்பது நடக்கிற காரியமா? இப்படி தமிழகத்தில் பல ஊர்கள் இருக்கின்றன. அத்தகைய ஊர் மாணவர்களுக்கு என்ன வழி?

நக்கீரன் இதழுக்கு நன்றி. நக்கீரன் மாதிரியான இதழ்கள் இதைப் பற்றித் தொடர்ந்து குரல் எழுப்புவது அவசியம்.

இன்னொரு விஷயம்-

இனிவரும் காலத்திற்கான வரைவுப் பாடத்திட்டத்தை வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். இணைப்பில் இருக்கிறது. பாடத்திட்டத்தை ஆய்ந்து நம்முடைய கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். ஐந்து நாட்கள் மட்டுமே அவகாசம் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஐந்து நாட்களில் கருத்துச் சொல்வது எவ்வளவு தூரம் சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை. வாய்ப்பிருப்பவர்கள் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். சொல்வதைச் சொல்லி வைப்போம்.

இப்போதைக்கு என் கருத்து- ‘தயவு செஞ்சு பாடத்திட்டத்தைத் தமிழில்  கொடுங்கள் அய்யா. தமிழ் வழிக்கல்வியில் பாடம் நடத்துகிற பள்ளிகள்தானே நம் மாநிலத்தில் அதிகம்? அப்புறம் ஏன் ஆங்கிலத்தில் கொடுத்திருக்கிறீர்கள்?’ 

ஐரோப்பாவில்...

ஐரோப்பிய தேசங்களில் தகவல் தொழில்நுட்ப வேலைவாய்ப்புகளைப் பற்றி குறள்பாட் சிவா எழுதி அனுப்பியது.

1) ஏன் அமெரிக்காவை விட்டுவிட்டு ஐரோப்பாவில் வேலை வாய்ப்புகளைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

அ) பல்வேறு தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் ஐரோப்பாவில் புதிது புதிகாக தொடங்கப்பட்டு வருகின்றன. உண்மையிலேயே அந்நிறுவனங்கள் தமக்குத் தேவையான திறன்மிகு தொழிலாளர்கள்(Skilled workforce) கிடைக்காமல் திண்டாடி வருகிறார்கள். நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

ஆ) தகவல் தொழில்நுட்ப பணிகளுக்கான‌ நுழைவு இசவு (விசா) அமெரிக்காவைக் காட்டிலும் ஐரோப்பாவில் பெறுவது எளிது. டொனால்ட் ட்ரம்ப் வந்த பிறகு செய்யப்பட்டிருக்கும் விசா கெடுபிடிகள் ஐரோப்பிய நாடுகளில் இல்லை.

இ) உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் மருத்துவம், கல்வி ஐரோப்பா முழுதும் இலவசம். ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் கல்லூரியில் கூட கட்டணம் இல்லை. (அமெரிக்காவில் பள்ளி கல்வி இலவசம் ஆயினும் மருத்துவத்திற்கு நாம் செலவழிக்க வேண்டும்)

ஈ) பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளில் 4-5 வருடங்களுக்குள்ளாக நிரந்தரக் குடியுரிமை வாங்க வாய்ப்புள்ளது

உ) பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளில் தொழிலாளர் நலச்சட்டங்கள் தகவல் தொழில்நுட்பப் பணிகளுக்கும் பொருந்தும். பெரும்பாலும் காலை 9 மணியிலிருந்து மாலை 5 மணி வரை தவிர நீங்கள் வேலை பார்க்க வேண்டி இருக்காது. மாலை முழுவதும் உங்களுக்கு தான். சரியான work-life balance என்பதை ஐரோப்பிய நாடுகளில் வாழலாம்.

ஊ) முக்கியமாக ஐரோப்பாவில் துப்பாக்கிகள் எளிதில் வாங்க முடியாது. (இதைச் சொல்வதற்காக அமெரிக்க வாழ் மக்களெல்லாம் சண்டைக்கு வராதீர்கள். எல்லா இடங்களிலும் சாதகங்களும் உண்டு, பாதகங்களும் உண்டு. மேலே குறிப்பிட்ட விஷயங்கள் ஐரோப்பாவிலும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுவதற்காக கூறப்பட்டது)

கொசுறு: இந்தியாவிலிருந்து ஐரோப்பாவுக்கான பயண நேரம் அமெரிக்காவைக் காட்டிலும் குறைவு.

2) ஐரோப்பாவில் எந்தெந்த நாடுகளில் வேலை கிடைக்கும்?

எப்படி நம் நாட்டில் பெங்களூரு, சென்னை, புனே, குர்கான் என சில நகரங்கள் தகவல் தொழில்நுட்ப வேலைகளுக்கு பெயர் பெற்றிருக்கின்றனவோ அதே போல ஐரோப்பாவில் பின்வரும் நகரங்கள் பெயர் பெற்றவை (அதற்காக மற்ற நகரங்களில் வேலை வாய்ப்புகள் இல்லை என்று கூறி விட முடியாது, ஆனால் பின்வரும் நகரங்களில் நீங்கள் முயற்சி செய்தால் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்)

லண்டன் - இங்கிலாந்து
பெர்லின் - ஜெர்மனி
ஆம்ஸ்டர்டேம் - நெதர்லாந்து
லிஸ்பன் - போர்த்துகல்
வியன்னா - ஆஸ்திரியா
டப்ளின் - அயர்லாந்து

3) என்ன தகுதிகள் இருந்தால் வேலை கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது?

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல, இது தகவல் தொழில்நுட்ப பணிகளை மட்டுமே பற்றியது, மற்ற பணிகளில் வேலை தேடுவோருக்கான தகவல் என்னிடம் இல்லை.

தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் குறைந்தது 3-10 ஆண்டுகள் இருந்தால் வேலை கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. அதிக வருடங்கள் அனுபவம் இருந்தால் மிக நல்லது. டெவெலப்பராக (அல்லது டெஸ்டிங்கில் ஆட்டோமேஷன் டெவெலப்பராக) இருக்கும்பட்த்தில் வாய்ப்புகள் மிகப் பிரகாசம். டெஸ்டிங் அல்லது மேனேஜர் போன்ற பணிகளுக்கு விசா பெறுவது மிக கடினம். (இது என் அனுபவத்தில் சொல்வது, டெஸ்டிங் அல்லது மேனேஜர் போன்ற பணிகளுக்கு யாரேனும் விசா பெற்றிருந்தால் அதைப் பற்றி பகிரவும்)

4) சம்பளம், செலவுகள் பற்றி கூற முடியமா?

தற்போது ஐரோப்பாவில் தகவல் தொழில்நுட்ப பணிகளுக்கான சம்பளம் நன்றாக உள்ளது. லண்டன், ஆம்ஸ்டர்டேம் தவிர பிற நகரங்களில் வாழ்க்கை செலவு மிகக் குறைவு தான். ஒரு சிறிய உதாரணம் பார்க்கலாம்

பெர்லினில் 5 ஆண்டுகள் அனுபவம் உள்ள ஒருவருக்கு குறைந்தபட்சம் 5000 யூரோக்கள் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. (கவனிக்க, இது குறைந்தபட்சம் தான்). வரி போக கையில் மாசம் 2800 யூரோக்கள் கிடைக்கும். இதில் வீட்டு வாடகை, மற்ற செலவுகளெல்லாம் போக 1400 யூரோக்கள் சேமிக்க‌ வாய்ப்புள்ளது. 1400 யூரோக்கள் என்பது இந்திய மதிப்பில் கிட்டதட்ட 1 லட்சம் ரூபாய் சேமிப்பு. மீண்டும் ஒரு முறை அழுத்திக் கூறுகிறேன், இது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே, நகரத்திற்கு நகரம் சம்பளம் மாறுபடும், செலவுகளும் மாறுபடும். ஆனால் என்னுடைய கணிப்பபின்படி குறைந்தது 5 ஆண்டுகள் டெவெலப்பராக இருக்கும் ஒருவர் மாதம் 1 லட்சம் ரூபாய் சேமிக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது (லண்டன், ஆம்ஸட்ர்டாம் தவிர்த்து)

5) இவ்வளவு நல்ல வாய்ப்புகள் இருந்தாலும் ஏன் எல்லாரும் இதற்கு முயற்சி செய்வதில்லை?

நிறையப் பேருக்கு ஐரோப்பிய வாய்ப்புகள் பற்றித் தெரிவதில்லை. மேலும் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல டெவெலப்பர்களுக்கும், ஆர்க்கிடெக்ட்டுகளுக்குமே வாய்ப்புகள் அதிகம், அதுவும் குறைந்தது 3 ஆண்டுகளாவது பணி அனுபவம் வேண்டும். அதிலும் தற்போதைய தொழில்நுட்பங்களில் அனுபவம் பெற்றவராக இருக்க வேண்டும். இப்படி பல வடிகட்டிகள் இருப்பதால் எல்லாருக்கும் வேலை கிடைப்பது எளிதல்ல. ஆனால் தெய்வத்தால் ஆகாதெனினும் முயற்சி தன் மெய் வருத்த கூலி தருமல்லவா, அதைப் போல முயன்றால் வேலை கிடைக்கும். அதற்கு எவ்வாறு தயார் ஆவது என்பதைப் பற்றி அடுத்த பதிவில் கூறுகிறேன். 

6) உள்ளூர் மொழிகளைப் பேசிப் பழக வேண்டிய அவசியம் உண்டா?

கட்டாயத் தேவை என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. பிரெஞ்ச், ஸ்பானிஷ், ஜெர்மன் போன்ற மொழிகளில் ஏதேனும் ஒன்றைத் தெரிந்து வைத்திருந்தால் வேலையைத் தேடுவதற்கும் விசா சுலபமாக வாங்குவதற்கும் மிகுந்த உதவியாக இருக்கும்.

7) இந்தியாவில் வேலை தேடுவதற்கு Naukri, monster, Timesjobs மாதிரியான தளங்கள் இருக்கின்றன. ஐரோப்பாவில் எப்படி வேலை தேடுவது?

ஐரோப்பாவில் வேலை தேடுவதற்கும் நிறைய இணையத்தளங்கள் இருக்கின்றன. Y-axis மாதிரியான தரமான வேலை பெற்றுத் தரும் நிறுவனங்களும் இருக்கின்றன. போலிகளிடம் ஏமாறாமல் தப்பிப்பதும் அவசியம்.

இது ஒரு தொடக்கப்புள்ளிதான். இங்கேயும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதற்காக எழுதியிருக்கிறேன்.  ஆர்வமிருந்து சற்று கூடுதலாக நேரம் ஒதுக்கி இணையத்தில் தேடினால் போதுமானது. ஒரு நாளைக்கு அரை மணி நேரம் ஒதுக்கினாலே அட்டகாசப்படுத்திவிடலாம். நாம் தேடுவதில்தான் இருக்கிறது.

வேறு கேள்விகள் இருப்பின் என்னுடைய சிற்றறிவுக்கும், சிற்றனுபவத்திற்கும் எட்டிய வரையில் பதிலளிக்கிறேன். 

வாழ்த்துக்கள்.

-- சிவ சுப்பிரமணியம்

Nov 21, 2017

என்கிட்ட ஒரு வழி இருக்கு

சிவா வந்திருந்தார். சிவசுப்பிரமணியன். குறள்பாட்டை உருவாக்கியவர். ஜெர்மனி சென்று கொஞ்ச நாட்கள் பணியிருந்துவிட்டு இப்பொழுது அங்க ருந்து லண்டனுக்கு இடம் மாறிவிட்டார். அவர் முன்பு பெங்களூரில் இருந்த போது சந்தித்திருக்கிறோம். இன்று கப்பன் பூங்காவிலிருந்து அழைத்தார்.

‘மெட்ரோ புடிச்சு ட்ரினிட்டி வந்துடுங்க..’ என்றேன். அங்கேயிருந்து எங்கள் அலுவலகம் பக்கம். வருகிறவர்களுக்கு காபியோ டீயோ வாசுதேவ் அடிகாஸில் வாங்கி அந்தக் கடையை ஒட்டிய சந்தில் இருக்கும் அரசமரத்தடிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவது வாடிக்கை. அந்த அரசமரத்தடி எம்.ஜி.சாலை மாதிரியே இருக்காது. அணில் கத்தும். குருவிகள் பறக்கும். நடக்க முடியாத பணக்கார வீட்டு நாய் ஒன்றைத் தள்ளுவண்டியில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பார்கள். அந்த நாய் வாழ்ந்து முடித்த கிழவனைப் போல சாலையின் நடமாட்டங்களை வேடிக்கை பார்த்தபடியே அமர்ந்திருக்கும்.

இப்பொழுதெல்லாம் வாரம் இரண்டு மூன்று நண்பர்களையாவது சந்தித்துவிடுகிறேன். நேற்று பிரகாஷ் வந்திருந்தார். மத்திய கிழக்கு நாடு ஒன்றில் பணியில் இருந்தவர். நல்ல சம்பளம். சில மாதங்களுக்கு முன்பு பேசிய போது கோவை வந்துவிடப் போவதாகச் சொன்னார். இப்படி நிறையப் பேர்கள் சொல்வார்கள். ஆனால் வரமாட்டார்கள். நேற்று மதியம் அழைத்து ‘நான் இந்தியாவுக்கு வந்துட்டேன்’ என்றார். ஆச்சரியமாக இருந்தது. ‘பெங்களூரில்தான் இருக்கேன்’ என்றார். அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இரண்டு குழந்தைகள். சொந்தமாக ஒரு வீடு வாங்குமளவுக்கு பணம் வைத்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. கோயமுத்தூரில் சுமாரான சம்பளத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தால் போதும் என்று வேலையை விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார். வந்தவுடனேயே வேலை கிடைத்துவிடப் போகிறதா? அதுவரைக்கும் இருக்கட்டும் என்று பெங்களூரில் ஒரு வேலையைப் பிடித்திருக்கிறார். குடும்பம் கோவையில்.

நிறையத் திட்டங்கள் வைத்திருக்கிறார். இத்தகைய மனிதர்களுடன் பேசும் போது சுவாரசியமாக இருக்கும். 

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக அலுவலக நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘அமெரிக்காகாரன் விசாவையெல்லாம் முடக்கிட்டான். பழைய நிறுவனத்தில் வேலை செஞ்ச ஆளுங்க சொன்னாங்க...இனி கஷ்டம்ன்னு’ என்று எதிர்மறையாகவே பேசிக் கொண்டிருந்தார். இத்தகைய ஆட்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பிரகாஷ் மாதிரியான ஆட்களிடமும் சிவா மாதிரியானவர்களிடமும் பேச வேண்டும். அப்பொழுதுதான் வித்தியாசம் தெரியும்.

சிவாவின் மனைவி வேறொரு நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கிறார். அவருக்கு லண்டன் செல்வதற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன் அவரை அனுப்பிவிட்டு இவர் தேடி ஜெர்மனியில் வேலையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார். ‘நீ லண்டன்ல இரு...பக்கம்தானே..நான் ஜெர்மனியில் கொஞ்ச நாளைக்கு இருக்கேன்’ என்று இருவருக்குமிடையில் டீலிங் போலிருக்கிறது. ஜெர்மனி சென்றுவிட்டார். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு லண்டனில் வேலையைக் கண்டுபிடித்து இப்பொழுது குடும்பத்துடன் அங்கே இருக்கிறார். 

‘ஐரோப்பாவில் நிறைய வேலை இருக்குங்க..வழி மட்டும் தெரிஞ்சா ஈஸியா போய்டலாம்’ என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

‘நீங்க விவரமா எழுதிக் கொடுங்க’ என்று கேட்டிருக்கிறேன். 

‘நீங்க வர்றீங்களா?’என்றார். 

வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதெல்லாம் இனி சாத்தியமில்லை. அறக்கட்டளை வேலைகளை ஆரம்பிக்காமல் இருந்திருந்தால் கூட யோசித்திருக்கலாம். இப்பொழுது இங்கேயே தொடர்வதுதான் சரியாக இருக்கும். நம் ஊரிலேயே இருந்தால்தான் இத்தகைய பணிகளைச் செய்ய முடியும். நேரத்தைக் கடுமையாக உறிஞ்சுகிறது. நீட் தேர்வுக்கான பயிற்சிகள், சூப்பர் 16, பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பயிலரங்குகள் என்கிற வேலைகளுக்கு மட்டுமே இந்த வருடத்தில் பாதி கரைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு சனி, ஞாயிறும் தேவைப்படுகிறது. இடையில் மருத்துவ உதவிகள், அதற்கான விசாரணைகள் என்பது இன்னொரு பக்கம். மாதத்தில் நான்கு சனி, ஞாயிறுகள் போதுவதில்லை.

தமிழ்நாட்டுக்குள் சென்றுவிட்டால் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகச் செய்யலாம். தமிழ்நாட்டுக்குள் சென்றாலும் ஏதேனும் வேலையில்தான் ஒட்டியிருக்க வேண்டும். சுயதொழில் செய்வதற்கு நேரம் போதாது. அப்படி ஆரம்பித்தால் கவனம் முழுமையும் அதில்தான் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் யாராவது உருவிக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். இப்படியே ஒரு நாளைக்கு எட்டு அல்லது பத்து மணி நேர வேலை, அதற்கேற்ற சம்பளம் என ஓட்டிக் கொண்டிருந்தால் பிற காரியங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கலாம்.

என் கதை இருக்கட்டும். 

எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் வெளியுலகம் தெரியாத எதிர்மறையான ஆட்கள் சுற்றிச் சுற்றி இருக்கிறார்கள். தலைக்கு மேல் வெள்ளம் போவதாகச் சொல்லி வருந்துவதில் அலாதி இன்பம் அவர்களுக்கு. அவர்களையெல்லாம் கண்டுகொள்ளவே கூடாது. ‘இங்க ஒரு வழி இருக்குங்க’ ‘இப்படி ஒரு ரூட் இருக்குங்க’ என்று வழிகாட்டிக் கொண்டேயிருக்கிற ஆட்கள் நான்கைந்து பேர்களை கூட வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அது போதும் எதற்கும் பயமிருக்காது. பாஸிட்டிவிட்டி.

என்னிடம் ஒரு மிகப்பெரிய வழி இருக்கிறது. ‘நீ மட்டும் பெரிய ஆள் ஆகிட்டா சட்டி பானையைக் கழுவிட்டு ஹவுஸ் ஹஸ்பெண்ட் ஆகிக்கிறேன்’ என்று வேணியிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். வேலை, விளக்கெண்ணெய் என்று எந்தக் கச்சடாவும் இல்லாமல் இருந்துவிடலாம். இருக்கன்குடி மாரியம்மன் மனம் வைத்து அவளுக்கு விரைவில் பணி உயர்வைக் கொடுக்க வேண்டும்.

Nov 20, 2017

தீர்வு இல்லாத பிரச்சினைகள்..

பிரபுவை முன்பு எப்பொழுதோ பார்த்த நினைவு இருக்கிறது. ஆனால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. கடந்த வாரம் சந்தித்த போதுதான் சொன்னார்கள். இருதயத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும். இரண்டாவது அறுவை. அவருக்கு முப்பத்தைந்து வயதுதான் இருக்கும். திருமணமாகிக் குட்டிப்பையன் இருக்கிறான். அவனுக்கு தாலசீமியா. உடலில் ரத்தச் சிவப்பணு உற்பத்தியாகாது. அவ்வப்பொழுது ரத்தத்தை உடலில் ஏற்றி உயிர்காத்து வருகிறார்கள். 

பிரபுவின் அப்பா ‘அப்பனுக்கும் மகனுக்கும் ஒரே சமயத்துல நோவு’ என்றார். பிரபுவின் அம்மாவும் மனைவியும் அழுதார்கள். முதலில் அப்பனைக் காப்பாற்றுவோம் என்று போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வட்டிக்குக் கடன், அரசு உதவி என்று கதவுகளைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எம்.ஜி.ஆர் காலனியைச் சார்ந்த நாடோடிக் குடும்பம் அது. அந்தக் காலனியில் கிட்டத்தட்ட முந்நூறு குடும்பங்கள் உண்டு.

கடந்த இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களாக காலனி மக்களுடன் தொடர்பில் இருக்கிறோம். ஜிம்னாஸ்டிக் உதவி, பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பயிற்சி, அவர்களைக் கல்லூரியில் சேர்ப்பது, கல்லூரியில் படிக்கும் அந்த மாணவர்களுக்கு அடுத்த கட்ட முயற்சிகளுக்கான வழிமுறைகளைக் கற்றுத் தருவது மாதிரியான பணிகள். ஆனால் அவர்களின் சமூகத்தில் இருக்கும் அடிப்படையான ஒரு பிரச்சினையை இவ்வளவு நாட்களாக எப்படியோ கவனிக்கவில்லை.

அந்தக் காலனியில் ஒரே குடும்பத்தில் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மாலைக்கண் நோய். பிரபுவின் குழந்தைக்கு தாலசீமியா. இவை தவிர முழுமையான வெண்மை நிறம் அடைதல் மாதிரியான பிரச்சினைகள் நிறையப் பேருக்கு உண்டு. பத்தாயிரத்தில் ஒருவருக்கும் லட்சத்தில் ஒருவருக்குமாக இருக்கக் கூடிய நோய்கள் ஐநூறு பேர்களில் இரண்டு பேருக்கும் மூன்று பேர்களுக்குமாக இருக்கிறது. 

ஒரு மாணவனுக்கு பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பயிற்சியளித்து அவனுக்குக் கல்லூரியில் கட்டணம் செலுத்தி வாரம் ஒரு முறை அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசச் சொல்லி அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான். அவனது அக்காவுக்கும் அண்ணனுக்கும் மாலைக்கண் நோய் என்பதை அவன் சொன்னதில்லை. சொல்ல வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு உருவாகவே இல்லை. ஒதுங்கி வாழும் எளிய மனிதர்களின் இத்தகைய விவகாரங்கள் தெரியவே வருவதில்லை.

அந்தக் காலனியிலேயே அரசு பொறியியல் கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் பெண் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அட்டகாசமாகப் படிக்கக் கூடியவள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அந்தக் காலனிக்கு அது பெரிய விஷயம். 

‘உங்க காலனியில் பி.ஈ படிச்ச பசங்க இருக்காங்களா?’ என்று கேட்ட போதுதான் தெரிந்தது படித்தாலும் சரி, வேலைக்குப் போனாலும் சரி அந்தக் காலனியில் இருக்கும் ஒரு ஆணைத்தான் திருமணம் செய்து வைப்பார்கள். 

இப்படி ஒவ்வொன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளத் தொடங்கும் போது பிரபுவின் குழந்தைக்கும் தாலசீமியா பிரச்சினை வித்தியாசமாகத் தெரிந்தது. மாணவர்களிடம் முன்பு பேசியதெல்லாம் நினைவில் வந்து உறுத்தியது. எல்லாவற்றுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்கு மிக எளிமையான பிரச்சினை. அந்த முந்நூறு குடும்பங்களில்தான் பெண் கொடுத்து பெண் எடுக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட அத்தனை பேருமே நெருங்கிய சொந்தம். வெளியிலிருந்து எந்தவிதமான உறவும் தொடர்பும் இல்லை. மரபணு பிரச்சினைக்கு அடிநாதம் இது. அதனால்தான் அந்தக் காலனியில் இவ்வளவு மரபணு சார்ந்த பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. 

அந்த மக்களிடம் இதுபற்றி விரிவாகப் பேச வேண்டும் எனத் தோன்றியது. ஊர்த்தலைவரிடம் ‘உங்க காலனிக்கு ரெண்டு டாக்டர்களைக் கூட்டிட்டு வர்றோம்’ என்று சொல்லிவிட்டுச் சனிக்கிழமையன்று சென்றிருந்தோம். இத்தகைய பிரச்சினைகளை நாம் விளக்குவதைவிடவும் மருத்துவர்கள் விளக்குவதுதான் சரியாக இருக்கும். மருத்துவர் கார்த்திகேயன் குழந்தைகள் நல மருத்துவர். சனிக்கிழமையும் வெளிநோயாளிகளைப் பார்ப்பார். எப்படிக் கேட்பது என்று தயக்கமாகத்தான் இருந்தது. 

‘ஒரு நாள்தான? சொல்லிட்டு வந்துடுறேன்’ என்று வேலையைவிட்டுவிட்டு வந்து விளக்கினார். அந்த மக்கள் படிப்பறிவற்றவர்கள். மிகச் சாமானியர்கள். ‘ஜெனிடிக் பிரச்சினையை அவர்களுக்கு புரியற மாதிரி எப்படி விளக்குவார்?’ என்ற சந்தேகமில்லாமல் இல்லை. ஆனால் மிக எளிமையாக விளக்கினார். மக்கள் புரிந்து கொண்டு தங்களுக்குள் நிறையப் பேசினார்கள். மருத்துவர் சத்தியசுந்தரியும் வந்திருந்தார். அவர் தம் பங்குக்கு விளக்கினார். அரசு தாமஸூம் கார்த்திகேயனும் உடனிருந்தார்கள். 

காலங்காலமாக ஊர் ஊராகச் சென்று கழைக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்த குடும்பங்கள் அவை. இந்தத் தலைமுறையில்தான் ஒரேயிடத்தில் வீடு கட்டிக் குடியிருக்கிறார்கள். ஊரிலிருந்து ஒதுக்குப்புறமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தெருக்களைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறார்கள், கழிப்பறைகள் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஊர் பொதுக்கூட்டம் நடத்தி ஒழுங்கு மீறல்களைத் தடுக்கிறார்கள். ஆனால் இப்படியொரு பிரச்சினை இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு மட்டுமில்லை வேறு யாரும் கூட கவனித்ததில்லை.

மருத்துவர் விளக்கி முடித்த பிறகு ‘இப்படியொரு பிரச்சினை இருக்குன்னுதான் எங்களால சொல்ல முடியும்..ஆனா எப்படி அதை சரி செய்யலாம்ன்னு நீங்கதான் யோசிக்கணும்’ என்றோம். அவர்களுக்குள் பேசினார்கள். இவர்களைப் போன்றதொரு கழைக் கூத்தாடும் இன்னொரு நாடோடி கூட்டம் மகாராஷ்டிராவில் இருக்கிறதாம். ‘அங்க பொண்ணுக் கொடுத்தா அவ்வளவு தூரம் போய் எப்படிப் பார்க்கிறதுன்னு எங்க ஆளுங்க நினைப்பாங்க’ என்றார்கள். அவர்களின் தரப்பிலிருந்து அது நியாயமானதுதான். அதே போலத்தான் மஹாராஷ்டிராவில் இருக்கும் குழுவும் நினைக்கக் கூடும். அவர்களின் இடத்தில் நாம் இருந்து பார்த்தாலும் கூட அப்படித்தான் தோன்றும்.

உண்மையிலேயே இதற்கு என்ன தீர்வு என்று தெரியவில்லை. தனிமனிதர்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சினைகள் என்பது வேறு. ஒரு காலனிக்கே இருக்கும் சமூகம் சார்ந்த இந்தப் பிரச்சினை வேறு. மிகச் சிக்கலானதாகவும் தெரிகிறது. குழப்பமானதாகவும் இருக்கிறது.

Nov 17, 2017

லார்டு லபக்தாஸ்

‘என்னைத் தெரியுதா?’ ஃபோனில் இப்படிக் கேட்டால் என்ன பதிலைச் சொல்வது. 

‘தெரியலைங்களே’ என்று சொல்லிவிட்டால் ‘என்னையவே தெரியலைன்னுட்டல்ல’ என்று கலாய்க்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்.

‘சொல்லுங்க’ என்று பட்டும்படாமல் சொல்லித் தப்பித்துக் கொள்வதுதான் வாடிக்கை.

‘தியானேஸ்வரன் பேசறேன்...ஆவடியிலிருந்து..என்னைத் தெரியுதா?’- மறுபடியும் அதே கேள்வி.

‘சொல்லுங்க சார்’

‘ஒரு பதினஞ்சு ரூபா வேணும்’

அதுக்கு எதுக்குய்யா ஆவடியிலிருந்து பேசற என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘நாளைக்குக் கிடைக்குமா?’ என்றார்.

‘சார் எனக்கு நீங்க யாருன்னு ஞாபகம் வரல..என்ன சொல்லுறீங்கன்னு புரியல’

‘நாம முன்னாடி பேசியிருக்கோமே?’ - ஒருவேளை ஏதாவது அறக்கட்டளை சம்பந்தமாகப் பேசியிருக்கக் கூடும்.

‘சொல்லுங்க சார்’

‘ஒரு கம்பெனியில அன்-அக்கவுண்டட்ல பதினஞ்சு ரூவா வேணும்ன்னு கேட்குறாங்க’

அது சரி. நமக்கென வந்து வாய்க்கிறது பாருங்கள்.

‘சார் கம்பெனிக்கெல்லாம் பணம் தர்றதில்ல’

‘அது அப்புறம் பேசிக்கலாம்...பதினஞ்சு ரூவா இருக்குதுல்ல’ 

‘என்னது அப்புறம் பேசிக்கலாமா?’ - கார்டூனிஸ்ட் பாலாவிடம் ஒரு பெண் ‘நான் உங்க ரசிகை பேசுறேன்’ என்று பேசித்தான் தூண்டில் வீசினாராம். பாலா அலர்ட் ஆகிவிட்டார். அவரைவிடவும் நாம் அலெர்ட் அல்லவா? ஒருவேளை அருண் ஜெட்லி ஆள் அனுப்பியிருப்பாரோ? அந்தளவுக்கு நாம் லாயக்கில்லையே!

குழப்பமாகிவிட்டது. பதினஞ்சு என்றால் ஆயிரமா, லட்சமா? 

‘பதினஞ்சு இருக்குல்ல?’

‘முப்பதுக்கு பக்கமா இருக்கு சார்...மாசமாசம் அக்கவுண்ட் போடுறேனே..நீங்க பார்க்குறதில்லையா?’

‘முப்பதா?’ - இப்பொழுது அந்த ஆள் குழம்பிவிட்டார்.

‘சார் ஒரு கம்பெனி’- மீண்டும் ஆரம்பித்தார்

‘அதான் சார் சொன்னேனே.. கம்பெனிக்குத் தர்றதில்லை.’ - இது நான்.

‘அட இருங்க சார் முடிச்சுக்குறேன்’ கடுப்பாகிவிட்டார் போல. மிரட்டுகிறார். நிச்சயமாக அருண் ஜெட்லி ஆள்தான்.

‘பெரிய பார்ட்டி சார்...நானூறு ரூவா டர்ன் ஓவர்’

‘நானூறு ரூபாயெல்லாம் பெரிய டர்ன் ஓவரா சார்? பிச்சை கீது எடுப்பாரோ?’ என்று தொண்டை வரைக்கும் வந்துவிட்டது. வாயைத் திறந்து கேட்டால் ஆள் வைத்து அடித்துவிடுவார்கள்.

‘நானூறுன்னா சார்?’

‘சி தான்’

‘அடங்கொண்ணிமலையா...நானூறு கோடியா?’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துவிட்டு ‘சொல்லுங்க சொல்லுங்க’ என்றேன். இந்த ரேஞ்சில் நம்மிடம் பேசுவதே பெரிய விஷயம்.

‘அர்ஜெண்ட்டா பதினஞ்சு ரூபா வேணுங்கிறாங்க’

‘இதுவும் சி ஆ சார்?’

‘ஆமா சார்..அன்- அக்கவுண்ட்ல வேணுமாம்...பதினஞ்சு நாள்ல உங்களுக்கு வந்துடும்..இண்டரஸ்ட் எல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்’என்றார்.

‘சார் முடிச்சுட்டீங்களா?’

‘முடிச்சுட்டேன்...இருக்குதா உங்ககிட்ட?’

‘பதினஞ்சு சி ஆ சார்?’

‘யெஸ்’

‘என் நெம்பர் உங்களுக்கு யார் கொடுத்தாங்க?’

‘தெரியல..பைனான்ஸ்ன்னு சேவ் செஞ்சு வெச்சிருக்கேன்’

கந்துவட்டி பார்ட்டி என்று நினைத்துக் கொண்டார் போலிருக்கிறது. என் பைனான்ஸ் நிலைமை அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? 

‘நீங்க வேற சார்... நான் சாதாரண ஆள் சார்’

‘நீங்க என்ன செஞ்சுட்டு இருக்கீங்க?’

‘நான் பெங்களூர்ல இருக்கேன் சார்’

‘ஏதாச்சும் ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?’ - இந்த ஆள் உண்மையாகவே பேசுகிறாரா அல்லது கலாய்க்கிறாரா?

‘சார் என் பேரு என்னன்னு சேவ் செஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க?’

‘மணிகண்டன் ஃபைனான்ஸ்ன்னு’

யாரோ கோர்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.  ‘ப்ளீஸ் டெலீட் செஞ்சுடுங்க சார்’

இது மட்டுமில்லை. இப்படி வாரம் இரண்டு அழைப்புகளாவது வருகின்றன. 

ஹெச்.ஐ.விக்கு மருந்து கிடைக்குமா என்று கூடக் கேட்டிருக்கிறார்கள். நம்பமாட்டீர்கள். 

முந்தாநாள் இரவு 11.49க்கு ஒரு அழைப்பு. அடித்துப் பிடித்து எடுத்தால் ‘கவுன்சிலிங்க்கு வரச் சொல்லியிருந்தீங்களாமா’ என்றார். 

‘எந்தக் கவுன்சிலிங்குக்கு? நீங்க எங்க இருந்து பேசறீங்க?’

‘மதுரையில இருந்து சார்..எப்போ வரட்டும்’ என்றார்.

‘உங்களுக்கு யாருங்க நெம்பர் கொடுத்தது?’

‘ உங்க ஃப்ரெண்ட் மணிகண்டன்தான்..’

‘மணிகண்டனா? நான் தான் மணிகண்டன்.. நீங்க யாருகிட்டங்க பேசணும்’

‘மணிகண்டன்கிட்டத்தான்’

‘அவர் எங்க இருக்காரு?’

‘நீங்கதான சார் அந்த மணிகண்டன்?’

‘சார் இப்படியே பேசுனீங்கன்னா நான் தான் கவுன்சிலிங்குக்குப் போகணும்’ என்று துண்டித்தேன். திரும்பத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். 

வேணி ‘ஏங்க ஃபோனை சுவிட்ச் ஆஃப் செஞ்சுடுறீங்க?’ என்று கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறாள். லார்டு லபக்தாஸாக இருப்பதன் பிரச்சினை அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்.