Dec 9, 2016

அரசியல் சதுரங்கம்

தமிழக அரசியலில் சுவாரசியமான காட்சிகள் அரங்கேறத் தொடங்கியிருக்கின்றன. நிறையக் கட்டுரைகள் எழுதப்படுகின்றன. ஆனால் எதை நம்புவது எதை விடுவது என்றுதான் குழப்பமாக இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு கட்சியும் வாள்வீச்சுக்குத் தயராகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஜெயலலிதா உடல்நிலை மிகவும் பலவீனமாகிவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட டிசம்பர் 5 ஆம் தேதியன்று சென்னைக்கு வந்த வெங்கய்யா நாயுடு அடுத்த நாள் உடல் அடக்கம் செய்யும் வரைக்கும் இடத்தை விட்டு அசையாமல் தேவுடு காத்ததிலிருந்து பா.ஜ.கவின் அரசியல் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. சசிகலா, அவரது குடும்பமெல்லாம் காத்திருக்கிறார்கள் என்றால் அர்த்தமிருக்கிறது. ஓபிஎஸ்ஸூம் அமைச்சர்களும் காத்திருந்தார்கள் என்றால் அதற்கு காரணமிருக்கிறது. வெங்கய்யா காருவுக்கு என்ன வியர்த்து வடிகிறது? ‘நட்பு சார்..நட்பு’ என்று யாராவது சொல்வார்கள். அப்படியே ஆகட்டும்.

எம்.ஜி.ஆர் மறைவின் போது நிலவிய சூழலையும் ஜெ. மறைந்த பிறகு உருவாகியிருக்கும் சூழலையும் இம்மிபிசகாமல் ஒப்பிட முடியாது. எம்.ஜி.ஆர் மறைவின் போது கட்சியின் பிளவு மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மூத்த அமைச்சர்கள் பலருக்கும் ஜெயலலிதா வேப்பங்காயாகத் தெரிந்தார். அவர் வரக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்கள். ஜானகியுடன் கூட்டு சேர்ந்தார்கள். இன்னொரு பிரிவு ஜெயலலிதாவை தூக்கினார்கள். ‘ஜானகி-ஜெ., இருவரில் யார்?’ என்ற கேள்வி பிரதானமாக இருந்தது. காங்கிரஸ் கட்சியின் பின்புலம் அரசியலின் போக்கை மாற்றின. வலுவானது தப்பிப்பிழைக்கும் என்ற தத்துவத்தின் படி ஜெயலலிதா மேலெழும்பினார். இன்றைக்கு நிலைமை அப்படியில்லை. சசிகலாவை எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்கக் கூடிய அளவு தெம்பான அணி என்று இன்னமும் உருவாகவில்லை. அப்படி உருவாகுவதற்கான வாய்ப்பும் இருப்பது போலத் தெரியவில்லை. களம் தெளிவாக இருக்கிறது. ஒருவேளை யாரேனும் சிலர் சலசலப்பை உண்டாக்கினால் அவர்களை எளிதாக அடக்கிவிடுவார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

தமக்கும் தமது குடும்பத்துக்கும் எதிராக நிற்கக் கூடியவர்கள் யார்? அவர்களை எங்கே அடித்து சுணக்கமடையச் செய்ய வேண்டும் என்ற கணக்குகள் தொடங்கியிருக்கின்றன.

ஜெயலலிதா கிடத்தப்பட்டிருந்த மேடையில் ‘சிந்து ரவிச்சந்திரன் எதுக்கு சுத்துறாரு?’ என்ற கேள்வியை கோபிச்செட்டிபாளையத்துக்காரர்கள் எழுப்பினார்கள். மற்ற ஊர்காரர்களுக்கு ரவிச்சந்திரனைத் அவரைத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அவர் தற்பொழுது எந்தப் பதவியிலும் இல்லாதவர். கட்சியிலும் ஓரமாக ஒதுங்கி நிற்கிறார். ஒரு காலத்தில் சிந்து ரவிச்சந்திரன் செங்கோட்டையனிடமிருந்துதான் அரசியலைத் தொடங்கினார். பிறகு செங்கோட்டையனுக்கு எதிராகவே தலையெடுத்தார். ஆனால் ஜெயலலிதாவினால் கே.ஏ.எஸ் தம் கட்டி தப்பிவிட்டார். சிந்து ரவிச்சந்திரன் மன்னார்குடி குழுவினரோடு நெருங்கிய தொடர்பில் இருக்கிறவர் என்பது உள்ளூர்வாசிகளுக்குத் தெரியும். சசிகலாவின் உறவினர்களால் மட்டும் நிரம்பி வழிந்த மேடையில் இடம் பெற்றிருந்த சிந்து ரவிச்சந்திரன் சாதியில் தேவர் இல்லை; கட்சியில் எந்தப் பொறுப்புமில்லை. எம்.எல்.ஏவோ, எம்.பியோ அல்லது வாரியத்தலைவரோ கூட இல்லை. ஆனால் அவரை ஏன் மேடையில் அனுமதித்தார்கள் என்றால் செங்கோட்டையனுக்கான ‘செக்’ என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்கள்.

ஜெயலலிதா மிகத் திறமையானவர்தான். அறிவாளிதான். ஆனால் இன்றைய ஜெயலலிதாவின் ஆளுமை ஜெயலலிதாவினால் மட்டுமே உருவானதில்லை. கடந்த முப்பதாண்டு காலமாக அவரது பின்புலமாகத் திகழ்ந்த சசிகலாவுக்கு ஜெயலலிதாவின் ஆளுமை செதுக்கப்பட்டதில் பெரிய பங்கு இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஜெயலலிதாவின் முழுக்கட்டுப்பாட்டில் மட்டும்தான் இத்தனை நாட்களும் கட்சி இருந்தது என்று நம்ப வேண்டுமா என்ன? ஜெயலலிதாவின் முகத்துக்குப் பின்னால் சசிகலாவின் வழியாக உருவாக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய நெட்வொர்க் இருக்கிறது. அந்த நெட்வொர்க் கிட்டத்தட்ட மொத்தத் தமிழகத்தையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறது. பொருளாதாரச் செல்வாக்கும், ஆட்களின் தொடர்பும், அதிகாரத்தின் அடிமட்டம் வரைக்கும் நீளக் கூடிய வீச்சும் அவர்களிடம் இருக்கிறது. இப்படி சகலத்தையும் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் வேறொரு மனிதர் கட்சியை ஆக்கிரமிக்க எப்படி அனுமதிப்பார்கள்? இன்றைக்கு ஜெயலலிதா என்ற முகத்துக்குப் பதிலாக சசிகலா என்ற முகம் மாற்றப்படுவதற்கான எல்லாவிதமான வாய்ப்புகளும் தருணமும் உருவாகியிருக்கிறது.

சசிகலா கட்சியின் தலைமை ஏற்பதற்கு கட்சிக்குள்ளிருந்து பெரிய எதிர்ப்பு இருக்காது. ஆனால் பாஜக அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடாது என்றுதான் தோன்றுகிறது. சசிகலாவின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கட்சியும் ஆட்சியும் வருகிறபட்சத்தில் மிச்சமிருக்கிற நான்கரை ஆண்டு காலத்தில் அவரால் தன்னை அதிமுகவில் ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் அதிமுக அல்லது திமுக என்கிற நிலைமை அப்படியே தொடரும். அதை நிச்சயமாக பாஜக விரும்பாது. அதே சமயம் சசிகலாவின் தலைமையைத்தான் திமுகவும் காங்கிரஸூம் கூட விரும்பும். பாஜகவை உள்ளே வரவிடாமல் தடுக்க இப்போதைக்கு அதுதான் வழி. ஒருவேளை சசிகலாவின் காலடி வழுக்குமானால் இன்றைய சூழலில் அது பாஜகவுக்கு சாதகமான சூழலை உருவாக்கும் என்பதை திமுகவும் காங்கிரஸும் புரிந்து வைத்திருப்பார்கள். ‘சசிகலா குறித்தான வதந்திகள் தேவையற்றவை’ என்ற திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி.வீரமணியின் அறிக்கையின் பின்னணியை இதிலிருந்துதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பா.ஜ.க உள்ளே வந்துவிடக் கூடாது என்கிற பதற்றமில்லாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை.

இப்போதைக்கு பா.ஜ.க உள்ளே நுழையாமல் தடுத்துவிட்டால் போதும் பிறகு சசிகலா தலைமையிலான அதிமுகவை வென்றுவிடலாம் என்பதுதான் பிரதான எதிர்கட்சிகளின் கணக்கு என்றால் சசிகலா தரப்பைப் பொறுத்தவரையிலும் லகான் கைவிட்டுப் போய்விடக் கூடாது என்பதுதான் நோக்கம். இன்னும் நான்கரை ஆண்டுகாலம் ஆட்சிக்காலம் பாக்கியிருக்கிறது. காசை வாங்கிக் கொண்டு வாக்களிக்க மக்களைப் பழக்கி வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. எப்படியும் எதிர்நீச்சல் போட்டுவிடலாம் என்று நம்பக் கூடும்.  

கிட்டத்தட்ட தென்னகம் முழுவதும் கால் பதித்துவிட்ட பா.ஜ.க தமிழகத்தில் மட்டும்தான் திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. துளி இடம் கிடைத்தாலும் காலை அழுந்தப் பதிக்கத்தான் அது முனையும். அதற்கான முஸ்தீபுகளாகத்தான் இரண்டு நாட்களாக வெங்கய்யா நாயுடு தேவுடு காத்ததிலிருந்து சேகர் ரெட்டியிடம் நடத்தப்பட்ட வருமான வரித்துறை ரெய்டு வரைக்கும் எல்லாவற்றையும் கோர்க்கலாம். பா.ஜக தரப்பு அவர்கள் யாரை அதிமுகவின் தலைமைப்பதவிக்கு விரும்புகிறார்கள் என்று நாமாகச் சொல்வது யூகமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் நிச்சயமாக சசிகலாவின் தலைமையை விரும்பமாட்டார்கள் என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். சற்றேறக்குறைய முப்பதாண்டுகளாக மெல்ல தமது பிடிக்குள் கட்சியைக் கொண்டுவந்துவிட்ட சசிகலாவின் கைப்பிடி நழுவ நழுவத்தான் அதிமுகவினால் உண்டாகக் கூடிய வெற்றிடத்தை தமக்கானதாக மாற்றிக் கொள்ள முடியும் என்பதை பாஜக புரிந்து வைத்திருக்கமாட்டார்களா என்ன?

இனி திமுக என்ன செய்யப் போகிறது? பாஜக எப்படி காய் நகர்த்தப் போகிறது? எப்படி படிய வைக்கப் போகிறது? சசிகலா தரப்பு எப்படி திமிறப் போகிறது? கடைசியில் யார் ஓரங்கட்டப்படப் போகிறார்கள் என நிறைய இருக்கின்றன.

என்னவிதமான பேரங்கள் நடக்கின்றன, அழுத்தங்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன என்பதெல்லாம் அப்பட்டமாக வெளியில் தெரிவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. ஆனால் நடக்கின்ற சம்பவங்கள், அரசியல் ஆட்டங்களின் வழியாக நாம் ஒவ்வொருவரும் சுவாரஸியமான யூகங்களை உருவாக்க முடியும். ‘இதுதான் நடக்கிறது’ என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாத ஆனால் இதெல்லாம் நடக்கக் கூடும் என்கிற சுவாரஸிய அரசியல் யூகங்களை பத்திரிக்கைகள் பக்கம் பக்கமாக எழுதத் தொடங்கியிருக்கின்றன.

ரசிக்க வேண்டியதுதான்.

பயணம்

ப்ளஸ் டூ மாணவர்களை வைத்து நடத்தப்பட்ட முதல் பயிலரங்கை முடித்துவிட்டோம். எழுபத்தைந்து மாணவர்கள் கலந்து கொண்டார்கள். ஏழு பள்ளிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள். தவிர காலனியொன்றிலிருந்து ஐந்து மாணவர்களை சேர்த்திருந்தோம். மொத்தம் எழுபத்தைந்து பேர்.

கொச்சியிலிருந்து வந்திருந்த இராதாகிருஷ்ணன்தான் பயிலரங்கை முழுமையாக வடிவமைத்திருந்தார். வாழ்க்கையின் மதிப்பீடுகள்(Values), தலைமைத்துவ பண்புகள்(Leadership Quality) ஆகிய இரண்டையும் பிரதானமாக வைத்து  நிகழ்வை வடிவமைத்திருந்தார். நிகழ்வு நடக்கப் போவதாக எழுதிய போதே பதிவு செய்து யூடியூப்பில் வெளியிடச் சொல்லி சிலர் கேட்டிருந்தார்கள். பயிற்சியாளர்கள் பார்வையாளர்களை நோக்கி வெறுமனே பேசுவதாக இருந்திருந்தால் பதிவு செய்திருக்கலாம்தான். 

இது வொர்க்‌ஷாப்.

மாணவர்கள் கேட்டுக் கொண்டு மட்டும் இருக்க முடியாது. அவர்களது பங்களிப்பும் தேவையாக இருந்தது. அவர்களிடம் சில தாள்கள் கொடுக்கப்பட்டன. மாணவர்கள் அவற்றில் விவரங்களை நிரப்பினார்கள். பிறகு அவை மாணவர்களாலேயே சரி பார்க்கப்பட்டன. உதாரணமாக, இதுவரை பெற்றோர்களிடமிருந்து நீங்கள் என்ன பெற்றுக் கொண்டீர்கள் என்று ஒரு பக்கம் இருக்கும் அதை நிரப்ப வேண்டும். அதன் பின்னர் இதுவரையிலும் பெற்றோர்களுக்கு நீங்கள் என்ன கொடுத்திருக்கிறீர்கள் என்ற கேள்வி இருக்கும். அதை நிரப்ப வேண்டும். திக்கென்றிருக்கும். பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், நாடு, இயற்கை என சகலத்திடமிருந்தும் நாம் பெற்றுக் கொண்டதுதான் அதிகம். திருப்பிக் கொடுத்தது அநேகமாக எதுவுமிருக்காது அல்லது சொற்பம் என்பதை மாணவர்களுக்கு புரிய வைப்பதற்காக ஒரு பயிற்சி. 

முதல் ஒரு மணி நேரம் மாணவர்கள் யாரும் அதிகம் பேசவில்லை. சற்று பயமாகத்தான் இருந்தது. அவர்களுக்கு சலிப்பாக இருக்கிறதோ என்று சந்தேகமாகவும் இருந்தது. ஐந்து நிமிடங்கள் தேநீர் இடைவேளை கொடுத்து அந்தச் சமயத்தில் ஒவ்வொரு மாணவரிடமிருந்தும் கருத்துக் கேட்டுச் சொல்லச் சொல்லியிருந்தோம். மாணவர்களுடன் வந்திருந்த ஆசிரியர்கள் அதைச் செய்தார்கள். கிட்டத்தட்ட ‘பிரமாதம்’ என்று கருத்து வந்து சேர்ந்ததும் வெகு உற்சாகமாகிவிட்டோம். அதன் பிறகு நேரம் கடந்ததே தெரியவில்லை. இராதாகிருஷ்ணன் முடித்ததும் ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு மாணவர்கள் என்ன படிக்கலாம் என்று ஷான் கருப்புசாமி பேசினார். நிறையத் தயாரிப்புகளுடன் வந்திருந்தார். இரண்டு பேரும் பேசிய இடைவெளிகளில் புகுந்து ஏன் இந்நிகழ்வை நடத்துகிறோம், இதிலிருந்து மாணவர்கள் என்ன கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையெல்லாம் திரட்டி உருட்டி பதிய வைக்கிற வேலை என்னுடையது. 

நிகழ்வு ஆரம்பித்த முதல் சில நிமிடங்களிலேயே மாணவர்களிடம் ஒரு தாளைக் கொடுத்து ‘நீங்கள் இங்கு என்ன எதிர்பார்த்து வந்திருக்கிறீர்கள்’ என்று எழுதித் தரச் சொல்லி வாங்கிவிட்டோம். நிகழ்வு முடிந்த பிறகு அதே தாளைக் கொடுத்து ‘நீங்கள் எதிர்பார்த்ததில் எவையெல்லாம் பூர்த்தியாகின’ ‘எவையெல்லாம் பூர்த்தியாகவில்லை’ என்று எழுதச் சொன்ன போதும் முக்கால்வாசிக்கும் மேலான மாணவர்கள் வெகுவாகச் சிலாகித்திருந்தார்கள். ஒரு சில மாணவர்கள் வித்தியாசமாக எழுதியிருந்தார்கள். ‘எப்படி வெற்றியடைவதுன்னு சொல்லித் தந்தீங்க..ஆனால் தோல்வியை எப்படி சமாளிக்கிறதுன்னு சொல்லித் தரல’ என்ற ஒரு வரி எனக்கு மிகப் பிடித்துப் போனது. இத்தகைய கேள்விகளுக்கு கடைசி அரை மணி நேரம் பதில் அளித்தோம்.

மொத்தத்தில் பரம திருப்தி.




கிராமப்புறத்தில் செயல்படுகிற அரசுப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு இத்தகைய பயிற்சி வகுப்புகள் அரிதானது. ஒரு பள்ளிக்கு தலா பத்து பேர் என ஏழு பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிலரங்கை நடத்தும் போது அது கிட்டத்தட்ட அந்த பகுதி முழுமைக்கும் பரவலாகச் செய்கிற மாதிரிதான். ‘உங்களுக்கு போட்டி உங்கள் வகுப்பறையில் இருப்பவர்கள் இல்லை...பொதுத்தேர்வை முடித்துவிட்டு வெளியே வரும் போது உங்களைப் போலவே பல லட்சம் பேர் திரண்டு நிற்பார்கள். அவர்கள்தான் போட்டி. உங்கள் வகுப்பறையில் உங்களோடு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு கை கொடுங்கள். அவர்களைத் தூக்கி விடுங்கள். சேர்ந்து விவரங்களைச் சேகரியுங்கள்..அதுதான் வெற்றி’ என்பதை பயிலரங்கின் ஆரம்பத்திலேயே சொல்லியிருந்தோம். பத்து மாணவர்களில் ஐந்தாறு பேர்களாவது நிகழ்வில் கலந்து கொள்ளாத சக மாணவர்களுக்கு விவரங்களைக் கொண்டு சேர்ப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கயிருக்கிறது.

கிட்டத்தட்ட அத்தனை பேரும் ஏழை மாணவர்கள்தான். அவர்களுக்கு நினைவுப் பொருளாக ஏதாவது வழங்க வேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தோம். நிகழ்ச்சி முடியும் போது ஆளுக்கொரு எழுதுகோல் கொடுத்தோம். ஹீரோ பேனா. ப்ளஸ் டூவுக்கு அடுத்து என்ன படிப்பது, என்ன படிப்புகள் இருக்கின்றன உள்ளிட்டவற்றை ப்ரிண்ட் அவுட் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறோம். எல்லாமுமாகச் சேர்ந்து ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்குள்ளாக ஆனது. மாணவர்களுக்கான செலவு மட்டும்தான் இது. நிசப்தம் அறக்கட்டளையிலிருந்து ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு காசோலை வழங்க வேண்டியிருக்கிறது. மற்றபடி உணவு, தேநீர், அறை, ப்ரொஜக்டர் உள்ளிட்டவற்றை நம்பியூர் காமராஜ் பள்ளியினர் ஏற்பாடு செய்துவிட்டார்கள். பயிலரங்கில் அவ்வப்போது நல்ல பதில்களைச் சொல்லக் கூடிய மாணவர்களுக்கு உற்சாகமூட்டுவதற்காக நிறைய சாக்லெட்டுகளை இராதாகிருஷ்ணனே வாங்கி வந்திருந்தார். 

ஏற்பாடுகளை மொத்தமாகச் செய்த ஆசிரியர் தாமஸூக்கு எவ்வளவு நன்றி சொன்னாலும் தகும். அவரோடு சேர்ந்து கார்த்திகேயனும். கார்த்திகேயன் நிகழ்வு முடியும் போது சில மரக்கன்றுகளை எடுத்து வந்திருந்தார். பள்ளிகளில் நடச் சொல்லி மாணவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டிருக்கிறார். 

பயிலரங்கு முடிந்து செல்லும் போது மாணவர்கள் வெகு சந்தோஷமாகச் சென்றார்கள். அவர்கள் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கும் சில தாள்களை நிசப்தத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும் என நினைத்திருந்தேன். ‘சீரியஸாம்...இப்போ செய்தி வந்துடும்...வந்துட்டா பஸ் ஓடாது..சீக்கிரம் கிளம்புங்க’ என்ற அவசரத்தில் இருந்ததால் ஊரிலேயே மறந்து வைத்துவிட்டு வந்துவிட்டேன். இன்னொரு நாள் பொறுமையாக பதிவு செய்கிறேன். 

இப்படியொரு பயிலரங்கு நடக்கப் போகிறது என்பதை வாசித்துவிட்டு சென்னிமலை, ஈரோட்டிலிருந்தெல்லாம் நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் கோபாலகிருஷ்ணன் அரசு ஊழியர். டிஎன்பிஎஸ்ஸி தேர்வுக்கான பயிற்சி வகுப்புகளை இலவசமாக நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு இந்தத் தேர்வை எழுதுவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பற்றி அவரும் கொஞ்ச நேரம் பேசினார். நிச்சயமாக ஒன்றிரண்டு மாணவர்களாவது அதைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கியிருப்பார்கள்.

சில பள்ளிகளின் தலைமையாசிரியர்களும், ஆசியர்களும் கூட கடைசி வரைக்கும் அமர்ந்திருந்தார்கள். 

தொட்டுவிட்டோம். ஆழமும் பார்த்தாகிவிட்டது. இனி இதைத் தொடர்ந்து செய்ய இயலும். கும்க்கி என்ற நண்பர் தர்மபுரியில் நடத்த முடியுமா என்று கேட்டிருந்தார். நிச்சயமாகச் செய்யலாம். மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். 

வெகு தூரம் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது. சேர்ந்தே பயணிப்போம்.

Dec 8, 2016

சல்லி

குழந்தைகளின் முக்கால்வாசி கேள்விகளுக்கு நமக்கு பதில் தெரியும். கால் வாசி கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியாது. ஆனால் அவை சுவாரஸியமான கேள்விகளாக இருக்கும். நாம்தான் வேறு வேலைகளில் இருக்கும் போது எதையாவது சொல்லித் தட்டிக் கழித்துவிடுவோம். மகி கடந்த வாரத்தில் ஒரு நாள் ‘அணுவுக்கும் மூலக்கூறுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?’ என்றான். இரண்டாம் வகுப்பு மாணவனுக்கு அது மிகப்பெரிய கேள்வி. பள்ளியில் சொல்லித் தந்திருக்கிறார்கள். அணு என்றால் தனி. மூலக்கூறு என்றால் இரண்டு மூன்று அணுக்கள் சேர்ந்தது என்று எந்தக் காலத்திலேயோ படித்தது ஞாபகம் இருந்தது. அவன் கேட்ட ஒற்றைக் கேள்வியிலிருந்து நூறு விவரங்களை அவனுக்குச் சொல்லித் தர முடியும். அணு எண் என்றால் என்ன? அணு நிறை என்றால் என்ன என்றெல்லாம் படித்திருக்கிறேன்தான். ஆனால் மறந்துவிட்டது. அவன் கேள்வி கேட்டதற்காகவாவது எல்லாவற்றையும் ஒரு முறை புரட்டிப் பார்த்துவிட வேண்டும் எனத் தோன்றியது. 

குழந்தைகள் கேட்கும் போது தவிர்த்துவிடாதீர்கள் என ஒரு கட்டுரையில் வாசித்த பிறகு அவன் எந்தக் கேள்வி கேட்டாலும் பதில் சொல்லாமல் தட்டிக் கழிப்பதில்லை. முன்பெல்லாம் தவிர்த்திருக்கிறேன். ஏதாவதொரு முசுவில் ‘அப்புறம் சொல்லுறேன்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். கவனித்துப் பார்த்தால் எந்தச் சலிப்புமில்லாமல் நகர்ந்துவிடுவான். இப்படி பதில் சொல்லாமல் தவிர்த்துக் கொண்டேயிருந்தால் குழந்தைகள் மெல்ல மெல்ல நம்மிடமிருந்து விலகிவிடுவார்கள். ‘அப்பா பிஸி’ ‘அம்மா பிஸி’ என்ற எண்ணம் மட்டும் அவர்களுக்கு மனதில் வரவே கூடாது. அதன் பிறகு தமக்கு வேறு எங்கே பதில் கிடைக்கும் என்று யோசிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். பதினான்கு பதினைந்து வயதுகளில் குழந்தைகள் நம்மைவிட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிடுவதற்கு இதுதான் அடிப்படையான காரணம்.  வளர்ந்த பிறகு நம்மிடம் அவர்களது காதல் குறித்துச் சொல்லவில்லை என்றெல்லாம் புலம்பிப் பலனே இல்லை. காதலை மட்டுமில்லை- எதையுமே சொல்ல மாட்டார்கள். குழந்தைகளுக்கும் நமக்குமான இடைவெளி நம்மால்தான் உருவாக்கப்படுகிறது.

குழந்தைகளின் கேள்விகள் அவர்களுக்கான பதில்களை மட்டும் உருவாக்குவதில்லை. நமக்கான தேடல்களையும் உருவாக்குகிறது. 

சில நாட்களுக்கு முன்பு இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ‘உலகத்திலேயே செம உயரமா பறக்குற பறவை என்ன?’ என்றான். பதில் தெரியவில்லை. இணையத்தில் துழாவிய போது ஒரு பருந்தைக் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். 37000 அடி உயரத்தில் பறக்கக் கூடிய பறவை அது. ‘அவ்வளவு உயரத்துல பறக்கும் போது ஏரோப்ளேன்ல மோதாதா?’ என்றான். மோதும்தான். இதைச் சொன்னால் இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்கக் கூடும். பறவைகள் மோதிய விமான விபத்துக்களைத் தேட மனம் பரபரத்தது. தேடத் தொடங்கிய போது ‘சல்லி’யில் போய் நின்றது. Sully.


சமீபத்தில் வெளியான படம். இணையத்தில் கிடைக்கிறது.

மேலாளர் ஒருவர் இருக்கிறார். ‘ஏம்ப்பா இப்படி புதுப்படத்தைப் பத்தி எழுதி அது நெட்லேயும் இருக்குதுன்னு சொன்னீன்னா வேவாரம் கெட்டுப் போவாதா?’ என்றார். கலாய்க்கிறாரோ என்று சந்தேகமாக இருந்தது. முகத்தை சீரியஸாக வைத்துக் கொண்டுதான் கேட்டார். மீறிப் போனால் இரண்டாயிரம் பேர் பார்க்கக் கூடும். இரண்டாயிரம் எனபதே கூடப் பேராசைதான். பல கோடி ரூபாய் புரளுகிற ஹாலிவுட் வர்த்தகத்தில் நாம் எழுதுவதால் இணையத்தில் தேடிப் பார்க்கிற ஆயிரம் ஐநூறு பேர்தான் வேவாரத்தைக் கெடுக்கிறார்களா? ஆளாளுக்கு ஒரு நம்பிக்கை. ஒருவேளை, இவன் எழுதினால் லட்சக்கணக்கான பேர் படம் பார்த்துவிடுவார்கள் என்று அவர் நம்பிக் கொண்டிருக்கக் கூடும். இருப்பதிலேயே பெரிய பாவம் இன்னொருவரின் நம்பிக்கையை அடித்து நொறுக்குவதுதான் என்பதால் அந்த நம்பிக்கை அப்படியே இருக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன்.  

2009 ஆம் ஆண்டு உள்நாட்டு விமானம் ஒன்று 155 பேருடன் பறக்கத் தொடங்குகிறது. விமானம் கிளம்பிய சில நிமிடங்களில் - சுமார் மூன்றாயிரம் அடி உயரத்தில்- பறவைகள் கூட்டம் பறக்கிறது. விமானி ‘பேர்ட்ஸ்’ என்று கத்துகிறார். அதற்குள் விமானத்தின் இரண்டு எந்திரங்களும் பழுதடைந்துவிடுகிறது. திரும்பித் தரையிறங்குவது சாத்தியமில்லை. விமானியும் துணை விமானியும் விமானத்தைக் கொண்டு போய் ஹட்சன் நதியில் இறக்குகிறார்கள். வெளியில் கடுங்குளிர். நீர் சில்லிட்டுக் கிடக்கிறது. ஒவ்வொருவராக வெளியே வருகிறார்கள். ஆனால் அத்தனை பேரையும் மீட்புக் குழுவினர் பத்திரமாக மீட்டுவிடுகிறார்கள். விமானி தப்பித்தவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கெடுத்து வரச் சொல்கிறார். ‘155’ என்கிறார்கள். பிறகுதான் விமானி ஆசுவாசமாகிறார். ஒரு ஆள் கூட உயிரிழக்கவில்லை.

உலக விமான விபத்துகளில் இதுவொரு வரலாறு ஆகிறது. விமானவியல் பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் அலசி ஆய்கின்றன. விமானி ‘ஓவர் நைட்’ நாயகன் ஆகிறார்.

செஸ்லி சல்லன்பர்கர்தான் விமானி. அன்றிலிருந்தே அமெரிக்காவின் நட்சத்திரமாக உயர்கிறார். ஊடகங்கள் கொண்டாடித் தள்ளுகின்றன. டைம்ஸ் இதழில் 2009 ஆம் ஆண்டின் முக்கியமான மனிதர்கள் பட்டியலில் ஒபாமாவுக்கு அடுத்த இடத்தைப் பிடித்தார். ஆனால் துறை ரீதியாக விசாரணைகள் தொடங்குகின்றன. தரையிறக்காமல் ஆற்றில் இறக்கியதற்கான காரணங்களை அலசுகிறார்கள். சல்லியும் அவரது துணை விமானியும் மன அழுத்தத்துடனேயே இருக்கிறார். 

வெளியுலகம் கொண்டாடுகிறது. சல்லி அழுத்தத்தோடு நாட்களைக் கடத்துகிறார். குடும்பம் பதறுகிறது. இந்த முக்கோணத்தில் படம் நகர்கிறது.

‘நான் வேலையை ஒழுங்கா செஞ்சப்பவெல்லாம் உலகம் கண்டுக்கவே இல்ல...’ என்று சல்லி ஒரு இடத்தில் புலம்புவார். தனது முப்பதாண்டு கால விமானி வாழ்க்கையில் லட்சக்கணக்கான மனிதர்களை அவர் பத்திரமாக இடம் சேர்த்திருக்கிறார். யாரும் கொண்டாடியதே இல்லை. உலகம் அப்படித்தான்.இல்லையா? அவரவர் கடமையைச் செய்து கொண்டிருப்பதை ஒரு கணம் கூடத் திரும்பிப் பார்ப்பதேயில்லை. வீதி கூட்டுகிறவனின் கடமை அது; பேருந்து ஓட்டுநரின் கடமை அது; அரசு அலுவலரின் கடமை அது. ‘காசு வாங்கிட்டுத்தானே செய்யறான்’ என்று எளிதாக விட்டுவிடுகிறோம். அதுவே அவர்கள் ஒரு தவறைச் செய்யும் போது பாய்ந்து பிறாண்டிவிடுகிறோம். சல்லி விவகாரத்தில் தேசியப் போக்குவரத்து பாதுகாப்பு வாரியம் கடைந்தெடுத்து விடுகிறது. படத்தின் முக்கியமான சர்ச்சையே இதுதான். தாங்கள் அப்படியெல்லாம் அவரை வருத்தவில்லை என்று வாரியம் சொல்கிறது. ஆனால் படத்தில் வறுத்தெடுப்பது போலத்தான் காட்டுகிறார்கள்.

படத்தைப் பார்த்துவிட்டு விமானம் 1549 பற்றியும் விமானி பற்றியும் வாசிக்கலாம். 

முதன் முறையாக பிரான்ஸ் சென்ற போது பாரிஸீலிருந்து மாண்ட்பெல்லியேவுக்கு ஒரு குட்டி விமானத்தில் ஏற்றினார்கள். மேகத்திற்குள் சென்ற போது கடாமுடா என்று ஒரு மிரட்டு மிரட்டியது பாருங்கள். சிறுநீர் கசிந்துவிட்டது. அப்பொழுதுதான் நிச்சயதார்த்தம் முடிந்திருந்தது. ‘அடக்கடவுளே கல்யாணம் கூட ஆகலையே..’என்றுதான் பதறினேன். விமானி ஏதோ ஃப்ரெஞ்ச்சில் உளறினார். ஒரு எழவும் புரியவில்லை. விமானத்திலிருந்து கீழே இறங்கும் வரைக்கும் உயிரை சிறுநீரில் நனைத்து இறுகப்பிடித்திருந்தேன். 

‘எப்படி வேணும்னா சாவலாம்...பறக்கும் போது மட்டும் செத்துடக் கூடாது’ என்று வேண்டாத சாமியில்லை. அந்தத் தருணத்தை படம் நினைவூட்டியது. 

படத்தின் கதையை மகிக்குச் சொன்னேன். ‘அவ்ளோ ஹைட்லேயா? அது என்ன பறவை?’ என்றான். மீண்டும் தேடினேன். கனடா வாத்து என்றிருந்தது. வாத்து அவ்வளவு உயரத்தில் பறக்குமா என்று எனக்கு கேள்வி உண்டாகியிருக்கிறது. இனி வாத்துக்களைப் பற்றித் தேட வேண்டும்.

Dec 6, 2016

ஜெயலலிதா (2)

டிசம்பர் 24, 1987 இல் முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர் இறந்தவுடன் அதிமுகவில் இரண்டாவது தலைவராகக் கருதப்பட்ட நெடுஞ்செழியன் தற்காலிக முதல்வராகப் பொறுப்பேற்றுக் கொள்கிறார். கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நாட்களில் எம்.ஜி.ஆரின் மனைவி ஜானகி அதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் முதல்வராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். ஜானகி பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு சட்டமன்றத்தில் கொண்டு வரப்பட்ட நம்பிக்கைத் தீர்மானத்தில் அவரால் வெற்றி பெறவும் முடிந்தது. இனி ஜானகிதான் தமிழகத்தின் முதல்வர் என்று மக்கள் நம்பத் தொடங்கிய போது அப்பொழுது பிரதமராக இருந்த ராஜீவ்காந்தியிடம் இரு விதமான கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. 

‘ஜானகி மக்கள் செல்வாக்குமிக்க தலைவராகவெல்லாம் வர முடியாது..இன்னும் ரெண்டு மூணு வருஷம் இப்படியே ஓடட்டும். அவரை பொம்மையாக வைத்து காங்கிரஸைக் தமிழகத்தில் மீண்டும் துளிர்க்கச் செய்துவிடலாம்’ என்பது ஒரு கருத்து. அடுத்த தேர்தலில் ஜானகியை கூட்டணியில் வைத்துக் கொண்டே தேர்தலைச் சந்திக்கச் சொல்லி அவரை அறிவுறுத்தியிருந்தார்கள். இடைப்பட்ட காலத்தில் ஜானகியின் எதிரிகளை வீழ்த்த உதவுவதன் வழியாக ‘எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சி தொடர்வதற்கு காங்கிரஸ் உதவியது’ என்ற நல்ல பெயரையும் தமிழக மக்களிடம் சம்பாதிக்கலாம் என்று ஊதுகிறார்கள். காங்கிரஸ் மேலெழும்ப இதுதான் நல்ல வழி என்று சொல்லப்பட்ட இந்தக் கருத்தானது ராஜீவை சற்றே அசைத்துப் பார்க்க தமிழக காங்கிரஸ் கட்சிக்காரர்களை அழைத்து விசாரிக்கிறார்.

அதில் ஒருவர் ‘அவ்வளவு நாள் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஆட்சியைக் கலைத்துவிடலாம். தேர்தல் வரும்போது தீவிரமான பிரச்சாரத்தைச் செய்தால் நம்மால் ஆட்சியைப் பிடித்துவிட முடியும்; அப்படியே இல்லையென்றாலும் கணிசமான இடத்தை அமுக்கிவிடலாம்’ என்று மூளைச் சலவை செய்கிறார்கள். சற்றே பிசகிய ராஜீவ் 356 ஆவது சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்தி வெறும் இருபத்து நான்கு நாட்களில் ஜானகியின் ஆட்சியைக் கவிழ்க்கிறார். ஜெ மற்றும் ஜா என்று இரண்டாகப் பிளவுபடும் போது கட்சி இன்னமும் வலுவிழந்து போகுமென்று யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். உடைப்புக்கு ராஜீவின் கையும் உதவியிருக்கக் கூடும் என்பார்கள். மூத்தவர்களை விசாரித்தால் தெரியும்.

அந்தத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் 26 இடங்களை வென்றாலும் கூட அதைவிடக் கூடுதலாக வென்று ஜெயலலிதா தம் கட்டுகிறார். ஜானகி படுதோல்வி அடைந்து அரசியலிலிருந்தே ஒதுங்குவதும், அடுத்த இரண்டாண்டுகளுக்கு திமுக ஆட்சி நடப்பதும், எம்ஜிஆர் காலத்தில் எம்.பியாக இருந்த போது டெல்லியில் தான் ஏற்படுத்திக் கொண்ட தொடர்புகளின் வழியாக திமுகவின் ஆட்சியைக் கலைத்து, காங்கிரஸூடன் கூட்டணி வைத்து, ராஜீவ் மரணத்திற்குப் பிறகு அறுதிப் பெரும்பான்மையுடன் ஜெ ஆட்சியமைத்ததும் வரலாறு. அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பது எல்லோருக்குமே தெரிந்ததுதான்.

ஒருவேளை ராஜீவ் மட்டும் ஜானகியின் ஆட்சியைக் கலைக்காமல் இருந்திருந்தால் தமிழகத்தின் மொத்த வரலாறும் மாற்றி எழுதப்பட்டிருக்கக் கூடும்.  வரலாறு எந்தப் பாதையை எடுக்கும் என்று யாருமே கணிக்க முடிவதில்லை.

ராஜீவ் முன்பாக இருந்த அதே இரண்டு கருத்துக்கள்தான் இன்று மோடியின் முன்பாகவும் அமித்ஷாவின் முன்பாகவும் இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக- 1988 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த அரசியல் சூழல்தான் இன்று தமிழ்நாட்டில் நிலவுகிறது. எம்.ஜி.ஆரைப் போலவே முதல்வராக இருக்கும் போதே ஜெயலலிதா மரணமடைந்திருக்கிறார். நெடுஞ்செழியனைப் போலவே ஓபிஎஸ் முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். ஒருவேளை ஜானகியைப் போல இன்னொருவர் வருவாரா என்று மனம் யோசிக்காமல் இல்லை.

இனி நடக்கப்போவதுதான் அரசியல் விளையாட்டு.

ஒவ்வொரு வேட்டைக்காரர்களும் தமது அம்புகளைத் தயாராக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்கே வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்று குறி பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது தமிழக அரசியலில் உருவாகியிருப்பது மிகப் பெரிய வெற்றிடம். எம்.ஜி.ஆர் இறந்த போது ஜெயாவா ஜானகியா என்ற கேள்வியாவது எழுந்தது. இப்பொழுது ‘யார் இருக்காங்க?’என்கிற கேள்விதான் பிரதானமாக இருக்கிறது. மக்களை ஈர்க்கக் கூடிய முகம் எதுவும் அதிமுக வசமில்லை. கூட்டத்தை ஈர்க்கும் தலைவர் என்று யாருமே இல்லை. இன்னமும் நான்கரை ஆண்டு ஆட்சி மிச்சமிருக்கிறது. சொத்துக்குவிப்பு வழக்கின் தீர்ப்பு பாக்கியிருக்கிறது.

மிகப்பெரிய புதிர்கள் நம் முன்பாக சுழலத் தொடங்கியிருக்கின்றன.

இன்றைய அரசியலில் இதுதான் சரி, தவறு என்று எதையும் சொல்ல முடிவதில்லை. நல்லது என்று நினைக்கிற விஷயங்கள் கூடத் தோற்றுத்தான் போகின்றன. ஆக, சரி தவறு என்றும் எதுவுமில்லை; நல்லது கெட்டது என்றும் ஒன்றுமில்லை. வல்லவன் x பலவீனமானவன் என்கிற சூத்திரம்தான். வல்லவன் வெல்கிறான். இன்னொருவன் காணாமல் போகிறான். இந்த வேட்டைக்காட்டில் பாவ புண்ணியமெல்லாம் இல்லை. முதலில் குறி பார்த்து எதிரியை வீழ்த்துவார்கள். தமக்கான இடத்தை அடைந்தவுடன் வாளை எடுத்துக் கொண்டு கண்களை மூடியபடி சுழற்றுவார்கள். தமக்கு நிகராக எந்தத் தலையையும் உயரவிடாத இந்த வாள்வீச்சை நடத்துவதற்கான ஆடுகளம் தமிழக அரசியலில் உருவாகியிருக்கிறது. யாரெல்லாம் களத்துக்கு வருவார்கள் என்று மேம்போக்காகவாவது கணிக்க முடிகிறது.

காலையிலிருந்து ஜெயலலிதாவின் உடலைச் சுற்றி நிகழ்கிறவற்றை கவனித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு மிகச் சாதாரணமாக பல விஷயங்கள் புரியக் கூடும். போயஸ் தோட்டத்திற்குள்ளேயே அனுமதியில்லாதவராக நம்பப்பட்ட நடராசன் பிரதமர் மோடி வந்த போது முதல் வணக்கம் சொல்கிறார். பாரதிய ஜனதாக்கட்சியின்  இல.கணேசன் மிகப் பிரயத்தனப்பட்டு அவர்களை இணைத்து வைக்கிறார். மேடையில் அதிமுகவின் இரண்டாம்கட்டத் தலைவர்கள் என்று யாருமே மேடையில் இல்லை. பன்னீர்செல்வமும் கீழே படியில் அமர்ந்திருக்கிறார். மோடி அவரைத் தட்டிக் கொடுக்கிறார். ஓபிஎஸ் தலையைக் குனிந்து அழுகிறார். மோடி சசிகலாவிடம் செல்லும் போது மீண்டும் அங்கே ஓடிச் சென்று அதே போலத் தட்டு வாங்குகிறார். மோடி கிளம்பும் போது நடராசனிடம் மீண்டும் கைகொடுத்துக் குலுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்.

‘துக்கம் விசாரிக்க வருமிடத்தில் இதெல்லாம் இயல்பாக நடக்க வாய்ப்பில்லையா?’ என்று யாராவது கேட்கக் கூடும். அப்படியே நம்புவோம். இவ்வளவு நாட்களும் அப்படித்தானே எல்லாவற்றையும் நம்பிக் கொண்டிருந்தோம்?

ஜெயலலிதா நலம் பெற்று கட்சியையும் ஆட்சியையும் யாரிடமாவது ஒப்படைத்துவிட்டு தனது வாழ்க்கை வரலாறை எழுத வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஒருவேளை அதைச் செய்திருந்தால் இந்தியாவின் மிகச் சுவாரசியமான சுயசரிதையாக அது இருந்திருக்கும். குடும்பத்தை கவனிக்காத அப்பா, நடிகையாகிவிட்ட அம்மா, குடும்பப் பிரச்சினைகள், சினிமா, அரசியல், ஆட்சி, வழக்கு, கைது, சிறை என்று ஓடிக் கொண்டேயிருந்த மனுஷி அவர். கடந்த முப்பது வருடங்களாக அவரது சந்தோஷம் என்ன? துக்கம் என்ன? அழுத்தங்களும் பிரச்சினைகளும் என்னவென்று எப்பொழுதுமே பேசியதில்லை. பொதுவெளியில் பேச வேண்டியதில்லை என்றாலும் அவர் பேசியிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. அவருடைய இயல்பான நேர்காணல்களும் சந்தோஷமான செய்தியாளர்கள் சந்திப்பும் முப்பது வருடங்களுக்கு முந்தயவை. வாழ்க்கையில் கடைசிவரைக்கும் யார் யாருக்காகவோ ஓடிக் கொண்டேயிருந்தவர் அவர். சற்றேனும் ஓய்வெடுத்திருக்கலாம். தன்னை மனதார நேசிக்கும் எளிய மனிதர்களிடம் பேசியிருக்கலாம்.

எப்பொழுதுமே நமக்கு வேறு எதிர்பார்ப்பு. அரசியல்வாதிகளுக்கு வேறு கணக்கு. எல்லோரையும் விட காலத்துக்கு இன்னொரு கணக்கு.

ஜெயலலிதா

தொண்ணூறுகளில் கல்கி வார இதழின் அட்டைப்படத்தில் வைரத் தோடு அணிந்திருந்த ஜெயலலிதாவின் படம் வெளியாகியிருந்தது. எனக்கு அதுதான் ஜெ குறித்த நெருக்கமான அறிமுகம். ‘பொம்பள பாரு...எப்படி தக தகன்னு இருக்கா’ என்று அம்மா சொன்னது இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. வைரத் தோடும், அவரது கோட்டும் மிகப்பிரபலம். அவர் தமிழகத்தின் முதலமைச்சராக பொறுப்பேற்றிருந்தார். இன்று அவரது உடல் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் ராஜாஜி அரங்கில்தான் எம்.ஜி.ஆரின் இறுதி ஊர்வலத்தின் போது வண்டியிலிருந்து இறக்கிவிடப்பட்டார்; அவரை எதிர்த்த அதே எம்.ஜி.ஆரின் விசுவாசிகளைப் பிறகு தனது காலடியில் குழையும் நாய்க்குட்டிகளாக எப்படி மாற்றினார் என்பதையெல்லாம் யாரோ சொல்லவும் எழுதவும் படித்தும் கேட்டும் தெரிந்து கொண்டதுதான். எனக்கு நினைவு தெரியத் தொடங்கிய போது தனது போராட்டங்களையெல்லாம் வென்று பெரிய தலைவராக உருவெடுத்திருந்தார்.


அவரது முதல் ஆட்சியின் பிரமாண்டங்கள், நகைகள், புடவைகள் என்பவையெல்லாம் விமர்சனத்துக்குள்ளாக்கப்படுவதை காது கொடுத்துக் கேட்டபடியே ஒரு தலைமுறை வளர்ந்தது. எங்கள் ஊரில் வைரவிழா முதல்நிலைப்பள்ளிக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த பிரமாண்டமான கட்-அவுட் உடைந்து விழுந்த போது அதனடியில் சிக்கி இறந்து போனவரின் மகன் எனக்கு வகுப்புத் தோழனாக இருந்தான். ஜெ.வை எதிர்த்தவர்கள் தாக்கப்படுவதாக பத்திரிக்கைகள் எழுதின. எல்லாவற்றையும் அப்படியே நம்புகிற வயது அது. அப்படி அவர் மீது கசப்பு கொள்வதற்கான தருணங்கள் நிறைய உருவாகியிருந்தன. 

ஜெயலலிதா ஸ்திரமான பிறகு தமிழக அரசியலின் முகம் முழுமையாக மாறத் தொடங்கியது.

வளர்ப்பு மகன் திருமணம், எங்கள் ஊரில் அதைக் காப்பியடித்து நடத்தப்பட்ட கதிர் ஈஸ்வர செங்கோட்டையனின் பிரம்மாண்டத் திருமணம் என்பவையெல்லாம் அதிமுகவின் மீது விமர்சனம் கொள்ளவே தூண்டின. மன்னார்குடி மாஃபியா என்று ஊடகங்கள் எழுதின. தமிழகம் சூறையாடப்படுவதாக விமர்சனங்கள் எழுந்தன. எல்லாமும் சேர்ந்து 1996ல் ஜெயலலிதாவையும் அவரது கட்சியையும் படு தோல்வி அடையச் செய்தன. அவரே கூடத் தோற்றுப் போனார். யானையின் காதில் கட்டெறும்பை பர்கூர் மக்கள் நுழைத்தார்கள். சொத்துக் குவிப்பு வழக்குத் தொடரப்பட்டது. கைது செய்யப்பட்டார். அவரிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நகைகளையும் செருப்புகளையும் கைக்கடிகாரங்களையும் தொலைக்காட்சியில் காட்டினார்கள். இனி ஜெ. அவ்வளவுதான் என்றார்கள். 

ஆனால் மீண்டும் 2001 ஆம் ஆண்டு பிரமாண்ட வெற்றியைப் பெற்ற போது ‘இவரை தமிழக அரசியலிலிருந்து அசைப்பது சாத்தியமேயில்லை’ என்பதை புரிந்து கொண்டார்கள். தொண்ணூறுகளில் இருந்ததைவிடவும் அவரது பிம்பம் பெரிதானது. கட்சி வலுவானதாக மாறியது. ஜெயலலிதா ஒற்றை மையாக இருந்தார். தமிழகம் அம்மாவின் கோட்டையானது.

அரசுப் பணியில் இருக்கும் எந்தவொரு பெண்ணிடம் வேண்டுமானாலும் கேட்டுப்பார்க்கலாம். ‘முகத்தைச் சிடுசிடுன்னு வெச்சுக்கலன்னா ஏய்ச்சுட்டு போய்டுவாங்க’ என்பார்கள். தாலுக்கா அலுவலகத்திலும் சத்துணவுக் கூடத்திலும் பணியாற்றும் பெண்களுக்கே இந்த நிலைமை என்னும் போது சுற்றிலும் எதிரிகள் நிற்க விளையாடும் அரசியல் சதுரங்கத்தில் ஜெயலலிதாவின் இறுக்கமான இமேஜை புரிந்து கொள்ளலாம். அந்த சர்வாதிகாரத்தன்மையும் கண்டிப்பும் இல்லையென்றால் இரும்புப் பெண்மணியாக உருவெடுத்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அரிதாகியிருக்கும். 

அதே இறுக்கம்தான் அவரது மீதான விமர்சனமாகவும் இருந்தது.

அவரது கவனத்தை ஈர்க்க அமைச்சர்களும் எம்.எல்.ஏக்களும் கட்சிக்காரர்களும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் கீழே இறங்கினார்கள். நடித்தார்கள். போலியான பாவனைகளைச் செய்தார்கள். எதற்காக இப்படியானதொரு அடிமைக் கூட்டத்தை உருவாக்குகிறார் என்றும், ஒருவேளை ஜெயலலிதா கண்டும் காணாமல் இருக்கிறாரா அல்லது அவரது பார்வைக்கே செல்லவில்லையா என்றும் குழப்பமாக இருந்தது.

அதே சமயம் அவர் குறித்தான புத்தகங்கள் தடை செய்யப்பட்டன. பத்திரிக்கையாளர்கள் மீது வழக்குகள் தொடரப்பட்டன. விமர்சகர்கள் கைது செய்யப்பட்டார்கள். தன்னுடைய பிம்பம் எந்தவிதத்திலும் சிதைந்துவிடக் கூடாது என்று கறாராக இருந்தார். இன்னமும் சற்றே நெகிழ்வாக இருந்திருக்கலாம் என்று நினைக்கத் தோன்றும் போதெல்லாம் ‘இதுதான் ஜெ.வா?’ அல்லது வேறு யாரோ சிலரின் கையசைவில் செயல்படுகிறாரா என்ற சந்தேகங்கள் உருவாகாமல் இல்லை. ஆயினும் இறுக்கம்தான் அவரது பெரும்பலமுமாகவும் இருந்தது. கர்நாடக அரசாக இருந்தாலும், கேரள அரசாக இருந்தாலும், மத்திய அரசாக இருந்தாலும் தனது எதிர்ப்புணர்வை வெளிக்காட்டத் தயங்கியதேயில்லை. அந்த எதிர்ப்புணர்வும் காட்டமும்தான் காவிரித்தாய் என்றும், சமூகநீதி காத்த வீராங்கனை என்றும் அவரை உயர்த்தின. 

எதிரிகளிடம் எதிர்ப்புணர்வைக் காட்டிய அதே சமயம் மக்களை எப்படி தன் பக்கமாக ஈர்க்க வேண்டும் என்பதையும் தன்னுடைய ஆசானிடமிருந்து கற்று வைத்திருந்தார். இலவசங்கள் கொடுக்கப்பட்டன. வாக்குகளுக்கு பணம் கொடுக்கப்பட்டது. அம்மா என்று சாமானிய மக்கள் இயல்பாக அழைத்தார்கள். வலுவான தலைவராகத் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டவர் மரணத்தைத் தழுவும் வரையில் பெரும் ஆதரவைச் சேகரித்து வைத்திருக்கிறார். தன்னைச் சுற்றிலும் எளிய மனிதர்கள் அனுமதிக்கப்படாத போதும் அவருக்காக உயிரைக் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கும் ஏகப்பட்ட சாமானியத் தொண்டர்களை ஈர்த்து வைத்திருந்தார். 

தனக்கு அடுத்து ஒரு தலைவரை ஜெ., உருவாக்கவில்லை என்று யாராவது சொல்லும் போது நகைப்பாக இருக்கிறது. எம்.ஜி.ஆர் இறந்த போது ஜெயலலிதாவை யாராவது கையைப் பிடித்து இழுத்து வந்து அரியணையில் அமர்த்தினார்களா? அண்ணா இறந்த போது கருணாநிதியை தலைவராக்கினார்களா? அண்ணா, கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர், ஜெயலலிதா என்று யாருமே தலைவராக உருவாக்கப்பட்டவர்கள் இல்லை. யாருக்குத் திறமையும் மக்களை ஈர்க்கும் கலையும் இருக்கிறதோ அவர்கள்தான் தலைவர்களாகிறார்கள். இனியும் அதுதான் நடக்கும். இவர் முதலமைச்சர், அவர் பொதுச்செயலாளர் என்பதெல்லாம் தற்காலிக ஏற்பாடுகள். இவர்களாக நியமனம் செய்து கொண்டால் போதுமா? மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய தலைவன் எங்கிருந்தோ வரக் கூடும். 

ஒருவேளை ஜெவின் உடல்நிலை ஒத்துழைத்திருந்தால் அவர் இந்திய அளவிலான தலைவராக உயர்ந்திருக்கக் கூடும். ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே அவரது உடல்நிலை மோசமாகிக் கொண்டிருந்தது. பரப்பன அக்ரஹாரா சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு மனதளவிலும் உடலளவிலும் மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்தார். கடந்தத் தேர்தலிலும் கூட அவரால் முழுமையாகப் பரப்புரையைச் செய்ய முடியவில்லை. ஆன போதிலும் வென்றார். பல லட்சக்கணக்கான மக்களின் அபிமானத்தைப் பெற்றிருந்தார். இன்றைக்கு உண்மையிலேயே அவருக்காக கதறக் கூடிய பெண்களும் தொண்டர்களும்தான் சாட்சி. 

‘தலைமேட்டுல உட்கார்ந்து மனப்பூர்வமா ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் விடக் கூட யாரையும் சேர்த்து வைக்காம போய்டுச்சு’ என்று அம்மா சொன்ன போது தலைமேட்டில் அமர்ந்து அழாவிட்டால் என்ன என்றுதான் தோன்றியது. அருகில் நிற்கும் பாவனையாளர்கள் அழாமல் போகலாம். அவரால் பதவியை அனுபவித்தவர்கள் தமது சட்டைப்பையிலிருந்து அவரது படத்தை நீக்கியிருக்கலாம். ஆனால் அவருக்காக மனப்பூர்வமாக அழ லட்சக்கணக்கான மக்களைச் சம்பாதித்திருக்கிறார். அவர்களை அவரது உடலின் அருகில் கூட அனுமதிக்கமாட்டார்கள்தான். அனுமதிக்கப்படாதவர்கள்தான் அழுது கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள்தான் கதறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஜெயலலிதா மிகப்பெரிய மக்கள் தலைவர். விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்றப்பட்ட அரசியல் தலைவர் நம் காலத்தில் சாத்தியமேயில்லை. அவர் செய்த பெரிய தவறு என்ன என்பது தமிழகத்துக்கே தெரியும். அவரை எதிர்க்கவும், அவரைப் புனிதப்படுத்த வேண்டியதில்லை என்றும் சொல்ல வேண்டுமானால் அதற்கு இதுவே மிக முக்கியமான காரணமாக இருக்கும்.

விமர்சனங்களையெல்லாம் மீறித்தான் அவர் மக்கள் தலைவராக இருந்தார். கடுமையான எதிர்ப்புகளையும் தாண்டித்தான் மக்களின் அன்பைச் சம்பாதித்திருகிறார். அவரைத் தலைவராக, இரும்புப் பெண்மணியாக, மக்களின் அன்பைச் சம்பாதித்தவராக, தமிழகத்தின் குரலை தொடர்ந்து உரக்க எழுப்பியவராக மிகப் பிடிக்கும்.

இனி தமிழக அரசியலின் வரலாற்றை எழுதும் போது அவரைத் தவிர்த்துவிட்டு எழுதவே முடியாது என்கிற நிலையிலிருந்துதான் இறந்து போயிருக்கிறார். அது சாதாரணச் சாதனையில்லை.

அவரது ஆன்மா அமைதி கொள்ளட்டும்.